wǔ xíng zhě zuì dǎ kǒng liàng jǐn máo hǔ yì shì sòng jiāng
武行者醉打孔亮锦毛虎义释宋江
shī yuē
诗曰：
fēng bō shì shì bù kān yán mò bǎ xíng cáng xìn shǒu niān
风波世事不堪言，莫把行藏信手拈。
tóu yào jiù rén fān zhì hèn dāng chǎng pái nàn měi shēng xián
投药救人翻致恨，当场排难每生嫌。
chán juān fù dé zhōng zāo rǔ jué zhà xíng xiōng dú bèi jiān
婵娟负德终遭辱，谲诈行凶独被歼。
liè sù xiāng féng tóng jù huì dà shī ēn huì jí lǘ yán
列宿相逢同聚会，大施恩惠及闾阎。
dāng shí liǎng gè dòu le shí shù hé nà xiān shēng bèi wǔ xíng zhě mài gè pò zhàn ràng nà xiān shēng liǎng kǒu jiàn kǎn jiāng rù lái bèi wǔ xíng zhě zhuǎn guò shēn lái kàn de qīn qiè zhǐ yī jiè dāo nà xiān shēng de tóu gǔn luò zài yī biān shī shǒu dào zài shí shàng
当时两个斗了十数合，那先生被武行者卖个破绽，让那先生两口剑砍将入来，被武行者转过身来，看得亲切，只一戒刀，那先生的头滚落在一边，尸首倒在石上。
wǔ xíng zhě dà jiào ān lǐ pó niáng chū lái
武行者大叫：“庵里婆娘出来！
wǒ bù shā nǐ zhǐ wèn nǐ gè yuán gù
我不杀你，只问你个缘故。
zhī jiàn ān lǐ zǒu chū nà fù rén lái dǎo dì biàn bài
”只见庵里走出那妇人来，倒地便拜。
wǔ xíng zhě dào nǐ xiū bài wǒ
武行者道：“你休拜我。
nǐ qiě shuō zhè lǐ shì shèn me qù chù
你且说这里是甚么去处？
nà xiān shēng què shì nǐ de shèn me rén
那先生却是你的甚么人？
nà fù rén kū zhe dào nú shì zhè lǐng xià zhāng tài gōng jiā nǚ ér
”那妇人哭着道：“奴是这岭下张太公家女儿。
zhè ān shì nú jiā zǔ shàng fén ān
这庵是奴家祖上坟庵。
zhè xiān shēng bù zhī shì nà lǐ rén lái wǒ jiā lǐ tóu sù yán shuō shàn xí yīn yáng néng shi fēng shuǐ
这先生不知是那里人，来我家里投宿，言说善习阴阳，能识风水。
wǒ jiā diē niáng bù hé liú tā zài zhuāng shàng yīn qǐng tā lái zhè lǐ fén shàng guān kàn dì lǐ bèi tā shuō yòu yòu liú tā zhù le jǐ rì
我家爹娘不合留他在庄上，因请他来这里坟上观看地理，被他说诱，又留他住了几日。
nà sī yī rì jiàn le nú jiā biàn bù kěn qù le
那厮一日见了奴家，便不肯去了。
zhù le sān liǎng gè yuè bǎ nú jiā diē niáng gē sǎo dōu hài le xìng mìng què bǎ nú jiā qiáng piàn zài cǐ fén ān lǐ zhù
住了三两个月，把奴家爹娘哥嫂都害了性命，却把奴家强骗在此坟庵里住。
zhè gè dào tóng yě shì bié chù lǔ lüè lái de
这个道童也是别处掳掠来的。
zhè lǐng huàn zuò wú gōng lǐng
这岭唤做蜈蚣岭。
zhè xiān shēng jiàn le zhè tiáo lǐng hǎo fēng shuǐ yǐ cǐ tā biàn zì hào fēi tiān wú gōng wáng dào rén
这先生见了这条岭好风水，以此他便自号飞天蜈蚣王道人。
wǔ xíng zhě dào nǐ hái yǒu qīn juàn me
”武行者道：“你还有亲眷么？
nà fù rén dào qīn qī zì yǒu jǐ jiā dōu shì zhuāng nóng zhī rén shuí gǎn hé tā zhēng lùn
”那妇人道：“亲戚自有几家，都是庄农之人，谁敢和他争论。
wǔ xíng zhě dào zhè sī yǒu xiē cái bó me
”武行者道：“这厮有些财帛么？
fù rén dào tā yǐ jī xù dé yī èr bǎi liǎng jīn yín
”妇人道：“他已积蓄得一二百两金银。
wǔ xíng zhě dào yǒu shí nǐ kuài qù shōu shí wǒ biàn yào fàng huǒ shāo ān yě
”武行者道：“有时，你快去收拾，我便要放火烧庵也。
nà fù rén dào shī fu nǐ yào jiǔ ròu chī me
”那妇人道：“师父，你要酒肉吃么？
wǔ xíng zhě dào yǒu shí jiāng lái qǐng wǒ
”武行者道：“有时，将来请我。
nà fù rén dào qǐng shī fu jìn ān qù chī
”那妇人道：“请师父进庵去吃。
wǔ xíng zhě dào pà bié yǒu rén àn suàn wǒ me
”武行者道：“怕别有人暗算我么？
nà fù rén dào nú yǒu jǐ kē tóu gǎn zuàn de shī fu
”那妇人道：“奴有几颗头，敢赚得师父！
wǔ xíng zhě suí nà fù rén rù dào ān lǐ jiàn xiǎo chuāng biān zhuō zi shàng bǎi zhe jiǔ ròu
”武行者随那妇人入到庵里，见小窗边桌子上摆着酒肉。
wǔ xíng zhě tǎo dà wǎn chī le yī huí
武行者讨大碗吃了一回。
nà fù rén shōu shí de jīn yín cái bó yǐ le wǔ xíng zhě biàn jiù lǐ miàn fàng qǐ huǒ lái
那妇人收拾得金银财帛已了，武行者便就里面放起火来。
nà fù rén pěng zhe yī bāo jīn yín xiàn yǔ wǔ xíng zhě qǐ xìng mìng
那妇人捧着一包金银，献与武行者乞性命。
wǔ xíng zhě dào wǒ bú yào nǐ de nǐ zì jiāng qù yǎng shēn
武行者道：“我不要你的，你自将去养身。
kuài zǒu kuài zǒu
快走，快走！
nà fù rén bài xiè le zì xià lǐng qù
”那妇人拜谢了，自下岭去。
wǔ xíng zhě bǎ nà liǎng gè shī shǒu dōu cuān zài huǒ lǐ shāo le chā le jiè dāo lián yè zì guò lǐng lái
武行者把那两个尸首，都撺在火里烧了，插了戒刀，连夜自过岭来。
yǐ lǐ qǔ lù miǎn bù dé jī cān kě yǐn yè sù xiǎo xíng wàng zhe qīng zhōu dì miàn lái
迤逦取路，免不得饥餐渴饮，夜宿晓行，望着青州地面来。
yòu xíng le shí shù rì dàn yù cūn fáng dào diàn shì zhèn xiāng chéng guǒ rán dōu yǒu bǎng wén zhāng guà zài bǐ chù bǔ huò wǔ sōng
又行了十数日，但遇村房道店，市镇乡城，果然都有榜文张挂在彼处，捕获武松。
dào chù suī yǒu bǎng wén wǔ sōng yǐ zì zuò le xíng zhě yú lù què méi rén pán jié tā
到处虽有榜文，武松已自做了行者，于路却没人盘诘他。
shí yù shí yī yuè jiān tiān sè hǎo shēng yán hán
时遇十一月间，天色好生严寒。
dāng rì wǔ sōng yī lù shàng mǎi jiǔ mǎi ròu chī zhǐ shì dí bù guò hán wēi
当日武松一路上买酒买肉吃，只是敌不过寒威。
shàng dé yī tiáo tǔ gāng zǎo wàng jiàn qián miàn yǒu yī zuò gāo shān shēng de shí fēn xiǎn jùn
上得一条土冈，早望见前面有一座高山，生得十分险峻。
wǔ xíng zhě xià tǔ gāng zǐ lái zǒu de sān wǔ lǐ lù zǎo jiàn yí gè jiǔ diàn mén qián yī dào qīng xī wū hòu dōu shì diān shí luàn shān
武行者下土冈子来，走得三五里路，早见一个酒店，门前一道清溪，屋后都是颠石乱山。
kàn nà jiǔ diàn shí què shì gè cūn luò xiǎo jiǔ sì
看那酒店时，却是个村落小酒肆。
dàn jiàn
但见：
mén yíng xī jiàn shān yìng máo cí
门迎溪涧，山映茅茨。
shū lí pàn méi kāi yù ruǐ xiǎo chuāng qián sōng yǎn cāng lóng
疏篱畔梅开玉蕊，小窗前松偃苍龙。
wū pí zhuō yǐ jǐn liè zhe wǎ bō cí ōu
乌皮桌椅，尽列着瓦钵磁瓯；
huáng ní qiáng bì dōu huà zhe jiǔ xiān shī kè
黄泥墙壁，都画着酒仙诗客。
yī tiáo qīng pèi wǔ hán fēng liǎng jù shī cí zhāo guò kè
一条青旆舞寒风，两句诗词招过客。
duān dì shì zǒu piào qí wén xiāng xū zhù mǎ shǐ fēng fān zhī wèi yě tíng zhōu
端的是：走骠骑闻香须住马，使风帆知味也停舟。
wǔ xíng zhě guò de nà tǔ gāng zǐ lái jìng bēn rù nà jiǔ diàn lǐ zuò xia biàn jiào dào jiǔ diàn zhǔ rén jiā xiān dǎ liǎng jiǎo jiǔ lái ròu biàn mǎi xiē lái chī
武行者过得那土冈子来，径奔入那酒店里坐下，便叫道：“酒店主人家，先打两角酒来，肉便买些来吃。
diàn zhǔ rén yīng dào shí bù mán shī fu shuō jiǔ què yǒu xiē máo chái bái jiǔ ròu què dōu mài méi le
”店主人应道：“实不瞒师父说，酒却有些茅柴白酒，肉却都卖没了。
wǔ xíng zhě dào qiě bǎ jiǔ lái dàng hán
”武行者道：“且把酒来荡寒。
diàn zhǔ rén biàn què dǎ liǎng jiǎo jiǔ dà wǎn jià shāi lái jiào wǔ xíng zhě chī jiāng yī dié shú cài yǔ tā guò kǒu
”店主人便却打两角酒，大碗价筛来，教武行者吃，将一碟熟菜与他过口。
piàn shí jiān chī jǐn le liǎng jiǎo jiǔ yòu jiào zài dǎ liǎng jiǎo jiǔ lái
片时间吃尽了两角酒，又叫再打两角酒来。
diàn zhǔ rén yòu dǎ le liǎng jiǎo dà wǎn shāi lái
店主人又打了两角，大碗筛来。
wǔ xíng zhě zhǐ gù chī
武行者只顾吃。
bǐ jí guò gāng zǐ shí xiān yǒu sān wǔ fēn jiǔ le yī fà chī guò zhè sì jiǎo jiǔ yòu bèi shuò fēng yī chuī jiǔ què yǒng shàng
比及过冈子时，先有三五分酒了，一发吃过这四角酒，又被朔风一吹，酒却涌上。
wǔ sōng què dà hū xiǎo jiào dào zhǔ rén jiā nǐ zhēn gè méi dōng xī mài nǐ biàn zì jiā chī de ròu shí yě huí xiē yǔ wǒ chī le yī fà hái nǐ yín zi
武松却大呼小叫道：“主人家，你真个没东西卖，你便自家吃的肉食，也回些与我吃了，一发还你银子！
diàn zhǔ rén xiào dào yě bù céng jiàn le gè chū jiā rén jiǔ hé ròu zhǐ gù yào chī
”店主人笑道：“也不曾见了个出家人，酒和肉只顾要吃。
què nà lǐ qù qǔ
却那里去取？
shī fu nǐ yě zhǐ hǎo bà xiū
师父，你也只好罢休！
wǔ xíng zhě dào wǒ yòu bù bái chī nǐ de
”武行者道：“我又不白吃你的！
rú hé bù mài yǔ wǒ
如何不卖与我？
diàn zhǔ rén dào wǒ hé nǐ shuō guò zhǐ yǒu zhèi xiē bái jiǔ nà de bié de dōng xī mài
”店主人道：“我和你说过，只有这些白酒，那得别的东西卖！
