卷四十 — 警世通言 — 冯梦龙

jīng yáng gōng tiě shù zhèn yāo

旌阳宫铁树镇妖

chūn dào rén jiān jǐng sè xīn táo hóng lǐ bái liǔ tiáo qīng

春到人间景色新，桃红李白柳条青。

xiāng chē bǎo mǎ xián lái wǎng yǐn què dōng fēng rù jìn chéng

香车宝马闲来往，引却东风入禁城。

shāi shèng jiǔ huō yín qíng dùn jiào wàng què lì hé míng

酾剩酒，豁吟情，顿教忘却利和名。

háo lái shì shuō dāng nián shì yóu jì jīng yáng fú shuǐ jīng

豪来试说当年事，犹记旌阳伏水精。

yuè zì hùn dùn chū pì mín wù shǐ shēng zhōng jiān yǒu sān gè dà shèng rén wèi sān jiào zhī zǔ

粤自混沌初辟，民物始生，中间有三个大圣人，为三教之祖。

sān jiào shì shèn me jiào

三教是甚么教？

yī shì rú jiā nǎi kǒng fū zǐ shān shù liù jīng chuí xiàn wàn shì wèi lì dài dì wáng zhī shī wàn shì wén zhāng zhī zǔ

一是儒家，乃孔夫子，删述《六经》，垂宪万世，为历代帝王之师，万世文章之祖。

zhè shì yī jiào

这是一教。

yī shì shì jiā shì xī fāng shì jiā móu ní fó zǔ dāng shí shēng zài shě wèi guó shā lì wáng jiā fàng dà zhì guāng míng zhào shí fāng shì jiè de yǒng jīn lián huá zhàng liù jīn shēn néng biàn néng huà wú dà wú bù dà wú tōng wú bù tōng pǔ dù zhòng shēng hào zuò tiān rén shī

一是释家，是西方释迦牟尼佛祖，当时生在舍卫国刹利王家，放大智光明，照十方世界，地涌金莲华，丈六金身，能变能化，无大无不大，无通无不通，普度众生，号作天人师。

zhè yòu shì yī jiào

这又是一教。

yī shì dào jiā shì tài shàng lǎo jūn nǎi yuán qì zhī zǔ shēng tiān shēng dì shēng fó shēng xian hào tiě shī yuán yáng shàng dì

一是道家，是太上老君，乃元气之祖，生天生地，生佛生仙，号铁师元炀上帝。

tā huà shēn zhōu lì chén shā yě bù kě jì shù

他化身周历尘沙，也不可计数。

zhì shāng tāng wáng sì shí bā nián yòu lái chū shì chéng tài yáng rì jīng huà wèi dàn wán liú rù yù nǚ kǒu zhōng

至商汤王四十八年，又来出世，乘太阳日精，化为弹丸，流入玉女口中。

yù nǚ tūn zhī suì jué yǒu yùn

玉女吞之，遂觉有孕。

huái tāi bā shí yī nián zhí dào wǔ dīng jiǔ nián pò xié ér shēng shēng xià de shí xū fà jiù bái rén hū wèi lǎo zi

怀胎八十一年，直到武丁九年，破胁而生，生下地时，须发就白，人呼为老子。

lǎo zi shēng zài lǐ shù xià yīn zhǐ li wèi xìng míng ěr zì yáng bó

老子生在李树下，因指李为姓，名耳，字阳伯。

hòu qí zhe qīng niú chū hán gǔ guān

后骑着青牛出函谷关。

bǎ guān lì yǐn xǐ wàng jiàn zǐ qì zhī shì yì rén qiú dé dào dé zhēn jīng gòng sān qiān yán chuán liú yú shì

把关吏尹喜望见紫气，知是异人，求得《道德真经》共三千言，传留于世。

lǎo zi rù liú shā xiū liàn chéng xiān jīn jū tài qīng xiān jìng chēng wéi dào dé tiān zūn

老子入流沙修炼成仙，今居太清仙境，称为道德天尊。

zhè yòu shì yī jiào

这又是一教。

nà sān jiào zhī zhōng wéi lǎo jūn wéi dào zǔ jū yú tài qīng xiān jìng

那三教之中，惟老君为道祖，居于太清仙境。

cǎi yún liáo rào ruì qì yīn yūn

彩云缭绕，瑞气氤氲。

yī rì shì shòu dàn zhī chén

一日是寿诞之辰，

qún sān shí sān tiān tiān gōng

群三十三天天宫，

bìng zhōng nán shān péng cài shān làng yuàn shān děng chù

并终南山、蓬菜山、阆苑山等处，

sān shí liù dòng tiān

三十六洞天，

qī shí èr fú dì

七十二福地，

liè wèi shén xiān

列位神仙，

qiān qiān wàn wàn

千千万万，

huò kuà cǎi luán

或跨彩鸾，

huò qí bái hè

或骑白鹤，

huò yù chì lóng

或驭赤龙，

huò jià dān fèng

或驾丹凤，

jiē piāo piāo rán chéng yún ér zhì

皆飘飘然乘云而至。

cì dì cháo hè xiàn shàng shòu cí qǐ shǒu zuò lǐ

次第朝贺，献上寿词，稽首作礼。

cí míng shuǐ lóng yín hóng yún zǐ gài wēi ruí xiān gōng hún shì yáng chūn hou

词名《水龙吟》：红云紫盖葳蕤，仙宫浑是阳春候。

xuán hè lái shí qīng niú guò chù cǎi yún yī jiù

玄鹤来时，青牛过处，彩云依旧。

shòu dàn hóng kāi xǐ dào dé wǔ qiān yán liú chuán wàn gǔ bù xiǔ

寿诞宏开，喜《道德》五千言，流传万古不朽。

kuàng shì tiān shàng xian yán xiàn zhēn guǒ rén jiān wèi yǒu

况是天上仙筵，献珍果人间未有。

jù zǎo rú guā yǔ zhe wàn suì bīng táo qiān nián bì ǒu

巨枣如瓜，与着万岁冰桃，千年碧藕。

bǐ qián kūn yǒng jié wú xiū jǔ cāng hǎi wéi zhēn xian shòu

比乾坤永劫无休，举沧海为真仙寿。

bǐ shí lǎo jūn jiàn qún chén zàn hè dà zhǎn xian yán jí shè yàn xiāng dài

彼时老君见群臣赞贺，大展仙颜，即设宴相待。

jiǔ zhì bàn hān hū tài bái jīn xīng yuè xí yán yuē zhòng xiān cháng zhī nán zhān bù zhōu jiāng xī shěng zhī shì hu

酒至半酣，忽太白金星越席言曰：“众仙长知南瞻部洲江西省之事乎？

jiāng xī fēn yě jiù shǔ yù zhāng

江西分野，旧属豫章。

qí de sì bǎi nián hòu dāng yǒu jiāo shèn wèi yāo wú rén xiáng fú qiān bǎi lǐ zhī de bì huà chéng zhōng yáng zhī hǎi yě

其地四百年后，当有蛟蜃为妖，无人降伏，千百里之地，必化成中洋之海也。

lǎo jūn yuē wú yǐ zhī zhī

”老君曰：“吾已知之。

jiāng xī sì bǎi nián hòu yǒu dì míng yuē xī shān lóng pán hǔ jù shuǐ rào shān huán dāng chū yì rén xìng xǔ míng xùn kě wèi qún xian lǐng xiù tiǎn miè yāo xié

江西四百年后，有地名曰西山，龙盘虎踞，水绕山环，当出异人，姓许名逊，可为群仙领袖，殄灭妖邪。

jīn bì xū yī xian xià fán zé shì rén dé xíng hún quán zhě chuán yǐ dào fǎ shǐ tā rì xǔ xùn jiàng shēng yǒu chuán shòu yuān yuán ěr

今必须一仙下凡，择世人德行浑全者，传以道法，使他日许逊降生，有传授渊源耳。

dòu zhōng yī xian nǎi xiào tì wáng xìng wèi míng hóng kāng zì bó chōng chū yuē mǒu guān xià fán yǒu lán qī zhě sù xíng bù jiù jiān yǒu xiān fēng dào gǔ kě chuán yǐ miào dào

”斗中一仙，乃孝悌王姓卫名弘康字伯冲，出曰：“某观下凡有兰期者，素行不疚，兼有仙风道骨，可传以妙道。

gèng lìng fù cǐ dào yǔ nǚ zhēn chén mǔ chén mǔ fù cǐ dào yú xǔ xùn

更令付此道与女真谌母，谌母付此道于许逊。

kǒu kǒu xiāng chéng xīn xīn xiāng qì shǐ tā rì zhēn xiān yǒu suǒ chuán shòu jiāng xī bù zhì chén mò zhū xian yǐ wéi hé rú

口口相承，心心相契，使他日真仙有所传授，江西不至沉没，诸仙以为何如？

lǎo jūn yuē shàn zāi shàn zāi

”老君曰：“善哉，善哉！

zhòng xian jí sòng xiào tì wáng zhì yàn mó tiān zhōng tōng míng diàn xià jiāng cǐ shì zòu wén yù dì

”众仙即送孝悌王至焰摩天中，通明殿下，将此事奏闻玉帝。

yù dì yǔn zòu jí mìng zhí diàn xiān guān jiāng shén shū yù zhǐ fù yǔ xiào tì wáng lǐng qì

玉帝允奏，即命直殿仙官，将神书玉旨付与孝悌王领讫。

xiào tì wáng cí bié zhòng xian niè qǐ xiáng yún qǐng kè zhī jiān dào yán fú shì jiè lái le

孝悌王辞别众仙，蹑起祥云，顷刻之间，到阎浮世界来了。

què shuō qián hàn yǒu yī rén xìng lán míng qī zì zi yuē běn guàn gǔ yú fèi kuí zā xiāng jiǔ yuán lǐ rén shì

却说前汉有一人姓兰名期字子约，本贯f贾萸废馗咂*乡九原里人氏。

lì nián èr bǎi hè fà tóng yán

历年二百，鹤发童颜。

lǜ qí jiā bǎi yú kǒu jīng xiū xiào xíng yǐ shàn huà rén yǔ wù wú wǔ

率其家百余口，精修孝行，以善化人，与物无忤。

shí rén bù gǎn hū qí míng jǐn chēng wéi lán gōng

时人不敢呼其名，尽称为兰公。

bǐ shí ér tóng yáo yún lán gōng lán gōng shàng yǔ tiān tōng

彼时儿童谣云：“兰公兰公，上与天通。

chì lóng xià yíng míng liè dòu zhōng

赤龙下迎，名列斗中。

rén zhī qí bì xian yě

人知其必仙也。

yī rì lán gōng píng jǐ ér zuò

一日，兰公凭几而坐。

hū yǒu yī rén tóu dài xiāo yáo jīn shēn pī dào páo jiǎo chuān yún lǚ shǒu zhōng ná yí gè yú gǔ jiǎn bǎn r xiāo xiāo sǎ sǎ xú bù ér lái

忽有一人，头戴逍遥巾，身披道袍，脚穿云履，手中拿一个鱼鼓简板儿，潇潇洒洒，徐步而来。

lán gōng guān qí yǒu xiān jiā dào qì huāng máng xià jiē yíng jiē

兰公观其有仙家道气，慌忙下阶迎接。

fēn bīn zuò dìng

分宾坐定。

chá bì suì wèn xiān wēng gāo xìng guì míng

茶毕，遂问：“仙翁高姓贵名？

dá yuē wú nǎi dòu zhōng zhī xian xiào tì wáng shì yě

”答曰：“吾乃斗中之仙，孝悌王是也。

zì shàng qīng xià jiàng áo yóu rén jiān

自上清下降，遨游人间。

jiǔ wén xiān shēng jīng xiū xiào xíng gù cǐ xiāng fǎng

久闻先生精修孝行，故此相访。

lán gōng wén yán jí dī tóu bài yuē pín lǎo fán gǔ miǎn xiū xiào xíng zhǐ kě shū yī shēn bù néng lǜ sì hǎi yǒu hé gōng dé gǎn dòng xiān líng

”兰公闻言，即低头拜曰：“贫老凡骨，勉修孝行，止可淑一身，不能率四海，有何功德，感动仙灵！

xiào tì wáng suì yǐ shǒu fú qǐ lán gōng yuē jū

”孝悌王遂以手扶起兰公曰：“居！

wú yǔ rǔ xiào tì zhī zhǐ

吾语汝孝悌之旨。

lán gōng qiàn shēn qǐ yuē yuàn tīng zhǐ jiào

”兰公欠身起曰：“愿听指教！

xiào tì wáng yuē shǐ qì wèi dà dào yú rì zhōng shì wèi xiào xian wáng

孝悌王曰：“始炁为大道于日中，是为‘孝仙王’。

yuán qì wèi zhì dào yú yuè zhōng shì wèi xiào dào míng wáng

元炁为至道于月中，是为‘孝道明王’。

xuán qì wèi xiào dào yú dòu zhōng shì wèi xiào tì wáng

玄炁为孝道于斗中，是为‘孝悌王’。

fu xiào zhì yú tiān rì yuè wèi zhī míng

夫孝至于天，日月为之明；

xiào zhì yú de wàn wù wèi zhī shēng

孝至于地，万物为之生；

xiào zhì yú mín wáng dào wèi zhī chéng

孝至于民，王道为之成。

shì gù shùn wén zhì xiào fèng huáng lái xiáng

是故舜、文至孝，凤凰来翔。

jiāng shī wáng xiáng de yú fèng mǔ

姜诗、王祥，得鱼奉母。

jí cǐ lùn zhī shàng zì tiān zǐ xià zhì shù rén xiào dào suǒ zhì yì lèi jiē yīng

即此论之，上自天子，下至庶人，孝道所至，异类皆应。

xiān shēng xiū yǎng sān shì xíng mǎn gōng chéng dāng de yuán qì yú yuè zhōng ér wèi xiào dào míng wáng

先生修养三世，行满功成，当得元炁于月中，而为孝道明王。

sì bǎi nián hòu jìn dài yǒu yī zhēn xiān xǔ xùn chū shì chuán wú xiào dào zhī zōng shì wèi zhòng xian zhī zhǎng de shǐ qì yú rì zhōng ér wèi xiào xian wáng yě

四百年后，晋代有一真仙许逊出世，传吾孝道之宗，是为众仙之长，得始炁于日中，而为孝仙王也。

zì shì xiào tì wáng xī jiāng xiān jiā miào jué jí jīn dān bǎo jiàn tóng fú tiě quàn bìng shàng qīng líng zhāng fēi bù zhǎn yá zhī fǎ yī yī chuán shòu yǔ lán gōng

自是孝悌王悉将仙家妙诀，及金丹宝鉴、铜符铁券，并上清灵章、飞步斩邪之法，一一传授与兰公。

yòu zhǔ dào cǐ dào bù kě qīng chuán wéi dān yáng huáng táng zhě yǒu yī nǚ zhēn chén mǔ dé xìng chún quán rǔ kě chuán zhī

又嘱道：“此道不可轻传，惟丹阳黄堂者，有一女真谌母，德性纯全，汝可传之。

kě lìng chén mǔ chuán shòu yǔ jìn dài xué xiān tóng zǐ xǔ xùn xǔ xùn fù chuán wú měng zhū tú zé yuān yuán yǒu zì chāo fán rù shèng zhě bù huàn wú mén yǐ

可令谌母传授与晋代学仙童子许逊，许逊复传吴猛诸徒，则渊源有自，超凡入圣者，不患无门矣。

xiào tì wáng yán ba zú qǐ xiáng yún chōng xiāo ér qù

”孝悌王言罢，足起祥云，冲宵而去。

lán gōng bài ér sòng zhī

兰公拜而送之。

zì cǐ yǐ hòu jiāng jīn fú tiě quàn mì jué zhú yī cān wù suì zé dì xiū liàn xiān dān

自此以后，将金符铁券秘诀逐一参悟，遂择地修炼仙丹。

qí fǎ yún hēi qiān tiān zhī jīng bái jīn de zhī suǐ hēi yǐn shuǐ zhōng yáng bái yǒu huǒ zhī qì

其法云：黑铅天之精，白金地之髓，黑隐水中阳，白有火之炁。

hēi bái wǎng lái pán yīn yáng guī zhèng wèi èr wù jù hán xìng dān jīng hào tóng lèi

黑白往来蟠，阴阳归正位，二物俱含性，丹经号同类。

hēi yǐ bái wèi tiān bái yǐ hēi wéi dì yīn yáng hùn dùn shí duo duo jīn lián cuì

黑以白为天，白以黑为地，阴阳混沌时，朵朵金莲翠。

bǎo yuè mǎn dān tián xiá guāng zhào líng huì xiū bì tōng tiān qiào mò xiè hùn yuán qì

宝月满丹田，霞光照灵慧，休闭通天窍，莫泄混元气。

jīng qí kǒu jué gōng huǒ hóu wén wǔ yì fán zhōng yǎng shèng sūn wàn bān zhī cǐ guì

精奇口诀功，火侯文武意，凡中养圣孙，万般只此贵。

yī rì shēng yī nán nán nán gè yǒu pèi

一日生一男，男男各有配。

lán gōng liàn dān yǐ chéng jǔ jiā fú zhī lǎo zhě fā bái fǎn hēi shǎo zhě bì gǔ wú jī

兰公炼丹已成，举家服之，老者发白反黑，少者辟谷无饥。

yuǎn jìn wén zhī jiē zhī qí bì fēi shēng shàng qīng yě

远近闻之，皆知其必飞升上清也。

shí yǒu huǒ lóng zhě xì yáng zǐ jiāng zhōng niè chù shén tōng guǎng dà

时有火龙者，系洋子江中孽畜，神通广大。

zhī de lán gōng chéng dào fǎ jiào liú chuán hòu lái zǐ sūn bì zāo jiān miè

知得兰公成道，法教流传，后来子孙必遭歼灭。

nǎi shuài lǐng yuán shuài xiā bīng xiè jiàng tǒng lǐng dǎng lèi yī qí bēn chū cháo tóu jiāng lán gōng zhái shàng tuán tuán wéi zhù hǎn shā lián tiān

乃率领鼋帅虾兵蟹将，统领党类，一齐奔出潮头，将兰公宅上团团围住，喊杀连天。

lán gōng tīng de bù zhī zāi cóng hé lái kāi mén yī kàn hǎo jīng rén li

兰公听得，不知灾从何来，开门一看，好惊人哩！

dàn jiàn yī piàn hēi yān wàn tuán liè huǒ què shì hóng hái ér shēn zhōng sì shí bā wàn máo kǒng yī qí bèng chū

但见：一片黑烟，万团烈火，却是红孩儿身中四十八万毛孔，一齐迸出；

yòu shì huá guāng jiāng shǒu lǐ sān shí liù kuài jīn zhuān yī bìng shāo huī

又是华光将手里三十六块金砖，一并烧挥。

xián yáng yù zhī fēng yàn sān yuè bù jué

咸阳遇之，烽焰三月不绝；

kūn shān yù zhī yù shí yī dàn jù fén

昆山遇之，玉石一旦俱焚。

yí nián shǎo zhōu láng chì bì áo zhàn shì zhì móu zhū gě bó wàng shāo tún

疑年少周郎“赤壁鏖战”，似智谋诸葛“博望烧屯”。

nà huǒ yě bú shì tiān huǒ yě bú shì dì huǒ yě bú shì rén huǒ yě bú shì guǐ huǒ yě bú shì léi gōng pī lì huǒ què shì nà yáng zǐ jiāng zhōng yí gè huǒ lóng tǔ chū lái de

那火，也不是天火，也不是地火，也不是人火，也不是鬼火，也不是雷公霹雳火，却是那洋子江中一个火龙吐出来的。

jīng de lán gōng jiā rén jiào kǔ bù dié

惊得兰公家人，叫苦不迭。

lán gōng zhī shì huǒ lóng wéi hài wèn yuē nǐ zhè zī chù wú gù huǒ gōng wǒ jiā què dài zěn de

兰公知是火龙为害，问曰：“你这孳畜无故火攻我家，却待怎的？

niè lóng dào wǒ zhǐ wèn nǐ qǔ jīn dān bǎo jiàn tóng fú tiě quàn bìng líng zhāng děng shì

”孽龙道：“我只问你取金丹宝鉴、铜符铁券并灵章等事。

nǐ ruò xiàn wǒ wàn shì jiē xiū

你若献我，万事皆休；

bù rán shāo de nǐ yī mén jìn jué

不然，烧得你一门尽绝！

lán gōng yuē jīn dān bǎo jiàn děng nǎi dòu zhōng xiào tì wáng suǒ shòu wǒ zěn kěn hú luàn yǔ nǐ

”兰公曰：“金丹宝鉴等乃斗中孝悌王所授，我怎肯胡乱与你？

zhī jiàn nà huǒ guāng zhōng shǎn chū yī yuán yuán shuài xíng róng gǔ guài bēi fù tuán pái yáng wēi yào wǔ

