kuàng tài shǒu duàn sǐ hái ér
况太守断死孩儿
chūn huā qiū yuè zú fēng liú bù fēn hóng yán yì bái tóu
春花秋月足风流，不分红颜易白头。
shì bǎ rén xīn bǐ sōng bǎi jǐ rén néng wéi suì hán liú
试把人心比松柏，几人能为岁寒留？
zhè sì jù shī fàn lùn chūn huā qiū yuè nǎo luàn rén xīn suǒ yǐ cái zǐ yǒu bēi qiū zhī cí jiā rén yǒu shāng chūn zhī yǒng
这四句诗泛论春花秋月，恼乱人心，所以才子有悲秋之辞，佳人有伤春之咏。
wǎng wǎng shī mí xiě hèn mù yǔ chuán qíng yuè xià yōu qī huā jiān mì yuē dàn tú yī kè fēng liú bù gù zhōng shēn míng jié
往往诗谜写恨，目语传情，月下幽期，花间密约，但图一刻风流，不顾终身名节。
zhè shì liǎng xià xiāng sī gè hái qí zhài bù zài huà xià
这是两下相思，各还其债，不在话下。
yòu yǒu yī děng nán tān ér nǚ bù ài nǚ ài ér nán bù tān suī fēi liǎng xiāng qíng yuàn què yǒu yī piàn jīng chéng
又有一等男贪而女不爱，女爱而男不贪，虽非两相情愿，却有一片精诚。
rú lěng miào ní shén zhāo xī fén xiāng bài dǎo yě shào bù dé líng dòng qǐ lái
如冷庙泥神，朝夕焚香拜祷，也少不得灵动起来。
qí yuán duǎn de hé ér zhōng kuí
其缘短的，合而终暌；
tǎng yuán zhǎng de shū ér zhuǎn mì
倘缘长的，疏而转密。
zhè yě shì fēng yuè chǎng zhōng suǒ yǒu zhī shì yì bù zài huà xià
这也是风月场中所有之事，亦不在话下。
yòu yǒu yī zhǒng nán bù mù sè nǚ bù huái chūn zhì bǐ jīng jīn xīn rú jiān shí
又有一种男不慕色，女不怀春，志比精金，心如坚石。
méi lái yóu bèi páng rén bō nòng shè quān shè tào yī shí shī le bǎ bǐng duò qí shù zhōng shì hòu huǐ zhī wú jí
没来由被旁人播弄，设圈设套，一时失了把柄，堕其术中，事后悔之无及。
rú sòng shí yù tōng chán shī xiū xíng le wǔ shí nián yīn chù le zhī fǔ liǔ xuān jiào bèi tā shè jì jiào jì nǚ hóng lián jiǎ bàn guǎ fù jiè sù bǎi bān yòu yǐn huài le tā de jiè xíng
如宋时玉通禅师，修行了五十年，因触了知府柳宣教，被他设计，教妓女红莲假扮寡妇借宿，百般诱引，坏了他的戒行。
zhè bān huì hé nèi xiē gè nán huān nǚ ài shì ǒu rán yī niàn zhī chā
这般会合，那些个男欢女爱，是偶然一念之差。
rú jīn zài shuō gè yòu yǐn guǎ fù shī jié de què hǎo yǔ yù tōng chán shī de gù shì zuò yī duì er
如今再说个诱引寡妇失节的，却好与玉通禅师的故事做一对儿。
zhèng shì
正是：
wèi lí ēn shān xiū wèn dào shàng chén yù hǎi mò cān chán
未离恩山休问道，尚沉欲海莫参禅。
huà shuō xuān dé nián jiān nán zhí lì yáng zhōu fǔ yí zhēn xiàn yǒu yī mín jiā xìng qiū míng yuán jí jiā pō ráo yù
话说宣德年间，南直隶扬州府仪真县有一民家，姓丘名元吉，家颇饶裕。
qǔ qī shào shì zī róng chū zhòng jiān yǒu zhì jié
娶妻邵氏，姿容出众，兼有志节。
fū fù shén xiāng ài zhòng xiāng chǔ liù nián wèi zēng shēng yù bù liào yuán jí dé bìng shēn wáng
夫妇甚相爱重，相处六年，未曾生育，不料元吉得病身亡。
shào shì nián fāng èr shí sān suì āi tòng zhī jí lì zhì shǒu guǎ zhōng shēn yǒng wú tā shì
邵氏年方二十三岁，哀痛之极，立志守寡，终身永无他适。
bù jué sān nián fú mǎn
不觉三年服满。
fù mǔ jiā yīn qí nián shào qù hòu rì zhǎng quàn tā gǎi jià
父母家因其年少，去后日长，劝他改嫁。
shū gōng qiū dà shèng yě jiào ā mā lái wěi qū pì yù tā jǐ fān
叔公丘大胜，也叫阿妈来委曲譬喻他几番。
nà shào shì xīn rú tiě shí quán bù zhuǎn yí shè shì dào wǒ wáng fu zài jiǔ quán zhī xià shào shì ruò shì èr xìng gèng èr fu bú shì dāo xià wáng biàn shì shéng shàng sǐ
那邵氏心如铁石，全不转移，设誓道：“我亡夫在九泉之下，邵氏若事二姓，更二夫，不是刀下亡，便是绳上死！
zhòng rén jiàn tā zhǔ yì jiān zhí shuí gǎn zài qù qiáng tā
”众人见他主意坚执，谁敢再去强他。
zì gǔ yún xiā de sān dǒu cù zuò de gū shuāng fù
自古云：“呷得三斗醋，做得孤孀妇。
gū shuāng bú shì hǎo shǒu de
”孤孀不是好守的。
tì shào shì cóng cháng jì jiào dào bù rú míng míng gǎi gè zhàng fū suī zuò bù dé shàng děng zhī rén hái bù shī wéi zhōng děng bú dào de hòu lái chū chǒu zhèng shì
替邵氏从长计较，到不如明明改个丈夫，虽做不得上等之人，还不失为中等，不到得后来出丑，正是：
zuò shì bì xū tà shí de wéi rén qiè mò wù xū míng
作事必须踏实地，为人切莫务虚名。
shào shì yī kǒu shuō le mǎn huà zhòng rén zhōng xián yú bù děng yě yǒu zé zé kuā jiǎng tā de yě yǒu sì yí bù xìn zhēng zhuó yǎn kàn tā de
邵氏一口说了满话，众人中贤愚不等，也有啧啧夸奖他的，也有似疑不信睁着眼看他的。
shéi zhī shào shì lì xīn zhēn jié guī mén yù jiā yán jǐn
谁知邵氏立心贞洁，闺门愈加严谨。
zhǐ yǒu yī shì bì jiào zuò xiù gū fáng zhōng zuò bàn zhēn zhǐ yíng shēng
止有一侍婢，叫做秀姑，房中作伴，针指营生；
yī xiǎo sī jiào zuò de guì nián fāng shí suì kān shǒu zhōng mén
一小厮，叫做得贵，年方十岁，看守中门。
yī yīng xīn shuǐ mǎi bàn dōu shì de guì chuán dì
一应薪水买办，都是得贵传递。
tóng pú yǐ guān zhě jiē qiǎn chū bù yòng
童仆已冠者，皆遣出不用。
tíng wú xián zá nèi wài sù rán
庭无闲杂，内外肃然。
rú cǐ shù nián rén rén xìn fú
如此数年，人人信服。
nà gè bù shuō shào dà niáng shào nián lǎo chéng zhì jiā yǒu fǎ
那个不说邵大娘少年老成，治家有法。
guāng yīn rú jiàn bù jué shí zhōu nián dào lái
光阴如箭，不觉十周年到来。
shào shì sī niàn zhàng fū yào zuò xiē fǎ shì zhuī jiàn jiào de guì qù qǐng shū gōng qiū dà shèng lái shāng yì yán qī zhòng sēng rén zuò sān zhòu yè gōng dé
邵氏思念丈夫，要做些法事追荐，叫得贵去请叔公丘大胜来商议，延七众僧人，做三昼夜功德。
shào shì dào nú jiā shì guǎ fù quán zhàng shū gōng guò lái zhǔ chí dào chǎng
邵氏道：“奴家是寡妇，全仗叔公过来主持道场。
dà shèng yīng yǔn
”大胜应允。
yǔ fēn liǎng tóu què shuō lín jìn xīn bān lái yí gè hàn zi xìng zhī míng zhù yuán shì pò luò hù píng xī bù shǒu běn fèn bù zuò shēng lǐ zhuān yī zài jiē fāng shàng gǎn rè guǎn xián shì guò huó
