qián pó zuì dǎ táng niú r sòng jiāng nù shā yán pó xī
虔婆醉打唐牛儿宋江怒杀阎婆惜
gǔ fēng yī shǒu
古风一首：
sòng cháo yùn zuò jiāng qīng fù sì hǎi yīng xióng qǐ liáo kuò
宋朝运祚将倾覆，四海英雄起寥廓。
liú guāng chuí xiàng zài shān dōng tiān gāng shàng yīng sān shí liù
流光垂象在山东，天罡上应三十六。
ruì qì pán chán rào yùn chéng cǐ xiāng shēng jiàng sòng gōng míng
瑞气盘缠绕郓城，此乡生降宋公明。
shén qīng mào gǔ zhēn qí yì yī jǔ néng lìng tiān xià jīng
神清貌古真奇异，一举能令天下惊。
yòu nián shè liè zhū jīng shǐ zhǎng wèi lì yì jué xíng míng
幼年涉猎诸经史，长为吏役决刑名。
rén yì lǐ zhì xìn jiē bèi céng shòu jiǔ tiān xuán nǚ jīng
仁义礼智信皆备，曾受九天玄女经。
jiāng hú jié nà zhū háo jié fú wēi jì kùn ēn wēi xíng
江湖结纳诸豪杰，扶危济困恩威行。
tā nián zì dào liáng shān pō xiù qí yǐng yáo yún shuǐ bīn
他年自到梁山泊，绣旗影摇云水滨。
tì tiān xíng dào hū bǎo yì shàng yīng yù fǔ tiān kuí xīng
替天行道呼保义，上应玉府天魁星。
huà shuō sòng jiāng zài jiǔ lóu shàng yǔ liú táng shuō le huà fēn fù le huí shū sòng xià lóu lái
话说宋江在酒楼上与刘唐说了话，分付了回书，送下楼来。
liú táng lián yè zì huí liáng shān pō qù le
刘唐连夜自回梁山泊去了。
zhǐ shuō sòng jiāng chéng zhe yuè sè mǎn jiē xìn bù zì huí xià chǔ lái
只说宋江乘着月色满街，信步自回下处来。
yī tóu zǒu yī miàn dù lǐ xiǎng nà zhāo gài què kōng jiào liú táng lái zǒu zhè yī zāo
一头走，一面肚里想：“那晁盖却空教刘唐来走这一遭。
zǎo shì méi zuò gōng de kàn jiàn zhēng xiē ér lù chū shì lái
早是没做公的看见，争些儿露出事来。
zǒu bù guò sān èr shí bù zhǐ tīng de bèi hòu yǒu rén jiào shēng yā sī
”走不过三二十步，只听得背后有人叫声押司。
sòng jiāng zhuǎn huí tóu lái kàn jìn què shì zuò méi de wáng pó yǐn zháo yí gè pó zǐ què yǔ tā shuō dào nǐ yǒu yuán zuò hǎo shì de yā sī lái yě
宋江转回头来看进，却是做媒的王婆，引着一个婆子，却与他说道：“你有缘，做好事的押司来也。
sòng jiāng zhuǎn shēn lái wèn dào yǒu shèn me huà shuō
”宋江转身来问道：“有甚么话说？
wáng pó lán zhù zhǐ zhe yán pó duì sòng jiāng shuō dào yā sī bù zhī zhè yī jiā r cóng dōng jīng lái bú shì zhè lǐ rén jiā
”王婆拦住，指着阎婆对宋江说道：“押司不知，这一家儿从东京来，不是这里人家。
dí qīn sān kǒu r fū zhǔ yán gōng yǒu gè nǚ ér pó xī
嫡亲三口儿，夫主阎公，有个女儿婆惜。
tā nà yán gōng píng xī shì gè hǎo chàng de rén zì xiǎo jiào de tā nà nǚ ér pó xī yě huì chàng zhū bān shuǎ lìng
他那阎公，平昔是个好唱的人，自小教得他那女儿婆惜也会唱诸般耍令。
nián fāng yī shí bā suì pō yǒu xiē yán sè
年方一十八岁，颇有些颜色。
sān kǒu r yīn lái shān dōng tóu bèn yí gè guān rén bù zháo liú luò zài cǐ yùn chéng xiàn
三口儿因来山东投奔一个官人不着，流落在此郓城县。
bù xiǎng zhè lǐ de rén bù xǐ fēng liú yàn lè yīn cǐ bù néng guò huó zài zhè xiàn hòu yí gè pì jìng xiàng nèi quán zhù
不想这里的人不喜风流宴乐，因此不能过活，在这县后一个僻净巷内权住。
zuó rì tā de jiā gōng yīn hài shí yì sǐ le zhè yán pó wú qián jīn sòng tíng shī zài jiā méi zuò dào lǐ chù
昨日他的家公因害时疫死了，这阎婆无钱津送，停尸在家，没做道理处。
yāng jí lǎo shēn zuò méi
央及老身做媒。
wǒ dào zhè bān shí jié nà lǐ yǒu zhè děng qià hǎo
我道这般时节，那里有这等恰好。
yòu méi jiè huàn chù
又没借换处。
zhèng zài zhè lǐ zǒu tóu méi lù de
正在这里走头没路的。
zhī jiàn yā sī dǎ cóng zhè lǐ guò lái yǐ cǐ lǎo shēn yǔ zhè yán pó gǎn lái
只见押司打从这里过来，以此老身与这阎婆赶来。
wàng yā sī kě lián jiàn tā zé gè zuò chéng yī jù guān cái
望押司可怜见他则个，作成一具棺材。
sòng jiāng dào yuán lái nèn dì
”宋江道：“原来恁地。
nǐ liǎng gè gēn wǒ lái qù xiàng kǒu jiǔ diàn lǐ jiè bǐ yàn xiě gè tiě zǐ yǔ nǐ qù xiàn dōng chén sān láng jiā qǔ jù guān cái
你两个跟我来，去巷口酒店里借笔砚写个帖子与你，去县东陈三郎家取具棺材。
sòng jiāng yòu wèn dào nǐ yǒu jié guǒ shǐ yòng me
”宋江又问道：“你有结果使用么？
yán pó dá dào shí bù mán yā sī shuō guān cái shàng wú nà tǎo shǐ yòng
”阎婆答道：“实不瞒押司说，棺材尚无，那讨使用。
qí shí quē shǎo
其实缺少。
sòng jiāng dào wǒ zài yǔ nǐ yín zi shí liǎng zuò shǐ yòng qián
”宋江道：“我再与你银子十两做使用钱。
yán pó dào biàn shì chóng shēng de fù mǔ zài zhǎng de diē niáng
”阎婆道：“便是重生的父母，再长的爹娘。
zuò lǘ zuò mǎ bào dá yā sī
做驴做马报答押司。
sòng jiāng dào xiū yào rú cǐ shuō
”宋江道：“休要如此说。
suí jí qǔ chū yī dìng yín zi dì yǔ yán pó zì huí xià chǔ qù le
”随即取出一锭银子，递与阎婆，自回下处去了。
qiě shuō zhè pó zǐ jiāng le tiě zǐ jìng lái xiàn dōng jiē chén sān láng jiā qǔ le yī jù guān cái huí jiā fā sòng liǎo dàng wū zì yú shèng xià wǔ liù liǎng yín zi
且说这婆子将了帖子，径来县东街陈三郎家，取了一具棺材，回家发送了当，兀自余剩下五六两银子。
niáng ér liǎng gè bǎ lái pán chán bù zài huà xià
娘儿两个把来盘缠，不在话下。
hū yī zhāo nà yán pó yīn lái xiè sòng jiāng jiàn tā xià chǔ méi yǒu yí gè fù rén jiā miàn
忽一朝，那阎婆因来谢宋江，见他下处没有一个妇人家面。
huí lái wèn jiàn bì wáng pó dào sòng yā sī xià chǔ bú jiàn yí gè fù rén miàn tā céng yǒu niáng zǐ yě wú
回来问间壁王婆道：“宋押司下处不见一个妇人面，他曾有娘子也无？
wáng pó dào zhǐ wén sòng yā sī jiā lǐ zài sòng jiā cūn zhù bù céng jiàn shuō tā yǒu niáng zǐ
”王婆道：“只闻宋押司家里在宋家村住，不曾见说他有娘子。
zài zhè xiàn lǐ zuò yā sī zhǐ shì kè jū
在这县里做押司，只是客居。
cháng cháng jiàn tā sàn shī guān cái yào ěr jí kěn jì rén pín kǔ
常常见他散施棺材药饵，极肯济人贫苦。
gǎn pà shì wèi yǒu niáng zǐ
敢怕是未有娘子。
yán pó dào wǒ zhè nǚ ér zhǎng de hǎo mú yàng yòu huì chàng qǔ r shěng de zhū bān shuǎ xiào
”阎婆道：“我这女儿长得好模样，又会唱曲儿，省得诸般耍笑。
cóng xiǎo r zài dōng jīng shí zhǐ qù xíng yuàn rén jiā chuàn nà yí gè xíng yuàn bù ài tā
从小儿在东京时，只去行院人家串，那一个行院不爱他。
yǒu jǐ gè shàng xíng shǒu yào wèn wǒ guò fáng jǐ cì wǒ bù kěn
有几个上行首要问我过房几次，我不肯。
zhǐ yīn wǒ liǎng kǒu er wú rén yǎng lǎo yīn cǐ bù guò fáng yǔ tā
只因我两口儿无人养老，因此不过房与他。
bù xiǎng jīn lái dào kǔ le tā
不想今来倒苦了他。
wǒ qián rì qù xiè sòng yā sī jiàn tā xià chǔ wú niáng zǐ yīn cǐ yāng nǐ yǔ wǒ duì sòng yā sī shuō tā ruò yào tǎo rén shí wǒ qíng yuàn bǎ pó xī yǔ tā
我前日去谢宋押司，见他下处无娘子，因此央你与我对宋押司说：他若要讨人时，我情愿把婆惜与他。
wǒ qián rì de nǐ zuò chéng kuī le sòng yā sī jiù jì wú kě bào dá tā yǔ tā zuò gè qīn juàn lái wǎng
我前日得你作成，亏了宋押司救济，无可报答他，与他做个亲眷来往。
wáng pó tīng le zhè huà cì rì lái jiàn sòng jiāng bèi xì shuō le zhè jiàn shì
”王婆听了这话，次日来见宋江，备细说了这件事。
sòng jiāng chū shí bù kěn zěn dāng zhè gè pó zǐ cuō hé shān de zuǐ cuān duō sòng jiāng yī yǔn le
宋江初时不肯，怎当这个婆子撮合山的嘴，撺掇宋江依允了。
jiù xiàn xi xiàng nèi tǎo le yī suǒ lóu fáng zhì bàn xiē jiā huǒ shí wù ān dùn le yán pó xī niáng ér liǎng gè zài nà lǐ jū zhù
就县西巷内，讨了一所楼房，置办些家火什物，安顿了阎婆惜娘儿两个在那里居住。
méi bàn yuè zhī jiān dǎ bàn de yán pó xī mǎn tóu zhū cuì biàn tǐ jīn yù
没半月之间，打扮得阎婆惜满头珠翠，遍体金玉。
zhèng shì
正是：
huā róng niǎo nuó yù zhì pīng tíng
花容袅娜，玉质娉婷。
jì héng yī piàn wū yún méi sǎo bàn wān xīn yuè
髻横一片乌云，眉扫半弯新月。
jīn lián zhǎi zhǎi xiāng qún wēi lù bù shèng qíng
金莲窄窄，湘裙微露不胜情；
yù sǔn xiān xiān cuì xiù bàn lóng wú xiàn yì
玉笋纤纤，翠袖半笼无限意。
xīng yǎn hún rú diǎn qī sū xiōng zhēn sì jié fáng
星眼浑如点漆，酥胸真似截肪。
yùn dù ruò fēng lǐ hǎi táng huā biāo gé sì xuě zhōng yù méi shù
韵度若风里海棠花，标格似雪中玉梅树。
