zhāng cōng hú duó guì è fāng xiàn fu xià yán
张璁(胡铎) 桂萼方献夫夏言
zhāng cōng zì bǐng yòng yǒng jiā rén
张璁，字秉用，永嘉人。
jǔ yú xiāng qī shì bù dì
举于乡，七试不第。
jiāng yè xuǎn yù shǐ xiāo míng fèng shàn xīng shù yǔ zhī yuē cóng cǐ sān zài chéng jìn shì yòu sān zài dāng zhòu guì
将谒选，御史萧鸣凤善星术，语之曰：“从此三载成进士，又三载当骤贵。
cōng nǎi guī
”璁乃归。
zhèng dé shí liù nián dēng dì nián sì shí qī yǐ
正德十六年登第，年四十七矣。
shì zōng chū jiàn zuò yì zhuī chóng suǒ shēng fù xìng xiàn wáng
世宗初践阼，议追崇所生父兴献王。
tíng chén chí zhī yì sān shàng sān què
廷臣持之，议三上三却。
cōng shí zài bù guān zhèng yǐ shì nián qī yuè shuò shàng shū yuē xiào zǐ zhī zhì mò dà hu zūn qīn
璁时在部观政，以是年七月朔上疏曰：“孝子之至，莫大乎尊亲。
zūn qīn zhī zhì mò dà hu yǐ tiān xià yǎng
尊亲之至，莫大乎以天下养。
bì xià sì dēng dà bǎo jí yì zhuī zūn shèng kǎo yǐ zhèng qí hào fèng yíng shèng mǔ yǐ zhì qí yǎng chéng dà xiào yě
陛下嗣登大宝，即议追尊圣考以正其号，奉迎圣母以致其养，诚大孝也。
tíng yì zhí hàn dìng táo sòng pú wáng gù shì wèi wéi rén hòu zhě wèi zhī zǐ bù dé gù sī qīn
廷议执汉定陶、宋濮王故事，谓为人后者为之子，不得顾私亲。
fu tiān xià qǐ yǒu wú fù mǔ zhī guó zāi
夫天下岂有无父母之国哉？
jì yuē lǐ fēi tiān jiàng fēi dì chū rén qíng ér yǐ
《记》曰：‘礼非天降，非地出，人情而已。
hàn āi dì sòng yīng zōng gù dìng táo pú wáng zǐ rán chéng dì rén zōng jiē yù lì wèi sì yǎng zhī gōng zhōng qí wéi rén hòu zhī yì shén míng
’汉哀帝、宋英宗固定陶、濮王子，然成帝、仁宗皆预立为嗣，养之宫中，其为人后之义甚明。
gù shī dān sī mǎ guāng zhī lùn xíng yú bǐ yī shí zé kě
故师丹、司马光之论行于彼一时则可。
jīn wǔ zōng wú sì dà chén zūn zǔ xùn yǐ bì xià lún xù dāng lì ér yíng lì zhī
今武宗无嗣，大臣遵祖训，以陛下伦序当立而迎立之。
yí zhào zhí yuē xìng xiàn wáng cháng zi wèi cháng zhe wéi rén hòu zhī yì
遗诏直曰‘兴献王长子’，未尝著为人后之义。
zé bì xià zhī xìng shí suǒ yǐ chéng zǔ zōng zhī tǒng yǔ yù lì wèi sì yǎng zhī gōng zhōng zhě jiào rán bù tóng
则陛下之兴，实所以承祖宗之统，与预立为嗣养之宫中者较然不同。
yì zhě wèi xiào miào dé zé zài rén bù kě wú hòu
议者谓孝庙德泽在人，不可无后。
jiǎ lìng shèng kǎo shàng cún sì wèi jīn rì kǒng dì yì wú hòu xiōng zhī yì
假令圣考尚存，嗣位今日，恐弟亦无后兄之义。
qiě yíng yǎng shèng mǔ yǐ mǔ zhī qīn yě
且迎养圣母，以母之亲也。
chēng huáng shū mǔ zé dāng yǐ jūn chén lǐ jiàn kǒng zi wú chén mǔ zhī yì
称皇叔母，则当以君臣礼见，恐子无臣母之义。
lǐ zhǎng zǐ bù dé wéi rén hòu shèng kǎo zhǐ shēng bì xià yī rén lì tiān xià ér wéi rén hòu kǒng zi wú zì jué qí fù mǔ zhī yì
《礼》‘长子不得为人后’，圣考止生陛下一人，利天下而为人后，恐子无自绝其父母之义。
gù zài bì xià wèi rù jì zǔ hòu ér dé bù fèi qí zūn qīn zé kě
故在陛下谓入继祖后，而得不废其尊亲则可；
wèi wéi rén hòu yǐ zì jué qí qīn zé bù kě
谓为人后，以自绝其亲则不可。
fu tǒng yǔ sì bù tóng fēi bì fù sǐ zǐ lì yě
夫统与嗣不同，非必父死子立也。
hàn wén chéng huì dì hòu zé yǐ dì jì
汉文承惠帝后，则以弟继；
xuān dì chéng zhāo dì hòu zé yǐ xiōng sūn jì
宣帝承昭帝后，则以兄孙继。
ruò bì duó cǐ fù zǐ zhī qīn jiàn bǐ fù zǐ zhī hào rán hòu wèi zhī jì tǒng zé gǔ yǒu chēng gāo bó zǔ huáng bó kǎo zhě jiē bù dé wèi zhī tǒng hu
若必夺此父子之亲，建彼父子之号，然后谓之继统，则古有称高伯祖、皇伯考者，皆不得谓之统乎？
chén qiè wèi jīn rì zhī lǐ yi bié lì shèng kǎo miào yú jīng shī shǐ de lóng zūn qīn zhī xiào qiě shǐ mǔ yǐ zǐ guì zūn yǔ fù tóng zé shèng kǎo bù shī qí wèi fù shèng mǔ bù shī qí wèi mǔ yǐ
臣窃谓今日之礼，宜别立圣考庙于京师，使得隆尊亲之孝，且使母以子贵，尊与父同，则圣考不失其为父，圣母不失其为母矣。
dì fāng è tíng yì de cōng shū dà xǐ yuē cǐ lùn chū wú fù zǐ huò quán yǐ
”帝方扼廷议，得璁疏大喜，曰：“此论出，吾父子获全矣。
jí xià tíng chén yì
”亟下廷臣议。
tíng chén dà guài hài jiāo qǐ jī zhī
廷臣大怪骇，交起击之。
lǐ guān máo chéng děng zhí rú chū
礼官毛澄等执如初。
huì xiàn wáng fēi zhì tōng zhōu wén zūn chēng lǐ wèi dìng zhǐ bù kěn rù
会献王妃至通州，闻尊称礼未定，止不肯入。
dì wén ér qì yù bì wèi guī fān
帝闻而泣，欲避位归藩。
cōng nǎi zhe dà lǐ huò wèn shàng zhī dì yú shì lián bó lǐ guān shū
璁乃著《大礼或问》上之，帝于是连驳礼官疏。
tíng chén bù dé yǐ hé yì zūn xiào zōng yuē huáng kǎo xìng xiàn wáng yuē běn shēng fù xìng xiàn dì cōng yì chú nán jīng xíng bù zhǔ shì yǐ qù zhuī chóng yì qiě qǐn
廷臣不得已，合议尊孝宗曰“皇考”，兴献王曰“本生父兴献帝”，璁亦除南京刑部主事以去，追崇议且寝。
zhì jiā jìng sān nián zhēng yuè dì de guì è shū xīn dòng fù xià tíng yì
至嘉靖三年正月，帝得桂萼疏心动，复下廷议。
wāng jùn dài máo chéng wèi lǐ bù zhí rú chéng
汪俊代毛澄为礼部，执如澄。
cōng nǎi fù shàng shū yuē bì xià zūn xiōng zhōng dì jí zhī xun lún xù dāng lì
璁乃复上疏曰：“陛下遵兄终弟及之训，伦序当立。
lǐ guān bù sī bì xià shí rù jì dà tǒng zhī jūn ér qiáng bǐ yǔ wéi rén hòu zhī lì jué xiàn dì tiān xìng zhī ēn miè wǔ zōng xiāng chuán zhī tǒng zhì bì xià fù zǐ bó zhí xiōng dì míng shí jù wěn
礼官不思陛下实入继大统之君，而强比与为人后之例，绝献帝天性之恩，蔑武宗相传之统，致陛下父子、伯侄、兄弟名实俱紊。
níng fù tiān zi bù gǎn wǔ quán chén cǐ hé xīn yě
宁负天子，不敢忤权臣，此何心也？
fú dǔ shèng yù yún xìng xiàn wáng dú shēng zhèn yī rén jì bù dé chéng xù yòu bù dé huī chēng wǎng jí zhī ēn hé yóu de bào
伏睹圣谕云：‘兴献王独生朕一人，既不得承绪，又不得徽称，罔极之恩何由得报？
zhí zhèng kuī cè shàng xīn yǒu jiàn yú tuī zūn zhī zhòng gù jīn rì zhēng yī dì zì míng rì zhēng yī huáng zì
’执政窥测上心，有见于推尊之重，故今日争一帝字，明日争一皇字。
ér bì xià zhī xīn yì rì yǐ bù dì bù huáng wèi qiàn
而陛下之心，亦日以不帝不皇为歉。
jì ér jiā chēng wéi dì wèi bì xià xīn jì wèi yǐ gù liú yī huáng zì yǐ chān bì xià jiāng lái wèi jǐn zhī xīn suì gǎn chēng xiào zōng wèi huáng kǎo chēng xìng xiàn dì wèi běn shēng fù
既而加称为帝，谓陛下心既慰矣，故留一皇字以觇陛下将来未尽之心，遂敢称孝宗为皇考，称兴献帝为本生父。
fù zǐ zhī míng jì gèng tuī chóng zhī yì ān zài
父子之名既更，推崇之义安在？
nǎi jù zhào gào tiān xià chéng bì xià bù jué xiàn yǐ bù xiào
乃遽诏告天下，乘陛下不觉，陷以不孝。
lǐ yuē jūn zǐ bù duó rén zhī qīn yì bù kě duó qīn yě
《礼》曰：‘君子不夺人之亲，亦不可夺亲也。
bì xià zūn wèi wàn shèng fù zǐ zhī qīn rén kě de ér duó zhī yòu kě róng rén zhī duó zhī hu
’陛下尊为万乘，父子之亲，人可得而夺之，又可容人之夺之乎？
gù jīn rì zhī lǐ bù zài huáng yǔ bù huáng wéi zài kǎo yǔ bù kǎo
故今日之礼不在皇与不皇，惟在考与不考。
ruò tú zhēng yī huáng zì zé zhí zhèng bì gū yǐ shì sāi jīn rì zhī yì bì xià yì gū yǐ shì mǎn jīn rì zhī xīn chén kǒng tiān xià zhī lǐ zhě bì jiāng fēi xiào wú yǐ yě
若徒争一皇字，则执政必姑以是塞今日之议，陛下亦姑以是满今日之心，臣恐天下知礼者，必将非笑无已也。
yǔ guì è dì èr shū tóng shàng
”与桂萼第二疏同上。
dì yì dà xǐ lì zhào liǎng rén fù jīng
帝益大喜，立召两人赴京。
mìng wèi dá liǎng rén jí huáng zōng míng huáng wǎn fù hé shū lì zhēng
命未达，两人及黄宗明、黄绾复合疏力争。
jí xiàn dì gǎi chēng běn shēng huáng kǎo gé chén yǐ zūn chēng jì dìng qǐng tíng zhào mìng dì bù dé yǐ cóng zhī
及献帝改称“本生皇考”，阁臣以尊称既定，请停召命，帝不得已从之。
èr rén yǐ zài dào fù chí shū yuē lǐ guān jù chén děng miàn zhì gù xiān wèi cǐ shù qiú suì qí sī
二人已在道，复驰疏曰：“礼官惧臣等面质，故先为此术，求遂其私。
ruò bù jí qù běn shēng zhī chēng tiān xià hòu shì zhōng yǐ bì xià wèi xiào zōng zhī zǐ duò lǐ guān qī bì zhōng yǐ
若不亟去本生之称，天下后世终以陛下为孝宗之子，堕礼官欺蔽中矣。
dì yì xīn dòng qù zhào èr rén
”帝益心动，趣召二人。
wǔ yuè dǐ dōu fù tiáo shàng qī shì
五月抵都，复条上七事。
zhòng xiōng xiōng yù pū shā zhī
众汹汹，欲扑杀之。
è jù bù gǎn chū
萼惧，不敢出。
cōng yuè shù rì shǐ cháo
璁阅数日始朝。
jǐ shì yù shǐ zhāng chōng zhèng běn gōng děng lián zhāng lì gōng dì yì bú yuè tè shòu èr rén hàn lín xué shì
给事御史张翀、郑本公等连章力攻，帝益不悦，特授二人翰林学士。
èr rén lì cí qiě qǐng miàn zhé tíng chén zhī fēi
二人力辞，且请面折廷臣之非。
jǐ shì yù shǐ li xué céng jí táng děng yán cōng è qǔ xué ā shì shèng shì suǒ bì zhū
给事御史李学曾、吉棠等言：“璁、萼曲学阿世，圣世所必诛。
yǐ chuán fèng wéi xué shì lèi shèng dé bù shǎo
以传奉为学士，累圣德不少。
yù shǐ duàn xù chén xiāng yòu tè shū lùn bìng jí xí shū
”御史段续、陈相又特疏论，并及席书。
dì zé xué céng děng duì zhuàng xià xù xiāng zhào yù
帝责学曾等对状，下续、相诏狱。
xíng bù shàng shū zhào jiàn yì qǐng zhì cōng è yú lǐ yǔ rén yuē de yú zhǐ biàn chuí shā zhī
刑部尚书赵鉴亦请置璁、萼于理，语人曰：“得俞旨，便捶杀之。
dì zé yǐ péng jiān yì lìng duì zhuàng
”帝责以朋奸，亦令对状。
cōng è nǎi fù liè qī wǎng shí sān shì lì zhé tíng chén
璁、萼乃复列欺罔十三事，力折廷臣。
jí tíng chén fú què kū zhēng jǐn xì zhào yù yǔ zhàng
及廷臣伏阙哭争，尽系诏狱予杖。
sǐ zhàng xià zhě shí yú rén biǎn cuàn xiāng jì
死杖下者十余人，贬窜相继。
yóu shì cōng děng shì dà zhāng
由是璁等势大张。
qí nián jiǔ yuè zú yòng qí yì dìng zūn chēng
其年九月卒用其议定尊称。
dì yì juàn yǐ cōng è cōng è yì shì chǒng chóu tíng chén jǔ cháo shì dài fū xián qiè chǐ cǐ shù rén yǐ
帝益眷倚璁、萼，璁、萼益恃宠仇廷臣，举朝士大夫咸切齿此数人矣。
sì nián dōng dà lǐ jí yì chéng jìn zhān shì jiān hàn lín xué shì
四年冬，《大礼集议》成，进詹事兼翰林学士。
hòu yì shì miào shén dào miào lè wǔ wǔ jí tài hòu yè miào dì lǜ yǐ cōng yán ér jué
后议世庙神道、庙乐、武舞及太后谒庙，帝率倚璁言而决。
cōng yuán shì jīng wén wěi qū dāng dì yì dì yì qì zhī
璁缘饰经文，委曲当帝意，帝益器之。
cōng jí tú bǐng yòng wèi dà xué shì fèi hóng suǒ yì suì yǔ è lián zhāng gōng hóng
璁急图柄用，为大学士费宏所抑，遂与萼连章攻宏。
dì yì zhī qí qíng liú hóng bù jí fàng
帝亦知其情，留宏不即放。
wǔ nián qī yuè cōng yǐ shěng mù qǐng
五年七月，璁以省墓请。