zhèng zài diàn lǐ lùn kǒu zhī jiàn wài miàn zǒu rù yī tiáo dà hàn yǐn zháo sān sì rén rù diàn lǐ lái
”正在店里论口，只见外面走入一条大汉，引着三四人入店里来。
wǔ xíng zhě kàn nà dà hàn shí dàn jiàn
武行者看那大汉时，但见：
dǐng shàng tóu jīn yú wěi chì shēn shàng zhàn páo yā tóu lǜ
顶上头巾鱼尾赤，身上战袍鸭头绿。
jiǎo chuān yī duì tī tǔ xuē yāo xì shù chǐ hóng dā bo
脚穿一对踢土靴，腰系数尺红搭膊。
miàn yuán ěr dà chún kuò kǒu fāng
面圆耳大，唇阔口方。
zhǎng qī chǐ yǐ shàng shēn cái yǒu èr shí sì wǔ nián jì
长七尺以上身材，有二十四五年纪。
xiàng mào táng táng qiáng zhuàng shì wèi qīn nǚ sè shào nián láng
相貌堂堂强壮士，未侵女色少年郎。
nà tiáo dà hàn yǐn zháo zhòng rén rù jìn diàn lǐ zhǔ rén xiào róng kě jū yíng zhe dào dà láng qǐng zuò
那条大汉引着众人入进店里，主人笑容可掬，迎着道：“大郎请坐。
nà hàn dào wǒ fēn fù nǐ de ān pái yě wèi
”那汉道：“我分付你的，安排也未？
diàn zhǔ rén dá dào jī yǔ ròu dōu yǐ zhǔ shóu le zhǐ děng dà láng lái
”店主人答道：“鸡与肉都已煮熟了，只等大郎来。
nà hàn dào wǒ nà qīng huā wèng jiǔ zài nà lǐ
”那汉道：“我那青花瓮酒在那里？
diàn zhǔ rén dào yǒu zài zhè lǐ
”店主人道：“有在这里。
nà hàn yǐn le zhòng rén biàn xiàng wǔ xíng zhě duì xí shàng tou zuò le
”那汉引了众人，便向武行者对席上头坐了。
nà tóng lái de sān sì rén què zuò zài jiān xià
那同来的三四人却坐在肩下。
diàn zhǔ rén què pěng chū yī zūn qīng huā wèng jiǔ lái kāi le ní tóu qīng zài yí gè dà bái pén lǐ
店主人却捧出一尊青花瓮酒来，开了泥头，倾在一个大白盆里。
wǔ xíng zhě tōu yǎn kàn shí què shì yī wèng yìn xià de hǎo jiǔ bèi fēng chuī guò jiǔ de xiāng wèi lái
武行者偷眼看时，却是一瓮窨下的好酒，被风吹过酒的香味来。
wǔ xíng zhě wén le nà jiǔ xiāng wèi hóu lóng yǎng jiāng qǐ lái hèn bù dé zuān guò lái qiǎng chī
武行者闻了那酒香味，喉咙痒将起来，恨不得钻过来抢吃。
zhī jiàn diàn zhǔ rén yòu qù chú xià bǎ pán zi tuō chū yī duì shú jī yī dà pán jīng ròu lái fàng zài nà hàn miàn qián biàn bǎi xià cài shū yòng sháo zǐ yǎo jiǔ qù dàng
只见店主人又去厨下把盘子托出一对熟鸡、一大盘精肉来，放在那汉面前，便摆下菜蔬，用杓子舀酒去荡。
wǔ xíng zhě kàn le zì jǐ miàn qián zhǐ shì yī dié r shú cài bù yóu de bù qì
武行者看了自己面前，只是一碟儿熟菜，不由的不气。
zhèng shì yǎn bǎo dù zhōng jī
正是眼饱肚中饥。
wǔ xíng zhě jiǔ yòu fā zuò hèn bù dé yī quán dǎ suì le nà zhuō zi dà jiào dào zhǔ rén jiā
武行者酒又发作，恨不得一拳打碎了那桌子，大叫道：“主人家！
nǐ lái
你来！
nǐ zhè sī hǎo qī fù kè rén
你这厮好欺负客人！
qǐ wǒ bù hái nǐ qián
岂我不还你钱！
diàn zhǔ rén lián máng lái wèn dào shī fu xiū yào jiāo zào yào jiǔ biàn hǎo shuō
”店主人连忙来问道：“师父休要焦躁，要酒便好说。
wǔ xíng zhě zhēng zhe shuāng yǎn hè dào nǐ zhè sī hǎo bù xiǎo dào lǐ
”武行者睁着双眼喝道：“你这厮好不晓道理！
zhè qīng huā wèng jiǔ hé jī ròu zhī lèi rú hé bù mài yǔ wǒ
这青花瓮酒和鸡肉之类如何不卖与我？
wǒ yě yì bān hái nǐ yín zi
我也一般还你银子！
diàn zhǔ rén dào qīng huā wèng jiǔ hé jī ròu dōu shì nà dà láng jiā lǐ zì jiāng lái de zhǐ jiè wǒ diàn lǐ zuò dì chī jiǔ
”店主人道：“青花瓮酒和鸡肉都是那大郎家里自将来的，只借我店里坐地吃酒。
wǔ xíng zhě xīn zhōng yào chī nà lǐ tīng tā fēn shuō yī piàn shēng hè dào fàng pì fàng pì
”武行者心中要吃，那里听他分说，一片声喝道：“放屁，放屁！
diàn zhǔ rén dào yě bù céng jiàn nǐ zhè gè chū jiā rén nèn dì mán fǎ
”店主人道：“也不曾见你这个出家人恁地蛮法！
wǔ xíng zhě hè dào zěn dì shì lǎo yé mán fǎ
”武行者喝道：“怎地是老爷蛮法？
wǒ bái chī nǐ de
我白吃你的？
nà diàn zhǔ rén dào wǒ dào bù céng jiàn chū jiā rén zì chēng lǎo yé
”那店主人道：“我倒不曾见出家人自称‘老爷’！
wǔ xíng zhě tīng le tiào qǐ shēn lái chǎ kāi wǔ zhǐ wàng diàn zhǔ rén liǎn shàng zhǐ yī zhǎng bǎ nà diàn zhǔ rén dǎ gè liàng qiàng zhí zhuàng guò nà biān qù
”武行者听了，跳起身来，叉开五指，望店主人脸上只一掌，把那店主人打个踉跄，直撞过那边去。
nà duì xí de dà hàn jiàn le dà nù
那对席的大汉见了大怒。
kàn nà diàn zhǔ rén shí dǎ dī bàn biān liǎn dōu zhǒng le bàn rì zhēng zhá bù qǐ
看那店主人时，打的半边脸都肿了，半日挣扎不起。
nà dà hàn tiào qǐ shēn lái zhǐ dìng wǔ sōng dào nǐ zhè gè niǎo tóu tuó hǎo bù yī běn fèn què zěn dì biàn dòng shǒu dòng jiǎo de
那大汉跳起身来，指定武松道：“你这个鸟头陀好不依本分，却怎地便动手动脚的！
què bù dào shì chū jiā rén wù qǐ tián xīn
却不道是出家人勿起嗔心！
wǔ xíng zhě dào wǒ zì dǎ tā gàn nǐ shén shì
”武行者道：“我自打他，干你甚事！
nà dà hàn nù dào wǒ hǎo yì quàn nǐ nǐ zhè niǎo tóu tuó gǎn bǎ yán yǔ shāng wǒ
”那大汉怒道：“我好意劝你，你这鸟头陀敢把言语伤我！
wǔ xíng zhě tīng de dà nù biàn bǎ zhuō zi tuī kāi zǒu chū lái hè dào nǐ nà sī shuō shuí
”武行者听得大怒，便把桌子推开，走出来喝道：“你那厮说谁？
nà dà hàn xiào dào nǐ zhè niǎo tóu tuó yào hé wǒ sī dǎ zhèng shì lái tài suì tóu shàng dòng tǔ
”那大汉笑道：“你这鸟头陀要和我厮打，正是来太岁头上动土！
nà dà hàn biàn diǎn shǒu jiào dào nǐ zhè zéi xíng zhě chū lái
”那大汉便点手叫道：“你这贼行者出来！
hé nǐ shuō huà
和你说话！
wǔ xíng zhě hè dào nǐ dào wǒ pà nǐ bù gǎn dǎ nǐ
”武行者喝道：“你道我怕你，不敢打你？
yī qiǎng qiǎng dào mén biān
”一抢抢到门边。
nà dà hàn biàn shǎn chū mén wài qù
那大汉便闪出门外去。
wǔ xíng zhě gǎn dào mén wài
武行者赶到门外。
nà dà hàn jiàn wǔ sōng cháng zhuàng nà lǐ gǎn qīng dí biàn zuò gè mén hù děng zhe tā
那大汉见武松长壮，那里敢轻敌，便做个门户等着他。
wǔ xíng zhě qiǎng rù qù jiē zhù nà hàn shǒu
武行者抢入去，接住那汉手。
nà dà hàn què dài yòng lì diē wǔ sōng zěn jīn de tā qiān bǎi jīn shén lì jiù shǒu yī chě chě rù huái lái zhǐ yī bō bō jiāng qù qià sì fàng fān xiǎo hái ér de yì bān nà lǐ zuò de bàn fēn shǒu jiǎo
那大汉却待用力跌武松，怎禁得他千百斤神力，就手一扯，扯入怀来，只一拨，拨将去，恰似放翻小孩儿的一般，那里做得半分手脚。
nà sān sì gè cūn hàn kàn le shǒu chàn jiǎo má nà lǐ gǎn shàng qián lái
那三四个村汉看了，手颤脚麻，那里敢上前来。
wǔ xíng zhě tà zhù nà dà hàn tí qǐ quán tou lái zhǐ dǎ shí luò chù dǎ le èr sān shí quán jiù dì xià tí qǐ lái wàng mén wài xī lǐ zhǐ yī diū
武行者踏住那大汉，提起拳头来，只打实落处，打了二三十拳，就地下提起来，望门外溪里只一丢。
nà sān sì gè cūn hàn jiào shēng kǔ bù zhī gāo dī dū xià xī lǐ lái jiù qǐ nà dà hàn jiù chān fú zhe tóu nán qù le
那三四个村汉叫声苦，不知高低，都下溪里来救起那大汉，就搀扶着投南去了。
zhè diàn zhǔ rén chī le zhè yī zhǎng dǎ de má le dòng chán bù dé zì rù wū hòu qù duǒ bì le
这店主人吃了这一掌，打得麻了，动掸不得，自入屋后去躲避了。
wǔ xíng zhě dào hǎo ya
武行者道：“好呀！
nǐ men dōu qù le lǎo yé què chī jiǔ ròu
你们都去了，老爷却吃酒肉！
bǎ gè wǎn qù bái pén nèi yǎo nà jiǔ lái zhǐ gù chī
”把个碗去白盆内舀那酒来只顾吃。
zhuō zi shàng nà duì jī yī pán zi ròu dōu wèi zēng chī dòng
桌子上那对鸡、一盘子肉，都未曾吃动。
wǔ xíng zhě qiě bù yòng zhù shuāng shǒu chě lái rèn yì chī
武行者且不用箸，双手扯来任意吃。
méi bàn ge shí chén bǎ zhè jiǔ ròu hé jī dōu chī gè bā fēn
没半个时辰，把这酒肉和鸡都吃个八分。
wǔ xíng zhě zuì bǎo le bǎ zhí duō xiù jié zài bèi shàng biàn chū diàn mén yán xī ér zǒu
武行者醉饱了，把直裰袖结在背上，便出店门，沿溪而走。
què bèi nà běi fēng juǎn jiāng qǐ lái
却被那北风卷将起来。
wǔ xíng zhě zhuō jiǎo bú zhù yī lù shàng qiǎng jiāng lái
武行者捉脚不住，一路上抢将来。
lí nà jiǔ diàn zǒu bù dé sì wǔ lǐ lù páng biān tǔ qiáng lǐ zǒu chū yī zhī huáng gǒu kàn zhe wǔ sōng jiào
离那酒店走不得四五里路，旁边土墙里走出一只黄狗，看着武松叫。
wǔ xíng zhě kàn shí yī zhī dài huáng gǒu gǎn zhe fèi
武行者看时，一只大黄狗赶着吠。
wǔ xíng zhě dà zuì zhèng yào xún shì hèn nà zhǐ gǒu gǎn zhe tā zhǐ guǎn fèi biàn jiāng zuǒ shǒu qiào lǐ chè chū yī kǒu jiè dāo lái dà tà bù gǎn
武行者大醉，正要寻事，恨那只狗赶着他只管吠，便将左手鞘里掣出一口戒刀来，大踏步赶。
nà zhǐ huáng gǒu rào zhe xī àn jiào
