sòng jiāng yè kàn xiǎo áo shān huā róng dà nào qīng fēng zhài
宋江夜看小鳌山花荣大闹清风寨
shī yuē
诗曰：
huā kāi bù zé pín jiā dì yuè zhào shān hé dào chù míng
花开不择贫家第，月照山河到处明。
shì jiān zhǐ yǒu rén xīn è wàn shì hái xū tiān yǎng rén
世间只有人心恶，万事还须天养人。
máng lóng yīn yǎ jiā háo fù zhì huì cōng míng què shòu pín
盲聋喑哑家豪富，智慧聪明却受贫。
nián yuè rì shí gāi zǎi dìng suàn lái yóu mìng bù yóu rén
年月日时该载定，算来由命不由人。
huà shuō zhè qīng fēng shān lí qīng zhōu bù yuǎn zhǐ gé de bǎi lǐ lái lù
话说这清风山离青州不远，只隔得百里来路。
zhè qīng fēng zhài què zài qīng zhōu sān chà lù kǒu dì míng qīng fēng zhèn
这清风寨却在青州三岔路口，地名清风镇。
yīn wèi zhè sān chà lù shàng tōng sān chù è shān yīn cǐ tè shè zhè qīng fēng zhài zài zhè qīng fēng zhèn shàng
因为这三岔路上通三处恶山，因此特设这清风寨在这清风镇上。
nà lǐ yě yǒu sān wǔ qiān rén jiā què lí zhè qīng fēng shān zhǐ yǒu yī zhàn duō lù
那里也有三五千人家，却离这清风山只有一站多路。
dāng rì sān wèi tóu lǐng zì shàng shān qù le
当日三位头领自上山去了。
zhǐ shuō sòng gōng míng dú zì yí gè bēi zhe xiē bāo guǒ yǐ lǐ lái dào qīng fēng zhèn shàng biàn jiè wèn huā zhī zhài zhù chù
只说宋公明独自一个，背着些包裹，迤逦来到清风镇上，便借问花知寨住处。
nà zhèn shàng rén dá dào zhè qīng fēng zhài yá mén zài zhèn shì zhōng jiān
那镇上人答道：“这清风寨衙门在镇市中间。
nán biān yǒu gè xiǎo zhài shì wén guān liú zhī zhài zhù zhái
南边有个小寨，是文官刘知寨住宅；
běi biān nà gè xiǎo zhài zhèng shì wǔ guān huā zhī zhài zhù zhái
北边那个小寨，正是武官花知寨住宅。
sòng jiāng tīng ba xiè le nà rén biàn tóu běi zhài lái
”宋江听罢，谢了那人，便投北寨来。
dào de mén shǒu jiàn yǒu jǐ gè bǎ mén jūn hàn wèn le xìng míng rù qù tōng bào
到得门首，见有几个把门军汉，问了姓名，入去通报。
zhī jiàn zhài lǐ zǒu chū nà gè nián shào de jūn guān lái tuō zhù sòng jiāng biàn bài
只见寨里走出那个年少的军官来，拖住宋江便拜。
nà rén shēng de rú hé dàn jiàn
那人生得如何，但见：
chǐ bái chún hóng shuāng yǎn jùn liǎng méi rù bìn cháng qīng
齿白唇红双眼俊，两眉入鬓常清。
xì yāo kuān bǎng shì yuán xíng
细腰宽膀似猿形。
néng qí guāi liè mǎ ài fàng hǎi dōng qīng
能骑乖劣马，爱放海东青。
bǎi bù chuān yáng shén bì jiàn gōng kāi qiū
百步穿杨神臂健，弓开秋
yuè fēn míng
月分明。
diāo líng jiàn fā bèng hán xīng
雕翎箭发迸寒星。
rén chēng xiǎo lǐ guǎng jiāng zhǒng shì huā róng
人称小李广，将种是花荣。
chū lái de nián shào jiāng jūn bú shì bié rén zhèng shì qīng fēng zhài wǔ zhī zhài xiǎo lǐ guǎng huā róng
出来的年少将军不是别人，正是清风寨武知寨小李广花荣。
sòng jiāng jiàn le
宋江见了。
kàn nà huā róng zěn shēng dǎ bàn
看那花荣，怎生打扮？
dàn jiàn
但见：
shēn shàng zhàn páo jīn cuì xiù yāo jiān yù dài qiàn shān xī
身上战袍金翠绣，腰间玉带嵌山犀。
shèn qīng jīn zé shuāng huán xiǎo wén wǔ huā xuē mǒ lǜ dī
渗青巾帻双环小，文武花靴抹绿低。
huā róng jiàn sòng jiāng bài bà hē jiào jūn hàn jiē le bāo guǒ pō dāo yāo dāo fú zhù sòng jiāng zhí zhì zhèng tīng shàng biàn qǐng sòng jiāng dāng zhōng liáng chuáng shàng zuò le
花荣见宋江，拜罢，喝叫军汉接了包裹、朴刀、腰刀，扶住宋江，直至正厅上，便请宋江当中凉床上坐了。
huā róng yòu nà tóu bài le sì bài qǐ shēn dào zì cóng bié le xiōng zhǎng zhī hòu qū zhǐ yòu zǎo wǔ liù nián yǐ cháng cháng niàn xiǎng
花荣又纳头拜了四拜，起身道：“自从别了兄长之后，屈指又早五六年矣，常常念想。
tīng de xiōng zhǎng shā le yí gè pō yān huā guān sī xíng wén shū gè chù zhuī bǔ
听得兄长杀了一个泼烟花，官司行文书各处追捕。
xiǎo dì wén de rú zuò zhēn zhān lián lián xiě le shí shù fēng shū qù guì zhuāng wèn xìn bù zhī céng dào yě fǒu
小弟闻得，如坐针毡，连连写了十数封书去贵庄问信，不知曾到也否？
jīn rì tiān cì xìng de gē ge dào cǐ xiāng jiàn yī miàn dà chēng píng shēng kě yǎng zhī sī
今日天赐，幸得哥哥到此，相见一面，大称平生渴仰之思。
shuō ba yòu bài
”说罢又拜。
sòng jiāng fú zhù dào xián dì xiū zhǐ gù jiǎng lǐ qǐng zuò le tīng zài xià gào sù
宋江扶住道：“贤弟休只顾讲礼，请坐了，听在下告诉。
huā róng xié zuò zhe
”花荣斜坐着。
sòng jiāng bǎ shā yán pó xī yī shì hé tóu bèn chái dà guān rén bìng kǒng tài gōng zhuāng shàng yù jiàn wǔ sōng qīng fēng shān shàng bèi zhuō yù yàn shùn děng shì xì xì de dōu shuō le yī biàn
宋江把杀阎婆惜一事和投奔柴大官人并孔太公庄上遇见武松、清风山上被捉遇燕顺等事，细细地都说了一遍。
huā róng tīng ba dá dào xiōng zhǎng rú cǐ duō mó nàn
花荣听罢，答道：“兄长如此多磨难！
jīn rì xìng de rén xiōng dào cǐ qiě zhù shù nián què yòu lǐ huì
今日幸得仁兄到此，且住数年，却又理会。
sòng jiāng dào ruò fēi xiōng dì sòng qīng jì shū lái kǒng tài gōng zhuāng shàng shí zài xià yě tè dì yāo qiú xián dì zhè lǐ zǒu yī zāo
”宋江道：“若非兄弟宋清寄书来孔太公庄上时，在下也特地要求贤弟这里走一遭。
huā róng dào qián cì lián lián fèng shū qù bài wèn xiōng zhǎng bú jiàn huí yīn
”花荣道：“前次连连奉书去拜问兄长，不见回音。
hòu wén zhī lìng dì shuō xiōng zhǎng zài bái hǔ shān kǒng tài gōng zhuāng shàng yě tè dì yào chāi rén qǐng xiōng zhǎng lái cǐ jiān zhù jǐ shí
后闻知令弟说，兄长在白虎山孔太公庄上，也特地要差人请兄长来此间住几时。
jīn méng rén xiōng bù qì dào cǐ zhǐ hèn wú shén hǎn wù guǎn dài
今蒙仁兄不弃到此，只恨无甚罕物管待。
biàn qǐng sòng jiāng qù hòu táng lǐ zuò huàn chū hún jiā cuī shì lái bài bó bo