jì cí cháo dì fù yòng wèi bīng bù yòu shì láng jiān guān rú gù
既辞朝，帝复用为兵部右侍郎，兼官如故。
jǐ shì zhōng dù tóng yáng yán zhào tíng ruì jiāo zhāng lì dǐ bìng hé lì bù shàng shū liáo jì yǐn yòng xié rén
给事中杜桐、杨言、赵廷瑞交章力诋，并劾吏部尚书廖纪引用邪人。
dì nù qiè zé zhī
帝怒，切责之。
liǎng jīng jǐ shì yù shǐ jiě yī guàn zhāng lù fāng jì dá dài jì xiān děng fù jiāo zhāng lùn bù yǐ jiē bù tīng
两京给事御史解一贯、张录、方纪达、戴继先等复交章论不已，皆不听。
xún jìn cōng zuǒ shì láng fù yǔ è gōng fèi hóng
寻进璁左侍郎，复与萼攻费宏。
míng nián èr yuè xīng wáng bāng qí yù gòu xiàn yáng tíng hé děng hóng jí shí bǎo tóng rì ba
明年二月兴王邦奇狱，构陷杨廷和等，宏及石珤同日罢。
lì bù láng zhōng péng zé yǐ fú zào bèi chì cōng yán xī yì lǐ shí zé quàn chén jìn dà lǐ huò wèn zhì zhāo zhòng jì
吏部郎中彭泽以浮躁被斥，璁言：“昔议礼时，泽劝臣进《大礼或问》，致招众忌。
jīn zhū chén qù zhī jiāng yǐ cì qù chén děng
今诸臣去之，将以次去臣等。
zé nǎi de liú
”泽乃得留。
jū sān rì fù yán chén yǔ jǔ cháo kàng sì wǔ nián jǔ cháo gōng chén zhì bǎi shí shū
居三日，复言：“臣与举朝抗四五年，举朝攻臣至百十疏。
jīn xiū dà lǐ quán shū yuán è hán xīn qún jiān cè mù
今修《大礼全书》，元恶寒心，群奸侧目。
gù yào lüè fāng jìn chán bàng fán xīng
故要略方进，谗谤繁兴。
shǐ quán shū gào chéng jiāng wū xiàn yì shén
使《全书》告成，将诬陷益甚。
yīn yǐn jí qiú tuì yǐ yào dì dì yōu zhào wèi liú
”因引疾求退以要帝，帝优诏慰留。
lì bù quē shàng shū tuī qián shàng shū qiáo yǔ yáng dàn
吏部阙尚书，推前尚书乔宇、杨旦；
lǐ bù shàng shū yì quē tuī shì láng liú lóng wēn rén hé
礼部尚书亦缺，推侍郎刘龙、温仁和。
rén hé yǐ fèng shēn zhēng
仁和以俸深争。
cōng yán yǔ dàn nǎi yáng tíng hé dǎng ér rén hé yì bù yí zì jiàn
璁言宇、旦乃杨廷和党，而仁和亦不宜自荐。
dì mìng dà chén xiū zhì zhě fēi fèng zhào bù dé tuī jǔ yǔ děng suì fèi
帝命大臣休致者，非奉诏不得推举，宇等遂废。
cōng jī nù tíng chén rì móu bào fù
璁积怒廷臣，日谋报复。
huì shān xī xún àn mǎ jīn lù zhì fǎn zéi li fú dá yù cí lián wǔ dìng hóu guō xūn fǎ sī yàn rú jīn lù nǐ
会山西巡按马钅录治反贼李福达狱，词连武定侯郭勋，法司谳如钅录拟。
cōng chán yú dì wèi tíng chén yǐ yì lǐ gù xiàn xūn
璁谗于帝，谓廷臣以议礼故陷勋。
dì guǒ yí zhū chén péng bǐ nǎi mìng cōng shǔ dū chá yuàn guì è shǔ xíng bù fāng xiàn fu shǔ dà lǐ fù yàn jǐn fǎn qí yù qīng zhū yì jǐ zhě
帝果疑诸臣朋比，乃命璁署都察院，桂萼署刑部，方献夫署大理，覆谳，尽反其狱，倾诸异己者。
dà chén yán yí shòu niè xián yǐ xià xián bèi péng lüě jīn lù děng zuò zuì yuǎn cuàn
大臣颜颐寿、聂贤以下咸被搒掠，钅录等坐罪远窜。
dì yì yǐ wéi néng jiǎng láo zhī biàn diàn lài èr pǐn fú sān dài fēng gào
帝益以为能，奖劳之便殿，赉二品服，三代封诰。
jīng chá jí yán guān hù jiū yǐ chù yù shǐ shí sān rén cōng zhǎng xiàn fù qǐng kǎo chá chì shí èr rén
京察及言官互纠，已黜御史十三人，璁掌宪，复请考察斥十二人。
yòu zòu xíng xiàn gāng qī tiáo qián shù xún àn yù shǐ
又奏行宪纲七条，钳束巡按御史。
qí nián dōng suì bài lǐ bù shàng shū jiān wén yuān gé dà xué shì rù cān jī wù qù shì hè liù nián ěr
其年冬，遂拜礼部尚书兼文渊阁大学士入参机务，去释褐六年耳。
yáng yī qīng wéi shǒu fǔ dí luán yì zài gé dì shì zhī bù rú cōng
杨一清为首辅，翟銮亦在阁，帝侍之不如璁。
cháng yù cōng zhèn yǒu mì yù wú xiè zhèn yǔ qīng tiè xī qīn shū
尝谕璁：“朕有密谕毋泄，朕与卿帖悉亲书。
cōng yīn yǐn rén zōng cì yáng shì qí děng yín zhāng shì dì cì cōng èr zhāng wén yuē zhōng liáng zhēn yī yuē shéng qiān bì wéi yīn bìng jí yī qīng děng
”璁因引仁宗赐杨士奇等银章事，帝赐璁二章，文曰“忠良贞一”，曰“绳愆弼违”，因并及一清等。
cōng chū bài xué shì zhū hàn lín chǐ zhī bù yǔ bìng liè
璁初拜学士，诸翰林耻之，不与并列。
cōng shēn hèn
璁深恨。
jí shì dú wāng diàn jiǎng hóng fàn bù chēng zhǐ dì lìng bǔ wài
及侍读汪佃讲《洪范》不称旨，帝令补外。
cōng nǎi qǐng zì jiǎng dú yǐ xià liàng cái wài bǔ gǎi guān jí bà chù zhě èr shí èr rén zhū shù jí shì jiē chú bù shǔ jí zhī xiàn yóu shì hàn yuàn wèi kōng
璁乃请自讲读以下量才外补，改官及罢黜者二十二人，诸庶吉士皆除部属及知县，由是翰苑为空。
qī nián zhēng yuè dì shì cháo jiàn cōng è bān bīng bù shàng shū li chéng xūn xià yì xián zhī
七年正月，帝视朝，见璁、萼班兵部尚书李承勋下，意嗛之。
yī qīng yīn qǐng jiā sàn guān nǎi shǒu chì jiā èr rén tài zǐ tài bǎo
一清因请加散官，乃手敕加二人太子太保。
cōng cí yǐ wèi jiàn qīng gōng guān bù dàng shè nǎi gèng jiā shǎo bǎo jiān tài zǐ tài bǎo
璁辞以未建青宫，官不当设，乃更加少保兼太子太保。
míng lún dà diǎn chéng fù jìn shǎo fù jiān tài zǐ tài fù lì bù shàng shū jǐn shēn diàn dà xué shì
《明伦大典》成，复进少傅兼太子太傅、吏部尚书、谨身殿大学士。
yī qīng zài xiāng pō yóu cōng è lì qīng xīn xià èr rén
一清再相，颇由璁、萼力，倾心下二人。
ér cōng zhōng yǐ yā yú yī qīng bù huò jǐn rú yì suì xiāng jǔ yǔ
而璁终以压于一清，不获尽如意，遂相龃龉。
zhǐ huī niè néng qiān hé cōng cōng yù zhì zhī sǐ
指挥聂能迁劾璁，璁欲置之死。
yī qīng nǐ zhǐ shāo qīng cōng yì hèn chì yī qīng wèi jiān rén bǐ fū
一清拟旨稍轻，璁益恨，斥一清为奸人鄙夫。
yī qīng zài shū yǐn tuì qiě cì cōng yǐn qíng
一清再疏引退，且刺璁隐情。
dì shǒu chì wèi liú yīn jí yán cōng zì fá qí néng shì chǒng bù ràng liáng kě tàn xi
帝手敕慰留，因极言璁自伐其能，恃宠不让，良可叹息。
cōng jiàn dì hū bào qí duǎn pō kuì jǔ
璁见帝忽暴其短，颇愧沮。
bā nián qiū jǐ shì zhōng sūn yīng kuí hé yī qīng è bìng jí cōng qí tóng guān wáng zhǔn fù hé cōng sī cān jiāng chén fán yi chì
八年秋，给事中孙应奎劾一清、萼并及璁，其同官王准复劾璁私参将陈璠，宜斥。
cōng qǐ xiū zhě zài cí duō yīn dǐ yī qīng dì nǎi bāo yù cōng
璁乞休者再，词多阴诋一清，帝乃褒谕璁。
ér jǐ shì zhōng lù càn fù hé qí shàn zuò wēi fú bào fù ēn yuàn
而给事中陆粲复劾其擅作威福，报复恩怨。
dì dà gǎn wù lì ba cōng
帝大感悟，立罢璁。
qǐng zhī qí dǎng huò tāo lì gōng yī qīng wēi wèi cōng bái
顷之，其党霍韬力攻一清，微为璁白。
cōng xíng dǐ tiān jīn dì mìng xíng rén jī shǒu chì zhào hái
璁行抵天津，帝命行人赍手敕召还。
yī qīng suì bà qù cōng wéi shǒu fǔ
一清遂罢去，璁为首辅。
dì zì pái tíng yì dìng dà lǐ suì yǐ zhì zuò lǐ yuè zì rèn
帝自排廷议定“大礼”，遂以制作礼乐自任。
ér xià yán shǐ yòng shì
而夏言始用事，
nǎi yì huáng hòu qīn cán
乃议皇后亲蚕，
yì gōu lóng qì pèi shè jì
议勾龙、弃配社稷，
yì fēn jì tiān de
议分祭天地，
yì ba tài zōng pèi sì
议罢太宗配祀，
yì cháo rì xī yuè bié jiàn dōng xi èr jiāo
议朝日、夕月别建东、西二郊，
yì sì gāo méi
议祀高禖，
yì wén miào shè zhǔ gèng cóng sì zhū rú
议文庙设主更从祀诸儒，
yì tiāo dé zǔ zhèng tài zǔ nán xiàng
议祧德祖正太祖南向，
yì qí gǔ
议祈谷，
yì dà dì
议大禘，
yì dì shè dì jì
议帝社帝稷，
zòu bì xià cōng yì
奏必下璁议。
gù dì qǔ dú duàn cōng yán yì bù jìn rù
顾帝取独断，璁言亦不尽入。
qí jiàn ba tài zōng pèi tiān sān sì wǎng fù zú fú néng zhǐ yě
其谏罢太宗配天，三四往复，卒弗能止也。
shí nián èr yuè cōng yǐ míng xián yù huì qǐng gèng
十年二月，璁以名嫌御讳请更。
nǎi cì míng fú jìng zì mào gōng yù shū sì dà zì cì yān
乃赐名孚敬，字茂恭，御书四大字赐焉。
xià yán shì dì juàn shù yǐ shì jié fú jìng
夏言恃帝眷，数以事讦孚敬。
yùn jìng xián zhī wèi yǒu yǐ fā
孕敬衔之，未有以发。
nà péng zé yán gòu xiàn xíng rén sī zhèng xuē kǎn yīn kǎn yǐ hài yán
纳彭泽言构陷行人司正薛侃，因侃以害言。
tíng jū shì lù zhǐ chì qí zhì wǎng
廷鞫事露，旨斥其忮罔。
yù shǐ tán zuǎn duān tíng shè táng yù xián jiāo zhāng hé zhī
御史谭缵、端廷赦、唐愈贤交章劾之。
dì yù fǎ sī lìng zhì shì fú jìng nǎi dà cán qù
帝谕法司令致仕，孚敬乃大惭去。
wèi jǐ qiǎn xíng rén jī chì zhào zhī
未几，遣行人赍敕召之。
míng nián sān yuè hái cháo yán yǐ zhuó lǐ bù shàng shū yì yòng shì
明年三月还朝，言已擢礼部尚书，益用事。
li shí dí luán zài gé fāng xiàn fu jì rù fú jìng yì bù néng zhuān zì rú nǎng shí yǐ
李时、翟銮在阁，方献夫继入，孚敬亦不能专恣如曩时矣。
bā yuè huì xīng jiàn dōng jǐng dì xīn yí dà chén shàn zhèng fú jìng yīn qiú ba
八月，彗星见东井，帝心疑大臣擅政，孚敬因求罢。
dū jǐ shì zhōng wèi liáng bì dǐ fú jìng jiān fú jìng yán liáng bì yǐ làn jǔ jīng yíng guān duó fèng yóu chén nǐ zhǐ xié sī bào fù
都给事中魏良弼诋孚敬奸，孚敬言：“良弼以滥举京营官夺俸，由臣拟旨，挟私报复。
jǐ shì zhōng qín áo hé fú jìng qiáng biàn shì jiān yán guān lùn liè zhé wén zhì qí zuì nǐ zhǐ bù mì yǐn yǐ zì guī míng shì zhōng wài ruò tiān zǐ quán zài qí zhǎng wò
”给事中秦鳌劾孚敬强辨饰奸，言官论列辄文致其罪，拟旨不密，引以自归，明示中外，若天子权在其掌握。
dì shì áo yán lìng fú jìng zì chén zhuàng xǔ zhī zhì shì
帝是鳌言，令孚敬自陈状，许之致仕。
li shí qǐng gěi lǐn lì chì shū bù xǔ
李时请给廪隶、敕书，不许。
zài qǐng nǎi de chí chuán guī
再请，乃得驰传归。
shí èr nián zhēng yuè dì fù sī zhī qiǎn hóng lú jī chì zhào
十二年正月，帝复思之，遣鸿胪赍敕召。
sì yuè hái cháo
四月还朝。
liù yuè huì xīng fù jiàn bì mǎo jiān qǐ bì wèi bù xǔ
六月，彗星复见毕昴间，乞避位，不许。
míng nián jìn shǎo shī jiān tài zǐ tài shī huá gài diàn dà xué shì
明年进少师兼太子太师、华盖殿大学士。
chū lù zhōu chén qīng luàn fú jìng zhǔ yòng bīng zéi jìng miè
初，潞州陈卿乱，孚敬主用兵，贼竟灭。
dà tóng zài luàn yì zhǔ yòng bīng jiàn liú yuán qīng wèi zǒng dū shī jiǔ wú gōng
大同再乱，亦主用兵，荐刘源清为总督，师久无功。
qí hòu luàn dìng dài wáng qǐng dà chén ān jí
其后乱定，代王请大臣安辑。
xià yán suì lì dǐ yòng bīng zhī miù qǐng rú wáng yán yǔ duō qīn fú jìng
夏言遂力诋用兵之谬，请如王言，语多侵孚敬。
fú jìng nù chí wáng shū bù xíng
孚敬怒，持王疏不行。
dì yù lìng yǔ yán jiāo hǎo ér qiǎn huáng wǎn zhī dà tóng xiāng jī xíng shì
帝谕令与言交好，而遣黄绾之大同，相机行事。
fú jìng yǐ yì bù yòng chēng jí qǐ xiū shū sān shàng
孚敬以议不用，称疾乞休，疏三上。
yǐ ér zi sǐ qǐng yì lì
已而子死，请益力。
dì bào yuē qīng wú jí yí zhèn ěr
帝报曰：“卿无疾，疑朕耳。
fú jìng fù shàng zòu bù yǐn jiù qiě lì dǐ tóng yì lǐ zhī è xiàn fu tāo wǎn děng
