méi zhē lán zhuī gǎn jí shí yǔ chuán huǒ ér yè nào xún yáng jiāng
没遮拦追赶及时雨船火儿夜闹浔阳江
shī yuē
诗曰：
zhuàng shì dāng chǎng zhǎn yì néng hǔ chí xióng pū shí kān jīng
壮士当场展艺能，虎驰熊扑实堪惊。
rén féng xǐ shì jīng shén shuǎng huā jiè yáng hé fā yù róng
人逢喜事精神爽，花借阳和发育荣。
jiāng shàng bù lái shēng lǐ jùn láo chéng nán miǎn sòng gōng míng
江上不来生李俊，牢城难免宋公明。
shéi zhī diān pèi cún wáng jì fān shǐ hóng tāo zòng jù jīng
谁知颠沛存亡际，翻使洪涛纵巨鲸。
huà shuō dāng xià sòng jiāng bù hé jiāng wǔ liǎng yín zi jī fā le nà gè jiào shī
话说当下宋江不合将五两银子赍发了那个教师。
zhī jiàn zhè jiē yáng zhèn shàng zhòng rén cóng zhōng zuān guò zhè tiáo dà hàn nuò qǐ shuāng quán lái dǎ sòng jiāng
只见这揭阳镇上众人丛中，钻过这条大汉，搦起双拳来打宋江。
zhòng rén kàn nà dà hàn shí zěn shēng mú yàng
众人看那大汉时，怎生模样？
dàn jiàn
但见：
huā gài bǎng shuāng lóng pěng xiàng jǐn bāo dù èr guǐ zhēng huán
花盖膀双龙捧项，锦包肚二鬼争环。
xún yáng àn yīng xióng háo jié dàn dào chù biàn méi zhē lán
浔阳岸英雄豪杰，但到处便没遮拦。
nà dà hàn zhēng zhuó yǎn hè dào zhè sī nà lǐ xué de zhè xiē niǎo qiāng bàng lái ǎn zhè jiē yáng zhèn shàng chěng qiáng
那大汉睁着眼喝道：“这厮那里学得这些鸟枪棒，来俺这揭阳镇上逞强！
wǒ yǐ fēn fù le zhòng rén xiū cǎi tā nǐ zhè sī rú hé mài nòng yǒu qián bǎ yín zi shǎng tā miè ǎn jiē yáng zhèn shàng de wēi fēng
我已分付了众人休采他，你这厮如何卖弄有钱，把银子赏他，灭俺揭阳镇上的威风！
sòng jiāng yīng dào wǒ zì shǎng tā yín liǎng què gàn nǐ shén shì
”宋江应道：“我自赏他银两，却干你甚事？
nà dà hàn jiū zhù sòng jiāng hè dào nǐ zhè zéi pèi jūn gǎn huí wǒ huà
”那大汉揪住宋江喝道：“你这贼配军，敢回我话！
sòng jiāng shuō dào zuò shèn me bù gǎn huí nǐ huà
”宋江说道：“做甚么不敢回你话？
nà dà hàn tí qǐ shuāng quán pī liǎn dǎ lái sòng jiāng duǒ gè guò nà dà hàn yòu zhuī rù yī bù lái
”那大汉提起双拳劈脸打来，宋江躲个过，那大汉又追入一步来。
sòng jiāng què dài yào hé tā fàng duì zhī jiàn nà gè shǐ qiāng bàng de jiào tóu cóng rén bèi hòu gǎn jiāng lái yī zhī shǒu jiū zhù nà dà hàn tóu jīn yī zhī shǒu tí zhù yāo kuà wàng nà dà hàn lèi gǔ shàng zhǐ yī dōu liàng qiàng yī qiāo diān fān zài dì
宋江却待要和他放对，只见那个使枪棒的教头从人背后赶将来，一只手揪住那大汉头巾，一只手提住腰胯，望那大汉肋骨上只一兜，踉跄一跤，颠翻在地。
nà dà hàn què dài zhēng zhá qǐ lái yòu bèi zhè jiào tóu zhǐ yī jiǎo tī fān le
那大汉却待挣扎起来，又被这教头只一脚踢翻了。
liǎng gè gōng rén quàn zhù jiào tóu
两个公人劝住教头。
nà dà hàn cóng dì shàng bā jiāng qǐ lái kàn le sòng jiāng hé jiào tóu shuō dào shǐ de shǐ bù dé jiào nǐ liǎng gè bú yào huāng
那大汉从地上扒将起来，看了宋江和教头，说道：“使得使不得，教你两个不要慌！
yī zhí wàng nán qù le
”一直望南去了。
sòng jiāng qiě qǐng wèn jiào tóu gāo xìng
宋江且请问：“教头高姓？
hé chǔ rén shì
何处人氏？
jiào tóu dá dào xiǎo rén zǔ guàn hé nán luò yáng rén shì xìng xuē míng yǒng
”教头答道：“小人祖贯河南洛阳人氏，姓薛名永。
zǔ fù shì lǎo zhǒng jīng lüè xiàng gōng zhàng qián jūn guān wéi yīn è le tóng liáo bù dé shēng yòng zǐ sūn kào shǐ qiāng bàng mài yào dù rì
祖父是老种经略相公帐前军官，为因恶了同僚，不得升用，子孙靠使枪棒卖药度日。
jiāng hú shàng dàn huàn xiǎo rén bìng dà chóng xuē yǒng
江湖上但唤小人病大虫薛永。
bù gǎn bài wèn ēn guān gāo xìng dà míng
不敢拜问恩官高姓大名？
sòng jiāng dào xiǎo kě xìng sòng míng jiāng zǔ guàn yùn chéng xiàn rén shì
”宋江道：“小可姓宋名江，祖贯郓城县人氏。
xuē yǒng dào mò fēi shān dōng jí shí yǔ sòng gōng míng me
”薛永道：“莫非山东及时雨宋公明么？
sòng jiāng dào xiǎo kě biàn shì
”宋江道：“小可便是。
hé zú dào zāi
何足道哉！
xuē yǒng tīng ba biàn bài dào wén míng bù rú jiàn miàn jiàn miàn shèng sì wén míng
”薛永听罢，便拜道：“闻名不如见面，见面胜似闻名。
sòng jiāng lián máng fú zhù dào shǎo xù sān bēi rú hé
”宋江连忙扶住道：“少叙三杯如何？
xuē yǒng dào hǎo
”薛永道：“好。
zhèng yào bài shí zūn yán xiǎo rén wú mén de yù xiōng zhǎng
正要拜识尊颜，小人无门得遇兄长。
huāng máng shōu shí qǐ qiāng bàng huò yào náng tóng sòng jiāng biàn wǎng lín jìn jiǔ sì nèi qù chī jiǔ
”慌忙收拾起枪棒和药囊，同宋江便往邻近酒肆内去吃酒。
zhī jiàn jiǔ jiā shuō dào jiǔ ròu zì yǒu zhǐ shì bù gǎn mài yǔ nǐ men chī
只见酒家说道：“酒肉自有，只是不敢卖与你们吃。
sòng jiāng wèn dào yuán hé bù mài yǔ wǒ men chī
”宋江问道：“缘何不卖与我们吃？
jiǔ jiā dào què cái hé nǐ men sī dǎ de dà hàn yǐ shǐ rén fēn fù le ruò shì mài yǔ nǐ men chī shí bǎ wǒ zhè diàn zǐ dōu dǎ de fěn suì
”酒家道：“却才和你们厮打的大汉，已使人分付了：若是卖与你们吃时，把我这店子都打得粉碎。
wǒ zhè lǐ què shì bù gǎn è tā
我这里却是不敢恶他。
zhè rén shì cǐ jiān jiē yáng zhèn shàng yī bà shuí gǎn bù tīng tā shuō
这人是此间揭阳镇上一霸，谁敢不听他说！
sòng jiāng dào jì rán nèn dì wǒ men qù xiū
”宋江道：“既然恁地，我们去休。
nà sī bì rán yào lái xún nào
那厮必然要来寻闹。
xuē yǒng dào xiǎo rén yě qù diàn lǐ suàn le fáng qián hái tā yī liǎng rì jiān yě lái jiāng zhōu xiāng huì
”薛永道：“小人也去店里算了房钱还他，一两日间也来江州相会。
xiōng zhǎng xiān xíng
兄长先行。
sòng jiāng yòu qǔ yī èr shí liǎng yín zi yǔ le xuē yǒng xiāng cí le zì qù
”宋江又取一二十两银子与了薛永，相辞了自去。
sòng jiāng zhǐ de zì hé liǎng gè gōng rén yě lí le jiǔ diàn yòu zì qù yī chù chī jiǔ nà diàn jiā shuō dào xiǎo láng yǐ zì dōu fēn fù le wǒ men rú hé gǎn mài yǔ nǐ men chī
宋江只得自和两个公人也离了酒店，又自去一处吃酒，那店家说道：“小郎已自都分付了，我们如何敢卖与你们吃！
nǐ wang zǒu gàn zì fèi lì bù jì shì
你枉走，干自费力，不济事。
tā jìn zhe rén fēn fù le
他尽着人分付了。
sòng jiāng hé liǎng gè gōng rén dōu zé shēng bù dé
”宋江和两个公人都则声不得。
lián lián zǒu le jǐ jiā dōu shì yì bān huà shuō
连连走了几家，都是一般话说。
sān gè lái dào shì shāo jìn tóu jiàn le jǐ jiā dǎ huǒ xiǎo kè diàn zhèng dài yào qù tóu sù què bèi tā nà lǐ bù kěn xiāng róng
三个来到市梢尽头，见了几家打火小客店，正待要去投宿，却被他那里不肯相容。
sòng jiāng wèn shí dōu dào tā yǐ zhe xiǎo láng lián lián fēn fù qù le bù xǔ ān zhe nǐ men sān gè
宋江问时，都道他已着小郎连连分付去了，“不许安着你们三个。