”便请宋江去后堂里坐，唤出浑家崔氏来拜伯伯。
bài bà huā róng yòu jiào mèi zǐ chū lái bài le gē gē
拜罢，花荣又叫妹子出来拜了哥哥。
biàn qǐng sòng jiāng gēng huàn yī shang xié wà xiāng tāng mù yù zài hòu táng ān pái yán xí xǐ chén
便请宋江更换衣裳鞋袜，香汤沐浴，在后堂安排筵席洗尘。
dāng rì yán yàn shàng sòng jiāng bǎ jiù le liú zhī zhài gōng rén de shì bèi xì duì huā róng shuō le yī biàn
当日筵宴上，宋江把救了刘知寨恭人的事，备细对花荣说了一遍。
huā róng tīng ba zhòu le shuāng méi shuō dào xiōng zhǎng méi lái yóu jiù nà fù rén zuò shèn me
花荣听罢，皱了双眉说道：“兄长没来由救那妇人做甚么！
zhèng hǎo jiào miè zhè sī de kǒu
正好教灭这厮的口。
sòng jiāng dào què yòu zuò guài
”宋江道：“却又作怪！
wǒ tīng de shuō shì qīng fēng zhài zhī zhài de gōng rén yīn cǐ bǎ zuò xián dì tóng liáo miàn shàng tè dì bù gù wáng ǎi hǔ xiāng guài yī lì yào jiù tā xià shān
我听得说是清风寨知寨的恭人，因此把做贤弟同僚面上，特地不顾王矮虎相怪，一力要救他下山。
nǐ què rú hé nèn de shuō
你却如何恁的说？
huā róng dào xiōng zhǎng bù zhī
”花荣道：“兄长不知。
bú shì xiǎo dì shuō kǒu zhè qīng fēng zhài hái shì qīng zhōu jǐn yào qù chù ruò hái shì xiǎo dì dú zì zài zhè lǐ shǒu bǎ shí yuǎn jìn qiǎng rén zěn gǎn bǎ qīng zhōu jiǎo de fěn suì
不是小弟说口，这清风寨还是青州紧要去处，若还是小弟独自在这里守把时，远近强人怎敢把青州搅得粉碎！
jìn rì chú jiāng zhè gè qióng suān è cù lái zuò gè zhèng zhī zhài zhè sī yòu shì wén guān yòu méi běn shì zì cóng dào rèn bǎ cǐ xiāng jiān xiē shǎo shàng hù zhà piàn luàn xíng fǎ dù wú suǒ bù wéi
近日除将这个穷酸饿醋来做个正知寨，这厮又是文官，又没本事，自从到任，把此乡间些少上户诈骗，乱行法度，无所不为。
xiǎo dì shì gè wǔ guān fù zhī zhài měi měi bèi zhè sī ǒu qì hèn bù dé shā le zhè làn wū zéi qín shòu
小弟是个武官副知寨，每每被这厮呕气，恨不得杀了这滥污贼禽兽！
xiōng zhǎng què rú hé jiù le zhè sī de fù rén
兄长却如何救了这厮的妇人？
dǎ jǐn zhè pó niáng jí bù xián zhǐ yào tiáo bō tā zhàng fū xíng bù rén de shì cán hài liáng mín tān tú huì lù
打紧这婆娘极不贤，只要调拨他丈夫行不仁的事，残害良民，贪图贿赂。
zhèng hǎo jiào nà jiàn rén shòu xiē diàn rǔ
正好叫那贱人受些玷辱。
xiōng zhǎng cuò jiù le zhè děng bù cái de rén
兄长错救了这等不才的人。
sòng jiāng tīng le biàn quàn dào xián dì chà yǐ
”宋江听了，便劝道：“贤弟差矣。
zì gǔ dào yuān chóu kě jiě bù kě jié
自古道：冤仇可解不可结。
tā hé nǐ shì tóng liáo guān yòu bù hé huó shēng shì
他和你是同僚官，又不合活生世。
yì qiě tā shì gè wén mò de rén nǐ rú hé bù jiàn tā
亦且他是个文墨的人，你如何不谏他。
tā suī yǒu xiē guò shī nǐ kě yǐn è ér yáng shàn
他虽有些过失，你可隐恶而扬善。
xián dì xiū rú cǐ qiǎn jiàn
贤弟休如此浅见。
huā róng dào xiōng zhǎng jiàn de jí míng
”花荣道：“兄长见得极明。
lái rì gōng xiè nèi jiàn liú zhī zhài shí yǔ tā shuō guò jiù le tā lǎo xiǎo zhī shì
来日公廨内见刘知寨时，与他说过救了他老小之事。
sòng jiāng dào xián dì ruò rú cǐ jiàn cháng yě xiǎn nǐ de hǎo chù
”宋江道：“贤弟若如此，见常也显你的好处。
huā róng fū qī jǐ kǒu r zhāo mù jīng jīng zhì zhì gōng chá xiàn jiǔ gōng shí fú shì sòng jiāng
”花荣夫妻几口儿，朝暮精精致致供茶献酒供食，伏侍宋江。
dāng shí jiù wǎn ān pái chuáng zhàng zài hòu táng xuān xià qǐng sòng jiāng ān xiē
当时就晚，安排床帐在后堂轩下，请宋江安歇。
cì rì yòu bèi jiǔ shí yán yàn guǎn dài
次日，又备酒食筵宴管待。
huà xiū xù fán
话休絮烦。
sòng jiāng zì dào huā róng zhài lǐ chī le sì wǔ rì jiǔ
宋江自到花荣寨里，吃了四五日酒。
huā róng shǒu xià yǒu jǐ gè tī jǐ rén yī rì huàn yí gè bō xiē suì yín zi zài tā shēn biān měi rì jiào xiāng péi sòng jiāng qù qīng fēng zhèn jiē shàng guān kàn shì jǐng xuān huá cūn luò gōng guàn sì yuàn xián zǒu lè qíng
花荣手下有几个梯己人，一日换一个，拨些碎银子在他身边，每日教相陪宋江去清风镇街上观看市井喧哗，村落宫观寺院，闲走乐情。
zì nà rì wèi shǐ zhè tī jǐ rén xiāng péi zhe xián zǒu yāo sòng jiāng qù shì jǐng shàng xián wán
自那日为始，这梯己人相陪着闲走，邀宋江去市井上闲玩。
nà qīng fēng zhèn shàng yě yǒu jǐ zuò xiǎo gōu lán bìng chá fáng jiǔ sì zì bù bì shuō de
那清风镇上也有几座小勾栏并茶房酒肆，自不必说得。
dāng rì sòng jiāng yǔ zhè tī jǐ rén zài xiǎo gōu lán lǐ xián kàn le yī huí yòu qù jìn cūn sì yuàn dào jiā gōng guàn yóu shǎng yī huí qǐng qù shì zhèn shàng jiǔ sì zhōng yǐn jiǔ
当日宋江与这梯己人在小勾栏里闲看了一回，又去近村寺院道家宫观游赏一回，请去市镇上酒肆中饮酒。
lín qǐ shēn shí nà tī jǐ rén qǔ yín liǎng hái jiǔ qián
临起身时，那梯己人取银两还酒钱。
sòng jiāng nà lǐ kěn yào tā huán qián què zì qǔ suì yín hái le
宋江那里肯要他还钱，却自取碎银还了。
sòng jiāng guī lái yòu bú duì huā róng shuō
宋江归来，又不对花荣说。
nà gè tóng qù de rén huān xǐ yòu luò de yín zi yòu de shēn xián
那个同去的人欢喜，又落得银子，又得身闲。
zì cǐ měi rì bō yí gè xiāng péi hé sòng jiāng huǎn bù xián yóu yòu zhǐ shì sòng jiāng shǐ qián
自此，每日拨一个相陪，和宋江缓步闲游，又只是宋江使钱。
zì cóng dào zhài lǐ wú yí gè bù jìng tā de
自从到寨里，无一个不敬他的。
sòng jiāng zài huā róng zhài lǐ zhù le jiāng jí yī yuè yǒu yú kàn kàn là jìn chūn huí yòu zǎo yuán xiāo jié jìn
宋江在花荣寨里住了将及一月有余，看看腊尽春回，又早元宵节近。