”只见那火光中，闪出一员鼋帅，形容古怪，背负团牌，扬威耀武。

lán gōng zhēng xian yǎn yī kàn yuán lái shì gè yuán tuó què bù zài yì xià

兰公睁仙眼一看，原来是个鼋鼍，却不在意下。

yòu yǒu nà xiā bīng luàn tiào xiè jiāng héng xíng yī gè gè shēn pī jiǎ zhòu shǒu zhí gāng chā

又有那虾兵乱跳，蟹将横行，一个个身披甲胄，手执钢叉。

lán gōng yòu jǔ xian yǎn yī kàn yuán lái dōu shì xiā xiè zhī shǔ zhuǎn bù zhuó yì le

兰公又举仙眼一看，原来都是虾蟹之属，转不着意了。

suì jiǎn xià yī ge zhōng zhǐ jiǎ lái yuē yǒu sān cùn duō zhǎng ā le yī kǒu xiān qì niàn dòng zhēn yán huà zuò gè sān chǐ bǎo jiàn

遂剪下一个中指甲来，约有三寸多长，呵了一口仙气，念动真言，化作个三尺宝剑。

yǒu gē wèi zhèng fēi gāng fēi tiě tǐ zhì jiān huà chéng bǎo jiàn guāng lǐn rán

有歌为证：非钢非铁体质坚，化成宝剑光凛然。

bù xū duàn liàn hóng lú yān léng léng shā qì qī lóng quán

不须锻炼洪炉烟，棱棱杀气欺龙泉。

guāng máng yán sè rú shuāng xuě jiàn zhě zī jiē tàn qí jué

光芒颜色如霜雪，见者咨嗟叹奇绝。

liú lí bǎo xiá tǔ lián huā chá lòu jīn huán shēng míng yuè

琉璃宝匣吐莲花，查镂金环生明月。

cǐ jiàn shén xiān liú jīn jīng gān jiàng mò yé nán bǐ lún

此剑神仙流金精，干将莫邪难比伦。

shǎn shǎn shuò shuò qīng shé zi chóng chóng piàn piàn lǜ guī lín

闪闪烁烁青蛇子，重重片片绿龟鳞。

téng chū hán guāng bī xīng dǒu xiǎng shēng yī sì cāng lóng hǒu

腾出寒光逼星斗，响声一似苍龙吼。

jīn zhāo huī xiàng liè yán zhōng bù shí jiāo chī gǎn dāng fǒu

今朝挥向烈炎中，不识蛟螭敢当否？

lán gōng jiāng suǒ huà bǎo jiàn wàng kōng zhì qǐ nà jiàn guā là là jiù shì fān shēn yàng zi yì bān fēi rù huǒ yàn zhī zhōng

兰公将所化宝剑望空掷起，那剑刮喇喇，就似翻身样子一般，飞入火焰之中。

zuǒ yī héng yòu yī jī zuǒ yī tiāo yòu yī tī zuǒ yī kǎn yòu yī pī nèi xiē niè guài rú hé dāng dǐ de zhù

左一衡右一击，左一挑右一剔，左一砍右一劈，那些孽怪如何当抵得住！

zhī jiàn yuán shuài yù zhe suō tóu suō nǎo fù yī miàn tuán pái jí zǒu

只见鼋帅遇着缩头缩脑，负一面团牌急走。

tā què zǒu zài nà lǐ

他却走在那里？

zhí zǒu zài xiá jiāng kǒu shēn yán lǐ duǒ bì zhì jīn shàng bù gǎn chū tóu li

直走在峡江口深岩里躲避，至今尚不敢出头哩。

nà xiā bīng yù zhe tuō zhe liǎng gè gāng chā lián tiào lián tiào

那虾兵遇着，拖着两个钢叉连跳连跳。

tā què zǒu zài nà lǐ

他却走在那里？

zhí zǒu zài luò yáng qiáo xià shí fèng zi lǐ miàn cáng shēn zhì jīn yāo yě bù gǎn shēn li

直走在洛阳桥下石缝子里面藏身，至今腰也不敢伸哩。

nà xiè jiāng yù zhe suī yǒu quán shēn jiān jiǎ bù néng jì shì yě tuō zhe liǎng gè gāng chā héng zǒu zhí zǒu

那蟹将遇着，虽有全身坚甲，不能济事，也拖着两个钢叉横走直走。

tā xū yǒu bā zhǐ jiǎo r gèng zǒu bù dòng què bèi pū lóng sōng bǎo jiàn yī pī fēn wéi liǎng bàn

他须有八只脚儿更走不动，却被“扑砻松”宝剑一劈，分为两半。

nǐ kàn tā fù zhōng bù hóng bù bái bù huáng bù hēi shì nóng què bú shì nóng shì xuè què bú shì xuè biàn dì shàng gǔn jiāng chū lái zhēn gè shì dàn jiāng lěng yǎn guān páng xiè kàn nǐ héng xíng de jǐ shí

你看他腹中不红不白不黄不黑，似脓却不是脓，似血却不是血，遍地上滚将出来，真个是：但将冷眼观螃蟹，看你横行得几时？

nà huǒ lóng zì zhī lán gōng fǎ dà nán yǐ dāng dǐ tàn yuē ér sūn zì yǒu ér sūn fú

那火龙自知兰公法大，难以当抵，叹曰：“‘儿孙自有儿孙福。

wǒ hòu lái zǐ sūn fú lái yóu tā qù xiǎng huò lái yóu tā qù dāng wǒ guǎn tā zé shèn

’我后来子孙，福来由他去享，祸来由他去当，我管他则甚？

suì bēn rù yáng zǐ jiāng zhōng wàn zhàng shēn tán dǐ cáng shēn qù le

”遂奔入洋子江中万丈深潭底藏身去了。

zì shì lán gōng jǔ jiā shù shí kǒu bá zhái shēng tiān yù dì fēng lán gōng wèi xiào míng wáng bù zài huà xià

自是兰公举家数十口拔宅升天，玉帝封兰公为孝明王，不在话下。

què shuō jīn líng dān yáng jùn dì míng huáng táng yǒu yī nǚ zhēn zì yuē yīng

却说金陵丹阳郡，地名黄堂，有一女真字曰婴。

qián tōng zhì dào wàng qí jiǎ zǐ bù zhī jǐ bǎi nián suì

潜通至道，忘其甲子，不知几百年岁。

xiāng rén lěi shì jiàn zhī chǐ fà bù shuāi jiē yǐ chén mǔ hū zhī

乡人累世见之，齿发不衰，皆以谌母呼之。

yī rì ǒu guò shì shàng jiàn yī xiǎo r fú dì bēi kū wèn qí lái lì shuō fù mǔ bì luàn ér lái qì zhī yú cǐ

一日偶过市上，见一小儿伏地悲哭，问其来历，说：“父母避乱而来，弃之于此。

chén mǔ lián qí gū kǔ suì shōu guī fǔ yù

”谌母怜其孤苦，遂收归抚育。

jiàn yǐ cháng chéng jiào tā dú shū cōng míng chū zhòng tiān wén dì lǐ wú suǒ bù tōng

渐已长成，教他读书，聪明出众，天文地理，无所不通。

yǒu dōng lín qí lǎo yù yǐ nǚ qǔ zhī chén mǔ wèn r yǔn fǒu

有东邻耆老，欲以女娶之，谌母问儿允否？

r gào yuē r fēi fú shì zhī rén nǎi yuè zhōng xiào dào míng wáng lǐng dòu zhōng xiào tì wáng xian zhǐ jiào wǒ chuán dào yǔ mǔ

儿告曰：“儿非浮世之人，乃月中孝道明王，领斗中孝悌王仙旨，教我传道与母。

jīn cǐ huà shēn wèi r dù tuō wǒ mǔ hé bì gēng yì hūn yīn

今此化身为儿，度脱我母，何必更议婚姻！

dàn kě gāo jiàn xiān tán chuán fù cǐ dào shǐ wǒ mǔ fēi shēng shàng qīng yě

但可高建仙坛，传付此道，使我母飞升上清也。

chén mǔ wén de cǐ yán qiě jīng qiě xǐ suì yú huáng táng jiàn lì tán yǔ dà chǎn xiào tì wáng zhī jiào

”谌母闻得此言，且惊且喜，遂于黄堂建立坛宇，大阐孝悌王之教。

chén mǔ yǐ de xiū zhēn zhī jué yú shì xiào míng wáng réng yǐ xiào tì wáng suǒ shòu jīn dān bǎo jiàn gāng fú tiě quàn líng zhāng jí zhèng yī zhǎn yá sān wǔ fēi bù zhī shù xī chuán yǔ chén mǔ

谌母已得修真之诀，于是孝明王仍以孝悌王所授金丹宝鉴、钢符铁券灵章，及正一斩邪三五飞步之术，悉传与谌母。

chén mǔ nǎi wèi xiào míng wáng yuē lùn xī rì ēn qíng wǒ wèi mǔ jūn wèi zi

谌母乃谓孝明王曰：“论昔日恩情，我为母，君为子；

lùn jīn rì chuán shòu jūn wèi shī wǒ wèi tú

论今日传授，君为师，我为徒。

suì yù xià bài

”遂欲下拜。

xiào míng wáng yuē zhǐ lùn zǐ mǔ mò lùn shī tú

孝明王曰：“只论子母，莫论师徒。

nǎi bù shòu qí bài wéi zhǔ zhī yuē cǐ dào yi shēn mì bù kě qīng xiè

”乃不受其拜，惟嘱之曰：“此道宜深秘，不可轻泄。

hòu shì jìn dài yǒu èr rén xué xian yī míng xǔ xùn yī míng wú měng èr rén jiē míng dēng xiān jí

后世晋代有二人学仙，一名许逊，一名吴猛，二人皆名登仙籍。

wéi xǔ xùn de chuán cǐ dào

惟许逊得传此道。

àn yù huáng xuán pǔ xiān jí pǐn zhì wú měng wèi jū yuán jùn yù shǐ

按《玉皇玄谱》仙籍品秩，吴猛位居元郡御史。

xǔ xùn wèi jū dōu xian dà shǐ jiān gāo míng tài shǐ zǒng lǐng xiān bù shì wèi zhòng xian zhī zhǎng

许逊位居都仙大使兼高明太史，总领仙部，是为众仙之长。

lǎo mǔ kě jiāng cǐ dào chuán yǔ xǔ xùn yòu zhe xǔ xùn chuán yǔ wú měng shù pǐn zhì bù wěn yǐ

老母可将此道传与许逊，又着许逊传与吴猛，庶品秩不紊矣。

míng wáng yán ba bài cí lǎo mǔ fēi téng tài kōng ér qù

”明王言罢，拜辞老母，飞腾太空而去。

yǒu shī wèi zhèng

有诗为证：

chū rù wú chē zhǐ jià yún chén fán zì shì bù tóng qún

出入无车只驾云，尘凡自是不同群。

míng wáng kǒng jué xiān jiā shù gào jiè dīng níng dù hòu rén

明王恐绝仙家术，告戒叮咛度后人。

què shuō hàn líng dì shí shí cháng shì yòng shì zhōng liáng dǎng gù chán chǎn héng xíng dú liú sì hǎi wàn mín jiē yuàn

却说汉灵帝时十常侍用事，忠良党锢，谗谄横行，毒流四海，万民嗟怨。

nà yuàn qì gǎn dòng le shàng cāng jiàng xià liǎng chǎng dà zāi jiǔ yǔ zhī hòu yòu shì jiǔ hàn

那怨气感动了上苍，降下两场大灾，久雨之后，又是久旱。

nà yǔ zhěng zhěng de xià le wǔ gè yuè zhí luò de jiāng hú mǎn mù chú zào wú yān

那雨整整的下了五个月，直落得江湖满目，厨灶无烟。

jí zhì shuǐ tuì le yòu jīng nián bù yǔ mò shuō shì hé miáo gǎo sǐ jiù shì cǎo mù yě gān kū le

及至水退了，又经年不雨，莫说是禾苗槁死，就是草木也干枯了。

kě lián nà yī shí de bǎi xìng chī zǎo shàn xiān chóu wǎn shàn fèng xià yī biàn zuò dōng yī

可怜那一时的百姓，吃早膳先愁晚膳，缝夏衣便作冬衣。

zhèng shì cháo yǒu jiān chén yě yǒu zéi de wú huāng cǎo shù wú pí

正是朝有奸臣野有贼，地无荒草树无皮。

zhuàng zhě sàn yú sì fāng lǎo zhě sǐ yú gōu hè

壮者散于四方，老者死于沟壑。

shí xǔ dōu yǒu yī rén xìng xǔ míng yǎn zì rǔ yù nǎi yǐng yáng xǔ tián zhī hòu

时许都有一人姓许名琰字汝玉，乃颖阳许田之后。

wéi rén cí rén shēn míng yī dào zhuó tài yī yuàn yī guān

为人慈仁，深明医道，擢太医院医官。

gǎn jī huāng zhī suì nǎi qìng qí jiā zī zhì wán yào shù bǎi hú míng yuē jiù jī dān sàn yǔ sì fāng shí zhī

感饥荒之岁，乃罄其家资，置丸药数百斛，名曰“救饥丹”，散与四方食之。

měi shí yī wán kě bǎo sì shí yú rì

每食一丸，可饱四十余日。

jī mín lài yǐ bù sǐ zhě shén zhòng

饥民赖以不死者甚众。

zhì xiàn dì chū píng nián jiān huáng jīn zéi qǐ tiān xià dà luàn xǔ dōu yòu zāo dà huāng dòu mǐ qiān qián rén rén cài sè gè gè hú xíng

至献帝初平年间，黄巾贼起，天下大乱，许都又遭大荒，斗米千钱，人人菜色，个个鹄形。

shí xǔ yǎn yǐ gù qí zi xǔ sù jiā shàng fēng yíng jiāng zì jǐ cāng gǔ jìn shù zhōu gěi gè xiāng suì qiè jiā bì luàn jiāng nán zé jū yù zhāng zhī nán chāng

时许琰已故，其子许肃，家尚丰盈，将自己仓谷尽数周给各乡，遂挈家避乱江南，择居豫章之南昌。

yǒu jiàn chá shén jiāng xǔ shì shì dài jī shàn zòu zhī yù dì ruò bù hòu bào wú yǐ quàn shàn

有鉴察神将许氏世代积善，奏知玉帝：“若不厚报，无以劝善！

yù dì zhǔn zòu jí yǎng diàn qián zhǎng pàn xiān guān jiāng xuán pǔ xiān jí pǐn zhì zhú yī zhā jiǎn kàn yǒu hé xian lún dāng xià shì

”玉帝准奏，即仰殿前掌判仙官，将《玄谱》仙籍品秩，逐一查检，看有何仙轮当下世？

xiān guān jiǎn kàn bì zòu yuē jìn dài jiāng nán dāng chū yī niè lóng jīng rǎo hài liáng mín shēng yǎng jiāo dǎng fán shèng

仙官检看毕，奏曰：“晋代江南，当出一孽龙精，扰害良民，生养蛟党繁盛。

jīn lún xì yù dòng tiān xiān jiàng shì chuán shòu nǚ zhēn chén mǔ fēi bù zhǎn yá zhī fǎ zhǎn miè jiāo dǎng yǐ chú mín hài

今轮系玉洞天仙降世，传受女真谌母飞步斩邪之法，斩灭蛟党以除民害。

yù dì wén zòu jí jiàng zhǐ xuān qǔ yù dòng tiān xiān lìng tā shēn biàn jīn fèng kǒu xián bǎo zhū xià jiàng xǔ sù jiā tóu tāi

”玉帝闻奏，即降旨，宣取玉洞天仙，令他身变金凤，口衔宝珠，下降许肃家投胎。

yǒu shī wèi zhèng

有诗为证：

yù diàn qīn chuán yù dì shū xiáng yún ǎi ǎi fèng xián zhū

御殿亲传玉帝书，祥云蔼蔼凤衔珠。

shì kàn fán zǐ shēng xiān zhǒng jī shàn zhī jiā qìng yǒu yú

试看凡子生仙种，积善之家庆有余。

què shuō wú chì wū èr nián sān yuè xǔ sù qī hé shì yè dé yī mèng

却说吴赤乌二年三月，许肃妻何氏夜得一梦。

mèng jiàn yī zhī jīn fèng fēi jiàng tíng qián kǒu nèi xián zhū zhuì zài hé shì zhǎng zhōng

梦见一只金凤飞降庭前，口内衔珠，坠在何氏掌中。

hé shì xǐ ér wán zhī hán yú kǒu zhōng bù jué liū xià dǔ zi qù le yīn ér yǒu yùn

何氏喜而玩之，含于口中，不觉溜下肚子去了，因而有孕。

xǔ sù yī zé yǐ xǐ yī zé yǐ jù

许肃一则以喜，一则以惧。

xǐ de shì nián guò sān shí wú sì jīn xìng yǒu yùn

喜的是年过三十无嗣，今幸有孕；

jù de shì hé shì zì lái bù céng shēng yù kǒng lín chǎn jiān nán

惧的是何氏自来不曾生育，恐临产艰难。

nà guǎng rùn mén yǒu gè zhān guà xiān shēng hùn míng guǐ tuī jué duàn rú shén

那广润门有个占卦先生，混名“鬼推”，决断如神。

bù miǎn qù wèn tā gè jí xiōng huò nán huò nǚ kàn tā rú hé

不免去问他个吉凶，或男或女，看他如何？

xǔ sù zhěng dùn yī mào jìng wàng guǎng rùn mén lái

许肃整顿衣帽，竟望广润门来。

zhī jiàn nà xiān shēng máng máng de zhàn le yòu duàn duàn le yòu zhàn bō bù kāi de rén tóu yí bù dòng jiǎo bù

只见那先生忙忙的，占了又断，断了又占，拨不开的人头，移不动脚步。

xǔ yuán wài zhàn de gè tuǐ r suān má hái lún tā bù shàng zhǐ de jiào shàng yī shēng guǐ tuī xiān shēng

许员外站得个腿儿酸麻，还轮他不上，只得叫上一声：“鬼推先生！

nà xiān shēng tīng zhī jiào le tā de hùn míng zhǐ shuō shì gè jiù xiāng shí lián máng de shuō dào qǐng jìn qǐng jìn

”那先生听知叫了他的混名，只说是个旧相识，连忙的说道：“请进请进。

xǔ yuán wài bǎ liǎng zhī shǒu pái kāi le zhòng rén fāng cái āi de jìn qù

”许员外把两只手排开了众人，方才挨得进去。

xiāng jiàn lǐ bì xǔ yuán wài dào xiǎo rén xǔ sù jìng lái wèn gè liù jiǎ shēng nán shēng nǚ huò jí huò xiōng qǐng xiān shēng zhǐ jiào

相见礼毕，许员外道：“小人许肃敬来问个六甲，生男生女，或吉或凶，请先生指教。

nà xiān shēng jiù tiān shàng yī zhù xiāng chàng shàng yī ge rě kǒu niàn sì jù

”那先生就添上一炷香，唱上一个喏，口念四句：

qián kòu liù dīng shén wén wáng guà yǒu líng

虔叩六丁神，文王卦有灵。

jí xiōng hán wàn xiàng qiè mò shùn rén qíng

吉凶含万象，切莫顺人情。

tōng chén le xìng míng yì zhǐ bǎ tóng qián zhì le liù zhì zhàn de gè de tiān tài guà

通陈了姓名意旨，把铜钱掷了六掷，占得个“地天泰”卦。

xiān shēng dào gōng xǐ hǎo yí gè nán xǐ

先生道：“恭喜，好一个男喜。

suì pī shàng jǐ jù yún

”遂批上几句云：

fú dé lín shēn wàng qīng lóng bǎ shì chí

福德临身旺，青龙把世持。

qiū fēng shēng guì zǐ zuò cǎo què wú yú

秋风生桂子，坐草却无虞。

xǔ yuán wài wén yán shén xǐ shōu le guà shū suì jiāng jǐ shí wén qián xiè le xiān shēng

许员外闻言甚喜，收了卦书，遂将几十文钱谢了先生。

huí qù duì hún jiā shuō le hé shì xīn yì shǎo wěn

回去对浑家说了，何氏心亦少稳。

guāng yīn sì jiàn hū dào bā yuè shí wǔ zhōng qiū qí yè tiān lǎng qì qīng xiàn chū yī lún míng yuè jiǎo jié wú yì

光阴似箭，忽到八月十五中秋，其夜天朗气清，现出一轮明月，皎洁无翳。

xǔ yuán wài yǔ hé shì wán shǎng tān kàn le yī huì bù jué èr gēng jiāng jǐn sān gǔ chū chuán

许员外与何氏玩赏，贪看了一会，不觉二更将尽，三鼓初传。

hū rán yuè huá sàn cǎi bàn kōng zhōng xiān yīn liáo liàng hé shì zhǐ yī zhèn fù tòng chǎn xià gè hái ér yì xiāng mǎn shì hóng guāng zhào rén