那只黄狗绕着溪岸叫。
wǔ xíng zhě yī dāo kǎn jiāng qù què kǎn gè kōng shǐ de lì měng tóu zhòng jiǎo qīng fān jīn dǒu dào zhuàng xià xī lǐ qù què qǐ bù lái
武行者一刀砍将去，却砍个空，使得力猛，头重脚轻，翻筋斗倒撞下溪里去，却起不来。
dōng yuè tiān dào xī shuǐ zhèng hé suī shì zhǐ yǒu yī èr chǐ shēn qiǎn de shuǐ què hán lěng dí dàng bù dé
冬月天道，溪水正涸，虽是只有一二尺深浅的水，却寒冷的当不得。
bā qǐ lái lín lín de yī shēn shuǐ
扒起来，淋淋的一身水。
què jiàn nà kǒu jiè dāo jìn zài xī lǐ wǔ xíng zhě biàn dī tóu qù lāo nà dāo shí pū dì yòu là xià qù le zhī zài nà xī shuǐ lǐ gǔn
却见那口戒刀浸在溪里，武行者便低头去捞那刀时，扑地又落下去了，只在那溪水里滚。
àn shàng cè shǒu qiáng biān zhuǎn chū yī huǒ rén lái
岸上侧首墙边转出一伙人来。
dāng xiān yí gè dà hàn tóu dài zhān lì zi shēn chuān é huáng zhù sī nà ǎo shǒu lǐ ná zhe yī tiáo shāo bàng bèi hòu shí shù gè rén gēn zhe dōu ná mù pá bái gùn
当先一个大汉，头戴毡笠子，身穿鹅黄纻丝衲袄，手里拿着一条梢棒，背后十数个人跟着，都拿木杷白棍。
shù nèi yí gè zhǐ dào zhè xī lǐ de zéi xíng zhě biàn shì dǎ le xiǎo gē ge de
数内一个指道：“这溪里的贼行者，便是打了小哥哥的。
rú jīn xiǎo gē ge xún bú jiàn dà gē gē zì yǐn le èr sān shí gè zhuāng kè jìng bēn jiǔ diàn lǐ zhuō tā qù le tā què lái dào zhè lǐ
如今小哥哥寻不见大哥哥，自引了二三十个庄客径奔酒店里捉他去了，他却来到这里！
shuō yóu wèi liǎo zhī jiàn yuǎn yuǎn de nà gè chī dǎ dī hàn zi huàn le yī shēn yī fú shǒu lǐ tí zhe yī tiáo pō dāo bèi hòu yǐn zháo sān èr shí gè zhuāng kè dōu shì yǒu míng de hàn zi
”说犹未了，只见远远地那个吃打的汉子，换了一身衣服，手里提着一条朴刀，背后引着三二十个庄客，都是有名的汉子。
zěn jiàn de
怎见的？
zhèng shì jiào zuò
正是叫做：
cháng wáng sān ǎi lǐ sì jí sān qiān màn bā bǎi ba shàng fèn shǐ lǐ qū mǐ zhōng chóng fàn nèi pì niǎo shàng cì shā xiǎo shēng mù bàn gē niú jīn děng
长王三，矮李四，急三千，慢八百，笆上粪，屎里蛆，米中虫，饭内屁，鸟上刺，沙小生，木伴哥，牛筋等。
zhè yī èr shí gè jìn shì wéi tóu de zhuāng kè yú zhě jiē shì cūn zhōng dǎo zǐ
这一二十个尽是为头的庄客，余者皆是村中捣子。
dōu tuō qiāng yè bàng gēn zhe nà gè dà hàn chuī fēng hú shào lái xún wǔ sōng
都拖枪拽棒，跟着那个大汉吹风胡哨来寻武松。
gǎn dào qiáng biān jiàn le nà hàn zhǐ zhe wǔ sōng duì nà chuān é huáng ǎo zi de dà hàn dào zhè gè zéi tóu tuó zhèng shì dǎ xiōng dì de
赶到墙边见了，那汉指着武松，对那穿鹅黄袄子的大汉道：“这个贼头陀正是打兄弟的。
nà gè dà hàn dào qiě zhuō zhè sī qù zhuāng lǐ xì xì kǎo dǎ
”那个大汉道：“且捉这厮，去庄里细细拷打。
nà hàn hē shēng xià shǒu
”那汉喝声：“下手！
sān sì shí rén yī fà shàng
”三四十人一发上。
kě lián wǔ sōng zuì le zhēng zhá bù dé jí yào pá qǐ lái bèi zhòng rén yī qí xià shǒu héng tuō dào zhuāi zhuō shàng xī lái
可怜武松醉了，挣扎不得，急要爬起来，被众人一齐下手，横拖倒拽，捉上溪来。
zhuǎn guò cè shǒu qiáng biān yī suǒ dà zhuāng yuàn liǎng xià dōu shì gāo qiáng fěn bì chuí liǔ qiáo sōng wéi rào zhe qiáng yuàn
转过侧首墙边，一所大庄院，两下都是高墙粉壁，垂柳乔松，围绕着墙院。
zhòng rén bǎ wǔ sōng tuī qiǎng rù qù bō le yī shang duó le jiè dāo bāo guǒ jiū guò lái bǎng zài dà liǔ shù shàng jiào qǔ yī shù téng tiáo lái xì xì de dǎ nà sī
众人把武松推抢入去，剥了衣裳，夺了戒刀、包裹，揪过来绑在大柳树上，教取一束藤条来，细细的打那厮。
què cái dǎ de sān wǔ xià zhī jiàn zhuāng lǐ zǒu chū yī gè rén lái wèn dào nǐ xiōng dì liǎng gè yòu dǎ shèn me rén
却才打得三五下，只见庄里走出一个人来，问道：“你兄弟两个又打甚么人？
zhī jiàn zhè liǎng gè dà hàn chā shǒu dào shī fu tīng bǐng xiōng dì jīn rì hé lín zhuāng sān sì gè xiāng shí
”只见这两个大汉叉手道：“师父听禀：兄弟今日和邻庄三四个相识，
qù qián miàn xiǎo lù diàn lǐ chī sān bēi jiǔ
去前面小路店里吃三杯酒，
pǒ nài zhè gè zéi xíng zhě lái xún nào
叵耐这个贼行者来寻闹，
bǎ xiōng dì tòng dǎ le yī dùn
把兄弟痛打了一顿，
yòu jiāng lái cuān zài shuǐ lǐ
又将来撺在水里，
tóu liǎn dōu kē pò le
头脸都磕破了，
xiǎn bù dòng sǐ
险不冻死，
què de xiāng shí jiù le huí lái
却得相识救了回来。
guī jiā le huàn le yī fú dài le rén zài qù xún tā
归家了换了衣服，带了人再去寻他。
nà sī bǎ wǒ jiǔ ròu dōu chī le què dà zuì dào zài mén qián xī lǐ yīn cǐ zhuō ná zài zhè lǐ xì xì de kǎo dǎ
那厮把我酒肉都吃了，却大醉倒在门前溪里，因此捉拿在这里，细细的拷打。
kàn qǐ zhè zéi tóu tuó lái yě bú shì chū jiā rén liǎn shàng jiàn cì zhe liǎng gè jīn yìn zhè zéi què bǎ tóu fā pī xià lái zhē le bì shì gè bì zuì zài táo de qiú tú
看起这贼头陀来，也不是出家人，脸上见刺着两个金印，这贼却把头发披下来遮了，必是个避罪在逃的囚徒。
wèn chū nà sī gēn yuán jiè sòng guān sī lǐ lùn
问出那厮根原，解送官司理论。
zhè gè chī dǎ shāng de dà hàn dào wèn tā zuò shèn me
”这个吃打伤的大汉道：“问他做甚么！
zhè tū zéi dǎ de wǒ yī shēn shāng sǔn bù zháo yī liǎng gè yuè jiāng xi bù qǐ
这秃贼打得我一身伤损，不着一两个月将息不起。
bù rú bǎ zhè tū zéi yī dùn dǎ sǐ le yī bǎ huǒ shāo le ba cái yǔ wǒ xiāo de zhè kǒu hèn qì
不如把这秃贼一顿打死了，一把火烧了罢，才与我消得这口恨气！
shuō ba ná qǐ téng tiáo qià dài yòu dǎ
”说罢，拿起藤条，恰待又打。
zhī jiàn chū lái de nà rén shuō dào xián dì qiě xiū dǎ dài wǒ kàn tā yī kàn
只见出来的那人说道：“贤弟且休打，待我看他一看。
zhè rén yě xiàng shì yí gè hǎo hàn
这人也象是一个好汉。
cǐ shí wǔ xíng zhě xīn zhōng yǐ zì jiǔ xǐng le lǐ huì de zhǐ bǎ yǎn lái bì le yóu tā dǎ zhǐ bù zuò shēng
此时武行者心中，已自酒醒了，理会得，只把眼来闭了，由他打，只不做声。
nà gè rén xiān qù bèi shàng kàn le zhàng chuāng biàn dào zuò guài
那个人先去背上看了杖疮，便道：“作怪！
zhè mú yàng xiǎng shì jué duàn bù duō shí de bā hén
这模样想是决断不多时的疤痕。
zhuǎn guò miàn qián kàn le biàn jiāng shǒu bà wǔ sōng tóu fà jiū qǐ lái dìng jīng kàn le jiào dào zhè gè bú shì wǒ xiōng dì wǔ èr láng
”转过面前看了，便将手把武松头发揪起来，定睛看了，叫道：“这个不是我兄弟武二郎？
wǔ xíng zhě fāng cái shǎn kāi shuāng yǎn kàn le nà rén dào nǐ bú shì wǒ gē ge
”武行者方才闪开双眼，看了那人道：“你不是我哥哥？
nà rén hē jiào kuài yǔ wǒ jiě xià lái
”那人喝叫：“快与我解下来！
zhè shì wǒ de xiōng dì
这是我的兄弟。
nà chuān é huáng ǎo zi de bìng chī dǎ dī jìn jiē chī jīng lián máng wèn dào zhè gè xíng zhě rú hé què shì shī fu de xiōng dì
”那穿鹅黄袄子的并吃打的尽皆吃惊，连忙问道：“这个行者如何却是师父的兄弟？
nà rén biàn dào tā biàn shì wǒ shí cháng hé nǐ men shuō de nà jǐng yáng gāng shàng dǎ hǔ de wǔ sōng
”那人便道：“他便是我时常和你们说的，那景阳冈上打虎的武松。
wǒ yě bù zhī tā rú jīn zěn dì zuò le xíng zhě
我也不知他如今怎地做了行者。
nà dì xiōng liǎng gè tīng le huāng máng jiě xià wǔ sōng lái biàn tǎo jǐ jiàn gān yī fú yǔ tā chuān le biàn fú rù cǎo táng lǐ lái
”那弟兄两个听了，慌忙解下武松来，便讨几件干衣服与他穿了，便扶入草堂里来。
wǔ sōng biàn yào xià bài
武松便要下拜。
nà gè rén jīng xǐ xiāng bàn fú zhù wǔ sōng dào xiōng dì jiǔ hái wèi xǐng qiě zuò yī zuò shuō huà
那个人惊喜相半，扶住武松道：“兄弟酒还未醒，且坐一坐说话。
wǔ sōng jiàn le nà rén huān xǐ shàng lái jiǔ zǎo xǐng le wǔ fēn
”武松见了那人，欢喜上来，酒早醒了五分；
tǎo xiē tāng shuǐ xǐ shù le chī xiē xǐng jiǔ zhī wù biàn lái bài le nà rén xiāng xù jiù huà
讨些汤水洗漱了，吃些醒酒之物，便来拜了那人，相叙旧话。
nà rén bú shì bié rén zhèng shì yùn chéng xiàn rén shì xìng sòng míng jiāng biǎo zì gōng míng
那人不是别人，正是郓城县人氏，姓宋名江，表字公明。
wǔ xíng zhě dào zhǐ xiǎng gē ge zài chái dà guān rén zhuāng shàng què rú hé lái zài zhè lǐ
武行者道：“只想哥哥在柴大官人庄上，却如何来在这里？
xiōng dì mò bú shì hé gē gē mèng zhōng xiāng huì me
兄弟莫不是和哥哥梦中相会么？
sòng jiāng dào wǒ zì cóng hé nǐ zài chái dà guān rén zhuāng shàng fèn bié zhī hòu wǒ què zài nà lǐ zhù de bàn nián