qiě shuō zhè qīng fēng zhài zhèn shàng jū mín shāng liáng fàng dēng yī shì zhǔn bèi qìng shǎng yuán xiāo kē liǎn qián wù qù tǔ dì dài wáng miào qián zhā fù qǐ yī zuò xiǎo áo shān shàng miàn jié cǎi xuán huā zhāng guà wǔ qī bǎi wǎn huā dēng
且说这清风寨镇上居民商量放灯一事，准备庆赏元宵，科敛钱物，去土地大王庙前扎缚起一座小鳌山，上面结采悬花，张挂五七百碗花灯。
tǔ dì dài wáng miào nèi chěng yìng zhū bān shè huǒ
土地大王庙内，逞应诸般社火。
jiā jiā mén qián zhā qǐ dēng péng sài xuán dēng huǒ
家家门前扎起灯棚，赛悬灯火。
shì zhèn shàng zhū xíng bǎi yì dōu yǒu
市镇上，诸行百艺都有。
suī rán bǐ bù dé jīng shī zhī cǐ yě shì rén jiān tiān shàng
虽然比不得京师，只此也是人间天上。
dāng xià sòng jiāng zài zhài lǐ hé huā róng yǐn jiǔ bù jué yòu zǎo shì yuán xiāo jié dào
当下宋江在寨里和花荣饮酒，不觉又早是元宵节到。
zhì rì qíng míng de hǎo
至日，晴明得好。
huā róng dào sì pái qián hòu shàng mǎ qù gōng xiè nèi diǎn qǐ shù bǎi gè jūn shì jiào wǎn jiān qù shì zhèn shàng tán yā
花荣到巳牌前后，上马去公廨内点起数百个军士，教晚间去市镇上弹压；
yòu diǎn chà xǔ duō jūn hàn fēn tóu qù sì xià lǐ shǒu bǎ zhà mén
又点差许多军汉，分头去四下里守把栅门。
wèi pái shí fēn huí hán lái yāo sòng jiāng chī diǎn xīn
未牌时分，回寒来邀宋江吃点心。
sòng jiāng duì huā róng shuō dào tīng wén cǐ jiān shì zhèn shàng jīn rì wǎn diǎn fàng huā dēng wǒ yù qù guān kàn guān kàn
宋江对花荣说道：“听闻此间市镇上今日晚点放花灯，我欲去观看观看。
huā róng dá dào xiǎo dì běn yù péi shì xiōng zhǎng qù kàn dēng zhèng dāng qí lǐ
”花荣答道：“小弟本欲陪侍兄长去看灯，正当其理。
zhǐ shì nài yuán wǒ zhí yì zài shēn bù néng gōu zì zài xián bù tóng wǎng
只是奈缘我职役在身，不能勾自在闲步同往。
jīn yè xiōng zhǎng zì yǔ jiā jiān èr sān rén qù kàn dēng zǎo zǎo de biàn huí
今夜兄长自与家间二三人去看灯，早早的便回。
xiǎo dì zài jiā zhuān dài jiā yàn sān bēi yǐ qìng jiā jié
小弟在家专待，家宴三杯，以庆佳节。
sòng jiāng dào zuì hǎo
”宋江道：“最好。
què zǎo tiān sè xiàng wǎn dōng biān tuī chū nà lún míng yuè shàng lái
”却早天色向晚，东边推出那轮明月上来。
zhèng shì
正是：
yù lòu tóng hú qiě mò cuī xīng qiáo huǒ shù chè míng kāi
玉漏铜壶且莫催，星桥火树彻明开。
áo shān gāo sǒng qīng yún shàng hé chǔ yóu rén bù kàn lái
鳌山高耸青云上，何处游人不看来。
dàng wǎn sòng jiāng hé huā róng jiā qīn suí tī jǐ rén liǎng sān gè gēn suí zhe sòng jiāng huǎn bù xú xíng
当晚，宋江和花荣家亲随梯己人两三个，跟随着宋江缓步徐行。
dào zhè qīng fēng zhèn shàng kàn dēng shí zhī jiàn jiā jiā mén qián dā qǐ dēng péng xuán guà huā dēng bù jì qí shù
到这清风镇上看灯时，只见家家门前搭起灯棚，悬挂花灯，不计其数。
dēng shàng huà zhe xǔ duō gù shì
灯上画着许多故事，
yě yǒu jiǎn cǎi fēi bái mù dān huā dēng bìng hé huā fú róng yì yàng dēng huǒ
也有剪采飞白牧丹花灯，并荷花芙蓉异样灯火。
sì wǔ gè rén shǒu sī wǎn zhe lái dào tǔ dì dài wáng miào qián kàn nà xiǎo áo shān shí zěn jiàn de hǎo dēng
四五个人手厮挽着，来到土地大王庙前，看那小鳌山时，怎见的好灯？
dàn jiàn
但见：
shān shí chuān shuāng lóng xì shuǐ yún xiá yìng dú hè cháo tiān
山石穿双龙戏水，云霞映独鹤朝天。
jīn lián dēng yù méi dēng huang yī piàn liú lí
金莲灯，玉梅灯，晃一片琉璃；
hé huā dēng fú róng dēng sàn qiān tuán jǐn xiù
荷花灯，芙蓉灯，散千团锦绣。
yín é dòu cǎi shuāng shuāng suí xiù dài xiāng qiú
银蛾斗采，双双随绣带香球；
xuě liǔ zhēng huī lǚ lǚ fú huá fān cuì mù
雪柳争辉，缕缕拂华幡翠幕。
cūn gē shè gǔ huā dēng yǐng lǐ jìng xuān tián
村歌社鼓，花灯影里竞喧阗；
zhī nǚ cán nú huà zhú guāng zhōng tóng shǎng wán
织女蚕奴，画烛光中同赏玩。
suī wú jiā lì fēng liú qū jǐn hè fēng dēng dà yǒu nián
虽无佳丽风流曲，尽贺丰登大有年。
dāng xià sòng jiāng děng sì rén zài áo shān qián kàn le yī huí yǐ lǐ tóu nán kàn dēng
当下宋江等四人在鳌山前看了一回，迤逦投南看灯。
zǒu bù guò wǔ qī bǎi bù zhī jiàn qián miàn dēng zhú yíng huáng yī huǒ rén wéi zhù zài yí gè dà qiáng yuàn mén shǒu rè nào luó shēng xiǎng chù zhòng rén hè cǎi
走不过五七百步，只见前面灯烛荧煌，一伙人围住在一个大墙院门首热闹，锣声响处，众人喝采。
sòng jiāng kàn shí què shì yī huǒ wǔ bào lǎo de
宋江看时，却是一伙舞鲍老的。
sòng jiāng ǎi cuó rén bèi hòu kàn bú jiàn
宋江矮矬，人背后看不见。
nà xiāng péi de tī jǐ rén què rèn de shè huǒ duì lǐ biàn jiào fēn kāi zhòng rén ràng sòng jiāng kàn
那相陪的梯己人却认得社火队里，便教分开众人，让宋江看。
nà tiào bào lǎo de shēn qū niǔ de cūn cūn shì shì de
那跳鲍老的，身躯扭得村村势势的。
sòng jiāng kàn le hē hē dà xiào
宋江看了，呵呵大笑。
zhī jiàn zhè qiáng yuàn lǐ miàn què shì liú zhī zhài fū qī liǎng kǒu er hé jǐ gè pó niáng zài lǐ miàn kàn
只见这墙院里面，却是刘知寨夫妻两口儿和几个婆娘在里面看。
tīng de sòng jiāng xiào shēng nà liú zhī zhài de lǎo pó yú dēng xià què rèn de sòng jiāng biàn zhǐ yǔ zhàng fū dào
听得宋江笑声，那刘知寨的老婆于灯下却认的宋江，便指与丈夫道：
wū nà gè huáng ǎi hàn zi biàn shì qián rì qīng fēng shān qiǎng lǔ xià wǒ de zéi tóu
“兀那个黄矮汉子，便是前日清风山抢掳下我的贼头！
liú zhī zhài tīng le chī yī jīng biàn huàn qīn suí liù qī rén jiào zhuō nà gè xiào de hēi hàn zi
”刘知寨听了，吃一惊，便唤亲随六七人，叫捉那个笑的黑汉子。
sòng jiāng tīng de huí shēn biàn zǒu
宋江听得，回身便走。
zǒu bù guò shí yú jiā zhòng jūn hàn gǎn shàng bǎ sòng jiāng zhuō zhù ná le lái
走不过十余家，众军汉赶上，把宋江捉住，拿了来。
què shì zào diāo zhuī zǐ yàn zhèng rú měng hǔ dàn yáng gāo
却似皂雕追紫燕，正如猛虎啖羊羔。