”孚敬复上奏，不引咎，且历诋同议礼之萼、献夫、韬、绾等。
dì jié zé zhī nǎi fù qǐ shì shì
帝诘责之，乃复起视事。
dì yú wén huá diàn hòu jiàn jiǔ wǔ zhāi gōng mò shì wèi zhāi jū suǒ mìng fǔ chén fù shī
帝于文华殿后建九五斋、恭默室为斋居所，命辅臣赋诗。
fú jìng jí shí gè wèi sì shǒu yǐ shàng
孚敬及时各为四首以上。
yǐ shù zhào jiàn biàn diàn cóng róng yì zhèng
已，数召见便殿，从容议政。
shí sì nián chūn de jí dì qiǎn zhōng guān cì zūn láo ér yǔ shí yán pō jí qí zhí niù qiě bù xī rén cái yǐ cóng yuàn zhuàng
十四年春得疾，帝遣中官赐尊牢，而与时言，颇及其执拗，且不惜人才以丛怨状。
yòu qiǎn zhōng guān cì yào ěr shǒu chì yán gǔ yǒu jiǎn xū liáo dà chén jí zhě zhèn jīn yǐ jǐ suǒ fú zhě cì qīng
又遣中官赐药饵，手敕言：“古有剪须疗大臣疾者，朕今以己所服者赐卿。
fú jìng xìng de wēn yù suì lǚ shū qǐ hái gǔ
”孚敬幸得温谕，遂屡疏乞骸骨。
mìng xíng rén yù yī hù guī yǒu sī gěi lǐn lì rú zhì
命行人御医护归，有司给廪隶如制。
míng nián wǔ yuè dì fù qiǎn jǐn yī guān jī shǒu chì shì jí qù qí hái
明年五月，帝复遣锦衣官赍手敕视疾，趣其还。
xíng zhì jīn huá jí dà zuò nǎi guī
行至金华，疾大作，乃归。
shí bā nián èr yuè zú
十八年二月卒。
dì zài chéng tiān wén zhī shāng dào bù yǐ
帝在承天，闻之伤悼不已。
fú jìng gāng míng guǒ gǎn bù bì xián yuàn
孚敬刚明果敢，不避嫌怨。
jì yù zhǔ yì shí jìn dǎng yán
既遇主，亦时进谠言。
dì yù zuò zhāng yán líng fǎn zú qí jiā
帝欲坐张延龄反，族其家。
fú jìng zhèng yuē yán líng shǒu cái lǔ ěr hé néng fǎn
孚敬诤曰：“延龄，守财虏耳，何能反？
shù jié wèn duì rú chū
”数诘问，对如初。
jí qiū jǐn dāng lùn fú jìng shàng shū wèi zhāo shèng huáng tài hòu chūn qiū gāo zú wén yán líng sǐ wàn yī bù shí yǒu tā gù hé yǐ wèi jìng huáng dì zài tiān zhī líng
及秋尽当论，孚敬上疏谓：“昭圣皇太后春秋高，卒闻延龄死，万一不食，有他故，何以慰敬皇帝在天之灵？
dì huì zé fú jìng zì gǔ qiáng chén lìng zhǔ fēi yī ruò jīn ài sǐ qiú lìng zhǔ yǐ
”帝恚，责孚敬：“自古强臣令主非一，若今爱死囚令主矣。
dāng huǐ bù cóng tíng hé shì jìng huáng dì yé
当悔不从廷和事敬皇帝耶？
dì gù wéi zhòng yǔ qī zhǐ fú jìng ér fú jìng yì bù yǐ
”帝故为重语凄止孚敬，而孚敬意不已。
yǐ gù zhōng zhāo shèng huáng tài hòu shì yán líng de zhǎng xì
以故终昭圣皇太后世，延龄得长系。
tā ruò qīng xūn qī zhuāng tián ba tiān xià zhèn shǒu nèi chén xiān hòu dài jìn jiē qí lì yě
他若清勋戚庄田，罢天下镇守内臣，先后殆尽，皆其力也。
chí shēn tè lián tòng wù zāng lì yī shí bāo jū lù jué
持身特廉，痛恶赃吏，一时苞苴路绝。
ér xìng hěn bì bào fù xiāng xún bù hù shàn lèi
而性狠愎，报复相寻，不护善类。
yù lì pò rén chén sī dǎng ér jǐ xiān wèi dǎng kuí
欲力破人臣私党，而己先为党魁。
dà lǐ dà yù cóng gòu mò shì
“大礼”大狱，丛诟没世。
gù dì shǐ zhōng juàn lǐ tíng chén zú mò yǔ èr cháng chēng shǎo shī luó shān ér bù míng
顾帝始终眷礼，廷臣卒莫与二，尝称少师罗山而不名。
qí zú yě lǐ guān qǐng shì
其卒也，礼官请谥。
dì qǔ wēi shēn fèng shàng zhī yì tè shì wén zhōng zèng tài shī
帝取危身奉上之义，特谥文忠，赠太师。
shí yǒu hú duó zhě zì shí zhèn yú yáo rén
时有胡铎者，字时振，余姚人。
hóng zhì mò jìn shì
弘治末进士。
zhèng dé zhōng guān fú jiàn tí xué fù shǐ
正德中，官福建提学副使。
jiā jìng chū qiān hú guǎng cān zhèng lèi guān nán jīng tài pú qīng
嘉靖初，迁湖广参政，累官南京太仆卿。
duó yǔ cōng tóng jǔ yú xiāng
铎与璁同举于乡。
dà lǐ yì qǐ duó yì yì zhǔ kǎo xiàn wáng yǔ cōng hé
“大礼”议起，铎意亦主考献王，与璁合。
cōng yào zhī tóng shǔ duó yuē zhǔ shàng tiān xìng gù bù kě wéi tiān xià rén qíng yì bù kě fú
璁要之同署，铎曰：“主上天性固不可违，天下人情亦不可拂。
kǎo xiàn wáng bù yǐ zé zōng zōng bù yǐ zé rù miào rù miào zé dāng yǒu tiāo
考献王不已则宗，宗不已则入庙，入庙则当有祧。
yǐ fān fēng xū hào zhī dì ér duó jūn lín zhì shì zhī zōng yì gù bù kě yě
以藩封虚号之帝，而夺君临治世之宗，义固不可也。
rù miào zé yǒu wèi jiāng wèi yú wǔ zōng shàng hu wǔ zōng xià hu
入庙则有位，将位于武宗上乎，武宗下乎？
shēng wèi zhī chén sǐ bù dé jī yú jūn
生为之臣，死不得跻于君。
rán lǔ cháng jī xī gōng yǐ kǒng yì rì bù fá xià fù zhī tú yě
然鲁尝跻僖公矣，恐异日不乏夏父之徒也。
cōng yì suì shàng
”璁议遂上。
xuán bèi zhào
旋被召。
duó fāng fú què fù jīng cōng yòu yào tóng shū duó fù shū xiè zhī qiě yǔ biàn jì tǒng zhī yì
铎方服阕赴京，璁又要同疏，铎复书谢之，且与辨继统之义。
dà lǐ jì dìng duó yòu yí shū quàn zhào hái yì lǐ zhū rén yǎng hé píng zhī fú cōng bù néng cóng
“大礼”既定，铎又贻书劝召还议礼诸人，养和平之福，璁不能从。
duó yǔ wáng shǒu rén tóng xiāng bù zōng qí xué
铎与王守仁同乡，不宗其学；
yǔ cōng tóng yǐ kǎo xiàn wáng wéi shì bù yǔ tóng jìn
与璁同以考献王为是，不与同进。
rán qí biàn jì tǒng wèi guó tǒng jué ér lì jūn yù lì xián zhī yì gài dà miù yún
然其辨继统，谓国统绝而立君寓立贤之意，盖大谬云。
guì è zì zǐ shí ān rén rén
桂萼，字子实，安仁人。
zhèng dé liù nián jìn shì
正德六年进士。
chú dān tú zhī xiàn
除丹徒知县。
xìng gāng shǐ qì lǚ wǔ shàng guān diào qīng tián bù fù
性刚使气，屡忤上官，调青田不赴。
yòng jiàn qǐ zhī wǔ kāng fù wǔ shàng guān xià lì
用荐起知武康，复忤上官下吏。
jiā jìng chū yóu chéng ān zhī xiàn qiān nán jīng xíng bù zhǔ shì
嘉靖初，由成安知县迁南京刑部主事。
shì zōng yù zūn chóng suǒ shēng tíng chén lì chí yǐ chēng xìng xiàn wáng wèi dì fēi wèi xīng guó tài hòu bān zhào tiān xià èr suì yǐ è yǔ zhāng cōng tóng guān nǎi yǐ èr nián shí yī yuè shàng shū yuē chén wén dì wáng shì fù xiào gù shì tiān míng
世宗欲尊崇所生，廷臣力持，已称兴献王为帝，妃为兴国太后，颁诏天下二岁矣，萼与张璁同官，乃以二年十一月上疏曰：“臣闻帝王事父孝，故事天明；
shì mǔ xiào gù shì de chá
事母孝，故事地察。
wèi wén fèi fù zǐ zhī lún ér néng shì tiān dì zhǔ bǎi shén zhě yě
未闻废父子之伦，而能事天地主百神者也。
jīn lǐ guān shī kǎo diǎn zhāng è jué bì xià chún xiào zhī xīn nà bì xià yú yǔ wéi rén hòu zhī fēi ér miè wǔ zōng zhī tǒng duó xiàn dì zhī zōng qiě shǐ xīng guó tài hòu yā yú cí shòu tài hòu lǐ mò zhī jǐn sān gāng dùn fèi fēi cháng zhī biàn yě
今礼官失考典章，遏绝陛下纯孝之心，纳陛下于与为人后之非，而灭武宗之统，夺献帝之宗，且使兴国太后压于慈寿太后，礼莫之尽，三纲顿废，非常之变也。
nǎi zì zhāng cōng huò tāo xiàn yì lùn zhě zhǐ wèi gàn jìn nì qián rén kǒu zhì dá lǐ zhě bù gǎn bó yì
乃自张璁、霍韬献议，论者指为干进，逆箝人口，致达礼者不敢驳议。
qiē niàn bì xià shì xīng guó tài hòu kǎi xìng xiàn dì fú sì yǐ sān nián yǐ fǔ xīn chū tì bù zhī qí jǐ
切念陛下侍兴国太后，慨兴献帝弗祀，已三年矣，拊心出涕，不知其几。
yuàn sù fā míng zhào chēng xiào zōng yuē huáng bó kǎo xìng xiàn dì huáng kǎo bié lì miào dà nèi zhèng xīng guó tài hòu zhī lǐ dìng chēng shèng mǔ zhù xié shì tiān shì de zhī dào
愿速发明诏，称孝宗曰‘皇伯考’，兴献帝‘皇考’，别立庙大内，正兴国太后之礼，定称圣母，庶协事天事地之道。
zhì cháo chén suǒ zhí bù guò sòng pú yì ěr
至朝臣所执不过宋《濮议》耳。
àn sòng fàn chún rén gào yīng zōng yuē bì xià zuó shòu rén zōng zhào qīn xǔ wèi zhī zǐ zhì yú fēng jué xī yòng huáng zǐ gù shì yǔ rù jì zhī zhǔ bù tóng zé sòng chén zhī lùn yì zì yǒu bié
按宋范纯仁告英宗曰‘陛下昨受仁宗诏，亲许为之子，至于封爵，悉用皇子故事，与入继之主不同’，则宋臣之论，亦自有别。
jīn bì xià fèng zǔ xùn rù jì dà tǒng wèi cháng shòu xiào zōng zhào wèi zhī zǐ yě zé bì xià fēi wéi rén hòu ér wèi rù jì zhī zhǔ yě míng shén
今陛下奉祖训入继大统，未尝受孝宗诏为之子也，则陛下非为人后，而为入继之主也明甚。
kǎo xìng xiàn dì mǔ xīng guó tài hòu yòu hé yí
考兴献帝，母兴国太后，又何疑？
chén wén fēi tiān zǐ bù yì lǐ
臣闻非天子不议礼；
tiān xià yǒu dào lǐ yuè zì tiān zǐ chū
天下有道，礼乐自天子出。
chén jiǔ yù yǐ qǐng nǎi zhě fù de xí shū fāng xiàn fu èr shū
臣久欲以请，乃者复得席书、方献夫二疏。
fú wàng fèn rán cái duàn jiāng chén yǔ èr chén shū bìng fù lǐ guān lìng chén děng miàn zhì
伏望奋然裁断，将臣与二臣疏并付礼官，令臣等面质。
dì dà xǐ míng nián zhēng yuè shǒu pī yì xíng
”帝大喜，明年正月手批议行。
sān yuè è fù shàng shū yuē zì gǔ dì wáng xiāng chuán tǒng wéi zhòng sì wèi qīng
三月，萼复上疏曰：“自古帝王相传，统为重，嗣为轻。
gù gāo huáng dì fǎ qián wáng zhe xiōng zhōng dì jí zhī xun
故高皇帝法前王，著兄终弟及之训。
bì xià chéng zǔ zōng dà tǒng zhèng zūn gāo huáng dì zhì
陛下承祖宗大统，正遵高皇帝制。
zhí zhèng nǎi wú gù rèn jǐ sī bèi zǔ xùn qí wèi bù dào shàng kě yán zāi
执政乃无故任己私，背祖训，其为不道，尚可言哉。
chén wén dào lù rén yán zhí zhèng kuī sì bì xià zhì qíng bù yǐ zé jiā yī huáng zì ér yǐ
臣闻道路人言，执政窥伺陛下至情不已，则加一皇字而已。
fu bì xià zhī xiào qí qīn bù zài yú huáng bù huáng wéi zài yú kǎo bù kǎo
夫陛下之孝其亲，不在于皇不皇，惟在于考不考。
shǐ kǎo xiàn dì zhī xīn kě duó suī jiā qiān bǎi zì huī chēng hé yì yú xiào
使考献帝之心可夺，虽加千百字徽称，何益于孝？
bì xià suì zhōng qí shēn wéi wú fù rén yǐ
陛下遂终其身为无父人矣。
nì lún bèi yì rú cǐ yóu kě shǐ yǔ sī yì zāi
逆伦悖义如此，犹可使与斯议哉！
yǔ cōng shū bìng shàng
”与璁疏并上。
dì yì dà xǐ zhào fù jīng
帝益大喜，召赴京。
chū yì lǐ zhū chén wú lì dǐ zhí zhèng zhě zhì è suì chì wèi bù dào qiě yù bù shǐ yì
初，议礼诸臣无力诋执政者，至萼遂斥为不道，且欲不使议。
qí yán zì sì wú jì cháo shì yóu jí zhī
其言恣肆无忌，朝士尤疾之。
zhào mìng xià zhòng yì hài è qún qǐ pái jī dì bù wéi dòng
召命下，众益骇愕，群起排击，帝不为动。
è fù xié cōng lùn liè bù yǐ suì zhào wèi hàn lín xué shì zú yòng qí yán
萼复偕璁论列不已，遂召为翰林学士，卒用其言。
è zì shì shòu zhī tè shēn
萼自是受知特深。
sì nián chūn jǐ shì zhōng kē wéi xióng yán bì xià qīn jūn zǐ ér jūn zǐ bù róng rú lín jùn sūn jiāo péng zé zhī qù shì yě
四年春，给事中柯维熊言：“陛下亲君子而君子不容，如林俊、孙交、彭泽之去是也。
yuǎn xiǎo rén ér xiǎo rén shàng zài rú zhāng cōng guì è zhī yòng shì yě
远小人而小人尚在，如张璁、桂萼之用是也。
qiě jīn fú què zhū chén duō sǐ xǐ ér yù shǐ wáng mào guō nán yòu zhé qiǎn qiè yǐ wéi fá guò zhòng yǐ