dāng xià sòng jiāng jiàn bú shì huà tóu sān gè biàn yè kāi jiǎo bù wàng dà lù shàng zǒu
”当下宋江见不是话头，三个便拽开脚步，望大路上走。
kàn kàn jiàn yī lún hóng rì dī zhuì tiān sè hūn wǎn
看看见一轮红日低坠，天色昏晚。
dàn jiàn
但见：
mù yān mí yuǎn xiù hán wù suǒ cháng kōng
暮烟迷远岫，寒雾锁长空。
qún xīng gǒng hào yuè zhēng huī lǜ shuǐ gòng qīng shān dòu bì
群星拱皓月争辉，绿水共青山斗碧。
shū lín gǔ sì shù shēng zhōng yùn yōu yáng
疏林古寺，数声钟韵悠扬；
xiǎo pǔ yú zhōu jǐ diǎn cán dēng míng miè
小浦渔舟，几点残灯明灭。
zhī shàng zǐ guī tí yè yuè yuán zhōng fěn dié sù huā cóng
枝上子规啼夜月，园中粉蝶宿花丛。
sòng jiāng hé liǎng gè gōng rén jiàn tiān sè wǎn le xīn lǐ yuè huāng
宋江和两个公人见天色晚了，心里越慌。
sān gè shāng liáng dào méi lái yóu kàn shǐ qiāng bàng è le zhè sī
三个商量道：“没来由看使枪棒，恶了这厮。
rú jīn shǎn de qián bù bā cūn hòu bù zháo diàn què shì tóu nà lǐ qù sù shì hǎo
如今闪得前不巴村，后不着店，却是投那里去宿是好？
zhī jiàn yuǎn yuǎn de xiǎo lù shàng wàng jiàn gé lín shēn chù shè chū dēng guāng lái
”只见远远地小路上，望见隔林深处射出灯光来。
sòng jiāng jiàn le dào wū nà lǐ dēng huǒ míng chù bì yǒu rén jiā
宋江见了道：“兀那里灯火明处，必有人家。
zhē mò zěn dì péi gè xiǎo xīn jiè sù yī yè míng rì zǎo xíng
遮莫怎地陪个小心，借宿一夜，明日早行。
gōng rén kàn le dào zhè dēng guāng chù yòu bù zài zhèng lù shàng
”公人看了道：“这灯光处，又不在正路上。
sòng jiāng dào mò nài hé suī rán bù zài zhèng lù shàng míng rì duō xíng sān èr lǐ què dǎ shèn mǒ bù jǐn
”宋江道：“没奈何，虽然不在正路上，明日多行三二里，却打甚么不紧？
sān gè rén dāng shí luò lù lái xíng bú dào èr lǐ duō lù lín zi bèi hòu shǎn chū yī zuò dà zhuāng yuàn lái
”三个人当时落路来，行不到二里多路，林子背后闪出一座大庄院来。
sòng jiāng kàn nà zhuāng yuàn shí dàn jiàn
宋江看那庄院时，但见：
qián lín cūn wù hòu yǐ gāo gāng
前临村坞，后倚高冈。
shù xíng yáng liǔ lǜ hán yān bǎi qǐng sāng má qīng dài yǔ
数行杨柳绿含烟，百顷桑麻青带雨。
gāo lǒng shàng niú yáng chéng zhèn fāng táng zhōng é yā chéng qún
高陇上牛羊成阵，芳塘中鹅鸭成群。
zhèng shì jiā yǒu dào liáng jī quǎn bǎo jià duō shū jí zǐ sūn xián
正是：家有稻粱鸡犬饱，架多书籍子孙贤。
dàng wǎn sòng jiāng hé liǎng gè gōng rén lái dào zhuāng yuàn qián qiāo mén
当晚宋江和两个公人来到庄院前敲门。
zhuāng kè tīng de chū lái kāi mén dào nǐ shì shèn rén huáng hūn yè bàn lái qiāo mén dǎ hù
庄客听得，出来开门道：“你是甚人，黄昏夜半来敲门打户？
sòng jiāng péi zhe xiǎo xīn dá dào xiǎo rén shì gè fàn zuì pèi sòng jiāng zhōu de rén
”宋江陪着小心答道：“小人是个犯罪配送江州的人。
jīn rì cuò guò le sù tóu wú chǔ ān xiē yù qiú guì zhuāng jiè sù yī xiāo lái zǎo yī lì bài nà fáng jīn
今日错过了宿头，无处安歇，欲求贵庄借宿一宵，来早依例拜纳房金。
zhuāng kè dào jì shì nèn dì nǐ qiě zài zhè lǐ shǎo dài děng wǒ rù qù bào zhī zhuāng zhǔ tài gōng kě róng jí xiē
”庄客道：“既是恁地，你且在这里少待，等我入去报知庄主太公，可容即歇。
zhuāng kè rù qù tōng bào le fù fān shēn chū lái shuō dào tài gōng xiāng qǐng
”庄客入去通报了，复翻身出来，说道：“太公相请。
sòng jiāng hé liǎng gè gōng rén dào lǐ miàn cǎo táng shàng cān jiàn le zhuāng zhǔ tài gōng
”宋江和两个公人到里面草堂上，参见了庄主太公。
tài gōng fēn fù jiào zhuāng kè lǐng qù mén fáng lǐ ān xiē jiù yǔ tā men xiē wǎn fàn chī
太公分付教庄客领去门房里安歇，就与他们些晚饭吃。
zhuāng kè tīng le yǐn qù mén shǒu cǎo fáng xià diǎn qǐ yī wǎn dēng jiào sān gè xiē dìng le
庄客听了，引去门首草房下，点起一碗灯，教三个歇定了；
qǔ sān fēn fàn shí gēng tāng cài shū jiào tā sān gè chī le
取三分饭食羹汤菜蔬，教他三个吃了。
zhuāng kè shōu le wǎn dié zì rù lǐ miàn qù
庄客收了碗碟，自入里面去。
liǎng gè gōng rén dào yā sī zhè lǐ yòu wú wài rén yī fà chú le xíng jiā kuài huó shuì yī yè míng rì zǎo xíng
两个公人道：“押司，这里又无外人，一发除了行枷，快活睡一夜，明日早行。
sòng jiāng dào shuō de shì
”宋江道：“说得是。
dāng shí yī yǔn qù le xíng jiā hé liǎng gè gōng rén qù fáng wài jìng shǒu kàn jiàn xīng guāng mǎn tiān yòu jiàn dǎ mài chǎng biān wū hòu shì yī tiáo cūn pì xiǎo lù sòng jiāng kàn zài yǎn li
”当时依允，去了行枷，和两个公人去房外净手，看见星光满天，又见打麦场边屋后是一条村僻小路，宋江看在眼里。
sān gè jìng le shǒu rù jìn fáng lǐ guān shàng mén qù shuì
三个净了手，入进房里，关上门去睡。
sòng jiāng hé liǎng gè gōng rén shuō dào yě nán de zhè gè zhuāng zhǔ tài gōng liú ǎn men xiē zhè yī yè
宋江和两个公人说道：“也难得这个庄主太公，留俺们歇这一夜。
zhèng shuō jiān tīng de zhuāng lǐ yǒu rén diǎn huǒ bǎ lái dǎ mài chǎng shàng yí dào chù zhào kàn
”正说间，听得庄里有人点火把，来打麦场上一到处照看。
sòng jiāng zài mén fèng lǐ zhāng shí jiàn shì tài gōng yǐn zháo sān gè zhuāng kè bǎ huǒ yí dào chù zhào kàn
宋江在门缝里张时，见是太公引着三个庄客，把火一到处照看。
sòng jiāng duì gōng rén dào zhè tài gōng hé wǒ fù qīn yì bān jiàn jiàn dōu yào zì lái zhào guǎn zhè zǎo wǎn yě wèi zēng qù shuì yī dì lǐ qīn zì diǎn kàn
宋江对公人道：“这太公和我父亲一般，件件都要自来照管，这早晚也未曾去睡，一地里亲自点看。
zhèng shuō zhī jiān zhǐ tīng de wài miàn yǒu rén jiào kāi zhuāng mén
正说之间，只听得外面有人叫：“开庄门！
zhuāng kè lián máng lái kāi le mén fàng rù wǔ qī gè rén lái
”庄客连忙来开了门，放入五七个人来。
wéi tóu de shǒu lǐ ná zhe pō dāo bèi hòu de dōu ná zhe dào chā gùn bàng
为头的手里拿着朴刀，背后的都拿着稻叉棍棒。
huǒ bǎ guāng xià sòng jiāng zhāng kàn shí nà gè tí pō dāo de zhèng shì zài jiē yáng zhèn shàng yào dǎ wǒ men de nà hàn
火把光下，宋江张看时，“那个提朴刀的，正是在揭阳镇上要打我们的那汉。
sòng jiāng yòu tīng de nà tài gōng wèn dào xiǎo láng nǐ nà lǐ qù lái
”宋江又听得那太公问道：“小郎，你那里去来？
hé shén rén sī dǎ
和甚人厮打？
rì wǎn le tuō qiāng yè bàng
日晚了，拖枪拽棒！
nà dà hàn dào ā diē bù zhī
”那大汉道：“阿爹不知。
gē ge zài jiā lǐ me
哥哥在家里么？
tài gōng dào nǐ gē ge chī de zuì le qù shuì zài hòu miàn tíng zi shàng
”太公道：“你哥哥吃得醉了，去睡在后面亭子上。
nà hàn dào wǒ zì qù jiào tā qǐ lái wǒ hé tā gǎn rén
”那汉道：“我自去叫他起来，我和他赶人。
tài gōng dào nǐ yòu hé shuí hé kǒu
”太公道：“你又和谁合口？
jiào qǐ gē ge lái shí tā què bù kěn gān xiū yòu shì shā rén fàng huǒ
叫起哥哥来时，他却不肯干休，又是杀人放火。