忽然月华散彩，半空中仙音嘹亮，何氏只一阵腹痛，产下个孩儿，异香满室，红光照人。

zhēn gè shì wǔ sè yún zhōng chéng yuè zhuó jiǔ zhòng tiān shàng sòng qí lín

真个是：五色云中呈𬸚𬸦，九重天上送麒麟。

cì zǎo lín jū dōu lái hè xǐ suǒ shēng jí zhēn jūn yě

次早邻居都来贺喜，所生即真君也。

xíng duān gǔ xiù yǐng wù guò rén

形端骨秀，颖悟过人。

nián fu sān suì jí zhī lǐ ràng

年甫三岁，即知礼让。

fù mǔ nǎi qǔ míng xùn zì jìng zhī

父母乃取名逊，字敬之。

nián shí suì cóng shī dú shū yī mù shí háng jù xià zuò wén xiě zì bù jiào zì huì shì sú wú yǒu néng wéi zhī shī zhě

年十岁，从师读书，一目十行俱下，作文写字，不教自会，世俗无有能为之师者。

zhēn jūn suì qì shū bù dú mù xiū yǎng xué xiān zhī fǎ què méi yǒu shī chuán xīn cháng qiē qiē

真君遂弃书不读，慕修养学仙之法，却没有师传，心常切切。

hū yī rì yǒu yī rén xìng hú míng yún zì zi yuán zì yòu yǔ zhēn jūn tóng chuāng qíng hǎo shén mì bié zhēn jūn rì jiǔ tè lái xiāng fǎng

忽一日，有一人姓胡名云字子元，自幼与真君同窗，情好甚密，别真君日久，特来相访。

zhēn jūn dǎo xǐ qū yíng wò shǒu huà jiù

真君倒屣趋迎，握手话旧。

zi yuán jiàn zhēn jūn tán tǔ jiān yǒu chí mù shén xiān zhī jiàn yì nǎi yuē lǎo xiōng shào nián gāo cái nǎi yù wèi yún wài kè hu

子元见真君谈吐间有驰慕神仙之见意，乃曰：“老兄少年高才，乃欲为云外客乎？

zhēn jūn yuē huáng kuì zì sī bǎi nián dàn mù yù qiú chū shì zhī fāng hèn wèi de míng shī zhǐ shì

”真君曰：“惶愧，自思百年旦暮，欲求出世之方，恨未得明师指示。

zi yuán yuē xiōng yán zhèng hé wǒ yì wǎng zhě yīn fǎng dào you yún yáng zhān yàn xiān shēng yán jí xī níng zhōu yǒu yī rén xìng wú míng měng zì shì yún céng jǔ xiào lián shì wú wèi luò yáng lìng

”子元曰：“兄言正合我意，往者因访道友云阳詹曕先生，言及西宁州有一人，姓吴名猛字世云，曾举孝廉，仕吴为洛阳令。

hòu qì zhí ér guī de chuán yì rén dīng yì shén fāng rì yǐ xiū liàn wéi shì

后弃职而归，得传异人丁义神方，日以修炼为事。

yòu wén nán hǎi tài shǒu bào jìng yǒu dào dé wǎng shī shì zhī de qí mì fǎ

又闻南海太守鲍靓有道德，往师事之，得其秘法。

huí zhì yù zhāng jiāng zhòng fēng tāo dà zuò nǎi qǔ suǒ zhí bái yǔ shàn huà shuǐ chéng lù xú xíng ér dù

回至豫章，江中风涛大作，乃取所执白羽扇画水成路，徐行而渡。

dù bì lù fù wèi shuǐ

渡毕，路复为水。

guān zhě dà hài

观者大骇。

yú shì dào shù shèng xíng dì zǐ xiāng cóng zhě shén zhòng

于是道术盛行，弟子相从者甚众。

qū qū měi yù bài tóu nài mǔ lǎo bù gǎn yuǎn lí

区区每欲拜投，奈母老不敢远离。

xiōng ruò bù xī láo kǔ kě wǎng shī zhī

兄若不惜劳苦，可往师之。

zhēn jūn wén yán dà xǐ yuē duō xiè zhǐ jiào

”真君闻言，大喜曰：“多谢指教！

zhēn jūn dài zi yuán bié qù jí bài cí fù mǔ shōu shí xíng lǐ jìng tóu xī níng xún fǎng wú jūn

真君待子元别去，即拜辞父母，收拾行李，竟投西宁，寻访吴君。

yǒu shī zàn yuē wú yǐng wú xíng xiān lù nán wèi jīng shī shòu mò jī pān

有诗赞曰：无影无形仙路难，未经师授莫跻攀。

hú jūn xìng cì chuī xū lì dǎ pò xuán yuán dì yī guān

胡君幸赐吹嘘力，打破玄元第一关。

huà shuō zhēn jūn yī niàn tóu shī cí bù dé lù tú xīn kǔ

话说真君一念投师，辞不得路途辛苦。

bù yī rì dé dào wú jūn zhī mén xiě yí gè mén shēng bài tiē yāng dào tóng tōng bào

不一日得到吴君之门，写一个门生拜帖，央道童通报。

wú jūn kàn shì yù zhāng mén shēng xǔ xùn dà jīng yuē cǐ rén nǎi yǒu dào zhī shì

吴君看是“豫章门生许逊”，大惊曰：“此人乃有道之士！

jí chū mén yíng jiē

”即出门迎接。

cǐ shí wú jūn nián jiǔ shí yī suì zhēn jūn nián sì shí yī suì zhēn jūn bù gǎn dāng kè lǐ kǒu chēng xian zhàng yuàn shòu yè yú mén xià

此时吴君年九十一岁，真君年四十一岁，真君不敢当客礼，口称：“仙丈，愿受业于门下。

wú jūn yuē xiǎo lǎo cū tōng dào shù yān néng wéi rén zhī shī

”吴君曰：“小老粗通道术，焉能为人之师？

dàn xiān shēng cǐ lái dāng jǐn pōu lù qǐ gǎn zì sī

但先生此来，当尽剖露，岂敢自私？

yì bù gǎn yǐ xiān shēng zài dì zǐ liè yě

亦不敢以先生在弟子列也。

zì cǐ měi chēng zhēn jūn wèi xǔ xiān shēng jìng rú bīn yǒu

”自此每称真君为“许先生”，敬如宾友。

zhēn jūn yì zūn wú jūn ér bù gǎn zì jū

真君亦尊吴君而不敢自居。

yī rì èr rén zuò qīng xū táng gòng tán shén xiān zhī shì

一日二人坐清虚堂，共谈神仙之事。

zhēn jūn wèn yuē rén zhī yǒu shēng bì yǒu sǐ nǎi gǔ jīn dìng lǐ

真君问曰：“人之有生必有死，乃古今定理。

wú jiàn yǒu zhuàng ér bù lǎo shēng ér bù sǐ zhě bù zhī hé dào kě zhì

吾见有壮而不老，生而不死者，不知何道可致？

wú jūn yuē rén zhī yǒu shēng zì fù mǔ jiāo gòu èr qì xiāng hé yīn chéng yáng shēng qì suí tāi huà

”吴君曰：“人之有生，自父母交姤，二气相合，阴承阳生，气随胎化。

sān bǎi rì xíng yuán líng guāng rù tǐ yǔ mǔ fēn lí

三百日形圆，灵光入体，与母分离。

wǔ qiān rì qì zú shì wèi shí wǔ tóng nán

五千日气足，是为十五童男。

cǐ shí yīn zhōng yáng bàn kě yǐ bǐ dōng rì zhī guāng

此时阴中阳半，可以比东日之光。

guò cǐ yǐ wǎng bù zhī xiū yǎng zé zǒu shī yuán yáng hào sàn zhēn qì qì ruò zé yǒu bìng lǎo sǐ kǔ zhī huàn

过此以往，不知修养，则走失元阳，耗散真气，气弱则有病老死苦之患。

zhēn jūn yuē bìng lǎo sǐ kǔ jiāng hé què zhī

”真君曰：“病老死苦，将何却之？

wú jūn yuē rén shēng suǒ miǎn bìng lǎo sǐ kǔ zài rén zhōng xiū xiān xian zhōng shēng tiān ěr

”吴君曰：“人生所免病老死苦，在人中修仙，仙中升天耳。

zhēn jūn yuē rén sǐ wèi guǐ dào chéng wéi xian xian zhōng shēng tiān zhě hé yě

”真君曰：“人死为鬼，道成为仙，仙中升天者，何也？

wú jūn yuē chún yīn ér wú yáng zhě guǐ yě

”吴君曰：“纯阴而无阳者，鬼也；

chún yáng ér wú yīn zhě xian yě

纯阳而无阴者，仙也；

yīn yáng xiāng lí zhě rén yě

阴阳相离者，人也。

wéi rén kě yǐ wèi xian kě yǐ wèi guǐ

惟人可以为仙，可以为鬼。

xian yǒu wǔ děng fǎ yǒu sān chéng chí xiū zài rén ér yǐ

仙有五等，法有三成，持修在人而已。

zhēn jūn yuē hé wèi fǎ yǒu sān chéng xian yǒu wǔ děng

”真君曰：“何谓法有三成，仙有五等？

wú jūn yuē fǎ yǒu sān chéng zhě xiǎo chéng zhōng chéng dà chéng

”吴君曰：“法有三成者：小成、中成、大成。

xian yǒu wǔ děng zhě guǐ xiān rén xian dì xiān shén xiān tiān xiān

仙有五等者：鬼仙、人仙、地仙、神仙、天仙。

suǒ wèi guǐ xiān zhě shào nián bù xiū zì qíng zòng yù xíng rú kū mù xīn ruò sǐ huī yǐ zhì bìng sǐ yīn líng bù sàn chéng jīng zuò guài gù yuē guǐ xiān

所谓鬼仙者，少年不修，恣情纵欲，形如枯木，心若死灰，以致病死，阴灵不散，成精作怪，故曰鬼仙。

guǐ xiān bù lí yú guǐ yě

鬼仙不离于鬼也。

suǒ wèi rén xiān zhě xiū zhēn zhī shì bù wù dà dào wéi xiǎo yòng qí gōng

所谓人仙者，修真之士，不悟大道，惟小用其功。

jué wǔ wèi zhě qǐ zhī yǒu liù qì

绝五味者，岂知有六气？

wàng qī qíng zhě qǐ zhī yǒu shí jiè

忘七情者，岂知有十戒？

xíng sou yàn zhě shěn tǔ nà zhī wèi cuò

行嗽咽者，哂吐纳之为错；

zhe cǎi bǔ zhě xiào qīng jìng yǐ wéi yú

著采补者，笑清净以为愚。

cǎi yīn qǔ fù rén zhī qì zhě yǔ suō jīn guī zhě bù tóng

采阴取妇人之气者，与缩金龟者不同；

gài yáng shí nǚ zǐ zhī rǔ zhě yǔ liàn jīn dān bù tóng

盖阳食女子之乳者，与炼金丹不同。

cǐ děng zhī liú zhǐ shì yú dà dào zhōng de yī fǎ yī shù chéng gōng dàn néng ān lè yán shòu ér yǐ gù yuē rén xian

此等之流，止是于大道中得一法一术成功，但能安乐延寿而已，故曰人仙。

rén xian bù lí yú rén yě

人仙不离于人也。

suǒ wèi dì xiān zhě tiān xiān zhī bàn shén xiān zhī zhōng yì zhǐ xiǎo chéng zhī fǎ

所谓地仙者，天仙之半，神仙之中，亦止小成之法。

shi kǎn lí zhī jiāo pèi wù lóng hǔ zhī fēi téng liàn chéng dān yào dé yǐ cháng shēng zhù shì gù yuē dì xiān

识坎离之交配，悟龙虎之飞腾，炼成丹药，得以长生住世，故曰地仙。

dì xiān bù lí yú de yě

地仙不离于地也。

suǒ wèi shén xiān zhě

所谓神仙者，

yǐ dì xiān yàn jū chén shì

以地仙厌居尘世，

dé zhōng chéng zhī fǎ

得中成之法，

chōu qiān tiān gǒng

抽铅添汞，

jīn jīng liàn dǐng

金精炼顶，

yù yè huán dān

玉液还丹，

wǔ qì cháo yuán

五气朝元，

sān yáng jù dǐng

三阳聚顶，

gōng mǎn wàng xíng

功满忘形，

tāi shēng zì huà

胎生自化，

yīn jǐn yáng chún

阴尽阳纯，

shēn wài yǒu shēn

身外有身，

tuō zhì chéng xian

脱质成仙，

chāo fán rù shèng

超凡入圣，

xiè jué chén shì

谢绝尘世，

yǐ guī sān dǎo

以归三岛，

gù yuē shén xiān

故曰神仙。

shén xiān bù lí yú shén yě

神仙不离于神也。

suǒ wèi tiān xiān zhě yǐ shén xiān yàn jū sān dǎo de dà chéng zhī fǎ nèi wài dān chéng dào shàng yǒu gōng rén jiān yǒu xíng gōng xíng mǎn zú

所谓天仙者，以神仙厌居三岛，得大成之法，内外丹成，道上有功，人间有行，功行满足。

shòu tiān shū yǐ fǎn dòng tiān shì yuē tiān xiān

授天书以返洞天，是曰天仙。

tiān xiān bù lí yú tiān yě

天仙不离于天也。

rán xiū xiān zhī yào liàn dān wèi jí

然修仙之要，炼丹为急。

wú yǒu dòng xiān gē èr shí èr shǒu jūn yi jǐn jì zhī

吾有《洞仙歌》二十二首，君宜谨记之：

dān zhī shǐ wú shàng yuán jūn shòu shèng zhǔ

丹之始，无上元君授圣主。

fǎ chū xiān tiān wǔ tài chū yù yuán xiū liàn shēn chōng jǔ

法出先天五太初，遇元修炼身冲举。

dān zhī zǔ shēng yù sān cái yùn jīn gǔ

丹之祖，生育三才运今古。

yǐn zài pó hú shān zé jiān zhì shì cǎi lái zuò dān mǔ

隐在鄱湖山泽间，志士采来作丹母。

dān zhī fù xiǎo lái fēi shàng fú sāng shù

丹之父，晓来飞上扶桑树。

wàn dào xiá guāng zhào tài xū tiáo hé tù suǐ kě pēng zhǔ

万道霞光照太虚，调和兔髓可烹煮。

dān zhī mǔ jīn jīng yíng jié yè sān wǔ

丹之母，金晶莹洁夜三五。

wū tù bó nuò bù zhōng zhāo liàn chéng dà yào shì wú bǐ

乌兔搏搦不终朝，炼成大药世无比。

dān zhī tāi niǎo gān tù suǐ yù zhēn pēi

丹之胎，鸟肝兔髓毓真胚。

yī shuǐ sān gǒng sān shā zhì sì wǔ sān chéng míng zì lái

一水三汞三砂质，四五三成明自来。

dān zhī zhào sān rì jié tāi fāng rù miào

丹之兆，三日结胎方入妙。

wàn zhàng hóng guāng guàn dòu niú wǔ yīn liù lǜ suí shí zòu

万丈红光贯斗牛，五音六律随时奏。

dān zhī zhì hóng zǐ guāng míng rén mò shi

丹之质，红紫光明人莫识。

yuán zì xū wú shǔ mǐ zhū sè jí shì kōng kōng jí sè

元自虚无黍米珠，色即是空空即色。

dān zhī líng shí yuè tuō tāi dān shǐ chéng

丹之灵，十月脱胎丹始成。

yī lì yī fù bǎi rì zú gǎi huàn xíng gǔ shēn cháng shēng

一粒一服百日足，改换形骨身长生。

dān zhī shèng jiǔ nián liàn jiù wǔ xiá dǐng

丹之圣，九年炼就五霞鼎。

yào lì rú tiān shuǐ huǒ gōng kū gǔ lì qǐ gū hún xǐng

药力如添水火功，枯骨立起孤魂醒。

dān zhī shì shàng xián qī fēn xià xián bā

丹之室，上弦七分下弦八。

zhōng xū yī cùn hào míng táng

中虚一寸号明堂。

chǎn chū líng miáo chéng jīn yè

产出灵苗成金液。

dān zhī fǔ héng kuò tán lú xū jiān gù

丹之釜，恒廓坛炉须坚固。

nèi wài hù chí shuǐ huǒ jīn rì dīng jīn tāi chǎn pán gǔ

内外护持水火金，日丁金胎产盘古。

dān zhī zào dǐng qū xiāng tōng shì péng dǎo

丹之灶，鼎曲相通似蓬岛。

shàng ān yuán kuò hù jīn lú lì liàn lóng gāo bìng hǔ nǎo

上安垣廓护金炉，立炼龙膏并虎脑。

dān zhī huǒ yī rì shí chén shí èr gè

丹之火，一日时辰十二个。

wén xī wǔ xī yào hé yí chōu tiān jìn tuì mò tài guò

文兮武兮要合宜，抽添进退莫太过。

dān zhī shuǐ qì píng shèng fù sī wèi měi

丹之水，器凭胜负斯为美。

bù cháo bù làn zhì zhōng hé yì chǎn líng miáo tǔ jīn ruǐ

不潮不滥致中和，溢产灵苗吐金蕊。

dān zhī wēi hóng guāng gěng gěng chōng zǐ wēi

丹之威，红光耿耿冲紫薇。

qī xīng càn càn sān tái làn tiān dīng de jiǎ jiē guī yī

七星灿灿三台烂，天丁地甲皆皈依。

dān zhī qiào tiān dì rén xī gè yǒu ào

丹之窍，天地人兮各有奥。

zǐ wēi yuè dú jí míng jūn sān jiè jīng líng guī zhì dào

紫薇岳渎及明君，三界精灵皈至道。

dān zhī cǎi yī fāng zhú wèi ān pái pài

丹之彩，依方逐位安排派。

qīng hóng chì bái huáng jū zhōng shè ruì zhāo xiáng shén zì zài

青红赤白黄居中，摄瑞招祥神自在。

dān zhī yòng zhēn tǔ zhēn qiān yǔ zhēn gǒng

丹之用，真土真铅与真汞。

hēi zhōng qǔ bái chì zhōng qīng quán píng shuǐ huǒ jìng zhōng dòng

黑中取白赤中青，全凭水火静中动。

dān zhī róng yīn yáng pèi hé zài cí xióng

丹之融，阴阳配合在雌雄。

lóng jīng hǔ suǐ dǐng zhōng pēng zào huà chōu tiān huǒ hou gōng

龙精虎髓鼎中烹，造化抽添火候功。

dān zhī lǐ lóng gāo hǔ suǐ líng wú bǐ

丹之理，龙膏虎髓灵无比。

èr jiā jiāo jìn zhàng huáng jīng tún méng jìn tuì quán zhōng shǐ

二家交S煡仗黄精，屯蒙进退全终始。

dān zhī ruì xiǎo wú qí nèi dà wú wài

丹之瑞，小无其内大无外。

fàng mí liù hé tuì cáng mì sān jiè shōu lái shǔ zhū nèi

放弥六合退藏密，三界收来黍珠内。

dān zhī wán yù huáng pěng lù yào tiān yuán

丹之完，玉皇捧禄要天缘。

děng xián qǐ xǔ fán rén xiè wàn jié zhī zhōng shǐ yī chuán

等闲岂许凡人泄，万劫之中始一传。

zhēn jūn yuē duō xiè zhǐ shù

真君曰：“多谢指述！

gǎn wèn xian zhàng wǔ xian zhī zhōng yǐ zào dào hé xian dì wèi

敢问仙丈，五仙之中，已造到何仙地位？

wú jūn yuē xiǎo lǎo shān yě yú méng gōng xíng shū qiàn bù guò de xiǎo chéng zhī gōng ér wéi dì xian ěr

”吴君曰：“小老山野愚蒙，功行殊欠，不过得小成之功，而为地仙耳。

ruò yú shén xiān tiān xiān suī zhī mén lù wú lì kě pān

若于神仙天仙，虽知门路，无力可攀。

suì jiāng shāo liàn mì jué bìng bái yún fú shū xī chuán yǔ zhēn jūn

”遂将烧炼秘诀并白云符书，悉传与真君。

zhēn jūn dùn shǒu bài xiè xiāng cí ér guī

真君顿首拜谢，相辞而归。

huí zhì jiā zhōng yàn jū nào shì yù xún míng shān shèng dì yǐ wéi qī shēn zhī suǒ

回至家中，厌居闹市，欲寻名山胜地，以为栖身之所。

wén zhī rǔ nán yǒu yī rén xìng guō míng pú zì jǐng chún míng yīn yáng fēng shuǐ zhī dào áo yóu jiāng hú

闻知汝南有一人，姓郭名璞字景纯，明阴阳风水之道，遨游江湖。

zhēn jūn jìng fǎng zhī

真君敬访之。

pú yī rì zǎo qǐ jiàn yā cóng dōng nán ér míng suì zhàn yī kè duàn yuē jīn rì wǔ shí dāng yǒu yī xiān kè xǔ xìng zhě dào wǒ jiā zhōng yù wèn zé jū zhī shì