”宋江道：“我自从和你在柴大官人庄上分别之后，我却在那里住得半年。
bù zhī jiā zhōng rú hé kǒng fù qīn fán nǎo xiān fā fù xiōng dì sòng qīng guī qù
不知家中如何，恐父亲烦恼，先发付兄弟宋清归去。
hòu què shōu shí de jiā zhōng shū xìn shuō dào guān sī yī shì quán de zhū léi èr dōu tóu qì lì yǐ zì jiā zhōng wú shì zhǐ yào jī bǔ zhèng shēn
后却收拾得家中书信，说道：‘官司一事，全得朱、雷二都头气力，已自家中无事，只要缉捕正身。
yīn cǐ yǐ dòng le gè hǎi bǔ wén shū gè chù zhuī huò
因此已动了个海捕文书，各处追获。
zhè shì yǐ zì màn le
’这事已自慢了。
què yǒu zhè lǐ kǒng tài gōng lǚ cì shǐ rén qù zhuāng shàng wèn xìn hòu jiàn sòng qīng huí jiā shuō dào sòng jiāng zài chái dà guān rén zhuāng shàng yīn cǐ tè dì shǐ rén zhí lái chái dà guān rén zhuāng shàng qǔ wǒ zài zhè lǐ
却有这里孔太公屡次使人去庄上问信，后见宋清回家，说道宋江在柴大官人庄上，因此特地使人直来柴大官人庄上取我在这里。
cǐ jiān biàn shì bái hǔ shān zhè zhuāng biàn shì kǒng tài gōng zhuāng shàng
此间便是白虎山，这庄便是孔太公庄上。
qià cái hé xiōng dì xiāng dǎ de biàn shì kǒng tài gōng xiǎo ér zi yīn tā xìng jí hǎo yú rén sī nào dào chù jiào tā zuò dú huǒ xīng kǒng liàng
恰才和兄弟相打的便是孔太公小儿子，因他性急，好与人厮闹，到处叫他做独火星孔亮。
zhè gè chuān é huáng ǎo zi de biàn shì kǒng tài gōng dà ér zi rén dōu jiào tā zuò máo tóu xīng kǒng míng
这个穿鹅黄袄子的便是孔太公大儿子，人都叫他做毛头星孔明。
yīn tā liǎng gè hǎo xí qiāng bàng què shì wǒ diǎn bō tā xiē gè yǐ cǐ jiào wǒ zuò shī fu
因他两个好习枪棒，却是我点拨他些个，以此叫我做师父。
wǒ zài cǐ jiān zhù bàn nián le
我在此间住半年了。
wǒ rú jīn zhèng yù yào shàng qīng fēng zhài zǒu yī zāo zhè liǎng rì fāng yù qǐ shēn
我如今正欲要上清风寨走一遭，这两日方欲起身。
wǒ zài chái dà guān rén zhuāng shàng shí zhǐ tīng dé rén chuán shuō dào xiōng dì zài jǐng yáng gāng shàng dǎ le dà chóng
我在柴大官人庄上时，只听得人传说道，兄弟在景阳冈上打了大虫；
yòu tīng zhī nǐ zài yáng gǔ xiàn zuò le dū tóu
又听知你在阳谷县做了都头；
yòu wén dòu shā le xī mén qìng
又闻斗杀了西门庆。
xiàng hòu bù zhī nǐ pèi dào hé chǔ qù
向后不知你配到何处去。
xiōng dì rú hé zuò le xíng zhě
兄弟如何做了行者？
wǔ sōng dá dào xiǎo dì zì cóng chái dà guān rén zhuāng shàng bié le gē gē qù dào de jǐng yáng gāng shàng dǎ le dà chóng sòng qù yáng gǔ xiàn zhī xiàn jiù tái jǔ wǒ zuò le dū tóu
”武松答道：“小弟自从柴大官人庄上别了哥哥去，到得景阳冈上打了大虫，送去阳谷县，知县就抬举我做了都头。
hòu yīn sǎo sǎo bù rén yǔ xī mén qìng tōng jiān yào sǐ le wǒ xiān xiōng wǔ dà bèi wǔ sōng bǎ liǎng gè dōu shā le zì shǒu gào dào běn xiàn zhuǎn fā dōng píng fǔ
后因嫂嫂不仁，与西门庆通奸，药死了我先兄武大，被武松把两个都杀了，自首告到本县，转发东平府。
hòu de chén fǔ yǐn yī lì jiù jì duàn pèi mèng zhōu
后得陈府尹一力救济，断配孟州。
zhì shí zì pō zěn shēng yù jiàn zhāng qīng sūn èr niang
……”至十字坡怎生遇见张青、孙二娘；
dào mèng zhōu zěn dì huì shī ēn zěn dì dǎ le jiǎng mén shén rú hé shā le zhāng dōu jiān yī shí wǔ kǒu yòu táo zài zhāng qīng jiā mǔ yè chā sūn èr niang jiào wǒ zuò le tóu tuó xíng zhě de yuán gù
到孟州怎地会施恩，怎地打了蒋门神，如何杀了张都监一十五口，又逃在张青家，母夜叉孙二娘教我做了头陀行者的缘故；
guò wú gōng lǐng shì dāo shā le wáng dào rén
过蜈蚣岭，试刀杀了王道人；
zhì cūn diàn chī jiǔ zuì dǎ le kǒng xiōng
至村店吃酒，醉打了孔兄。
bǎ zì jiā de shì cóng tóu bèi xì gào sù le sòng jiāng yī biàn
把自家的事，从头备细告诉了宋江一遍。
kǒng míng kǒng liàng liǎng gè tīng le dà jīng pū fān shēn biàn bài
孔明、孔亮两个听了大惊，扑翻身便拜。
wǔ sōng huāng dá lǐ dào què cái shèn shì chōng zhuàng
武松慌答礼道：“却才甚是冲撞。
xiū guài xiū guài
休怪，休怪！
kǒng míng kǒng liàng dào wǒ dì xiōng liǎng gè yǒu yǎn bù shí tài shān wàn wàng shù zuì
”孔明、孔亮道：“我弟兄两个有眼不识泰山，万望恕罪！
wǔ xíng zhě dào jì rán èr wèi xiāng qù wǔ sōng shí què shì yǔ wǒ hōng bèi dù dié shū xìn bìng xíng li yī fú bù kě shī luò le nà liǎng kǒu jiè dāo zhè chuàn shù zhū
”武行者道：“既然二位相觑武松时，却是与我烘焙度牒书信，并行李衣服，不可失落了那两口戒刀，这串数珠。
kǒng míng dào zhè gè bù xū zú xià guà xīn xiǎo dì yǐ zì zhe rén shōu shí qù le zhěng dùn duān zhèng bài hái
”孔明道：“这个不须足下挂心，小弟已自着人收拾去了，整顿端正拜还。
wǔ xíng zhě bài xiè le
”武行者拜谢了。
sòng jiāng qǐng chū kǒng tài gōng dōu xiāng jiàn le
宋江请出孔太公，都相见了。
kǒng tài gōng zhì jiǔ shè xí guǎn dài bù zài huà xià
孔太公置酒设席管待，不在话下。
dàng wǎn sòng jiāng yāo wǔ sōng tóng tà xù shuō yī nián yǒu yú de shì sòng jiāng xīn nèi xǐ yuè
当晚宋江邀武松同榻，叙说一年有余的事，宋江心内喜悦。
wǔ sōng cì rì tiān míng qǐ lái dōu xǐ shù ba chū dào zhōng táng xiāng huì chī zǎo fàn
武松次日天明起来，都洗漱罢，出到中堂，相会吃早饭。
kǒng míng zì zài nà lǐ xiāng péi
孔明自在那里相陪；
kǒng liàng ái zhe téng tòng yě lái guǎn dài
孔亮挨着疼痛，也来管待。
kǒng tài gōng biàn jiào shā yáng zǎi zhū ān pái yán yàn
孔太公便叫杀羊宰猪，安排筵宴。
shì rì cūn zhōng yǒu jǐ jiā jiē fāng qīn qī dōu lái xiāng tàn yòu yǒu jǐ gè mén xià rén yì lái yè jiàn
是日，村中有几家街坊亲戚都来相探，又有几个门下人亦来谒见。
sòng jiāng xīn zhōng dà xǐ
宋江心中大喜。
dāng rì yán yàn sàn le sòng jiāng wèn wǔ sōng dào èr gē jīn yù yào wǎng hé chǔ qù ān shēn lì mìng
当日筵宴散了，宋江问武松道：“二哥今欲要往何处去安身立命？
wǔ sōng dào zuó rì yǐ duì gē ge shuō le cài yuán zi zhāng qīng xiě shū yǔ wǒ zhe xiōng dì tóu èr lóng shān bǎo zhū sì huā hé shàng lǔ zhì shēn nà lǐ rù huǒ
”武松道：“昨日已对哥哥说了，菜园子张青写书与我，着兄弟投二龙山宝珠寺花和尚鲁智深那里入伙；
tā yě suí hòu biàn shàng shān lái
他也随后便上山来。
sòng jiāng dào yě hǎo
”宋江道：“也好。
wǒ bù mán nǐ shuō
我不瞒你说。
wǒ jiā jìn rì yǒu shū lái shuō dào qīng fēng zhài zhī zhài xiǎo lǐ guǎng huā róng tā zhī dào wǒ shā le yán pó xī měi měi jì shū lái yǔ wǒ qiān wàn jiào wǒ qù zhài lǐ zhù jǐ shí
我家近日有书来，说道清风寨知寨小李广花荣他知道我杀了阎婆惜，每每寄书来与我，千万教我去寨里住几时。
cǐ jiān yòu lí qīng fēng zhài bù yuǎn wǒ zhè liǎng rì zhèng dài yào qǐ shēn qù yīn jiàn tiān qì yīn qíng bù dìng wèi zēng qǐ chéng
此间又离清风寨不远，我这两日正待要起身去，因见天气阴晴不定，未曾起程。
zǎo wǎn yào qù nà lǐ zǒu yī zāo
早晚要去那里走一遭。
bù ruò hé nǐ tóng wǎng rú hé
不若和你同往，如何？
wǔ sōng dào gē ge pà bù shì hǎo qíng fēn dài xié xiōng dì tóu nà lǐ qù zhù jǐ shí
”武松道：“哥哥怕不是好情分，带携兄弟投那里去住几时。
zhǐ shì wǔ sōng zuò xià de zuì fàn zhì zhòng yù shè bù yòu yīn cǐ fā xīn zhǐ shì tóu èr lóng shān luò cǎo bì nàn
只是武松做下的罪犯至重，遇赦不宥，因此发心只是投二龙山落草避难。
yì qiě wǒ yòu zuò le tóu tuó nán yǐ hé gē gē tóng wǎng lù shàng bèi rén shè yí
亦且我又做了头陀，难以和哥哥同往，路上被人设疑。
biàn shì gēn zhe gē ge qù
便是跟着哥哥去。
tǎng huò yǒu xiē jué sā le xū lián lěi le gē gē
倘或有些决撒了，须连累了哥哥。
biàn shì gē ge yǔ xiōng dì tóng sǐ tóng shēng yě xū lěi jí le huā róng shān zhài bù hǎo
便是哥哥与兄弟同死同生，也须累及了花荣山寨不好。
zhǐ shì yóu xiōng dì tóu èr lóng shān qù le ba
只是由兄弟投二龙山去了罢。
tiān kě lián jiàn yì rì bù sǐ shòu le zhāo ān nà shí què lái xún fǎng gē ge wèi chí
天可怜见，异日不死，受了招安，那时却来寻访哥哥未迟。
sòng jiāng dào xiōng dì jì yǒu cǐ xīn guī shùn cháo tíng huáng tiān bì yòu
”宋江道：“兄弟既有此心归顺朝廷，皇天必祐。
ruò rú cǐ xíng bù kě kǔ jiàn
若如此行，不可苦谏。
nǐ zhǐ xiāng péi wǒ zhù jǐ rì le qù
你只相陪我住几日了去。
zì cǐ liǎng gè zài kǒng tài gōng zhuāng shàng yī zhù guò le shí rì zhī shàng sòng jiāng yǔ wǔ sōng yào xíng xiāng cí kǒng tài gōng fù zǐ