nǐ qiě duì wǒ shuō zhè yuán gù
你且对我说这缘故。
nà hàn dào ā diē nǐ bù zhī jīn rì zhèn shàng yī ge shǐ qiāng bàng mài yào de hàn zi pǒ nài nà sī bù xiān lái jiàn wǒ dì xiōng liǎng gè biàn qù zhèn shàng piē ā mài yào jiào shǐ qiāng bàng
”那汉道：“阿爹你不知，今日镇上一个使枪棒卖药的汉子，叵耐那厮不先来见我弟兄两个，便去镇上撇呵卖药，教使枪棒；
bèi wǒ dōu fēn fù le zhèn shàng de rén fēn wén bú yào yǔ tā shǎng qián
被我都分付了镇上的人，分文不要与他赏钱。
bù zhī nà lǐ zǒu chū yí gè qiú tú lái nà sī hǎo hàn chū jiān bǎ wǔ liǎng yín zi shǎng tā miè ǎn jiē yáng zhèn shàng wēi fēng
不知那里走出一个囚徒来，那厮好汉出尖，把五两银子赏他，灭俺揭阳镇上威风！
wǒ zhèng yào dǎ nà sī kān hèn nà mài yào de nǎo jiū fān wǒ dǎ le yī dùn yòu tī le wǒ yī jiǎo zhì jīn yāo lǐ hái téng
我正要打那厮，堪恨那卖药的脑揪翻我，打了一顿，又踢了我一脚，至今腰里还疼。
wǒ yǐ jiào rén sì xià lǐ fēn fù le jiǔ diàn kè diàn bù xǔ zhe zhè sī men chī jiǔ ān xiē
我已教人四下里分付了酒店客店，不许着这厮们吃酒安歇。
xiān jiào nà sī sān gè jīn yè méi cún shēn chù
先教那厮三个今夜没存身处。
suí hòu chī wǒ jiào le dǔ fáng lǐ yī huǒ rén gǎn jiāng qù kè diàn lǐ ná de nà mài yào de lái jìn qì lì dǎ le yī dùn
随后吃我叫了赌房里一伙人，赶将去客店里，拿得那卖药的来，尽气力打了一顿。
rú jīn bǎ lái diào zài dū tóu jiā lǐ
如今把来吊在都头家里。
míng rì sòng qù jiāng biān kǔn zuò yí kuài pāo zài jiāng lǐ chū nà kǒu niǎo qì
明日送去江边，捆做一块抛在江里，出那口鸟气！
què zhǐ gǎn zhè liǎng gè gōng rén yā de qiú tú bù zháo qián miàn yòu méi kè diàn jìng bù zhī tóu nà lǐ qù sù le
却只赶这两个公人押的囚徒不着，前面又没客店，竟不知投那里去宿了。
wǒ rú jīn jiào qǐ gē ge lái fēn tóu gǎn qù zhuō ná zhè sī
我如今叫起哥哥来，分投赶去，捉拿这厮。
tài gōng dào wǒ r xiū nèn dì duǎn mìng xiāng
”太公道：“我儿，休恁地短命相！
tā zì yǒu yín zi shǎng nà mài yào de què gàn nǐ shén shì
他自有银子赏那卖药的，却干你甚事。
nǐ qù dǎ tā zuò shèn me
你去打他做甚么？
kě zhī dào zhe tā dǎ le yě bù céng shāng zhòng kuài yī wǒ kǒu biàn bà xiū
可知道着他打了，也不曾伤重，快依我口便罢休。
jiào gē ge dé zhī nǐ chī rén dǎ le tā kěn gàn ba
教哥哥得知你吃人打了，他肯干罢？
yòu shì qù hài rén xìng mìng
又是去害人性命。
nǐ yī wǒ shuō qiě qù fáng lǐ shuì le bàn yè sān gēng mò qù qiāo mén dǎ hù jī nǎo cūn fāng nǐ yě jī xiē yīn dé
你依我说，且去房里睡了，半夜三更莫去敲门打户，激恼村坊，你也积些阴德。
nà hàn bù gù tài gōng shuō ná zhe pō dāo jìng rù zhuāng nèi qù le
”那汉不顾太公说，拿着朴刀，径入庄内去了。
tài gōng suí hòu yě gǎn rù qù
太公随后也赶入去。
sòng jiāng tīng ba duì gōng rén shuō dào zhè bān bù qiǎo de shì zěn shēng shì hǎo
宋江听罢，对公人说道：“这般不巧的事，怎生是好？
què yòu zhuàng zài tā jiā tóu sù
却又撞在他家投宿！
wǒ men zhǐ yi zǒu le hǎo tǎng huò zhè sī dé zhī bì rán chī tā hài le xìng mìng
我们只宜走了好，倘或这厮得知，必然吃他害了性命。
biàn shì tài gōng bù kěn shuō pò zhuāng kè rú hé gǎn mán nán yǐ zhē gài
便是太公不肯说破，庄客如何敢瞒，难以遮盖。
liǎng gè gōng rén dōu dào shuō de shì
”两个公人都道：“说的是。
shì bù yí chí jí zǎo kuài zǒu
事不宜迟，及早快走。
sòng jiāng dào wǒ men xiū cóng dà lù chū qù duó kāi wū hòu yī dǔ bì zi chū qù
”宋江道：“我们休从大路出去，掇开屋后一堵壁子出去。
liǎng gè gōng rén tiāo le bāo guǒ sòng jiāng zì tí le xíng jiā biàn cóng fáng lǐ wā kāi wū hòu yī dǔ bì zi sān gè rén biàn chèn xīng yuè zhī xià wàng lín mù shēn chù xiǎo lù shàng zhǐ gù zǒu
”两个公人挑了包裹，宋江自提了行枷，便从房里挖开屋后一堵壁子，三个人便趁星月之下，望林木深处小路上只顾走。
zhèng shì huāng bù zé lù zǒu le yí gè gēng cì wàng jiàn qián miàn mǎn mù lú huā yī pài dà jiāng tāo tāo làng gǔn zhèng shì lái dào xún yáng jiāng biān
正是慌不择路，走了一个更次，望见前面满目芦花，一派大江，滔滔浪滚，正是来到浔阳江边。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
zhuàng rù tiān luó dì wǎng lái sòng jiāng shí jiǎn shí kān āi
撞入天罗地网来，宋江时蹇实堪哀。
cái lí hēi shà xiōng shén nán yòu yù sàng mén bái hǔ zāi
才离黑煞凶神难，又遇丧门白虎灾。
zhǐ tīng de bèi hòu dà jiào zéi pèi jūn xiū zǒu
只听得背后大叫：“贼配军休走！
huǒ bǎ luàn míng fēng chuī hú shào gǎn jiāng lái
”火把乱明，风吹胡哨赶将来。
sòng jiāng zhǐ jiào de kǔ dào shàng cāng jiù yī jiù zé gè
宋江只叫得苦道：“上苍救一救则个！
sān rén duǒ zài lú wěi cóng zhōng wàng hòu miàn shí nà huǒ bǎ jiàn jìn
”三人躲在芦苇丛中，望后面时，那火把渐近。
sān rén xīn lǐ yuè huāng jiǎo gāo bù dī zài lú wěi lǐ zhuàng
三人心里越慌，脚高步低，在芦苇里撞。
qián miàn yī kàn bú dào tiān jìn tóu zǎo dào dì jǐn chù
前面一看，不到天尽头，早到地尽处。
dìng mù yī guān kàn jiàn dà jiāng lán jié cè biān yòu shì tiáo kuò gǎng
定目一观，看见大江拦截，侧边又是条阔港。
sòng jiāng yǎng tiān tàn dào zǎo zhī rú cǐ de kǔ huǐ mò xiān zhī zhī zài liáng shān pō yě bà
宋江仰天叹道：“早知如此的苦，悔莫先知，只在梁山泊也罢。
shuí xiǎng zhí duàn sòng zài zhè lǐ sàng le cán shēng
谁想直断送在这里，丧了残生！
hòu miàn de zhèng chuī fēng hú shào gǎn lái qián miàn yòu bèi dà jiāng zǔ dāng sòng jiāng zhèng zài wēi jí zhī jì zhī jiàn lú wěi cóng zhōng qiāo qiāo de hū rán yáo chū yī zhī chuán lái
后面的正吹风胡哨赶来，前面又被大江阻当，宋江正在危急之际，只见芦苇丛中，悄悄地忽然摇出一只船来。
sòng jiāng jiàn le biàn jiào shāo gōng qiě bǎ chuán lái jiù wǒ men sān gè ǎn yǔ nǐ shí liǎng yín zi
宋江见了，便叫：“梢公，且把船来救我们三个，俺与你十两银子。
nà shāo gōng zài chuán shàng wèn dào nǐ sān gè shì shèn me rén què zǒu zài zhè lǐ lái
”那梢公在船上问道：“你三个是甚么人，却走在这里来？
sòng jiāng dào bèi hòu yǒu qiǎng rén dǎ jié wǒ men yī mèi de zhuàng zài zhè lǐ
”宋江道：“背后有强人打劫，我们一昧地撞在这里。
nǐ kuài bǎ chuán lái dù wǒ men wǒ yǔ nǐ xiē yín liǎng
你快把船来渡我们，我与你些银两。
nà shāo gōng tīng de duō yǔ yín liǎng bǎ chuán biàn fàng lǒng lái dào àn biān
”那梢公听得多与银两，把船便放拢来到岸边。
sān gè lián máng tiào xià chuán qù
三个连忙跳下船去。
yí gè gōng rén biàn bǎ bāo guǒ diū xià cāng lǐ yí gè gōng rén biàn jiāng shuǐ huǒ gùn chēn kāi le chuán
一个公人便把包裹丢下舱里，一个公人便将水火棍捵开了船。
nà shāo gōng yī tóu dā shàng lǔ yī miàn tīng zhe bāo guǒ luò cāng yǒu xiē hǎo xiǎng shēng xīn lǐ àn xǐ huan