且今伏阙诸臣多死徙，而御史王懋、郭楠又谪谴，窃以为罚过重矣。
è cōng suì qiú qù yōu zhào wèi liú
”萼、璁遂求去，优诏慰留。
xún jìn zhān shì jiān hàn lín xué shì
寻进詹事兼翰林学士。
yì shì miào shén dào jí tài hòu yè miào lǐ fù pái tíng yì xī hé dì zhǐ
议世庙神道及太后谒庙礼，复排廷议，希合帝指。
dì yì yǐ wéi xián liǎng rén qì yì shèng
帝益以为贤，两人气益盛。
ér gé chén yì zhī bù lìng yǔ zhū hàn lín děng
而阁臣抑之，不令与诸翰林等。
liǎng rén nǎi lián zhāng gōng fèi hóng bìng shí bǎo yǐ zhī qù
两人乃连章攻费宏并石珤，𬺈之去。
jǐ shì zhōng chén guāng fàn zhòng pì è yǔ shàng shū zhào jiàn rǎng bì zhēng wèi nán jīng jǐ shì zhōng suǒ hé bù wèn
给事中陈洸犯重辟，萼与尚书赵鉴攘臂争，为南京给事中所劾，不问。
cháng chén shí zhèng qǐng yù juān liù nián tián zū gèng dēng jí chū sù bì kuān dēng wén gǔ jìn yuē fù sāi shàng kāi zhōng zhì chéng jiān tú zǔ jué yǎng jì yuàn tīng qióng mín gēng chéng yuán réng de tíng wài lì fù bù kǎo mǎn shēn shèng jìng guǎng shèng xiào fán shù shì
尝陈时政，请预蠲六年田租，更登极初宿弊，宽登闻鼓禁约，复塞上开中制，惩奸徒阻绝养济院，听穷民耕城垣陾地，停外吏赴部考满，申圣敬，广圣孝，凡数事。
duō yì xíng
多议行。
liù nián sān yuè jìn lǐ bù yòu shì láng jiān guān rú gù
六年三月，进礼部右侍郎，兼官如故。
shí fāng jīng chá nán jīng yán guān shí yí jí è
时方京察，南京言官拾遗及萼。
è shàng yán gù fǔ yáng tíng hé guǎng zhí sī dǎng bì shèng cōng zhě liù nián jīn cì dì chì zhú rán yí jiān zài yán lù
萼上言：“故辅杨廷和广植私党，蔽圣聪者六年，今次第斥逐，然遗奸在言路。
xī xiàn zōng chū nián mìng kē dào shí yí hòu hù xiāng jiū hé yán lù suì qīng qǐng jǔ xíng rú zhì
昔宪宗初年，命科道拾遗后，互相纠劾，言路遂清，请举行如制。
zhāng xià lì bù shì láng mèng chūn děng yán xiàn zōng wú cǐ zhào
”章下吏部，侍郎孟春等言：“宪宗无此诏。
è bèi lùn bào fù wú yǐ yàn zhòng xīn
萼被论报复，无以厌众心。
è yán zhào chū xiàn zōng wén jí
”萼言：“诏出宪宗文集。
chūn yù mèi yán guān yi bìng àn wèn
春欲媚言官，宜并按问。
zhāng xià bù zài yì chūn děng yán chéng huà zhōng kē dào yǒu chāo zhuó xún fǔ bù chēng zhě xiàn zōng mìng hù hé qù zhě qī rén fēi kǎo chá shí yí bǐ
”章下部再议，春等言成化中科道有超擢巡抚不称者，宪宗命互劾，去者七人，非考察拾遗比。
dì zhōng rán è yán qù lìng sù jǔ
帝终然萼言，趣令速举。
jǐ shì yù shǐ zhēng zhī bìng duó fèng
给事御史争之，并夺俸。
chūn děng nǎi yǐ yù shǐ chǔ liáng cái děng sì rén míng shàng
春等乃以御史储良才等四人名上。
dì dú chù liáng cái ér tè zhǐ chì jǐ shì zhōng zhèng zì bì mèng qí
帝独黜良才，而特旨斥给事中郑自璧、孟奇。
qiě lìng bù yuàn zài hé fù chù jǐ shì zhōng yú jīng děng sì rén nán jīng jǐ shì zhōng gù zhēn děng shù rén nǎi yǐ
且令部院再核，复黜给事中余经等四人、南京给事中顾溱等数人，乃已。
qí nián jiǔ yuè gǎi lì bù zuǒ shì láng
其年九月改吏部左侍郎。
shì yuè bài lǐ bù shàng shū jiān hàn lín xué shì
是月拜礼部尚书，兼翰林学士。
gù shì shàng shū wú jiān xué shì zhě zì è shǐ
故事，尚书无兼学士者，自萼始。
fu yú yuè qiān lì bù shàng shū cì yín zhāng èr yuē zhōng chéng jìng shèn yuē shéng qiān kuāng wéi lìng mì fēng yán shì yǔ fǔ chén liè
甫逾月，迁吏部尚书，赐银章二，曰“忠诚静慎”，曰“绳愆匡违”，令密封言事与辅臣埒。
qī nián zhēng yuè shǒu chì jiā tài zǐ tài bǎo
七年正月，手敕加太子太保。
míng lún dà diǎn chéng jiā shǎo bǎo jiān tài zǐ tài fù
《明伦大典》成，加少保兼太子太傅。
è jì dé zhì rì yǐ bào yuàn wéi shì
萼既得志，日以报怨为事。
chén jiǔ chóu li fú dá chén guāng zhī yù xiān hòu zhū lián péng zé mǎ lù yè yīng cōng děng shén zhòng huò bèi xiàn zhì zhé shù
陈九畴、李福达、陈洸之狱，先后株连彭泽、马录、叶应骢等甚众，或被陷至谪戍。
tíng chén mò bù wèi qí xiōng wēi
廷臣莫不畏其凶威。
dú shū jiàn jiàn yán yù zuì shān jì céng jì běn děng yīn shì biǎn zhé huáng guó yòng liú bǐng jiàn děng zhū rén de liàng yí
独疏荐建言狱罪邓继曾、季本等，因事贬谪黄国用、刘秉鉴等，诸人得量移。
shì yì shāo yǐ cǐ xián è
世亦稍以此贤萼。
rán wáng shǒu rén zhī qǐ yě è shí jiàn zhī
然王守仁之起也，萼实荐之。
yǐ xián qí bù fù jǐ lì yǐ hé
已，衔其不附己，力𬺈龁。
jí shǒu rén zú jí yán chǒu dǐ duó qí shì fēng zhū xù diǎn jiē bù yú
及守仁卒，极言丑诋，夺其世封，诸恤典皆不予。
bā nián èr yuè mìng yǐ běn guān jiān wǔ yīng diàn dà xué shì rù cān jī wù
八年二月命以本官兼武英殿大学士入参机务。
chū è cōng fù zhào tíng chén yù fǎng xiān cháo mǎ shùn gù shì yú zuǒ shùn mén chuí shā zhī zǒu wǔ dìng hóu guō xūn jiā yǐ miǎn
初，萼、璁赴召，廷臣欲仿先朝马顺故事，于左顺门捶杀之，走武定侯郭勋家以免。
xūn suì yǔ shēn xiāng jié yì méng dì juàn diǎn jìn bīng
勋遂与深相结，亦蒙帝眷典禁兵。
jiǔ zhī xūn jiān zhuàng dà lù cōng huò tāo lì bì xūn
久之，勋奸状大露，璁、霍韬力庇勋。
è zhī dì yǐ è zhī dú shū qí xiōng bào tān jiǎo shù shì xūn suì huò zuì
萼知帝已恶之，独疏其凶暴贪狡数事，勋遂获罪。
yáng yī qīng wéi shǒu fǔ chí zhòng è cōng hǎo fēn gēng qiě è qí yā jǐ suì bù xiāng néng
杨一清为首辅持重，萼、璁好纷更，且恶其压己，遂不相能。
jǐ shì zhōng sūn yīng kuí qǐng jiàn bié sān chén xián fǒu dǐ è zuì lì
给事中孙应奎请鉴别三臣贤否，诋萼最力。
dì yǐ yí è lìng dí sù qiān quán jūn chén zhōng shǐ zhī yì
帝已疑萼，令涤宿愆，全君臣终始之义。
è nǎi dà jù shū biàn qiě chēng jí qǐ xiū
萼乃大惧，疏辨，且称疾乞休。
dì bào yuē qīng xíng shì xū miǎn xùn gōng yì zhù bù fù qián rì zhōng
帝报曰：“卿行事须勉徇公议，庶不负前日忠。
è yì jù
”萼益惧。
jǐ shì zhōng wáng zhǔn yīn hé è jǔ sī rén li mèng hè wèi yù yī
给事中王准因劾萼举私人李梦鹤为御医。
zhào xià lì bù yán mèng hè yóu kǎo xuǎn wú sī
诏下吏部，言梦鹤由考选，无私。
dì zhōng yǐ wéi yí mìng tài yī yuàn gèng kǎo
帝终以为疑，命太医院更考。
yán guān zhī dì yì yǐ yí jǐ shì zhōng lù càn jí lùn qí zuì bìng yán mèng hè yǔ è jiā rén wú cóng zhōu xù bān guì lín jū jiān xíng huì shì
言官知帝意已移，给事中陆粲极论其罪，并言梦鹤与萼家人吴从周、序班桂林居间行贿事。
zòu rù dì dà wù lì duó è guān yǐ shàng shū zhì shì
奏入，帝大悟，立夺萼官，以尚书致仕。
cōng yì bà zhèng
璁亦罢政。
dì fù liè èr rén zuì zhuàng zhào tíng chén lüè yán qí zì yòng zì zì fù jūn fù guó suǒ wéi shì duān zhāo rán zhòng jiàn ér è yóu shén
帝复列二人罪状诏廷臣，略言：“其自用自恣，负君负国，所为事端昭然众见，而萼尤甚。
fǎ dāng zhì xíng diǎn tè kuān dài zhī
法当置刑典，特宽贷之。
suì xià mèng hè děng fǎ sī jiē shǒu fú
”遂下梦鹤等法司，皆首服。
wú hé huò tāo liǎng shū sòng è yán yī qīng yǔ fǎ sī gòu chéng è zāng zuì
无何，霍韬两疏讼萼，言一清与法司构成萼赃罪。
yī qīng suì qù wèi xíng bù shàng shū zhōu lún diào nán jīng láng zhōng yuán wài jiē duó zhí mìng fǎ sī huì jǐn yī zhèn fǔ guān zài yàn
一清遂去位，刑部尚书周伦调南京，郎中、员外皆夺职，命法司会锦衣镇抚官再谳。
nǎi yán mèng hè děng jiǎ tuō xíng sī yǔ è wú yǔ
乃言梦鹤等假托行私，与萼无与。
zhào xuē mèng hè lín jí cóng zhōu lùn zuì è fù sàn guān
诏削梦鹤、林籍，从周论罪，萼复散官。
shì shí cōng yǐ zhào hái
是时璁已召还。
shǐ guǎn rú shì cài yín zhī dì bì fù è shū sòng è gōng qǐng zhào zhī
史馆儒士蔡圻知帝必复萼，疏颂萼功，请召之。
dì nǎi cì chì lìng fǔ àn guān qù shàng dào
帝乃赐敕，令抚按官趣上道。
è wèi zhì guó zǐ shēng qián cháo děng fù qǐng qù è
萼未至，国子生钱潮等复请趣萼。
dì nù yuē dà chén jìn tuì yāo mǒ gǎn yù wén yé
帝怒曰：“大臣进退，幺么敢与闻耶？
bìng yín xià lì
”并圻下吏。
míng nián sì yuè hái cháo jǐn fù suǒ duó guān réng cān jī wù
明年四月还朝，尽复所夺官，仍参机务。
è chū ruì yì gōng míng yǒng rèn shì bù xù wù yì zhòu bèi cuī yì qì wèi zhī shè bù gǎn fù fàng cī
萼初锐意功名，勇任事，不恤物议，骤被摧抑，气为之慑，不敢复放恣。
jū wèi shù yuè lǚ yǐn jí dì zhé yōu zhǐ wèi liú
居位数月，屡引疾，帝辄优旨慰留。
shí nián zhēng yuè de qǐng guī zú yú jiā
十年正月得请归，卒于家。
zèng tài fù shì wén xiāng
赠太傅，谥文襄。
è suǒ lùn zòu dì wáng xīn xué lùn huáng jí lùn yì fù guà lǐ yuè lìng jí jìn yǔ gòng tú yú dì tú shuō jiē yǒu bì jūn dé shí zhèng
萼所论奏，《帝王心学论》、《皇极论》、《易·复卦》、《礼·月令》及进《禹贡图》、《舆地图说》，皆有裨君德时政。
xìng cāi hěn hǎo pái yì jǐ yǐ gù bù wéi wù lùn suǒ róng
性猜狠，好排异己，以故不为物论所容。
shǐ yǔ cōng xiāng de huan shén bǐ tóng jū zhèng fǔ suì zhì xiāng shī
始与璁相得欢甚，比同居政府，遂至相失。
fāng xiàn fu zì shū xián nán hǎi rén
方献夫，字叔贤，南海人。
shēng ér gū
生而孤。
ruò guàn jǔ hóng zhì shí bā nián jìn shì gǎi shù jí shì
弱冠举弘治十八年进士，改庶吉士。
qǐ guī yǎng mǔ suì dīng mǔ yōu
乞归养母，遂丁母忧。
zhèng dé zhōng shòu lǐ bù zhǔ shì diào lì bù jìn yuán wài láng
正德中，授礼部主事，调吏部，进员外郎。
yǔ zhǔ shì wáng shǒu rén lùn xué yuè zhī suì qǐng wèi dì zǐ
与主事王守仁论学，悦之，遂请为弟子。
xún xiè bìng guī dú shū xi qiáo shān zhōng zhě shí nián
寻谢病归，读书西樵山中者十年。
jiā jìng gǎi yuán xià hái cháo dào wén dà lǐ yì wèi dìng cǎo shū yuē
嘉靖改元，夏还朝，道闻“大礼”议未定，草疏曰：
xiān wáng zhì lǐ běn yuán rén qíng
先王制礼，本缘人情。
jūn zǐ lùn shì dāng jiū míng shí
君子论事，当究名实。
qiè jiàn jìn rì lǐ guān suǒ yì yǒu wèi hé hu rén qíng wèi dāng hu míng shí zhě yī zé shǒu lǐ jīng zhī yán yī zé xún sòng rú zhī shuō yě
窃见近日礼官所议，有未合乎人情，未当乎名实者，一则守《礼经》之言，一则循宋儒之说也。
chén dú yǐ wéi bù rán
臣独以为不然。
àn lǐ jīng sāng fú chuán yuē hé rú ér kě yǐ wéi rén hòu
按《礼经·丧服》传曰“何如而可以为人后？
zhī zǐ kě yě
支子可也”。
yòu yuē wéi rén hòu zhě shú hòu
又曰“为人后者孰后？
hòu dà zōng yě
后大宗也”。
dà zōng zhě zūn zhī tǒng yě
“大宗者，尊之统也”。
bù kě yǐ jué gù zú rén yǐ zhī zǐ hòu dà zōng yě
“不可以绝，故族人以支子后大宗也。
shì zi bù dé hòu dà zōng
适子不得后大宗”。
wéi shì lǐ zhě gài wèi yǒu zhī zǐ ér hòu kě yǐ wéi rén hòu wèi yǒu jué rén zhī hòu yǐ wéi rén hòu zhě yě
为是礼者，盖谓有支子而后可以为人后，未有绝人之后以为人后者也。