语分两头，却说邻近新搬来一个汉子，姓支名助，原是破落户，平昔不守本分，不做生理，专一在街坊上赶热管闲事过活。
wén de rén shuō shào dà niáng shǒu guǎ zhēn jié qiě shì qīng nián biāo zhì tiān xià nán de
闻得人说邵大娘守寡贞洁，且是青年标致，天下难得。
zhī zhù bù xìn bù lùn zǎo mù cháng zài qiū jiā mén shǒu xián zhàn
支助不信，不论早暮，常在丘家门首闲站。
guǒ rán mén wú zá rén zhǐ yǒu de guì xiǎo sī mǎi bàn chū rù
果然门无杂人，只有得贵小厮买办出入。
zhī zhù jiù yǔ de guì xiāng shi jiàn jiàn shú le
支助就与得贵相识，渐渐熟了。
xián huà zhōng wèn de guì wén de nǐ jiā dà niáng shēng de biāo zhì shì zhēn yě bù
闲话中，问得贵：“闻得你家大娘生得标致，是真也不？
de guì shēng yú lǐ fǎ zhī jiā yī wèi lǎo shí suì dá dào biāo zhì shì zhí
”得贵生于礼法之家，一味老实，遂答道：“标致是直。
yòu wèn dào dà niáng yě yǒu shí dào mén qián kàn jiē me
”又问道：“大娘也有时到门前看街么？
de guì yáo shǒu dào cóng lái bù céng chū zhōng mén mò shuō kàn jiē zuì guò zuì guò
”得贵摇手道：“从来不曾出中门，莫说看街，罪过罪过！
yī rì de guì zhèng mǎi bàn sù zhāi de dōng xī zhī zhù zhuàng jiàn yòu wèn dào nǐ jiā mǎi xǔ duō sù pǐn wéi shèn me
一日得贵正买办素斋的东西，支助撞见，又问道：“你家买许多素品为甚么？
de guì dào jiā zhǔ shí zhōu nián zuò fǎ shì yào yòng
”得贵道：“家主十周年，做法事要用。
zhī zhù dào jǐ shí
”支助道：“几时？
de guì dào míng rì qǐ sān zhòu yè zhèng hǎo xīn kǔ li
”得贵道：“明日起，三昼夜，正好辛苦哩！
zhī zhù tīng zài dù lǐ xiǎng dào jì zhuī jiàn zhàng fū tā bì rán chū lái niān xiāng
”支助听在肚里，想道：“既追荐丈夫，他必然出来拈香。
wǒ qiě qù tōu kàn yī kàn shén me yàng zuǐ liǎn
我且去偷看一看，什么样嘴脸？
zhēn xiàng gè gū shuāng yě bù
真像个孤孀也不？
què shuō cì rì qiū dà shèng qǐng dào qī zhòng sēng rén dōu shì yǒu jiè xíng de zài táng zhōng pái shè fó xiàng míng náo jī gǔ sòng jīng lǐ chàn shèn shì zhì chéng
却说次日，丘大胜请到七众僧人，都是有戒行的，在堂中排设佛像，鸣铙击鼓，诵经礼忏，甚是志诚。
qiū dà shèng qín qín bài fó
丘大胜勤勤拜佛。
shào shì chū lái niān xiāng zhòu yè gè zhǐ yī cì niān guò xiāng jiù jìn qù le
邵氏出来拈香，昼夜各只一次，拈过香，就进去了。
zhī zhù chèn zhè dào chǎng rè nào jǐ biàn hùn jìn qù kàn zài bù jiàn shào shì chū lái
支助趁这道场热闹，几遍混进去看，再不见邵氏出来。
yòu wèn de guì fāng zhī rì jiān zhǐ zhòu shí niān xiāng yī biàn
又问得贵，方知日间只昼食拈香一遍。
zhī zhù dào dì sān rì yuē mò zhòu shí shí fēn yòu chì jìn qù shǎn zài gé zi bàng biān yǐn zhe
支助到第三日，约莫昼食时分，又踅进去，闪在槅子傍边隐着。
jiàn nèi xiē hé shàng dōu chuān zhe jiā shā zhàn zài fú qián chuī dǎ yuè qì xuān hé fó hào
见那些和尚都穿着袈裟，站在佛前吹打乐器，宣和佛号。
xiāng huǒ dào rén zài dào chǎng shàng shǒu máng jiǎo luàn de tiān xiāng huàn zhú
香火道人在道场上手忙脚乱的添香换烛。
běn jiā zhǐ yǒu de guì zhǐ hǎo wǎng lái dā yìng nà yǒu gōng fū zhào guǎn wài biān
本家止有得贵，只好往来答应，那有工夫照管外边。
jiù shì qiū dà shèng tóng zhe jǐ gè qīn qī yě dōu dāi kàn hé shàng chuī dǎ nà gè lái jī chá tā
就是丘大胜同着几个亲戚，也都呆看和尚吹打，那个来稽查他。
shǎo qǐng shào shì chū lái niān xiāng bèi zhī zhù kàn de zǐ xì
少顷邵氏出来拈香，被支助看得仔细。
cháng yán ruò yào qiào tiān zhòng xiào
常言：“若要俏，添重孝。
gǎo sù zhuāng shù jiā bèi qīng yǎ
”缟素妆束，加倍清雅。
fēn míng shì
分明是：
guǎng hán xiān zǐ yuè zhōng chū gū yè shén rén xuě lǐ lái
广寒仙子月中出，姑射神人雪里来。
zhī zhù yī jiàn biàn tǐ sū má le huí jiā xiǎng niàn bù yǐ
支助一见，遍体酥麻了，回家想念不已。
shì yè dào chǎng wán mǎn zhòng sēng zhí zhì tiān míng fāng sàn
是夜，道场完满，众僧直至天明方散。
shào shì yī jiù bù chū zhōng táng le
邵氏依旧不出中堂了。
zhī zhù wú jì kě shī xiǎng zhe de guì xiǎo sī lǎo shí wǒ qiě yòng xīn xià diào zǐ
支助无计可施，想着：“得贵小厮老实，我且用心下钓子。
qí shí wǔ yuè duān wǔ rì zhī zhù lā de guì huí jiā chī xióng kuì jiǔ
”其时五月端五日，支助拉得贵回家吃雄籄E酒。
de guì dào wǒ bú huì chī jiǔ hóng le liǎn shí pà zhǔ mǔ tián mà
得贵道：“我不会吃酒，红了脸时，怕主母嗔骂。
zhī zhù dào bù chī jiǔ qiě chī zhǐ zòng zi
”支助道：“不吃酒，且吃只粽子。
de guì gēn zhī zhù jiā qù
”得贵跟支助家去。
zhī zhù jiào hún jiā bō le yī pán zòng zi yī dié táng yī wǎn ròu yī wǎn xiān yú liǎng shuāng zhù liǎng gè jiǔ bēi fàng zài zhuō shàng
支助教浑家剥了一盘粽子，一碟糖，一碗肉，一碗鲜鱼，两双箸，两个酒杯，放在桌上。
zhī zhù bǎ jiǔ hú biàn shāi
支助把酒壶便筛。
de guì dào wǒ shuō guò bù chī jiǔ mò shāi ba
得贵道：“我说过不吃酒，莫筛罢！
zhī zhù dào chī bēi xióng kuì jiǔ yīng yìng shí lìng
”支助道：“吃杯雄籄E酒应应时令。
wǒ zhè jiǔ dàn bù fáng shì
我这酒淡，不妨事。
de guì bèi yāng bù guò zhǐ de chī le
”得贵被央不过，只得吃了。
zhī zhù dào hòu shēng jiā mò chī dān bēi xū chī gè chéng shuāng
支助道：“后生家莫吃单杯，须吃个成双。
de guì tuī cí bù dé yòu chī le yī bēi
”得贵推辞不得，又吃了一杯。
zhī zhù zì chī le yī huí jiā qī jiā bā shuō le xiē jiē fāng shàng de xián huà
支助自吃了一回，夹七夹八说了些街坊上的闲话。
yòu zhēn yī bēi quàn de guì de guì dào zuì dé liǎn dōu hóng le rú jīn zhēn gè bù chī le
又斟一杯劝得贵，得贵道：“醉得脸都红了，如今真个不吃了。
zhī zhù dào liǎn zuǒ yòu hóng le duō zuò yī shí huí qù dǎ shèn mǒ jǐn
”支助道：“脸左右红了，多坐一时回去，打甚么紧？
zhǐ chī zhè yī bēi ba wǒ zài bù quàn nǐ le
只吃这一杯罢，我再不劝你了。
de guì qián hòu gòng chī le sān bēi jiǔ
得贵前后共吃了三杯酒。
tā zì yòu zài qiū jiā bèi shào shì dà niáng jū guǎn de yán hé zēng cháng jiǔ de zī wèi
他自幼在丘家被邵氏大娘拘管得严，何曾尝酒的滋味？