jīn wū měi rén lí yù yuàn ruǐ zhū xiān zǐ xià chén huán
金屋美人离御苑，蕊珠仙子下尘寰。
sòng jiāng yòu guò jǐ rì lián nà pó zǐ yě yǒu ruò gàn tóu miàn yī fú duān dì yǎng de pó xī fēng yī zú shí
宋江又过几日，连那婆子也有若干头面衣服，端的养的婆惜丰衣足食。
chū shí sòng jiāng yè yè yǔ pó xī yī chù xiē wò xiàng hòu jiàn jiàn lái de màn le
初时宋江夜夜与婆惜一处歇卧，向后渐渐来得慢了。
què shì wèi hé
却是为何？
yuán lái sòng jiāng shì gè hǎo hàn zhǐ ài xué shǐ qiāng bàng yú nǚ sè shàng bù shí fēn yào jǐn
原来宋江是个好汉，只爱学使枪棒，于女色上不十分要紧。
zhè yán pó xī shuǐ yě sì hòu shēng kuàng jiān shí bā jiǔ suì zhèng zài miào líng zhī jì yīn cǐ sòng jiāng bù zhōng nà pó niáng yì
这阎婆惜水也似后生，况兼十八九岁，正在妙龄之际，因此宋江不中那婆娘意。
yī rì sòng jiāng bù hé dài hòu sī tiē shū zhāng wén yuǎn lái yán pó xī jiā chī jiǔ
一日，宋江不合带后司贴书张文远来阎婆惜家吃酒。
zhè zhāng wén yuǎn què shì sòng jiāng de tóng fáng yā sī nà sī huàn zuò xiǎo zhāng sān shēng de méi qīng mù xiù chǐ bái chún hóng
这张文远却是宋江的同房押司，那厮唤做小张三，生得眉清目秀，齿白唇红。
píng xī zhǐ ài qù sān wǎ liǎng shě piāo péng fú dàng xué dé yī shēn fēng liú jùn qiào gēng jiān pǐn zhú tán sī wú yǒu bú huì
平昔只爱去三瓦两舍，飘蓬浮荡，学得一身风流俊俏，更兼品竹弹丝，无有不会。
zhè pó xī shì gè jiǔ sè chāng jì yī jiàn zhāng sān xīn lǐ biàn xǐ dào yǒu yì kàn shàng tā
这婆惜是个酒色娼妓，一见张三，心里便喜，倒有意看上他。
nà zhāng sān jiàn zhè pó xī yǒu yì yǐ mù sòng qíng
那张三见这婆惜有意，以目送情。
děng sòng jiāng qǐ shēn jìng shǒu dǎo bǎ yán yǔ lái cháo rě zhāng sān
等宋江起身净手，倒把言语来嘲惹张三。
cháng yán dào fēng bù lái shù bù dòng
常言道：风不来，树不动。
chuán bù yáo shuǐ bù hún
船不摇，水不浑。
nà zhāng sān yì shì gè jiǔ sè zhī tú zhè shì rú hé bù xiǎo de
那张三亦是个酒色之徒，这事如何不晓得。
yīn jiàn zhè pó niáng méi lǐ yǎn qù shí fēn yǒu qíng jì zài xīn li
因见这婆娘眉里眼去，十分有情，记在心里。
xiàng hòu sòng jiāng bù zài shí zhè zhāng sān biàn qù nà lǐ jiǎ yì r zhǐ zuò lái xún sòng jiāng
向后宋江不在时，这张三便去那里，假意儿只做来寻宋江。
nà pó niáng liú zhù chī chá yán lái yǔ qù chéng le cǐ shì
那婆娘留住吃茶，言来语去，成了此事。
shuí xiǎng nà pó niáng zì cóng hé nà zhāng sān liǎng gōu dā shi shàng le dǎ de huǒ kuài yì bān rè
谁想那婆娘自从和那张三两勾搭识上了，打得火块一般热。
yì qiě zhè zhāng sān yòu shì guàn huì nòng cǐ shì de
亦且这张三又是惯会弄此事的。
qǐ bù wén gǔ rén zhī yán yī bù jiāng èr bù dài
岂不闻古人之言：一不将，二不带。
zhǐ yīn sòng jiāng qiān bù hé wàn bù hé dài zhè zhāng sān lái tā jiā lǐ chī jiǔ yǐ cǐ kàn shàng tā
只因宋江千不合，万不合，带这张三来他家里吃酒，以此看上他。
zì gǔ dào fēng liú chá shuō hé jiǔ shì sè méi rén
自古道：风流茶说合，酒是色媒人。
zhèng fàn zhe zhè tiáo kuǎn
正犯着这条款。
yán pó xī shì gè fēng chén chāng jì de xìng gé zì cóng hé nà xiǎo zhāng sān liǎng gè dā shàng le tā bìng wú bàn diǎn er qíng fèn zài nà sòng jiāng shēn shàng
阎婆惜是个风尘娼妓的性格，自从和那小张三两个搭上了，他并无半点儿情分在那宋江身上。
sòng jiāng dàn ruò lái shí zhǐ bǎ yán yǔ shāng tā quán bù dōu lǎn tā xiē gè
宋江但若来时，只把言语伤他，全不兜揽他些个。
zhè sòng jiāng shì gè hǎo hàn xiōng jīn bù yǐ zhè nǚ sè wèi niàn yīn cǐ bàn yuè shí rì qù zǒu dé yī zāo
这宋江是个好汉胸襟，不以这女色为念，因此半月十日去走得一遭。
nà zhāng sān hé zhè pó xī rú jiāo rú qī yè qù míng lái
那张三和这婆惜，如胶如漆，夜去明来。
jiē fāng shàng rén yě dōu zhī le què yǒu xiē fēng shēng chuī zài sòng jiāng ěr duǒ lǐ
街坊上人也都知了，却有些风声吹在宋江耳朵里。
sòng jiāng bàn xìn bù xìn zì dù lǐ xún sī dào yòu bú shì wǒ fù mǔ pǐ pèi de qī shì tā ruò wú xīn liàn wǒ wǒ méi lái yóu rě qì zuò shèn me
宋江半信不信，自肚里寻思道：“又不是我父母匹配的妻室，他若无心恋我，我没来由惹气做甚么。
wǒ zhǐ bù shàng mén biàn liǎo
我只不上门便了。
zì cǐ yǒu gè yuè bù qù
”自此有个月不去。
yán pó lèi shǐ rén lái qǐng sòng jiāng zhǐ tuī shì gù bù shàng mén qù
阎婆累使人来请，宋江只推事故，不上门去。
hū yī rì wǎn jiān què hǎo jiàn nà yán pó gǎn dào xiàn qián lái jiào dào yā sī duō rì shǐ rén xiāng qǐng hǎo guì rén nán jiàn miàn
忽一日晚间，却好见那阎婆赶到县前来，叫道：“押司，多日使人相请，好贵人难见面。
biàn shì xiǎo jiàn rén yǒu xiē yán yǔ gāo dī shāng chù le yā sī yě kàn de lǎo shēn báo miàn zì jiào xùn tā yǔ yā sī péi huà
便是小贱人有些言语高低，伤触了押司，也看得老身薄面，自教训他与押司陪话。
jīn wǎn lǎo shēn yǒu yuán de jiàn yā sī tóng zǒu yī zāo qù
今晚老身有缘得见押司，同走一遭去。
sòng jiāng dào wǒ jīn rì xiàn lǐ shì wù máng bǎi bō bù kāi gǎi rì què lái
”宋江道：“我今日县里事务忙，摆拨不开，改日却来。
yán pó dào zhè gè shǐ bù dé
”阎婆道：“这个使不得。
wǒ nǚ ér zài jiā lǐ zhuān wàng yā sī hú luàn wēn gù tā biàn liǎo
我女儿在家里，专望押司，胡乱温顾他便了。
zhí nèn dì xià de
直恁地下得！
sòng jiāng dào duān dì máng xiē gè
”宋江道：“端的忙些个。
míng rì zhǔn lái
明日准来。
yán pó dào wǒ jīn wǎn yào hé nǐ qù
”阎婆道：“我今晚要和你去。
biàn bǎ sòng jiāng yī xiù chě zhù le fā huà dào shì shuí tiǎo bō nǐ
”便把宋江衣袖扯住了，发话道：“是谁挑拨你？
wǒ niáng ér liǎng gè xià bàn shì guò huó dōu kào zhe yā sī wài rén shuō de xián shì xián fēi dōu bú yào tīng tā yā sī zì zuò gè zhāng zhǔ
我娘儿两个下半世过活都靠着押司，外人说的闲是闲非都不要听他，押司自做个张主。
wǒ nǚ ér dàn yǒu chà cuò dōu zài lǎo shēn shēn shàng
我女儿但有差错，都在老身身上。
yā sī hú luàn qù zǒu yī zāo
押司胡乱去走一遭。
sòng jiāng dào nǐ bú yào chán wǒ de shì wù fēn bō bù kāi zhè lǐ
宋江道：“你不要缠，我的事务分拨不开这里。
yán pó dào yā sī biàn wù le xiē gōng shì zhī xiàn xiàng gōng bú dào de biàn zé fá nǐ
”阎婆道：“押司便误了些公事，知县相公不到得便责罚你。
zhè huí cuò guò hòu cì nán féng
这回错过，后次难逢。
yā sī zhǐ de hé lǎo shēn qù zǒu yī zāo dào jiā lǐ zì yǒu gào sù
押司只得和老身去走一遭，到家里自有告诉。
sòng jiāng shì gè kuài xìng de rén chī nà pó zǐ chán bù guò biàn dào nǐ fàng le shǒu wǒ qù biàn liǎo
”宋江是个快性的人，吃那婆子缠不过，便道：“你放了手，我去便了。
yán pó dào yā sī bú yào pǎo le qù lǎo rén jiā gǎn bù shàng
”阎婆道：“押司不要跑了去，老人家赶不上。
sòng jiāng dào zhí nèn de zhè děng
”宋江道：“直恁地这等！
liǎng gè sī gēn zhe lái dào mén qián
”两个厮跟着来到门前。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
jiǔ bù zuì rén rén zì zuì huā bù mí rén rén zì mí
酒不醉人人自醉，花不迷人人自迷。
zhí ráo jīn rì néng zhī huǐ hé bù dāng chū mò qù wèi
直饶今日能知悔，何不当初莫去为。
sòng jiāng lì zhù le jiǎo
宋江立住了脚。
yán pó bǎ shǒu yī lán shuō dào yā sī lái dào zhè lǐ zhōng bù chéng bù rù qù le
阎婆把手一拦，说道：“押司来到这里，终不成不入去了！
sòng jiāng jìn dào lǐ miàn dèng zǐ shàng zuò le
”宋江进到里面凳子上坐了。
nà pó zǐ shì guāi de zì gǔ dào lǎo qián pó rú hé chū de tā shǒu
那婆子是乖的，自古道，老虔婆，如何出得他手。
zhǐ pà sòng jiāng zǒu qù biàn bāng zài shēn biān zuò le jiào dào wǒ r nǐ xīn ài de sān láng zài zhè lǐ
只怕宋江走去，便帮在身边坐了，叫道：“我儿，你心爱的三郎在这里。
nà yán pó xī dào zài chuáng shàng duì zhe zhǎn gū dēng zhèng zài méi kě xún sī chù zhǐ děng zhè xiǎo zhāng sān lái
”那阎婆惜倒在床上，对着盏孤灯，正在没可寻思处，只等这小张三来。
tīng de niang jiào dào nǐ de xīn ài de sān láng zài zhè lǐ nà pó niáng zhī dào shì zhāng sān láng huāng máng qǐ lái bǎ shǒu lüè yī lüè yún jì kǒu lǐ nán nán de mà dào zhè duǎn mìng děng de wǒ kǔ yě
听得娘叫道：“你的心爱的三郎在这里”，那婆娘只道是张三郎，慌忙起来，把手掠一掠云髻，口里喃喃的骂道：“这短命，等得我苦也！