ná dào zhài lǐ yòng sì tiáo má suǒ bǎng le yā zhì tīng qián
拿到寨里，用四条麻索绑了，押至厅前。
nà sān gè tī jǐ rén jiàn zhuō le sòng jiāng qù zì pǎo huí lái bào yǔ huā róng zhī dào
那三个梯己人见捉了宋江去，自跑回来报与花荣知道。
qiě shuō liú zhī zhài zuò zài tīng shàng jiào jiě guò nà sī lái
且说刘知寨坐在厅上，叫解过那厮来。
zhòng rén bǎ sòng jiāng cù yōng zài tīng qián guì xià
众人把宋江簇拥在厅前跪下。
liú zhī zhài hè dào nǐ zhè sī shì qīng fēng shān dǎ jié qiáng zéi rú hé gǎn shàn zì lái kàn dēng
刘知寨喝道：“你这厮是清风山打劫强贼，如何敢擅自来看灯！
jīn bèi qín huò nǐ yǒu hé lǐ shuō
今被擒获，你有何理说？
sòng jiāng gào dào xiǎo rén zì shì yùn chéng xiàn kè rén zhāng sān yǔ huā zhī zhài shì gù you lái cǐ jiān duō rì le cóng bù céng zài qīng fēng shān dǎ jié
”宋江告道：“小人自是郓城县客人张三，与花知寨是故友，来此间多日了，从不曾在清风山打劫。
liú zhī zhài lǎo pó què cóng píng fēng bèi hòu zhuǎn jiāng chū lái hè dào nǐ zhè sī wū zì lài li
”刘知寨老婆却从屏风背后转将出来，喝道：“你这厮兀自赖哩！
nǐ jì de jiào wǒ jiào nǐ zuò dà wáng shí
你记得教我叫你做大王时？
sòng jiāng gào dào gōng rén chà yǐ
”宋江告道：“恭人差矣。
nà shí xiǎo rén bú duì gōng rén shuō lái xiǎo rén zì shì yùn chéng xiàn kè rén yì bèi lǔ lüè zài cǐ jiān bù néng gōu xià shān qù
那时小人不对恭人说来：小人自是郓城县客人，亦被掳掠在此间，不能勾下山去。
liú zhī zhài dào nǐ jì shì kè rén bèi lǔ jié zài nà lǐ jīn rì rú hé néng gōu xià shān lái què dào wǒ zhè lǐ kàn dēng
”刘知寨道：“你既是客人被掳劫在那里，今日如何能勾下山来，却到我这里看灯？
nà fù rén biàn shuō dào nǐ zhè sī zài shān shàng shí dà luō luò de zuò zài zhōng jiān jiāo yǐ shàng yóu wǒ jiào dài wáng nà lǐ cǎi rén
”那妇人便说道：“你这厮在山上时，大落落的坐在中间交椅上，由我叫大王，那里采人！
sòng jiāng dào gōng rén quán bù jì wǒ yī lì jiù nǐ xià shān rú hé jīn rì dǎo bǎ wǒ qiáng niǔ zuò zéi
”宋江道：“恭人全不记我一力救你下山，如何今日倒把我强扭做贼？
nà fù rén tīng le dà nù zhǐ zhe sòng jiāng mà dào zhè děng wán pí lài gǔ bù dǎ rú hé kěn zhāo
”那妇人听了大怒，指着宋江骂道：“这等顽皮赖骨，不打如何肯招！
liú zhī zhài dào shuō de shì
”刘知寨道：“说得是！
hē jiào qǔ guò pī tóu lái dǎ nà sī
”喝叫：“取过批头来打那厮！
yī lián dǎ le liǎng liào
”一连打了两料。
dǎ de sòng jiāng pí kāi ròu zhàn xiān xuè bèng liú
打得宋江皮开肉绽，鲜血迸流。
biàn jiào bǎ tiě suǒ suǒ le míng rì hé gè qiú chē bǎ yùn chéng hǔ zhāng sān jiě shàng zhōu lǐ qù
便叫：“把铁锁锁了，明日合个囚车，把郓城虎张三解上州里去。
què shuō xiāng péi sòng jiāng de tī jǐ rén huāng máng bēn huí lái bào zhī huā róng
却说相陪宋江的梯己人慌忙奔回来报知花荣。
huā róng tīng ba dà jīng lián máng xiě yī fēng shū chà liǎng gè néng gàn qīn suí rén qù liú zhī zhài chù qǔ
花荣听罢大惊，连忙写一封书，差两个能干亲随人去刘知寨处取。
qīn suí rén jī le shū jí máng dào liú zhī zhài mén qián
亲随人赍了书，急忙到刘知寨门前。
bǎ mén jūn shì rù qù bào fù dào huā zhī zhài chāi rén zài mén qián xià shū
把门军士入去报复道：“花知寨差人在门前下书。
liú gāo jiào huàn zhì dāng tīng
”刘高叫唤至当厅。
nà qīn suí rén jiāng shū chéng shàng liú gāo chāi kāi fēng pí dú dào
那亲随人将书呈上，刘高拆开封皮，读道：
huā róng bài shàng liáo xiōng xiàng gōng zuò qián suǒ yǒu báo qīn liú zhàng jìn rì cóng jì zhōu lái yīn kàn dēng huǒ wù fàn zūn wēi wàn qǐ qíng shù fàng miǎn zì dāng zào xiè
“花荣拜上僚兄相公座前：所有薄亲刘丈，近日从济州来，因看灯火，误犯尊威，万乞情恕放免，自当造谢。
cǎo zì bù gōng fán qǐ zhào chá
草字不恭，烦乞照察。
bù xuān
不宣。
liú gāo kàn le dà nù bǎ shū chě de fěn suì dà mà dào huā róng zhè sī wú lǐ
刘高看了大怒，把书扯的粉碎，大骂道：“花荣这厮无礼！
nǐ shì cháo tíng mìng guān rú hé què yǔ qiáng zéi tōng tóng yě lái mán wǒ
你是朝廷命官，如何却与强贼通同，也来瞒我！
zhè zéi yǐ zhāo shì yùn chéng xiàn zhāng sān nǐ què rú hé xiě dào shì liú zhàng
这贼已招是郓城县张三，你却如何写道是刘丈？
ǎn xū bú shì nǐ wǔ nòng de
俺须不是你侮弄的！
nǐ xiě tā xìng liú shì hé wǒ tóng xìng nèn dì wǒ biàn fàng le tā
你写他姓刘，是和我同姓，恁地我便放了他？
hè lìng zuǒ yòu bǎ xià shū rén tuī qiǎng chū qù
”喝令左右把下书人推抢出去。
nà qīn suí rén bèi gǎn chū zhài mén jí jí guī lái bǐng fù huā róng zhī dào
那亲随人被赶出寨门，急急归来禀复花荣知道。
huā róng tīng le zhǐ jiào de kǔ le gē gē
花荣听了，只叫得：“苦了哥哥！
kuài bèi wǒ de mǎ lái
快备我的马来！
huā róng pī guà shuān shù le gōng jiàn chāo qiāng shàng mǎ dài le sān wǔ shí míng jūn hàn dōu tuō qiāng yè bàng zhí bèn dào liú gāo zhài lǐ lái
”花荣披挂，拴束了弓箭，绰枪上马，带了三五十名军汉，都拖枪拽棒，直奔到刘高寨里来。
bǎ mén jūn rén jiàn le nà lǐ gǎn lán dāng
把门军人见了，那里敢拦当；
jiàn huā róng tóu shì bù hǎo jìn jiē chī jīng dōu sì sàn zǒu le
见花荣头势不好，尽皆吃惊，都四散走了。
huā róng qiǎng dào tīng qián xià le mǎ shǒu zhōng ná zhe qiāng
花荣抢到厅前，下了马，手中拿着枪。
nà sān wǔ shí rén dōu liǎng bǎi zài tīng qián
那三五十人都两摆在厅前。
huā róng kǒu lǐ jiào dào qǐng liú zhī zhài shuō huà
花荣口里叫道：“请刘知寨说话！
liú gāo tīng de jiàn huā róng tóu shì bù hǎo jīng de hún fēi pò sàn jù pà huā róng shì gè wǔ guān nà lǐ gǎn chū lái xiāng jiàn
”刘高听得，见花荣头势不好，惊的魂飞魄散，惧怕花荣是个武官，那里敢出来相见。
huā róng jiàn liú gāo bù chū lái lì le yī huí hē jiào zuǒ yòu qù liǎng biān ěr fáng lǐ sōu rén