jīn rì sān bēi luò dù biàn jué hūn zuì
今日三杯落肚，便觉昏醉。
zhī zhù chéng qí jiǔ xìng dī dī shuō dào de guì gē
支助乘其酒兴，低低说道，“得贵哥！
wǒ yǒu jù xián huà wèn nǐ
我有句闲话问你。
de guì dào yǒu shèn huà jǐn shuō
”得贵道：“有甚话尽说。
zhī zhù dào nǐ zhǔ mǔ shuāng jū yǐ jiǔ xiǎng bì fēng qíng yì dòng
”支助道：“你主母孀居已久，想必风情亦动。
tǎng de gè hàn zi tóng mián tóng shuì kě bù xǐ huan
倘得个汉子同眠同睡，可不喜欢？
cóng lái guǎ fù dōu qiān guà zhe nán zǐ zhǐ shì nán de xiāng huì
从来寡妇都牵挂着男子，只是难得相会。
nǐ yǐn wǒ qù shì tā yī shì hé rú
你引我去试他一试何如？
ruò de chéng shì chóng chóng xiè nǐ
若得成事，重重谢你。
de guì dào shuō shèn me huà
”得贵道：“说甚么话！
kuī nǐ bù pà zuì guò
亏你不怕罪过！
wǒ zhǔ mǔ jí shì zhèng qì guī mén zhěng sù rì jiān nán zǐ bù xǔ rù zhōng mén yè jiān tóng shǐ bì chí dēng zhào gù sì xià gè mén suǒ qì rán hòu qù shuì
我主母极是正气，闺门整肃，日间男子不许入中门，夜间同使婢持灯照顾四下，各门锁讫，然后去睡。
biàn yào yǐn nǐ jìn qù hé chǔ cáng shēn dì shàng
便要引你进去，何处藏身地上？
shǐ bì bù lí shēn pàn xián huà yě shuō bù dé yī jù nǐ què nèn dì luàn jiǎng
使婢不离身畔，闲话也说不得一句，你却恁地乱讲！
zhī zhù dào jì rú cǐ nǐ de mén fáng kě lái zhào me
”支助道：“既如此，你的门房可来照么？
de guì dào zěn me bù lái zhào
”得贵道：“怎么不来照？
zhī zhù dào de guì gē nǐ jīn nián jǐ suì le
”支助道：“得贵哥，你今年几岁了？
de guì dào shí qī suì le
”得贵道：“十七岁了。
zhī zhù dào nán zǐ shí liù suì jīng tōng nǐ rú jīn shí qī suì nán dào bù xiǎng fù rén
”支助道：“男子十六岁精通，你如今十七岁，难道不想妇人？
de guì dào biàn xiǎng yě méi yòng chù
”得贵道：“便想也没用处。
zhī zhù dào fàng zhe jiā lǐ zhè bān biāo zhì de zǎo mù zài yǎn qián hǎo bù dòng xìng
”支助道：“放着家里这般标致的，早暮在眼前，好不动兴！
de guì dào shuō yě bù gāi tā shì zhǔ mǔ dòng bù dòng fēi dǎ zé mà jiàn le tā hǎo bù pà li
”得贵道：“说也不该，他是主母，动不动非打则骂，见了他，好不怕哩！
kuī nǐ hái gǎn shuō qǔ xiào de huà
亏你还敢说取笑的话。
zhī zhù dào nǐ jì bù kěn yǐn wǒ qù wǒ jiào dǎo nǐ yí gè fǎ ér zuò chéng nǐ zì qù shàng shǒu hé rú
”支助道：“你既不肯引我去，我教导你一个法儿，作成你自去上手何如？
de guì yáo shǒu dào zuò bù dé zuò bù dé wǒ yě méi yǒu zhè yàng dǎn
”得贵摇手道：“做不得，做不得，我也没有这样胆！
zhī zhù dào nǐ mò guǎn zuò de zuò bù dé jiào nǐ gè fǎ ér qiě qù shì tā yī shì
”支助道：“你莫管做得做不得，教你个法儿，且去试他一试。
ruò de shàng shǒu mò wàng wǒ jīn rì zhī ēn
若得上手，莫忘我今日之恩。
de guì yī lái chéng zhe jiǔ xìng èr lái nián jì yě shì dāng shí le bèi zhī zhù shuō de xīn yǎng biàn wèn dào nǐ qiě shuō rú hé qù shì tā
得贵一来乘着酒兴，二来年纪也是当时了，被支助说得心痒，便问道：“你且说如何去试他？
zhī zhù dào nǐ yè shuì zhī shí mò guān le fáng mén yóu tā kāi zhe
”支助道：“你夜睡之时，莫关了房门，由他开着。
rú jīn wǔ yuè tiān qì zhèng rè nǐ què chì shēn yǎng wò dài tā lái zhào mén shí nǐ zhǐ tuī zuò shuì zháo le
如今五月，天气正热，你却赤身仰卧，待他来照门时，你只推做睡着了。
tā ruò kàn jiàn bì rán dòng qíng
他若看见，必然动情。
yī cì liǎng cì dìng rán dǎ áo bù guò shàng mén jiù nǐ
一次两次，定然打熬不过，上门就你。
de guì dào tǎng bù lái rú hé
”得贵道：“倘不来如何？
zhī zhù dào qí de zhè shì bù chéng yě bù hǎo tián zé nǐ yǒu yì wú sǔn
”支助道：“掑得这事不成，也不好嗔责你，有益无损。
de guì dào yī le lǎo gē de yán yǔ guǒ rán chéng shì bù gǎn wàng bào
”得贵道：“依了老哥的言语，果然成事，不敢忘报。
xū yú jiǔ xǐng de guì bié le shì yè yī jì ér xíng
”须臾酒醒，得贵别了，是夜依计而行。
zhèng shì
正是：
shāng chéng dēng xià mán tiān jì bō zhuǎn guī zhōng fěi shí xīn
商成灯下瞒天计，拨转闺中匪石心。
lùn lái shào shì jiā fǎ shén yán nà de guì cháng chéng shí qī suì xián yí zhī jì yě gāi jiù dǎ fā chū qù lìng huàn gè nián yòu de xiǎo sī dā yìng qǐ bù jìn shàn
论来邵氏家法甚严，那得贵长成十七岁，嫌疑之际，也该就打发出去，另换个年幼的小厮答应，岂不尽善？
zhǐ wèi de guì cóng xiǎo zǒu shǐ fú de qiě yòu cū chǔn yòu lǎo shí
只为得贵从小走使服的，且又粗蠢又老实。
shào shì zì jǐ lì xīn qīng zhèng bù xiǎng dào bié de qíng jié shǎng qù suǒ yǐ yīn xún xià lái
邵氏自己立心清正，不想到别的情节上去，所以因循下来。
què shuō shì yè shào shì tóng bì xiù gū diǎn dēng chū lái zhào mén jiàn de guì chì shēn yǎng wò mà zhè gǒu nú cái mén yě bù guān chì tiáo tiáo shuì zháo shì shèn me mú yàng
却说是夜邵氏同婢秀姑点灯出来照门，见得贵赤身仰卧，骂：“这狗奴才，门也不关，赤条条睡着，是甚么模样？
jiào xiù gū yǔ tā chě shàng fáng mén
”叫秀姑与他扯上房门。
ruò shì shào shì yǒu zhǔ yì tiān míng hòu jiào de guì lái shuō tā yè lǐ lǎn duò fàng sì mà yī dùn dǎ yī dùn de guì yě jiù bù gǎn le
若是邵氏有主意，天明后叫得贵来，说他夜里懒惰放肆，骂一顿，打一顿，得贵也就不敢了。
tā jiǔ kuàng zhī rén què shì yǎn jiàn xī qí wù shòu zēng yī jì jué bù zuò shēng
他久旷之人，却似眼见希奇物，寿增一纪，绝不做声。
de guì dǎn dà le dào yè lái yī qián rú cǐ
得贵胆大了，到夜来，依前如此。
shào shì tóng bì yòu qù zhào mén kàn jiàn yòu mà dào zhè gǒu cái yī fà bù chéng rén le bèi yě bù gài
邵氏同婢又去照门，看见又骂道：“这狗才一发不成人了，被也不盖。
jiào xiù gū tì tā bǎ wò dān chě shàng mò jīng xǐng tā
”叫秀姑替他把卧单扯上，莫惊醒他。
cǐ shí biàn yǒu xiē dòng qíng nài yǒu xiù gū zài bàng ài yǎn
此时便有些动情，奈有秀姑在傍碍眼。
dào dì sān rì de guì chū wài zhuàng jiàn le zhī zhù
到第三日，得贵出外撞见了支助。
zhī zhù jiù wèn tā céng yòng jì fǒu
支助就问他曾用计否？
de guì lǎo shí jiù jiāng liǎng yè guāng jǐng dōu xù le