璞一日早起，见鸦从东南而鸣，遂占一课，断曰：“今日午时，当有一仙客许姓者，到我家中，欲问择居之事。

zhì rì zhōng jiā tóng guǒ bào kè zhì

”至日中，家童果报客至。

pú huāng máng chū yíng lǐ ba fēn bīn ér zuò

璞慌忙出迎，礼罢，分宾而坐。

pú wèn yuē xiān shēng fēi xǔ xìng wèi bǔ jū ér lái hu

璞问曰：“先生非许姓，为卜居而来乎？

zhēn jūn yuē gōng hé yǐ zhī zhī

”真君曰：“公何以知之？

pú yuē mǒu jīn zǎo bǔ guà rú cǐ wèi zhī rán fǒu

”璞曰：“某今早卜卦如此，未知然否？

zhēn jūn yuē chéng rán

”真君曰：“诚然。

yīn zì xù xìng míng bìng dào bǔ jū zhī yì

”因自叙姓名，并道卜居之意。

pú yuē xiān shēng yí róng xiù wěi gǔ gé qīng qí fēi chén zhōng rén wù

璞曰：“先生仪容秀伟，骨骼清奇，非尘中人物。

fù guì zhī de bù zú jū xiān shēng

富贵之地，不足居先生。

jū xiān shēng zhě qí shén xiān zhī de hu

居先生者，其神仙之地乎？

zhēn jūn yuē xī lǚ dòng bīn jū lú shān ér chéng xiān guǐ gǔ zi jū yún mèng ér dé dào jīn huò wú cǐ jí dì me

”真君曰：“昔吕洞宾居庐山而成仙，鬼谷子居云梦而得道，今或无此吉地么？

pú yuē yǒu dàn dāng biàn lì ěr

”璞曰：“有，但当遍历耳。

yú shì mìng tóng pú shōu shí xíng náng yǔ zhēn jūn tóng yóu jiāng nán zhū jùn cǎi fǎng míng shān

于是命童仆收拾行囊，与真君同游江南诸郡，采访名山。

yī rì xíng zhì lú shān pú yuē cǐ shān cuó é xióng zhuàng hú shuǐ huán dōng zǐ yún gài dǐng lěi dài chǎn shēng xiān zhī shì

一日行至庐山，璞曰：“此山嵯峨雄壮，湖水还东，紫云盖顶，累代产升仙之士。

dàn shān xíng shǔ tǔ xiān shēng xìng xǔ yǔ yīn shǔ shuǐ shuǐ tǔ xiāng kè bù yí jū yě

但山形属土，先生姓许，羽音属水，水土相克，不宜居也。

dàn zuò wǎng lái yóu yù zhī suǒ zé kě yǐ

但作往来游寓之所，则可矣。

yòu xíng zhì ráo zhōu pó yáng dì míng bàng hú pú yuē cǐ bàng hú fù guì dà dì dàn fēi xiān shēng suǒ jū

”又行至饶州鄱阳，地名傍湖，璞曰：“此傍湖富贵大地，但非先生所居。

zhēn jūn yuē cǐ dì qì chéng fēng sàn ān dé nǐ tài fù guì yé

”真君曰：“此地气乘风散，安得拟太富贵耶？

pú yuē xiāng dì zhī fǎ dào yǎn wéi shàng fǎ yǎn cì zhī

”璞曰：“相地之法，道眼为上，法眼次之。

dào yǎn zhě píng mù lì zhī qiǎo yǐ chá shān hé xíng shì

道眼者，凭目力之巧，以察山河形势；

fǎ yǎn zhě zhí tiān xīng hé tú zǐ wēi děng fǎ yǐ dìng shān chuān

法眼者，执天星河图紫薇等法，以定山川。

jí xiōng fù guì zhī de tiān dì suǒ mì shén wù suǒ hù gǒu fēi qí rén jiàn ér bù jiàn

吉凶富贵之地，天地所秘，神物所护，苟非其人，见而不见。

sú yún fú dì liú yǔ fú rén lái zhèng wèi cǐ yě

俗云‘福地留与福人来’，正谓此也。

zhēn jūn yuē jīn yǒu cǐ děng hǎo de xiān shēng hé bù liú yī jì yǐ wéi tā rì zhī yàn

”真君曰：“今有此等好地，先生何不留一记，以为他日之验？

guō pú nǎi tí shī yī shǒu wèi jì yún

”郭璞乃题诗一首为记，云：

xíng jǐn jiāng nán shù bǎi zhōu wéi yǒu bàng hú shān shí niú

行尽江南数百州，惟有傍湖山石牛。

yàn é yè yè míng gēng gǔ yú biē zhāo zhāo bài miǎn liú

雁鹅夜夜鸣更鼓，鱼鳖朝朝拜冕旒。

lí lóng yǐn yǐn jū qián wèi xùn shuǐ tāo tāo rù gèn liú

离龙隐隐居干位，巽水滔滔入艮流。

hòu dài fú rén lái yù cǐ fù guì mián mián bā bǎi qiū

后代福人来遇此，富贵绵绵八百秋。

xǔ guō èr rén lí le pó yáng yòu xíng zhì yí chūn qī wú shān xià yǒu yī rén xìng wáng míng shuò yì shàn tōng wǔ xíng lì shǔ zhī shū

许、郭二人离了鄱阳，又行至宜春栖梧山下，有一人姓王名朔，亦善通五行历数之书。

jiàn xǔ guō èr rén dēng shān cǎi dì liào bì yì rén suì yíng zhì qí jiā

见许、郭二人登山采地，料必异人，遂迎至其家。

xún xìng míng yǐ bì shuò liú èr rén sù yú xi tíng xiāng dài shén hòu

询姓名已毕，朔留二人宿于西亭，相待甚厚。

zhēn jūn gǎn qí yīn qín nǎi gào zhī yuē zi xiàng mào fēi fán kě chuán wú shù

真君感其殷勤，乃告之曰：“子相貌非凡，可传吾术。

suì mì shòu xiū liàn xiān fāng

遂密授修炼仙方。

guō pú yuē cǐ jū shān shuǐ xiù lì yi wéi dào yuàn yǐ zuò yǎng zhēn zhī de

郭璞曰：“此居山水秀丽，宜为道院，以作养真之地。

wáng shuò cóng qí yán suì gài qǐ dào yuàn zhēn jūn yuán bǐ dà shū yíng xiān yuàn sān zì yǐ zuò pái é

”王朔从其言，遂盖起道院，真君援笔大书“迎仙院”三字，以作牌额。

wáng shuò gǎn dài bù shèng

王朔感戴不胜。

èr rén xiāng cí ér qù suì xíng zhì hóng dōu xī shān dì míng jīn tián zé jiàn cuó cuó é é de shān shì tū tū wū wū de fēng luán huó huó pō pō de qīng lóng duān duān zhèng zhèng de bái hǔ yuán yuán jìng jìng de hù shā wān wān huán huán de cháo shuǐ

二人相辞而去，遂行至洪都西山，地名金田，则见：嵯嵯峨峨的山势，突突兀兀的峰峦，活活泼泼的青龙，端端正正的白虎，圆圆净净的护沙，湾湾环环的朝水。

shān shàng yǒu cāng cāng yù yù de qiú rán měi sōng shān xià yǒu cuì cuì qīng qīng de fèng wěi xiū zhú shān qián yǒu ruǎn ruǎn róu róu de lóng xū nèn cǎo shān hòu yǒu gǔ gǔ guài guài de lù jiǎo kū zhāng

山上有苍苍郁郁的虬髯美松，山下有翠翠青青的凤尾修竹，山前有软软柔柔的龙须嫩草，山后有古古怪怪的鹿角枯樟。

yě zēng wén huá huá cǎi cǎi de luán yín yě zēng wén áng áng cáng cáng de hè lì yě zēng wén páo páo xiào xiāo de hǔ xiào yě zēng wén yōu yōu shēn shēn de lù míng

也曾闻华华彩彩的鸾吟，也曾闻昂昂藏藏的鹤唳，也曾闻咆咆哮哮的虎啸，也曾闻呦呦诜诜的鹿鸣。

zhè shān ā

这山呵！

bǐ zhè zhī tiān tāi gēng shēng de qí qí jué jué

比浙之天台更生得奇奇绝绝，

bǐ mǐn zhī wǔ yí gēng shēng de tiǎo tiǎo yáo yáo

比闽之武夷更生得窕窕峣峣，

bǐ chí zhī jiǔ huá gēng shēng de yǐ yǐ shí shí

比池之九华更生得迤迤遈遈，

bǐ shǔ zhī é méi gēng shēng de xiù xiù lì lì

比蜀之峨眉更生得秀秀丽丽，

bǐ chu zhī wǔ dāng gēng shēng de jiān jiān yuán yuán

比楚之武当更生得尖尖圆圆，

bǐ shǎn zhī zhōng nán gēng shēng de qiǎo qiǎo miào miào

比陕之终南更生得巧巧妙妙，

bǐ lǔ zhī tài shān gēng shēng de wān wān yán yán

比鲁之泰山更生得蜿蜿蜒蜒，

bǐ guǎng zhī luó fú gēng shēng de cāng cāng yì yì

比广之罗浮更生得苍苍奕奕。

zhēn gè shì tiān xià wú shuāng shèng jìng jiāng xī dì yì míng shān

真个是天下无双胜境，江西第一名山。

wàn gǔ jīng yīng cǐ chù cáng fēn míng shì gè shén xiān zhái

万古精英此处藏，分明是个神仙宅。

què shuō guō pú xiān shēng xíng dào shān lù zhī xià qián guān hòu chá zuǒ gù yòu pàn suì jiāng luó jīng xià zhēn shěn le fāng xiàng fǔ zhǎng dà xiào yuē pú xiāng dì duō yǐ wèi yǒu rú cǐ zhī miào

却说郭璞先生行到山麓之下，前观后察，左顾右盼，遂将罗经下针，审了方向，抚掌大笑曰：“璞相地多矣，未有如此之妙！

ruò qiú fù guì zé yǒu qǐ xiē

若求富贵，则有起歇；

rú yù qī yǐn dà hé xiān gé

如欲栖隐，大合仙格。

guān qí gāng fù hòu yuán wèi zuò shēn suì sān fēng bì lì sì huán yún gǒng nèi wài gōu suǒ wú bù hé yí

观其冈阜厚圆，位坐深邃，三峰壁立，四环云拱，内外勾锁，无不合宜。

dà fán xiāng dì jiān xiāng qí rén guān jūn biǎo lǐ zhèng yǔ dì fú

大凡相地，兼相其人，观君表里，正与地符。

qiě xī shān shǔ jīn yǐ wǔ yīn lùn zhī xiān shēng zhī xìng yǔ yīn shǔ shuǐ jīn néng shēng shuǐ hé de cháng shēng zhī jú shě cǐ wú tā wǎng yě

且西山属金，以五音论之，先生之姓，羽音属水，金能生水，合得长生之局，舍此无他往也。

dàn bù zhī cǐ dì shuí rén wéi zhǔ

但不知此地谁人为主？

bàng yǒu yī qiáo fū zhǐ yuē cǐ dì nǎi jīn zhǎng zhě zhī yè

”傍有一樵夫指曰：“此地乃金长者之业。

zhēn jūn yuē jì chēng zhǎng zhě bì shì shàn rén

”真君曰：“既称长者，必是善人。

èr rén jìng zào qí jiā

二人迳造其家。

jīn gōng xīn rán chū yíng huān ruò píng shēng

金公欣然出迎，欢若平生。

jīn gōng wèn yuē èr wèi xiān kè cóng hé ér zhì

金公问曰：“二位仙客，从何而至？

guō pú yuē xiǎo zi xìng guō míng pú lüè xiǎo yīn yáng zhī shù

”郭璞曰：“小子姓郭名璞：略晓阴阳之术。

yīn cǐ wèi dào yǒu xìng xǔ míng xùn yù qiú qī yǐn zhī de

因此位道友姓许名逊，欲求栖隐之地。

ǒu cǎi bǎo zhuāng zhèng hé xiān gé yù zhì yī shè yǐ wéi xiū liàn zhī suǒ

偶采宝庄，正合仙格，欲置一舍，以为修炼之所。

bù zhī zūn wēng kěn kǎi nuò fǒu

不知尊翁肯慨诺否？

jīn gōng yuē dì kǒng cǐ dì biǎn xiǎo bù zú yǐ chù xǔ jūn

”金公曰：“第恐此地褊小，不足以处许君；

rú bù qì bìng hán zhuāng bó dì shù mǔ xī dāng xiāng zèng

如不弃，并寒庄薄地数亩悉当相赠。

zhēn jūn yuē yuàn dìng jià duō shǎo

”真君曰：“愿订价多少？

wéi mìng shì cóng

惟命是从。

jīn gōng yuē dà zhàng fū yī yán wàn jīn bù yì

”金公曰：“大丈夫一言，万金不易。

yú lǎo zhuō zhí píng shēng bù lì wén quàn

愚老拙直，平生不立文券。

nǎi yǔ zhēn jūn suǒ dà qián yī wén zhōng pò zhī zì shōu qí bàn yī bàn fù hái zhēn jūn

”乃与真君索大钱一文，中破之，自收其半，一半付还真君。

zhēn jūn kòu tóu bài xiè

真君叩头拜谢。

sān rén fēn bié ér qù

三人分别而去。

yú shì zhēn jūn cí le guō pú zé qǔ jí rì qiè jiā fù mǔ qī zǐ fán shù shí kǒu xǐ yú xī shān zhù shì ér jū yān

于是真君辞了郭璞，择取吉日，挈家父母妻子，凡数十口，徙于西山，筑室而居焉。

jīn gōng hòu fēng wéi dì zhǔ zhēn guān

金公后封为地主真官。

jīn shì zhī zhái jí jīn yù lóng wàn shòu gōng shì yě

金氏之宅，即今玉隆万寿宫是也。

què shuō zhēn jūn rì yǐ xiū liàn wéi shì liàn jiù jīn dān yòng zhī kě yǐ diǎn shí wéi jīn fú zhī kě yǐ què lǎo yán nián

却说真君日以修炼为事，炼就金丹，用之可以点石为金，服之可以却老延年。

yú shì zhōu jì pín fá dé yì zhāng bō

于是周济贫乏，德义彰播。

shí jìn wǔ dì xī píng shǔ dōng qǔ wú tiān xià yī tǒng jiàn yuán tài kāng

时晋武帝西平蜀，东取吴，天下一统，建元太康。

cóng lì bù shàng shū shān tāo zhī zòu zhào gè jùn bǎo jǔ xiào lián xián néng zhī shì

从吏部尚书山涛之奏，诏各郡保举孝廉贤能之士。

yù zhāng jùn tài shǒu fàn níng jiàn zhēn jūn xiào yǎng èr qīn yōng mù xiāng lǐ qīng cái lì wù jí bǎo jǔ zhēn jūn wèi xiào lián

豫章郡太守范宁，见真君孝养二亲，雍睦乡里，轻财利物，即保举真君为孝廉。

wǔ dì qiǎn shǐ chén shù bó jī zhào qǔ zhēn jūn wèi shǔ jùn jīng yáng xiàn lìng

武帝遣使臣束帛赍诏，取真君为蜀郡旌阳县令。

zhēn jūn yǐ fù mǔ nián lǎo bù rěn yuǎn lí shàng biǎo cí zhí

真君以父母年老，不忍远离，上表辞职。

wǔ dì bù yǔn mìng běn jùn shǒu cuī pò shàng rèn

武帝不允，命本郡守催迫上任。

ái zhì cì nián zhēn jūn bù dé yǐ cí bié fù mǔ qī zǐ zhǐ de qǐ chéng

挨至次年，真君不得已辞别父母妻子，只得起程。

zhēn jūn yǒu èr zǐ zhǎng zǐ shì nán chāng miǎn jūn fu zǎo sàng yí xià yī zi miǎn liè zì dào wēi shì mǔ zhì xiào

真君有二姊，长姊事南昌眄君，夫早丧，遗下一子眄烈字道微，事母至孝。

zhēn jūn lǜ qí zǐ shuāng jū wú yǐ suì zhù shì yú zhái zhī xi fèng zǐ jū zhī yú shì mǔ zǐ de wén miào dào zhēn jūn lín xíng wèi zǐ yuē wú fù mǔ nián mài qī zǐ shàng bù zhī shì wù xián zǐ dāng dài dì zhǎng zhì jiā shì

真君虑其姊孀居无倚，遂筑室于宅之西，奉姊居之，于是母子得闻妙道，真君临行，谓姊曰：“吾父母年迈，妻子尚不知世务，贤姊当代弟掌治家事。

rú yǒu xiān wēng yǐn kè xiāng guò zhě kě yǐ lǐ mào xiāng dài

如有仙翁隐客相过者，可以礼貌相待。

rǔ zi miǎn liè wú jiā qí yǒu rén xiào zhī fēng shǐ yǔ wǒ tóng wǎng rèn suǒ

汝子眄烈，吾嘉其有仁孝之风，使与我同往任所。

miǎn mǔ yuē xián dì hǎo qù wèi guān jiā xià yī yīng shì tǐ wèi zǐ de dān dāng bù láo yuǎn niàn

”眄母曰：“贤弟好去为官，家下一应事体为姊的担当，不劳远念。

yán wèi bì hū yǒu yī shào nián shàng táng cháng yī yán yuē wú yǔ miǎn liè gē ge jiē wài shēng yě

言未毕，忽有一少年上堂，长揖言曰：“吾与眄烈哥哥，皆外甥也。

hé dú yǔ miǎn xiōng tóng háng ér bù jí wǒ

何独与眄兄同行，而不及我？

zhēn jūn shì qí rén nǎi cì zǐ zhī zǐ fù xìng zhōng lí míng jiā zì gōng yáng xīn jiàn xiàn xiàng yá shān xī lǐ rén yě

”真君视其人，乃次姊之子，复姓钟离名嘉字公阳，新建县象牙山西里人也。

fù mǔ jù zǎo sàng zì yòu yī yú zhēn jūn

父母俱早丧，自幼依于真君。

wéi rén qì xiàng huī hóng dé xìng wēn yǎ zhì shì yù yǔ zhēn jūn tóng háng

为人气象恢弘，德性温雅，至是欲与真君同行。

zhēn jūn xǔ zhī

真君许之。

yú shì èr shēng de xūn táo zhī lì shén xiān qì liàng cóng cǐ yǐ lì

于是二甥得薰陶之力，神仙器量，从此以立。

zhēn jūn yòu hū qí qī zhōu fū rén gào zhī yuē wǒ běn wú xīn gōng míng nài cháo tíng lǚ pìn ruò bù fèng xíng kǒng kàng jūn mìng

真君又呼其妻周夫人告之曰：“我本无心功名，奈朝廷屡聘，若不奉行，恐抗君命。

zì gǔ zhōng xiào bù néng liǎng quán

自古忠孝不能两全。

èr qīn lǎo mài rǔ dāng cháo xī shì fèng tiáo hù hán shǔ kè jìn rǔ zǐ fù zhī dào

二亲老迈，汝当朝夕侍奉，调护寒暑，克尽汝子妇之道！

qiě ér nǚ shǎo yòu xū bù shí jiào xun qín yǐ zhì jiā jiǎn yǐ jié yòng cǐ shì rǔ dāng rán shì yě

且儿女少幼，须不时教训，勤以治家，俭以节用，此是汝当然事也。

zhōu fū rén dá yuē jǐn lǐng jiào

周夫人答曰：“谨领教！

yán bì bài bié ér xíng bù zài huà xià

”言毕，拜别而行，不在话下。

huà shuō zhēn jūn wèi dào rèn zhī chū shǔ zhōng jī huāng mín pín bù néng nà zū

话说真君未到任之初，蜀中饥荒，民贫不能纳租；

zhēn jūn dào rèn shàng guān dū zé shén yán zhēn jūn nǎi yǐ líng dān diǎn wǎ shí wèi jīn àn shǐ rén mái yú xiàn yá hòu pǔ

真君到任，上官督责甚严，真君乃以灵丹点瓦石为金，暗使人埋于县衙后圃。

yī dàn jū jí pín mín wèi nà zū zhě jǐn zhì jiē xià zhēn jūn wèn yuē cháo tíng liáng shuì rǔ děng yuán hé bù nà

一旦拘集贫民未纳租者，尽至阶下，真君问曰：“朝廷粮税，汝等缘何不纳？

pín mín gào yuē shū nà guó shuì nǎi lǐ zhī cháng qǐ gǎn bù zūn

”贫民告曰：“输纳国税，乃理之常，岂敢不遵？

nài yīn jī huāng bù néng nà ěr

奈因饥荒，不能纳尔。

zhēn jūn yuē jì rú cǐ wú fá rǔ děng zài yú xiàn yá hòu pǔ kāi záo chí táng yǐ zuò gōng shù tǎng yǒu suǒ de jí lái wán nà