自此两个在孔太公庄上，一住过了十日之上，宋江与武松要行，相辞孔太公父子。
kǒng míng kǒng liàng nà lǐ kěn fàng yòu liú zhù le sān wǔ rì
孔明、孔亮那里肯放，又留住了三五日。
sòng jiāng jiān zhí yào xíng kǒng tài gōng kǔ liú bú zhù zhǐ de ān pái yán xí sòng xíng le
宋江坚执要行，孔太公苦留不住，只得安排筵席送行了。
cì rì jiāng chū xīn zuò de yī tào xíng zhě yī fú zào bù zhí duō bìng dài lái de dù dié shū xìn jiè gū shù zhū jiè dāo jīn yín zhī lèi jiāo huán wǔ sōng
次日，将出新做的一套行者衣服，皂布直裰，并带来的度牒、书信、戒箍、数珠、戒刀、金银之类，交还武松。
yòu gè sòng yín wǔ shí liǎng quán wèi lù fèi
又各送银五十两，权为路费。
sòng jiāng tuī què bù shòu
宋江推却不受。
kǒng tài gōng fù zǐ nà lǐ kěn zhǐ gù jiāng lái shuān fù zài bāo guǒ lǐ
孔太公父子那里肯，只顾将来拴缚在包裹里。
sòng jiāng zhěng dùn le yī fú qì xiè wǔ sōng yī qián chuān le xíng zhě de yī shang dài shàng tiě jiè gū guà le rén dǐng gǔ shù zhū kuà le liǎng kǒu jiè dāo shōu shí le bāo guǒ shuān zài yāo lǐ
宋江整顿了衣服、器械，武松依前穿了行者的衣裳，带上铁戒箍，挂了人顶骨数珠，跨了两口戒刀，收拾了包裹，拴在腰里。
sòng jiāng tí le pō dāo xuán kǒu yāo dāo dài shàng zhān lì zi cí bié le kǒng tài gōng
宋江提了朴刀，悬口腰刀，带上毡笠子，辞别了孔太公。
kǒng míng yě liàng jiào zhuāng kè bèi le xíng lǐ dì xiōng èr rén zhí sòng le èr shí yú lǐ lù bài cí le sòng jiāng wǔ xíng zhě liǎng gè
孔明、也亮叫庄客背了行李，弟兄二人直送了二十余里路，拜辞了宋江、武行者两个。
sòng jiāng zì bǎ bāo guǒ bèi le shuō dào bù xū zhuāng kè yuǎn sòng wǒ zì hé wǔ xiōng dì qù
宋江自把包裹背了，说道：“不须庄客远送，我自和武兄弟去。
kǒng míng kǒng liàng xiàng bié zì hé zhuāng kè guī jiā bù zài huà xià
”孔明、孔亮相别，自和庄客归家，不在话下。
zhǐ shuō sòng jiāng hé wǔ sōng liǎng gè zài lù shàng xíng zhe yú lù shuō xiē xián huà zǒu dào wǎn xiē le yī xiāo
只说宋江和武松两个在路上行着，于路说些闲话，走到晚，歇了一宵。
cì rì zǎo qǐ dǎ huǒ yòu xíng
次日早起，打伙又行。
liǎng gè chī ba fàn yòu zǒu le sì wǔ shí lǐ què lái dào yī shì zhèn shàng dì míng huàn zuò ruì lóng zhèn què shì gè sān chà lù kǒu
两个吃罢饭，又走了四五十里，却来到一市镇上，地名唤做瑞龙镇，却是个三岔路口。
sòng jiāng jiè wèn nà lǐ rén dào xiǎo rén men yù tóu èr lóng shān qīng fēng zhài shàng bù zhī cóng nà tiáo lù qù
宋江借问那里人道：“小人们欲投二龙山、清风寨上，不知从那条路去？
nà zhèn shàng rén dá dào zhè liǎng chù bú shì yī tiáo lù qù le
”那镇上人答道：“这两处不是一条路去了。
zhè lǐ yào tóu èr lóng shān qù zhǐ shì tóu xi luò lù
这里要投二龙山去，只是投西落路；
ruò yào tóu qīng fēng zhèn qù xū yòng tóu dōng luò lù guò le qīng fēng shān biàn shì
若要投清风镇去，须用投东落路，过了清风山便是。
sòng jiāng tīng le bèi xì biàn dào xiōng dì wǒ hé nǐ jīn rì fēn shǒu jiù zhè lǐ chī sān bēi xiāng bié
”宋江听了备细，便道：“兄弟，我和你今日分手，就这里吃三杯相别。
cí jì huàn xī shā dān tí bié yì
”词寄《浣溪沙》，单题别意：
wò shǒu lín qī huà bié nán shān lín jǐng wù zhèng lán shān zhuàng huái jì mò kè yī dān
握手临期话别难，山林景物正阑珊，壮怀寂寞客衣单。
lǚ cì chóu lái hún yù duàn yóu tíng sù chù jiá kōng dàn dú lián cháng yè kǔ màn màn
旅次愁来魂欲断，邮亭宿处铗空弹，独怜长夜苦漫漫。
wǔ xíng zhě dào wǒ sòng gē ge yī chéng liǎo què huí lái
武行者道：“我送哥哥一程了却回来。
sòng jiāng dào bù xū rú cǐ
”宋江道：“不须如此。
zì gǔ dào sòng jūn qiān lǐ zhōng yǒu yī bié
自古道：送君千里，终有一别。
xiōng dì nǐ zhǐ gù zì jǐ qián chéng wàn lǐ zǎo zǎo de dào le bǐ chù
兄弟，你只顾自己前程万里，早早的到了彼处。
rù huǒ zhī hòu shǎo jiè jiǔ xìng
入伙之后，少戒酒性。
rú de cháo tíng zhāo ān nǐ biàn kě cuān duō lǔ zhì shēn yáng zhì tóu xiáng le rì hòu dàn shì qù biān shàng yī qiāng yī dāo bó de gè fēng qī yìn zǐ jiǔ hòu qīng shǐ shàng liú dé yī gè hǎo míng yě bù wǎng le wéi rén yī shì
如得朝廷招安，你便可撺掇鲁智深、杨志投降了，日后但是去边上，一枪一刀，博得个封妻荫子，久后青史上留得一个好名，也不枉了为人一世。
wǒ zì bǎi wú yī néng suī yǒu zhōng xīn bù néng de jìn bù
我自百无一能，虽有忠心，不能得进步。
xiōng dì nǐ rú cǐ yīng xióng jué dìng de zuò dà guān
兄弟，你如此英雄，决定得做大官。
kě yǐ jì xīn tīng yú xiōng zhī yán tú gè rì hòu xiāng jiàn
可以记心，听愚兄之言，图个日后相见。
wǔ xíng zhě tīng le
”武行者听了。
jiǔ diàn shàng yǐn le shù bēi hái le jiǔ qián èr rén chū de diàn lái xíng dào shì zhèn shāo tóu sān pín lù kǒu wǔ xíng zhě xià le sì bài
酒店上饮了数杯，还了酒钱，二人出得店来，行到市镇梢头三贫路口，武行者下了四拜。
sòng jiāng sǎ lèi bù rěn fēn bié yòu fēn fù wǔ sōng dào xiōng dì xiū wàng yú xiōng zhī yán shǎo jiè jiǔ xìng
宋江洒泪，不忍分别，又分付武松道：“兄弟，休忘愚兄之言，少戒酒性。
bǎo zhòng bǎo zhòng
保重，保重！
wǔ xíng zhě zì tóu xi qù le
”武行者自投西去了。
kàn guān láo jì huà tóu wǔ xíng zhě zì lái èr lóng shān tóu lǔ zhì shēn yáng zhì rù huǒ le bù zài huà xià
看官牢记话头，武行者自来二龙山投鲁智深、杨志入伙了，不在话下。
qiě shuō sòng jiāng zì bié le wǔ sōng zhuǎn shēn tóu dōng wàng qīng fēng shān lù shàng lái yú lù zhǐ yì wǔ xíng zhě
且说宋江自别了武松，转身投东，望清风山路上来，于路只忆武行者。
yòu zì xíng le jǐ rì què zǎo yuǎn yuǎn de wàng jiàn qīng fēng shān
又自行了几日，却早远远的望见清风山。
kàn nà shān cūn dàn jiàn
看那山村，但见：
bā miàn cuó é sì wéi xiǎn jùn
八面嵯峨，四围险峻。
gǔ guài qiáo sōng pán cuì gài chā yá lǎo shù guà téng luó
古怪乔松盘翠盖，杈枒老树挂藤萝。
pù bù fēi liú hán qì bī rén máo fà lěng
瀑布飞流，寒气逼人毛发冷；
diān yá zhí xià qīng guāng shè mù mèng hún jīng
巅崖直下，清光射目梦魂惊。
jiàn shuǐ shí tīng qiáo rén fǔ xiǎng
涧水时听，樵人斧响；
fēng luán dǎo zhuó shān niǎo shēng āi
峰峦倒卓，山鸟声哀。
mí lù chéng qún hú lí jié dǎng chuān jīng jí wǎng lái tiào yuè xún yě shí qián hòu hū háo
麋鹿成群，狐狸结党，穿荆棘往来跳跃，寻野食前后呼号。
zhù lì cǎo pō yī wàng bìng wú shāng lǚ diàn
伫立草坡，一望并无商旅店；
xíng lái shān ào zhōu huí jìn shì sǐ shī kēng
行来山坳，周回尽是死尸坑。
ruò fēi fó zǔ xiū xíng chù dìng shì qiǎng rén dǎ jié chǎng
若非佛祖修行处，定是强人打劫场。
sòng jiāng kàn le qián miàn nà zuò gāo shān shēng de gǔ guài shù mù chóu mì xīn zhōng huān xǐ guān zhī bù zú tān zǒu le jǐ chéng bù céng wèn de sù tóu
宋江看了前面那座高山生得古怪，树木稠密，心中欢喜，观之不足，贪走了几程，不曾问的宿头。
kàn kàn tiān sè wǎn le sòng jiāng nèi xīn jīng huāng dù lǐ xún sī dào ruò shì xià yuè tiān dào hú luàn zài lín zi lǐ xiē yī yè
看看天色晚了，宋江内心惊慌，肚里寻思道：“若是夏月天道，胡乱在林子里歇一夜。
què hèn yòu shì zhòng dōng tiān qì fēng shuāng zhèng liè yè jiān hán lěng nán yǐ dǎ áo
却恨又是仲冬天气，风霜正冽，夜间寒冷，难以打熬。
tǎng huò zǒu chū yí gè dú chóng hǔ bào lái shí rú hé dǐ dàng
倘或走出一个毒虫虎豹来时，如何抵当？
què bù hài le xìng mìng
却不害了性命。
zhǐ gù wàng dōng xiǎo lù lǐ zhuàng jiāng qù yuē mò zǒu le yě shì yī gēng shí fēn xīn lǐ yuè huāng kàn bú jiàn de xià cǎi le yī tiáo bàn jiǎo suǒ
”只顾望东小路里撞将去，约莫走了也是一更时分，心里越慌，看不见地下，跴了一条绊脚索。
shù lín lǐ tóng líng xiǎng zǒu chū shí sì wǔ gè fú lù xiǎo lóu luō lái fā shēng hǎn bǎ sòng jiāng zhuō fān yī tiáo má suǒ fù le duó le pō dāo bāo guǒ chuī qǐ huǒ bǎ jiāng sòng jiāng jiě shàng shān lái
树林里铜铃响，走出十四五个伏路小喽啰来，发声喊，把宋江捉翻，一条麻索缚了，夺了朴刀、包裹，吹起火把，将宋江解上山来。
sòng jiāng zhǐ de jiào kǔ
宋江只得叫苦。
què zǎo yā dào shān zhài lǐ
却早押到山寨里。
sòng jiāng zài huǒ guāng xià kàn shí sì xià lǐ dōu shì mù shān dāng zhōng yī zuò cǎo tīng tīng shàng fàng zhe sān bǎ hǔ pí jiāo yǐ hòu miàn yǒu bǎi shí jiān cǎo fáng
宋江在火光下看时，四下里都是木栅，当中一座草厅，厅上放着三把虎皮交椅，后面有百十间草房。