lǎo niáng xiān dǎ liǎng gè ěr guā zǐ zhe
老娘先打两个耳刮子着。
fēi yě sì pǎo xià lóu lái jiù gé zi yǎn lǐ zhāng shí táng qián bō li dēng què míng liàng zhào jiàn shì sòng jiāng nà pó niáng fù fān shēn zài shàng lóu qù le yī qián dào zài chuáng shàng
”飞也似跑下楼来，就槅子眼里张时，堂前玻璃灯却明亮，照见是宋江，那婆娘复翻身再上楼去了，依前倒在床上。
yán pó tīng de nǚ ér jiǎo bù xià lóu lái le yòu tīng de zài shàng lóu qù le
阎婆听得女儿脚步下楼来了，又听得再上楼去了。
pó zǐ yòu jiào dào wǒ r nǐ de sān láng zài zhè lǐ zěn dì dào zǒu le qù
婆子又叫道：“我儿，你的三郎在这里，怎地倒走了去？
nà pó xī zài chuáng shàng yīng dào zhè wū lǐ bù yuǎn tā bú huì lái
”那婆惜在床上应道：“这屋里不远，他不会来！
tā yòu bù xiā rú hé zì bù shàng lái zhí děng wǒ lái yíng jiē tā
他又不瞎，如何自不上来，直等我来迎接她。
méi liǎo dàng xù xù guō guō de
没了当絮絮聒聒地！
yán pó dào zhè jiàn rén zhēn gè wàng bú jiàn yā sī lái qì kǔ le
”阎婆道：“这贱人真个望不见押司来，气苦了。
nèn dì shuō yě hǎo jiào yā sī shòu tā liǎng jù r
恁地说，也好教押司受他两句儿。
pó zǐ xiào dào yā sī wǒ tóng nǐ shàng lóu qù
”婆子笑道：“押司，我同你上楼去。
sòng jiāng tīng le nà pó niáng shuō zhè jǐ jù xīn lǐ zì yǒu wǔ fēn bù zì zài
”宋江听了那婆娘说这几句，心里自有五分不自在。
bèi zhè pó zǐ yī chě miǎn qiǎng zhǐ de shàng lóu qù
被这婆子一扯，勉强只得上楼去。
yuán lái shì yī jiān liù chuán lóu wū qián bàn jiān ān yī fù chūn tái zhuō dèng hòu bàn jiān pù zhe wò fáng
原来是一间六椽楼屋，前半间安一副春台桌凳，后半间铺着卧房。
tiē lǐ ān yī zhāng sān miàn léng huā de chuáng liǎng biān dōu shì lán gān shàng guà zhe yī dǐng hóng luó màn zhàng
贴里安一张三面棱花的床，两边都是栏杆，上挂着一顶红罗幔帐。
cè shǒu fàng gè yī jià dā zhuó shǒu jīn zhè biān fàng zhe gè xǐ shǒu pén
侧首放个衣架，搭着手巾，这边放着个洗手盆。
yī zhāng jīn qī zhuō zi shàng fàng yí gè xī dēng tái biān xiāng liǎng gè wù zǐ
一张金漆桌子上，放一个锡灯台，边厢两个杌子。
zhèng miàn bì shàng guà yī fú shì nǚ
正面壁上，挂一幅仕女。
duì chuáng pái zhe sì bǎ yī zì jiāo yǐ
对床排着四把一字交椅。
sòng jiāng lái dào lóu shàng yán pó biàn tuō rù fáng lǐ qù
宋江来到楼上，阎婆便拖入房里去。
sòng jiāng biàn wàng wù zǐ shàng cháo zhuó chuáng biān zuò le
宋江便望杌子上朝着床边坐了。
yán pó jiù chuáng shàng tuō qǐ nǚ ér lái shuō dào yā sī zài zhè lǐ
阎婆就床上拖起女儿来，说道：“押司在这里。
wǒ r nǐ zhǐ shì xìng qì bù hǎo bǎ yán yǔ shāng chù le tā nǎo de yā sī bù shàng mén xián shí què zài jiā lǐ sī liang
我儿，你只是性气不好，把言语伤触了他，恼得押司不上门，闲时却在家里思量。
wǒ rú jīn bù róng yì qǐng de tā lái nǐ què bù qǐ lái péi jù huà r diān dǎo shǐ xìng
我如今不容易请得他来，你却不起来陪句话儿，颠倒使性！
pó xī bǎ shǒu tuò kāi shuō nà pó zǐ nǐ zuò shèn me zhè bān niǎo luàn wǒ yòu bù céng zuò le è shì
”婆惜把手拓开，说那婆子：“你做甚么这般鸟乱，我又不曾做了歹事！
tā zì bù shàng mén jiào wǒ zěn dì péi huà
他自不上门，教我怎地陪话！
sòng jiāng tīng le yě bù zuò shēng
”宋江听了，也不做声。
pó zǐ biàn duó guò yī bǎ jiāo yǐ zài sòng jiāng jiān xià biàn tuī tā nǚ ér guò lái shuō dào nǐ qiě hé sān láng zuò yī zuò
婆子便掇过一把交椅在宋江肩下，便推他女儿过来，说道：“你且和三郎坐一坐。
bù péi huà biàn bà bú yào jiāo zào
不陪话便罢，不要焦躁。
nǐ liǎng gè duō shí bú jiàn yě shuō yī jù yǒu qíng de huà r
你两个多时不见，也说一句有情的话儿。
nà pó niáng nà lǐ kěn guò lái biàn qù sòng jiāng duì miàn zuò le
”那婆娘那里肯过来，便去宋江对面坐了。
sòng jiāng dī le tóu bù zuò shēng
宋江低了头不做声。
pó zǐ kàn nǚ ér shí yě bié zhuǎn le liǎn
婆子看女儿时，也别转了脸。
yán pó dào méi jiǔ méi jiāng zuò shèn me dào chǎng
阎婆道：“没酒没浆，做甚么道场。
lǎo shēn yǒu yī píng r hǎo jiǔ zài zhè lǐ mǎi xiē guǒ pǐn lái yǔ yā sī péi huà
老身有一瓶儿好酒在这里，买些果品来与押司陪话。
wǒ r nǐ xiāng péi yā sī zuò dì bú yào pà xiū wǒ biàn lái yě
我儿，你相陪押司坐地，不要怕羞，我便来也。
sòng jiāng zì xún sī dào wǒ chī zhè pó zǐ dìng zhù le tuō shēn bù dé
”宋江自寻思道：“我吃这婆子钉住了，脱身不得。
děng tā xià lóu qù wǒ suí hòu yě zǒu le
等他下楼去，我随后也走了。
nà pó zǐ qiáo jiàn sòng jiāng yào zǒu de yì sī chū de fáng mén qù mén shàng què yǒu qū xū biàn bǎ fáng mén yè shàng jiāng qū xū dā le
”那婆子瞧见宋江要走的意思，出得房门去，门上却有屈戌，便把房门拽上，将屈戌搭了。
sòng jiāng àn cǔn dào nà qián pó dào xiān suàn le wǒ
宋江暗忖道：“那虔婆倒先算了我。
qiě shuō yán pó xià lóu lái xiān qù zào qián diǎn qǐ gè dēng zào lǐ jiàn chéng shāo zhe yī guō jiǎo tāng zài còu shàng xiē chái tóu
且说阎婆下楼来，先去灶前点起个灯，灶里见成烧着一锅脚汤，再凑上些柴头。
ná le xiē suì yín zi chū xiàng kǒu qù mǎi de xiē shí xīn guǒ zǐ xiān yú nèn jī féi zhǎ zhī lèi guī dào jiā zhōng dōu bǎ pán zi shèng le
拿了些碎银子，出巷口去买得些时新果子，鲜鱼嫩鸡肥鲊之类，归到家中，都把盘子盛了。
qǔ jiǔ qīng zài pén lǐ yǎo bàn xuán zǐ zài guō lǐ dàng rè le qīng zài jiǔ hú lǐ
取酒倾在盆里，舀半旋子，在锅里荡热了，倾在酒壶里。
shōu shí le shù pán cài shū sān zhǐ jiǔ zhǎn sān shuāng zhù yī tǒng pán tuō shàng lóu lái fàng zài chūn tái shàng
收拾了数盘菜蔬，三只酒盏，三双箸，一桶盘托上楼来，放在春台上。
kāi le fáng mén bān jiāng rù lái bǎi zài zhuō zi shàng
开了房门，搬将入来，摆在桌子上。
kàn sòng jiāng shí zhǐ dī zhe tóu
看宋江时，只低着头。
kàn nǚ ér shí yě cháo zhe bié chù
看女儿时，也朝着别处。
yán pó dào wǒ r qǐ lái bǎ zhǎn jiǔ
阎婆道：“我儿起来把盏酒。
pó xī dào nǐ men zì chī wǒ bù nài fán
”婆惜道：“你们自吃，我不耐烦。
pó zǐ dào wǒ r yé niáng shǒu lǐ cóng xiǎo r guàn le nǐ xìng ér bié rén miàn shàng xū shǐ bù dé
”婆子道：“我儿，爷娘手里从小儿惯了你性儿，别人面上须使不得。
pó xī dào bù bǎ zhǎn biàn zěn dì wǒ
”婆惜道：“不把盏便怎地我！
zhōng bù chéng fēi jiàn lái qǔ le wǒ tóu
终不成飞剑来取了我头！
nà pó zǐ dào xiào qǐ lái shuō dào yòu shì wǒ de bú shì le
”那婆子倒笑起来，说道：“又是我的不是了。
yā sī shì gè fēng liú rén wù bù hé nǐ yī bān jiàn shí
押司是个风流人物，不和你一般见识。
nǐ bù bǎ jiǔ biàn bà qiě huí guò liǎn lái chī zhǎn r jiǔ
你不把酒便罢，且回过脸来吃盏儿酒。
pó xī zhǐ bù huí guò tóu lái
”婆惜只不回过头来。
nà pó zǐ zì bǎ jiǔ lái quàn sòng jiāng sòng jiāng miǎn yì chī le yī zhǎn
那婆子自把酒来劝宋江，宋江勉意吃了一盏。
pó zǐ dào yā sī mò yào jiàn zé
婆子道：“押司莫要见责。
xián huà dōu dǎ dié qǐ míng rì màn màn gào sù
闲话都打叠起，明日慢慢告诉。
wài rén jiàn yā sī zài zhè lǐ duō shǎo gān rè de bù qiè qì hú yán luàn yǔ fàng pì là sào
外人见押司在这里，多少干热的不怯气，胡言乱语，放屁辣臊。
yā sī dōu bú yào tīng qiě zhǐ gù yǐn jiǔ
押司都不要听，且只顾饮酒。
shāi le sān zhǎn zài zhuō zi shàng shuō dào wǒ r bú yào shǐ xiǎo hái ér de xìng hú luàn chī yī zhǎn jiǔ
”筛了三盏在桌子上，说道：“我儿不要使小孩儿的性，胡乱吃一盏酒。
pó xī dào méi de zhǐ gù chán wǒ
”婆惜道：“没得只顾缠我！
wǒ bǎo le chī bù dé
我饱了，吃不得。
yán pó dào wǒ r nǐ yě péi shì nǐ de sān láng chī zhǎn jiǔ shǐ de
”阎婆道：“我儿，你也陪侍你的三郎吃盏酒使得。
pó xī yī tóu tīng le yī miàn dù lǐ xún sī wǒ zhǐ xīn zài zhāng sān shēn shàng wū shuí nài fán xiāng bàn zhè sī
”婆惜一头听了，一面肚里寻思：“我只心在张三身上，兀谁奈烦相伴这厮！
ruò bù bǎ tā guàn de zuì le tā bì lái chán wǒ
若不把他灌得醉了，他必来缠我。
pó xī zhǐ de miǎn yì ná qǐ jiǔ lái chī le bàn zhǎn
”婆惜只得勉意拿起酒来，吃了半盏。
pó zǐ xiào dào wǒ r zhǐ shì jiāo zào qiě kāi huái chī liǎng zhǎn r shuì
婆子笑道：“我儿只是焦躁，且开怀吃两盏儿睡。
yā sī yě mǎn yǐn jǐ bēi
押司也满饮几杯。