得贵老实，就将两夜光景都叙了。
zhī zhù dào tā jiào yā tou tì nǐ gài bèi yòu jiào mò jīng xǐng nǐ biàn yǒu ài nǐ zhī yì jīn yè jué yǒu hǎo chù
支助道：“他叫丫头替你盖被，又教莫惊醒你，便有爱你之意，今夜决有好处。
qí yè de guì yī yuán kāi mén jiǎ shuì ér dài
”其夜得贵依原开门，假睡而待。
shào shì yǒu yì suì bù jiào xiù gū gēn suí
邵氏有意，遂不叫秀姑跟随。
zì jǐ chí dēng lái zhào jìng dào de guì chuáng qián kàn jiàn de guì chì shēn yǎng wò jīn bú zhù chūn xīn dàng yàng yù huǒ rú fén
自己持灯来照，径到得贵床前，看见得贵赤身仰卧，禁不住春心荡漾，欲火如焚。
zì jiě qù xiǎo yī pá shàng chuáng qù
自解去小衣，爬上床去。
hái zhǐ pà jīng xǐng liǎo de guì qiāo qiāo de kuà zài shēn shàng
还只怕惊醒了得贵，悄悄地跨在身上。
de guì hū rán bào zhù fān shēn zhuàn lái yǔ zhī yún yǔ
得贵忽然抱住，番身转来，与之云雨：
yí gè jiǔ shū lè shì yí gè chū shì huān qíng
一个久疏乐事，一个初试欢情。
yí gè rèn zhe gù wù kěn qīng pāo
一个认着故物，肯轻抛？
yí gè cháng le tián tou nán jù fàng
一个尝了甜头，难遽放。
yí gè jī bù zé shí qǐ xián xiǎo sī cū chǒu
一个饥不择食，岂嫌小厮粗丑；
yí gè xiá ēn shì ài nà pà zhǔ mǔ wēi yán
一个狎恩恃爱，那怕主母威严。
fēn míng è cǎo téng luō yě gòng míng huā dēng jià qù
分明恶草藤罗，也共名花登架去；
kě xī qīng xīn bīng xuě huà wèi chūn shuǐ xiàng dōng liú
可惜清心冰雪，化为春水向东流。
shí nián qīng bái yǐ chéng xū yī xī gòu wū nán zài shuō
十年清白已成虚，一夕垢污难再说。
shì bì shào shì xiàng de guì dào wǒ kǔ shǒu shí nián yī dàn shī shēn yú nǐ cǐ yì qián shēng yuān zhài
事毕，邵氏向得贵道：“我苦守十年，一旦失身于你，此亦前生冤债。
nǐ xū jǐn kǒu mò xiè yú rén wǒ zì yǒu kàn nǐ zhī chù
你须谨口，莫泄于人，我自有看你之处。
de guì dào zhǔ mǔ fēn fù zěn gǎn bù yī
”得贵道：“主母分付，怎敢不依！
zì cǐ yè wèi shǐ měi yè shào shì yǐ kān mén wèi yóu bì yǔ de guì qǔ lè ér hòu rù
”自此夜为始，每夜邵氏以看门为由，必与得贵取乐而后入。
yòu kǒng xiù gū zhī jué dào fàng gè kōng jiào de guì lián xiù gū jiān piàn le
又恐秀姑知觉，到放个空，教得贵连秀姑奸骗了。
shào shì gù yì yù zé xiù gū què jiào xiù gū yǐn jìn de guì yǐ sāi qí kǒu
邵氏故意欲责秀姑，却教秀姑引进得贵以塞其口。
bǐ cǐ hé tóng shuǐ mì gè bù xiāng mán
彼此河同水密，各不相瞒。
de guì gǎn zhī zhù jiào dǎo zhī ēn shí cháng yǔ shào shì tǎo dōng tǎo xi jiāng lái fèng yǔ zhī zhù
得贵感支助教导之恩，时常与邵氏讨东讨西，将来奉与支助。
zhī zhù zhǐ wàng de guì yǐn jìn de guì pà zhǔ mǔ chēn guài bù gǎn kāi kǒu
支助指望得贵引进，得贵怕主母嗔怪，不敢开口。
zhī zhù jǐ biàn tǎo xìn de guì zhǐ shì yán ái xià qù
支助几遍讨信，得贵只是延挨下去。
guò le sān wǔ gè yuè shào shì yǔ de guì rú fū fù wú yì
过了三五个月，邵氏与得贵如夫妇无异。
yě shì shù gāi bài lù
也是数该败露。
shào shì dāng chū zuò le liù nián qīn bù céng shēng yù rú jīn cái de sān wǔ yuè bù jué biàn xiōng gāo fù dà yǒu le shēn yùn
邵氏当初做了六年亲，不曾生育，如今才得三五月，不觉便胸高腹大，有了身孕。
kǒng rén zhī jué bù biàn jiāng yín yǔ de guì jiào tā qiāo dì shú tiē zhuì tāi de yào lái dǎ xià sī tāi miǎn de rì hòu chū chǒu
恐人知觉不便，将银与得贵教他悄地赎贴坠胎的药来，打下私胎，免得日后出丑。
de guì yī lái shì gè lǎo shí rén bù xiǎo de zhuì tāi shì shèn me yào
得贵一来是个老实人，不晓得坠胎是甚么药；
èr lái zì dé zhī zhù zhǐ jiào yǐ wéi ēn rén fán shì zhí yán wú yǐn
二来自得支助指教，以为恩人，凡事直言无隐。
jīn rì zhè jiàn sī fáng guān mù yě qù yǔ tā shāng yì
今日这件私房关目，也去与他商议。
nà zhī zhù shì gè gùn tú jiàn de guì bù kěn yǐn jìn zì jiā xīn zhōng zhèng zài fèn hèn què hǎo yǒu zhè gè jī huì biàn shì shēng yì shàng mén
那支助是个棍徒，见得贵不肯引进自家，心中正在忿恨，却好有这个机会，便是生意上门。
xīn shēng yī jì hōng de guì dào zhè yào zhǐ yǒu wǒ yí gè xiāng shí rén jiā zuì xiào wǒ tì nǐ shú qù
心生一计，哄得贵道：“这药只有我一个相识人家最效，我替你赎去。
nǎi wǎng yào pù zhōng shú le gù tāi sàn sì fú yǔ de guì dài huí shào shì jiāng cǐ yào zuò sì cì chī le fù zhōng wèi jiàn dòng jìng jiào de guì zài wǎng bié chù shú qǔ hǎo yào
”乃往药铺中赎了固胎散四服，与得贵带回，邵氏将此药做四次吃了，腹中未见动静，叫得贵再往别处赎取好药。
de guì yòu lái wèn zhī zhù qián yào rú hé bù xiào
得贵又来问支助：“前药如何不效？
zhī zhù dào dǎ tāi zhǐ shì yī cì ruò yī cì dǎ bù xià zài bù néng dǎ le
”支助道：“打胎只是一次，若一次打不下，再不能打了。
kuàng zhè yào zhǐ cǐ yī jiā zuì gāo jīn dǎ bù xià bì shì tāi shòu jiān gù
况这药只此一家最高，今打不下，必是胎受坚固。
ruò zài yòng láng hǔ yào qù dǎ kǒng shāng dà rén zhī mìng
若再用狼虎药去打，恐伤大人之命。
de guì jiāng cǐ yán duì shào shì shuō le
”得贵将此言对邵氏说了。
shào shì xìn yǐ wéi rán
邵氏信以为然。
dào shí yuè jiāng mǎn zhī zhù liào shì fēn miǎn zhī qī qù xún de guì shuō dào wǒ yào hé bǔ yào bì yòng yī xuè hái zi
到十月将满，支助料是分娩之期，去寻得贵说道：“我要合补药，必用一血孩子。
nǐ zhǔ mǔ jīn dāng lín yuè shēng xià hái zi bì rán bù yǎng huò nán huò nǚ kě jiāng lái sòng wǒ
你主母今当临月，生下孩子，必然不养，或男或女，可将来送我。
nǐ kuī wǒ chù duō bǎ zhè yī jiàn xiè wǒ yì shì bù fèi zhī huì zhǐ mán guò zhǔ mǔ biàn shì
你亏我处多，把这一件谢我，亦是不费之惠，只瞒过主母便是。
de guì yīng yǔn
”得贵应允。
guò le shù rì guǒ shēng yī nán shào shì jiāng nán nì sǐ yòng pú bāo guǒ lái jiào de guì mì dì bǎ qù mái le
过了数日，果生一男，邵氏将男溺死，用蒲包裹来，教得贵密地把去埋了。
de guì dā yìng xiǎo de què bù qù mái bèi dì qiāo qiāo sòng yǔ zhī zhù
得贵答应晓得，却不去埋，背地悄悄送与支助。
zhī zhù jiāng sǐ hái shōu qì yī bǎ chě zhù de guì hè dào nǐ zhǔ mǔ shì qiū yuán jí zhī qī