花荣见刘高不出来，立了一回，喝叫左右去两边耳房里搜人。
nà sān wǔ shí jūn hàn yī qí qù sōu shí zǎo cóng láng xià ěr fáng lǐ xún jiàn sòng jiāng bèi má suǒ gāo diào qǐ zài liáng shàng yòu shǐ tiě suǒ suǒ zhe liǎng tuǐ dǎ de ròu zhàn
那三五十军汉一齐去搜时，早从廊下耳房里寻见宋江，被麻索高吊起在梁上，又使铁索锁着两腿，打得肉绽。
jǐ gè jūn hàn biàn bǎ shéng suǒ gē duàn tiě suǒ dǎ kāi jiù chū sòng jiāng
几个军汉便把绳索割断，铁锁打开，救出宋江。
huā róng biàn jiào jūn shì xiān sòng huí jiā lǐ qù
花荣便叫军士先送回家里去。
huā róng shàng le mǎ chāo qiāng zài shǒu kǒu lǐ fā yǔ dào liú zhī zhài
花荣上了马，绰枪在手，口里发语道：“刘知寨！
nǐ biàn shì gè zhèng zhī zhài dài zěn de nài hé le huā róng
你便是个正知寨，待怎的奈何了花荣！
shuí jiā méi gè qīn juàn nǐ què shèn me yì sī
谁家没个亲眷，你却甚么意思？
wǒ de yí gè biǎo xiōng zhí ná zài jiā lǐ qiáng niǔ zuò zéi hǎo qī fù rén
我的一个表兄，直拿在家里，强扭做贼，好欺负人！
míng rì hé nǐ shuō huà què zài lǐ huì
明日和你说话，却再理会！
huā róng dài le zhòng rén zì huí dào zhài lǐ lái kàn shì sòng jiāng
”花荣带了众人，自回到寨里来看视宋江。
què shuō liú zhī zhài jiàn huā róng jiù le rén qù jí máng diǎn qǐ yī èr bǎi rén yě jiào lái huā róng zhài duó rén
却说刘知寨见花荣救了人去，急忙点起一二百人，也叫来花荣寨夺人。
nà èr bǎi rén nèi xīn yǒu liǎng gè jiào tóu wéi shǒu de jiào tóu suī rán liǎo de xiē qiāng dāo zhōng bù jí huā róng wǔ yì
那二百人内，新有两个教头，为首的教头虽然了得些枪刀，终不及花荣武艺。
bù gǎn bù cóng liú gāo zhǐ de yǐn le zhòng rén bēn huā róng zhài lǐ lái
不敢不从刘高，只得引了众人奔花荣寨里来。
bǎ mén jūn shì rù qù bào zhī huā róng
把门军士入去报知花荣。
cǐ shí tiān sè wèi shén míng liàng
此时天色未甚明亮。
nà èr bǎi lái rén yōng zài mén shǒu shuí gǎn xiān rù qù dōu jù pà huā róng liǎo de
那二百来人拥在门首，谁敢先入去，都惧怕花荣了得。
kàn kàn tiān dà míng liǎo què jiàn liǎng shàn dà mén bù guān zhī jiàn huā zhī zhài zài zhèng tīng shàng zuò zhe zuǒ shǒu ná zhe gōng yòu shǒu ná zhe jiàn
看看天大明了，却见两扇大门不关，只见花知寨在正厅上坐着，左手拿着弓，右手拿着箭。
zhòng rén dōu yōng zài mén qián
众人都拥在门前。
huā róng shù qǐ gōng dà hè dào nǐ zhè jūn shì men
花荣竖起弓，大喝道：“你这军士们！
bù zhī yuān gè yǒu tóu zhai gè yǒu zhǔ
不知冤各有头，债各有主？
liú gāo chà nǐ lái xiū yào tì tā chū sè
刘高差你来，休要替他出色。
nǐ nà liǎng gè xīn cān jiào tóu hái wèi jiàn huā zhī zhài de wǔ yì
你那两个新参教头，还未见花知寨的武艺。
jīn rì xiān jiào nǐ zhòng rén kàn huā zhī zhài gōng jiàn rán hòu nǐ nà sī men yào tì liú gāo chū sè bù pà de rù lái
今日先教你众人看花知寨弓箭，然后你那厮们要替刘高出色，不怕的入来。
kàn wǒ xiān shè dà mén shàng zuǒ biān mén shén de gū duǒ tóu
看我先射大门上左边门神的骨朵头。
dā shàng jiàn yè mǎn gōng zhǐ yī jiàn hē shēng dào zhe
”搭上箭，拽满弓，只一箭，喝声道：“着！
zhèng shè zhòng mén shén gū duǒ tóu
”正射中门神骨朵头。
zhòng rén kàn le dōu chī yī jīng
众人看了，都吃一惊。
huā róng yòu qǔ dì èr zhī jiàn dà jiào dào nǐ men zhòng rén zài kàn wǒ zhè dì èr zhī jiàn yào shè yòu biān mén shén de tóu kuī shàng zhū yīng
花荣又取第二枝箭，大叫道：“你们众人再看我这第二枝箭，要射右边门神的头盔上朱缨。
sōu de yòu yī jiàn bù piān bù xié zhèng zhōng yīng tóu shàng
”飕的又一箭，不偏不斜，正中缨头上。
nà liǎng zhī jiàn què shè dìng zài liǎng shàn mén shàng
那两枝箭却射定在两扇门上。
huā róng zài qǔ dì sān zhī jiàn hè dào nǐ zhòng rén kàn wǒ dì sān zhī jiàn yào shè nǐ nà duì lǐ chuān bái de jiào tóu xīn wō
花荣再取第三枝箭，喝道：“你众人看我第三枝箭，要射你那队里穿白的教头心窝。
nà rén jiào shēng āi yā
”那人叫声：“哎呀！
biàn zhuǎn shēn xiān zǒu
”便转身先走。
zhòng rén fā shēng hǎn yī qí dōu zǒu le
众人发声喊，一齐都走了。
huā róng qiě jiào bì shang zhài mén què lái hòu táng kàn qù sòng jiāng
花荣且教闭上寨门，却来后堂看觑宋江。
huā róng shuō dào xiǎo dì wù le gē gē shòu cǐ zhī kǔ
花荣说道：“小弟误了哥哥，受此之苦。
sòng jiāng dá dào wǒ què bù fáng
”宋江答道：“我却不妨。
zhǐ kǒng liú gāo nà sī bù kěn hé nǐ gān xiū wǒ men yě yào jì jiào gè cháng pián
只恐刘高那厮不肯和你干休，我们也要计较个常便。
huā róng dào xiǎo dì shě zhe qì le zhè dào guān gào hé nà sī lǐ huì
”花荣道：“小弟舍着弃了这道官诰，和那厮理会。
sòng jiāng dào bù xiǎng nà fù rén jiāng ēn zuò yuàn jiào zhàng fū dǎ wǒ zhè yī dùn
”宋江道：“不想那妇人将恩作怨，教丈夫打我这一顿。
wǒ běn dài zì shuō chū zhēn míng xìng lái què yòu pà yán pó xī shì fā yīn cǐ zhǐ shuō yùn chéng kè rén zhāng sān
我本待自说出真名姓来，却又怕阎婆惜事发，因此只说郓城客人张三。
pǒ nài liú gāo wú lǐ yào bǎ wǒ zuò yùn chéng hǔ zhāng sān jiě shàng zhōu qù hé gè qiú chē shèng wǒ
叵耐刘高无礼，要把我做郓城虎张三解上州去，合个囚车盛我。
yào zuò qīng fēng shān zéi shǒu shí qǐng kè biàn shì yī dāo yī guǎ
要做清风山贼首时，顷刻便是一刀一剐。
bù dé xián dì zì lái lì jiù biàn yǒu tóng chún tiě shé yě hé tā fēn biàn bù dé
不得贤弟自来力救，便有铜唇铁舌，也和他分辩不得。
huā róng dào xiǎo dì xún sī zhǐ xiǎng tā shì dú shū rén xū niàn tóng xìng zhī qīn yīn cǐ xiě le liú zhàng biàn shì wàng le jì huì zhè yī jù huà
”花荣道：“小弟寻思，只想他是读书人，须念同姓之亲，因此写了刘丈，便是忘了忌讳这一句话。
rú jīn jì yǐ jiù le lái jiā qiě què yòu lǐ huì
如今既已救了来家，且却又理会。
sòng jiāng dào xián dì chà yǐ