”真君曰：“既如此，吾罚汝等在于县衙后圃，开凿池塘，以作工数，倘有所得，即来完纳。

mín jiē dà xǐ jí wǎng hòu pǔ kāi záo chí táng suì jiē shí dé huáng jīn dōu lái wán nà bǎi xìng suì miǎn liú yí zhī kǔ

”民皆大喜，即往后圃开凿池塘，遂皆拾得黄金，都来完纳，百姓遂免流移之苦。

lín jùn wén fēng zhě jiē lái yī fù suì zhì hù kǒu zēng yì

邻郡闻风者，皆来依附，遂至户口增益。

àn yī tǒng zhì jīng yáng xiàn shǔ hàn zhōu zhēn jūn fēi shēng hòu gǎi wéi dé yáng yǐ biǎo zhēn jūn zhī dé jí mín yě

按《一统志》旌阳县属汉州，真君飞升后，改为德阳，以表真君之德及民也。

qí de lài zhēn jūn diǎn jīn gù zhì jīn shàng fù zhè huà xiū tí

其地赖真君点金，故至今尚富，这话休题。

nà shí mín jiān yòu huàn wēn yì sǐ zhě wú shù zhēn jūn fú zhòu suǒ jí jí shí quán yù

那时民间又患瘟疫，死者无数，真君符咒所及，即时痊愈。

yòu lián tā jùn bìng mín nǎi chā zhú wèi biāo zhì yú sì jìng xī shàng fén fú qí zhōng shǐ bìng zhě jiù ér yǐn zhī wú bù quán kě

又怜他郡病民，乃插竹为标，置于四境溪上，焚符其中，使病者就而饮之，无不痊可。

qí lǎo yòu fù shòu léi bù néng zì zhì zhě lìng rén jí shuǐ guī jiā yǐn zhī yì fù ān quán

其老幼妇瘦羸不能自至者，令人汲水归家饮之，亦复安痊。

jùn rén yǒu shī zàn yuē

郡人有诗赞曰：

bǎi lǐ sāng má zhī shàn zhèng wàn jiā yān jǐng mù rén fēng

百里桑麻知善政，万家烟井沐仁风。

míng xuán zǎo jiàn qiū yáng bào qīng bī bīng hú yè yuè róng

明悬藻鉴秋阳暴，清逼冰壶夜月溶。

fú zhì jiāng bīn qū gù bìng jīn mái xiàn pǔ qǐ mín qióng

符置江滨驱痼病，金埋县圃起民穷。

zhēn jūn dé zé yú jīn zài miào sì wēi wēi bào jué gōng

真君德泽于今在，庙祀巍巍报厥功。

què shuō chéng dū fǔ yǒu yī rén xìng chén míng xūn zì xiào jǔ

却说成都府有一人，姓陈名勋字孝举。

yīn jǔ xiào lián guān jū yì zhōu bié jià

因举孝廉，官居益州别驾。

wén zhēn jūn chuán shòu wú měng dào fǎ jīn zhì jīng yáng ēn jí bǎi xìng suì lái bài yè yuàn tóu àn xià chōng wéi shū lì shǐ zhāo xī de lǐng xuán jiào

闻真君传授吴猛道法，今治旌阳，恩及百姓，遂来拜谒，愿投案下充为书吏，使朝夕得领玄教。

zhēn jūn jiàn qí rén qì qīng sè rùn suì fù yǐ lì zhí

真君见其人气清色润，遂付以吏职。

jì ér jiàn xūn yǒu dào gǔ nǎi yǐn xūn jū mén xià wèi dì zǐ kān shǒu yào lú

既而见勋有道骨，乃引勋居门下为弟子，看守药炉。

yòu yǒu yī rén xìng zhōu míng guǎng zì huì cháng lú líng rén yě nǎi wú dōu dū zhōu yú zhī hòu

又有一人姓周名广字惠常，庐陵人也，乃吴都督周瑜之后。

yóu bā shǔ yún tái shān cū de hàn tiān shī qū jīng zhǎn yá zhī fǎ

游巴蜀云台山，粗得汉天师驱精斩邪之法。

zhì shì wén zhēn jūn shēn de xiān dào tè zhì jīng yáng xiàn tóu bài zhēn jūn wèi shī yuàn chuí jiào xun

至是闻真君深得仙道，特至旌阳县投拜真君为师，愿垂教训。

zhēn jūn nà zhī zhí zhǎng léi tán

真君纳之，职掌雷坛。

èr rén zì shì de wén xiān dào zhī miào

二人自是得闻仙道之妙。

zhēn jūn rèn jīng yáng jì jiǔ dì zǐ jiàn zhòng měi yīn gōng yú wú shì yǔ zhòng dì zǐ jiǎng lùn dào fǎ

真君任旌阳既久，弟子渐众，每因公余无事，与众弟子讲论道法。

què shuō jìn cháo chéng píng jì jiǔ wài yǒu wǔ hú qiáng hèng zhuó luàn zhōng yuán

却说晋朝承平既久，外有五胡强横，浊乱中原。

nà wǔ hú

那五胡？

xiōng nú liú yuān jū jìn yáng jié róng shí lè jū shàng dǎng qiāng rén yáo yì zhòng jū fú fēng dī rén fú hóng jū lín wèi xiān bēi mù róng huì jū chāng lí

匈奴刘渊居晋阳，羯戎石勒居上党，羌人姚弋仲居扶风，氐人符洪居临渭，鲜卑慕容廆居昌黎。

xiān shì hàn wèi yǐ lái shōu fú yí dí zhū hú duō jū sāi nèi

先是汉、魏以来，收服夷、狄，诸胡多居塞内。

tài zǐ xǐ mǎ jiāng tǒng quàn wǔ dì xǐ yú biān dì miǎn hòu rì yí dí luàn huá zhī huò

太子洗马江统劝武帝徙于边地，免后日夷、狄乱华之祸。

wǔ dì bù tīng zhì shì guǒ rán qīn luàn jìn cháo

武帝不听，至是果然侵乱晋朝。

tài zǐ huì dì yú chǔn gǔ hòu hèng zì shā lù dà chén

太子惠帝愚蠢，贾后横恣，杀戮大臣。

zhēn jūn nǎi wèi dì zǐ yuē wú wén jūn zǐ yǒu dào zé jiàn wú dào zé yǐn

真君乃谓弟子曰：“吾闻君子有道则见，无道则隐。

suì jiě guān dōng guī

”遂解官东归。

bǎi xìng wén zhī bān yuán wò zhé ér liú qì shēng zhèn de

百姓闻知，扳辕卧辙而留，泣声震地。

zhēn jūn yì qì xià wèi qí mín yuē wú fēi kěn shě rǔ ér qù nài jīn tiān xià bù jiǔ dà luàn wú shì yǐ wèi bǎo shēn zhī jì

真君亦泣下，谓其民曰：“吾非肯舍汝而去，奈今天下不久大乱，吾是以为保身之计。

ěr děng zǐ mín gè wu shēng yè

尔等子民，各务生业！

bǎi xìng bù rěn sòng zhì bǎi lǐ zhī wài huò shù bǎi lǐ yòu yǒu sòng zhì jiā zhōng bù kěn huí zhě

”百姓不忍，送至百里之外，或数百里，又有送至家中不肯回者。

zhēn jūn zhì jiā bài jiàn fù mǔ qī zǐ hé jiā xiāng qìng xǐ bù zì shèng

真君至家，拜见父母妻子，合家相庆，喜不自胜。

jí yú zhái dōng kòng dì jié máo wèi wū zhuàng rú yíng lěi lìng shǔ mín jū zhī

即于宅东空地结茅为屋，状如营垒，令蜀民居之。

shǔ mín duō gǎi qí shì zú cóng zhēn jūn zhī xìng gù hào xǔ shì yíng

蜀民多改其氏族，从真君之姓，故号许氏营。

què shuō zhēn jūn zhī qī zhōu fū rén duì zhēn jūn yán nǚ gū nián zhǎng dāng zé jiā pèi

却说真君之妻周夫人对真君言：“女姑年长，当择佳配。

zhēn jūn yuē wú jiǔ sī zài xīn yǐ

真君曰：“吾久思在心矣。

biàn guān zhòng dì zǐ zhōng yǒu yī rén xìng huáng míng rén lǎn zì zǐ tíng jiàn chéng rén yě

”遍观众弟子中，有一人姓黄名仁览字紫庭，建城人也。

nǎi yù shǐ zhōng chéng huáng fǔ zhī zǐ

乃御史中丞黄辅之子。

qí rén zhōng xìn chún dǔ yǒu shòu dào zhī qì

其人忠信纯笃，有受道之器。

zhēn jūn suì lìng dì zi zhōu guǎng zuò méi

真君遂令弟子周广作媒。

rén lǎn bǐng yú fù mǔ zé jí bèi lǐ zài zhēn jūn zhái shàng chéng hūn

仁览禀于父母，择吉备礼，在真君宅上成婚。

mǎn yuè hòu bǐng yú zhēn jūn tóng xiān gū guī jiā xǐng qīn

满月后，禀于真君同仙姑归家省亲。

xiān gū kè jìn fù dào rén lǎn fēn fù qí qī zài jiā shì fèng gōng gū fù bài cí fù mǔ jìng cóng zhēn jūn qiú xiān xué dào

仙姑克尽妇道，仁览分付其妻在家事奉公姑，复拜辞父母，敬从真君求仙学道。

què shuō wú zhēn jūn měng shí nián yī bǎi èr shí yú suì yǐ wén zhī zhēn jūn jiě shòu guī jiā zì xī ān lái xiāng fǎng

却说吴真君猛时年一百二十余岁矣，闻知真君解绶归家，自西安来相访。

zhēn jūn zhěng yī chū yíng zuò dìng xù kuò mìng zhù shì yú zhái xi yǐ jū zhī

真君整衣出迎，坐定叙阔，命筑室于宅西以居之。

yī rì hū dà fēng bào zuò wú jūn jí shū yī fú zhì yú wū shàng xū yú jiàn yǒu yī qīng niǎo xián qù qí fēng dùn xī

一日忽大风暴作，吴君即书一符，掷于屋上，须臾见有一青鸟衔去，其风顿息。

zhēn jūn wèn yuē cǐ fēng zhǔ hé jí xiōng

真君问曰：“此风主何吉凶？

wú jūn yuē nán hú yǒu yī zhōu jīng guò hū yù cǐ fēng zhōu zhōng yǒu yī dào rén hū tiān qiú jiù wú yǐ cǐ zhǐ zhī

”吴君曰：“南湖有一舟经过，忽遇此风，舟中有一道人呼天求救，吾以此止之。

bù shù rì yǒu yī rén shēn yī dà dài tóu dài fú jīn jìn mén yǔ èr jūn shī lǐ yuē xìng péng míng kàng zì wǔ yáng lán líng rén yě

”不数日，有一人深衣大带，头戴幅巾，进门与二君施礼曰：“姓彭名抗，字武阳，兰陵人也。

zì shǎo jǔ xiào lián guān zhì jìn cháo shàng shū zuǒ chéng

自少举孝廉，官至晋朝尚书左丞。

yīn jiàn tiān xià jiāng luàn tuō jí cí zhí

因见天下将乱，托疾辞职。

wén xǔ xiān shēng shī xíng dé huì cān wù xiān jī tè lái bài tóu wèi shī

闻许先生施行德惠，参悟仙机，特来拜投为师。

zuó guò nán hú ǒu yù kuáng fēng dà zuò zhōu jǐ fù

昨过南湖，偶遇狂风大作，舟几覆。

wú nǎi hū tiān hào jiù é yǒu yī qīng niǎo fēi lái qí fēng dùn xī

吾乃呼天号救，俄有一青鸟飞来，其风顿息。

jīn rì de bài xian yán shí nǎi wàn xìng

今日得拜仙颜，实乃万幸！

zhēn jūn jí yǐ wú jūn shū fú zhī shì gào zhī

”真君即以吴君书符之事告之。

péng kàng bài xiè bù shèng suì qiè jiā jū yù zhāng chéng zhōng

彭抗拜谢不胜，遂挈家居豫章城中。

jì ér jiàn zhēn jūn yī zi wèi hūn yuàn jiāng nǚ shèng niang wèi pèi

既而见真君一子未婚，愿将女胜娘为配。

zhēn jūn cóng zhī

真君从之。

zì hòu dài péng kàng yǐ bīn lǐ jǐn yǐ shén xiān mì shù fù zhī

自后待彭抗以宾礼，尽以神仙秘术付之。

dōng míng zi yǒu shī yún

东明子有诗云：

èr pǐn gāo guān zhí fěi qīng yī zhāo pāo què bài xiān tíng

二品高官职匪轻，一朝抛却拜仙庭。

bù yīn yì qī qíng xiāng hòu péng lǎo ān néng de shàng shēng

不因懿戚情相厚，彭老安能得上升？

cǐ shí zhēn jūn chuán de wú měng dào shù yóu wèi chuán chén mǔ fēi bù zhǎn yá zhī fǎ

此时真君传得吴猛道术，犹未传谌母飞步斩邪之法。

yǒu tài bái jīn xīng zòu wén yù dì nán chāng jùn niè lóng jiāng wèi mín hài jīn yǒu xǔ xùn yuán xì yù dòng zhēn xiān jiàng shì yīng zài cǐ rén shōu fú

有太白金星奏闻玉帝：“南昌郡孽龙将为民害，今有许逊原系玉洞真仙降世，应在此人收伏。

wàng chà tiān shǐ jī cì zhǎn yāo shén jiàn fù yǔ xǔ xùn zhù zhǎn yāo jīng miǎn shǐ lí mín zāo hài

望差天使赍赐斩妖神剑，付与许逊，助斩妖精，免使黎民遭害。

yù dì wén zòu jí xuān nǚ tóng èr rén jiāng shén jiàn èr kǒu jī zhì dì míng bó lín xiàn yú xǔ xùn xuān shàng dì zhī mìng jiào tā zhǎn mèi chú yāo jì mín jiù shì

”玉帝闻奏，即宣女童二人，将神剑二口，赍至地名柏林，献于许逊，宣上帝之命，教他斩魅除妖，济民救世。

zhēn jūn bài ér shòu zhī huí gù nǚ tóng yǐ fēi shēng yún duān yǐ

真君拜而受之，回顾女童，已飞升云端矣。

hòu rén yǒu shī tàn yuē

后人有诗叹曰：

jiān jīn liè huǒ liàn jiāng chéng xuē tiě chuī máo yào rì míng

坚金烈火炼将成，削铁吹毛耀日明。

yù nǚ pěng lái lí zǐ fǔ jiāng hú cóng cǐ shuǐ liú xīng

玉女捧来离紫府，江湖从此水流腥。

qiě shuō jiāng nán yǒu yī yāo wù hào yuē niè lóng

且说江南有一妖物，号曰“孽龙”。

chū shēng rén shì wèi cōng míng cái zǐ xìng zhāng míng kù

初生人世，为聪明才子，姓张名酷。

yīn chéng chuán dù jiāng ǒu zhí dà fēng qí chuán suì fù

因乘船渡江，偶值大风，其船遂覆。

zhāng kù ruò yú shuǐ zhōng bǐ shí de fù yī mù bǎn suí shuǐ piāo liú pō yú shā tān zhī shàng

张酷溺于水中，彼时得附一木板，随水漂流，泊于沙滩之上。

dù zhōng zhèng è hū jiàn míng zhū yī kē qǔ ér tūn zhī

肚中正饿，忽见明珠一颗，取而吞之。

nà zhū bú shì bié de zhū nǎi shì nà huǒ lóng shēng xià de luǎn

那珠不是别的珠，乃是那火龙生下的卵。

tūn le zhè zhū què bù è le jiù zài shuǐ zhōng néng yóu néng yǒng

吞了这珠却不饿了，就在水中能游能泳。

guò le yī yuè yǒu yú tuō tāi huàn gǔ biàn shēn jǐn shēng lín jiá zhǐ yǒu yí gè tóu hái shì rén tóu

过了一月有余，脱胎换骨，遍身尽生鳞甲，止有一个头，还是人头。

qí hòu zhè gè chù shēng zhǐ hǎo zài shuǐ zhōng xì shuǎ huò tiào rù sān jí jù làng kàn yú lóng biàn huà huò zhuàng zài wàn zhàng shēn tán kàn xiā biē qián yóu

其后这个畜生只好在水中戏耍，或跳入三级巨浪，看鱼龙变化，或撞在万丈深潭，看虾鳖潜游。

bù xiǎng huǒ lóng jiàn le jiù rèn de shì tā ér zi xū le yī qì jiào yǐ shén tōng

不想火龙见了，就认得是他儿子，嘘了一气，教以神通。

nà chù shēng zǒu shàng àn lái jí néng qiān biàn wàn huà yú shì hū fēng zuò yǔ wò wù liāo yún

那畜生走上岸来，即能千变万化，于是呼风作雨，握雾撩云。

xǐ zé huà rén xíng ér yín rén jiān zhī nǚ zǐ nù zé biàn jīng guài ér xìng lù dì zhī bō tāo huò huài rén wū shè huò shí rén jīng xuè huò fù rén zhōu chuán qǔ rén jīn zhū wéi rén jiān dà huàn

喜则化人形而淫人间之女子，怒则变精怪而兴陆地之波涛，或坏人屋舍，或食人精血，或覆人舟船，取人金珠，为人间大患。

dàn yǒu liù zǐ shù shí nián jiān shēng xī fán shèng yuē yǒu qiān yú

诞有六子，数十年间，生息蕃盛，约有千余。

jiān zhī zú lèi jiāo dǎng shén duō cháng yù bǎ jiāng xī shù jùn gǔn chū yí gè dà zhōng hǎi

兼之族类蛟党甚多，常欲把江西数郡滚出一个大中海。

yī rì zhēn jūn liàn dān yú ài chéng zhī shān yǒu jiāo dǎng zhé xìng hóng shuǐ yù piāo liú qí dān shì

一日，真君炼丹于艾城之山，有蛟党辄兴洪水，欲漂流其丹室。

zhēn jūn dà nù jí qiǎn shén bīng qín zhī dīng yú shí bì jīn dīng jiāo shí yóu zài

真君大怒，即遣神兵擒之，钉于石壁，今钉蛟石犹在。

yòu huī qǐ bǎo jiàn jiāng yī jiāo zhǎn qì

又挥起宝剑，将一蛟斩讫。

bù xiǎng nà niè lóng zhī dào shā le tā de dǎng lèi yī hū bǎi jí lǎo lǎo shào shào dà dà xiǎo xiǎo dōu dǎ zuò yī tuán r

不想那孽龙知道，杀了他的党类，一呼百集，老老少少，大大小小，都打做一团儿。

niè lóng dào xǔ xùn nèn bān kě wù yù zhū wú dǎng bù bào cǐ chóu shēng yì wǎng rán

孽龙道：“许逊恁般可恶，欲诛吾党，不报此仇，生亦枉然！

nèi yǒu yī bān niè chù yǒu jiào niè lóng zuò gōng gōng de yǒu jiào zuò bó bo de yǒu jiào zuò shū shū de yǒu jiào zuò gē ge de shuō dào bù xiāo fèi xīn děng wǒ men qù bǎ nà xǔ xùn zhuā jiāng lái suì shī wàn duàn yǐ xiè qí hèn

”内有一班孽畜，有叫孽龙做公公的，有叫做伯伯的，有叫做叔叔的，有叫做哥哥的，说道：“不消费心，等我们去把那许逊抓将来，碎尸万段，以泄其恨。

niè lóng dào wén de xǔ xùn chuán shòu le wú měng de fǎ shù shén yǒu běn shi hái yào gè yǒu lì liàng de qù cái hǎo

”孽龙道：“闻得许逊传授了吴猛的法术，甚有本事，还要个有力量的去才好。

nèi yǒu yī cháng shé jīng shuō dào gē ge děng wǒ qù lái

”内有一长蛇精说道：“哥哥，等我去来。

niè lóng dào xián dì dào qù de

”孽龙道：“贤弟到去得。

yú shì cháng shé jīng dài le bǎi shí gè jiāo dǎng yī qí chōng bēn xǔ shì zhī zhái yī zì zhèn r bǎi kāi jiào dào xǔ xùn gǎn yǔ wǒ bǐ shì me

”于是长蛇精带了百十个蛟党，一齐冲奔许氏之宅，一字阵儿摆开，叫道：“许逊，敢与我比势么？

zhēn jūn jiàn shì yī huǒ jiāo dǎng zhàng jiàn zài shǒu wèn yún nǐ zhèi xiē niè chù yǒu shèn běn shì gǎn yǔ wǒ xiāng bǐ