xiǎo lóu luō bǎ sòng jiāng kǔn zuò zòng zi xiāng sì jiāng lái bǎng zài jiāng jūn zhù shàng
小喽啰把宋江捆做粽子相似，将来绑在将军柱上。
yǒu jǐ gè zài tīng shàng de xiǎo lóu luō shuō dào dài wáng fāng cái shuì qiě bú yào qù bào
有几个在厅上的小喽啰说道：“大王方才睡，且不要去报。
děng dài wáng jiǔ xǐng shí què qǐng qǐ lái pōu zhè niú zǐ xīn gān zuò xǐng jiǔ tāng wǒ men dà jiā chī kuài xīn xiān ròu
等大王酒醒时，却请起来，剖这牛子心肝做醒酒汤，我们大家吃块新鲜肉。
sòng jiāng bèi bǎng zài jiāng jūn zhù shàng xīn lǐ xún sī dào wǒ de zào wù zhī rú cǐ yǎn jiǎn
”宋江被绑在将军柱上，心里寻思道：“我的造物只如此偃蹇！
zhǐ wèi shā le yí gè yān huā fù rén biàn chū de rú cǐ zhī kǔ
只为杀了一个烟花妇人，变出得如此之苦！
shuí xiǎng zhè bǎ gǔ tou què luò zài zhè lǐ duàn sòng le cán shēng xìng mìng
谁想这把骨头却落在这里，断送了残生性命。
zhī jiàn xiǎo lóu luō diǎn qǐ dēng zhú yíng huáng
”只见小喽啰点起灯烛荧煌。
sòng jiāng yǐ zì dòng de shēn tǐ má mù le dòng chán bù dé zhǐ bǎ yǎn lái sì xià lǐ zhāng wàng dī le tóu tàn qì
宋江已自冻得身体麻木了，动掸不得，只把眼来四下里张望，低了头叹气。
yuē yǒu èr sān gèng tiān qì zhī jiàn tīng bèi hòu zǒu chū sān wǔ gè xiǎo lóu luō lái jiào dào dài wáng qǐ lái le
约有二三更天气，只见厅背后走出三五个小喽啰来，叫道：“大王起来了！
biàn qù bǎ tīng shàng dēng zhú tī de míng liàng
”便去把厅上灯烛剔得明亮。
sòng jiāng tōu yǎn kàn shí jiàn nà gè chū lái de dài wáng tóu shàng wǎn zhe é lí jué ér yī tiáo hóng juàn pà guǒ zhe shēn shàng pī zhe yī lǐng zǎo hóng zhù sī nà ǎo biàn lái zuò zài dāng zhōng hǔ pí jiāo yǐ shàng
宋江偷眼看时，见那个出来的大王，头上绾着鹅梨角儿，一条红绢帕裹着，身上披着一领枣红纻丝衲袄，便来坐在当中虎皮交椅上。
kàn nà dài wáng shí shēng de rú hé
看那大王时，生得如何？
dàn jiàn
但见：
chì fā huáng xū shuāng yǎn yuán bì cháng yāo kuò qì chōng tiān
赤发黄须双眼圆，臂长腰阔气冲天。
jiāng hú chēng zuò jǐn máo hǔ hǎo hàn yuán lái qù xìng yàn
江湖称作锦毛虎，好汉原来去姓燕。
nà gè hǎo hàn zǔ guàn shān dōng lái zhōu rén shì xìng yàn míng shùn bié hào jǐn máo hǔ
那个好汉祖贯山东莱州人氏，姓燕名顺，别号锦毛虎。
yuán shì fàn yáng mǎ kè rén chū shēn yīn wèi xiāo shé le běn qián liú luò zài lù lín cóng nèi dǎ jié
原是贩羊马客人出身，因为消折了本钱，流落在绿林丛内打劫。
nà yàn shùn jiǔ xǐng qǐ lái zuò zài zhōng jiān jiāo yǐ shàng wèn dào hái ér men nà lǐ ná de zhè gè niú zǐ
那燕顺酒醒起来，坐在中间交椅上，问道：“孩儿们那里拿得这个牛子？
xiǎo lóu luō dá dào hái ér men zhèng zài hòu shān fú lù zhǐ tīng de shù lín lǐ tóng líng xiǎng
”小喽啰答道：“孩儿们正在后山伏路，只听得树林里铜铃响。
yuán lái zhè gè niú zǐ dú zì gě bèi xiē bāo guǒ zhuàng le shéng suǒ yī qiāo bàn fān yīn cǐ ná de lái xiàn yǔ dài wáng zuò xǐng jiǔ tāng
原来这个牛子独自个背些包裹，撞了绳索，一跤绊翻，因此拿得来献与大王做醒酒汤。
yàn shùn dào zhèng hǎo
”燕顺道：“正好。
kuài qù yǔ wǒ qǐng dé èr wèi dài wáng lái tóng chī
快去与我请得二位大王来同吃。
xiǎo lóu luō qù bù duō shí zhī jiàn tīng cè liǎng biān zǒu chū liǎng gè hǎo hàn lái
”小喽啰去不多时，只见厅侧两边走出两个好汉来。
zuǒ biān yí gè wǔ duǎn shēn cái yī shuāng guāng yǎn zěn shēng dǎ bàn
左边一个五短身材，一双光眼，怎生打扮？
dàn jiàn
但见：
tuó hè nà ǎo jǐn xiù bǔ xíng mào zhēng róng xìng cū lǔ
驼褐衲袄锦绣补，形貌峥嵘性粗卤。
tān cái hào sè zuì qiáng liáng fàng huǒ shā rén wáng ǎi hǔ
贪财好色最强梁，放火杀人王矮虎。
zhè gè hǎo hàn zǔ guàn liǎng huái rén shì xìng wáng míng yīng
这个好汉祖贯两淮人氏，姓王名英。
wèi tā wǔ duǎn shēn cái jiāng hú shàng jiào tā zuò ǎi jiǎo hǔ
为他五短身材，江湖上叫他做矮脚虎。
yuán shì chē jiā chū shēn wéi yīn bàn lù lǐ jiàn cái qǐ yì jiù shì jié le kè rén shì fā dào guān yuè yù zǒu le shàng qīng fēng shān hé yàn shùn zhàn zhù cǐ shān dǎ jiā jié shè
原是车家出身，为因半路里见财起意，就势劫了客人，事发到官，越狱走了，上清风山，和燕顺占住此山，打家劫舍。
zuǒ biān zhè gè shēng de bái jìng miàn pí sān yá yǎn kǒu zī xū shòu cháng bǎng kuò qīng xiù mú yàng yě guǒ zhe dǐng jiàng hóng tóu jīn
左边这个生的白净面皮，三牙掩口髭须，瘦长膀阔，清秀模样，也裹着顶绛红头巾。
zěn dì jié shù
怎地结束？
dàn jiàn
但见：
lǜ nà ǎo quān jīn fěi cuì jǐn zhēng páo mǎn lǚ hóng yún
绿衲袄圈金翡翠，锦征袍满缕红云。
jiāng hú shàng yīng xióng hǎo hàn zhèng tiān shòu bái miàn láng jūn
江湖上英雄好汉，郑天寿白面郎君。
zhè gè hǎo hàn zǔ guàn zhè xi sū zhōu rén shì xìng zhèng shuāng míng tiān shòu
这个好汉祖贯浙西苏州人氏，姓郑，双名天寿。
wèi tā shēng de bái jìng jùn qiào rén dōu hào tā zuò bái miàn láng jūn
为他生得白净俊俏，人都号他做白面郎君。
yuán shì dǎ yín wéi shēng yīn tā zì xiǎo hǎo xí qiāng bàng liú luò zài jiāng hú shàng yīn lái qīng fēng shān guò zhuàng zhe wáng ǎi hǔ hé tā dòu le wǔ liù shí hé bù fēn shèng bài
原是打银为生，因他自小好习枪棒，流落在江湖上，因来清风山过，撞着王矮虎，和他斗了五六十合，不分胜败。
yīn cǐ yàn shùn jiàn tā hǎo shǒu duàn liú zài shān shàng zuò le dì sān bǎ jiāo yǐ
因此燕顺见他好手段，留在山上，坐了第三把交椅。
dāng xià sān gè tóu lǐng zuò xia
当下三个头领坐下。
wáng ǎi hǔ biàn dào hái ér men zhèng hǎo zuò xǐng jiǔ tāng
王矮虎便道：“孩儿们，正好做醒酒汤。
kuài dòng shǒu qǔ xià zhè niú zǐ xīn gān lái zào sān fēn xǐng jiǔ suān là tāng lái
快动手取下这牛子心肝来，造三分醒酒酸辣汤来。
zhī jiàn yí gè xiǎo lóu luō duó yī dà tóng pén shuǐ lái fàng zài sòng jiāng miàn qián
”只见一个小喽啰掇一大铜盆水来，放在宋江面前；
yòu yí gè xiǎo lóu luō juǎn qǐ xiù zi shǒu zhōng míng huǎng huǎng ná zhe yī bǎ wān xīn jiān dāo
又一个小喽啰卷起袖子，手中明晃晃拿着一把剜心尖刀。
nà gè duó shuǐ de xiǎo lóu luō biàn shuāng shǒu po qǐ shuǐ lái jiāo nà sòng jiāng xīn wō lǐ
那个掇水的小喽啰便双手泼起水来，浇那宋江心窝里。
yuán lái dàn fán rén xīn dōu shì rè xuè guǒ zhe bǎ zhè lěng shuǐ pō sàn le rè xuè qǔ chū xīn gān lái shí biàn guì le hǎo chī
原来但凡人心都是热血裹着，把这冷水泼散了热血，取出心肝来时，便跪了好吃。
nà xiǎo lóu luō bǎ shuǐ zhí po dào sòng jiāng liǎn shàng
那小喽啰把水直泼到宋江脸上。
sòng jiāng tàn kǒu qì dào kě xī sòng jiāng sǐ zài zhè lǐ
宋江叹口气道：“可惜宋江死在这里！
yàn shùn qīn ěr tīng de sòng jiāng liǎng zì biàn hē zhù xiǎo lóu luō dào qiě bú yào pō shuǐ
”燕顺亲耳听得“宋江”两字，便喝住小喽啰道：“且不要泼水！
yàn shùn wèn dào tā nà sī shuō shèn me sòng jiāng
”燕顺问道：“他那厮说甚么‘宋江’？
xiǎo lóu luō dá dào zhè sī kǒu lǐ shuō dào kě xī sòng jiāng sǐ zài zhè lǐ
”小喽啰答道：“这厮口里说道：‘可惜宋江死在这里！
yàn shùn biàn qǐ shēn lái wèn dào wū nà hàn zi nǐ rèn de sòng jiāng
’”燕顺便起身来问道：“兀那汉子，你认得宋江？
sòng jiāng dào zhǐ wǒ biàn shì sòng jiāng
”宋江道：“只我便是宋江。
yàn shùn zǒu jìn gēn qián yòu wèn dào nǐ shì nà lǐ de sòng jiāng
”燕顺走近跟前又问道：“你是那里的宋江？
sòng jiāng dá dào wǒ shì jì zhōu yùn chéng xiàn zuò yā sī de sòng jiāng
”宋江答道：“我是济州郓城县做押司的宋江。
yàn shùn dào nǐ mò bú shì shān dōng jí shí yǔ sòng gōng míng shā le yán pó xī táo chū jiāng hú shàng de sòng jiāng me
”燕顺道：“你莫不是山东及时雨宋公明，杀了阎婆惜，逃出江湖上的宋江么？
sòng jiāng dào nǐ zěn de zhī
”宋江道：“你怎得知？
wǒ zhèng shì sòng sān láng
我正是宋三郎。
yàn shùn tīng ba
”燕顺听罢，
chī le yī jīng
吃了一惊，
biàn duó guò xiǎo lóu luō shǒu nèi jiān dāo
便夺过小喽啰手内尖刀，
bǎ má suǒ dōu gē duàn le
把麻索都割断了，
biàn bǎ zì shēn shàng pī de zǎo hóng zhù sī nà ǎo tuō xià lái
便把自身上披的枣红纻丝衲袄脱下来，
guǒ zài sòng jiāng shēn shàng
裹在宋江身上，
bào zài zhōng jiān hǔ pí jiāo yǐ shàng
抱在中间虎皮交椅上，
huàn qǐ wáng ǎi hǔ zhèng tiān shòu kuài xià lái
唤起王矮虎、郑天寿快下来，