jīn xìng xiàn dì zhǐ shēng bì xià yī rén bié wú zhī shù nǎi shǐ jué qí hòu ér hòu xiào zōng qǐ rén qíng zāi
今兴献帝止生陛下一人，别无支庶，乃使绝其后而后孝宗，岂人情哉！
qiě wéi rén hòu zhě fù cháng lì zhī wèi zi zi cháng shì zhī wèi fù gù zú ér fú qí fú
且为人后者，父尝立之为子，子尝事之为父，故卒而服其服。
jīn xiào zōng cháng yǒu wǔ zōng yǐ wèi cháng yǐ bì xià wèi zi
今孝宗尝有武宗矣，未尝以陛下为子。
bì xià yú xiào zōng wèi cháng fú sān nián zhī fú shì shí wèi cháng hòu xiào zōng yě ér qiáng chēng zhī wéi kǎo qǐ míng shí zāi
陛下于孝宗未尝服三年之服，是实未尝后孝宗也，而强称之为考，岂名实哉！
wéi shì yì zhě wèi jiàn qí hé yú lǐ jīng zhī yán yě
为是议者，未见其合于《礼经》之言也。
yòu àn chéng yí pú yì wèi yīng zōng jì yǐ rén zōng wèi fù bù dàng yǐ pú wáng wèi qīn
又按程颐《濮议》谓“英宗既以仁宗为父，不当以濮王为亲”。
cǐ fēi sòng rú zhī shuō bù shàn shí jīn rì zhī shì bù tóng
此非宋儒之说不善，实今日之事不同。
gài rén zōng cháng yù yīng zōng yú gōng zhōng shì shí wèi fù zǐ
盖仁宗尝育英宗于宫中，是实为父子。
xiào zōng wèi cháng yù bì xià yú gōng zhōng qí bù tóng zhě yī
孝宗未尝育陛下于宫中，其不同者一。
xiào zōng yǒu wǔ zōng wèi zi yǐ rén zōng wèi cháng yǒu zi yě qí bù tóng zhě èr
孝宗有武宗为子矣，仁宗未尝有子也，其不同者二。
pú wáng bié yǒu zi kě yǐ bù jué xìng xiàn dì wú bié zǐ yě qí bù tóng zhě sān
濮王别有子可以不绝，兴献帝无别子也，其不同者三。
qǐ de yǐ pú wáng zhī shì bǐ jīn rì zhī shì zāi
岂得以濮王之事比今日之事哉？
wéi shì yì zhě wèi jiàn qí shàn shù sòng rú zhī shuō yě
为是议者，未见其善述宋儒之说也。
ruò wèi xiào zōng bù kě wú hòu gù bì yù bì xià wèi zi cǐ yóu bù dá yú dà dào zhě yě
若谓孝宗不可无后，故必欲陛下为子，此尤不达于大道者也。
tuī xiào zōng zhī xīn suǒ yǐ bì yù yǒu hòu zhě zài bù jué zǔ zōng zhī sì bù shī tiān xià shè jì zhī zhòng ér yǐ qǐ bì jū jū fù zǐ zhī chēng ér hòu wèi yǒu hòu zāi
推孝宗之心，所以必欲有后者，在不绝祖宗之祀，不失天下社稷之重而已，岂必拘拘父子之称，而后为有后哉。
xiào zōng yǒu wǔ zōng wǔ zōng yǒu bì xià shì bù jué zǔ zōng zhī sì bù shī tiān xià shè jì zhī zhòng yǐ shì shí wèi yǒu hòu yě
孝宗有武宗，武宗有陛下，是不绝祖宗之祀，不失天下社稷之重矣，是实为有后也。
qiě wǔ zōng jūn tiān xià shí yǒu liù nián
且武宗君天下十有六年。
bù rěn xiào zōng zhī wú hòu dú rěn wǔ zōng zhī wú hòu hu
不忍孝宗之无后，独忍武宗之无后乎？
cǐ yóu bù tōng zhī shuō yě
此尤不通之说也。
fu xìng xiàn dì dāng fù yě ér bù dé fù
夫兴献帝当父也，而不得父。
xiào zōng bù dàng fù yě ér qiáng chēng wéi fù
孝宗不当父也，而强称为父。
wǔ zōng dāng jì yě ér bù dé jì
武宗当继也，而不得继。
shì yī jǔ ér sān shī yān chén wèi jiàn qí kě yě
是一举而三失焉，臣未见其可也。
qiě tiān xià wèi cháng yǒu wú fù zhī guó yě
且天下未尝有无父之国也。
gǔ sǒu shā rén shùn qiè fù ér táo
瞽瞍杀人，舜窃负而逃。
jīn shǐ bì xià shě qí fù ér yǒu tiān xià bì xià hé yǐ wèi xīn zāi
今使陛下舍其父而有天下，陛下何以为心哉！
chén zhī bì xià chún xiào zhī xīn níng bù yǒu tiān xià jué bù rěn bù fù qí fù yě
臣知陛下纯孝之心，宁不有天下，决不忍不父其父也。
shuō zhě yòu wèi xìng xiàn dì bù dàng chēng dì cǐ yóu bù dá yú dà dào zhě yě
说者又谓兴献帝不当称帝，此尤不达于大道者也。
mèng zǐ yuē xiào zǐ zhī zhì mò dà hu zūn qīn
孟子曰“孝子之至，莫大乎尊亲”。
zhōu gōng zhuī wáng tài wáng wáng jì zi sī yǐ wéi dá xiào
周公追王太王王季，子思以为达孝。
qǐ yǒu zi wèi tiān zǐ fù bù dé chēng dì zhě hu
岂有子为天子，父不得称帝者乎？
jīn rì zhī shì chén cháng wèi zhī shuō yuē bì xià zhī jì èr zōng dāng jì tǒng ér bù jì sì
今日之事，臣尝为之说曰：陛下之继二宗，当继统而不继嗣。
xìng xiàn zhī yì qún miào zài chēng dì ér bù chēng zōng
兴献之异群庙，在称帝而不称宗。
fu dì wáng zhī tǐ yǔ shì shù bù tóng
夫帝王之体，与士庶不同。
jì tǒng zhě tiān xià zhī gōng sān wáng zhī dào yě
继统者，天下之公，三王之道也。
jì sì zhě yī rén zhī sī hòu shì zhī shì yě
继嗣者，一人之私，后世之事也。
xìng xiàn zhī de chēng dì zhě yǐ bì xià wèi tiān zǐ yě
兴献之得称帝者，以陛下为天子也。
bù dé chēng zōng zhě yǐ shí wèi cháng zài wèi yě
不得称宗者，以实未尝在位也。
fú qǐ xuān shì cháo chén fù chēng xiào zōng yuē huáng bó xìng xiàn dì yuē huáng kǎo bié lì miào sì zhī
伏乞宣示朝臣，复称孝宗曰‘皇伯’，兴献帝曰‘皇考’，别立庙祀之。
fu rán hòu hé yú rén qíng dāng hu míng shí fēi wéi de xiān wáng zhì lǐ zhī yì yì yì suì bì xià chún xiào zhī xīn yǐ
夫然后合于人情，当乎名实，非唯得先王制礼之意，抑亦遂陛下纯孝之心矣。
shū jù jiàn tíng chén fāng dǐ pái yì yì jù bù gǎn shàng wèi guì è suǒ jiàn yǔ xí shū shū bìng biǎo shàng zhī
疏具，见廷臣方抵排异议，惧不敢上，为桂萼所见，与席书疏并表上之。
dì dà xǐ lì xià tíng yì
帝大喜，立下廷议。
tíng chén suì mù xiàn fu wèi jiān xié zhì bù yǔ wǎng huán
廷臣遂目献夫为奸邪，至不与往还。
xiàn fu nǎi dù mén qǐ jiǎ jì bù dé qǐng zé jìn dà lǐ shàng xià èr lùn qí shuō yì xiáng
献夫乃杜门乞假，既不得请，则进《大礼》上下二论，其说益详。
shí yǐ zhào zhāng cōng guì è yú nán jīng zhì jí yòng wèi hàn lín xué shì ér yòng xiàn fu wèi shì jiǎng xué shì
时已召张璁、桂萼于南京，至即用为翰林学士，而用献夫为侍讲学士。
gōng zhě sì qǐ xiàn fu yì lì cí
攻者四起，献夫亦力辞。
dì zú yòng zhū rén yì dìng dà lǐ yóu shì hè dì juàn yǔ cōng è liè
帝卒用诸人议定“大礼”，由是荷帝眷与璁、萼埒。
sì nián dōng jìn shǎo zhān shì
四年冬进少詹事。
xiàn fu zhōng bù zì ān xiè bìng guī
献夫终不自安，谢病归。
liù nián zhào xiū míng lún dà diǎn
六年召修《明伦大典》。
xiàn fu yǔ huò tāo tóng lǐ yǐ yì lǐ xiāng qīn shàn yòu tóng fù zhào nǎi hé shū yán zì gǔ lì zhǔ wèi hòu zhī yì zhě sòng mò shén yú sī mǎ guāng hàn mò shén yú wáng mǎng
献夫与霍韬同里，以议礼相亲善，又同赴召，乃合疏言：“自古力主为后之议者，宋莫甚于司马光，汉莫甚于王莽。
zhǔ pú yì zhě guāng wéi shǒu lǚ huì fàn chún rén lǚ dà fáng fù zhī ér guāng zhī shuō huò rén zuì shén
主《濮议》者，光为首，吕诲、范纯仁、吕大防附之，而光之说惑人最甚。
zhǔ āi dì yì zhě mǎng wéi shǒu shī dān zhēn hán liú xīn fù zhī ér mǎng zhī shuō liú dú zuì shēn
主哀帝议者，莽为首，师丹、甄邯、刘歆附之，而莽之说流毒最深。
sòng rú zǔ shù wáng mǎng zhī shuō yǐ huò wàn shì wù hòu xué
宋儒祖述王莽之说以惑万世，误后学。
chén děng jǐn àn hàn shū wèi zhì sòng shǐ lüè cǎi wáng mǎng shī dān zhēn hán zhī zòu yǔ qí shì shǐ mò jí wèi míng dì zhī zhào pú yuán zhī yì lùn zhèng yǐ fù qí hòu
臣等谨按《汉书》、《魏志》、《宋史》，略采王莽、师丹、甄邯之奏，与其事始末，及魏明帝之诏，濮园之议，论正以附其后。
qǐ fù zuǎn xiū guān cān hù kǎo dìng bǐ tiān xià chén zǐ zhī wèi hòu zhī yì shí qǐ yú mǎng sòng rú zhī lùn shí chū yú mǎng xià xǐ qún yí shàng zhāng shèng xiào
乞付纂修官，参互考订，俾天下臣子知为后之议实起于莽，宋儒之论实出于莽，下洗群疑，上彰圣孝。
zhào yǔ xià qí shū yú shǐ guǎn
”诏语下其书于史馆。
hái cháo wèi jǐ mìng shǔ dà lǐ sì shì yǔ cōng è fù yàn li fú dá yù
还朝未几，命署大理寺事，与璁、萼覆谳李福达狱。
è děng yì mǎ lù zhòng pì xiàn fū lì zhēng de jiǎn sǐ
萼等议马录重辟，献夫力争得减死。
qí nián jiǔ yuè bài lǐ bù yòu shì láng réng jiān xué shì zhí jīng yán rì jiǎng
其年九月拜礼部右侍郎，仍兼学士，直经筵日讲。
xún dài è wèi lì bù zuǒ shì láng fù dài wéi lǐ bù shàng shū
寻代萼为吏部左侍郎，复代为礼部尚书。
míng lún dà diǎn chéng jiā tài zǐ tài bǎo
《明伦大典》成，加太子太保。
xiàn fu shì cōng è xìng kuān píng yù shì yì jiān yǒu zhí chí bù jìn yǔ fù huì
献夫视璁、萼性宽平，遇事亦间有执持，不尽与附会。
è fǎn chén guāng yù qǐng jǐn dǎi wèn guān yè yīng cōng děng yǐ xiàn fu yán duō miǎn dǎi
萼反陈洸狱，请尽逮问官叶应骢等，以献夫言多免逮。
sī ēn tián zhōu bǐ suì luàn xiàn fu qǐng zhuān rèn wáng shǒu rén ér ba zhèn shǒu zhōng guān zhèng rùn zǒng bīng guān zhū qí dì nǎi zhào rùn qí hái
思恩、田州比岁乱，献夫请专任王守仁，而罢镇守中官郑润、总兵官朱骐，帝乃召润、骐还。
sī tián jì píng shǒu rén yì zhù chéng jiàn yì è tòng dǐ zhī
思、田既平，守仁议筑城建邑，萼痛诋之。
xiàn fu lì chén qí gōng zhuàng zhù chéng de wú zhǐ
献夫历陈其功状，筑城得毋止。
cōng è yǔ yáng yī qīng gòu xiàn fu yīn zāi yì jìn hé zhōng zhī shuō qiě qǐng shōu zhào zhé shù xuē jí yú kuān mǎ míng héng bèi ér bèi qǔ jìn shì zhī shù
璁、萼与杨一清构，献夫因灾异进和衷之说，且请收召谪戍削籍余宽、马明衡辈，而倍取进士之数。
dì yōu zhào dá zhī kuān děng zú bù yòng
帝优诏答之，宽等卒不用。
xiàn fu yǐ ní sēng dào gū shāng fēng huà qǐng lè lìng gǎi jià dì cóng zhī
献夫以尼僧、道姑伤风化，请勒令改嫁，帝从之。
yòu yīn huò tāo yán jǐn tài sēng dào wú dié huǐ sì guàn sī chuàng zhě
又因霍韬言，尽汰僧道无牒、毁寺观私创者。
dì yù shā chén hòu sàng xiàn fu yǐn lǐ gù zhēng
帝欲杀陈后丧，献夫引礼固争。
xún fù dài è wèi lì bù shàng shū
寻复代萼为吏部尚书。
è cōng bà zhèng zhào lì bù hé liǎng rén sī dǎng
萼、璁罢政，诏吏部核两人私党。
xiàn fu yán lù càn děng suǒ hé bǎi shí rén wū zhě bù shǎo
献夫言：“陆粲等所劾百十人，诬者不少。
xī gōng cōng è zhě yǐ wéi dǎng ér qù zhī
昔攻璁、萼者，以为党而去之。
jīn fù cōng è zhě yòu yǐ wéi dǎng ér qù zhī
今附璁、萼者，又以为党而去之。
jìn shēn zhī huò hé shí yǐ
缙绅之祸何时已。
nǎi zòu liú huáng wǎn děng èr shí sān rén ér chù chǔ liáng cái děng shí èr rén
”乃奏留黄绾等二十三人，而黜储良才等十二人。
liáng cái zhě chū wèi yù shǐ yǐ kǎo chá chù
良才者，初为御史，以考察黜。
shàng shū dǐ yáng tíng hé zhǐ lì bù shì láng mèng chūn děng wéi jiān dǎng è yīn qǐng fù qí zhí
上疏诋杨廷和，指吏部侍郎孟春等为奸党，萼因请复其职。
zhì shì chì qù shí lùn kuài zhī
至是斥去，时论快之。
ān chāng bó qián wéi yín zú shù xiōng wéi yuán qǐng sì jué
安昌伯钱维圻卒，庶兄维垣请嗣爵。
xiàn fu yán wài qī zhī fēng bù dàng shì jí lì yǐn hàn táng sòng shì wéi zhèng
献夫言外戚之封不当世及，历引汉、唐、宋事为证。
dì shàn qí yán xià tíng yì wài qī suì yǒng jué shì fēng
帝善其言，下廷议，外戚遂永绝世封。
cōng è jì zhào hái yǔ lín zhǐ huī liú yǒng chāng hé dū du guì yǒng yǔ qīn è jí bīng bù shàng shū li chéng xūn