支助将死孩收讫，一把扯住得贵，喝道：“你主母是丘元吉之妻。
jiā zhǔ yǐ sǐ duō nián dāng jiā guǎ fù zhè hái zi cóng hé ér de
家主已死多年，当家寡妇，这孩子从何而得？
jīn fān wǒ qù chū shǒu
今番我去出首。
de guì huāng máng yǎn zhù tā kǒu shuō dào wǒ bǎ nǐ zuò ēn rén měi shì yǔ nǐ shāng yì jīn rì hé fǎn miàn wú qíng
”得贵慌忙掩住他口，说道：“我把你做恩人，每事与你商议，今日何反面无情？
zhī zhù biàn zhe liǎn dào gàn de hǎo shì
”支助变着脸道：“干得好事！
nǐ qiáng jiān zhǔ mǔ zuì gāi líng chí nán dào jiào jù ēn rén jiù bà le
你强奸主母，罪该凌迟，难道叫句恩人就罢了？
jì zhī ēn dāng bào ēn nǐ zuò chéng de wǒ shén me shì
既知恩当报恩，你作成得我什么事？
nǐ jīn ruò yào wǒ bù kāi kǒu kě wèn zhǔ mǔ tǎo yī bǎi liǎng yín zi yǔ wǒ wǒ biàn yǐn è ér yáng shàn
你今若要我不开口，可问主母讨一百两银子与我，我便隐恶而扬善；
ruò rán méi yǒu jué bù gān xiū
若然没有，决不干休。
jiàn yǒu xuè hái zuò zhèng nǐ zì dào guān sī qù biàn lián nǐ zhǔ mǔ zuò bù dé rén
见有血孩作证，你自到官司去辨，连你主母做不得人。
wǒ zài jiā děng nǐ huí huà nǐ kuài qù kuài lái
我在家等你回话，你快去快来。
jí de de guì yǎn lèi wāng wāng huí jiā liào mán bù guò zhǐ de bǎ zhè huà duì shào shì shuō le
急得得贵眼泪汪汪，回家料瞒不过，只得把这话对邵氏说了。
shào shì mán yuàn dào cǐ shì hé děng dōng xī què bǎ zuò lǐ wù sòng rén
邵氏埋怨道：“此是何等东西，却把做礼物送人！
kēng sǐ le wǒ yě
坑死了我也！
shuō ba liú lèi qǐ lái
”说罢，流泪起来。
de guì dào ruò shì bié rén wǒ yě bù bǎ yǔ tā yīn tā shì wǒ de ēn rén suǒ yǐ bù hǎo tuī tuō
得贵道：“若是别人，我也不把与他，因他是我的恩人，所以不好推托。
shào shì dào tā shì nǐ shén me ēn rén
”邵氏道：“他是你什么恩人？
de guì dào dāng chū wǒ chì shēn yǎng wò dōu shì tā jiào wǒ de fāng fǎ lái tiáo yǐn nǐ
”得贵道：“当初我赤身仰卧，都是他教我的方法来调引你。
méi yǒu tā shí zěn de nǐ wǒ jīn rì ēn ài
没有他时，怎得你我今日恩爱？
tā shuō yào xuè hái hé bǔ yào wǒ hǎo bù fèng tā
他说要血孩合补药，我好不奉他？
shéi zhī tā bù huái hào yì
谁知他不怀好意！
shào shì dào nǐ zuò de shì tè bù jí liū dāng chū shì wǒ yī niàn zhī chā duò zài zhè guāng gùn shù zhōng jīn yǐ huǐ zhī wú jí
”邵氏道：“你做的事，忒不即溜，当初是我一念之差，堕在这光棍术中，今已悔之无及。
ruò bù jiāng yín mǎi zhuǎn hái zi tā bì rán chū shǒu nà shí nán yǐ wǎn huí
若不将银买转孩子，他必然出首，那时难以挽回。
zhǐ de qǔ chū sì shí liǎng yín zi jiào de guì ná qù yǔ nà guāng gùn shú qǔ xuè hái bèi dì mái cáng yǐ jué huò gēn
”只得取出四十两银子，教得贵拿去与那光棍赎取血孩，背地埋藏，以绝祸根。
de guì lǎo shí jiāng sì shí liǎng yín zi shuāng shǒu dì yǔ zhī zhù shuō dào zhǐ yǒu zhèi xiē nǐ kě jiāng xuè hái hái wǒ ba
得贵老实，将四十两银子双手递与支助，说道：“只有这些，你可将血孩还我罢！
zhī zhù dé le yín zi tān xīn bù zú sī xiǎng cǐ fù měi mào yòu qiě náng zhōng yǒu wù
”支助得了银子，贪心不足，思想：“此妇美貌，又且囊中有物。
jiè cǐ jī huì tǎng de ái shēn rù mǎ tā de jiā shì zài wǒ zhǎng wò zhī zhōng qǐ bù měi zāi
借此机会，倘得挨身入马，他的家事在我掌握之中，岂不美哉！
nǎi xiàng de guì dào wǒ shuō yào yín zi shì qǔ xiào huà
”乃向得贵道：“我说要银子，是取笑话。
nǐ dàng zhēn sòng lái wǒ zhǐ de shōu shòu le
你当真送来，我只得收受了。
nà xuè hái wǒ yǐ mái qì
那血孩我已埋讫。
nǐ kě zài zhǔ mǔ qián yǐn jiàn wǒ yǔ tā xiāng chǔ tǎng ruò jiàn yǔn wǒ tì tā chí jiā wú rén gǎn qī fù tā kě bù liǎng quán qí měi
你可在主母前引荐我与他相处，倘若见允，我替他持家，无人敢欺负他，可不两全其美？
bù rán wǒ réng zài dì xià jué qǐ hái zi chū shǒu xiàn nǐ wǔ rì nèi huí huà
不然，我仍在地下掘起孩子出首，限你五日内回话。
de guì chū yú wú nài zhǐ de huí jiā shù yǔ shào shì
”得贵出于无奈，只得回家，述与邵氏。
shào shì dà nù dào tīng nà guāng gùn fàng pì bú yào lǐ tā
邵氏大怒道：“听那光棍放屁，不要理他！
de guì suì bù gǎn zài shuō
”得贵遂不敢再说。
què shuō zhī zhù jiāng xuè hái yòng shí huī yān le réng fàng pú bāo zhī nèi cáng yú yǐn chǔ
却说支助将血孩用石灰腌了，仍放蒲包之内，藏于隐处。
děng le wǔ rì bú jiàn de guì huí huà
等了五日，不见得贵回话。
yòu ái le wǔ rì gòng shì shí rì
又挨了五日，共是十日。
liào de chǎn fù yě jiàn wàng le nǎi wǎng qiū jiā mén shǒu cì hou de guì chū lái wèn dào suǒ yán zhī shì jì fǒu
料得产妇也健旺了，乃往丘家门首，伺候得贵出来，问道：“所言之事济否？
de guì yáo tóu dào bù jì bù jì
”得贵摇头道：“不济，不济！
zhī zhù gèng bù wèn dì èr jù wàng mén nèi zhí chuǎng jìn qù
”支助更不问第二句，望门内直闯进去。
de guì bù gǎn lán zǔ dào zǒu wǎng jiē kǒu yuǎn yuǎn de dǎ tīng xiāo xī shào shì jiàn yǒu rén zǒu jìn zhōng táng
得贵不敢拦阻，到走往街口远远的打听消息，邵氏见有人走进中堂。
mà dào rén jiā nèi wài gè bié nǐ shì hé rén tū rù wú shì
骂道：“人家内外各别，你是何人，突入吾室？
zhī zhù dào xiǎo rén xìng zhī míng zhù shì de guì gē de ēn rén
”支助道：“小人姓支名助，是得贵哥的恩人。
shào shì xīn zhōng yǐ zhī biàn dào nǐ yào xún de guì zài wài biān qù cǐ fēi nǐ xiē jiǎo zhī suǒ
”邵氏心中已知，便道：“你要寻得贵，在外边去，此非你歇脚之所！
zhī zhù dào xiǎo rén jiǔ mù dà niáng yǒu rú jī kě
”支助道：“小人久慕大娘，有如饥渴。
xiǎo rén zòng bù cái liào bù zài de guì gē zhī xià dà niáng hé bì jùn jù
小人纵不才，料不在得贵哥之下，大娘何必峻拒？
shào shì tīng jiàn huà bù tóu jī zhuǎn shēn biàn zǒu
”邵氏听见话不投机，转身便走。
zhī zhù gǎn shàng shuāng shǒu bào zhù shuō dào nǐ de sī hái xiàn zài wǒ chù
支助赶上，双手抱住，说道：“你的私孩，现在我处。
ruò bù cóng wǒ wǒ jiù shǒu guān
若不从我，我就首官。
shào shì fèn nù wú jí zhǐ hèn bǎi tuō bù kāi nǎi yǐ hǎo yán hōng zhī