sān rén nà tóu biàn bài
三人纳头便拜。
sòng jiāng gǔn xià lái dá lǐ wèn dào sān wèi zhuàng shì hé gù bù shā xiǎo rén fǎn xíng zhòng lǐ
宋江滚下来答礼，问道：“三位壮士何故不杀小人，反行重礼？
cǐ yì rú hé
此意如何？
yì bài zài dì
”亦拜在地。
nà sān gè hǎo hàn yī qí guì xià
那三个好汉一齐跪下。
yàn shùn dào xiǎo dì zhǐ yào bǎ jiān dāo wān le zì jǐ de yǎn jīng
燕顺道：“小弟只要把尖刀剜了自己的眼睛！
yuán lái bù shí hǎo rén yī shí jiān jiàn bú dào chù shǎo wèn gè yuán yóu zhēng xiē ér huài le yì shì
原来不识好人，一时间见不到处，少问个缘由，争些儿坏了义士。
ruò fēi tiān xìng shǐ lìng rén xiōng zì shuō chū dà míng lái wǒ děng rú hé dé zhī zǐ xì
若非天幸，使令仁兄自说出大名来，我等如何得知仔细！
xiǎo dì zài jiāng hú shàng lù lín cóng zhōng zǒu le shí shù nián yě zhǐ jiǔ wén de xián xiōng zhàng yì shū cái jì kùn fú wēi de dà míng zhǐ hèn yuán fèn qiǎn bó bù néng bài shí zūn yán
小弟在江湖上绿林丛中走了十数年，也只久闻得贤兄仗义疏财、济困扶危的大名，只恨缘分浅薄，不能拜识尊颜。
jīn rì tiān shǐ xiāng huì zhēn nǎi chèn xīn mǎn yì
今日天使相会，真乃称心满意。
sòng jiāng dá dào liàng sòng jiāng yǒu hé dé néng jiào zú xià rú cǐ guà xīn cuò ài
”宋江答道：“量宋江有何德能，教足下如此挂心错爱。
yàn shùn dào rén xiōng lǐ xián xià shì jié nà háo qiáng míng wén huán hǎi shuí bù qīn jìng
”燕顺道：“仁兄礼贤下士，结纳豪强，名闻寰海，谁不钦敬！
liáng shān pō jìn lái rú cǐ xīng wàng sì hǎi jiē wén céng yǒu rén shuō dào jǐn chū rén xiōng zhī cì
梁山泊近来如此兴旺，四海皆闻，曾有人说道，尽出仁兄之赐。
bù zhī rén xiōng dú zì hé lái jīn què dào cǐ
不知仁兄独自何来，今却到此？
sòng jiāng bǎ zhè jiù zhāo gài yī jié shā yán pó xī yī jié què tóu chái jìn xiàng kǒng tài gōng xǔ duō shí bìng jīn cì yào wǎng qīng fēng zhài xún xiǎo lǐ guǎng huā róng zhè jǐ jiàn shì yī yī bèi xì shuō le
”宋江把这救晁盖一节，杀阎婆惜一节，却投柴进，向孔太公许多时，并今次要往清风寨寻小李广花荣这几件事，一一备细说了。
sān gè tóu lǐng dà xǐ suí jí qǔ tào yī fú yǔ sòng jiāng chuān le
三个头领大喜，随即取套衣服与宋江穿了。
yī miàn jiào shā niú zǎi mǎ lián yè yán xí
一面叫杀牛宰马，连夜筵席。
dàng yè zhí chī dào wǔ gēng jiào xiǎo lóu luō fú shì sòng jiāng xiē le
当夜直吃到五更，叫小喽啰伏侍宋江歇了。
cì rì chén pái qǐ lái sù shuō lù shàng xǔ duō shì wù yòu shuō wǔ sōng rú cǐ yīng xióng xiǎo de sān gè tóu lǐng fǔ bì cháng tàn dào wǒ men wú yuán
次日辰牌起来，诉说路上许多事务，又说武松如此英雄小得，三个头领拊髀长叹道：“我们无缘！
ruò de tā lái zhè lǐ shí fēn shì hǎo
若得他来这里，十分是好。
què hèn tā tóu nà lǐ qù le
却恨他投那里去了！
huà xiū xù fán sòng jiāng zì dào qīng fēng shān zhù le wǔ qī rì měi rì hǎo jiǔ hǎo shí guǎn dài bù zài huà xià
”话休絮繁，宋江自到清风山住了五七日，每日好酒好食管待，不在话下。
dāng shí là yuè chū xún
当时腊月初旬。
shān dōng rén nián lì là rì shàng fén
山东人年例，腊日上坟。
zhī jiàn xiǎo lóu luō shān xià bào shàng lái shuō dào dà lù shàng yǒu yī chéng jiào qī bā gè rén gēn zhe tiāo zhe liǎng gè hé zi qù fén tóu huà zhǐ
只见小喽啰山下报上来说道：“大路上有一乘轿，七八个人跟着，挑着两个盒子去坟头化纸。
wáng ǎi hǔ shì gè hào sè zhī tú jiàn bào le xiǎng cǐ jiào zi bì shì fù rén biàn diǎn qǐ sān wǔ shí xiǎo lóu luō biàn yào xià shān
”王矮虎是个好色之徒，见报了，想此轿子必是妇人，便点起三五十小喽啰，便要下山。
sòng jiāng yàn shùn nà lǐ lán dāng de zhù
宋江、燕顺那里拦当得住。
chāo le qiāng dāo qiāo yī bàng tóng luó xià shān qù le
绰了枪刀，敲一棒铜锣，下山去了。
sòng jiāng yàn shùn zhèng tiān shòu sān rén zì zài zhài zhōng yǐn jiǔ
宋江、燕顺、郑天寿三人自在寨中饮酒。
nà wáng ǎi hǔ qù le yuē yǒu sān liǎng gè shí chén yuǎn tàn xiǎo lóu luō bào jiāng lái shuō dào wáng tóu lǐng zhí gǎn dào bàn lù lǐ qī bā gè jūn hàn dōu zǒu le ná de jiào zi lǐ tái zhe de yí gè fù rén
那王矮虎去了约有三两个时辰，远探小喽啰报将来说道：“王头领直赶到半路里，七八个军汉都走了，拿得轿子里抬着的一个妇人。
zhǐ yǒu yí gè yín xiāng hé bié wú wù jiàn cái bó
只有一个银香盒，别无物件财帛。
yàn shùn wèn dào nà fù rén rú jīn tái zài nà lǐ
”燕顺问道：“那妇人如今抬在那里？
xiǎo lóu luō dào wáng tóu lǐng yǐ zì tái zài shān hòu fáng zhōng qù le
”小喽啰道：“王头领已自抬在山后房中去了。
yàn shùn dà xiào
”燕顺大笑。
sòng jiāng dào yuán lái wáng yīng xiōng dì yào tān nǚ sè bú shì hǎo hàn de gòu dàng
宋江道：“原来王英兄弟要贪女色，不是好汉的勾当。
yàn shùn dào zhè gè xiōng dì zhū bān dōu kěn xiàng qián zhǐ shì zhèi xiē máo bìng
”燕顺道：“这个兄弟诸般都肯向前，只是这些毛病。
sòng jiāng dào èr wèi hé wǒ tóng qù quàn tā
”宋江道：“二位和我同去劝他。
yàn shùn zhèng tiān shòu biàn yǐn le sòng jiāng zhí lái dào hòu shān wáng ǎi hǔ fáng zhōng
”燕顺、郑天寿便引了宋江，直来到后山王矮虎房中。
tuī kāi fáng mén zhī jiàn wáng ǎi hǔ zhèng lǒu zhù nà fù rén qiú huān
推开房门，只见王矮虎正搂住那妇人求欢。
jiàn le sān wèi rù lái huāng máng tuī kāi nà fù rén ràng sān wèi zuò
见了三位入来，慌忙推开那妇人，让三位坐。
sòng jiāng kàn nà fù rén shí dàn jiàn
宋江看那妇人时，但见：
shēn chuān gǎo sù yāo xì xiào qún
身穿缟素，腰系孝裙。
bù shī zhī fěn zì rán tǐ tài yāo ráo
不施脂粉，自然体态妖娆；
lǎn rǎn qiān huá shēng dìng tiān zī xiù lì
懒染铅华，生定天姿秀丽。
yún huán bàn zhěng yǒu chén yú luò yàn zhī róng
云鬟半整，有沉鱼落雁之容！
xīng yǎn hán chóu yǒu bì yuè xiū huā zhī mào
星眼含愁，有闭月羞花之貌。
qià sì cháng é lí yuè diàn hún rú zhī nǚ xià yáo chí
恰似嫦娥离月殿，浑如织女下瑶池。
sòng jiāng kàn jiàn nà fù rén biàn wèn dào niáng zǐ nǐ shì shuí jiā zhái juàn
宋江看见那妇人，便问道：“娘子，你是谁家宅眷？
zhè bān shí jié chū lái xián zǒu yǒu shèn me yào jǐn
这般时节出来闲走，有甚么要紧？
nà fù rén hán xiū xiàng qián shēn shēn de dào le sān gè wàn fú biàn dá dào shì ér shì qīng fēng zhài zhī zhài de hún jiā
”那妇人含羞向前，深深地道了三个万福，便答道：“侍儿是清风寨知寨的浑家。
wéi yīn mǔ qīn qì shì jīn de xiǎo xiáng tè lái fén qián huà zhǐ
为因母亲弃世，今得小祥，特来坟前化纸。
nà lǐ gǎn wú shì chū lái xián zǒu
那里敢无事出来闲走。
gào dài wáng chuí jiù xìng mìng
告大王垂救性命！
sòng jiāng tīng ba chī le yī jīng dù lǐ xún sī dào wǒ zhèng lái tóu bèn huā zhī zhài mò bú shì huā róng zhī qī
”宋江听罢，吃了一惊，肚里寻思道：“我正来投奔花知寨，莫不是花荣之妻？
wǒ rú hé bù jiù
我如何不救？
sòng jiāng wèn dào nǐ zhàng fū huā zhī zhài rú hé bù tóng nǐ chū lái shàng fén
”宋江问道：“你丈夫花知寨如何不同你出来上坟？
nà fù rén dào gào dài wáng shì ér bú shì huā zhī zhài de hún jiā
”那妇人道：“告大王，侍儿不是花知寨的浑家。
sòng jiāng dào nǐ qià cái shuō shì qīng fēng zhài zhī zhài de gōng rén
”宋江道：“你恰才说是清风寨知寨的恭人。
nà fù rén dào dài wáng bù zhī zhè qīng fēng zhài rú jīn yǒu liǎng gè zhī zhài yī wén yī wǔ
”那妇人道：“大王不知，这清风寨如今有两个知寨，一文一武。
wǔ guān biàn shì zhī zhài huā róng wén guān biàn shì shì ér de zhàng fū zhī zhài liú gāo
武官便是知寨花荣，文官便是侍儿的丈夫知寨刘高。
sòng jiāng xún sī dào tā zhàng fū jì shì hé huā róng tóng liáo wǒ bù jiù shí míng rì dào nà lǐ xū bù hǎo kàn
”宋江寻思道：“他丈夫既是和花荣同僚，我不救时，明日到那里须不好看。
sòng jiāng biàn duì wáng ǎi hǔ shuō dào xiǎo rén yǒu jù huà shuō bù zhī nǐ kěn yī me
”宋江便对王矮虎说道：“小人有句话说，不知你肯依么？
wáng yīng dào gē ge yǒu huà dàn shuō bù fáng
”王英道：“哥哥有话，但说不妨。
sòng jiāng dào dàn fán hǎo hàn fàn le liū gǔ suǐ sān gè zì de hǎo shēng rě rén chǐ xiào
”宋江道：“但凡好汉，犯了‘溜骨髓’三个字的，好生惹人耻笑。
wǒ kàn zhè niáng zǐ shuō lái shì gè cháo tíng mìng guān de gōng rén
我看这娘子说来，是个朝廷命官的恭人。
zěn shēng kàn zài xià báo miàn bìng jiāng hú shàng dà yì liǎng zì fàng tā xià shān huí qù jiào tā fū qī wán jù rú hé