璁、萼既召还，羽林指挥刘永昌劾都督桂勇，语侵萼及兵部尚书李承勋。
yòu hé yù shǐ liáo zì xiǎn zì xiǎn zuò dǎi
又劾御史廖自显，自显坐逮。
yǐ yòu jié bīng bù láng zhōng lú xiāng děng
已，又讦兵部郎中卢襄等。
xiàn fu qǐng àn zhì yǒng chāng wú lìng jiān rén yǐ fēi yǔ zhōng shàn lèi
献夫请按治永昌，毋令奸人以蜚语中善类。
dì bù cóng
帝不从。
xiàn fū suì qiú tuì dì yì bù yǔn
献夫遂求退，帝亦不允。
jǐ shì zhōng sūn yīng kuí hé xiàn fu sī qí qīn gù dà lǐ shǎo qīng xǐ guāng tài cháng qīng péng zé
给事中孙应奎劾献夫私其亲故大理少卿洗光、太常卿彭泽。
dì bù tīng
帝不听。
dū jǐ shì zhōng xià yán yì hé xiàn fu huài xuǎn fǎ xǐ zhāng cōng suǒ è zhè jiāng cān zhèng huáng qīng yú shǎn xī ér yòng cōng suǒ ài dǎng yǐ píng dài yá huí zhī péng zé yú děng liè qiān tài cháng jí tā suǒ sī nì jiē yǒu jī yí xiàn fu jiāo tōng huì lù
都给事中夏言亦劾献夫坏选法，徙张璁所恶浙江参政黄卿于陕西，而用璁所爱党以平代，邪回之彭泽逾等躐迁太常，及他所私昵，皆有迹，疑献夫交通贿赂。
shū rù dì lìng qīng děng hái gù guān
疏入，帝令卿等还故官。
xiàn fu jí cōng shū biàn yīn yǐn tuì
献夫及璁疏辨，因引退。
dì zhòng wéi èr rén yì fù lìng qīng děng rú qián nǐ
帝重违二人意，复令卿等如前拟。
qǐng zhī jǐ shì zhōng xuē jiǎ yán liú yǒng chāng yǐ wǔ fū hé zhǒng zǎi zhāng lán yǐ jūn yú hé xūn chén xià líng shàng tì bù zhī suǒ zhǐ yuàn cún lián yuǎn táng gāo zhī yì bǐ xiǎo rén bù dé sì gōng jié
顷之，给事中薛甲言：“刘永昌以武夫劾冢宰，张澜以军余劾勋臣，下凌上替，不知所止，愿存廉远堂高之义，俾小人不得肆攻讦。
zhāng xià lì bù
”章下吏部。
xiàn fu děng qǐng cóng jiǎ yán chì dū chá yuàn yán jìn lì mín wú de yán shòu zhāng luàn zhèng bìng chì liǎng jīng jǐ shì yù shǐ jí tiān xià fǔ àn guān lùn shì xiān dà tǐ wú zé xiǎo cī
献夫等请从甲言，敕都察院严禁吏民，毋得讠寿张乱政，并饬两京给事御史及天下抚按官论事，先大体毋责小疵。
dàng shì shí dì fāng yù guǎng ěr mù zhōu zhī bǎi liáo qíng wěi de xiàn fu yì bù yì bào bà
当是时，帝方欲广耳目，周知百僚情伪，得献夫议不怿，报罢。
yú shì jǐ shì zhōng ráo xiù hé jiǎ ē fù zì liú yǒng chāng hòu yán guān wèi wén yì dà chén dú xià yán sūn yīng kuí zhào hàn yì jí cōng xiàn fu ěr
于是给事中饶秀劾甲阿附：“自刘永昌后，言官未闻议大臣，独夏言、孙应奎、赵汉议及璁、献夫耳。
hàn yǐ méng jí qiǎn yán yīng kuí suǒ zòu jiē yòng rén xíng zhèng zhī shī jiǎ nǎi zhǐ wèi máo jǔ xì gù ér sòng dà chén bù yǐ
汉已蒙诘谴，言、应奎所奏皆用人行政之失，甲乃指为毛举细故，而颂大臣不已。
tān zòng rú guō xūn yì bù yù rén yán
贪纵如郭勋，亦不欲人言。
bì shǐ dà chén héng xíng qún chén jiān kǒu
必使大臣横行，群臣缄口。
wàn yī yǒu nì rén cè qí jiān nài hé
万一有逆人厕其间，奈何！
zòu rù dì xīn shàn qí yán
”奏入，帝心善其言。
xià lì bù zài yì
下吏部再议。
jiǎ jù shū zì míng dì è qí bù sì bù zòu mìng xuē èr guān chū zhī wài
甲具疏自明，帝恶其不俟部奏，命削二官出之外。
bù wèi jiǎ yǐ chǔ fèn bù fù gēng yì
部谓甲已处分，不复更议。
dì zé lìng zhì duì tíng xiàn fu fèng yī yuè láng guān bèi zhī
帝责令置对，停献夫俸一月，郎官倍之。
xiàn fū bù zì dé liǎng shū yǐn jí
献夫不自得，两疏引疾。
dì jí bào yǔn rán yóu xū wèi yǐ sì
帝即报允，然犹虚位以俟。
shí nián qiū yǒu zhào zhào hái
十年秋有诏召还。
xiàn fu shū cí jǔ liáng cái wāng hóng wáng tíng xiāng zì dài
献夫疏辞，举梁材、汪𬭎、王廷相自代。
dì shǒu zhào bāo dá qiǎn xíng rén cài ài qù zhī
帝手诏褒答，遣行人蔡叆趣之。
ài jí mén xiàn fu qián rù xi qiáo yǐ jí cí
叆及门，献夫潜入西樵，以疾辞。
jì ér shǐ mìng zài zhì yún jiāng bié yòng nǎi jiù dào
既而使命再至，云将别用，乃就道。
míng nián wǔ yuè zhì jīng mìng yǐ gù guān jiān wǔ yīng diàn dà xué shì rù gé fǔ zhèng
明年五月至京，命以故官兼武英殿大学士入阁辅政。
chū cì xiàn fu yín zhāng yuē zhōng chéng zhí liàng lìng yǒu shì mì fēng zòu wén
初，赐献夫银章曰“忠诚直谅”，令有事密封奏闻。
xiàn fu guī shàng zhī cháo zhì shì fù cì rú gù
献夫归，上之朝，至是复赐如故。
lì bù shàng shū wáng qióng zú mìng xiàn fu zhǎng zhī
吏部尚书王琼卒，命献夫掌之。
xiàn fū jiā jū yǐn tǐ zì zūn jiān sī yè jiàn zhé chēng jí bù bào
献夫家居，引体自尊，监司谒见，辄称疾不报。
jiā rén yīn dǎng héng yú jùn zhōng xiāng rén lǚ jié gào qiān shì gōng dà rěn tīng zhī
家人姻党横于郡中，乡人屡讦告，佥事龚大稔听之。
xiàn fu hái cháo zhǔ dà rěn
献夫还朝，嘱大稔。
huì dà rěn zuò shì luò zhí yí xiàn fu wèi zhī suì shàng shū liè qí bù fǎ shù shì cí lián huò tāo
会大稔坐事落职，疑献夫为之，遂上疏列其不法数事，词连霍韬。
xiàn fu shū biàn dì fāng juàn xiàn fu dà rěn suì bèi dǎi xuē jí
献夫疏辨，帝方眷献夫，大稔遂被逮削籍。
shí yuè huì jiàn dōng jǐng
十月彗见东井。
yù shǐ féng ēn dǐ xiàn fu xiōng jiān sì qiǎo biàn bō nòng wēi fú jiāng bù lì yú guó jiā gù xiàn fu zhǎng lì bù ér huì jiàn
御史冯恩诋献夫凶奸肆巧辨，播弄威福，将不利于国家，故献夫掌吏部而彗见。
dì nù xià zhī yù
帝怒，下之狱。
xiàn fu yì yǐn jí qǐ xiū yōu zhào bù yǔn
献夫亦引疾乞休，优诏不允。
xiàn fu shì tián tuì míng lián bèi hé zhōng nǜ
献夫饰恬退名，连被劾，中恧。
suī zhí dà zhèng qì yān yān bù zhèn
虽执大政，气厌厌不振。
dú dì yù shā zhāng yán líng cháng lì zhēng
独帝欲杀张延龄，常力争。
ér qí shí guì è yǐ qián zú
而其时桂萼已前卒。
zhāng cōng zuì chǒng bà xiāng zhě lǚ yǐ
张璁最宠，罢相者屡矣。
huò tāo huáng zōng míng yán shì yī bù dàng zhé xià zhī lì
霍韬、黄宗明言事一不当，辄下之吏。
xiàn fu jiàn dì ēn wēi bù cè jū zhí èr suì sān shū yǐn jí
献夫见帝恩威不测，居职二岁，三疏引疾。
dì yōu zhào xǔ zhī lìng chéng chuán yǔ dào lǐ fèi
帝优诏许之，令乘传，予道里费。
jiā jū shí nián zú
家居十年卒。
xiān yǐ jiā zhù guó shǎo bǎo nǎi zèng tài bǎo shì wén xiāng
先已加柱国、少保，乃赠太保，谥文襄。
xiàn fu yuán yì lǐ zhòu guì
献夫缘议礼骤贵。
yǔ cōng è gòng shì chí lùn pō píng shù gù rén bù shèn è zhī
与璁、萼共事，持论颇平恕，故人不甚恶之。
xià yán zì gōng jǐn guì xī rén
夏言，字公谨，贵溪人。
fù dǐng lín qīng zhī zhōu
父鼎，临清知州。
yán jǔ zhèng dé shí èr nián jìn shì shòu xíng rén zhuó bīng kē jǐ shì zhōng
言举正德十二年进士，授行人，擢兵科给事中。
xìng jǐng mǐn shàn zhǔ wén
性警敏，善属文。
jí jū yán lù jiǎn è zì fù
及居言路，謇谔自负。
shì zōng sì wèi shū yán zhèng dé yǐ lái yōng bì yǐ jí
世宗嗣位，疏言：“正德以来，壅蔽已极。
jīn bì xià wéi xīn shù zhèng qǐng rì shì cháo hòu yù wén huá diàn yuè zhāng shū zhào gé chén miàn jué
今陛下维新庶政，请日视朝后，御文华殿阅章疏，召阁臣面决。
huò shì guān dà lì hài zé xià tíng chén jí yì
或事关大利害，则下廷臣集议。
bù yí móu jí xiè jìn jìng fā zhōng zhǐ
不宜谋及亵近，径发中旨。
shèng yì suǒ yǔ duó yì bì xià nèi gé yì ér hòu xíng jué yōng bì jiǎo zhà zhī bì
圣意所予夺，亦必下内阁议而后行，绝壅蔽矫诈之弊。
dì jiā nà zhī
”帝嘉纳之。
fèng zhào xié yù shǐ zhèng běn gōng zhǔ shì wāng wén shèng hé qīn jūn jí jīng wèi rǒng yuán tài sān qiān èr bǎi rén fù tiáo jiǔ shì yǐ shàng
奉诏偕御史郑本公、主事汪文盛核亲军及京卫冗员，汰三千二百人，复条九事以上。
niǎn xià wèi sù qīng
辇下为肃清。
jiā jìng chū xié yù shǐ fán jì zǔ děng chū àn zhuāng tián xī duó hái mín chǎn
嘉靖初，偕御史樊继祖等出按庄田，悉夺还民产。
hé zhōng guān zhào bīn jiàn chāng hóu zhāng yán líng shū fán qī shàng
劾中官赵霦、建昌侯张延龄，疏凡七上。
qǐng gǎi hòu gōng fù guō zhuāng tián wèi qīn cán chǎng gōng sāng yuán yī qiè jìn qī lǐ qiú qǐng jí hé nán shān dōng jiān rén xiàn mín tián wáng fǔ zhě
又请把后宫负郭庄田改为亲蚕厂、公桑园，禁止一切亲戚、乡人的请托及河南、山东一些坏人把民田献给王府的行为。
jiù bèi dǎi yǒng píng zhī fǔ guō jiǔ gāo
救被逮永平知府郭九皋。
zhuāng fèng fū rén dì xíng fú hǎi sù fèng fū rén dì gù fú chuán zhǐ shòu jǐn yī shì qiān hù yán lì zhēng bù kě
庄奉夫人弟邢福海、肃奉夫人弟顾福，传旨授锦衣世千户，言力争不可。
zhū shū lǜ è è wéi rén chuán sòng
诸疏率谔谔，为人传诵。
lǚ qiān bīng kē dū jǐ shì zhōng
屡迁兵科都给事中。
kān qīng yáng shān píng zéi gōng zuì lùn fèng xī dāng
勘青羊山平贼功罪，论奉悉当。
fù shǐ niú luán huò zéi zhōng jiāo tōng míng jí yán qǐng huǐ zhī yǐ ān zhòng xīn
副使牛鸾获贼中交通名籍，言请毁之以安众心。
xiào zōng cháo lìng lì bīng èr bù měi jì jù liǎng jīng dà chén jí zài wài wén wǔ fāng miàn guān lǚ lì jìn yù zhèng dé hòu jiàn fèi yǐ yán qǐng fù zhī
孝宗朝，令吏、兵二部每季具两京大臣及在外文武方面官履历进御，正德后渐废，以言请复之。
qī nián diào lì kē
七年，调吏科。
dàng shì shí dì ruì yì lǐ wén shì
当是时，帝锐意礼文事。
yǐ tiān dì hé sì fēi lǐ yù fēn jiàn èr jiāo bìng rì yuè ér sì
以天地合祀非礼，欲分建二郊，并日月而四。
dà xué shì zhāng fú jìng bù gǎn jué dì bo zhī tài zǔ yì bù jí yì qiě qǐn
大学士张孚敬不敢决，帝卜之太祖亦不吉，议且寝。
huì yán shàng shū qǐng dì qīn gēng nán jiāo hòu qīn cán běi jiāo wèi tiān xià chàng
会言上疏请帝亲耕南郊，后亲蚕北郊，为天下倡。
dì yǐ nán běi jiāo zhī shuō yǔ fēn jiàn èr jiāo hé lìng fú jìng yù zhǐ yán nǎi qǐng fēn sì tiān de
帝以南北郊之说，与分建二郊合，令孚敬谕旨，言乃请分祀天地。
tíng chén chí bù kě fú jìng yì nán zhī zhān shì huò tāo dǐ yóu lì
廷臣持不可，孚敬亦难之，詹事霍韬诋尤力。
dì dà nù xià tāo yù
帝大怒，下韬狱。
jiàng xǐ shū jiǎng yán cì sì pǐn fú fèng zú cóng qí qǐng
降玺书奖言，赐四品服俸，卒从其请。
yòu zàn chéng èr jiāo pèi xiǎng yì yǔ xiáng lǐ zhì
又赞成二郊配飨议，语详《礼志》。
yán zì shì dà méng dì juàn
言自是大蒙帝眷。
jiāo tán gōng xìng jí mìng yán jiān zhī
郊坛工兴，即命言监之。
yán suí jī yán jiàn qiān dū yù shǐ li rú guī wèi xún fǔ
延绥饥，言荐佥都御史李如圭为巡抚。
lì bù tuī dài rú guī zhě dì bù yòng zài tuī jí yán
吏部推代如圭者，帝不用，再推及言。
yù shǐ xióng jué wèi yán chū rú guī wèi jǐ de zhì bǐ zhī zhāng sī cǎi
御史熊爵谓言出如圭为己地，至比之张纟采。
dì qiè zé jué lìng yán wú biàn
帝切责爵，令言毋辨。
ér yán bù píng jié jué qiě cí xīn mìng dì nǎi zhǐ
而言不平，讦爵且辞新命，帝乃止。
fú jìng yí zhǐ bǎi liáo wú gǎn yǔ kàng zhě
孚敬颐指百僚，无敢与抗者。
yán zì yǐ shòu dì zhī dú bù wéi xià
言自以受帝知，独不为下。