”邵氏忿怒无极，只恨摆脱不开，乃以好言哄之。
dào rì lǐ pà rén zhī jué dào yè shí wǒ jiào de guì lái jiē nǐ
道：“日里怕人知觉，到夜时，我叫得贵来接你。
zhī zhù dào qīn kǒu xǔ xià qiè mò shī xìn
”支助道：“亲口许下，切莫失信。
fàng kāi le shǒu zǒu jǐ bù yòu huí tóu shuō dào wǒ yě bù pà nǐ shī xìn
”放开了手，走几步，又回头，说道：“我也不怕你失信！
yī zhí chū wài qù le
”一直出外去了。
qì de shào shì bàn shǎng wú yán zhū lèi fēn fēn ér zhuì
气得邵氏半晌无言，珠泪纷纷而坠。
tuī zhuǎn fáng mén dú zuò dèng zǐ shàng zuǒ sī yòu xiǎng zhǐ shì zì jiā bú shì
推转房门，独坐凳子上，左思右想，只是自家不是。
dāng chū bù kěn gǎi jià yào zuò shàng liú zhī rén rú jīn chū guāi lù chǒu yǒu hé yán jiàn zhū qīn zhī miàn
当初不肯改嫁，要做上流之人，如今出乖露丑，有何颜见诸亲之面？
yòu xiǎng dào rì qián céng duì zhòng fā shì wǒ ruò shì èr xìng gèng èr fu bú shì dāo xià wáng biàn shì shéng shàng sǐ
又想道：“日前曾对众发誓：‘我若事二姓，更二夫，不是刀下亡，便是绳上死。
wǒ jīn biàn zhè xìng mìng xiè wǒ wáng fu yú jiǔ quán zhī xià què bù gān jìng
’我今拚这性命，谢我亡夫于九泉之下，却不干净！
xiù gū jiàn zhǔ mǔ tí kū bù gǎn shàng qián jiě quàn shǒu zhu zhōng mén zhuān děng de guì huí lái
”秀姑见主母啼哭，不敢上前解劝，守住中门，专等得贵回来。
de guì zài jiē shàng wàng jiàn zhī zhù qù le fāng cái huí jiā jiàn xiù gū wèn dà niáng ne
得贵在街上望见支助去了，方才回家，见秀姑问：“大娘呢？
xiù gū zhǐ dào zài lǐ miàn
”秀姑指道：“在里面。
de guì tuī kāi fáng mén kàn zhǔ mǔ
”得贵推开房门看主母。
què shuō shào shì qǔ chuáng tóu jiě shǒu dāo yī bǎ yù yào zì wěn dān shǒu bù qǐ
却说邵氏取床头解手刀一把，欲要自刎，担手不起。
kū le yī huí bǎ dāo fàng zài zhuó shàng
哭了一回，把刀放在卓上。
zài yāo jiān jiě xià bā chǐ zhǎng de hàn jīn dǎ chéng jié r xuán yú liáng shàng yào bǎ jǐng zǐ tào jìn jié qù
在腰间解下八尺长的汗巾，打成结儿，悬于梁上，要把颈子套进结去。
xīn xià zhǎn zhuǎn qī cǎn jīn bú zhù wū wū yè yè de tí kū
心下展转凄惨，禁不住呜呜咽咽的啼哭。
hū jiàn de guì tuī mén ér jìn dǒu rán chù qǐ tā yì diǎn niàn tou dāng chū dōu shì nà gǒu cái zuò quān zuò tào lái zuō nòng wǒ hài le wǒ yī shēng míng jié
忽见得贵推门而进，抖然触起他一点念头：“当初都是那狗才做圈做套，来作弄我，害了我一生名节！
shuō shí chí nà shí kuài zhǐ jiù zhè diǎn niàn tou qǐ chǔ chóu rén xiāng jiàn fèn wài yǎn zhēng tí qǐ jiě shǒu dāo wàng de guì dāng tóu jiù pī
”说时迟，那时快，只就这点念头起处，仇人相见，分外眼睁，提起解手刀，望得贵当头就劈。
nà dāo rú fēng zhī kuài nǎo nù zhōng qì lì bèi jiā bǎ de guì tóu nǎo pī zuò liǎng jiè xuè liú mǎn de dēng shí wū hū le
那刀如风之快，恼怒中气力倍加，把得贵头脑劈做两界，血流满地，登时呜呼了。
shào shì zhe le máng biàn yǐn jǐng shòu tào liǎng jiǎo dēng kāi dèng zǐ zuò yí gè qiū qiān bǎ xì
邵氏着了忙，便引颈受套，两脚蹬开凳子，做一个秋千把戏：
dì xià xīn tiān yuān hèn guǐ rén jiān shǎo le qiào gū shuāng
地下新添冤恨鬼，人间少了俏孤孀。
cháng yán dǔ jìn dào yín jìn shā
常言：“赌近盗，淫近杀。
jīn rì zhǐ wèi yí gè yín zì hài le liǎng tiáo xìng mìng
”今日只为一个“淫”字，害了两条性命。
qiě shuō xiù gū píng xī guàn le dàn shì de guì jìn fáng pà yǒu bié shì jiù yuǎn yuǎn shǎn kāi
且说秀姑平昔惯了，但是得贵进房，怕有别事，就远远闪开。
jīn fān bàn shǎng bú jiàn zé shēng xīn zhōng yí huò
今番半晌不见则声，心中疑惑。
qù zhāng wàng shí zhī jiàn shàng diào yí gè xià héng yí gè xià de xiù gū ruǎn zuò yī tuán
去张望时，只见上吊一个，下横一个，吓得秀姑软做一团。
àn dìng le dǎn bǎ fáng mén kuǎn shàng
按定了胆，把房门款上。
jí pǎo dào shū gōng qiū dà shèng jiā zhōng bào xìn
急跑到叔公丘大胜家中报信。
qiū dà shèng dà jīng zhuǎn bào shào shì fù mǔ tóng dào qiū jiā guān shàng dà mén jiāng xiù gū pán wèn zhì sǐ yuán yóu
丘大胜大惊，转报邵氏父母，同到丘家，关上大门，将秀姑盘问致死缘由。
yuán lái xiù gū bù rèn de zhī zhù lián xuè hái zhà qù yín zi sì shí liǎng de shì dōu shì mán zhe xiù gū de
原来秀姑不认得支助，连血孩诈去银子四十两的事，都是瞒着秀姑的。
yǐ cǐ xiù gū zhǐ jiāng shào shì de guì píng xī jiān qíng xù le yī biàn
以此秀姑只将邵氏得贵平昔奸情叙了一遍。
jīn rì bù zhī hé gù liǎng gè dōu sǐ le
“今日不知何故两个都死了？
sān fān sì fù wèn tā zhī rú cǐ shuō
”三番四复问他，只如此说。
shào gōng shào mǔ tīng shuō jiān qíng de huà mǎn miàn xiū cán zì huí qù le bù guǎn qí shì
邵公邵母听说奸情的话，满面羞惭，自回去了，不管其事。
qiū dà shèng zhǐ de dài xiù gū dào xiàn lǐ chū shǒu
丘大胜只得带秀姑到县里出首。
zhī xiàn yàn le èr shī yī míng de guì dāo pī sǐ de
知县验了二尸，一名得贵，刀劈死的；
yī míng shào shì yì sǐ de
一名邵氏，缢死的。
shěn wèn le xiù gū kǒu cí zhī xiàn dào shào shì yǔ de guì jiān qíng shì de
审问了秀姑口辞，知县道：“邵氏与得贵奸情是的；
zhǔ pú zhī fēn yǐ fèi bì shì de guì yán yǔ chù fàn shào shì bù fèn yī shí shī shǒu wù shāng rén mìng qíng huāng zì yì gèng wú bié qíng
主仆之分已废，必是得贵言语触犯，邵氏不忿，一时失手，误伤人命，情慌自缢，更无别情。
zé lìng qiū dà shèng bìn liàn
”责令丘大胜殡殓。
xiù gū zhī qíng huí zhàng guān mài
秀姑知情，回杖官卖。
zài shuō zhī zhù zì nà rì tiáo xì bù suí huí jiā hái xiǎng fù yè lái zhī yuē
再说支助自那日调戏不遂回家，还想赴夜来之约。
tīng shuō nòng sǐ le liǎng tiáo rén mìng xià le yī dà tiào hǎo jǐ shí bù gǎn chū mén
听说弄死了两条人命，吓了一大跳，好几时不敢出门。
yī rì zǎo qǐ ǒu rán jiǎn zhe le shí huī yān de xuè hái lián pú bāo ná qù pāo zài jiāng lǐ
一日早起，偶然检着了石灰腌的血孩，连蒲包拿去抛在江里。
yù zhe yí gè xiāng shí jiào zuò bāo jiǔ zài yí zhēn zhá shàng dàng fū tóu wèn dào zhī dà gē nǐ pāo de shì shén me dōng xī