那梢公一头搭上橹，一面听着包裹落舱有些好响声，心里暗喜欢。
bǎ lǔ yī yáo nà zhǐ xiǎo chuán zǎo dàng zài jiāng xīn lǐ qù
把橹一摇，那只小船早荡在江心里去。
àn shàng nà huǒ gǎn lái de rén zǎo gǎn dào tān tóu yǒu shí shù gè huǒ bǎ
岸上那伙赶来的人，早赶到滩头，有十数个火把。
wéi tóu liǎng gè dà hàn gè tǐng zhe yī tiáo pō dāo suí cóng yǒu èr shí yú rén gè zhí qiāng bàng
为头两个大汉，各挺着一条朴刀，随从有二十余人，各执枪棒。
kǒu lǐ jiào dào nǐ nà shāo gōng kuài yáo chuán lǒng lái
口里叫道：“你那梢公，快摇船拢来！
sòng jiāng hé liǎng gè gōng rén zuò yī kuài er fú zài chuán cāng lǐ shuō dào shāo gōng què shì bú yào lǒng chuán
”宋江和两个公人做一块儿伏在船舱里，说道：“梢公，却是不要拢船！
wǒ men zì duō yǔ nǐ xiē yín zi xiāng xiè
我们自多与你些银子相谢。
nà shāo gōng diǎn tóu zhǐ bù yīng àn shàng de rén bǎ chuán wàng shàng shuǐ yī yī yā yā yáo jiāng qù
”那梢公点头，只不应岸上的人，把船望上水咿咿哑哑摇将去。
nà àn shàng zhè huǒ rén dà hè dào nǐ nà shāo gōng bù yáo lǒng chuán lái jiào nǐ dōu sǐ
那岸上这伙人大喝道：“你那梢公不摇拢船来，教你都死！
nà shāo gōng lěng xiào jǐ shēng yě bù yīng
”那梢公冷笑几声，也不应。
àn shàng nà huǒ rén yòu jiào dào nǐ shì nà gè shāo gōng zhí nèn dà dǎn bù yáo lǒng lái
岸上那伙人又叫道：“你是那个梢公，直恁大胆不摇拢来？
nà shāo gōng lěng xiào yīng dào lǎo yé jiào zuò zhāng shāo gōng nǐ bú yào yǎo wǒ niǎo
”那梢公冷笑应道：“老爷叫做张梢公，你不要咬我鸟！
àn shàng huǒ bǎ cóng zhōng nà gè cháng hàn shuō dào yuán lái shì zhāng dà gē
”岸上火把丛中那个长汉说道：“原来是张大哥！
nǐ jiàn wǒ dì xiōng liǎng gè me
你见我弟兄两个么？
nà shāo gōng yīng dào wǒ yòu bù xiā zuò shèn me bú jiàn nǐ
”那梢公应道：“我又不瞎，做甚么不见你！
nà cháng hàn dào nǐ jì jiàn wǒ shí qiě yáo lǒng lái hé nǐ shuō huà
”那长汉道：“你既见我时，且摇拢来和你说话。
nà shāo gōng dào yǒu huà míng cháo lái shuō chèn chuán de yào qù de jǐn
”那梢公道：“有话明朝来说，趁船的要去得紧。
nà cháng hàn dào wǒ dì xiōng liǎng gè zhèng yào zhuō zhè chèn chuán de sān gè rén
”那长汉道：“我弟兄两个正要捉这趁船的三个人！
nà shāo gōng dào chèn chuán de sān gè dōu shì wǒ jiā qīn juàn yī shí fù mǔ qǐng tā guī qù chī wǎn bǎn dāo miàn le lái
”那梢公道：“趁船的三个都是我家亲眷，衣食父母，请他归去吃碗板刀面了来。
nà cháng hàn dào nǐ qiě yáo lǒng lái hé nǐ shāng liáng
”那长汉道：“你且摇拢来，和你商量。
nà shāo gōng yòu dào wǒ de yī fàn dào yáo lǒng lái bǎ yǔ nǐ dào lè yì
”那梢公又道：“我的衣饭，倒摇拢来把与你，倒乐意！
nà cháng hàn dào zhāng dà gē bú shì zhè bān shuō
”那长汉道：“张大哥，不是这般说。
wǒ dì xiōng zhǐ yào zhuō zhè qiú tú nǐ qiě lǒng lái
我弟兄只要捉这囚徒，你且拢来！
nà shāo gōng yī tóu yáo lǔ yī miàn shuō dào wǒ zì hǎo jǐ rì jiē de zhè gè zhǔ gù què shì bù yáo lǒng lái dào chī nǐ jiē le qù
”那梢公一头摇橹，一面说道：“我自好几日接得这个主顾，却是不摇拢来，倒吃你接了去。
nǐ liǎng gè zhǐ de xiū guài gǎi rì xiāng jiàn
你两个只得休怪，改日相见！
sòng jiāng zài chuán cāng lǐ qiāo qiāo de hé liǎng gè gōng rén shuō yě nán de zhè gè shāo gōng jiù le wǒ men sān gè xìng mìng yòu yǔ tā fēn shuō
”宋江在船舱里悄悄的和两个公人说：“也难得这个梢公，救了我们三个性命，又与他分说。
bú yào wàng le tā ēn dé
不要忘了他恩德！
què bú shì xìng de zhè zhǐ chuán lái dù le wǒ men
却不是幸得这只船来渡了我们！
què shuō nà shāo gōng yáo kāi chuán qù lí de jiāng àn yuǎn le
却说那梢公摇开船去，离得江岸远了。
sān gè rén zài cāng lǐ wàng àn shàng shí huǒ bǎ yě zì qù lú wěi zhōng míng liàng
三个人在舱里望岸上时，火把也自去芦苇中明亮。
sòng jiāng dào cán kuì
宋江道：“惭愧！
zhèng shì hǎo rén xiāng féng è rén yuǎn lí
正是好人相逢，恶人远离。
qiě de tuō le zhè chǎng zāi nàn
且得脱了这场灾难！
zhī jiàn nà shāo gōng yáo zhe lǔ kǒu lǐ chàng qǐ hú zhōu gē lái
”只见那梢公摇着橹，口里唱起湖州歌来。
chàng dào
唱道：
lǎo yé shēng zhǎng zài jiāng biān bù pà guān sī bù pà tiān
“老爷生长在江边，不怕官司不怕天。
zuó yè huá guāng lái chèn wǒ lín xíng duó xià yī jīn zhuān
昨夜华光来趁我，临行夺下一金砖。
sòng jiāng hé liǎng gè gōng rén tīng le zhè shǒu gē dōu sū ruǎn le
宋江和两个公人听了这首歌，都酥软了。
sòng jiāng yòu xiǎng dào tā shì chàng shuǎ
宋江又想道：“他是唱耍。
sān gè zhèng zài cāng lǐ yì lùn wèi liǎo zhī jiàn nà shāo gōng fàng xià lǔ shuō dào nǐ zhè gè cuō niǎo liǎng gè gōng rén píng rì zuì huì zhà hài zuò sī shāng de rén jīn yè què zhuàng zài lǎo yé shǒu lǐ
”三个正在舱里议论未了，只见那梢公放下橹，说道：“你这个撮鸟，两个公人，平日最会诈害做私商的人，今夜却撞在老爷手里！
nǐ sān gè què shì yào chī bǎn dāo miàn
你三个却是要吃板刀面？
què shì yào chī hún tun
却是要吃馄饨？
sòng jiāng dào jiā zhǎng xiū yào qǔ xiào zěn dì huàn zuò bǎn dāo miàn
”宋江道：“家长休要取笑，怎地唤做板刀面？
zěn dì shì hún tun
怎地是馄饨？
nà shāo gōng zhēng zhuó yǎn dào lǎo yé hé nǐ shuǎ shén niǎo
”那梢公睁着眼道：“老爷和你耍甚鸟！
ruò hái yào chī bǎn dāo miàn shí ǎn yǒu yī bǎ pō fēng yě sì kuài dāo zài zhè huáng bǎn dǐ xià wǒ bù xiāo sān dāo wǔ dāo wǒ zhǐ yī dāo yí gè dōu duò nǐ sān gè rén xià shuǐ qù
若还要吃板刀面时，俺有一把泼风也似快刀在这艎板底下，我不消三刀五刀，我只一刀一个，都剁你三个人下水去。
nǐ ruò yào chī hún tun shí nǐ sān gè kuài tuō le yī shang dōu chì tiáo tiáo de tiào xià jiāng lǐ zì sǐ
你若要吃馄饨时，你三个快脱了衣裳，都赤条条地跳下江里自死！
sòng jiāng tīng ba chě dìng liǎng gè gōng rén shuō dào què shì kǔ yě
”宋江听罢，扯定两个公人说道：“却是苦也！
zhèng shì fú wú shuāng zhì huò bù dān xíng
正是福无双至，祸不单行！
nà shāo gōng hè dào nǐ sān gè hǎo hǎo shāng liáng kuài huí wǒ huà
”那梢公喝道：“你三个好好商量，快回我话！
sòng jiāng dá dào shāo gōng bù zhī wǒ men yě shì mò nài hé fàn xià le zuì dié pèi jiāng zhōu de rén
”宋江答道：“梢公不知，我们也是没奈何犯下了罪，迭配江州的人。
nǐ rú hé kě lián jiàn ráo le wǒ sān gè
你如何可怜见，饶了我三个！
nà shāo gōng hè dào nǐ shuō shèn me xián huà ráo nǐ sān gè
”那梢公喝道：“你说甚么闲话，饶你三个？
wǒ bàn ge yě bù ráo nǐ
我半个也不饶你！
lǎo yé huàn zuò yǒu míng de gǒu liǎn zhāng diē diē lái yě bù rèn de ye qù yě bù rèn de niang
老爷唤做有名的狗脸张爹爹，来也不认得爷，去也不认得娘！
nǐ biàn dōu bì le niǎo zuǐ kuài xià shuǐ lǐ qù
你便都闭了鸟嘴，快下水里去！