sòng jiāng bèi tā quàn bù guò lián yǐn le sān wǔ zhǎn
”宋江被他劝不过，连饮了三五盏。
pó zǐ yě lián lián yǐn le jǐ zhǎn zài xià lóu qù dàng jiǔ
婆子也连连饮了几盏，再下楼去荡酒。
nà pó zǐ jiàn nǚ ér bù chī jiǔ xīn zhōng bú yuè
那婆子见女儿不吃酒，心中不悦。
cái jiàn nǚ ér huí xīn chī jiǔ huān xǐ dào ruò shì jīn yè dōu de tā zhù nà rén nǎo hèn dōu wàng le
才见女儿回心吃酒，欢喜道：“若是今夜兜得他住，那人恼恨都忘了。
qiě yòu hé tā chán jǐ shí què zài shāng liáng
且又和他缠几时，却再商量。
pó zǐ yī tóu xún sī yī miàn zì zài zào qián chī le sān dà chuí jiǔ jué dào yǒu xiē yǎng má shàng lái què yòu shāi le yī wǎn chī
”婆子一头寻思，一面自在灶前吃了三大锤酒，觉道有些痒麻上来，却又筛了一碗吃。
xuán le dà bàn xuán qīng zài zhù zǐ lǐ pá shàng lóu lái
旋了大半旋，倾在注子里，爬上楼来。
jiàn nà sòng jiāng dī zhe tóu bù zuò shēng nǚ ér yě bié zhuǎn zhe liǎn nòng qún zi
见那宋江低着头不做声，女儿也别转着脸弄裙子。
zhè pó zǐ hā hā de xiào dào nǐ liǎng gè yòu bú shì ní sù de zuò shèn me dōu bù zuò shēng
这婆子哈哈地笑道：“你两个又不是泥塑的，做甚么都不做声？
yā sī nǐ bù hé shì gè nán zǐ hàn zhǐ de zhuāng xiē wēn róu shuō xiē fēng huà r shuǎ
押司，你不合是个男子汉，只得装些温柔，说些风话儿耍。
sòng jiāng zhèng méi zuò dào lǐ chù kǒu lǐ zhǐ bù zuò shēng dù lǐ hǎo shēng jìn tuì bù dé
”宋江正没做道理处，口里只不做声，肚里好生进退不得。
yán pó xī zì xiǎng dào nǐ bù lái cǎi wǒ zhǐ wàng lǎo niáng yī sì xián cháng shí lái péi nǐ huà xiāng bàn nǐ shuǎ xiào wǒ rú jīn què bù shuǎ
阎婆惜自想道：“你不来采我，指望老娘一似闲常时来陪你话，相伴你耍笑，我如今却不耍！
nà pó zǐ chī le xǔ duō jiǔ kǒu lǐ zhǐ guǎn jiā qī dài bā cáo
”那婆子吃了许多酒，口里只管夹七带八嘈。
zhèng zài nà lǐ zhāng jiā zhǎng lǐ jiā duǎn bái shuō lǜ dào
正在那里张家长，李家短，白说绿道。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
jiǎ yì xū pí què shì zhēn huā yán qiǎo yǔ nòng jīng shén
假意虚脾却似真，花言巧语弄精神。
jǐ duō líng lì zāo tā xiàn sǐ hòu yīng zhī bá shé gēn
几多伶俐遭他陷，死后应知拔舌根。
què yǒu yùn chéng xiàn yí gè mǎi zāo yān de táng èr gē jiào zuò táng niú r rú cháng zài jiē shàng zhǐ shì bāng xián cháng cháng de sòng jiāng jī zhù tā
却有郓城县一个买糟腌的唐二哥，叫做唐牛儿，如常在街上只是帮闲，常常得宋江赍助他。
dàn yǒu xiē gōng shì qù gào sòng jiāng yě luò de jǐ guàn qián shǐ
但有些公事去告宋江，也落得几贯钱使。
sòng jiāng yào yòng tā shí sǐ mìng xiàng qián
宋江要用他时，死命向前。
zhè yī rì wǎn zhèng dǔ qián shū le méi zuò dào lǐ chù què qù xiàn qián xún sòng jiāng
这一日晚，正赌钱输了，没做道理处，却去县前寻宋江。
bēn dào xià chǔ xún bú jiàn
奔到下处寻不见。
jiē fāng dōu dào táng èr gē nǐ xún shuí zhè bān máng
街坊都道：“唐二哥，你寻谁这般忙？
táng niú r dào wǒ hóu jí le yào xún gū lǎo
”唐牛儿道：“我喉急了，要寻孤老。
yī dì lǐ bú jiàn tā
一地里不见他。
zhòng rén dào nǐ de gū lǎo shì shuí
”众人道：“你的孤老是谁？
táng niú r dào biàn shì xiàn lǐ sòng yā sī
”唐牛儿道：“便是县里宋押司。
zhòng rén dào wǒ fāng cái jiàn tā hé yán pó liǎng gè guò qù yí lù zǒu zhe
”众人道：“我方才见他和阎婆两个过去，一路走着。
táng niú r dào shì le
”唐牛儿道：“是了。
zhè yán pó xī zéi jiàn chóng tā zì hé zhāng sān liǎng gè dǎ de huǒ kuài yě sì rè zhǐ mán zhe sòng yā sī yí gè
这阎婆惜贼贱虫，他自和张三两个打得火块也似热，只瞒着宋押司一个。
tā gǎn yě zhī xiē fēng shēng hǎo jǐ shí bù qù le jīn wǎn bì rán chī nà lǎo yǎo chóng jiǎ yì r chán le qù
他敢也知些风声，好几时不去了，今晚必然吃那老咬虫假意儿缠了去。
wǒ zhèng méi qián shǐ hóu jí le hú luàn qù nà lǐ xún jǐ guàn qián shǐ jiù bāng liǎng wǎn jiǔ chī
我正没钱使，喉急了，胡乱去那里寻几贯钱使，就帮两碗酒吃。
yī jìng bēn dào yán pó mén qián jiàn lǐ miàn dēng míng mén què bù guān
”一径奔到阎婆门前，见里面灯明，门却不关。
rù dào hú tī biān tīng de yán pó zài lóu shàng hē hē de xiào
入到胡梯边，听的阎婆在楼上呵呵地笑。
táng niú r niē jiǎo niē shǒu shàng dào lóu shàng bǎn bì fèng lǐ zhāng shí jiàn sòng jiāng hé pó xī liǎng gè dōu dī zhe tóu
唐牛儿捏脚捏手，上到楼上，板壁缝里张时，见宋江和婆惜两个，都低着头；
nà pó zǐ zuò zài héng tóu zhuō zi biān kǒu lǐ qī shí sān bā shí sì zhǐ gù cáo
那婆子坐在横头桌子边，口里七十三八十四只顾嘈。
táng niú r shǎn jiāng rù lái kàn zhe yán pó hé sòng jiāng pó xī chàng le sān gè rě lì zài biān tóu
唐牛儿闪将入来，看着阎婆和宋江、婆惜，唱了三个喏，立在边头。
sòng jiāng xún sī dào zhè sī lái de zuì hǎo
宋江寻思道：“这厮来的最好。
bǎ zuǐ wàng xià yī nǔ
”把嘴望下一努。
táng niú r shì gè guāi de rén biàn qiáo kē kàn zhe sòng jiāng biàn shuō dào xiǎo rén hé chǔ bù xún guò yuán lái què zài zhè lǐ chī jiǔ shuǎ
唐牛儿是个乖的人，便瞧科，看着宋江便说道：“小人何处不寻过，原来却在这里吃酒耍。
hǎo chī de ān wěn
好吃得安稳！
sòng jiāng dào mò bú shì xiàn lǐ yǒu shèn me yào jǐn shì
”宋江道：“莫不是县里有甚么要紧事？
táng niú r dào yā sī nǐ zěn dì wàng le
”唐牛儿道：“押司，你怎地忘了？
biàn shì zǎo jiān nà jiàn gōng shì zhī xiàn xiàng gōng zài tīng shàng fā zuò zhe sì wǔ tì gōng rén lái xià chù xún yā sī yī dì lǐ yòu méi xún chù
便是早间那件公事，知县相公在厅上发作，着四五替公人来下处寻押司，一地里又没寻处。
xiàng gōng jiāo zào zuò yī piàn
相公焦躁做一片。
yā sī biàn kě dòng shēn
押司便可动身。
sòng jiāng dào nèn dì yào jǐn zhǐ de qù
”宋江道：“恁地要紧，只得去。
biàn qǐ shēn yào xià lóu
”便起身要下楼。
chī nà pó zǐ lán zhù dào yā sī bú yào shǐ zhè kē duàn
吃那婆子拦住道：“押司不要使这科段。
zhè táng niú r niǎn fàn guò lái nǐ zhè jīng zéi yě mán lǎo niáng zhèng shì lǔ bān shǒu lǐ diào dà fǔ
这唐牛儿捻泛过来，你这精贼也瞒老娘，正是鲁般手里调大斧。
zhè zǎo wǎn zhī xiàn zì huí yá qù hé fū rén chī jiǔ qǔ lè yǒu shèn me shì wù de fā zuò
这早晚知县自回衙去，和夫人吃酒取乐，有甚么事务得发作？
nǐ zhè bān dào er zhǐ hǎo mán wǎng liǎng lǎo niáng shǒu lǐ shuō bù guò qù
你这般道儿，只好瞒魍魉，老娘手里说不过去。
táng niú r biàn dào zhēn gè shì zhī xiàn xiàng gōng jǐn děng de gòu dàng wǒ què bú huì shuō huǎng
”唐牛儿便道：“真个是知县相公紧等的勾当，我却不会说谎。
yán pó dào fàng nǐ niáng gǒu pì
”阎婆道：“放你娘狗屁！
lǎo niáng yī shuāng yǎn què shì liú lí hú lú r yì bān
老娘一双眼，却似琉璃葫芦儿一般。
què cái jiàn yā sī nǔ zuǐ guò lái jiào nǐ fā kē nǐ dào bù cuān duō yā sī lái wǒ wū lǐ diān dǎo dǎ mǒ tā qù
却才见押司努嘴过来，叫你发科，你倒不撺掇押司来我屋里，颠倒打抹他去。
cháng yán dào shā rén kě shù qíng lǐ nán róng
常言道：杀人可恕，情理难容！
zhè pó zǐ tiào qǐ shēn lái biàn bǎ nà táng niú r pī bó zi zhǐ yī chā liàng liàng qiàng qiàng zhí cóng fáng lǐ chā xià lóu lái
”这婆子跳起身来，便把那唐牛儿劈脖子只一叉，踉踉跄跄直从房里叉下楼来。
táng niú r dào nǐ zuò shèn me biàn chā wǒ
唐牛儿道：“你做甚么便叉我？
pó zǐ hè dào nǐ bù xiǎo de pò rén mǎi mài yī fàn rú shā fù mǔ qī zǐ
”婆子喝道：“你不晓得，破人买卖衣饭，如杀父母妻子。
nǐ gāo zuò shēng biàn dǎ nǐ zhè zéi qǐ gài
你高做声，便打你这贼乞丐！
táng niú r zuān jiāng guò lái dào nǐ dǎ
”唐牛儿钻将过来道：“你打！
zhè pó zǐ chéng zhe jiǔ xìng chǎ kāi wǔ zhǐ qù nà táng niú r liǎn shàng lián dǎ liǎng zhǎng zhí diān chū lián zi wài qù
”这婆子乘着酒兴，叉开五指，去那唐牛儿脸上连打两掌，直攧出帘子外去。
pó zǐ biàn chě lián zi piē fàng mén bèi hòu què bǎ liǎng shàn mén guān shàng ná shuān shuān le kǒu lǐ zhǐ gù mà
婆子便扯帘子，撇放门背后，却把两扇门关上，拿拴拴了，口里只顾骂。
nà táng niú r chī le zhè liǎng zhǎng lì zài mén qián dà jiào dào zéi lǎo yǎo chóng bú yào huāng
那唐牛儿吃了这两掌，立在门前大叫道：“贼老咬虫不要慌！
wǒ bù kàn sòng yā sī miàn pí jiào nǐ zhè wū lǐ fěn suì jiào nǐ shuāng rì bù dān rì zhe