”宋江道：“贤弟差矣。
jì rán yī nǐ háo shì jiù le rén lái fán shì sān sī ér hòu xíng zài sī kě yǐ
既然伊你豪势，救了人来，凡事三思而后行，再思可矣。
zì gǔ dào chī fàn fáng yē xíng lù fáng diē
自古道：“吃饭防噎，行路防跌。
tā bèi nǐ gōng rán duó le rén lái jí shǐ rén lái qiǎng yòu bèi nǐ yī xià jìn dōu sàn le
他被你公然夺了人来，急使人来抢，又被你一吓，尽都散了。
wǒ xiǎng tā rú hé kěn gàn ba bì rán yào hé nǐ dòng wén shū
我想他如何肯干罢，必然要和你动文书。
jīn wǎn wǒ xiān zǒu shàng qīng fēng shān qù duǒ bì nǐ míng rì què hǎo hé tā bái lài zhōng jiǔ zhǐ shì wén wǔ bù hé xiāng ōu de guān sī
今晚我先走上清风山去躲避，你明日却好和他白赖，终久只是文武不和相殴的官司。
wǒ ruò zài bèi tā ná chū qù shí nǐ biàn hé tā fēn shuō bù guò
我若再被他拿出去时，你便和他分说不过。
huā róng dào xiǎo dì zhǐ shì yī yǒng zhī fu què wú xiōng zhǎng de gāo míng yuǎn jiàn
”花荣道：“小弟只是一勇之夫，却无兄长的高明远见。
zhǐ kǒng xiōng zhǎng shāng zhòng le zǒu bù dòng
只恐兄长伤重了，走不动。
sòng jiāng dào bù fáng
”宋江道：“不妨。
shì jí nàn yǐ dān gé wǒ zì ái dào shān xià biàn liǎo
事急难以担阁，我自挨到山下便了。
dāng shí fū tiē le gāo yào chī le xiē jiǔ ròu bǎ bāo guǒ dōu jì zài huā róng chù
”当时敷贴了膏药，吃了些酒肉，把包裹都寄在花荣处。
huáng hūn shí fēn biàn shǐ liǎng gè jūn hàn sòng chū zhà wài qù le
黄昏时分，便使两个军汉送出栅外去了。
sòng jiāng zì lián yè ái qù bù zài huà xià
宋江自连夜挨去，不在话下。
zài shuō liú zhī zhài jiàn jūn shì yī gè gè dōu sàn huí zhài lǐ lái shuō dào huā zhī zhài shí fēn yīng yǒng liǎo de shuí gǎn qù jìn qián dāng tā gōng jiàn
再说刘知寨见军士一个个都散回寨里来说道：“花知寨十分英勇了得，谁敢去近前当他弓箭！
liǎng gè jiào tóu dào zhe tā yī jiàn shí shè gè tòu míng kū lóng què shì dōu qù bù dé
”两个教头道：“着他一箭时，射个透明窟窿，却是都去不得！
liú gāo nà sī zhōng shì gè wén guān hái yǒu xiē móu lüè suàn jì
”刘高那厮终是个文官，还有些谋略算计。
huā róng suī rán yǒng měng háo jié bù jí liú gāo de zhì liàng
花荣虽然勇猛豪杰，不及刘高的智量。
zhèng shì jiāng zài móu ér bù zài yǒng
正是将在谋而不在勇。
dāng xià liú gāo xún sī qǐ lái xiǎng tā zhè yī duó qù bì rán lián yè fàng tā shàng qīng fēng shān qù le míng rì què lái hé wǒ bái lài
当下刘高寻思起来：“想他这一夺去，必然连夜放他上清风山去了，明日却来和我白赖。
biàn zhēng jìng dào shàng sī yě zhǐ shì wén wǔ bù hé dòu ōu zhī shì wǒ què rú hé nài hé de tā
便争竞到上司，也只是文武不和斗殴之事，我却如何奈何的他？
wǒ jīn yè chà èr sān shí jūn hàn qù wǔ lǐ lù tóu děng hòu
我今夜差二三十军汉，去五里路头等候。
tǎng ruò tiān xìng zhuō zhe shí jiāng lái qiāo qiāo de guān zài jiā lǐ què àn dì shǐ rén lián yè qù zhōu lǐ bào zhī lián jūn guān xià lái qǔ jiù hé huā róng yī fà ná le dōu hài le tā xìng mìng
倘若天幸捉着时，将来悄悄的关在家里，却暗地使人连夜去州里报知连军官下来取，就和花荣一发拿了，都害了他性命。
nà shí wǒ dú zì bà zhe zhè qīng fēng zhài shěng de shòu zhè sī men de qì
那时我独自霸着这清风寨，省得受这厮们的气。
dàng wǎn diǎn le èr shí yú rén gè zhí qiāng bàng jiù yè qù le
”当晚点了二十余人，各执枪棒，就夜去了。
yuē mò yǒu èr gēng shí hóu qù de jūn hàn bèi jiǎn bǎng de sòng jiāng dào lái
约莫有二更时侯，去的军汉背剪绑得宋江到来。
liú zhī zhài jiàn le dà xǐ dào bù chū wú zhī suǒ liào
刘知寨见了，大喜道：“不出吾之所料！
qiě yǔ wǒ qiú zài hòu yuàn lǐ xiū jiào yī gè rén dé zhī
且与我囚在后院里，休教一个人得知。
lián yè biàn xiě le shí fēng shēn zhuàng chà liǎng gè xīn fù zhī rén xīng yè lái qīng zhōu fǔ fēi bào
”连夜便写了实封申状，差两个心腹之人星夜来青州府飞报。
cì rì huā róng zhī dào sòng jiāng shàng qīng fēng shān qù le zuò shì zài jiā xīn lǐ zì dào wǒ qiě kàn tā zěn de
次日，花荣只道宋江上清风山去了，坐视在家，心里自道：“我且看他怎的。
jìng bù lái cǎi zhe
”竟不来采着。
liú gāo yě zhǐ zuò bù zhī
刘高也只做不知。
liǎng xià dōu bù shuō zhe
两下都不说着。
qiě shuō qīng zhōu fǔ zhī fǔ zhèng zhí shēng tīng zuò gōng zuò
且说青州府知府正值升厅坐公座。
nǎ zhī fǔ fù xìng mù róng shuāng míng yàn dá shì jīn shàng huī zōng tiān zǐ mù róng guì fēi zhī xiōng yǐ tuō mèi zǐ de shì yào zài qīng zhōu héng xíng cán hài liáng mín qī wǎng liáo yǒu wú suǒ bù wéi
那知府复姓慕容，双名彦达，是今上徽宗天子慕容贵妃之兄，倚托妹子的势要，在青州横行，残害良民，欺罔僚友，无所不为。
zhèng yù huí hòu táng tuì shí zhī jiàn zuǒ yòu gōng rén jiē shàng liú zhī zhài shēn zhuàng fēi bào zéi qíng gōng shì
正欲回后堂退食，只见左右公人接上刘知寨申状，飞报贼情公事。
zhī fǔ jiē lái kàn le liú gāo de wén shū chī le yī jīng biàn dào huā róng shì gè gōng chén zhī zǐ rú hé jié lián qīng fēng shān qiáng zéi
知府接来，看了刘高的文书，吃了一惊，便道：“花荣是个功臣之子，如何结连清风山强贼？
zhè zuì fàn fēi xiǎo wèi wěi xū de
这罪犯非小，未委虚的。
biàn jiào huàn nà běn zhōu bīng mǎ dōu jiān lái dào tīng shàng fēn fù tā qù
”便教唤那本州兵马都监来到厅上，分付他去。
yuán lái nà gè dōu jiān xìng huáng míng xìn wèi tā běn shēn wǔ yì gāo qiáng wēi zhèn qīng zhōu yīn cǐ chēng tā wèi zhèn sān shān
原来那个都监姓黄名信，为他本身武艺高强，威镇青州，因此称他为镇三山。
nà qīng zhōu dì miàn suǒ guǎn xià yǒu sān zuò è shān dì yī biàn shì qīng fēng shān dì èr biàn shì èr lóng shān dì sān biàn shì táo huā shān
那青州地面所管下有三座恶山，第一便是清风山，第二便是二龙山，第三便是桃花山。