sòng jiāng yòu qiú gào dào wǒ men dōu bǎ bāo guǒ nà jīn yín cái bó yī fú děng xiàng jìn shù yǔ nǐ
”宋江又求告道：“我们都把包裹内金银财帛衣服等项，尽数与你。
zhǐ ráo le wǒ sān rén xìng mìng
只饶了我三人性命！
nà shāo gōng biàn qù huáng bǎn dǐ xià mō chū nà bǎ míng huǎng huǎng bǎn dāo lái dà hè dào nǐ sān gè yào zěn dì
”那梢公便去艎板底下摸出那把明晃晃板刀来，大喝道：“你三个要怎地？
sòng jiāng yǎng tiān tàn dào wéi yīn wǒ bù jìng tiān dì bù xiào fù mǔ fàn xià zuì zé lián lěi le nǐ liǎng gè
”宋江仰天叹道：“为因我不敬天地，不孝父母，犯下罪责，连累了你两个！
nà liǎng gè gōng rén yě chě zhù sòng jiāng dào yā sī ba ba
”那两个公人也扯住宋江道：“押司，罢，罢！
wǒ men sān gè yī chǔ sǐ xiū
我们三个一处死休！
nà shāo gōng yòu hè dào nǐ sān gè hǎo hǎo kuài tuō le yī shang biàn tiào xià jiāng lǐ qù
”那梢公又喝道：“你三个好好快脱了衣裳，便跳下江里去！
tiào biàn tiào bù tiào shí lǎo yé biàn duò xià shuǐ lǐ qù
跳便跳，不跳时，老爷便剁下水里去！
sòng jiāng hé nà liǎng gè gōng rén bào zuò yí kuài qià dài yào tiào shuǐ
宋江和那两个公人抱做一块，恰待要跳水。
zhī jiàn jiāng miàn shàng yī yī yā yā lǔ shēng xiǎng sòng jiāng tàn tóu kàn shí yī zhī kuài chuán fēi yě sì cóng shàng shuǐ tóu yáo jiāng xià lái
只见江面上咿咿哑哑橹声响，宋江探头看时，一只快船飞也似从上水头摇将下来。
chuán shàng yǒu sān gè rén yī tiáo dà hàn shǒu lǐ héng zhe tuō chā lì zài chuán tóu shàng
船上有三个人：一条大汉手里横着托叉，立在船头上；
shāo tóu liǎng gè hòu shēng yáo zhe liǎng bǎ kuài lǔ
梢头两个后生，摇着两把快橹。
xīng guāng zhī xià zǎo dào miàn qián
星光之下，早到面前。
nà chuán tóu shàng héng chā de dà hàn biàn hè dào qián miàn shì shèn me shāo gōng gǎn zài dāng gǎng xíng shì
那船头上横叉的大汉便喝道：“前面是甚么梢公，敢在当港行事？
chuán lǐ huò wù jiàn zhě yǒu fèn
船里货物，见者有分！
zhè chuán shāo gōng huí tóu kàn le huāng máng yīng dào yuán lái què shì li dà gē wǒ zhī dào shì shuí lái
”这船梢公回头看了，慌忙应道：“原来却是李大哥，我只道是谁来！
dà gē yòu qù zuò mǎi mài
大哥又去做买卖？
zhǐ shì bù céng dài qiè xiōng dì
只是不曾带挈兄弟。
dà hàn dào shì zhāng dà gē
”大汉道：“是张大哥。
nǐ zài zhè lǐ yòu nòng dé yī shǒu chuán lǐ shèn me háng huò
你在这里又弄得一手，船里甚么行货？
yǒu xiē yóu shuǐ me
有些油水么？
shāo gōng dá dào jiào nǐ dé zhī hǎo xiào
”梢公答道：“教你得知好笑。
wǒ zhè jǐ rì méi dào lù yòu dǔ shū le méi yī wén
我这几日没道路，又赌输了，没一文。
zhèng zài shā tān shàng mèn zuò àn shàng yī huǒ rén gǎn zhè sān tóu háng huò lái wǒ chuán lǐ què shì niǎo liǎng gè gōng rén jiě yí gè hēi ǎi qiú tú zhèng bù zhī shì nà lǐ rén
正在沙滩上闷坐，岸上一伙人赶这三头行货来我船里，却是鸟两个公人，解一个黑矮囚徒，正不知是那里人。
tā shuō dào dié pèi jiāng zhōu lái de què yòu xiàng shàng bù dài xíng jiā
他说道迭配江州来的，却又项上不带行枷。
gǎn lái de àn shàng nà huǒ rén què shì zhèn shàng mù jiā gē ér liǎng gè dìng yào tǎo tā
赶来的岸上那伙人，却是镇上穆家哥儿两个，定要讨他。
wǒ jiàn yǒu xiē yóu shuǐ chī wǒ bù hái tā
我见有些油水吃，我不还他。
chuán shàng nà dà hàn dào duō
”船上那大汉道：“咄！
mò bú shì wǒ gē ge sòng gōng míng
莫不是我哥哥宋公明？
sòng jiāng tīng de shēng yīn sī shú biàn cāng lǐ jiào dào chuán shàng hǎo hàn shì shuí
”宋江听得声音厮熟，便舱里叫道：“船上好汉是谁？
jiù sòng jiāng zé gè
救宋江则个！
nà dà hàn shī jīng dào zhēn gè shì wǒ gē ge
”那大汉失惊道：“真个是我哥哥！
zǎo bù zuò chū lái
早不做出来！
sòng jiāng zuān chū chuán shàng lái kàn shí xīng guāng míng liàng nà lì zài chuán tóu shàng de dà hàn bú shì bié rén zhèng shì
”宋江钻出船上来看时，星光明亮，那立在船头上的大汉，不是别人，正是：
jiā zhù xún yáng jiāng pǔ shàng zuì chēng háo jié yīng xióng
家住浔阳江浦上，最称豪杰英雄。
méi nóng yǎn dà miàn pí hóng
眉浓眼大面皮红。
zī xū chuí tiě xiàn yǔ huà ruò tóng zhōng
髭须垂铁线，语话若铜钟。
lǐn lǐn shēn qū zhǎng bā chǐ néng huī lì jiàn shuāng fēng
凛凛身躯长八尺，能挥利剑霜锋。
chōng bō yuè làng lì qí gōng
冲波跃浪立奇功。
lú zhōu shēng lǐ jùn chuò hào hùn jiāng lóng
庐州生李俊，绰号混江龙。
nà chuán tóu shàng lì de dà hàn zhèng shì hùn jiāng lóng lǐ jùn
那船头上立的大汉正是混江龙李俊；
bèi hòu chuán shāo shàng liǎng gè yáo lǔ de yí gè shì chū dòng jiāo tóng wēi yí gè shì fān jiāng shèn tóng měng
背后船梢上两个摇橹的：一个是出洞蛟童威，一个是翻江蜃童猛。
zhè lǐ jùn tīng de shì sòng gōng míng biàn tiào guò chuán lái kǒu lǐ jiào kǔ dào gē ge jīng kǒng
这李俊听得是宋公明，便跳过船来，口里叫苦道：“哥哥惊恐！
kǔ shì xiǎo dì lái de chí le xiē gè wù le rén xiōng xìng mìng
苦是小弟来得迟了些个，误了仁兄性命！
jīn rì tiān shǐ lǐ jùn zài jiā zuò lì bù ān zhào chuán chū lái jiāng lǐ gǎn xiē sī yán bù xiǎng yòu yù zhe gē ge zài cǐ shòu nàn
今日天使李俊在家坐立不安，棹船出来江里赶些私盐，不想又遇着哥哥在此受难！
nà shāo gōng dāi le bàn shǎng zuò shēng bù dé fāng cái wèn dào li dà gē zhè hēi hàn biàn shì shān dōng jí shí yǔ sòng gōng míng me
”那梢公呆了半晌，做声不得，方才问道：“李大哥，这黑汉便是山东及时雨宋公明么？
lǐ jùn dào kě zhī shì li
”李俊道：“可知是哩！
nà shāo gōng biàn bài dào wǒ nà ye
”那梢公便拜道：“我那爷！
nǐ hé bù zǎo tōng gè dà míng shěng de zhe wǒ zuò chū è shì lái zhēng xiē ér shāng le rén xiōng
你何不早通个大名，省得着我做出歹事来，争些儿伤了仁兄！
sòng jiāng wèn lǐ jùn dào zhè gè hǎo hàn shì shuí
”宋江问李俊道：“这个好汉是谁？
gāo xìng hé míng
高姓何名？
lǐ jùn dào gē ge bù zhī
”李俊道：“哥哥不知。
zhè gè hǎo hàn què shì xiǎo dì jié yì de xiōng dì yuán shì xiǎo gū shān xià rén shì xìng zhāng míng héng chuò hào chuán huǒ ér
这个好汉却是小弟结义的兄弟，原是小孤山下人氏，姓张名横，绰号船火儿。
zhuān zài cǐ xún yáng jiāng zuò zhè jiàn wěn shàn de dào lù
专在此浔阳江做这件稳善的道路。
sòng jiāng hé liǎng gè gōng rén dōu xiào qǐ lái
”宋江和两个公人都笑起来。
dāng shí liǎng zhǐ chuán bìng zhe yáo bēn tān biān lái lǎn le chuán cāng lǐ fú sòng jiāng bìng liǎng gè gōng rén shàng àn
当时两只船并着摇奔滩边来，缆了船，舱里扶宋江并两个公人上岸。
lǐ jùn yòu yǔ zhāng héng shuō dào xiōng dì wǒ cháng hé nǐ shuō tiān xià yì shì zhī chú fēi shān dōng jí shí yǔ yùn chéng sòng yā sī
李俊又与张横说道：“兄弟，我常和你说：天下义士，只除非山东及时雨郓城宋押司。