”真君见是一伙蛟党，仗剑在手问云：“你这些孽畜，有甚本事，敢与我相比？

cháng shé jīng dào nǐ tīng wǒ shuō

”长蛇精道：“你听我说：

lín jiá léng céng qì shì xióng shén tōng huì shàng xiǎn shén tōng

鳞甲棱层气势雄，神通会上显神通。

kāi hóu yī dàn néng tūn xiàng fú qì sān nián biàn huà lóng

开喉一旦能吞象，伏气三年便化龙。

jù kǒu zhāng shí piān zuò wù gāo tou áng chù biàn hū fēng

巨口张时偏作雾，高头昂处便呼风。

shēn cháng jiǔ wàn rén zhī fǒu rào biàn kūn lún dì yī fēng

身长九万人知否，绕遍昆仑第一峰。

cháng shé jīng shì le běn shì yào wǔ yáng wēi zhòng jiāo dǎng yī qí yǒng yuè shēng shēng kǒu kǒu shuō dào nǐ bù gāi shā le wǒ jiā rén dìng bù yǔ nǐ gān xiū

长蛇精恃了本事，耀武扬威，众蛟党一齐踊跃，声声口口说道：“你不该杀了我家人，定不与你干休！

zhēn jūn yuē zhǐ pà nǐ zhèi xiē niè chù táo bù guò wǒ shǒu zhōng bǎo jiàn

”真君曰：“只怕你这些孽畜逃不过我手中宝剑。

nà cháng shé jīng jiù nòng tā běn shì fàng chū yī zhèn dà fēng yòu zhī jiàn shì zhī wú yǐng tīng zhī yǒu shēng ǎi dà kuài zhī nù háo chuán wàn qiào zhī tiào jiào

”那长蛇精就弄他本事，放出一阵大风，又只见：视之无影，听之有声，噫大块之怒号，传万窍之跳叫。

yī rèn tā pēng pēng bàng bàng lì lì liè liè hàn tiān què yáo dì zhóu jiǔ tiān xiān zǐ yě chóu méi

一任他砰砰磅磅，栗栗烈烈，撼天阙，摇地轴，九天仙子也愁眉；

nà guǎn tā qīng qīng bái bái hóng hóng huáng huáng fān dà hǎi jiǎo cháng jiāng sì hǎi lóng wáng tóng suō jǐng

那管他青青白白，红红黄黄，翻大海，搅长江，四海龙王同缩颈。

léi hōng hōng diàn shǎn shǎn fēi de shì shā zǒu de shì shí zhí nèn de mǎn yǎn chén mái chūn qǐ zǎo

雷轰轰，电闪闪，飞的是沙，走的是石，直恁的满眼尘霾春起早；

yún cǎn cǎn wù téng téng zhé yě qiáo lín bù yě gǔ mù shuō shèn me qián cūn dēng huǒ yè mián chí hū là là qián hū hòu jiào zuǒ bēn yòu tū jiù shì jiǔ zhòng lóng lóu fèng gé yě jiào tā wàn wǎ qí fēi

云惨惨，雾腾腾，折也乔林，不也古木，说甚么前村灯火夜眠迟，忽喇喇前呼后叫，左奔右突，就是九重龙楼凤阁，也教他万瓦齐飞；

jí dōu dōu héng chōng zhí zhuàng luàn juǎn xié tuō jí rú qiān zhàng hǔ láng xué nán dào shì yī máo bù bá

吉都都横冲直撞，乱卷斜拖，即如千丈虎狼穴，难道是一毛不拔？

zòng zōng shēng zhī dà zhì bù gǎn wèi qí chéng zhī ér làng pò qiān céng

纵宗生之大志，不敢谓其乘之而浪破千层；

suī liè zǐ zhī líng rán wú wèi jiàn qí yù zhī ér xún yǒu wǔ rì

虽列子之泠然，吾未见其御之而旬有五日。

zhèng shì

正是：

wàn lǐ chén shā yīn huì míng jǐ jiā mén hù xiǎng qiāo tuī

万里尘沙阴晦暝，几家门户响敲推。

duō qíng zhé jǐn zhāng tái liǔ dǐ shì xiān kāi shè wū máo

多情折尽章台柳，底事掀开社屋茅？

zhēn gè hǎo yī zhèn dà fēng yě

真个好一阵大风也！

zhēn jūn àn jiàn zài shǒu huà yuē fēng bó děng shén hǎo jiāng cǐ fēng xī le

真君按剑在手，叱曰：“风伯等神，好将此风息了！

xū yú zhī jiān nà fēng jì rán bù dòng

”须臾之间，那风寂然不动。

shéi zhī nèi xiē niè guài yòu nòng chū yī fān dà yǔ lái zé jiàn shí yàn fēi xiáng shāng yáng gǔ wǔ

谁知那些孽怪，又弄出一番大雨来：则见：石燕飞翔，商羊鼓舞。

pāng tuó de yún zhōng xiè xià jiù shì qīng pén

滂沱的云中泻下，就似倾盆；

hū lǎ de kōng lǐ zhù lái qǐ yīn jiù hàn

忽喇的空里注来，岂因救旱。

bī bī bāo bāo dǎ guò nà yuán lín jiāo yè dōng yī piàn xi yī piàn cuì sè lán shān

逼逼剥剥，打过那园林焦叶，东一片，西一片，翠色阑珊；

lín lín shāi shāi dī de nà chí zhǎo hé huā shàng yī bàn xià yī bàn hóng zhuāng líng luàn gōu miàn hóng yíng shū hū jiān piào qù gāo fèng tíng qián mài

淋淋筛筛，滴得那池沼荷花，上一瓣，下一瓣，红妆零乱，沟面洪盈，倏忽间漂去高凤庭前麦；

yán tóu cháng liū xū yú lǐ xǐ què zhōu wǔ jiāo wài bīng

檐头长溜，须臾里洗却周武郊外兵。

zhè bu shì biān jiāng xī yì bì tiān shàng qí dǎo xià de gān lín

这不是鞭将蜥蜴，碧天上祈祷下的甘霖；

zhè què shì qū qǐ jīng ní cāng hǎi zhōng pēn jiāng lái de tuò mò

这却是驱起鲸鲵，沧海中喷将来的唾沫。

zhèng shì

正是：

máo wū rén jiā yān huǒ lěng lí huā tíng yuàn mèng hún jīng

茅屋人家烟火冷，梨花庭院梦魂惊。

qú tiān zhuó shuǐ tōng yú rù de xiù cāng tái zhì hè xíng

渠添浊水通鱼入，地秀苍苔滞鹤行。

zhēn gè hǎo yī zhèn dà yǔ yě

真个好一阵大雨也！

zhēn jūn yòu àn jiàn huà yuē yǔ shī děng shén hǎo jiāng cǐ yǔ zhǐ le

真君又按剑叱曰：“雨师等神，好将此雨止了！

nà yǔ yī shà shí jiān bàn diǎn er yě méi le

”那雨一霎时间半点儿也没了。

zhēn jūn nǎi dà xiǎn fǎ lì bēn wǎng cháng shé jīng zhèn zhōng jiāng liǎng kǒu bǎo jiàn huī qǐ bǎ cháng shé jīng huī wèi liǎng duàn

真君乃大显法力，奔往长蛇精阵中，将两口宝剑挥起，把长蛇精挥为两段。

nà huǒ jiāo dǎng jiàn zhǎn le shé jīng gè zì táo shēng

那伙蛟党，见斩了蛇精，各自逃生。

zhēn jūn gǎn shàng yī gài zhū miè

真君赶上，一概诛灭。

jìng wǎng qún jiāo zhī suǒ xún qǔ niè lóng

迳往群蛟之所，寻取孽龙。

nà niè lóng wén de zhǎn le shé jīng shāng le xǔ duō dǎng lèi xīn lǐ nà kěn gàn xiū

那孽龙闻得斩了蛇精，伤了许多党类，心里那肯干休！

jiù hū jí yī dǎng jiāo jīng yuē yǒu qiān bǎi zhī zhòng rén duō kǒu duō mà zhe zhēn jūn sāo dào yě dào nǐ bù hé zhè děng shàng mén qī fù rén

就呼集一党蛟精，约有千百之众，人多口多，骂着真君：“骚道，野道，你不合这等上门欺负人！

yú shì hū fēng de hū fēng huàn yǔ de huàn yǔ zuò wù de zuò wù xìng yún de xìng yún jué yān de jué yān nòng huǒ de nòng huǒ yī qí bēn xiàng qián lái

”于是呼风的呼风，唤雨的唤雨，作雾的作雾，兴云的兴云，攫烟的攫烟，弄火的弄火，一齐奔向前来。

zhēn jūn jiāng liǎng kǒu bǎo jiàn zuǒ kǎn yòu zhuó nà jiāo dǎng duō le zěn shēng shōu fú de jǐn

真君将两口宝剑，左砍右斫，那蛟党多了，怎生收伏得尽？

kuàng zhēn jūn cǐ shí wèi chuán de chén mǔ fēi téng zhī fǎ zhǐ shì gè lù dì shén xiān

况真君此时未传得谌母飞腾之法，只是个陆地神仙。

nà niè lóng dào huì biàn huà chōng shàng yún xiāo jiù biàn chéng yí gè dà yīng r

那孽龙到会变化，冲上云霄，就变成一个大鹰儿。

zhēn gè

真个：

zhǎo shì tóng dīng kuài lì zuǐ shì tiě zuān jiān gāng

爪似铜钉快利，嘴似铁钻坚刚。

zhǎn kāi shuāng chì yù fēi yáng hǎo sì dà péng mú yàng

展开双翅欲飞扬，好似大鹏模样。

yún lǐ jiào shí shēng dà lín duān lì chù tóu áng

云里叫时声大，林端立处头昂。

fēn fēn niǎo què jǐn qián cáng nà gè fēi qín gǎn dǎng

纷纷鸟雀尽潜藏，那个飞禽敢挡。

zhī jiàn nà yīng r zài bàn kōng zhǎn chì hū lǎ de pū jiāng xià lái dào bǎ zhēn jūn liǎn shàng wō le yī xià wō de xuè liú mǎn miàn

只见那鹰儿在半空展翅，忽喇地扑将下来，到把真君脸上挝了一下，挝得血流满面。

zhēn jūn máng huī jiàn zhǎn shí nà yīng yòu fēi zài bàn kōng zhōng qù le

真君忙挥剑斩时，那鹰又飞在半空中去了。

zhēn jūn mò nài hé zhǐ de zhuǎn huí jiā zhōng

真君没奈何，只得转回家中。

nèi xiē jiāo dǎng jiàn shāng de xìng mìng duō le yì gè zì shōu zhèn huí qù

那些蛟党见伤得性命多了，亦各自收阵回去。

què shuō zhēn jūn jiàn niè lóng shén tōng guǎng dà jìng lái wú jūn chù xiāng fǎng qiú qí pò jiāo zhī cè

却说真君见孽龙神通广大，敬来吴君处相访，求其破蛟之策。

wú jūn yuē niè lóng jiǔ wèi mín hài xiǎo lǎo sù yǒu jiǎn chú zhī xīn

吴君曰：“孽龙久为民害，小老素有剪除之心。

dàn hèn dào fǎ wèi gāo mò néng qǔ shèng

但恨道法未高，莫能取胜。

rǔ jīn jì qín jiāo dǎng niè lóng bì rán fèn nù yù jiā cán hài jiāng nán xiū yǐ

汝今既擒蛟党，孽龙必然忿怒，愈加残害，江南休矣！

zhēn jūn yuē rú cǐ nài hé

”真君曰：“如此奈何？

wú jūn yuē wǒ jìn rì wén de zhèn jiāng fǔ dān yáng xiàn dì míng huáng táng yǒu yī nǚ zhēn chén mǔ shēn tōng dào shù

”吴君曰：“我近日闻得镇江府丹阳县，地名黄堂，有一女真谌母，深通道术。

wú yǔ rǔ tóng wǎng shī zhī kòu qí miào dào rán hòu chú cǐ yāo wù wèi wèi wǎn yě

吾与汝同往师之，叩其妙道，然后除此妖物，未为晚也。

zhēn jūn wén yán dà xǐ suì zhěng xíng náng yǔ wú jūn gòng wǎng huáng táng yè jiàn chén mǔ

”真君闻言大喜，遂整行囊与吴君共往黄堂，谒见谌母。

chén mǔ yuē èr gōng hé rén

谌母曰：“二公何人？

dào cǐ yǒu hé jiàn yù

到此有何见谕？

zhēn jūn yuē dì zǐ xǔ xùn wú měng

”真君曰：“弟子许逊、吴猛。

jīn yīn jiāng nán yǒu yī niè lóng jīng dà wéi mín hài wú èr rén yǒu xīn tiǎn miè nài fǎ shù shū qiàn

今因江南有一孽龙精，大为民害，吾二人有心殄灭，奈法术殊欠。

jiǔ wén zūn mǔ dào chuán wú jí fǎ yǎn xiān tiān jìng lái kěn qiú wàng zhǐ shì xiān jué shí nǎi píng shēng zhī zhì yuàn yě

久闻尊母道传无极，法演先天，迳来恳求，望指示仙诀，实乃平生之至愿也。

yán qì bài fú yú de

”言讫，拜伏于地。

chén mǔ yuē èr gōng qǐng qǐ tīng wú yán zhī jūn děng nǎi sù bǐng qí gǔ míng zài tiān fǔ

谌母曰：“二公请起，听吾言之：君等乃夙禀奇骨，名在天府。

xī zhě xiào tì wáng zì shàng qīng xià jiàng shān dōng qū fù xiàn lán gōng zhī jiā wèi lán gōng yuē hòu shì jìn dài dāng chū yī shén xiān xìng xǔ míng xùn chuán wú zhì dào shì wèi zhòng xian zhī zhǎng

昔者孝悌王自上清下降山东曲阜县兰公之家，谓兰公曰：‘后世晋代当出一神仙，姓许名逊，传吾至道，是为众仙之长。

suì liú xià jīn dān bǎo jiàn tóng fú tiě quàn bìng fēi bù zhǎn yá zhī fǎ chuán yǔ lán gōng

’遂留下金丹宝鉴、铜符铁券，并飞步斩邪之法，传与兰公。

fù lìng lán gōng chuán wǒ lán gōng yòu shǐ wǒ shōu zhǎng yǐ dài rǔ děng jī yǒu sì bǎi yú nián yǐ

复令兰公传我，兰公又使我收掌，以待汝等，积有四百余年矣。

zi jīn jì lái wú dāng chuán shòu yú rǔ

子今既来，吾当传授于汝。

yú shì xuǎn zé jí rì yī kē shè yí fù chū tóng fú tiě quàn jīn dān bǎo jiàn bìng zhèng yī zhǎn yá zhī fǎ sān wǔ fēi téng zhī shù jí zhū líng zhāng mì jué bìng gè yàng fú zhuàn xī yǐ chuán zhū xǔ jūn

”于是选择吉日，依科设仪，付出铜符铁券、金丹宝鉴，并正一斩邪之法，三五飞腾之术，及诸灵章秘诀，并各样符篆，悉以传诸许君。

jīn jìng míng fǎ wǔ léi fǎ zhī lèi jiē chén mǔ suǒ chuán yě

今净明法、五雷法之类，皆谌母所传也。

chén mǔ yòu wèi wú jūn yuē jūn xī zhě yǐ shén fāng wéi xǔ jūn zhī shī

谌母又谓吴君曰：“君昔者以神方为许君之师。

jīn xiào tì wáng zhī dào wéi xǔ jūn de chuán rǔ dāng tuì ér fǎn shī zhī yě

今孝悌王之道，唯许君得传，汝当退而反师之也。

zhēn jūn chuán dào yǐ bì jiāng yù cí guī

真君传道已毕，将欲辞归。

xīn zhōng àn xiǎng jīn xìng de wén chén mǔ zhī jiào měi suì bì dāng yè bài yǐ jǐn dì zǐ zhī lǐ

心中暗想：“今幸得闻谌母之教，每岁必当谒拜，以尽弟子之礼。

cǐ yì wèi xíng yú yán chén mǔ yǐ xiān zhī yǐ nǎi duì zhēn jūn yuē wǒ jīn hái dì xiāng zi bù bì zài lái yè yě

”此意未形于言，谌母已先知矣，乃对真君曰：“我今还帝乡，子不必再来谒也。

nǎi qǔ xiāng máo yī gēn wàng nán ér zhì qí máo suí fēng piāo rán

”乃取香茅一根，望南而掷，其茅随风飘然。

chén mǔ wèi zhēn jūn yuē zi yú suǒ jū zhī nán shù shí lǐ kàn xiāng máo luò yú hé chù qí chù lì wú miào yǔ měi suì féng qiū yī zhì wú miào zú yǐ

谌母谓真君曰：“子于所居之南数十里，看香茅落于何处，其处立吾庙宇，每岁逢秋，一至吾庙足矣。

chén mǔ yán ba kōng zhōng hū yǒu lóng chē fèng niǎn lái yíng chén mǔ jí líng kōng ér qù

”谌母言罢，空中忽有龙车凤辇来迎，谌母即凌空而去。

qí shí wú xǔ èr jūn wàng kōng bài sòng jí huán běn bù

其时吴、许二君望空拜送，即还本部。

suì wǎng xún fēi mǎo zhī jī xíng zhì xī shān zhī nán sì shí lǐ mì de xiāng máo yǐ cóng shēng mào shèng èr jūn suì yú cǐ de jiàn lì cí yǔ yì yǐ huáng táng míng zhī

遂往寻飞茆之迹，行至西山之南四十里，觅得香茅，已丛生茂盛，二君遂于此地建立祠宇，亦以黄堂名之。

lìng jiàng rén sù chén mǔ bǎo xiàng yán fèng xiāng huǒ qī yǐ bā yuè chū sān rì bì wǎng cháo yè

令匠人塑谌母宝像，严奉香火，期以八月初三日必往朝谒。

jí jīn chóng zhēn guān shì yě cháo yè zhī lǐ yóu zài

即今崇真观是也，朝谒之礼犹在。

zhēn jūn yì yú huáng táng lì tán xī yī chén mǔ zhī yán jiāng cǐ dào fǎ chuán shòu wú jūn

真君亦于黄堂立坛，悉依谌母之言，将此道法传授吴君。

wú jūn fǎn bài zhēn jūn wèi shī

吴君反拜真君为师。

zì cǐ èr rén shǐ yǒu fēi téng biàn huà zhī shù

自此二人始有飞腾变化之术。

huí zhì xiǎo jiāng yù kè diàn zhǔ rén sòng shì jiàn fāng wài gāo rén bù suǒ jiǔ qián hòu jù xiāng dài

回至小江，寓客店，主人宋氏见方外高人，不索酒钱，厚具相待。

èr jūn gǎn qí gōng jìng suì qiú bǐ mò huà yī sōng shù yú qí bì shàng ér qù

二君感其恭敬，遂求笔墨画一松树于其壁上而去。

zì èr jūn qù hòu qí sōng qīng yù rú shēng fēng dòng zé qí zhī yáo yáo yuè lái zé qí cǎi dàn dàn lù xià zé qí sè shī shī wǎng lái guān zhě rì yǐ qiān jì

自二君去后，其松青郁如生，风动则其枝摇摇，月来则其彩淡淡，露下则其色湿湿，往来观者，日以千计。

qù zé jiē liú qián xiè zhī sòng shì suì zhì jù fù

去则皆留钱谢之，宋氏遂至巨富。

hòu jiāng zhǎng dī kuì diàn wū jù piào wéi sōng bì bù huài

后江涨堤溃，店屋俱漂，惟松壁不坏。

què shuō niè lóng jīng bèi zhēn jūn zhǎn qí zú lèi xīn shén nù yòu wén wú jūn tóng zhēn jūn wǎng huáng táng xué fǎ yú shì mìng jiāo dǎng xiān rù wú jūn suǒ jū dì fāng cán hài shēng mín wèi zāi jiàng huò

却说孽龙精被真君斩其族类，心甚怒，又闻吴君同真君往黄堂学法，于是命蛟党先入吴君所居地方，残害生民，为灾降祸。

zhēn jūn huí zhì xī níng wén jiāo niè xīng fēng xí rén zé bèi shè bó rǔ wèi yī xiàn guǐ shén zhī zhǔ rú hé zòng róng tā wéi hài

真君回至西宁，闻蛟孽腥风袭人，责备社伯：“汝为一县鬼神之主，如何纵容他为害？

shè bó dá yuē yāo wù shén tōng guǎng dà fēi xiǎo shén néng zhì

”社伯答曰：“妖物神通广大，非小神能制。

zài sān xiè zuì

”再三谢罪。

hū niè lóng jīng jiàn zhēn jūn zhì tǒng jí jiāo dǎng yǒng qǐ shí shù zhàng shuǐ tóu