zhè sān chù dōu shì qiǎng rén cǎo kòu chū mò de qù chù
这三处都是强人草寇出没的去处。
huáng xìn què zì kuā yào zhuō jǐn sān shān rén mǎ yīn cǐ huàn zuò zhèn sān shān
黄信却自夸要捉尽三山人马，因此唤做镇三山。
nà rén shēng de rú hé
那人生的如何？
dàn jiàn
但见：
xiàng mào duān fāng rú hǔ bào shēn qū zhǎng dà shì jiāo lóng
相貌端方如虎豹，身躯长大似蛟龙。
píng shēng guàn shǐ sàng mén jiàn wēi zhèn sān shān lì dà gōng
平生惯使丧门剑，威镇三山立大功。
zhè bīng mǎ dōu jiān huáng xìn shàng tīng lái lǐng le zhī fǔ de yán yǔ chū lái diǎn qǐ wǔ shí gè zhuàng jiàn jūn hàn pī guà le yī jiǎ mǎ shàng qíng zhe nà kǒu sàng mén jiàn lián yè biàn xià qīng fēng zhài lái jìng dào liú gāo zhài qián xià mǎ
这兵马都监黄信上厅来领了知府的言语出来，点起五十个壮健军汉，披挂了衣甲，马上擎着那口丧门剑，连夜便下清风寨来，径到刘高寨前下马。
liú zhī zhài chū lái jiē zhe qǐng dào hòu táng xù lǐ ba yī miàn ān pái jiǔ shí guǎn dài yī miàn kào shǎng jūn shì
刘知寨出来接着，请到后堂，叙礼罢，一面安排酒食管待，一面犒赏军士。
hòu miàn qǔ chū sòng jiāng lái jiào huáng xìn kàn le
后面取出宋江来，教黄信看了。
huáng xìn dào zhè gè bù bì wèn le
黄信道：“这个不必问了。
lián yè hé gè qiú chē bǎ zhè sī shèng zài lǐ miàn
连夜合个囚车，把这厮盛在里面。
tóu shàng mǒ le hóng juàn chā yí gè zhǐ qí shàng xiě zhe qīng fēng shān zéi shǒu yùn chéng hǔ zhāng sān
”头上抹了红绢，插一个纸旗，上写着“清风山贼首郓城虎张三”。
sòng jiāng nà lǐ gǎn fēn biàn zhǐ de yóu tā men ān pái
宋江那里敢分辩，只得由他们安排。
huáng xìn zài wèn liú gāo dào nǐ ná de zhāng sān shí huā róng zhī yě bù zhī
黄信再问刘高道：“你拿得张三时，花荣知也不知？
liú gāo dào xiǎo guān yè lái èr gēng ná le tā qiāo qiāo tí de lái cáng zài jiā lǐ
”刘高道：“小官夜来二更拿了他，悄悄提得来藏在家里。
huā róng zhǐ zhī dào zhāng sān qù le zì zuò shì zài jiā
花荣只知道张三去了，自坐视在家。
huáng xìn dào jì shì nèn dì què róng yì
”黄信道：“既是恁地，却容易。
míng rì tiān míng ān pái yī fù yáng jiǔ qù dà zhài lǐ gōng tīng shàng bǎi zhe què jiào sì xià lǐ mái fú xià èr sān shí rén yù bèi zhe
明日天明，安排一副羊酒去大寨里公厅上摆着，却教四下里埋伏下二三十人预备着。
wǒ què zì qù huā róng jiā qǐng de tā lái zhǐ tuī dào mù róng zhī fǔ tīng de nǐ wén wǔ bù hé yīn cǐ tè chà wǒ lái zhì jiǔ quàn yù
我却自去花荣家请得他来，只推道慕容知府听得你文武不和，因此特差我来置酒劝谕。
zhuàn dào gōng tīng zhǐ kàn wǒ zhì zhǎn wèi hào jiù xià shǒu ná zhù le yī tóng jiě shàng zhōu lǐ qù
赚到公厅，只看我掷盏为号，就下手拿住了，一同解上州里去。
cǐ jì rú hé
此计如何？
liú gāo hè cǎi dào hái shì xiàng gōng gāo jiàn
”刘高喝采道：“还是相公高见！
cǐ jì dà miào què shì wèng zhōng zhuō biē shǒu dào ná lái
此计大妙，却似瓮中捉鳖，手到拿来！
dàng yè dìng le jì cè
当夜定了计策。
cì rì tiān xiǎo xiān qù dà zhài zuǒ yòu liǎng biān zhàng mù lǐ yù xiān mái fú le jūn shì
次日天晓，先去大寨左右两边帐幕里，预先埋伏了军士。
tīng shàng xū shè zhe jiǔ shí yán yàn
厅上虚设着酒食筵宴。
zǎo fàn qián hòu huáng xìn shàng le mǎ zhǐ dài sān liǎng gè cóng rén lái dào huā róng zhài qián
早饭前后，黄信上了马，只带三两个从人，来到花荣寨前。
jūn rén rù qù chuán bào
军人入去传报。
huā róng wèn dào lái zuò shèn me
花荣问道：“来做甚么？
jūn hàn dá dào zhǐ tīng de jiào bào dào huáng dōu jiān tè lái xiāng tàn
”军汉答道：“只听得教报道：黄都监特来相探。
huā róng tīng ba biàn chū lái yíng jiē
”花荣听罢，便出来迎接。
huáng xìn xià mǎ huā róng qǐng zhì tīng shàng xù lǐ ba biàn wèn dào dōu jiān xiàng gōng yǒu hé gōng gàn dào cǐ
黄信下马，花荣请至厅上，叙礼罢，便问道：“都监相公有何公干到此？
huáng xìn dào xià guān méng zhī fǔ hū huàn fā luò dào wéi shì nǐ qīng fēng zhài nèi wén wǔ guān liáo bù hé wèi zhī wéi shèn yuán yóu
”黄信道：“下官蒙知府呼唤，发落道：为是你清风寨内文武官僚不和，未知为甚缘由。
zhī fǔ chéng kǒng èr guān yīn sī chóu ér wù qí gōng shì tè chà huáng mǒu jī dào yáng jiǔ qián lái yǔ nǐ èr guān jiǎng hé
知府诚恐二官因私仇而误其公事，特差黄某赍到羊酒，前来与你二官讲和。
yǐ ān pái zài dà zhài gōng tīng shàng biàn qǐng zú xià shàng mǎ tóng wǎng
已安排在大寨公厅上，便请足下上马同往。
huā róng xiào dào huā róng rú hé gǎn qī wǎng liú gāo tā yòu shì gè zhèng zhī zhài
”花荣笑道：“花荣如何敢欺罔刘高，他又是个正知寨。
zhǐ shì běn rén lěi lěi yào xún huā róng de guò shī
只是本人累累要寻花荣的过失。
bù xiǎng jīng dòng zhī fǔ yǒu láo dōu jiān xià lín cǎo zhài huā róng jiāng hé yǐ bào
不想惊动知府，有劳都监下临草寨，花荣将何以报？
huáng xìn fù ěr dī yán dào zhī fǔ zhǐ wèi zú xià yī rén
”黄信附耳低言道：“知府只为足下一人。
tǎng yǒu xiē dāo bīng dòng shí tā shì wén guān zuò de hé yòng
倘有些刀兵动时，他是文官，做得何用。
nǐ zhǐ yī zhe wǒ xíng
你只依着我行。
huā róng dào shēn xiè dōu jiān guò ài
”花荣道：“深谢都监过爱。
huáng xìn biàn yāo huā róng tóng chū mén shǒu shàng mǎ
”黄信便邀花荣同出门首上马。
huā róng dào qiě qǐng dōu jiān shǎo xù sān bēi le qù
花荣道：“且请都监少叙三杯了去。
huáng xìn dào dài shuō kāi le chàng yǐn hé fáng
”黄信道：“待说开了，畅饮何妨。
huā róng zhǐ de jiào bèi mǎ
”花荣只得叫备马。
dāng shí liǎng gè bìng mǎ ér xíng zhí lái dào dà zhài xià le mǎ
当时两个并马而行，直来到大寨，下了马。
huáng xìn xié zhe huā róng de shǒu tóng shàng gōng tīng lái
黄信携着花荣的手，同上公厅来。