jīn rì nǐ kě zǐ xì rèn kàn
今日你可仔细认看。
zhāng héng pū fān shēn yòu zài shā tān shàng bài dào wàng gē ge shù xiōng dì zuì guò
”张横扑翻身，又在沙滩上拜道：“望哥哥恕兄弟罪过！
sòng jiāng kàn nà zhāng héng shí dàn jiàn
”宋江看那张横时，但见：
qī chǐ shēn qū sān jiǎo yǎn huáng rán chì fā hóng jing
七尺身躯三角眼，黄髯赤发红睛。
xún yáng jiāng shàng yǒu shēng míng
浔阳江上有声名。
chōng bō rú shuǐ guài yuè làng shì fēi jīng
冲波如水怪，跃浪似飞鲸。
è shuǐ kuáng fēng dōu bù jù jiāo lóng jiàn chǔ hún jīng
恶水狂风都不惧，蛟龙见处魂惊。
tiān chà liè sù hài shēng líng
天差列宿害生灵。
xiǎo gū shān xià zhù chuán huǒ hào zhāng héng
小孤山下住，船火号张横。
nà shāo gōng chuán huǒ ér zhāng héng bài bà wèn dào yì shì gē ge wèi hé shì pèi lái cǐ jiān
那梢公船火儿张横拜罢，问道：“义士哥哥为何事配来此间？
lǐ jùn biàn bǎ sòng jiāng fàn zuì de shì shuō le jīn lái dié pèi jiāng zhōu
”李俊便把宋江犯罪的事说了，今来迭配江州。
zhāng héng tīng le shuō dào hǎo jiào gē ge dé zhī xiǎo dì yī mǔ suǒ shēng de qīn dì xiōng liǎng gè zhǎng de biàn shì xiǎo dì
张横听了说道：“好教哥哥得知，小弟一母所生的亲弟兄两个，长的便是小弟；
wǒ yǒu gè xiōng dì què yòu liǎo de hún shēn xuě liàn yě sì yī shēn bái ròu de sì wǔ shí lǐ shuǐ miàn shuǐ dǐ xià fú de qī rì qī yè shuǐ lǐ xíng yī sì yī gēn bái tiáo gēng jiān yī shēn hǎo wǔ yì yīn cǐ rén qǐ tā yí gè míng huàn zuò làng lǐ bái tiào zhāng shùn
我有个兄弟，却又了得，浑身雪练也似一身白肉，得四五十里水面，水底下伏得七日七夜，水里行一似一根白条，更兼一身好武艺，因此人起他一个名，唤做浪里白跳张顺。
dāng chū wǒ dì xiōng liǎng gè zhī zài yáng zǐ jiāng biān zuò yī jiàn yī běn fèn de dào lù
当初我弟兄两个只在扬子江边做一件依本分的道路。
sòng jiāng dào yuàn wén zé gè
”宋江道：“愿闻则个。
zhāng héng dào wǒ dì xiōng liǎng gè dàn dǔ shū le shí wǒ biàn xiān jià yī zhī chuán dù zài jiāng biān jìng chǔ zuò sī dù
”张横道：“我弟兄两个，但赌输了时，我便先驾一只船，渡在江边静处做私渡。
yǒu nà yī děng kè rén tān shěng guàn bǎi qián de yòu yào kuài biàn lái xià wǒ chuán
有那一等客人，贪省贯百钱的，又要快，便来下我船。
děng chuán lǐ dōu zuò mǎn le què jiào xiōng dì zhāng shùn yě ban zuò dān shēn kè rén bēi zhe yí gè dà bāo yě lái chèn chuán
等船里都坐满了，却教兄弟张顺也扮做单身客人，背着一个大包，也来趁船。
wǒ bǎ chuán yáo dào bàn jiāng lǐ xiē le lǔ pāo le dīng chā yī bǎ bǎn dāo què tǎo chuán qián
我把船摇到半江里，歇了橹，抛了钉，插一把板刀，却讨船钱。
běn hé wǔ bǎi zú qián yī gè rén wǒ biàn dìng yào tā sān guàn
本合五百足钱一个人，我便定要他三贯。
què xiān wèn xiōng dì tǎo qǐ jiào tā jiǎ yì bù kěn hái wǒ wǒ biàn bǎ tā lái qǐ shǒu
却先问兄弟讨起，教他假意不肯还我，我便把他来起手。
yī shǒu jiū zhù tā tóu yī shǒu tí dìng yāo kuà pū tóng dì cuān xià jiāng lǐ
一手揪住他头，一手提定腰胯，扑同地撺下江里。
pái tóu r dìng yào sān guàn
排头儿定要三贯。
yī gè gè dōu jīng de dāi le bǎ chū lái bù dié
一个个都惊得呆了，把出来不迭。
dōu liǎn de zú le què sòng tā dào pì jìng chù shàng àn
都敛得足了，却送他到僻净处上岸。
wǒ nà xiōng dì zì cóng shuǐ dǐ xià zǒu guò duì àn děng méi le rén què yǔ xiōng dì fēn qián qù dǔ
我那兄弟自从水底下走过对岸，等没了人，却与兄弟分钱去赌。
nà shí wǒ liǎng gè zhǐ kào zhè jiàn dào lù guò rì
那时我两个只靠这件道路过日。
sòng jiāng dào kě zhī jiāng biān duō yǒu zhǔ gù lái xún nǐ sī dù
”宋江道：“可知江边多有主顾来寻你私渡。
lǐ jùn děng dōu xiào qǐ lái
”李俊等都笑起来。
zhāng héng yòu dào rú jīn wǒ dì xiōng liǎng gè dōu gǎi le yè
张横又道：“如今我弟兄两个都改了业。
wǒ biàn zhī zài zhè xún yáng jiāng lǐ zuò xiē sī shāng xiōng dì zhāng shùn tā què rú jīn zì zài jiāng zhōu zuò mài yú yá zi
我便只在这浔阳江里做些私商，兄弟张顺他却如今自在江州做卖鱼牙子。
rú jīn gē ge qù shí xiǎo dì jì yī fēng shū qù zhǐ shì bù shí zì xiě bù dé
如今哥哥去时，小弟寄一封书去，只是不识字，写不得。
lǐ jùn dào wǒ men dōu qù cūn lǐ yāng gè mén guǎn xiān shēng lái xiě
”李俊道：“我们都去村里，央个门馆先生来写。
liú xià tóng wēi tóng měng kàn le chuán
”留下童威、童猛看了船。
sān gè rén gēn le lǐ jùn zhāng héng wǔ gè rén tóu cūn lǐ lái
三个人跟了李俊、张横，五个人投村里来。
zǒu bù guò bàn lǐ lù kàn jiàn huǒ bǎ hái zài àn shàng míng liàng
走不过半里路，看见火把还在岸上明亮。
zhāng héng shuō dào tā dì xiōng liǎng gè hái wèi guī qù
张横说道：“他弟兄两个还未归去。
lǐ jùn dào nǐ shuō wū shuí dì xiōng liǎng gè
”李俊道：“你说兀谁弟兄两个？
zhāng héng dào biàn shì zhèn shàng nà mù jiā gē ér liǎng gè
”张横道：“便是镇上那穆家哥儿两个。
lǐ jùn dào yī fà jiào tā liǎng gè lái bài jiàn gē ge
”李俊道：“一发叫他两个来拜见哥哥。
sòng jiāng lián máng shuō dào shǐ bù dé
”宋江连忙说道：“使不得！
tā liǎng gè gǎn zhe yào zhuō wǒ
他两个赶着要捉我。
lǐ jùn dào rén xiōng fàng xīn tā dì xiōng bù zhī shì gē ge tā yì shì wǒ men yí lù rén
”李俊道：“仁兄放心，他弟兄不知是哥哥，他亦是我们一路人。
lǐ jùn yòng shǒu yī zhāo hú shào le yī shēng zhī jiàn huǒ bǎ rén bàn dōu fēi bēn jiāng lái miàn qián
”李俊用手一招，胡哨了一声，只见火把人伴都飞奔将来面前。
kàn jiàn lǐ jùn zhāng héng dōu gōng fèng zhe sòng jiāng zuò yī chù shuō huà nà dì xiōng èr rén dà jīng dào èr wèi dà gē què rú hé yǔ zhè sān rén sī shú
看见李俊、张横都恭奉着宋江做一处说话，那弟兄二人大惊道：“二位大哥却如何与这三人厮熟？
lǐ jùn dà xiào dào nǐ dào tā wū shuí
”李俊大笑道：“你道他兀谁？
nà èr rén dào biàn shì bù rèn de
”那二人道：“便是不认得。
zhī jiàn tā zài zhèn shàng chū yín liǎng shǎng nà shǐ qiāng bàng de miè ǎn zhèn shàng wēi fēng zhèng dài yào zhuō tā
只见他在镇上出银两赏那使枪棒的，灭俺镇上威风，正待要捉他。
lǐ jùn dào tā biàn shì wǒ rì cháng hé nǐ men shuō de shān dōng jí shí yǔ yùn chéng sòng yā sī gōng míng gē ge
”李俊道：“他便是我日常和你们说的，山东及时雨郓城宋押司公明哥哥。
nǐ liǎng gè hái bù kuài bài
你两个还不快拜！
nà dì xiōng liǎng gè piē le pō dāo pū fān shēn biàn bài dào wén míng jiǔ yǐ
”那弟兄两个撇了朴刀，扑翻身便拜道：“闻名久矣！
bù qī jīn rì fāng de xiāng huì
不期今日方得相会。
què cái shèn shì mào dú fàn shāng le gē gē wàng qǐ lián mǐn shù zuì
却才甚是冒渎，犯伤了哥哥，望乞怜悯恕罪！
sòng jiāng fú qǐ èr wèi dào zhuàng shì yuàn qiú dà míng
”宋江扶起二位道：“壮士，愿求大名。