我不看宋押司面皮，教你这屋里粉碎，教你双日不单日着。
wǒ bù jié guǒ le nǐ bù xìng táng
我不结果了你，不姓唐！
pāi zhe xiōng dà mà le qù
”拍着胸，大骂了去。
pó zǐ zài dào lóu shàng kàn zhe sòng jiāng dào yā sī méi shì cǎi nà qǐ gài zuò shèn me
婆子再到楼上，看着宋江道：“押司没事采那乞丐做甚么。
nà sī yī dì lǐ qù táng jiǔ chī zhǐ shì bān shì bān fēi
那厮一地里去搪酒吃，只是搬是搬非。
zhè děng dǎo jiē wò xiàng de hèng sǐ zéi yě lái shàng mén shàng hù qī fù rén
这等倒街卧巷的横死贼，也来上门上户欺负人。
sòng jiāng shì gè zhēn shí de rén chī zhè pó zǐ yī piān dào zhe le zhēn bìng dào chōu shēn bù dé
”宋江是个真实的人，吃这婆子一篇道着了真病，倒抽身不得。
pó zǐ dào yā sī bú yào xīn lǐ jiàn zé lǎo shēn zhī nèn de zhī zhòng dé le
婆子道：“押司不要心里见责老身，只恁地知重得了。
wǒ r hé yā sī zhǐ chī zhè bēi
我儿，和押司只吃这杯。
wǒ cāi zháo nǐ liǎng gè duō shí bú jiàn yǐ dìng yào zǎo shuì shōu shí le bà xiū
我猜着你两个多时不见，以定要早睡，收拾了罢休。
pó zǐ yòu quàn sòng jiāng chī liǎng bēi shōu shí bēi pán xià lóu lái zì qù zào xià qù
”婆子又劝宋江吃两杯，收拾杯盘下楼来，自去灶下去。
sòng jiāng zài lóu shàng zì dù lǐ xún sī shuō zhè pó zǐ nǚ ér hé zhāng sān liǎng gè yǒu shì wǒ xīn lǐ bàn xìn bù xìn yǎn lǐ bù céng jiàn zhēn shí
宋江在楼上自肚里寻思说：“这婆子女儿和张三两个有事，我心里半信不信，眼里不曾见真实。
dài yào qù lái zhī dào wǒ cūn
待要去来，只道我村。
kuàng qiě yè shēn le wǒ zhǐ de quán shuì yī shuì
况且夜深了，我只得权睡一睡。
qiě kàn zhè pó niáng zěn dì jīn yè yǔ wǒ qíng fèn rú hé
且看这婆娘怎地，今夜与我情分如何？
zhī jiàn nà pó zǐ yòu shàng lóu lái shuō dào yè shēn le wǒ jiào yā sī liǎng kǒu er zǎo shuì
”只见那婆子又上楼来，说道：“夜深了，我叫押司两口儿早睡。
nà pó niáng yīng dào bù gàn nǐ shì nǐ zì qù shuì
”那婆娘应道：“不干你事，你自去睡。
pó zǐ xiào xià lóu lái kǒu lǐ dào yā sī ān zhì
”婆子笑下楼来，口里道：“押司安置。
jīn yè duō huan míng rì màn màn de qǐ
今夜多欢，明日慢慢地起。
pó zǐ xià lóu lái shōu shí le zào shàng xǐ le jiǎo shǒu chuī miè dēng zì qù shuì le
”婆子下楼来，收拾了灶上，洗了脚手，吹灭灯，自去睡了。
què shuō sòng jiāng zuò zài wù zǐ shàng zhǐ zhǐ wàng nà pó niáng shì bǐ xiān shí xiān lái wēi yǐ péi huà hú luàn yòu jiāng jiù jǐ shí
却说宋江坐在杌子上，只指望那婆娘似比先时，先来偎倚陪话，胡乱又将就几时。
shuí xiǎng pó xī xīn lǐ xún sī dào wǒ zhǐ sī liang zhāng sān chī tā jiǎo le què shì yǎn zhōng dīng yì bān
谁想婆惜心里寻思道：“我只思量张三，吃他搅了，却似眼中钉一般。
nà sī dào zhí zhǐ wàng wǒ yī sì xiān shí qián lái xià qì lǎo niáng rú jīn què bú yào shuǎ
那厮倒直指望我一似先时前来下气，老娘如今却不要耍。
zhī jiàn shuō chēng chuán jiù àn jǐ zēng yǒu chēng àn jiù chuán
只见说撑船就岸，几曾有撑岸就船。
nǐ bù lái cǎi wǒ lǎo niáng dǎo luò de
你不来采我，老娘倒落得。
kàn guān tīng shuō yuán lái zhè sè zuì shì pà rén
”看官听说，原来这色最是怕人。
ruò shì tā yǒu xīn liàn nǐ shí
若是他有心恋你时。
shēn shàng biàn yǒu dāo jiàn shuǐ huǒ yě lán tā bú zhù tā yě bù pà
身上便有刀剑水火也拦他不住，他也不怕。
ruò shì tā wú xīn liàn nǐ shí nǐ biàn shēn zuò zài jīn yín duī lǐ tā yě bù cǎi nǐ
若是他无心恋你时，你便身坐在金银堆里，他也不采你。
cháng yán dào jiā rén yǒu yì cūn fū qiào hóng fěn wú xīn làng zǐ cūn
常言道：佳人有意村夫俏，红粉无心浪子村。
sòng gōng míng shì gè yǒng liè dà zhàng fū wèi nǚ sè de shǒu duàn què bú huì
宋公明是个勇烈大丈夫，为女色的手段却不会。
zhè yán pó xī bèi nà zhāng sān xiǎo yì r bǎi yī bǎi suí qīng lián zhòng xī mài qiào yíng jiān yǐn luàn zhè pó niáng de xīn rú hé kěn liàn sòng jiāng
这阎婆惜被那张三小意儿百依百随，轻怜重惜，卖俏迎奸，引乱这婆娘的心，如何肯恋宋江。
dàng yè liǎng gè zài dēng xià zuò zhe duì miàn dōu bù zuò shēng gè zì dù lǐ chóu chú què shì děng ní gàn duó rù miào
当夜两个在灯下坐着，对面都不做声，各自肚里踌躇，却似等泥干掇入庙。
kàn kàn tiān sè yè shēn zhī jiàn chuāng shàng yuè guāng
看看天色夜深，只见窗上月光。
dàn jiàn
但见：
yín hé gěng gěng yù lòu tiáo tiáo
银河耿耿，玉漏迢迢。
chuān chuāng xié yuè yìng hán guāng tòu hù liáng fēng chuī yè qì
穿窗斜月映寒光，透户凉风吹夜气。
yàn shēng liáo liàng gū mián cái zǐ mèng hún jīng
雁声嘹亮，孤眠才子梦魂惊；
qióng yùn qī liáng dú sù jiā rén qíng xù kǔ
蛩韵凄凉，独宿佳人情绪苦。
qiáo lóu jìn gǔ yī gēng wèi jǐn yī gēng cuī
谯楼禁鼓，一更未尽一更催；
bié yuàn hán zhēn qiān dǎo jiāng cán qiān dǎo qǐ
别院寒砧，千捣将残千捣起。
huà yán jiān dīng dāng tiě mǎ qiāo suì lǚ kè gū huái
画檐间叮当铁马，敲碎旅客孤怀；
yín tái shàng shǎn shuò qīng dēng piān zhào lí rén cháng tàn
银台上闪烁清灯，偏照离人长叹。
tān yín jì nǚ xīn rú tiě zhàng yì yīng xióng qì shì hóng
贪淫妓女心如铁，仗义英雄气似虹。
dāng xià sòng jiāng zuò zài wù zǐ shàng suō nà pó niáng shí fù de tàn kǒu qì
当下宋江坐在杌子上，睃那婆娘时，复地叹口气。
yuē mò yě shì èr gēng tiān qì nà pó niáng bù tuō yī shang biàn shàng chuáng qù zì yǐ le xiù zhěn niǔ guò shēn cháo lǐ bì zì shuì le
约莫也是二更天气，那婆娘不脱衣裳，便上床去，自倚了绣枕，扭过身，朝里壁自睡了。
sòng jiāng kàn le xún sī dào kě nài zhè jiàn rén quán bù cǎi wǒ xiē gè tā zì shuì le
宋江看了，寻思道：“可奈这贱人全不采我些个，他自睡了。
wǒ jīn rì chī zhè pó zǐ yán lái yǔ qù yāng le jǐ bēi jiǔ dǎ áo bù dé yè shēn zhǐ de shuì le ba
我今日吃这婆子言来语去，央了几杯酒，打熬不得夜深，只得睡了罢。
bǎ tóu shàng jīn zé chú xià fàng zài zhuō zi shàng tuō xià shàng gài yī shang dā zài yī jià shàng
”把头上巾帻除下，放在桌子上，脱下上盖衣裳，搭在衣架上。
yāo lǐ jiě xià luán dài shàng yǒu yī bǎ yā yī dāo hé zhāo wén dài què guà zài chuáng biān lán gàn zǐ shàng
腰里解下銮带，上有一把压衣刀和招文袋，却挂在床边栏干子上。
tuō qù le sī xié jìng wà biàn shàng chuáng qù nà pó niáng jiǎo hòu shuì le
脱去了丝鞋净袜，便上床去那婆娘脚后睡了。
bàn ge gēng cì tīng de pó xī zài jiǎo hòu lěng xiào
半个更次，听得婆惜在脚后冷笑。
sòng jiāng xīn lǐ qì mèn rú hé shuì de zháo
宋江心里气闷，如何睡得着。
zì gǔ dào huān yú xián yè duǎn jì mò hèn gèng zhǎng
自古道：欢娱嫌夜短，寂寞恨更长。
kàn kàn sān gēng jiāo bàn yè jiǔ què xǐng le
看看三更交半夜，酒却醒了。
ái dào wǔ gēng sòng jiāng qǐ lái miàn tǒng lǐ xǐ le liǎn biàn chuān le shàng gài yī shang dài le jīn zé kǒu lǐ mà dào nǐ zhè zéi jiàn rén hǎo shēng wú lǐ
挨到五更，宋江起来，面桶里洗了脸，便穿了上盖衣裳，带了巾帻，口里骂道：“你这贼贱人好生无礼！
pó xī yě bù céng shuì zháo tīng de sòng jiāng mà shí niǔ guò shēn huí dào nǐ bù xiū zhè liǎn
”婆惜也不曾睡着，听得宋江骂时，扭过身回道：“你不羞这脸！
sòng jiāng fèn nà kǒu qì biàn xià lóu lái
”宋江忿那口气，便下楼来。
yán pó tīng de jiǎo bù xiǎng biàn zài chuáng shàng shuō dào yā sī qiě shuì xiē děng tiān míng qù
阎婆听得脚步响，便在床上说道：“押司且睡歇，等天明去。
méi lái yóu qǐ wǔ gēng zuò shèn me
没来由起五更做甚么？
sòng jiāng yě bù yīng zhǐ gù lái kāi mén
”宋江也不应，只顾来开门。
pó zǐ yòu dào yā sī chū qù shí yǔ wǒ yè shàng mén
婆子又道：“押司出去时，与我拽上门。
sòng jiāng chū de mén lái jiù yè shàng le
”宋江出得门来，就拽上了。
fèn nà kǒu qì méi chū chù yī zhí yào bēn huí xià chǔ lái
忿那口气没出处，一直要奔回下处来。
què cóng xiàn qián guò jiàn yī wǎn dēng míng kàn shí què shì mài tāng yào de wáng gōng lái dào xiàn qián gǎn zǎo shì
却从县前过，见一碗灯明，看时，却是卖汤药的王公，来到县前赶早市。
nà lǎo ér jiàn shì sòng jiāng lái huāng máng dào yā sī rú hé jīn rì chū lái de zǎo
那老儿见是宋江来，慌忙道：“押司如何今日出来得早？
sòng jiāng dào biàn shì yè lái jiǔ zuì cuò tīng gēng gǔ