fú jìng nǎi dà hài yán chǒng yán yì yuàn fú jìng zhòu yòng péng zé wèi tài cháng qīng bù yòu jǐ liǎng rén suì yǒu xì
孚敬乃大害言宠，言亦怨孚敬骤用彭泽为太常卿不右己，两人遂有隙。
yán kàng shū hé fú jìng jí lì bù shàng shū fāng xiàn fu
言抗疏劾孚敬及吏部尚书方献夫。
fú jìng xiàn fu jiē shū biàn qiú qù
孚敬、献夫皆疏辨求去。
dì gù zhū rén hòu wèi liǎng jiě zhī
帝顾诸人厚，为两解之。
yán jì xiǎn yǔ fú jìng xiàn fu tāo wéi nán yì yǐ qiáng zhí hòu zì jié
言既显，与孚敬、献夫、韬为难，益以强直厚自结。
dì yù ji jiāo lǐ wèi chéng shū zhuó yán shì dú xué shì chōng zuǎn xiū guān zhí jīng yán rì jiǎng réng jiān lì kē dū jǐ shì zhōng
帝欲辑郊礼为成书，擢言侍读学士，充纂修官，直经筵日讲，仍兼吏科都给事中。
yán yòu zàn dì gēng dìng wén miào sì diǎn jí dà dì lǐ dì yì xǐ
言又赞帝更定文庙祀典及大禘礼，帝益喜。
shí nián sān yuè suì zhuó shǎo zhān shì jiān hàn lín xué shì zhǎng yuàn shì zhí jiǎng rú gù
十年三月遂擢少詹事，兼翰林学士，掌院事，直讲如故。
yán méi mù shū lǎng měi xū rán yīn tǔ hóng chàng bù cāo xiāng yīn
言眉目疏朗，美须髯，音吐弘畅，不操乡音。
měi jìn jiǎng dì bì mù shǔ yù dà yòng zhī
每进讲，帝必目属，欲大用之。
fú jìng jì mí shén suì yǔ péng zé gòu xuē kǎn yù xià yán fǎ sī
孚敬忌弥甚，遂与彭泽构薛侃狱，下言法司。
yǐ dì jué fú jìng qū nǎi ba fú jìng ér shì yán
已，帝觉孚敬曲，乃罢孚敬而释言。
bā yuè sì jiāo gōng chéng jìn yán lǐ bù zuǒ shì láng réng zhǎng yuàn shì
八月，四郊工成，进言礼部左侍郎，仍掌院事。
yú yuè dài li shí wéi běn bù shàng shū
逾月，代李时为本部尚书。
qù jiàn guān wèi jiā suì bài liù qīng qián cǐ wèi yǒu yě
去谏官未浃岁拜六卿，前此未有也。
shí shì dài fū yóu è fú jìng shì yán kàng zhī
时士大夫犹恶孚敬，恃言抗之。
yán jì yǐ kāi mǐn jié dì zhī yòu zhé jié xià shì
言既以开敏结帝知，又折节下士。
yù shǐ yù xī lǐ shí jīn qǐng yòu dà lǐ dà yù dé zuì zhū chén
御史喻希礼、石金请宥“大礼”大狱得罪诸臣。
dì dà nù lìng yán hé
帝大怒，令言劾。
yán wèi xī lǐ jīn wú tā cháng qǐng dì kuān shù
夏言说希礼、石金并无坏心思，请世宗饶了他们。
dì zé yán duì zhuàng dǎi èr rén zhào yù yuǎn cuàn zhī yán yǐn zuì nǎi yǐ
帝责言对状，逮二人诏狱，远窜之，言引罪乃已。
yǐ shì dà de gōng qīng jiān shēng
以是大得公卿间声。
dì zhì zuò lǐ lè duō yán wèi shàng shū shí suǒ yì gé chén li shí dí luán qǔ chōng wèi
帝制作礼乐，多言为尚书时所议，阁臣李时、翟銮取充位。
dì měi zuò shī zhé cì yán xī chóu hè lè shí yǐ jìn dì yì xǐ
帝每作诗，辄赐言，悉酬和勒石以进，帝益喜。
zòu duì yìng zhì yǐ dài lì bàn
奏对应制，倚待立办。
shù zhào jiàn zī zhèng shì shàn kuī dì zhǐ yǒu suǒ fù huì
数召见，谘政事，善窥帝旨，有所傅会。
cì yín zhāng yī bǐ mì fēng yán shì wén yuē xué bó cái yōu
赐银章一，俾密封言事，文曰“学博才优”。
xiān hòu cì xiù mǎng fēi yú qí lín fú yù dài jiān jīn shàng zūn zhēn zhuàn shí wù wú xū yuè
先后赐绣蟒飞鱼麒麟服、玉带、兼金、上尊、珍馔、时物无虚月。
fú jìng xiàn fu fù xiāng jì rù fǔ
孚敬、献夫复相继入辅。
zhī dì juàn yán hòu yì bù gǎn yǔ jiào
知帝眷言厚，亦不敢与较。
yǐ ér jiē xiè shì
已而皆谢事。
yì lǐ zhū rén dú huò tāo zài chóu yán bù zhì
议礼诸人独霍韬在，仇言不置。
shí wǔ nián yǐ shùn tiān fǔ yǐn liú shū xiāng shì tāo yán xiāng gōng jié
十五年以顺天府尹刘淑相事，韬、言相攻讦。
tāo zú bù shèng shì xiáng tāo chuán zhōng
韬卒不胜，事详《韬传》中。
yán yóu shì qì suì jiāo
言由是气遂骄。
láng zhōng zhāng yuán xiào li suì yǔ xiǎo wǔ jí zòu zhé zhī
郎中张元孝、李遂与小忤，即奏谪之。
huáng zǐ shēng dì cì yán shén wò
皇子生，帝赐言甚渥。
chū jiā tài zǐ tài bǎo jìn shǎo fù jiān tài zǐ tài fù
初加太子太保，进少傅兼太子太傅。
rùn shí èr yuè suì jiān wǔ yīng diàn dà xué shì rù cān jī wù
闰十二月遂兼武英殿大学士入参机务。
hù bì yè líng hái zhì shā hé yán páo zhōng huǒ yán guō xūn li shí zhàng dì fù yán shū liù yì fén
扈跸谒陵，还至沙河，言庖中火，延郭勋、李时帐，帝付言疏六亦焚。
yán dāng dú yǐn zuì yǔ xūn děng hé xiè bèi qiáo zé yān
言当独引罪，与勋等合谢，被谯责焉。
shí li shí wéi shǒu fǔ zhèng duō zì yán chū
时李时为首辅，政多自言出。
gù dǐng chén rù shì xiān dá qiě nián zhǎng pō yù yǒu suǒ kě fǒu
顾鼎臣入，恃先达且年长，颇欲有所可否。
yán yì bú yuè dǐng chén suì bù gǎn yǔ zhēng
言意不悦，鼎臣遂不敢与争。
qí dōng shí zú yán wéi shǒu fǔ
其冬，时卒，言为首辅。
shí bā nián yǐ zhī jiàn huáng tiān shàng dì cè biǎo jiā shǎo shī tè jìn guāng lù dài fu shàng zhù guó
十八年，以祗荐皇天上帝册表，加少师、特进光禄大夫、上柱国。
míng shì rén chén wú jiā shàng zhù guó zhě yán suǒ zì nǐ yě
明世人臣无加上柱国者，言所自拟也。
wǔ dìng hóu guō xūn de xìng hài yán chǒng
武定侯郭勋得幸，害言宠。
ér lǐ bù shàng shū yán sōng yì xīn dù yán
而礼部尚书严嵩亦心妒言。
yán yǔ sōng hù bì chéng tiān dì yè xiǎn líng bì sōng zài qǐng biǎo hè yán qǐ sì hái jīng
言与嵩扈跸承天，帝谒显陵毕，嵩再请表贺，言乞俟还京。
dì bào bà yì dà bù yì
帝报罢，意大不怿。
sōng zhī dì zhǐ gù yǐ qǐng dì nǎi yuē lǐ yuè zì tiān zǐ chū kě yě
嵩知帝指，固以请，帝乃曰：“礼乐自天子出可也。
lìng biǎo hè dì zì shì bú yuè yán
”令表贺，帝自是不悦言。
dì xìng dà yù shān yán jìn jū shǒu chì shāo chí dì zé ràng
帝幸大峪山，言进居守敕稍迟，帝责让。
yán jù qǐng zuì
言惧请罪。
dì dà nù yuē yán zì bēi guān yīn fú jìng yì jiāo lǐ jìn nǎi dài màn bù gōng jìn mì shū bù yòng cì zhāng qí xī hái lèi suǒ jiàng shǒu chì
帝大怒曰：“言自卑官，因孚敬议郊礼进，乃怠慢不恭，进密疏不用赐章，其悉还累所降手敕。
yán yì jù shū xiè
”言益惧，疏谢。
qǐng miǎn zhuī yín zhāng shǒu chì wèi zǐ sūn bǎi shì róng cí shén āi
请免追银章、手敕，为子孙百世荣，词甚哀。
dì nù bù jiě yí yán huǐ sǔn lìng lǐ bù zhuī qǔ
帝怒不解，疑言毁损，令礼部追取。
xuē shǎo shī xūn jiē yǐ shǎo bǎo shàng shū dà xué shì zhì shì
削少师勋阶，以少保尚书大学士致仕。
yán nǎi yǐ shǒu chì sì bǎi yú bìng yín zhāng shàng zhī
言乃以手敕四百余，并银章上之。
jū shù rì nù jiě mìng zhǐ xíng
居数日，怒解，命止行。
fù yǐ shǎo fù tài zǐ tài fù rù zhí yán shū xiè
复以少傅、太子太傅入直，言疏谢。
dì yuè yù lìng lì chū zhōng bǐng gōng chí zhèng miǎn zhòng yuàn
帝悦，谕令励初忠，秉公持正，免众怨。
yán xīn zhī suǒ yún zhòng yuàn zhě guō xūn bèi yě zài shū xiè
言心知所云众怨者，郭勋辈也，再疏谢。
wèi zì chǔ bù gǎn hòu tā rén yī zhì gū lì wèi zhòng suǒ jì
谓自处不敢后他人，一志孤立，为众所忌。
dì fù bú yuè jié zé zhī
帝复不悦，诘责之。
huáng kǒng xiè nǎi yǐ
惶恐谢，乃已。
wèi jǐ léi zhèn fèng tiān diàn
未几，雷震奉天殿。
zhào yán jí dǐng chén bù shí zhì
召言及鼎臣不时至。
dì fù jié ràng lìng lǐ bù hé zhī
帝复诘让，令礼部劾之。
yán děng qǐng zuì dì fù ràng yán ào màn bìng zé dǐng chén
言等请罪，帝复让言傲慢，并责鼎臣。
yǐ nǎi hái suǒ zhuī yín zhāng yù shū
已，乃还所追银章、御书。
shǎn xī zòu jié fù shǎo shī tài zǐ tài shī jìn lì bù shàng shū huá gài diàn
陕西奏捷，复少师、太子太师，进吏部尚书，华盖殿。
jiāng huái zéi píng xǐ shū jiǎng lì cì jīn bì jiān zhī dà xué shì fèng
江淮贼平，玺书奖励，赐金币，兼支大学士俸。
dǐng chén yǐ mò dí luán zài rù xún xún ruò shǔ lì rán bù gǎn shǎo jǔ yǔ
鼎臣已殁，翟銮再入，恂恂若属吏然，不敢少龃龉。
ér huò tāo rù zhǎng zhān shì fǔ shù xiū yuàn
而霍韬入掌詹事府数修怨。
yǐ guō xūn yǔ yán yǒu xì jié lìng zhù jǐ sān rén rì xiāng gòu
以郭勋与言有隙，结令助己，三人日相构。
jì ér tāo sǐ yán xūn jiāo wù zì ruò
既而韬死，言、勋交恶自若。
jiǔ miào zāi yán fāng yǐ jí zài gào qǐ ba bù yǔn
九庙灾，言方以疾在告，乞罢，不允。
zhāo shèng tài hòu bēng zhào wèn tài zǐ fú zhì yán bào shū yǒu é zì
昭圣太后崩，诏问太子服制，言报疏有讹字。
dì qiè zé yán yán xiè zuì qiě qǐ huán jiā zhì jí
帝切责言，言谢罪且乞还家治疾。
dì yì nù lìng yǐ shǎo bǎo shàng shū dà xué shì zhì shì
帝益怒，令以少保、尚书、大学士致仕。
yán shǐ wén dì nù jǐ shàng yù biān shí sì cè jì yǐ jiě
言始闻帝怒己，上御边十四策，冀以解。
dì yuē yán jì yùn zhōng móu hé jiān zì ài fù zhèn juàn yǐ gū bù wèn
帝曰：“言既蕴忠谋，何坚自爱，负朕眷倚，姑不问。
chū yán zhuàn qīng cí jí tā wén zuì dāng dì yì
”初，言撰青词及他文，最当帝意。
yán ba dú dí luán zài fēi dì suǒ jí yě
言罢，独翟銮在，非帝所急也。
jí jiāng chū dōu yì xī yuàn zhāi gōng kòu shǒu xiè
及将出都，诣西苑斋宫叩首谢。
dì wén ér lián zhī tè cì jiǔ zhuàn bǐ hái sī dì zhì jí sì hòu mìng
帝闻而怜之，特赐酒馔，俾还私第治疾，俟后命。
huì guō xūn yǐ yán guān zhòng hé yì yǐn jí zài gào
会郭勋以言官重劾，亦引疾在告。
jīng shān hóu cuī yuán xīn yǒu chǒng zhí nèi yuàn jì xūn
京山侯崔元新有宠，直内苑，忌勋。
dì cóng róng wèn yuán yán xūn jiē zhèn gǔ gōng xiāng dù hé yě
帝从容问元：“言、勋皆朕股肱，相妒何也？
yuán bú duì
”元不对。
dì wèn yán guī hé shí yuē sì shèng dàn hòu shǐ gǎn qǐng
帝问言归何时，曰：“俟圣诞后，始敢请。
yòu wèn xūn hé jí yuē xūn wú jí yán guī jí chū ěr
”又问勋何疾，曰：“勋无疾，言归即出耳。
dì hàn zhī
”帝颔之。
yán guān zhī dì juàn yán è xūn yīn gòng hé xūn
言官知帝眷言恶勋，因共劾勋。
xūn biàn yǔ bèi màn dì nù xuē xūn tóng shì wáng tíng xiāng jí
勋辨语悖谩，帝怒，削勋同事王廷相籍。
jǐ shì zhōng gāo shí zhě yán suǒ hòu yě jǐn fā xūn tān zòng bù fǎ shí shù shì
给事中高时者，言所厚也，尽发勋贪纵不法十数事。
suì xià xūn yù fù yán shǎo fù tài zǐ tài shī lǐ bù shàng shū wǔ yīng diàn dà xué shì jí yù rù zhí
遂下勋狱，复言少傅、太子太师、礼部尚书、武英殿大学士，疾愈入直。
yán suī zài gào gé shì duō qǔ cái
言虽在告，阁事多取裁。
zhì xūn yù xī qí zhǐ shòu
治勋狱，悉其指授。
èr shí yī nián chūn yī pǐn jiǔ nián mǎn qiǎn zhōng shǐ cì yín bì bǎo chāo yáng jiǔ nèi zhuàn
二十一年春，一品九年满，遣中使赐银币、宝钞、羊酒、内馔。
jǐn fù qí guān jiē xǐ shū jiǎng měi cì yàn lǐ bù
尽复其官阶，玺书奖美，赐宴礼部。
shàng shū shì láng dōu yù shǐ péi shì
尚书、侍郎、都御史陪侍。
dàng shì shí dì suī yōu lǐ yán rán ēn juàn bù jí chū yǐ
当是时，帝虽优礼言，然恩眷不及初矣。
cí qìng cí níng liǎng gōng yàn jià xūn cháng qǐng gǎi qí yī jū tài zǐ
慈庆、慈宁两宫宴驾，勋尝请改其一居太子。
yán bù kě hé dì yì
言不可，合帝意。