lǐ jùn biàn dào zhè dì xiōng liǎng gè fù hù shì cǐ jiān rén xìng mù míng hóng chuò hào méi zhē lán
”李俊便道：“这弟兄两个富户，是此间人，姓穆名弘，绰号没遮拦。
xiōng dì mù chūn huàn zuò xiǎo zhē lán
兄弟穆春，唤做小遮拦。
shì jiē yáng zhèn shàng yī bà
是揭阳镇上一霸。
wǒ zhè lǐ yǒu sān bà gē ge bù zhī yī fà shuō yǔ gē ge zhī dào
我这里有三霸，哥哥不知，一发说与哥哥知道。
jiē yáng lǐng shàng lǐng xià biàn shì xiǎo dì hé li lì yī bà
揭阳岭上岭下便是小弟和李立一霸；
jiē yáng zhèn shàng shì tā dì xiōng liǎng gè yī bà
揭阳镇上是他弟兄两个一霸；
xún yáng jiāng biān zuò sī shāng de què shì zhāng héng zhāng shùn liǎng gè yī bà yǐ cǐ wèi zhī sān bà
浔阳江边做私商的却是张横、张顺两个一霸：以此谓之三霸。
sòng jiāng dá dào wǒ men rú hé shěng de
”宋江答道：“我们如何省得！
jì rán dōu shì zì jiā dì xiōng qíng fèn wàng qǐ fàng hái le xuē yǒng
既然都是自家弟兄情分，望乞放还了薛永。
mù hóng xiào dào biàn shì shǐ qiāng bàng de nà sī
”穆弘笑道：“便是使枪棒的那厮？
gē ge fàng xīn
哥哥放心。
suí jí biàn jiào xiōng dì mù chūn qù qǔ lái huán gē ge
”随即便教兄弟穆春：“去取来还哥哥。
wǒ men qiě qǐng rén xiōng dào bì zhuāng fú lǐ qǐng zuì
我们且请仁兄到敝庄伏礼请罪。
lǐ jùn shuō dào zuì hǎo zuì hǎo
”李俊说道：“最好，最好。
biàn dào nǐ zhuāng shǎng qù
便到你庄上去。
mù hóng jiào zhuāng kè zhe liǎng gè qù kàn le chuán zhī jiù qǐng tóng wēi tóng měng yī tóng dōu dào zhuāng shǎng qù xiāng huì
穆弘叫庄客着两个去看了船只，就请童威、童猛一同都到庄上去相会；
yī miàn yòu zhe rén qù zhuāng shàng bào zhī zhì bàn jiǔ shí shā yáng zǎi zhū zhěng lǐ yán yàn
一面又着人去庄上报知，置办酒食，杀羊宰猪，整理筵宴。
yī xíng zhòng rén děng le tóng wēi tóng měng yī tóng qǔ lù tóu zhuāng shàng lái
一行众人等了童威、童猛，一同取路投庄上来。
què hǎo wǔ gēng tiān qì dōu dào zhuāng lǐ qǐng chū mù tài gōng lái xiāng jiàn le jiù cǎo táng shàng fēn bīn zhǔ zuò xia
却好五更天气，都到庄里，请出穆太公来相见了，就草堂上分宾主坐下。
sòng jiāng kàn nà mù hóng shí duān dì hǎo biǎo rén wù
宋江看那穆弘时，端的好表人物。
dàn jiàn
但见：
miàn shì yín pén shēn shì yù tóu yuán yǎn xì méi dān
面似银盆身似玉，头圆眼细眉单。
wēi fēng lǐn lǐn bī rén hán
威风凛凛逼人寒。
líng guān lí dòu fǔ yòu shèng xià tiān guān
灵官离斗府，佑圣下天关。
wǔ yì gāo qiáng xīn dǎn dà zhèn qián bù kěn kōng hái
武艺高强心胆大，阵前不肯空还。
gōng chéng yě zhàn duó qí fān
攻城野战夺旗幡。
mù hóng zhēn zhuàng shì rén hào méi zhē lán
穆弘真壮士，人号没遮拦。
sòng jiāng yǔ mù tài gōng duì zuò shuō huà
宋江与穆太公对坐说话。
wèi jiǔ tiān sè míng lǎng mù chūn yǐ qǔ dào bìng dà chóng xuē yǒng jìn lái yī chù xiāng huì le
未久，天色明朗，穆春已取到病大虫薛永进来，一处相会了。
mù hóng ān pái yán xí guǎn dài sòng jiāng děng zhòng wèi yǐn yàn
穆弘安排筵席，管待宋江等众位饮宴。
dāng rì zhòng rén zài xí shàng suǒ shuō gè zì jīng guò de xǔ duō shì wù
当日，众人在席上，所说各自经过的许多事务。
zhì wǎn dōu liú zài zhuāng shàng sù xiē
至晚，都留在庄上宿歇。
cì rì sòng jiāng yào xíng mù hóng nà lǐ kěn fàng bǎ zhòng rén dōu liú zhuāng shàng péi shì sòng jiāng qù zhèn shàng xián wán guān kàn jiē yáng shì cūn jǐng yī zāo
次日，宋江要行，穆弘那里肯放，把众人都留庄上，陪侍宋江去镇上闲玩，观看揭阳市村景一遭。
yòu zhù le sān rì sòng jiāng pà wéi le xiàn cì jiān yì yào xíng
又住了三日，宋江怕违了限次，坚意要行。
mù hóng bìng zhòng rén kǔ liú bú zhù dāng rì zuò gè sòng lù yán xí
穆弘并众人苦留不住，当日做个送路筵席。
cì rì zǎo qǐ lái sòng jiāng zuò bié mù tài gōng bìng zhòng wèi hǎo hàn lín xíng fēn fù xuē yǒng qiě zài mù hóng chù zhù jǐ shí què lái jiāng zhōu zài de xiāng huì
次日早起来，宋江作别穆太公并众位好汉，临行分付薛永：“且在穆弘处住几时，却来江州，再得相会。
mù hóng dào gē ge dàn qǐng fàng xīn wǒ zhè lǐ zì kàn gù tā
”穆弘道：“哥哥但请放心，我这里自看顾他。
qǔ chū yī pán jīn yín sòng yǔ sòng jiāng yòu jī fā liǎng gè gōng rén xiē yín liǎng
”取出一盘金银送与宋江，又赍发两个公人些银两。
lín dòng shēn zhāng héng zài mù hóng zhuāng shàng yāng rén xiū le yī fēng jiā shū yāng sòng jiāng fù yǔ zhāng shùn
临动身，张横在穆弘庄上央人修了一封家书，央宋江付与张顺。
dāng shí sòng jiāng shōu fàng bāo guǒ nèi le
当时宋江收放包裹内了。
yī xíng rén dōu sòng dào xún yáng jiāng biān
一行人都送到浔阳江边。
mù hóng jiào zhǐ chuán lái qǔ guò xiān tóu xíng lǐ xià chuán zhòng rén dōu zài jiāng biān ān pái xíng jiā qǔ jiǔ shí shàng chuán jiàn xíng
穆弘叫只船来，取过先头行李下船，众人都在江边，安排行枷，取酒食上船饯行。
dāng xià zhòng rén sǎ lèi ér bié
当下众人洒泪而别。
lǐ jùn zhāng héng mù hóng mù chūn xuē yǒng tóng wēi tóng měng yī xíng dōu huí mù jiā zhuāng fēn bié gè zì huí jiā bù zài huà xià
李俊、张横、穆弘、穆春、薛永、童威、童猛一行，都回穆家庄，分别各自回家，不在话下。
zhǐ shuō sòng jiāng zì hé liǎng gè gōng rén xià chuán tóu jiāng zhōu lái
只说宋江自和两个公人下船，投江州来。
zhè shāo gōng fēi bǐ qián fān yè qǐ yī fān fēng peng zǎo sòng dào jiāng zhōu shàng àn
这梢公非比前番，拽起一帆风篷，早送到江州上岸。
sòng jiāng yī qián dài shàng xíng jiā liǎng gè gōng rén qǔ chū wén shū tiāo le xíng lǐ zhí zhì jiāng zhōu fǔ qián lái zhèng zhí fǔ yǐn shēng tīng
宋江依前带上行枷，两个公人取出文书，挑了行李，直至江州府前来，正直府尹升厅。
yuán lái nà jiāng zhōu zhī fǔ xìng cài shuāng míng dé zhāng shì dāng cháo cài tài shī cài jīng de dì jiǔ gè ér zi yīn cǐ jiāng zhōu rén jiào tā zuò cài jiǔ zhī fǔ
原来那江州知府，姓蔡，双名德章，是当朝蔡太师蔡京的第九个儿子，因此江州人叫他做蔡九知府。
nà rén wéi guān tān làn zuò shì jiāo shē
那人为官贪滥，作事骄奢。
wèi zhè jiāng zhōu shì gè qián liáng hào dà de qù chù yì qiě rén guǎng wù shèng yīn cǐ tài shī tè dì jiào tā lái zuò gè zhī fǔ
为这江州是个钱粮浩大的去处，抑且人广物盛，因此太师特地教他来做个知府。
dāng shí liǎng gè gōng rén dāng tīng xià le gōng wén yā sòng jiāng tóu tīng xià
当时两个公人当厅下了公文，押宋江投厅下。
cài jiǔ zhī fǔ kàn jiàn sòng jiāng yī biǎo fēi sú biàn wèn dào nǐ wèi hé jiā shàng méi le běn zhōu de fēng pí
蔡九知府看见宋江一表非俗，便问道：“你为何枷上没了本州的封皮？
liǎng gè gōng rén gào dào yú lù shàng chūn yǔ lín lí què bèi shuǐ shī huài le
”两个公人告道：“于路上春雨淋漓，却被水湿坏了。
zhī fǔ dào kuài xiě gè tiè lái biàn sòng xià chéng wài láo chéng yíng lǐ qù