”宋江道：“便是夜来酒醉，错听更鼓。
wáng gōng dào yā sī bì rán shāng jiǔ qiě qǐng yī zhǎn xǐng jiǔ èr chén tāng
”王公道：“押司必然伤酒，且请一盏醒酒二陈汤。
sòng jiāng dào zuì hǎo
”宋江道：“最好。
jiù dèng shàng zuò le
”就凳上坐了。
nà lǎo zi nóng nóng de fèng yī zhǎn èr chén tāng dì yǔ sòng jiāng chī
那老子浓浓地奉一盏二陈汤，递与宋江吃。
sòng jiāng chī le mò rán xiǎng qǐ dào rú cháng chī tā de tāng yào bù céng yào wǒ huán qián
宋江吃了，蓦然想起道：“如常吃他的汤药，不曾要我还钱。
wǒ jiù shí céng xǔ tā yī jù guān cái bù céng yǔ de tā
我旧时曾许他一具棺材，不曾与得他。
xiǎng qǐ qián rì yǒu nà zhāo gài sòng lái de jīn zi shòu le tā yī tiáo zài zhāo wén dài lǐ hé bù jiù yǔ nà lǎo ér zuò guān cái qián jiào tā huān xǐ
”想起前日有那晁盖送来的金子，受了他一条在招文袋里，“何不就与那老儿做棺材钱，教他欢喜？
sòng jiāng biàn dào wáng gōng wǒ rì qián céng xǔ nǐ yī jù guān mù qián yī xiàng bù céng bǎ de yǔ nǐ
”宋江便道：“王公，我日前曾许你一具棺木钱，一向不曾把得与你。
jīn rì wǒ yǒu xiē jīn zi zài zhè lǐ bǎ yǔ nǐ nǐ biàn kě jiāng qù chén sān láng jiā mǎi le yī jù guān cái fàng zài jiā lǐ
今日我有些金子在这里，把与你，你便可将去陈三郎家买了一具棺材，放在家里。
nǐ bǎi nián guī shòu shí wǒ què zài yǔ nǐ xiē sòng zhōng zhī zī ruò hé
你百年归寿时，我却再与你些送终之资，若何？
wáng gōng dào ēn zhǔ rú cháng qū lǎo hàn yòu méng yǔ zhōng shēn shòu jù lǎo zi jīn shì bào dá bù dé yā sī hòu shì zuò lǘ zuò mǎ bào dá guān rén
”王公道：“恩主如常觑老汉，又蒙与终身寿具，老子今世报答不得押司，后世做驴做马报答官人。
sòng jiāng dào xiū rú cǐ shuō
”宋江道：“休如此说。
biàn jiē qǐ bēi zi qián jīn qù qǔ nà zhāo wén dài shí chī le yī jīng dào kǔ yě
”便揭起背子前襟去取那招文袋时，吃了一惊，道：“苦也！
zuó yè zhèng wàng zài nà jiàn rén de chuáng tóu lán gàn zǐ shàng wǒ yī shí qì qǐ lái zhǐ gù zǒu le bù céng xì de zài yāo lǐ
昨夜正忘在那贱人的床头栏干子上，我一时气起来，只顾走了，不曾系得在腰里。
zhè jǐ liǎng jīn zi zhí de shèn me xū yǒu zhāo gài jì lái de nà yī fēng shū bāo zhe zhè jīn
这几两金子直得甚么，须有晁盖寄来的那一封书包着这金。
wǒ běn yù zài jiǔ lóu shàng liú táng qián shāo huǐ le tā huí qù shuō shí zhī dào wǒ bù bǎ tā lái wèi niàn
我本欲在酒楼上刘唐前烧毁了，他回去说时，只道我不把他来为念。
zhèng yào jiāng dào xià chǔ lái shāo yòu shuí xiǎng wáng pó bù shī guān cái jiù chéng le zhè jiàn shì yī xiàng cuō tuó wàng le
正要将到下处来烧，又谁想王婆布施棺材，就成了这件事，一向蹉跎忘了。
zuó yè wǎn zhèng jì qǐ lái yòu bù céng shāo de què bèi yán pó chán jiāng wǒ qù yīn cǐ wàng zài zhè jiàn rén jiā lǐ chuáng tóu lán gàn zǐ shàng
昨夜晚正记起来，又不曾烧得，却被阎婆缠将我去，因此忘在这贱人家里床头栏干子上。
wǒ shí cháng jiàn zhè pó niáng kàn xiē qǔ běn pō shí jǐ zì ruò shì bèi tā ná le dǎo shì lì hài
我时常见这婆娘看些曲本，颇识几字，若是被他拿了，倒是利害。
biàn qǐ shēn dào ā gōng xiū guài
”便起身道：“阿公休怪。
bú shì wǒ shuō huǎng zhī dào jīn zi zài zhāo wén dài lǐ bù xiǎng chū lái de máng wàng le zài jiā
不是我说谎，只道金子在招文袋里，不想出来得忙，忘了在家。
wǒ qù qǔ lái yǔ nǐ
我去取来与你。
wáng gōng dào xiū yào qù qǔ míng rì màn màn de yǔ lǎo hàn bù chí
”王公道：“休要去取，明日慢慢的与老汉不迟。
sòng jiāng dào ā gōng nǐ bù zhī dào wǒ hái yǒu yī jiàn wù shì zuò yī chù fàng zhe yǐ cǐ yào qù qǔ
”宋江道：“阿公，你不知道，我还有一件物事做一处放着，以此要去取。
sòng jiāng huāng huāng jí jí bēn huí yán pó jiā lǐ lái
”宋江慌慌急急，奔回阎婆家里来。
zhèng shì
正是：
hé shì yīng xióng mìng yùn guāi yí qián wàng hòu kě lián zāi
合是英雄命运乖，遗前忘后可怜哉。
xún huán mò wèi tiān wú yì yùn niàng yuán zhī huò yǒu tāi
循环莫谓天无意，酝酿原知祸有胎。
qiě shuō zhè yán pó xī tīng de sòng jiāng chū mén qù le pá jiāng qǐ lái kǒu lǐ zì yán yǔ dào nà sī jiǎo le lǎo niáng yī yè shuì bù zhe
且说这阎婆惜听得宋江出门去了，爬将起来，口里自言语道：“那厮搅了老娘一夜睡不着。
nà sī hán liǎn zhǐ zhǐ wàng lǎo niáng péi qì xià qíng
那厮含脸，只指望老娘陪气下情。
wǒ bù xìn nǐ lǎo niáng zì hé zhāng sān guò de hǎo shuí nài fán cǎi nǐ
我不信你，老娘自和张三过得好，谁奈烦采你。
nǐ bù shàng mén lái dǎo hǎo
你不上门来，倒好！
kǒu lǐ shuō zhe yī tóu pù bèi tuō xià shàng jié ǎo r jiě le xià miàn qún zi tǎn kāi xiōng qián tuō xià jié chèn yī
”口里说着，一头铺被，脱下上截袄儿，解了下面裙子，袒开胸前，脱下截衬衣。
chuáng miàn qián dēng què míng liàng zhào jiàn chuáng tóu lán gàn zǐ shàng tuō xià tiáo zǐ luō luán dài
床面前灯却明亮，照见床头栏干子上拖下条紫罗銮带。
pó xī jiàn le xiào dào
婆惜见了，笑道；
hēi sān nà sī chī hē bù jìn wàng le luán dài zài zhè lǐ
“黑三那厮吃喝不尽，忘了銮带在这里。
lǎo niáng qiě zhuō le bǎ lái yǔ zhāng sān xì
老娘且捉了，把来与张三系。
biàn yòng shǒu qù yī tí tí qǐ zhāo wén dài hé dāo zi lái
”便用手去一提，提起招文袋和刀子来。
zhǐ jué dài lǐ yǒu xiē zhòng biàn bǎ shǒu chōu kāi wàng zhuō zi shàng zhǐ yī dǒu zhèng dǒu chū nà bāo jīn zi hé shū lái
只觉袋里有些重，便把手抽开，望桌子上只一抖，正抖出那包金子和书来。
zhè pó niáng ná qǐ lái kàn shí dēng xià zhào jiàn shì huáng huáng de yī tiáo jīn zi
这婆娘拿起来看时，灯下照见是黄黄的一条金子。
pó xī xiào dào tiān jiào wǒ hé zhāng sān mǎi wù shì chī
婆惜笑道：“天教我和张三买物事吃。
zhè jǐ rì wǒ jiàn zhāng sān shòu le wǒ yě zhèng yào mǎi xiē dōng xī hé tā jiāng xī
这几日我见张三瘦了，我也正要买些东西和他将息。
jiāng jīn zi fàng xià què bǎ nà zhǐ shū zhǎn kāi lái dēng xià kàn shí shàng miàn xiě zhe zhāo gài bìng xǔ duō shì wù
”将金子放下，却把那纸书展开来灯下看时，上面写着晁盖并许多事务。
pó xī dào hǎo ya
婆惜道：“好呀！
wǒ zhī dào diào tǒng luò zài jǐng lǐ yuán lái yě yǒu jǐng là zài diào tǒng lǐ
我只道吊桶落在井里，原来也有井落在吊桶里。
wǒ zhèng yào hé zhāng sān liǎng gè zuò fū qī dān dān zhǐ duō nǐ zhè sī jīn rì yě zhuàng zài wǒ shǒu lǐ
我正要和张三两个做夫妻，单单只多你这厮，今日也撞在我手里。
yuán lái nǐ hé liáng shān pō qiáng zéi tōng tóng wǎng lái sòng yī bǎi liǎng jīn zi yǔ nǐ
原来你和梁山泊强贼通同往来，送一百两金子与你。
qiě bú yào huāng lǎo niáng màn màn de xiāo qiǎn nǐ
且不要慌，老娘慢慢地消遣你！
jiù bǎ zhè fēng shū yī yuán bāo le jīn zi hái chā zài zhāo wén dài lǐ
”就把这封书依原包了金子，还插在招文袋里。
bù pà nǐ jiào wǔ shèng lái shè le qù
“不怕你教五圣来摄了去。
zhèng zài lóu shàng zì yán zì yǔ zhǐ tīng de lóu xià ya dì mén xiǎng
”正在楼上自言自语，只听得楼下呀地门响。
pó zǐ wèn dào shì shuí
婆子问道：“是谁？
sòng jiāng dào shì wǒ
”宋江道：“是我。
pó zǐ dào wǒ jiù zǎo li yā sī què bù xìn yào qù
”婆子道：“我就早哩，押司却不信，要去。
yuán lái zǎo le yòu huí lái qiě zài hé jiě jie shuì yī shuì dào tiān míng qù
原来早了又回来，且再和姐姐睡一睡，到天明去。
sòng jiāng yě bù huí huà yī jìng bēn shàng lóu lái
”宋江也不回话，一径奔上楼来。
nà pó niáng tīng de shì sòng jiāng huí lái huāng máng bǎ luán dài dāo zi zhāo wén dài yī fà juǎn zuò yí kuài cáng zài bèi lǐ jǐn jǐn kào le chuáng lǐ bì zhǐ zuò hōu hōu jiǎ shuì zháo
那婆娘听得是宋江回来，慌忙把銮带、刀子、招文袋一发卷做一块，藏在被里，紧紧靠了床里壁，只做齁齁假睡着。
sòng jiāng zhuàng dào fáng lǐ yào jìng qù chuáng tóu lán gàn shàng qǔ shí què bú jiàn le
宋江撞到房里要，径去床头栏干上取时，却不见了。
sòng jiāng xīn nèi zì huāng zhǐ de rěn le zuó yè de qì bǎ shǒu qù yáo nà fù rén dào nǐ kàn wǒ rì qián de miàn hái wǒ zhāo wén dài
宋江心内自慌，只得忍了昨夜的气，把手去摇那妇人道：“你看我日前的面，还我招文袋。
nà pó xī jiǎ shuì zháo zhǐ bù yīng
”那婆惜假睡着，只不应。
sòng jiāng yòu yáo dào nǐ bú yào jí zào wǒ zì míng rì yǔ nǐ péi huà