zhī jiàn liú gāo yǐ zì xiān zài gōng tīng shàng sān gè rén dōu xiāng jiàn le
只见刘高已自先在公厅上，三个人都相见了。
huáng xìn jiào qǔ jiǔ lái
黄信叫取酒来。
cóng rén yǐ xiān zì bǎ huā róng de mǎ qiān jiāng chū qù bì le zhài mén
从人已先自把花荣的马牵将出去，闭了寨门。
huā róng bù zhī shì jì zhǐ xiǎng huáng xìn shì yì bān wǔ guān bì wú dǎi yì
花荣不知是计，只想黄信是一般武官，必无歹意。
huáng xìn qíng yī zhǎn jiǔ lái xiān quàn liú gāo dào zhī fǔ wéi yīn tīng de nǐ wén wǔ èr guān tóng liáo bù hé hǎo shēng yōu xīn
黄信擎一盏酒来，先劝刘高道：“知府为因听得你文武二官同僚不和，好生忧心。
jīn rì tè wěi huáng xìn dào lái yǔ nǐ èr gōng péi huà
今日特委黄信到来，与你二公陪话。
fán wàng zhǐ yǐ bào dá cháo tíng wéi zhòng zài hòu yǒu shì hé tóng shāng yì
烦望只以报答朝廷为重，再后有事，和同商议。
liú gāo dá dào liàng liú gāo bù cái pō shi xiē lǐ fǎ hé zú dào zāi zhí jiào zhī fǔ ēn xiāng rú cǐ guà xīn
”刘高答道：“量刘高不才，颇识些理法，何足道哉，直教知府恩相如此挂心。
wǒ èr rén yě wú shèn yán yǔ zhēng zhí cǐ shì wài rén wàng chuán
我二人也无甚言语争执，此是外人妄传。
huáng xìn dà xiào dào miào zāi
”黄信大笑道：“妙哉！
liú gāo yǐn guò jiǔ huáng xìn yòu zhēn dì èr bēi jiǔ lái quàn huā róng dào suī rán shì liú zhī zhài rú cǐ shuō le xiǎng bì shì xián rén wàng chuán gù shì rú cǐ
”刘高饮过酒，黄信又斟第二杯酒来劝花荣道：“虽然是刘知寨如此说了，想必是闲人妄传，故是如此。
qiě qǐng yǐn yī bēi
且请饮一杯。
huā róng jiē guò jiǔ chī le
”花荣接过酒吃了。
liú gāo ná fù tái zhǎn zhēn yī zhǎn jiǔ huí quàn huáng xìn dào dòng láo dōu jiān xiàng gōng jiàng lín bì de mǎn yǐn cǐ bēi
刘高拿副台盏，斟一盏酒，回劝黄信道：“动劳都监相公降临敝地，满饮此杯。
huáng xìn jiē guò jiǔ lái ná zài shǒu lǐ bǎ yǎn sì xià yī kàn yǒu shí shù gè jūn hàn cù shàng tīng lái
黄信接过酒来，拿在手里，把眼四下一看，有十数个军汉簇上厅来。
huáng xìn bǎ jiǔ zhǎn wàng dì xià yī zhì zhǐ tīng de hòu táng yī shēng hǎn qǐ liǎng biān zhàng mù lǐ zǒu chū sān wǔ shí gè zhuàng jiàn jūn hàn yī fà shàng bǎ huā róng ná dào zài tīng qián
黄信把酒盏望地下一掷，只听得后堂一声喊起，两边帐幕里走出三五十个壮健军汉，一发上，把花荣拿倒在厅前。
huáng xìn hè dào bǎng le
黄信喝道：“绑了！
huā róng yī piàn shēng jiào dào wǒ de hé zuì
”花荣一片声叫道：“我得何罪？
huáng xìn dà xiào hè dào nǐ wū zì gǎn jiào li
”黄信大笑，喝道：“你兀自敢叫哩！
nǐ jié lián qīng fēng shān qiáng zéi yī tóng bèi fǎn cháo tíng dāng de hé zuì
你结连清风山强贼，一同背反朝廷，当得何罪？
wǒ niàn nǐ wǎng rì miàn pí bù qù jīng dòng ná nǐ jiā lǎo xiǎo
我念你往日面皮，不去惊动拿你家老小。
huā róng dào xiàng gōng yě yǒu gè zhèng jiàn
”花荣道：“相公也有个证见。
huáng xìn dào hái nǐ yí gè zhèng jiàn jiào nǐ kàn zhēn zāng zhèng zéi wǒ bù qū nǐ
”黄信道：“还你一个证见，教你看真赃正贼，我不屈你。
zuǒ yòu yǔ wǒ tuī de lái
左右，与我推得来。
wú yí shí yī liàng qiú chē yí gè zhǐ qí r yī tiáo hóng mò é cóng wài miàn tuī jiāng rù lái
”无移时，一辆囚车，一个纸旗儿，一条红抹额，从外面推将入来。
huā róng kàn le jiàn shì sòng jiāng xiàn zhe mù zhēng kǒu dāi miàn miàn sī qù zuò shēng bù dé
花荣看了，见是宋江陷着，目睁口呆，面面厮觑，做声不得。
huáng xìn hè dào zhè xū bù gàn wǒ shì jiàn yǒu gào rén liú gāo zài cǐ
黄信喝道：“这须不干我事，见有告人刘高在此。
huā róng dào bù fáng bù fáng
”花荣道：“不妨，不妨。
zhè shì wǒ de qīn juàn tā zì shì yùn chéng xiàn rén
这是我的亲眷，他自是郓城县人。
nǐ yào qiáng niǔ tā zuò zéi dào shàng sī zì yǒu fēn biàn chù
你要强扭他做贼，到上司自有分辩处。
huáng xìn dào nǐ jì rán rú cǐ shuō shí wǒ zhǐ jiě nǐ shàng zhōu lǐ nǐ zì qù fēn biàn
”黄信道：“你既然如此说时，我只解你上州里，你自去分辩。
biàn jiào liú zhī zhài diǎn qǐ yī bǎi zhài bīng fáng sòng
”便叫刘知寨点起一百寨兵防送。
jiù yào nǐ tóng qù biàn jiě tóu qīng zhōu
“就要你同去，便解投青州。
cǐ shì zhī fǔ xiàng gōng lì děng huí bào de gōng shì bù kě dān chí
此是知府相公立等回报的公事，不可耽迟。
huā róng biàn duì huáng xìn shuō dào dōu jiān zhuàn wǒ lái suī rán zhuō le wǒ biàn dào cháo tíng hé tā hái yǒu fēn biàn
”花荣便对黄信说道：“都监赚我来，虽然捉了我，便到朝廷，和他还有分辩。
kě kàn wǒ hé dōu jiān yì bān wǔ zhí guān miàn xiū qù wǒ yī fú róng wǒ zuò zài qiú chē lǐ
可看我和都监一般武职官面，休去我衣服，容我坐在囚车里。
huáng xìn dào zhè jǐ jiàn róng yì biàn dōu yī nǐ
”黄信道：“这几件容易，便都依你。
jiù jiào liú zhī zhài yī tóng qù zhōu lǐ shé biàn míng bái xiū yào wǎng hài rén xìng mìng
就叫刘知寨一同去州里折辩明白，休要枉害人性命。
dāng shí huáng xìn yǔ liú gāo dōu shàng le mǎ jiān yā zhe liǎng liàng qiú chē bìng dài sān wǔ shí jūn shì yī bǎi zhài bīng cù yōng zhe chē zi qǔ lù bēn qīng zhōu fǔ lái
”当时黄信与刘高都上了马，监押着两辆囚车，并带三五十军士、一百寨兵，簇拥着车子，取路奔青州府来。
bú shì huáng xìn liú gāo jiě sòng jiāng huā róng wàng qīng zhōu lái yǒu fèn jiào huǒ yàn duī lǐ sòng shù bǎi jiān wū yǔ rén jiā
不是黄信、刘高解宋江、花荣望青州来，有分教：火焰堆里，送数百间屋宇人家；
dāo fǔ cóng zhōng shā yī èr qiān cán shēng xìng mìng
刀斧丛中，杀一二千残生性命。
qiě jiào dà nào le qīng zhōu zòng héng shān zhài
且教大闹了青州，纵横山寨。
zhí shǐ yù píng fēng shàng tí míng zì dān fèng mén zhōng jiàng shè shū bì jìng jiě sòng jiāng tóu qīng zhōu lái zěn dì tuō shēn qiě tīng xià huí fēn jiě
直使玉屏风上题名字，丹凤门中降赦书，毕竟解宋江投青州来怎地脱身，且听下回分解。