遇着一个相识叫做包九，在仪真闸上当夫头，问道：“支大哥，你抛的是什么东西？
zhī zhù dào yān jǐ kuài niú ròu bāo hǎo le yào dài chū qù chī de bù qī chòu le
”支助道：“腌几块牛肉，包好了，要带出去吃的，不期臭了。
jiǔ gē nǐ liǎng rì méi shén shì
九哥，你两日没甚事？
dào wǒ jiā chī sān bēi
到我家吃三杯。
bāo jiǔ dào jīn rì máng xiē gè sū zhōu fǔ kuàng zhōng lǎo yé chí yì fù rèn jí kè chuán dào zài cǐ zǎn fu li
”包九道：“今日忙些个，苏州府况钟老爷驰驿复任，即刻船到，在此趱夫哩！
zhī zhù dào jì rú cǐ gǎi rì zài huì
”支助道：“既如此，改日再会。
zhī zhù zì qù le
”支助自去了。
què shuō kuàng zhōng yuán shì lì yuán chū shēn lǐ bù shàng shū hú róng jiàn wèi sū zhōu fǔ tài shǒu zài rèn yī nián bǎi xìng hū wèi kuàng qīng tiān
却说况钟原是吏员出身，礼部尚书胡荣荐为苏州府太守，在任一年，百姓呼为“况青天”。
yīn dīng yōu huí jí shèng zhǐ duó qíng qǐ yòng tè cì chí yì fù rèn
因丁忧回籍，圣旨夺情起用，特赐驰驿赴任。
chuán zhì yí zhēn zhá kǒu kuàng ye zài cāng zhōng kàn shū hū wén xiǎo ér tí shēng chū zì jiāng zhōng xiǎng bì nì sǐ zhī r
船至仪真闸口，况爷在舱中看书，忽闻小儿啼声出自江中，想必溺死之儿。
chāi rén kàn lái huí bào méi yǒu
差人看来，回报：“没有。
rú cǐ liǎng dù
”如此两度。
kuàng ye yòu wén tí shēng wèn zhòng rén jiē yún bù wén
况爷又闻啼声，问众人皆云不闻。
kuàng ye kǒu chēng guài shì tuī chuāng qīn kàn zhī jiàn yí gè xiǎo xiǎo pú bāo fú yú shuǐ qú
况爷口称怪事，推窗亲看，只见一个小小蒲包，浮于水胊e。
kuàng ye jiào shuǐ shǒu lāo qǐ dǎ kāi kàn le huí fù shì yí gè xiǎo hái zi
况爷叫水手捞起，打开看了，回复：“是一个小孩子。
kuàng ye wèn huó de sǐ de
”况爷问：“活的死的？
shuǐ shǒu dào shí huī yān guò de xiàng sǐ de jiǔ le
”水手道：“石灰腌过的，像死得久了。
kuàng ye xiǎng dào sǐ de rú hé huì tí
”况爷想道：“死的如何会啼？
kuàng qiě sǐ hái zi pāo diào jiù bà le hé bì huī yān bì yǒu yuán gù
况且死孩子，抛掉就罢了，何必灰腌，必有缘故！
jiào shuǐ shǒu bǎ zhè sǐ hái lián pú bāo fàng zài chuán tóu shàng rú yǒu rén xiǎo de lái lì mì mì bào wǒ wǒ yǒu zhòng shǎng
”叫水手，把这死孩连蒲包放在船头上：“如有人晓得来历，密密报我，我有重赏。
shuǐ shǒu fèng jūn zhǐ ná chū chuán tóu
”水手奉钧旨，拿出船头。
qià hǎo fū tóu bāo jiǔ kàn jiàn xiǎo pú bāo rèn de shì zhī zhù pāo xià de
恰好夫头包九看见小蒲包，认得是支助抛下的。
tā shuō shì chòu niú ròu rú hé què shì gè sǐ hái
“他说是臭牛肉，如何却是个死孩？
suì jìn cāng bǐng kuàng ye xiǎo rén bù xiǎo de zhè xiǎo hái zi de lái lì què rèn de pāo nà xiǎo hái zi zài jiāng lǐ zhè gè rén jiào zuò zhī zhù
”遂进舱禀况爷：“小人不晓得这小孩子的来历，却认得抛那小孩子在江里这个人，叫做支助。
kuàng ye dào yǒu le rén jiù yǒu lái lì le
”况爷道：“有了人，就有来历了。
yī nán chāi rén mì ná zhī zhù yī nán qǐng yí zhēn zhī xiàn dào chá yuàn zhōng tóng wèn zhè jié gōng shì
”一南差人密拿支助，一南请仪真知县到察院中同问这节公事。
kuàng ye dài le zhè sǐ hái zuò le chá yuàn
况爷带了这死孩，坐了察院。
děng de zhī xiàn lái shí zhī zhù yě ná dào le
等得知县来时，支助也拿到了。
kuàng ye shàng zuò zhī xiàn zuò yú zuǒ shǒu zhī bàng
况爷上坐，知县坐于左手之傍。
kuàng ye yīn zhè yí zhēn bú shì zì jǐ shǔ xiàn bù gǎn zì zhuān ràng běn xiàn tuī wèn
况爷因这仪真不是自己属县，不敢自专，让本县推问。
nǎ zhī xiàn jiàn kuàng gōng shì fèng guò jiāo shū de yòu qiě wéi rén gǔ guài zěn gǎn jiàn yuè
那知县见况公是奉过教书的，又且为人古怪，怎敢僭越。
tuī xùn le duō shí kuàng ye zhǐ de kāi yán jiào zhī zhù nǐ zhè shí huī yān de xiǎo hái zi shì nà lǐ lái de
推逊了多时，况爷只得开言，叫：“支助，你这石灰腌的小孩子，是那里来的？
zhī zhù zhèng yào dǐ lài què bèi bāo jiǔ zài bàng zhǐ shí le zhǐ de zhuǎn kǒu dào xiǎo de jiàn zhè zàng dōng xī zài lù páng bù biàn jiāng lái pāo xiàng jiāng lǐ qí shí bù zhī lái lì
”支助正要抵赖，却被包九在傍指实了，只得转口道：“小的见这脏东西在路旁不便，将来抛向江里，其实不知来历。
kuàng ye wèn bāo jiǔ nǐ kàn jiàn tā zài lù bàng jiǎn de me
”况爷问包九：“你看见他在路傍检的么？
bāo jiǔ dào tā pāo xià jiāng lǐ xiǎo de fāng cái kàn jiàn
”包九道：“他抛下江里，小的方才看见。
wèn tā shén me dōng xī tā shuō shì chòu niú ròu
问他什么东西，他说是臭牛肉。
kuàng ye dà nù dào jì jiǎ shuō chòu niú ròu bì yǒu mán rén zhī yì
”况爷大怒道：“既假说臭牛肉，必有瞒人之意！
hē jiào shǒu xià xuǎn dà máo bǎn xiān dǎ èr shí zài wèn
”喝教手下选大毛板，先打二十再问。
kuàng ye de bǎn zi lì hài èr shí bǎn dǐ sì shí bǎn hái yǒu yú dǎ de pí kāi ròu zhàn xiān xuè bèng liú
况爷的板子利害，二十板抵四十板还有余，打得皮开肉绽，鲜血迸流。
zhī zhù zhǐ shì bù zhāo
支助只是不招。
kuàng ye hē jiào jiā qǐ lái
况爷喝教夹起来。
kuàng ye de jiā gùn yě lì hài dì yī biàn zhī zhù hái áo guò
况爷的夹棍也利害，第一遍，支助还熬过；
dì èr biàn jiù áo bù dé le zhāo dào zhè sǐ hái shì shào guǎ fù de
第二遍，就熬不得了，招道：“这死孩是邵寡妇的。
guǎ fù yǔ jiā tóng de guì yǒu jiān yǎng xià zhè sī tāi lái
寡妇与家童得贵有奸，养下这私胎来。
de guì yāng xiǎo de tì tā mái cáng bèi gǒu zǐ pá le chū lái
得贵央小的替他埋藏，被狗子爬了出来。
gù cǐ xiǎo de jiāng lái pāo zài jiāng lǐ
故此小的将来抛在江里。
kuàng ye jiàn tā yán cí bù yī
”况爷见他言词不一。
yòu wèn nǐ kěn tì tā mái cáng bì rán yǔ tā jiā tōng qíng
又问：“你肯替他埋藏，必然与他家通情。
zhī zhù dào xiǎo de bìng bù tōng qíng zhǐ shì píng rì yǔ de guì xiāng shú
”支助道：“小的并不通情，只是平日与得贵相熟。
kuàng ye dào tā mái cáng zhǐ yào xiǔ làn rú hé bǎ shí huī yān zhe
”况爷道：“他埋藏只要朽烂，如何把石灰腌着？