宋江又摇道：“你不要急躁，我自明日与你陪话。
pó xī dào lǎo niáng zhèng shuì li shì shuí jiǎo wǒ
”婆惜道：“老娘正睡哩，是谁搅我？
sòng jiāng dào nǐ xiǎo de shì wǒ jiǎ zuò shèn me
”宋江道：“你晓的是我，假做甚么。
pó xī niǔ zhuǎn shēn dào hēi sān nǐ shuō shèn me
”婆惜扭转身道：“黑三，你说甚么？
sòng jiāng dào nǐ hái le wǒ zhāo wén dài
”宋江道：“你还了我招文袋。
pó xī dào nǐ zài nà lǐ jiāo fù yǔ wǒ shǒu lǐ què lái wèn wǒ tǎo
”婆惜道：“你在那里交付与我手里，却来问我讨？
sòng jiāng dào wàng le zài nǐ jiǎo hòu xiǎo lán gàn shàng
”宋江道：“忘了在你脚后小栏干上。
zhè lǐ yòu méi rén lái zhǐ shì nǐ shōu de
这里又没人来，只是你收得。
pó xī dào pēi
”婆惜道：“呸！
nǐ bú jiàn guǐ lái
你不见鬼来！
sòng jiāng dào yè lái shì wǒ bú shì le míng rì yǔ nǐ péi huà
”宋江道：“夜来是我不是了，明日与你陪话。
nǐ zhǐ hái le wǒ ba xiū yào zuò shuǎ
你只还了我罢，休要作耍。
pó xī dào shuí hé nǐ zuò shuǎ wǒ bù céng shōu de
”婆惜道：“谁和你作耍，我不曾收得。
sòng jiāng dào nǐ xiān shí bù céng tuō yī shang shuì rú jīn gài zhe bèi zi shuì yǐ dìng shì qǐ lái pù bèi shí ná le
”宋江道：“你先时不曾脱衣裳睡，如今盖着被子睡，以定是起来铺被时拿了。
pó xī zhǐ shì bù yǔ
”婆惜只是不与。
zhèng shì
正是：
yǔ yì yún qíng liǎng bà xiū wú duān ào nǎo chù xīn tóu
雨意云情两罢休，无端懊恼触心头。
chóng lái yù suǒ zhāo wén dài zhì shǐ yuān wéi xuè màn liú
重来欲索招文袋，致使鸳帏血漫流。
zhī jiàn nà pó xī liǔ méi tī shù xīng yǎn yuán zhēng shuō dào lǎo niáng ná shì ná le zhǐ shì bù hái nǐ
只见那婆惜柳眉踢竖，星眼圆睁，说道：“老娘拿是拿了，只是不还你。
nǐ shǐ guān fǔ de rén biàn ná wǒ qù zuò zéi duàn
你使官府的人便拿我去做贼断。
sòng jiāng dào wǒ xū bù céng yuān nǐ zuò zéi
”宋江道：“我须不曾冤你做贼。
pó xī dào kě zhī lǎo niáng bú shì zéi li
”婆惜道：“可知老娘不是贼哩。
sòng jiāng jiàn zhè huà xīn lǐ yuè huāng biàn shuō dào wǒ xū bù céng è kàn chéng nǐ niáng r liǎng gè
”宋江见这话，心里越慌，便说道：“我须不曾歹看承你娘儿两个。
hái le wǒ ba wǒ yào qù gàn shì
还了我罢，我要去干事。
pó xī dào xián cháng yě zhǐ tián lǎo niáng hé zhāng sān yǒu shì tā yǒu xiē bù rú nǐ chù yě bù gāi yī dāo de zuì fàn
”婆惜道：“闲常也只嗔老娘和张三有事，他有些不如你处，也不该一刀的罪犯。
bù qiáng sì nǐ hé dǎ jié zéi tōng tóng
不强似你和打劫贼通同。
sòng jiāng dào hǎo jiě jie bú yào jiào
”宋江道：“好姐姐，不要叫。
lín shè tīng de bú shì shuǎ chù
邻舍听得，不是耍处。
pó xī dào nǐ pà wài rén tīng de nǐ mò zuò bù dé
”婆惜道：“你怕外人听得，你莫做不得！
zhè fēng shū lǎo niáng láo láo de shōu zhe ruò yào ráo nǐ shí zhǐ wǒ sān jiàn shì biàn bà
这封书老娘牢牢地收着，若要饶你时，只我三件事便罢。
sòng jiāng dào xiū shuō sān jiàn shì biàn shì sān shí jiàn shì yě yī nǐ
”宋江道：“休说三件事，便是三十件事也依你。
pó xī dào zhǐ pà yī bù dé
”婆惜道：“只怕依不得。
sòng jiāng dào dāng háng jí xíng
”宋江道：“当行即行。
gǎn wèn nà sān jiàn shì
敢问那三件事？
yán pó xī dào dì yī jiàn nǐ kě cóng jīn rì biàn jiāng yuán diǎn wǒ de wén shū lái huán wǒ zài xiě yī zhǐ rèn cóng wǒ gǎi jià zhāng sān bìng bù gǎn zài lái zhēng zhí de wén shū
”阎婆惜道：“第一件，你可从今日便将原典我的文书来还我，再写一纸任从我改嫁张三，并不敢再来争执的文书。
sòng jiāng dào zhè gè yī de
”宋江道：“这个依得。
pó xī dào dì èr jiàn wǒ tóu shàng dài de wǒ shēn shàng chuān de jiā lǐ shǐ yòng de suī dōu shì nǐ bàn de yě wěi yī zhǐ wén shū bù xǔ nǐ rì hòu lái tǎo
”婆惜道：“第二件，我头上带的，我身上穿的，家里使用的，虽都是你办的，也委一纸文书，不许你日后来讨。
sòng jiāng dào zhè gè yě yī de
”宋江道：“这个也依得。
yán pó xī dào zhǐ pà nǐ dì sān jiàn yī bù dé
”阎婆惜道：“只怕你第三件依不得。
sòng jiāng dào wǒ yǐ liǎng jiàn dōu yī nǐ yuán hé zhè jiàn yī bù dé
”宋江道：“我已两件都依你，缘何这件依不得？
pó xī dào yǒu nà liáng shān pō zhāo gài sòng yǔ nǐ de yī bǎi liǎng jīn zi kuài bǎ lái yǔ wǒ wǒ biàn ráo nǐ zhè yī chǎng tiān zì dì yī hào guān sī hái nǐ zhè zhāo wén dài lǐ de kuǎn zhuàng
”婆惜道：“有那梁山泊晁盖送与你的一百两金子，快把来与我，我便饶你这一场天字第一号官司，还你这招文袋里的款状。
sòng jiāng dào nà liǎng jiàn dào dōu yī de
”宋江道：“那两件倒都依得。
zhè yī bǎi liǎng jīn zi guǒ rán sòng lái yǔ wǒ wǒ bù kěn shòu tā de yī qián jiào tā bǎ le huí qù
这一百两金子，果然送来与我，我不肯受他的，依前教他把了回去。
ruò duān dì yǒu shí shuāng shǒu biàn sòng yǔ nǐ
若端的有时，双手便送与你。
pó xī dào kě zhī li
”婆惜道：“可知哩！
cháng yán dào gōng rén jiàn qián rú yíng zǐ jiàn xuè
常言道：公人见钱，如蝇子见血。
tā shǐ rén sòng jīn zi yǔ nǐ nǐ qǐ yǒu tuī le zhuàn qù de zhè huà què shì fàng pì
他使人送金子与你，你岂有推了转去的，这话却似放屁！
zuò gōng rén de nà gè māo ér bù chī xīng
做公人的，那个猫儿不吃腥？
yán luó wáng miàn qián xū méi fàng huí de guǐ nǐ dài mán shuí
阎罗王面前须没放回的鬼，你待瞒谁？
biàn bǎ zhè yī bǎi liǎng jīn zi yǔ wǒ zhí de shèn me
便把这一百两金子与我，直得甚么！
nǐ pà shì zéi zāng shí kuài róng guò le yǔ wǒ
你怕是贼赃时，快熔过了与我。
sòng jiāng dào nǐ yě xū zhī wǒ shì lǎo shí de rén bú huì shuō huǎng
”宋江道：“你也须知我是老实的人，不会说谎。
nǐ ruò bù xìn xiàn wǒ sān rì wǒ jiāng jiā sī biàn mài yī bǎi liǎng jīn zi nǐ
你若不信，限我三日，我将家私变卖一百两金子你。
nǐ hái le wǒ zhāo wén dài
你还了我招文袋。
pó xī lěng xiào dào nǐ zhè hēi sān dào guāi bǎ wǒ yī sì xiǎo hái ér bān zhuō nòng
”婆惜冷笑道：“你这黑三倒乖，把我一似小孩儿般捉弄。
wǒ biàn xiān hái le nǐ zhāo wén dài zhè fēng shū xiē sān rì què wèn nǐ tǎo jīn zi zhèng shì guān cái chū le tǎo wǎn gē láng qián
我便先还了你招文袋这封书，歇三日却问你讨金子，正是棺材出了讨挽歌郎钱。
wǒ zhè lǐ yī shǒu jiāo qián yī shǒu jiāo huò
我这里一手交钱，一手交货。
nǐ kuài bǎ lái liǎng xiāng jiāo gē
你快把来，两相交割。
sòng jiāng dào guǒ rán bù céng yǒu zhè jīn zi
”宋江道：“果然不曾有这金子？
pó xī dào míng cháo dào gōng tīng shàng nǐ yě shuō bù céng yǒu zhè jīn zi
”婆惜道：“明朝到公厅上，你也说不曾有这金子？
sòng jiāng tīng le gōng tīng liǎng zì nù qì zhí qǐ nà lǐ àn nà de zhù zhēng zhuó yǎn dào nǐ hái yě bù hái
”宋江听了公厅两字，怒气直起，那里按纳得住，睁着眼道：“你还也不还？
nà fù rén dào nǐ nèn dì hěn wǒ biàn hái nǐ bù dié
”那妇人道：“你恁地狠，我便还你不迭！
sòng jiāng dào nǐ zhēn gè bù hái
”宋江道：“你真个不还？
pó xī dào bù hái
”婆惜道：“不还！
zài ráo nǐ yī bǎi gè bù hái
再饶你一百个不还！
ruò yào hái shí zài yùn chéng xiàn hái nǐ
若要还时，在郓城县还你！
sòng jiāng biàn lái chě nà pó xī gài de bèi
”宋江便来扯那婆惜盖的被。
fù rén shēn biān què yǒu zhè jiàn wù dào bù gù bèi liǎng shǒu zhǐ jǐn jǐn de bào zhù xiōng qián
妇人身边却有这件物，倒不顾被，两手只紧紧地抱住胸前。
sòng jiāng chě kāi bèi lái què jiàn zhè luán dài tóu zhèng zài nà fù rén xiōng qián tuō xià lái
宋江扯开被来，却见这銮带头正在那妇人胸前拖下来。
sòng jiāng dào yuán lái què zài zhè lǐ
宋江道：“原来却在这里。
yī bū zuò èr bù xiū liǎng shǒu biàn lái duó nà pó niáng nà lǐ kěn fàng
”一不做，二不休，两手便来夺，那婆娘那里肯放。
sòng jiāng zài chuáng biān shě mìng de duó pó xī sǐ yě bù fàng
宋江在床边舍命的夺，婆惜死也不放。
sòng jiāng hèn mìng zhǐ yī yè dào zhuāi chū nà bǎ yā yī dāo zi zài xí shàng sòng jiāng biàn qiǎng zài shǒu lǐ
宋江恨命只一拽，倒拽出那把压衣刀子在席上，宋江便抢在手里。
nà pó niáng jiàn sòng jiāng qiǎng dāo zài shǒu jiào hēi sān láng shā rén yě
那婆娘见宋江抢刀在手，叫：“黑三郎杀人也！
zhǐ zhè yī shēng tí qǐ sòng jiāng zhè gè niàn tou lái nà yī dù pí qì zhèng méi chū chù
”只这一声，提起宋江这个念头来，那一肚皮气正没出处。