”知府道：“快写个帖来，便送下城外牢城营里去。
běn fǔ zì chà gōng rén yā jiè xià qù
本府自差公人押解下去。
zhè liǎng gè gōng rén jiù sòng sòng jiāng dào láo chéng yíng nèi jiāo gē
”这两个公人就送宋江到牢城营内交割。
dāng shí jiāng zhōu fǔ gōng rén jī le wén tiē jiān yā sòng jiāng bìng tóng gōng rén chū zhōu yá qián lái jiǔ diàn lǐ mǎi jiǔ chī
当时江州府公人赍了文帖，监押宋江并同公人出州衙前，来酒店里买酒吃。
sòng jiāng qǔ sān liǎng lái yín zi yǔ le jiāng zhōu fǔ gōng rén
宋江取三两来银子，与了江州府公人。
dāng tǎo le shōu guǎn jiāng sòng jiāng yā sòng dān shēn fáng lǐ tīng zài hóu
当讨了收管，将宋江押送单身房里听在侯。
nà gōng rén xiān qù duì guǎn yíng chāi bō chù tì sòng jiāng shuō le fāng biàn jiāo gē tǎo le shōu guǎn zì huí jiāng zhōu fǔ qù le
那公人先去对管营、差拨处替宋江说了方便，交割讨了收管，自回江州府去了。
zhè liǎng gè gōng rén yě jiāo huán le sòng jiāng bāo guǒ xíng lǐ qiān chou wàn xiè xiāng cí le rù chéng lái
这两个公人也交还了宋江包裹行李，千酬万谢，相辞了入城来。
liǎng gè zì shuō dào wǒ men suī shì chī le jīng kǒng què zuàn de xǔ duō yín liǎng
两个自说道：“我们虽是吃了惊恐，却赚得许多银两。
zì dào zhōu yá fǔ lǐ cì hou tǎo le huí wén liǎng gè qǔ lù wǎng jì zhōu qù le
”自到州衙府里伺候，讨了回文，两个取路往济州去了。
huà lǐ zhǐ shuō sòng jiāng yòu zì yāng měi rén qíng
话里只说宋江又自央浼人情。
chāi bō dào dān shēn fáng lǐ sòng le shí liǎng yín zi yǔ tā
差拨到单身房里，送了十两银子与他；
guǎn yíng chù yòu zì jiā bèi sòng yín liǎng bìng rén shì
管营处又自加倍送银两并人事；
yíng lǐ guǎn shì de rén bìng shǐ huàn de jūn jiàn rén děng dōu sòng xiē yín liǎng yǔ tā men mǎi chá chī
营里管事的人并使唤的军健人等，都送些银两与他们买茶吃。
yīn cǐ wú yí gè bù huān xǐ sòng jiāng
因此无一个不欢喜宋江。
shǎo kè yǐn dào diǎn shì tīng qián chú le xíng jiā cān jiàn
少刻，引到点视厅前，除了行枷参见。
guǎn yíng yǐ dé le huì lù zài tīng shàng shuō dào zhè gè xīn pèi dào fàn rén sòng jiāng tīng zhe xiān huáng tài zǔ wǔ dé huáng dì shèng zhǐ shì lì dàn fán xīn rù liú pèi de rén xū xiān chī yī bǎi shā wēi bàng
管营已得了贿赂，在厅上说道：“这个新配到犯人宋江听着：先皇太祖武德皇帝圣旨事例，但凡新入流配的人，须先吃一百杀威棒。
zuǒ yòu yǔ wǒ zhuō qù bèi qǐ lái
左右，与我捉去背起来。
sòng jiāng gào dào xiǎo rén yú lù gǎn mào fēng hán shí zhèng zhì jīn wèi zēng quán kě
”宋江告道：“小人于路感冒风寒时症，至今未曾痊可。
guǎn yíng dào zhè hàn duān dì shì yǒu bìng de
”管营道：“这汉端的似有病的。
bú jiàn tā miàn huáng jī shòu yǒu xiē bìng zhèng
不见他面黄肌瘦，有些病症？
qiě yǔ tā quán xíng jì xià zhè dùn bàng
且与他权行寄下这顿棒。
cǐ rén jì shì xiàn lì chū shēn zhe tā běn yíng chāo shì fáng zuò gè chāo shì
此人既是县吏出身，着他本营抄事房做个抄事。
jiù shí lì le wén àn biàn jiào fā qù chāo shì
”就时立了文案，便教发去抄事。
sòng jiāng xiè le qù dān shēn fáng qǔ le xíng lǐ dào chāo shì fáng ān dùn le
宋江谢了，去单身房取了行李，到抄事房安顿了。
zhòng qiú tú jiàn sòng jiāng yǒu miàn mù dōu mǎi jiǔ lái yǔ tā qìng hè
众囚徒见宋江有面目，都买酒来与他庆贺。
cì rì sòng jiāng zhì bèi jiǔ shí yǔ zhòng rén huí lǐ
次日，宋江置备酒食与众人回礼。
bù shí jiān yòu qǐng chāi bō pái tóu dì bēi guǎn yíng chǔ cháng cháng sòng lǐ wù yǔ tā
不时间又请差拨、牌头递杯，管营处常常送礼物与他。
sòng jiāng shēn biān yǒu de shì jīn yín cái bó zì luò de jié shí tā men
宋江身边有的是金银财帛，自落的结识他们。
zhù le bàn yuè zhī jiān mǎn yíng lǐ méi yī gè bù huān xǐ tā
住了半月之间，满营里没一个不欢喜他。
zì gǔ dào shì qíng kàn lěng nuǎn rén miàn zhú gāo dī
自古道：世情看冷暖，人面逐高低。
sòng jiāng yī rì yǔ chāi bō zài chāo shì fáng chī jiǔ nà chāi bō shuō yǔ sòng jiāng dào xián xiōng wǒ qián rì hé nǐ shuō de nà gè jié jí cháng lì rén qíng rú hé duō rì bù shǐ rén sòng qù yǔ tā
宋江一日与差拨在抄事房吃酒，那差拨说与宋江道：“贤兄，我前日和你说的那个节级常例人情，如何多日不使人送去与他？
jīn yǐ yī xún zhī shàng le tā míng rì xià lái shí xū bù hǎo kàn lián wǒ men yě wú miàn mù
今已一旬之上了，他明日下来时，须不好看，连我们也无面目。
sòng jiāng dào zhè gè bù fáng
”宋江道：“这个不妨。
nà rén yào qián bù yǔ tā ruò shì chāi bō gē ge dàn yào shí zhǐ gù wèn sòng jiāng qǔ bù fáng
那人要钱不与他，若是差拨哥哥但要时，只顾问宋江取不妨。
nà jié jí yào shí yī wén yě méi
那节级要时，一文也没！
děng tā xià lái sòng jiāng zì yǒu huà shuō
等他下来，宋江自有话说。
chāi bō dào yā sī nà rén hǎo shēng lì hài gēng jiān shǒu jiǎo liǎo de
”差拨道：“押司，那人好生利害，更兼手脚了得。
tǎng huò yǒu xiē yán yǔ gāo dī chī le tā xiē xiū rǔ què dào wǒ bù yǔ nǐ tōng zhī
倘或有些言语高低，吃了他些羞辱，却道我不与你通知。
sòng jiāng dào xiōng zhǎng yóu tā
”宋江道：“兄长由他。
dàn qǐng fàng xīn xiǎo kě zì yǒu cuò zhì
但请放心，小可自有措置。
gǎn shì sòng xiē yǔ tā yě bú jiàn de
敢是送些与他，也不见得；
tā yǒu gè bù gǎn yào wǒ de yě bú jiàn de
他有个不敢要我的，也不见得。
zhèng nèn de shuō wèi liǎo zhī jiàn pái tóu lái bào dào jié jí xià zài zhè lǐ le
”正恁的说未了，只见牌头来报道：“节级下在这里了。
zhèng zài tīng shàng dà fā zuò mà dào xīn dào pèi jūn rú hé bù sòng cháng lì qián lái yǔ wǒ
正在厅上大发作，骂道：‘新到配军如何不送常例钱来与我！
chāi bō dào wǒ shuō shì me
’”差拨道：“我说是么！
nà rén zì lái lián wǒ men dōu guài
那人自来，连我们都怪。
sòng jiāng xiào dào chāi bō gē ge xiū zuì bù jí péi shì gǎi rì zài de zuò bēi
”宋江笑道：“差拨哥哥休罪，不及陪侍，改日再得作杯。
xiǎo kě qiě qù hé tā shuō huà róng rì zài huì
小可且去和他说话，容日再会。
chāi bō yě qǐ shēn dào wǒ men bú yào jiàn tā
”差拨也起身道：“我们不要见他。
sòng jiāng bié le chāi bō lí le chāo shì fáng zì lái diǎn shì tīng shàng jiàn zhè jié jí
”宋江别了差拨，离了抄事房，自来点视厅上，见这节级。
bú shì sòng jiāng lái hé zhè rén sī jiàn yǒu fèn jiào jiāng zhōu chéng lǐ fān wèi hǔ kū láng wō
不是宋江来和这人厮见，有分教，江州城里，翻为虎窟狼窝；
shí zì jiē tóu biàn zuò shī shān xuè hǎi
十字街头，变作尸山血海。
zhí jiào zhuàng pò tiān luó guī shuǐ hǔ xiān kāi dì wǎng shàng liáng shān bì jìng sòng jiāng lái yǔ zhè gè jié jí zěn me xiāng jiàn qiě tīng xià huí fēn jiě
直教撞破天罗归水浒，掀开地网上梁山，毕竟宋江来与这个节级怎么相见，且听下回分解。