zhī zhù zhī wú bù lái zhǐ de kē tóu dào qīng tiān yé ye zhè shí huī qí shí shì xiǎo de yān de
”支助支吾不来，只得磕头道：“青天爷爷，这石灰其实是小的腌的。
xiǎo de zhī shào guǎ fù jiā yīn shí yù liú zhè sǐ hái qù xū suǒ tā jǐ liǎng yín zi
小的知邵寡妇家殷实，欲留这死孩去需索他几两银子。
bù qī shào shì yǔ de guì dōu sǐ le xiǎo de bù suí qí yuàn gù cǐ pāo zài jiāng lǐ
不期邵氏与得贵都死了，小的不遂其愿，故此抛在江里。
kuàng ye dào nà fù rén yǔ xiǎo sī guǒ rán sǐ le me
”况爷道：“那妇人与小厮果然死了么？
zhī xiàn zài bàng biān qǐ shēn dǎ yī gōng dā yìng dào sǐ le shì zhī xiàn qīn yàn guò de
”知县在傍边起身打一躬，答应道：“死了，是知县亲验过的。
kuàng ye dào rú hé biàn huì sǐ
”况爷道：“如何便会死？
zhī xiàn dào nà xiǎo sī shì dāo pī sǐ de fù rén shì zì yì de
”知县道：“那小厮是刀劈死的，妇人是自缢的。
zhī xiàn yě zēng xì xiáng tā liǎng gè jiān qíng yǐ jiǔ zhǔ pú zhī fēn jiǔ fèi
知县也曾细详，他两个奸情已久，主仆之分久废。
bì shì gè sī yán yǔ chù fàn nà fù rén yī shí bù fèn tí dāo pī qù wù shāng qí mìng qíng huāng zì yì bié wú tā shuō
必是个厮言语触犯，那妇人一时不忿，提刀劈去，误伤其命，情慌自缢，别无他说。
kuàng ye dù lǐ chóu chú tā liǎng gè jì rán jiān mì jiù shì yǔ yán xiǎo shāng zěn xià cǐ dú shǒu
”况爷肚里踌躇：“他两个既然奸密，就是语言小伤，怎下此毒手！
zǎo jiān sǐ hái ér tí kū bì yǒu yuán gù
早间死孩儿啼哭，必有缘故！
suì wèn dào nà shào shì jiā hái yǒu bié rén me
”遂问道：“那邵氏家还有别人么？
zhī xiàn dào hái yǒu gè shǐ nǚ jiào zuò xiù gū guān mài qù le
”知县道：“还有个使女，叫做秀姑，官卖去了。
kuàng ye dào guān mài yí dìng jiù zài běn dì
”况爷道：“官卖，一定就在本地。
fán guì xiàn chāi rén tí lái yī shěn biàn zhī duān dì
烦贵县差人提来一审，便知端的。
zhī xiàn máng chà kuài shǒu qù le
”知县忙差快手去了。
bù duō shí xiù gū ná dào suǒ yán yǔ zhī xiàn xiāng tóng
不多时，秀姑拿到，所言与知县相同。
kuàng ye chóu chú le bàn shǎng zǒu xià gōng zuò zhǐ zhe zhī zhù wèn xiù gū dào nǐ kě rèn de zhè gè rén
况爷踌躇了半晌，走下公座，指着支助，问秀姑道：“你可认得这个人？
xiù gū zǐ xì kàn le yī kàn shuō dào xiǎo fù rén bù shí tā xìng míng céng rèn de tā zuǐ liǎn
”秀姑仔细看了一看，说道：“小妇人不识他姓名，曾认得他嘴脸。
kuàng ye dào shì le tā hé de guì xiāng shú bì rán céng tóng de guì dào nǐ jiā qù
”况爷道：“是了，他和得贵相熟，必然曾同得贵到你家去。
nǐ kě shí shuō
你可实说；
ruò bàn jù hán hu biàn shàng zā
若半句含糊，便上拶。
xiù gū dào píng rì jiān shí bù céng jiàn tā shàng mén zhǐ shì jié mò lái tā tū rù zhōng táng tiáo xì zhǔ mǔ bèi zhǔ mǔ gǎn qù
”秀姑道：“平日间实不曾见他上门，只是结末来，他突入中堂，调戏主母，被主母赶去。
suí hòu de guì fāng lái zhǔ mǔ zhèng zài fáng zhōng tí kū
随后得贵方来，主母正在房中啼哭。
de guì jìn fáng bù duō shí liǎng gè jiù dōu sǐ le
得贵进房，不多时两个就都死了。
kuàng ye hē mà zhī zhù guāng gùn
”况爷喝骂支助：“光棍！
nǐ bù céng yǔ de guì tōng qíng rú hé gǎn tū rù zhōng táng
你不曾与得贵通情，如何敢突入中堂？
zhè liǎng tiáo rén mìng dōu yīn nǐ qǐ
这两条人命，都因你起！
jiào shǒu xià zài yǔ wǒ jiā qǐ qǐ lái
”叫手下：“再与我夹起起来！
zhī zhù bèi jiā hūn le bù yóu zì jiā zuò zhǔ cóng qián zhì wěi rú hé jiào dǎo de guì hǒng yòu zhǔ mǔ
”支助被夹昏了，不由自家做主，从前至尾，如何教导得贵哄诱主母；
rú hé hōng tā xuè hái dào shǒu zhà tā yín zi
如何哄他血孩到手，诈他银子；
rú hé xié zhì de guì yào tā yǐn rù tóng jiān
如何挟制得贵要他引入同奸；
rú hé chuǎng rù nèi shì bào zhù qiú jiān bèi tā rú hé hōng tuō le bèi xì shuō le yī biàn hòu lái sǐ de qíng yóu qí shí bù zhī
如何闯入内室，抱住求奸，被他如何哄脱了，备细说了一遍：“后来死的情由，其实不知。
kuàng ye dào zhè shì zhēn qíng le
”况爷道：“这是真情了。
fàng le jiā jiào shū lì qǔ le kǒu cí míng bái
”放了夹，叫书吏取了口词明白。
zhī xiàn zài bàng zì zhī cái lì bù jí huáng kǒng wú dì
知县在傍，自知才力不及，惶恐无地。
kuàng ye tí bǐ jìng pàn shěn dān
况爷提笔，竟判审单：
shěn de zhī zhù jiān gùn yě
审得支助，奸棍也。
shǐ kuī guǎ fù zhī sè zhé qǐ xié xīn
始窥寡妇之色，辄起邪心；
jì bǐng ruò pū zhī yú qiǎo xíng yòu yǔ
既秉弱仆之愚，巧行诱语。
kāi mén luǒ wò jǐn chū qí móu
开门裸卧，尽出其谋；
gù tāi qǔ hái xī duò qí shù
固胎取孩，悉堕其术。
qiú jiān wèi néng zhuǎn ér qiú lì
求奸未能，转而求利；
qiú lì wèi yàn réng yù qiú jiān
求利未厌，仍欲求奸。
zài shào shì yī niàn zhī chā dào líng shàng sī yǎn ěr
在邵氏一念之差，盗铃尚思掩耳；
nǎi zhī zhù jǐ fān zhī zhà tàn qiè jiā yǐ yú qiáng
乃支助几番之诈，探箧加以逾墙。
yǐ hèn zhù zhī xīn hèn guì ēn biàn wéi chóu
以恨助之心恨贵，恩变为仇；
yú shā guì zhī hòu zì shā sǐ yǒu yú kuì
于杀贵之后自杀，死有余愧。
zhǔ pú jì sǐ wù lùn xiù bì yǐ zhàng hé yán
主仆既死勿论，秀婢已杖何言。
wéi shì è kuí shàng táo fǎ wǎng
惟是恶魁，尚逃法网。
bāo jiǔ wú xīn ér yù yān hái yǒu gù ér tí tiān ruò shǐ zhī zuì nán róng yǐ
包九无心而遇，腌孩有故而啼，天若使之，罪难容矣！
yi zuò zhì sǐ zhī lǜ jiān zhuī suǒ zhà zhī zāng
宜坐致死之律，兼追所诈之赃。
kuàng ye niàn le shěn dān lián zhī zhù yì gān xīn fú zuì
况爷念了审单，连支助亦甘心服罪。
kuàng ye jiāng cǐ shì shēn wén shàng sī wú bù kuā jiǎng dà cái
况爷将此事申文上司，无不夸奖大才；
wàn mín chuán sòng yǐ wéi bāo lóng tú fù chū bú shì guò yě
万民传颂，以为包龙图复出，不是过也。
zhè yī jiā xiǎo shuō yòu tí zuò kuàng tài shǒu duàn sǐ hái ér
这一家小说，又题做《况太守断死孩儿》。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
qiào shào niang jiàn yù xīn luàn chǔn de guì fú guò zāi shēng
俏邵娘见欲心乱，蠢得贵福过灾生。
zhī chì gùn jiān móu shì guǐ kuàng qīng tiān shé yù rú shén
支赤棍奸谋似鬼，况青天折狱如神。