忽孽龙精见真君至，统集蛟党，涌起十数丈水头。

nà shuǐ bō tāo fàn zhǎng zěn jiàn de hǎo hěn

那水波涛泛涨，怎见得好狠？

zhǐ tīng de chán chán shēng zhèn gǔ yòu jiàn nà tāo tāo shì màn tiān

只听得潺潺声振谷，又见那滔滔势漫天。

xióng wēi xiǎng ruò léi bēn zǒu měng yǒng bō rú xuě juǎn diān

雄威响若雷奔走，猛涌波如雪卷颠。

qiān zhàng bō gāo jìn dào lù wàn céng tāo jī fàn shān yán

千丈波高浸道路，万层涛激泛山岩。

lěng lěng rú shù yù gǔn gǔn shì míng xián

冷冷如漱玉，滚滚似鸣弦。

chù shí cāng cāng pēn suì yù huí tuān miǎo miǎo xuán wō yuán

触石沧沧喷碎玉，回湍渺渺漩涡圆。

dī dī tū tū suí liú dàng dà shì mí màn shàng xià lián

低低凸凸随流荡，大势弥漫上下连。

zhēn jūn jiàn le zhè děng dà shuǐ kǒng sǔn huài le jū mín wū yǔ tián hé jí jiāng shǒu zhōng bǎo jiàn wàng kōng shū fú yī dào jiào dào shuǐ bó jí jí shōu shuǐ

真君见了这等大水，恐损坏了居民屋宇田禾，急将手中宝剑，望空书符一道，叫道：“水伯，急急收水！

shuǐ bó shōu de shuǐ chí zhēn jūn dà nù

”水伯收得水迟，真君大怒。

shuǐ bó dào cháng yán pō shuǐ nán shōu qiě cóng róng xiē

水伯道：“常言泼水难收，且从容些！

zhēn jūn yù zé shuǐ bó shuǐ bó dà jù xū yú jiān jiāng shuǐ shōu le yī jiù shì píng yáng lù dì

”真君欲责水伯，水伯大惧，须臾间将水收了，依旧是平洋陆地。

zhēn jūn tí zhe bǎo jiàn jìng zhǎn niè lóng nà niè lóng biàn zuò yí gè xún hǎi yè chā chí qiāng xiāng yíng

真君提着宝剑径斩孽龙，那孽龙变作一个巡海夜叉，持枪相迎。

zhè yī chǎng hǎo shā zhēn jūn jiàn kǎn yāo guài qiāng yíng

这一场好杀：真君剑砍，妖怪枪迎。

jiàn kǎn shuāng guāng pēn liè huǒ qiāng yíng ruì qì bèng chóu yún

剑砍霜光喷烈火，枪迎锐气迸愁云。

yí gè shì yáng zǐ jiāng shēng chéng de è guài yí gè shì líng xiāo diàn chà xià de xiān zhēn

一个是洋子江生成的恶怪，一个是灵霄殿差下的仙真。

nà yí gè yáng wēi yào wǔ qī tiān lǜ zhè yí gè yù bào chú zāi zhuǎn fǎ lún

那一个扬威耀武欺天律，这一个御暴除灾转法轮。

zhēn xiān shǐ fǎ shēn qū wù mó guài zhēng qiáng làng gǔn chén

真仙使法身驱雾，魔怪争强浪滚尘。

liǎng jiā nǔ lì zhēng gōng jī jiē wèi hóng dōu bǎi wàn mín

两家努力争功绩，皆为洪都百万民。

nèi xiē jiāo dǎng jiàn niè lóng yǔ zhēn jūn zhèng shā de yīng xióng yī qí qián lái zhù zhàn

那些蛟党见孽龙与真君正杀得英雄，一齐前来助战。

hū rán nòng chū yī zhèn guài shā lái yào bǎ zhēn jūn yǎn mù méng bì zhī jiàn shì wù rú yān chū sǎn màn fēn fēn ǎi ǎi xià tiān yá

忽然弄出一阵怪沙来，要把真君眼目蒙蔽，只见：似雾如烟初散漫，纷纷蔼蔼下天涯。

bái máng máng dào chù nán kāi yǎn hūn àn àn fēi shí zhǎo lù chà

白茫茫到处难开眼，昏暗暗飞时找路差。

dǎ chái de qiáo zǐ shī le bàn cǎi yào de xiān tóng bú jiàn jiā

打柴的樵子失了伴，采药的仙童不见家。

xì xì qīng piāo rú mài miàn cū cū fān fù shì zhī má

细细轻飘如麦面，粗粗翻覆似芝麻。

shì jiān méng lóng shān dǐng àn cháng kōng mí méi tài yáng zhē

世间朦胧山顶暗，长空迷没太阳遮。

bù bǐ chén xiāo suí jùn mǎ nán yán qīng ruǎn chèn xiāng chē

不比尘嚣随骏马，难言轻软衬香车。

cǐ shā běn shì wú qíng wù dēng shí guā de yǎn shēng huā

此沙本是无情物，登时刮得眼生花。

cǐ shí fēi shā dà zuò nà jiāo dǎng yī qí nà hǎn

此时飞沙大作，那蛟党一齐呐喊。

zhēn jūn ā le xiān qì yī kǒu huà zuò yī zhèn xióng fēng jiāng shā guā zhuǎn

真君呵了仙气一口，化作一阵雄风，将沙刮转。

wú jūn zài gāo fù zhī shàng guān kàn yāo niè gèng yǒu xǔ dà shén tōng yú shì yùn qǔ zhǎng xīn mán léi wàng kōng dǎ qù

吴君在高阜之上，观看妖孽更有许大神通，于是运取掌心蛮雷，望空打去。

suī fēng yún léi yǔ nǎi jiāo lóng suǒ xǐ de dàn cǐ xì wú jūn fǎ léi zhuān dǎ yāo guài zé jiàn yùn zhī zhǎng shàng zhèn zhī yún jiān huī huī xì xì kě wèi hōng hōng huá huá chū wén

虽风云雷雨，乃蛟龙所喜的，但此系吴君法雷，专打妖怪，则见：运之掌上，震之云间，虺虺虩虩可畏，轰轰划划初闻。

shāo qǐ xiè xian zhī huǒ liè tuī zhuǎn ā xiāng zhī chē lún

烧起谢仙之火烈，推转阿香之车轮。

yīn hè hè jiù shì zhuàng bā huāng zhī gǔ yīn wén tiān dì

音赫赫，就似撞八荒之鼓，音闻天地；

shēng hè hè yòu rú fàng jiǔ biān zhī pào xiǎng zhèn jūn tún

声赫赫，又如放九边之炮，响振军屯。

shǐ liú xiān zhǔ shī le shuāng zhù jiào cài yuán zhōng rào biàn gū fén

使刘先主失了双箸，教蔡元中绕遍孤坟。

wén zhī bù jí yǎn ěr dāng zhī shuí bù xiāo hún

闻之不及掩耳，当之谁不销魂。

zhēn gè tiān xiān shǒu shàng wēi líng zhèn jiāo mèi xiōng zhōng xīn dǎn qīng

真个天仙手上威灵振，蛟魅胸中心胆倾！

nèi xiē qún niè wén de zhè gè fǎ léi jīng tiān dòng dì zhī shēng dào hǎi zhèn shān zhī nù hu de hún bù fù tǐ

那些群孽，闻得这个法雷，惊天动地之声，倒海震山之怒，唬得魂不附体。

gèng jiàn nà zhēn jūn liǎng kǒu bǎo jiàn hán guāng shǎn shǎn shā qì téng téng niè lóng dāng dǐ bú zhù jiù shōu le yè chā zhī xíng bù zhī biàn le gè shèn me wù jiàn qián zōng dùn zǒu

更见那真君两口宝剑，寒光闪闪，杀气腾腾，孽龙当抵不住，就收了夜叉之形，不知变了个甚么物件，潜踪遁走。

zhēn jūn nǎi shě le niè lóng zhuī shā jiāo dǎng jiāo dǎng sì sàn táo qù

真君乃舍了孽龙，追杀蛟党，蛟党四散逃去。

zhēn jūn zhuī èr jiāo zhì è zhǔ hū rán bú jiàn

真君追二蛟至鄂渚，忽然不见。

lù féng sān lǎo rén shì lì zhēn jūn wèn yuē wú zhuī jiāo niè zhì cǐ shī qí zōng jì rǔ sān lǎo céng jiàn fǒu

路逢三老人侍立，真君问曰：“吾追蛟孽至此，失其踪迹，汝三老曾见否？

lǎo rén zhǐ yuē gǎn fú zài qián qiáo zhī xià

”老人指曰：“敢伏在前桥之下？

zhēn jūn wén yán suì zhì qiáo cè zhàng jiàn huà zhī

”真君闻言，遂至桥侧，仗剑叱之。

jiāo dǎng dà jīng bēn rù dà jiāng cáng yú shēn yuān

蛟党大惊，奔入大江，藏于深渊。

zhēn jūn nǎi jí shū fú shǔ dào chì qiǎn fú shǐ qū zhī

真君乃即书符数道，敕遣符使驱之。

jiāo niè bù néng cáng yǐn nǎi cóng shàng liú bēn chū

蛟孽不能藏隐，乃从上流奔出。

zhēn jūn huī jiàn zhǎn zhī jiāng shuǐ jù hóng cǐ èr jiāo jiē niè lóng zi yě

真君挥剑斩之，江水俱红，此二蛟皆孽龙子也。

jīn è zhǔ yǒu sān shèng wáng miào qiáo míng fú lóng qiáo yuān míng lóng wō zhǎn jiāo chù míng shàng lóng kǒu

今鄂渚有三圣王庙，桥名伏龙桥，渊名龙窝，斩蛟处名上龙口。

zhēn jūn fù huí zhì xī níng nù shè bó bù néng chèn zhí nǎi yǐ tóng suǒ guàn qí cí mén jìn zhǐ mín jiān bù xǔ jì xiǎng

真君复回至西宁，怒社伯不能称职，乃以铜锁贯其祠门，禁止民间不许祭享。

jīn fēn níng xiàn chéng huáng miào zhèng mén cháng bì jū mín jì sì zhě yì shǎo

今分宁县城隍庙正门常闭，居民祭祀者亦少。

nǎi lìng bǎi xìng chóng sì xiǎo shén qí rén xìng máo xiōng dì sān rén jí zhǐ yǐn zhēn jūn qiáo xià zhǎn jiāo zhě

乃令百姓崇祀小神，其人姓毛，兄弟三人，即指引真君桥下斩蛟者。

jīn fēng yè yòu hóu xuè shí shén shèng

今封叶佑侯，血食甚盛。

zhēn jūn jiàn wú jūn yuē niè lóng qián táo jiāo dǎng bēn sàn wú yù biàn xún zōng jī yī bìng zhū zhī

真君见吴君曰：“孽龙潜逃，蛟党奔散，吾欲遍寻踪迹，一并诛之。

wú jūn yuē jūn zhì jīn líng yuǎn huí lìng chūn xuān dà rén qiě xū wèn shèng wú liàng cǐ jiāo dǎng yǒu shī zūn zài qǐ néng fù zì chāng kuáng dài xú xú chú zhī

”吴君曰：“君至金陵远回，令椿萱大人且须问剩吾谅此蛟党，有师尊在，岂能复恣猖狂，待徐徐除之。

yú shì èr jūn huí guò fēng chéng xiàn miǎo zhēn dòng zhēn jūn yuē hòu cǐ dòng bì yǒu jiāo chī chū rù wú dāng zhèn zhī

于是二君回过丰城县杪针洞，真君曰：“后此洞必有蛟螭出入，吾当镇之。

suì qǔ dà shā mù yī gēn shū fú qí shàng yǐ wéi xiē zhì jīn qí xiē bù xiǔ

”遂取大杉木一根，书符其上以为楔，至今其楔不朽。

yòu guò fèng xīn xiàn dì míng cáng xī yòu míng jiāo xué qí zhōng jī shuǐ bù jié

又过奉新县，地名藏溪，又名蛟穴，其中积水不竭。

zhēn jūn yuē cǐ xī nǎi jiāo lóng suǒ cáng zhī chù

真君曰：“此溪乃蛟龙所藏之处。

suì jǔ shén jiàn pī pò xī bàng jù shí shū fú zhèn zhī

”遂举神剑劈破溪傍巨石，书符镇之。

jīn zhèn jiāo shí yóu zài

今镇蛟石犹在。

yòu guò xīn jiàn xiàn dì míng tàn zǎo hú hú zhōng shuǐ zhì shén duō jiē shì jiāo dǎng nú lì sàn rù tián zhōng rén zhī xuè

又过新建县，地名叹早湖，湖中水蛭甚多，皆是蛟党奴隶，散入田中，+---人之血。

zhēn jūn è zhī suì jiāng yào yī lì tóu yú hú zhōng qí zhì yǒng jué

真君恶之，遂将药一粒，投于湖中，其蛭永绝。

jīn míng yào hú

今名药湖。

fù guī jùn chéng zhuǎn xī shān zhī zhái huí jiàn fù mǔ yī jiā jù qìng bù zài huà xià

复归郡城，转西山之宅，回见父母，一家具庆，不在话下。

què shuō zhēn jūn lǚ bài niè lóng xiān fǎ yù xiǎn dé zhe rén jiān míng chuán hǎi nèi

却说真君屡败孽龙，仙法愈显，德著人间，名传海内。

shí tiān xià qiú wèi dì zǐ zhě bù xià qiān shù zhēn jūn què zhī bù kě de nǎi xuē tàn huà wèi měi fù shù bǎi rén yè sàn qún dì zǐ qǐn chǔ

时天下求为弟子者不下千数，真君却之不可得，乃削炭化为美妇数百人，夜散群弟子寝处。

cì zǎo yàn zhī wèi bèi tàn fù wū rǎn zhě de shí rén ér yǐ

次早验之，未被炭妇污染者得十人而已。

xiān shòu yè zhě liù rén chén xūn zì xiào jǔ chéng dū rén

先受业者六人：陈勋字孝举，成都人。

zhōu guǎng zì huì cháng lú líng rén

周广字惠常，庐陵人。

huáng rén lǎn zì zǐ tíng jiàn chéng rén

黄仁览字紫庭，建城人。

zhēn jūn zhī xù

真君之婿。

péng kàng zì wǔ yáng lán líng rén

彭抗字武阳，兰陵人。

qí nǚ pèi zhēn jūn zhī zǐ

其女配真君之子。

miǎn liè zì dào wēi nán chāng rén

眄烈字道微，南昌人。

zhēn jūn wài shēng

真君外甥。

zhōng lí jiā zì gōng yáng xīn jiàn rén

钟离嘉字公阳，新建人。

zhēn jūn wài shēng

真君外甥。

hòu xiāng cóng zhě sì rén

后相从者四人：

céng hēng zì diǎn guó sì shuǐ rén

曾亨字典国，泗水人。

gǔ xiù shén huì sūn dēng jiàn ér yì zhī

骨秀神慧，孙登见而异之。

nǎi qián xīn xué dào yóu yú jiāng nán jū yù zhāng zhī fēng chéng zhēn yáng guān

乃潜心学道，游于江南，居豫章之丰城真阳观。

wén zhēn jūn dào fǎ tóu yú mén xià

闻真君道法，投于门下。

shí hé zì dào yáng jù lù rén

时荷字道阳，巨鹿人。

shǎo chū jiā jū dōng hǎi mù yáng yuàn fèng xiān guān xiū lǎo zi zhī jiào

少出家，居东海沐阳院奉仙观，修老子之教。

yīn rù sì míng shān yù shén rén shòu yǐ tāi xī dǎo yǐn zhī shù pō néng bì gǔ yì néng yì shǐ guǐ shén

因入四明山遇神人授以胎息导引之术，颇能辟谷，亦能役使鬼神。

mù zhēn jūn zhī míng tú bù zhǒng mén yuàn chōng dì zǐ

慕真君之名，徒步踵门，愿充弟子。

gān zhàn zì bó wǔ fēng chéng rén

甘战字伯武，丰城人。

xìng xǐ xiū zhēn bù qiú wén dá jìng cóng zhēn jūn xué dào

性喜修真，不求闻达，径从真君学道。

shī cén zì tài yù pèi jùn rén

施岑字太玉，沛郡人。

qí fù shī shuò shì wú yīn yí jū yú jiǔ jiāng chì wū xiàn

其父施朔仕吴，因移居于九江赤乌县。

cén zhuàng mào xióng jié yǒng jiàn duō lì

岑状貌雄杰，勇健多力。

shí wén zhēn jūn zhǎn jiāo lì gōng xǐ ér cóng zhī

时闻真君斩蛟立功，喜而从之。

zhēn jūn shǐ yǔ gān zhàn gè chí shén jiàn cháng shì zuǒ yòu

真君使与甘战各持神剑，常侍左右。

zhè dì zǐ shí rén bù bèi tàn fù rǎn wū

这弟子十人，不被炭妇染污。

zhēn jūn jiā zhī fán zhōu yóu jiāng hú zhū jiāo zhǎn shé shí kè xiāng cóng jí yì shí shàng shēng zhū tú yě

真君嘉之，凡周游江湖，诛蛟斩蛇，时刻相从，即异时上升诸徒也。

qí yú bèi tàn fù suǒ wū zhě wǎng wǎng zì kuì ér qù

其余被炭妇所污者，往往自愧而去。

jīn tàn fù shì yóu zài

今炭妇市犹在。

zhēn jūn wèi shī cén miǎn liè yuē mù jīn yāo niè wéi hài biàn huà bǎi duān wú suǒ dìng xiàng

真君谓施岑、眄烈曰：“目今妖孽为害，变化百端，无所定向。

rǔ èr rén kě xiàng pó yáng hú zhōng zhuī ér xún zhī

汝二人可向鄱阳湖中追而寻之。

shī miǎn xīn rán lǐng mìng zhàng jiàn ér qù

”施眄、欣然领命，仗剑而去。

yè zhì pó yáng hú zhōng dēng shí tái zhī shàng wàng zhī

夜至鄱阳湖中，登石台之上望之。

jīn ráo hé kǒu yǒu tiào tái sú hū wèi diào tái fēi yě

今饶河口有眺台，俗呼为钓台，非也。

cǐ gài shī miǎn tiào wàng yāo shèn chū mò zhī suǒ ěr

此盖施、眄眺望妖蜃出没之所耳。

qí shí dàn jiàn yī wù yǐn yǐn rú shé áng tóu bǎi wěi héng gèn shù shí lǐ

其时但见一物隐隐如蛇，昂头摆尾，横亘数十里。

shī cén yuē yāo wù jīn zài cǐ hu

施岑曰：“妖物今在此乎？

jí bá jiàn huī zhī zhǎn qí yāo

”即拔剑挥之，斩其腰。

zhì cì rì tiān míng shì zhī nǎi wú gōng shān yě

至次日天明视之，乃蜈蚣山也。

zhì jīn qí shān duàn yāo xiān jì yóu zài

至今其山断腰，仙迹犹在。

shī cén wèi miǎn liè yuē hēi yè wú rèn cǐ shān yǐ wéi yāo wù jīn wù yǐ yǔ rǔ shàng dāng jìn lì zhuī xún

施岑谓眄烈曰：“黑夜吾认此山以为妖物，今误矣，与汝尚当尽力追寻。

què shuō niè lóng jīng bèi zhēn jūn shā bài gèng shāng le èr zi bìng xǔ duō zú lèi yǎo yá jué chǐ yǐ hèn zhēn jūn

却说孽龙精被真君杀败，更伤了二子并许多族类，咬牙嚼齿，以恨真君。

jù jí zhòng zú lèi shāng yì yù wǎng xiǎo gū tán qiú lǎo lóng bào chóu

聚集众族类商议，欲往小姑潭求老龙报仇。

zhòng jiāo dǎng yuē rú cǐ shén hǎo

众蛟党曰：“如此甚好。

niè lóng nǎi bēn rù xiǎo gū tán shēn dǐ

”孽龙乃奔入小姑潭深底。

nà tán bù zhī yǒu jǐ xǔ shēn yàn yún dà gū kuò wàn zhàng xiǎo gū shēn wàn zhàng

那潭不知有几许深，谚云：“大姑阔万丈，小姑深万丈。

suǒ yǐ jiào zuò xiǎo gū tán

”所以叫做小姑潭。

nà niè lóng dào wàn zhàng tán dǐ zhī jiàn shuǐ fàn fàn màn tiān làng céng céng pāi àn

那孽龙到万丈潭底，只见：水泛泛漫天，浪层层拍岸。

jiāng zhōng xīn yǒu yī zuò xiǎo gū shān suī shì gè zhōng liú dǐ zhù

江中心有一座小姑山，虽是个中流砥柱；

jiāng xià miàn yǒu yī suǒ lǎo lóng tán què shì gè bù xiǔ lóng gōng

江下面有一所老龙潭，却似个不朽龙宫。

nà lóng guān gài de bì lín lín yuān yāng wǎ wéi de guāng shǎn shǎn kǒng què píng chuí de shū lǎng lǎng fěi cuì lián bǎi de wān huán huán hǔ pí yǐ

那龙官盖的碧磷磷鸳鸯瓦，围的光闪闪孔雀屏，垂的疏朗朗翡翠帘，摆的弯环环虎皮椅。

zhī jiàn lǎo lóng zuò zài hǔ yǐ zhī shàng lóng nǚ shì zài táng xià lóng bīng rào zài gōng qián yè chā lì zài mén biān lóng zǐ lóng sūn liè zài jiē shàng