zhì shì dì cù wèn tài zǐ dāng hé jū yán wàng qián yǔ niàn xīng zuò fèi fán duì rú xūn zhǐ
至是帝猝问太子当何居，言忘前语，念兴作费烦，对如勋指。
dì bú yuè
帝不悦。
yòu yí yán guān hé xūn chū yán yì
又疑言官劾勋出言意。
jí jiàn dà xiǎng diàn mìng zhòng guān gāo zhōng jiān shì yán bù jìn chì gǎo
及建大享殿，命中官高忠监视，言不进敕稿。
rù zhí xī yuàn zhū chén dì jiē lìng chéng mǎ yòu cì xiāng yè shù fà jīn yòng pí bó wèi lǚ
入直西苑诸臣，帝皆令乘马，又赐香叶束发巾，用皮帛为履。
yán wèi fēi rén chén fǎ fú bù shòu yòu dú chéng yāo yú
言谓非人臣法服，不受，又独乘腰舆。
dì jī shù hàn yù qù yán ér yán sōng yīn dé jiàn zhī
帝积数憾欲去言，而严嵩因得间之。
sōng yǔ yán tóng xiāng chēng xiān dá shì yán shén jǐn
嵩与言同乡，称先达，事言甚谨。
yán rù gé yuán sōng zì dài yǐ mén kè chù zhī sōng xīn hèn shén
言入阁援嵩自代，以门客畜之，嵩心恨甚。
yán jì shī dì yì sōng rì yǐ róu nìng chǒng
言既失帝意，嵩日以柔佞宠。
yán jù chì hū sōng yǔ móu
言惧斥，呼嵩与谋。
sōng zé yǐ qián zào táo zhòng wén dì móu yǐ yán dài qí wèi
嵩则已潜造陶仲文第，谋𬺈言代其位。
yán zhī shén yùn fěng yán guān lǚ hé sōng
言知甚愠，讽言官屡劾嵩。
dì fāng lián sōng bù tīng yě liǎng rén suì dà xì
帝方怜嵩不听也，两人遂大郄。
liù yuè sōng yàn jiàn dùn shǒu yǔ qì sù yán jiàn lìng zhuàng
六月，嵩燕见，顿首雨泣，诉言见凌状。
dì shǐ xī chén yán zuì sōng yīn zhèn bào qí duǎn
帝使悉陈言罪，嵩因振暴其短。
dì dà nù shǒu chì lǐ bù lì shǔ yán zuì qiě yuē guō xūn yǐ xià yù yóu qiān luō bǎi zhī
帝大怒，手敕礼部，历数言罪，且曰：“郭勋已下狱，犹千罗百织。
yán guān wèi cháo tíng ěr mù zhuān tīng yán zhǔ shǐ
言官为朝廷耳目，专听言主使。
zhèn bù zǎo cháo yán yì bù rù gé
朕不早朝，言亦不入阁。
jūn guó zhòng shì qǔ cái sī jiā
军国重事，取裁私家。
wáng yán yào mì shì děng xì wán
王言要密，视等戏玩。
yán guān bù yī yán tú qī bàng jūn shàng zhì shén guǐ nù yǔ shén shāng hé
言官不一言，徒欺谤君上，致神鬼怒，雨甚伤禾。
yán dà jù qǐng zuì
”言大惧，请罪。
jū shí yú rì xiàn dì huì chén yóu zhào rù bài hou zhí xī yuàn
居十余日，献帝讳辰，犹召入拜，候直西苑。
yán yīn xiè ēn qǐ hái gǔ yǔ jí āi
言因谢恩乞骸骨，语极哀。
shū liú bā rì huì qī yuè shuò rì shí jì xià shǒu zhào yuē rì shí guò fèn zhèng zuò xià màn shàng zhī jiù qí luò yán zhí xián zhù
疏留八日，会七月朔日食既，下手诏曰：“日食过分，正坐下慢上之咎，其落言职闲住。
dì yòu zì yǐn sān shī bù gào tiān xià
”帝又自引三失，布告天下。
yù shǐ qiáo yòu jǐ shì zhōng chén liáng cái děng jiē jù shū lùn yán qiě qǐng zuì
御史乔佑、给事中沈良才等皆具疏论言，且请罪。
dì dà nù biǎn chù shí sān rén
帝大怒，贬黜十三人。
gāo shí yǐ hé xūn gù dú zhé yuǎn biān
高时以劾勋故，独谪远边。
yú shì yán sōng suì dài yán rù gé
于是严嵩遂代言入阁。
yán jiǔ guì yòng shì jiā fù hòu fú yòng háo chǐ duō tōng wèn yí
言久贵用事，家富厚，服用豪侈，多通问遗。
jiǔ zhī bù zhào jiān sī fǔ xiàn lì yì shāo màn yì zhī yì yì bù lè
久之不召，监司府县吏亦稍慢易之，悒悒不乐。
yù yuán dàn shèng shòu bì shàng biǎo hè chēng cǎo tǔ chén
遇元旦、圣寿必上表贺，称“草土臣”。
dì yì jiàn lián zhī fù shàng shū dà xué shì
帝亦渐怜之，复尚书、大学士。
zhì èr shí sì nián dì wēi jué sōng tān zì fù sī yán qiǎn guān jī chì zhào hái jǐn fù shǎo shī zhū guān jiē yì jiā sōng shǎo shī ruò yǔ yán bìng zhě
至二十四年，帝微觉嵩贪恣，复思言，遣官赍敕召还，尽复少师诸官阶，亦加嵩少师，若与言并者。
yán zhì zhí líng sōng chū qí shàng
言至，直陵嵩出其上。
fán suǒ pī dá lüè bù gù sōng sōng jìn bù gǎn tǔ yī yǔ
凡所批答，略不顾嵩，嵩噤不敢吐一语。
suǒ yǐn yòng sī rén yán chì zhú zhī yì bù gǎn jiù xián cì gǔ
所引用私人，言斥逐之，亦不敢救，衔次骨。
hǎi nèi shì dà fū fāng yuàn sōng tān zhì wèi yán néng yā sōng zhì qí mìng shēn yǐ wéi kuài
海内士大夫方怨嵩贪忮，谓言能压嵩制其命，深以为快。
ér yán yǐ fèi qì jiǔ wu zhāng quán
而言以废弃久，务张权。
wén xuǎn láng gāo jiǎn zhī shù táng lóng xǔ chéng míng cuī tóng wáng yòng bīn huáng zuǒ zhī ba wáng gǎo wáng wěi sūn jì lǔ zhī yù jiē yán zhǔ zhī
文选郎高简之戍，唐龙、许成名、崔桐、王用宾、黄佐之罢，王杲、王𬀩、孙继鲁之狱，皆言主之。
guì zhōu xún fǔ wáng xué yì shān dōng xún fǔ hé áo wéi yán guān lùn hé zhé nǐ zhǐ dǎi xùn
贵州巡抚王学益、山东巡抚何鳌为言官论劾，辄拟旨逮讯。
lóng gù yǔ sōng shàn wěi shì qiān shì fán qí tā suǒ qiǎn zhú bù jìn dāng cháo shì zè mù
龙故与嵩善，𬀩事牵世蕃，其他所谴逐不尽当，朝士仄目。
zuì hòu yù shǐ chén qí xué yǐ yán fǎ shì hé cuī yuán jí jǐn yī dū du lù bǐng yán nǐ zhǐ lìng chén zhuàng jiē zào yán qǐng sǐ bǐng cháng guì nǎi de jiě
最后御史陈其学以盐法事劾崔元及锦衣都督陆炳，言拟旨令陈状，皆造言请死，炳长跪乃得解。
èr rén yǔ sōng bǐ ér gòu yán yán wèi zhī wù yě
二人与嵩比而构言，言未之悟也。
dì shù shǐ xiǎo nèi shù yì yán suǒ yán fù qì àn nú shì zhī
帝数使小内竖诣言所，言负气岸，奴视之；
sōng bì yán zuò qīn nà jīn qián xiù zhōng
嵩必延坐，亲纳金钱袖中。
yǐ gù rì yù sōng ér duǎn yán
以故日誉嵩而短言。
yán jìn qīng cí wǎng wǎng shī dì zhǐ sōng wén yì jīng zhì qí shì
言进青词往往失帝旨，嵩闻益精治其事。
wèi jǐ hé tào yì qǐ
未几，河套议起。
yán gù kāng kǎi yǐ jīng jì zì xǔ sī jiàn lì bu shi gōng
言故慷慨以经济自许，思建立不世功。
yīn shǎn xī zǒng dū céng xǐ qǐng fù hé tào zàn jué zhī
因陕西总督曾铣请复河套，赞决之。
sōng yǔ yuán bǐng méi niè qí jiān jìng yǐ cǐ bài
嵩与元、炳媒孽其间，竟以此败。
jiāng dū rén sū gāng zhě yán jì qī fù yě yā yǔ xǐ shàn
江都人苏纲者，言继妻父也，雅与铣善。
xǐ fāng qǐng fù hé tào gāng jí chēng yú yán
铣方请复河套，纲亟称于言。
yán yǐ xǐ kě bàn mì shū jiàn zhī wèi qún chén wú rú xǐ zhōng zhě
言倚铣可办，密疏荐之，谓群臣无如铣忠者。
dì lìng yán nǐ zhǐ yōu jiǎng zhī zhě zài
帝令言拟旨，优奖之者再。
xǐ xǐ yì ruì yì chū shī
铣喜，益锐意出师。
dì hū jiàng zhǐ jié zé yǔ shén lì
帝忽降旨诘责，语甚厉。
sōng chuāi zhī dì yì suì lì yán hé tào bù kě fù yǔ qīn yán
嵩揣知帝意，遂力言河套不可复，语侵言。
yán shǐ dà jù xiè zuì qiě yán sōng wèi cháng yì yì jīn nǎi jǐn wěi yú chén
言始大惧，谢罪，且言“嵩未尝异议，今乃尽诿于臣”。
dì zé yán qiáng jūn xié zhòng sōng fù téng shū gōng yán yán yì lì biàn
帝责言“强君胁众”，嵩复腾疏攻言，言亦力辨。
ér dì yǐ rù sōng zèn nù bù kě jiě
而帝已入嵩谮，怒不可解。
èr shí qī nián zhēng yuè jǐn duó yán guān jiē yǐ shàng shū zhì shì yóu wú yì shā zhī yě
二十七年正月尽夺言官阶，以尚书致仕，犹无意杀之也。
huì yǒu fēi yǔ wén jìn zhōng wèi yán qù shí yuàn bàng
会有蜚语闻禁中，谓言去时怨谤。
sōng fù dài chóu luán cǎo zòu jié yán nà xǐ jīn jiāo guān wèi jiān lì shì lián sū gāng suì xià xǐ gāng zhào yù
嵩复代仇鸾草奏讦言纳铣金，交关为奸利，事连苏纲，遂下铣、纲诏狱。
sōng yǔ yuán bǐng móu zuò xǐ jiāo jié jìn shì lǜ zhǎn gāng shù biān qiǎn guān xiào dǎi yán
嵩与元、炳谋，坐铣交结近侍律斩，纲戍边，遣官校逮言。
yán dǐ tōng zhōu wén xǐ suǒ zuò dà jīng duò chē yuē ǎi
言抵通州，闻铣所坐，大惊堕车曰：“噫！
wú sǐ yǐ
吾死矣。
zài shū sòng yuān yán luán fāng jiù dǎi shàng jiàng yù bù liǎng rì luán hé yǐ zhī shàng yǔ yòu hé zhī sōng shū ér fù lì ruò cǐ
”再疏讼冤，言：“鸾方就逮，上降谕不两日，鸾何以知上语，又何知嵩疏而附丽若此？
gài sōng yǔ cuī yuán bèi zhà wèi zhī yǐ qīng chén
盖嵩与崔元辈诈为之以倾臣。
sōng jìng yán yōng wéi shì gòng gōng qiān gōng xià shì shì wáng mǎng jiān qiǎo nòng quán fù zǐ zhuān zhèng shì sī mǎ yì
嵩静言庸违似共工，谦恭下士似王莽，奸巧弄权、父子专政似司马懿。
zài nèi zhū chén shòu qí láo lóng zhī yǒu sōng bù zhī yǒu bì xià
在内诸臣受其牢笼，知有嵩不知有陛下。
zài wài zhū chén shòu qí qián zhì yì zhī yǒu sōng bù zhī yǒu bì xià
在外诸臣受其箝制，亦知有嵩不知有陛下。
chén shēng sǐ xì sōng zhǎng wò wéi guī mìng shèng cí qǔ cì bǎo quán
臣生死系嵩掌握，惟归命圣慈，曲赐保全。
dì bù xǐng
”帝不省。
yù chéng xíng bù shàng shū yù mào jiān zuǒ dōu yù shǐ tú qiáo děng dāng yán sǐ yuán yì guì yì néng tiáo yǐ shàng
狱成，刑部尚书喻茂坚、左都御史屠侨等当言死，援议贵议能条以上。
dì bù cóng qiè zé mào jiān děng duó qí fèng yóu jí yán qián bù dài xiāng guān shì
帝不从，切责茂坚等，夺其俸，犹及言前不戴香冠事。
qí nián shí yuè jìng qì yán shì
其年十月竟弃言市。
qī sū liú guǎng xī cóng zǐ zhǔ shì kè chéng cóng sūn shàng bǎo chéng cháo qìng xuē jí wèi mín
妻苏流广西，从子主事克承、从孙尚宝丞朝庆，削籍为民。
yán sǐ shí nián liù shí yǒu qī
言死时年六十有七。
yán háo mài yǒu jùn cái zòng héng biàn bó rén mò néng qū
言豪迈有俊才，纵横辨博，人莫能屈。
jì shòu tè juàn chuāi dì yì bù yù chén xià dǎng bǐ suì rì yǔ zhū yì lǐ guì rén kàng
既受特眷，揣帝意不欲臣下党比，遂日与诸议礼贵人抗。
dì yǐ wéi bù dǎng yù yì hòu rán zú wèi yán sōng suǒ jǐ
帝以为不党，遇益厚，然卒为严嵩所挤。
yán sǐ sōng huò jí tiān xià jiǔ nǎi duō xī yán zhě
言死，嵩祸及天下，久乃多惜言者。
ér yán suǒ tuī gǔ xú jiē hòu zú néng qù sōng wèi míng xiāng
而言所推毂徐阶，后卒能去嵩为名相。
lóng qìng chū qí jiā shàng shū bái yuān zhuàng zhào fù qí guān cì jì zàng shì wén mǐn
隆庆初，其家上书白冤状，诏复其官，赐祭葬，谥文愍。
yán shǐ wú zi
言始无子。
qiè yǒu shēn qī jì ér jià zhī shēng yī zi
妾有身，妻忌而嫁之，生一子。
yán sǐ qī nì zhī guī mào shén lèi yán
言死，妻逆之归，貌甚类言。
qiě de guān yǐ hū bìng sǐ
且得官矣，忽病死。
yán jìng wú hòu
言竟无后。
zàn yuē cōng è xiàn fu yì zūn xìng xiàn dì běn rén zi zhì qíng gù qí shuō yì rù
赞曰：璁、萼、献夫议尊兴献帝，本人子至情，故其说易入。
yuán qí chū yì wèi cháng bù zhǔn qíng lǐ zhī zhōng nǎi zhì zāo shí de jūn dòng yǐn yì lǐ zì gù wu kuài ēn chóu
原其初议未尝不准情礼之中，乃至遭时得君，动引议礼自固，务快恩仇。
yú shì zhī qí jiàn yì zhī xīn fēi yǒu quán quán zhōng ài zhī shí yù yǐn qí jūn yú dāng dào yě
于是知其建议之心，非有惓惓忠爱之实，欲引其君于当道也。
yán suǒ zòu dìng diǎn lǐ yì duō kě cǎi
言所奏定典礼，亦多可采。
ér zhì jiāo qì yì zú wèi sōng suǒ jǐ
而志骄气溢，卒为嵩所挤。
jiū guān zhū rén lì shēn běn mò yǔ suǒ yán shì fēi gù liǎng bù xiāng yǎn yún
究观诸人立身本末与所言是非，固两不相掩云。