怎生看在下薄面并江湖上大义两字，放他下山回去，教他夫妻完聚如何？
wáng yīng dào gē ge tīng bǐng
”王英道：“哥哥听禀。
wáng yīng zì lái méi gè yā zhài fū rén zuò bàn kuàng jiān rú jīn shì shàng dōu shì nà dà tóu jīn nòng de è le
王英自来没个押寨夫人做伴，况兼如今世上都是那大头巾弄得歹了。
gē ge guǎn tā zé shèn
哥哥管他则甚！
hú luàn róng xiǎo dì zhèi xiē gè
胡乱容小弟这些个。
sòng jiāng biàn guì yī guì dào xián dì ruò yào yā zhài fū rén shí rì hòu sòng jiāng jiǎn yí gè tíng dāng hǎo de zài xià nà cái jìn lǐ qǔ yí gè fú shì xián dì
”宋江便跪一跪道：“贤弟若要压寨夫人时，日后宋江拣一个停当好的，在下纳财进礼，娶一个伏侍贤弟。
zhǐ shì zhè gè niáng zǐ shì xiǎo rén yǒu rén tóng liáo zhèng guān zhī qī zěn dì zuò dé rén qíng fàng le tā zé gè
只是这个娘子，是小人友人同僚正官之妻，怎地做得人情，放了他则个。
yàn shùn zhèng tiān shòu yī qí fú zhù sòng jiāng dào gē ge qiě qǐng qǐ lái zhè gè róng yì
”燕顺、郑天寿一齐扶住宋江道：“哥哥且请起来，这个容易。
sòng jiāng yòu xiè dào nèn dì shí zhòng chéng bù zǔ
”宋江又谢道：“恁地时，重承不阻。
yàn shùn jiàn sòng jiāng jiān yì yào jiù zhè fù rén yīn cǐ bù gù wáng ǎi hǔ kěn yǔ bù kěn yàn shùn hè lìng jiào fū tái le qù
”燕顺见宋江坚意要救这妇人，因此不顾王矮虎肯与不肯，燕顺喝令轿夫抬了去。
nà fù rén tīng le zhè huà chā zhú yě sì bài xiè sòng jiāng yī kǒu yī shēng jiào dào xiè dài wáng
那妇人听了这话，插烛也似拜谢宋江，一口一声叫道：“谢大王！
sòng jiāng dào gōng rén nǐ xiū xiè wǒ
”宋江道：“恭人，你休谢我。
wǒ bú shì shān zhài lǐ dài wáng wǒ zì shì yùn chéng xiàn kè rén
我不是山寨里大王，我自是郓城县客人。
nà fù rén bài xiè le xià shān liǎng gè jiào fū yě de le xìng mìng tái zhe nà fù rén xià shān lái fēi yě sì zǒu zhǐ hèn yé niáng shǎo shēng le liǎng zhǐ jiǎo
”那妇人拜谢了下山，两个轿夫也得了性命，抬着那妇人下山来，飞也似走，只恨爷娘少生了两只脚。
zhè wáng ǎi hǔ yòu xiū yòu mèn zhǐ bù zuò shēng
这王矮虎又羞又闷，只不做声。
bèi sòng jiāng tuō chū qián tīng quàn dào xiōng dì nǐ bú yào jiāo zào
被宋江拖出前厅，劝道：“兄弟，你不要焦躁。
sòng jiāng rì hòu hǎo dǎi yào yǔ xiōng dì wán qǔ yí gè jiào nǐ huān xǐ biàn liǎo
宋江日后好歹要与兄弟完娶一个，教你欢喜便了。
xiǎo rén bìng bù shī xìn
小人并不失信。
yàn shùn zhèng tiān shòu dōu xiào qǐ lái
”燕顺、郑天寿都笑起来。
wáng ǎi hǔ yī shí bèi sòng jiāng yǐ lǐ yì fù le suī bù mǎn yì gǎn nù ér bù gǎn yán zhǐ de péi xiào zì tóng sòng jiāng zài shān zhài zhōng chī yán xí
王矮虎一时被宋江以礼义缚了，虽不满意，敢怒而不敢言，只得陪笑，自同宋江在山寨中吃筵席。
bù zài huà xià
不在话下。
qiě shuō qīng fēng zhài jūn rén yī shí jiān bèi lǔ le gōng rén qù zhǐ de huí lái dào zhài lǐ bào yǔ liú zhī zhài shuō dào gōng rén bèi qīng fēng shān qiǎng rén lǔ qù le
且说清风寨军人一时间被掳了恭人去，只得回来，到寨里报与刘知寨，说道：“恭人被清风山强人掳去了。
liú gāo tīng le dà nù hē mà qù de jūn rén bù liǎo shì rú hé piē le gōng rén
”刘高听了大怒，喝骂去的军人不了事，“如何撇了恭人！
dà gùn dǎ nà qù de jūn hàn
”大棍打那去的军汉。
zhòng rén fēn shuō dào wǒ men zhǐ yǒu wǔ qī gè tā nà lǐ sān sì shí rén rú hé yǔ tā dí de
众人分说道：“我们只有五七个，他那里三四十人，如何与他敌得？
liú gāo hè dào hú shuō
”刘高喝道：“胡说！
nǐ men ruò bù qù duó de gōng rén huí lái shí wǒ dōu bǎ nǐ men xià zài láo lǐ wèn zuì
你们若不去夺得恭人回来时，我都把你们下在牢里问罪！
nà jǐ gè jūn rén chī bī bù guò mò nài hé zhǐ de yāng měi běn zhài nèi jūn jiàn qī bā shí rén gè zhí qiāng bàng yòng yì lái duó
”那几个军人吃逼不过，没奈何只得央浼本寨内军健七八十人，各执枪棒，用意来夺。
bù xiǎng lái dào bàn lù zhèng zhuàng jiàn liǎng gè jiào fū tái de gōng rén fēi yě sì lái le
不想来到半路，正撞见两个轿夫抬得恭人飞也似来了。
zhòng jūn hàn jiē jiàn gōng rén wèn dào zěn dì néng gōu xià shān
众军汉接见恭人，问道：“怎地能勾下山？
nà fù rén dào nà sī zhuō wǒ dào shān zhài lǐ jiàn wǒ shuō dào shì liú zhī zhài de fū rén hu de nà sī huāng bài wǒ biàn jiào jiào fū sòng wǒ xià shān lái
”那妇人道：“那厮捉我到山寨里，见我说道是刘知寨的夫人，唬得那厮慌拜我，便叫轿夫送我下山来。
zhòng jūn hàn dào gōng rén kě lián jiàn wǒ men zhǐ duì xiàng gōng shuō wǒ men dǎ duó de gōng rén huí lái quán jiù wǒ zhòng rén zhè dùn dǎ
”众军汉道：“恭人可怜见我们，只对相公说我们打夺得恭人回来，权救我众人这顿打。
nà fù rén dào wǒ zì yǒu dào li shuō biàn liǎo
”那妇人道：“我自有道理说便了。
zhòng jūn hàn bài xiè le cù yōng zhe jiào zi biàn xíng
”众军汉拜谢了，簇拥着轿子便行。
zhòng rén jiàn jiào fū zǒu de kuài biàn shuō dào nǐ liǎng gè xián cháng zài zhèn shàng tái jiào shí zhǐ shì é xíng yā bù rú jīn què zěn dì zhè děng zǒu de kuài
众人见轿夫走得快，便说道：“你两个闲常在镇上抬轿时，只是鹅行鸭步，如今却怎地这等走的快？
nà liǎng gè jiào fū yīng dào běn shì zǒu bù dòng què bèi bèi hòu lǎo dà lì bào dǎ jiāng lái
”那两个轿夫应道：“本是走不动，却被背后老大栗暴打将来。
zhòng rén xiào dào nǐ mò bù jiàn guǐ
”众人笑道：“你莫不见鬼？
bèi hòu nà de rén
背后那得人。
jiào fū fāng cái gǎn huí tóu kàn le dào āi yě
”轿夫方才敢回头，看了道：“哎也！
shì wǒ zǒu de huāng le jiǎo hòu gēn zhǐ dǎ zhe nǎo sháo zǐ
是我走的慌了，脚后跟只打着脑杓子。
zhòng rén dōu xiào cù zhe jiào zi huí dào zhài zhōng
”众人都笑，簇着轿子，回到寨中。
liú zhī zhài jiàn le dà xǐ biàn wèn gōng rén dào nǐ de shuí rén jiù le nǐ huí lái
刘知寨见了大喜，便问恭人道：“你得谁人救了你回来？
nà fù rén dào biàn shì nà sī men lǔ wǒ qù bù cóng jiān piàn zhèng yào shā wǒ
”那妇人道：“便是那厮们掳我去，不从奸骗，正要杀我；
jiàn wǒ shuō shì zhī zhài de gōng rén bù gǎn xià shǒu huāng máng bài wǒ
见我说是知寨的恭人，不敢下手，慌忙拜我。
què de zhè xǔ duō rén lái qiǎng duó de wǒ huí lái
却得这许多人来抢夺得我回来。
liú gāo tīng le zhè huà biàn jiào qǔ shí píng jiǔ yī kǒu zhū shǎng le zhòng rén bù zài huà xià
”刘高听了这话，便叫取十瓶酒、一口猪赏了众人，不在话下。
qiě shuō sòng jiāng zì jiù le nà fù rén xià shān yòu zài shān zhài zhōng zhù le wǔ qī rì sī liang yào lái tóu bèn huā zhī zhài dāng shí zuò bié yào xià shān
且说宋江自救了那妇人下山，又在山寨中住了五七日，思量要来投奔花知寨，当时作别要下山。
sān gè tóu lǐng kǔ liú bú zhù zuò le sòng lù yán xí jiàn xíng gè sòng xiē jīn bǎo yǔ sòng jiāng dǎ fù zài bāo guǒ lǐ
三个头领苦留不住，做了送路筵席饯行，各送些金宝与宋江，打缚在包裹里。
dāng rì sòng jiāng zǎo qǐ lái xǐ shù ba chī le zǎo fàn shuān shù le xíng lǐ zuò bié le sān wèi tóu lǐng xià shān
当日宋江早起来，洗漱罢，吃了早饭，拴束了行李，作别了三位头领下山。
nà sān gè hǎo hàn jiāng le jiǔ guǒ yáo zhuàn zhí sòng dào shān xià èr shí yú lǐ guān dào páng biān bǎ jiǔ fēn bié
那三个好汉将了酒果肴馔，直送到山下二十余里官道旁边，把酒分别。
sān rén bù shě dīng zhǔ dào gē ge qù qīng fēng zhài huí lái shì bì zài dào shān zhài xiāng huì jǐ shí
三人不舍，叮嘱道：“哥哥去清风寨回来，是必再到山寨相会几时。
sòng jiāng bèi shàng bāo guǒ tí le pō dāo shuō dào zài de xiāng jiàn
”宋江背上包裹，提了朴刀，说道：“再得相见。
chàng gè dà rě fēn shǒu qù le
”唱个大喏，分手去了。
ruò shì shuō huà de tóng shí shēng bìng jiān zhǎng lán yāo bào zhù bǎ bì tuō huí
若是说话的同时生，并肩长，拦腰抱住，把臂拖回。
sòng gōng míng zhǐ yīn yào lái tóu bèn huā zhī zhài xiǎn xiē r sǐ wú zàng shēn zhī dì
宋公明只因要来投奔花知寨，险些儿死无葬身之地。
zhī jiào qīng zhōu chéng wài chū jǐ chóu hǎo hàn yīng xióng
只教：青州城外，出几筹好汉英雄；
qīng fēng zhài zhōng jù liù gè zhàng fū háo jié
清风寨中，聚六个丈夫豪杰。
zhèng shì zāo féng lóng hǔ jiē tiān shù jì huì fēng yún qǐ ǒu rán
正是：遭逢龙虎皆天数，际会风云岂偶然。
bì jìng sòng jiāng lái xún huā zhī zhài zhuàng zhe shèn rén qiě tīng xià huí fēn jiě
毕竟宋江来寻花知寨撞着甚人，且听下回分解。