pó xī què jiào dì èr shēng shí sòng jiāng zuǒ shǒu zǎo àn zhù nà pó niáng yòu shǒu què zǎo dāo luò qù nà pó xī sǎng zi shàng zhǐ yī lēi xiān xuè fēi chū nà fù rén wū zì hǒu li
婆惜却叫第二声时，宋江左手早按住那婆娘，右手却早刀落，去那婆惜嗓子上只一勒，鲜血飞出，那妇人兀自吼哩。
sòng jiāng pà rén bù sǐ zài fù yī dāo nà kē tóu líng líng dīng dīng luò zài zhěn tou shàng
宋江怕人不死，再复一刀，那颗头伶伶仃仃落在枕头上。
dàn jiàn
但见：
shǒu dào chù qīng chūn sàng mìng dāo luò shí hóng fěn wáng shēn
手到处青春丧命，刀落时红粉亡身。
qī pò yōu yōu yǐ fù sēn luó diàn shàng
七魄悠悠，已赴森罗殿上；
sān hún miǎo miǎo yīng guī wǎng sǐ chéng zhōng jǐn bì xīng móu zhí tǐng tǐng shī héng xí shàng
三魂渺渺，应归枉死城中．紧闭星眸，直挺挺尸横席上；
bàn kāi tán kǒu shī jīn jīn tóu lào zhěn biān
半开檀口，湿津津头落枕边。
xiǎo yuàn chū chūn dà xuě yā kū jīn xiàn liǔ
小院初春，大雪压枯金线柳；
hán shēng gēng lǐng kuáng fēng chuī zhé yù méi huā
寒生庚岭，狂风吹折玉梅花。
sān cùn qì zài qiān bān yòng yī rì wú cháng wàn shì xiū
三寸气在千般用，一日无常万事休。
hóng fěn bù zhī guī hé chǔ
红粉不知归何处？
fāng hún jīn yè luò shuí jiā
芳魂今夜落谁家？
sòng jiāng yī shí nù qì shā le yán pó xī qǔ guò zhāo wén dài chōu chū nà fēng shū lái biàn jiù cán dēng xià shāo le
宋江一时怒气，杀了阎婆惜，取过招文袋，抽出那封书来，便就残灯下烧了。
jì shang luán dài zǒu chū lóu lái
系上銮带，走出楼来。
nà pó zǐ zài xià miàn shuì tīng tā liǎng kǒu er lùn kǒu dào yě bù zháo zài yì lǐ
那婆子在下面睡，听他两口儿论口，倒也不着在意里。
zhǐ tīng de nǚ ér jiào yī shēng hēi sān láng shā rén yě zhèng bù zhī zěn dì huāng máng tiào qǐ lái chuān le yī shang bēn shàng lóu lái què hǎo hé sòng jiāng dǎ gè xiōng sī zhuàng
只听得女儿叫一声“黑三郎杀人也”，正不知怎地，慌忙跳起来，穿了衣裳，奔上楼来，却好和宋江打个胸厮撞。
yán pó wèn dào nǐ liǎng kǒu er zuò shèn me nào
阎婆问道：“你两口儿做甚么闹？
sòng jiāng dào nǐ nǚ ér tè wú lǐ bèi wǒ shā le
”宋江道：“你女儿忒无礼，被我杀了！
pó zǐ xiào dào què shì shén huà
”婆子笑道：“却是甚话！
biàn shì yā sī shēng de yǎn xiōng yòu jiǔ xìng bù hǎo zhuān yào shā rén
便是押司生的眼凶，又酒性不好，专要杀人？
yā sī xiū qǔ xiào lǎo shēn
押司，休取笑老身。
sòng jiāng dào nǐ bù xìn shí qù fáng lǐ kàn
”宋江道：“你不信时，去房里看。
wǒ zhēn gè shā le
我真个杀了！
pó zǐ dào wǒ bù xìn
”婆子道：“我不信。
tuī kāi fáng mén kàn shí zhī jiàn xuè pō lǐ tǐng zhe shī shǒu
”推开房门看时，只见血泊里挺着尸首。
pó zǐ dào kǔ yě
婆子道：“苦也！
què shì zěn dì hǎo
却是怎地好？
sòng jiāng dào wǒ shì liè hàn yī shì yě bù zǒu suí nǐ yào zěn dì
”宋江道：“我是烈汉，一世也不走，随你要怎地。
pó zǐ dào zhè jiàn rén guǒ shì bù hǎo yā sī bù cuò shā le
”婆子道：“这贱人果是不好，押司不错杀了。
zhǐ shì lǎo shēn wú rén yǎng shàn
只是老身无人养赡。
sòng jiāng dào zhè gè bù fáng
”宋江道：“这个不妨。
jì shì nǐ rú cǐ shuō shí nǐ què bù yòng yōu xīn
既是你如此说时，你却不用忧心。
wǒ jiā qǐ wú zhēn xiū bǎi wèi zhī jiào nǐ fēng yī zú shí biàn liǎo kuài huó guò bàn shì
我家岂无珍羞百味，只教你丰衣足食便了，快活过半世。
yán pó dào nèn dì shí què shì hǎo yě shēn xiè yā sī
”阎婆道：“恁地时却是好也，深谢押司。
wǒ nǚ ér sǐ zài chuáng shàng zěn dì duàn sòng
我女儿死在床上，怎地断送？
sòng jiāng dào zhè gè róng yì
”宋江道：“这个容易。
wǒ qù chén sān láng jiā mǎi yī jù guān cái yǔ nǐ wǔ zuò xíng rén rù liàn shí wǒ zì fēn fù tā lái
我去陈三郎家买一具棺材与你，仵作行人入殓时，我自分付他来。
wǒ zài qǔ shí liǎng yín zi yǔ nǐ jié guǒ
我再取十两银子与你结果。
pó zǐ xiè dào yā sī zhǐ hǎo chèn tiān wèi míng shí tǎo jù guān cái shèng le lín shè jiē fāng dōu bú yào jiàn yǐng
”婆子谢道：“押司，只好趁天未明时讨具棺材盛了，邻舍街坊，都不要见影。
sòng jiāng dào yě hǎo
”宋江道：“也好。
nǐ qǔ zhǐ bǐ lái wǒ xiě gè pī zǐ yǔ nǐ qù qǔ
你取纸笔来，我写个批子与你去取。
yán pó dào pī zǐ yě bù jì shì
”阎婆道：“批子也不济事。
xū shì yā sī zì qù qǔ biàn kěn zǎo zǎo fā lái
须是押司自去取，便肯早早发来。
sòng jiāng dào yě shuō de shì
”宋江道：“也说得是。
liǎng gè xià lóu lái
”两个下楼来。
pó zǐ qù fáng lǐ ná le suǒ yuè chū dào mén qián bǎ mén suǒ le dài le yào shi
婆子去房里拿了锁钥，出到门前，把门锁了，带了钥匙。
sòng jiāng yǔ yán pó liǎng gè tóu xiàn qián lái
宋江与阎婆两个，投县前来。
cǐ shí tiān sè shàng zǎo wèi míng xiàn mén què cái kāi
此时天色尚早，未明，县门却才开。
nà pó zǐ yuē mò dào xiàn qián zuǒ cè bǎ sòng jiāng yī bǎ jié zhù fā hǎn jiào dào yǒu shā rén zéi zài zhè lǐ
那婆子约莫到县前左侧，把宋江一把结住，发喊叫道：“有杀人贼在这里！
xià de sòng jiāng huāng zuò yī tuán lián máng yǎn zhù kǒu dào bú yào jiào
”吓得宋江慌做一团，连忙掩住口道：“不要叫！
nà lǐ yǎn de zhù
”那里掩得住。
xiàn qián yǒu jǐ gè zuò gōng de zǒu jiāng lǒng lái kàn shí rèn de shì sòng jiāng biàn quàn dào pó zǐ bì zuǐ
县前有几个做公的，走将拢来看时，认得是宋江，便劝道：“婆子闭嘴。
yā sī bú shì zhè bān de rén yǒu shì zhǐ xiāo de hǎo shuō
押司不是这般的人，有事只消得好说。
yán pó dào tā zhèng shì xiōng shǒu
”阎婆道：“他正是凶首。
yǔ wǒ zhuō zhù tóng dào xiàn lǐ
与我捉住，同到县里。
yuán lái sòng jiāng wéi rén zuì hǎo shàng xià ài jìng mǎn xiàn rén méi yī gè bù ràng tā
”原来宋江为人最好，上下爱敬，满县人没一个不让他。
yīn cǐ zuò gōng de dōu bù kěn xià shǒu ná tā yòu bù xìn zhè pó zǐ shuō
因此做公的都不肯下手拿他，又不信这婆子说。
zhèng zài nà lǐ méi gè jiě jiù què hǎo táng niú r tuō yī pán zi xǐ jìng de zāo jiāng lái xiàn qián gǎn chèn zhèng jiàn zhè pó zǐ jié niǔ zhù sòng jiāng zài nà lǐ jiào yuān qū
正在那里没个解救，却好唐牛儿托一盘子洗净的糟姜，来县前赶趁，正见这婆子结扭住宋江在那里叫冤屈。
táng niú r jiàn shì yán pó yī bǎ niǔ jié zhù sòng jiāng xiǎng qǐ zuó yè de yī dǔ zi niǎo qì lái biàn bǎ pán zi fàng zài mài yào de lǎo wáng dèng zǐ shàng zuān jiāng guò lái hè dào lǎo zéi chóng
唐牛儿见是阎婆一把扭结住宋江，想起昨夜的一肚子鸟气来，便把盘子放在卖药的老王凳子上，钻将过来，喝道：“老贼虫！
nǐ zuò shèn me jié niǔ zhù yā sī
你做甚么结扭住押司？
pó zǐ dào táng èr nǐ bú yào lái dǎ duó rén qù yào nǐ cháng mìng yě
”婆子道：“唐二，你不要来打夺人去，要你偿命也！
táng niú r dà nù nà lǐ tīng tā shuō bǎ pó zǐ shǒu yī chāi chāi kāi le bù wèn shì yóu chǎ kāi wǔ zhǐ qù yán pó liǎn shàng zhǐ yī zhǎng dǎ gè mǎn tiān xīng
”唐牛儿大怒，那里听他说，把婆子手一拆拆开了，不问事由，叉开五指，去阎婆脸上只一掌，打个满天星。
nà pó zǐ hūn sā le zhǐ de fàng shǒu
那婆子昏撒了，只得放手。
sòng jiāng de tuō wǎng nào lǐ yì zhí zǒu le
宋江得脱，往闹里一直走了。
pó zǐ biàn yī bǎ què jié niǔ zhù táng niú r jiào dào sòng yā sī shā le wǒ de nǚ ér nǐ què dǎ duó qù le
婆子便一把却结扭住唐牛儿，叫道：“宋押司杀了我的女儿，你却打夺去了！
táng niú r huāng dào wǒ nà lǐ dé zhī
”唐牛儿慌道：“我那里得知！
yán pó jiào dào shàng xià
”阎婆叫道：“上下！
tì wǒ zhuō yī zhuō shā rén zéi zé gè
替我捉一捉杀人贼则个。
bù shí xū yào dài lèi nǐ men
不时，须要带累你们。
zhòng zuò gōng de zhǐ ài sòng jiāng miàn pí bù kěn dòng de shǒu
”众做公的只碍宋江面皮，不肯动的手。
ná táng niú ér shí xū bù dān gē
拿唐牛儿时，须不担搁。
zhòng rén xiàng qián yí gè dài zhù pó zǐ sān sì gè ná zhù táng niú r bǎ tā héng tuō dào zhuāi zhí tuī jìn yùn chéng xiàn lǐ lái
众人向前，一个带住婆子，三四个拿住唐牛儿，把他横拖倒拽，直推进郓城县里来。
gǔ rén yún huò fú wú mén wéi rén zì zhāo
古人云：祸福无门，惟人自招；
pī má jiù huǒ rě yàn shāo shēn
披麻救火，惹焰烧身。
zhèng shì sān cùn shé wèi zhū mìng jiàn yī zhāng kǒu shì zàng shēn kēng
正是：三寸舌为诛命剑，一张口是葬身坑。
bì jìng táng niú r bèi yán pó jié zhù zěn dì tuō shēn qiě tīng xià huí fēn jiě
毕竟唐牛儿被阎婆结住，怎地脱身，且听下回分解。