只见老龙坐在虎椅之上，龙女侍在堂下，龙兵绕在宫前，夜叉立在门边，龙子龙孙列在阶上。

zhēn gè shì jiāng xīn miǎo miǎo wú shuāng jǐng shuǐ fǔ máng máng dì yī jiā

真个是：江心渺渺无双景，水府茫茫第一家。

shuō nà lǎo lóng chū chù tā yuán shì huáng dì jīng shān zhù dǐng zhī shí qí tā shàng tiān

说那老龙出处，他原是黄帝荆山铸鼎之时，骑他上天。

tā zài tiān shàng tān dú jiǔ tiān xuán nǚ ná zhe tā sòng yǔ luō duò dū zūn zhě

他在天上贪毒，九天玄女拿着他送与罗堕阇尊者。

zūn zhě yǎng tā zài bō yú lǐ yǎng le qiān bǎi nián

尊者养他在钵盂里，养了千百年。

tā tān dú de xìng zi bù gǎi zǒu xià shì lái jiù chī le zhāng guǒ lǎo de lǘ shāng le zhōu mù wáng de bā jùn

他贪毒的性子不改，走下世来，就吃了张果老的驴，伤了周穆王的八骏。

zhū màn píng xīn huái bù fèn xué jiù gè tú lóng zhī fǎ yào xià shǒu zhe tā

朱漫泙心怀不忿，学就个屠龙之法，要下手着他。

tā yòu cáng zài bā shǔ dì fāng yī rén jiā hòu yuán zhī zhōng jú zi lǐ miàn

他又藏在巴蜀地方，一人家后园之中橘子里面。

nà liǎng gè zhuó qí de lǎo ér xiǎng tā zuò lóng pú tā yòu zǒu dào gé bēi zhōng lái zhuàng zhe fèi zhǎng fáng dǎ yī bàng tā jiù rěn zhe téng bēn zǒu huá yáng dòng qù

那两个着棋的老儿想他做龙脯，他又走到葛陂中来，撞着费长房打一棒，他就忍着疼奔走华阳洞去。

nà xiǎo de wú chuò de fǔ zi yòu lì hài xiē dāng tóu yī pī shòu le lǎo dà de kuī kǔ

那晓得吴绰的斧子又利害些，当头一劈，受了老大的亏苦。

tóu nǎo zi suī bù céng pò què shī le xiàng xià zhè yī kē míng zhū zài yě shàng tiān bù dé yīn cǐ shàng bài le xiǎo gū niáng niang qiú dé zhè suǒ wàn zhàng shēn tán gài zào gè lóng gōng nèn bān qí zhěng

头脑子虽不曾破，却失了项下这一颗明珠，再也上天不得，因此上拜了小姑娘娘，求得这所万丈深潭，盖造个龙宫，恁般齐整。

què shuō nà niè lóng bēn rù lóng gōng zhī nèi tóu bài lǎo lóng kū kū tí tí gào sù qián qíng

却说那孽龙奔入龙宫之内，投拜老龙，哭哭啼啼，告诉前情。

shuō dào xǔ xùn zhǎn le tā de ér zi shāng le tā de zú lèi kǔ kǔ hái yào qín tā

说道许逊斩了他的儿子，伤了他的族类，苦苦还要擒他。

yán ba fàng shēng dà kū

言罢放声大哭。

nà lóng gōng dà dà xiǎo xiǎo nà yí gè bù lèi xià

那龙宫大大小小，那一个不泪下。

lǎo lóng yuē tù sǐ hú bēi wù shāng qí lèi

老龙曰：“‘兔死狐悲，物伤其类。

xǔ xùn jì zhè děng kě wù dài wǒ ná lái yǔ nǐ fù chóu

’许逊既这等可恶，待我拿来与你复仇！

niè lóng yuē xǔ xùn chuán le chén mǔ fēi bù zhī fǎ yòu dé le yù nǚ zhǎn yá zhī jiàn shén tōng guǎng dà nán yǐ qīng dí

”孽龙曰：“许逊传了谌母飞步之法，又得了玉女斩邪之剑，神通广大，难以轻敌。

lǎo lóng yuē tā zòng yǒu fēi bù zhī fǎ fēi wǒ lǎo lóng bù guò

”老龙曰：“他纵有飞步之法，飞我老龙不过；

tā zòng yǒu zhǎn yá zhī jiàn zhǎn wǒ lǎo lóng bù dé

他纵有斩邪之剑，斩我老龙不得。

yú shì jí biàn zuò gè tiān shén mú yàng sān tóu liù bì hēi liǎn liáo yá zé jiàn shēn chuān zhuó zhòng zhòng tiě jiǎ shǒu tí zhe lì lì gāng chā

”于是即变作个天神模样，三头六臂，黑脸獠牙，则见：身穿着重重铁甲，手提着利利钢叉。

tóu dài zhe jīn kuī shǎn shǎn yào hóng xiá shēn kuà zhe bēn bēn téng téng de jùn mǎ

头戴着金盔，闪闪耀红霞，身跨着奔奔腾腾的骏马。

xióng jiū jiū yīng fēng zhí fèn wēi lǐn lǐn shā qì héng jiā

雄纠纠英风直奋，威凛凛杀气横加。

yī xīn xīn yào yú rén bào yuān jiā gǔ gǔ guài guài de hǎo pà

一心心要与人报冤家，古古怪怪的好怕。

nà lǎo lóng dǎ bàn de zhè gè mú yàng xún jiāng yè chā shǒu gōng jiāng zú rén rén hè cǎi gè gè chēng qí dào hǎo yí gè zhuāng shù

那老龙打扮得这个模样，巡江夜叉，守宫将卒，人人喝采，个个称奇，道：“好一个妆束！

niè lóng yì yáo shēn yī biàn yě biàn zuò tiān shén mú yàng

”孽龙亦摇身一变，也变作天神模样。

nǐ kàn tā zěn shēng dǎ bàn

你看他怎生打扮？

zé jiàn miàn wū wū zhào xuán tán bān hēi shēn tǐng tǐng shān tiān wáng bān zhǎng

则见：面乌乌赵玄坛般黑，身挺挺邓天王般长。

shǒu chí zhāng yì dé zhàng bā cháng qiāng jiù hǎo sì dòu kǒu líng guān de xíng zhuàng

手持张翼德丈八长枪，就好似斗口灵官的形状。

kǒu tǔ chū gé xiān zhēn jūn de téng téng huǒ yàn tóu fàng zhe huá guāng pú sà de shǎn shǎn háo guāng

口吐出葛仙真君的腾腾火焰，头放着华光菩萨的闪闪豪光。

wēi fēng lǐn lǐn mào táng táng bù bǐ qián fān mú yàng

威风凛凛貌堂堂，不比前番模样。

nà niè lóng dǎ bàn chū lái lóng gōng zhī nèi kě zhī rén rén hè cǎi gè gè kuā qí

那孽龙打扮出来，龙宫之内，可知人人喝采，个个夸奇。

liǎng gè lóng yāo yī qí dǎ gè xuàn fēng bēn shàng àn lái

两个龙妖一齐打个旋风，奔上岸来。

lǎo lóng jū zuǒ niè lóng jū yòu jiāo dǎng liè chéng zhèn shì zhǔn bèi zhēn jūn dào lái yíng dí

老龙居左，孽龙居右，蛟党列成阵势，准备真君到来迎敌。

bù zài huà xià

不在话下。

shī cén yǔ miǎn liè cóng gāo fù shàng yī wàng jiàn nà yāo qì mí tiān

施岑与眄烈从高阜上一望见那妖气弥天，

tā liǎng gè shào nián yīng yǒng

他两个少年英勇，

yě bù guǎn tā shì tóu lái de dà

也不管他势头来得大，

yě bù guǎn tā dǎng lèi lái de duō

也不管他党类来得多，

jiù chè shǒu zhōng bǎo jiàn tiào xià gāo fù lái

就掣手中宝剑跳下高阜来，

yǔ nèi xiē yāo guài dà shā yī cháng shī miǎn èr rén

与那些妖怪大杀一常施、眄二人，

suī chuán de zhēn jūn miào jué

虽传得真君妙诀，

zhōng shì guǎ bù dí zhòng

终是寡不敌众。

sān hé zhī zhōng dāng dǐ bú zhù bài zhèn ér zǒu

三合之中，当抵不住，败阵而走。

lǎo lóng yǔ niè lóng suí hòu gǎn shā shī miǎn dà bài huí jiàn zhēn jūn jù shuō qián shì

老龙与孽龙随后赶杀，施、眄大败，回见真君，具说前事。

zhēn jūn dà nù suì tí zhe liǎng kǒu bǎo jiàn mìng gān zhàn shí hé èr rén tóng qù zhù zhèn

真君大怒，遂提着两口宝剑，命甘战、时荷二人同去助阵。

jià yī duo xiáng yún jìng bēn lǎo lóng liè zhèn zhī suǒ

驾一朵祥云，迳奔老龙列阵之所。

nà niè lóng jiàn le zì gǔ chóu rén xiāng jiàn fèn wài yǎn zhēng jiù tí nà cháng qiāng jìng lái qiāng zhe zhēn jūn

那孽龙见了，自古“仇人相见，分外眼睁”，就提那长枪，迳来枪着真君。

lǎo lóng yì jǔ qǐ gāng chā jìng lái chā zhe zhēn jūn

老龙亦举起钢叉，迳来叉着真君。

hǎo yí gè zhēn jūn zhǎn kāi fǎ lì jiù liǎng kǒu bǎo jiàn zuǒ zhē yòu gé zhī jiàn zhè yī biān huī bǎo jiàn duì yī zhī cháng qiāng bèi zēng shā qì

好一个真君，展开法力，就两口宝剑，左遮右隔，只见：这一边挥宝剑，对一枝长枪，倍增杀气；

nà yī biān huī bǎo jiàn jià yī guǎn gāng chā dùn zhǎng jīng shén

那一边挥宝剑，架一管钢叉，顿长精神。

zhè yī biān kǎn jiāng qù jiù shì nà lǚ liáng xiè xià de kuáng lán rú hé dāng dǐ

这一边砍将去，就似那吕梁泻下的狂澜，如何当抵？

nà yī biān zhuó jiāng qù jiù shì nà shǔ shān bēng le de tǔ kuài zěn yàng zhī chēng

那一边斫将去，就似那蜀山崩了的土块，怎样支撑？

zhè yī biān shī gāo qiáng wǔ yì shā yí gè hú rù yā qún

这一边施高强武艺，杀一个鹘入鸦群；

nà yī biān xiǎn lǐn liè wēi fēng shā yí gè hǔ bèn yáng xué

那一边显凛烈威风，杀一个虎奔羊穴。

zhè yī biān yòng yí gè fēng sǎo cán hóng de fǎ zǐ shā de tā luò huā piàn piàn zhuì hóng ní

这一边用一个风扫残红的法子，杀得他落花片片坠红泥；

nà yī biān shǐ yí gè làng gǔn lù dì de shì r shā de tā chén tǔ máng máng guī dà hǎi

那一边使一个浪滚陆地的势儿，杀得他尘土茫茫归大海。

zhēn gè shì bō kāi fù dì fān tiān shǒu yào zhǎn xīng bō zuò làng yá

真个是拨开覆地翻天手，要斩兴波作浪邪。

èr lóng yǔ zhēn jūn hùn zhàn wèi fēn shèng bài

二龙与真君混战，未分胜败。

hū fān shēn téng zài bàn kōng què yào hū fēng huàn yǔ fēi shā zǒu shí lái zhuō zhēn jūn

忽翻身腾在半空，却要呼风唤雨，飞沙走石，来捉真君。

cǐ shí zhēn jūn yǐ huì téng yún jià wù suì gǎn shàng èr lóng yòu zài bàn kōng zhōng shā le duō shí

此时真君已会腾云驾雾，遂赶上二龙，又在半空中杀了多时。

hòu là xià píng dì yòu zhàn

后落下平地又战。

nèi xiē jiāo dǎng jiàn zhēn jūn fǎ dà èr lóng jiàn jiàn dāng dǐ bú zhù yī qí yǎn shā guò lái

那些蛟党见真君法大，二龙渐渐当抵不住，一齐掩杀过来。

shí hé gān zhàn èr rén nǎi gè zhí lì jiàn yì shā rù zhèn zhōng

时荷、甘战二人，乃各执利剑，亦杀入阵中。

nǐ kàn nà shī tú men héng chōng zhí zhuàng nèi xiē yāo niè zěn shēng dǐ dí de zhù

你看那师徒们横冲直撞，那些妖孽怎生抵敌得住？

nà lǎo lóng lì qì bù jiā sān tóu zhōng bèi zhēn jūn shāng le yī tóu liù bì zhōng bèi zhēn jūn duàn le yī bì suì huà zhèn qīng fēng qù le

那老龙力气不加，三头中被真君伤了一头，六臂中被真君断了一臂，遂化阵清风去了。

niè lóng jiàn lǎo lóng bài zhèn xīn zhōng huāng zhāng kǒng bèi zhēn jūn suǒ zhuō yì huà zuò yī zhèn qīng fēng wàng xi ér qù

孽龙见老龙败阵，心中慌张，恐被真君所捉，亦化作一阵清风望西而去。

qí yú jiāo dǎng gè zì táo sàn

其余蛟党，各自逃散。

yǒu huà zuò zhōng sī zài mài lǒng shàng bī bī bāo bāo tiào de

有化作螽斯，在麦陇上逼逼剥剥跳的；

yǒu huà zuò qīng yíng zài jí shù shàng cáo cáo zá zá nào de

有化作青蝇，在棘树上嘈嘈杂杂闹的；

yǒu huà zuò qiū yǐn zài shuǐ tián zhōng niǔ niǔ yì yì zǒu de

有化作蚯蚓，在水田中扭扭屹屹走的；

yǒu huà zuò mì fēng zài huā zhī shàng rǎo rǎo rāng rāng cǎi de

有化作蜜蜂，在花枝上扰扰嚷嚷采的；

yǒu huà zuò qīng tíng zài yún xiāo lǐ qīng qīng kuǎn kuǎn fēi de

有化作蜻蜓，在云霄里轻轻款款飞的；

yǒu huà zuò tǔ gǒu zǐ bù zuò shēng bù zuò qì duǒ zài tián bàng xià de

有化作土狗子，不做声，不做气，躲在田傍下的。

bǐ shí zhēn jūn zhuī gǎn yāo niè zǒu zài tián bàng shàng jīng guò hū shī le yī zú bǎ nà tián bàng shuàn kāi

彼时真君追赶妖孽，走在田傍上经过，忽失了一足，把那田傍踹开。

zhī jiàn yī dào yāo qì bèng jiāng chū lái

只见一道妖气，迸将出来。

zhēn jūn jí máng kàn shí zhī jiàn yí gè tǔ gǒu zǐ duǒ zài nà lǐ

真君急忙看时，只见一个土狗子躲在那里。

zhēn jūn jiāng jiàn yī huī kǎn chéng liǎng jié yuán lái shì niè lóng dì wǔ zi yě

真君将剑一挥，砍成两截，原来是孽龙第五子也。

hòu rén yǒu shī tàn yuē

后人有诗叹曰：

zì xiào jiāo jīng bú jiàn jī kǔ tóng xiān zǐ liǎng xiāng chí

自笑蛟精不见机，苦同仙子两相持。

jīn zhāo huī qǐ wú qíng jiàn yòu zhǎn qīn shēng dì wǔ r

今朝挥起无情剑，又斩亲生第五儿。

què shuō zhēn jūn zhǎn le niè lóng dì wǔ zi jí máng zhuī xún niè lóng bú jiàn zōng yǐng suì yǔ èr dì zǐ qiě huí yù zhāng

却说真君斩了孽龙第五子，急忙追寻孽龙，不见踪影，遂与二弟子且回豫章。

wú jūn wèi zhēn jūn yuē mù jīn jiāo dǎng hái shèng wèi zēng zhū miè

吴君谓真君曰：“目今蛟党还盛，未曾诛灭。

niè lóng yǒu cǐ děng zhù wēi tiān shì qǐ kěn bà xiū

孽龙有此等助威添势，岂肯罢休？

mò ruò xiān chú le tā de dǎng lèi shǐ tā shì gū lì ruò yī jǔ kě qín cǐ suǒ wèi shè rén xiān shè mǎ zhī wèi yě

莫若先除了他的党类，使他势孤力弱，一举可擒，此所谓射人先射马之谓也。

zhēn jūn yuē yán zhī yǒu lǐ

”真君曰：“言之有理。

suì jí tóng shī cén gān zhàn chén xūn miǎn liè zhōng lí jiā qún dì zǐ suí jǐ chū wài zhuī zhǎn jiāo dǎng

”遂即同施岑、甘战、陈勋、眄烈，钟离嘉群弟子随己出外追斩蛟党。

yóu kǒng niè lóng jīng kuì qí jùn chéng liú wú jūn péng kàng zài jiā zhèn zhī

犹恐孽龙精溃其郡城，留吴君、彭抗在家镇之。

yú shì zhēn jūn tóng qún dì zǐ huò dēng gāo shān huò wǎng qióng gǔ huò jīng shēn tán huò yì cháng qiáo huò lì dà hú děng chù xún qǔ jiāo dǎng miè zhī

于是真君同群弟子，或登高山，或往穷谷，或经深潭，或诣长桥，或历大湖等处，寻取蛟党灭之。

zhēn jūn yī rì zhì xīn wú dì fāng hū jiàn yī jiāo biàn chéng yī shuǐ niú yù qǐ hóng shuǐ yān mò cǐ chù rén mín

真君一日至新吴地方，忽见一蛟变成一水牛，欲起洪水，淹没此处人民。

xū qì yī kǒu zhǎng shuǐ yī chǐ xū qì èr kǒu zhǎng shuǐ èr chǐ

嘘气一口，涨水一尺，嘘气二口，长水二尺。

zhēn jūn dà nù huī jiàn yù zhǎn zhī

真君大怒，挥剑欲斩之。

nà jiāo niè jiàn le zhēn jūn hún bù fù tǐ suì bēn rù tán zhōng ér qù

那蛟孽见了真君，魂不附体，遂奔入潭中而去。

zhēn jūn jí lì le shí bēi yī piàn zuò zhèn jiāo zhī wén yǐ jìn zhī qí wén yuē fèng mìng tài xuán dé dào zhēn xiān

真君即立了石碑一片，作镇蛟之文以禁之，其文曰：奉命太玄，得道真仙。

jié zhōng jié shǐ xiān de xiān tiān

劫终劫始，先地先天。

wú liàng fǎ jiè xuán zhī yòu xuán

无量法界，玄之又玄。

qín xiū wú yí bái rì shēng xiān

勤修无遗，白日升仙。

shén jiàn luò dì fú fǎ shēng tiān

神剑落地，符法升天。

yāo xié sàng dǎn guǐ jīng táo qián

妖邪丧胆，鬼精逃潜。

qí tán zhì jīn míng yuē zhèn lóng tán shí bēi yóu cún

其潭至今名曰镇龙潭，石碑犹存。

yī rì zhēn jūn yòu xíng zhì hǎi hūn zhī shàng wén yǒu jù shé jù shān wèi xué tǔ qì chéng yún zhǎng yǒu shù lǐ

一日，真君又行至海昏之上，闻有巨蛇据山为穴，吐气成云，长有数里。

rén chù zài qì zhōng zhě jí bèi tūn xī

人畜在气中者，即被吞吸。

jiāng hú zhōu chuán duō zāo qí fù nì dà wéi mín hài

江湖舟船，多遭其覆溺，大为民害。

shī cén dēng běi lǐng zhī gāo ér wàng zhī jiàn qí dú qì zhǎng tiān nǎi tàn yuē sī mín hé zuì ér jiǔ zāo qí hài yě

施岑登北岭之高而望之，见其毒气涨天，乃叹曰：“斯民何罪，而久遭其害也？

suì bǐng zhēn jūn yù wǎng zhū zhī

”遂禀真君，欲往诛之。

zhēn jūn yuē wú wén cǐ chù yāo qì zuì dú táng tū qí qì zhě shí rén shí sǐ bǎi rén bǎi wáng xū dài shí ér wǎng

真君曰：“吾闻此畜妖气最毒，搪突其气者，十人十死，百人百亡，须待时而往。

liáng jiǔ é yǒu yī chì wū fēi guò zhēn jūn yuē kě yǐ

”良久，俄有一赤乌飞过，真君曰：“可矣。

yán chì wū bào shí tiān shén zhì dì shén lín kě yǐ zhū yāo

”言赤乌报时，天神至，地神临，可以诛妖。

hòu yú qí de lì guān míng hòu shí guān yòu hào chì wū guān

后于其地立观，名候时观，又号赤乌观。

qiě shuō nà shí zhēn jūn yǐn qún dì zǐ qián zhì shé suǒ

且说那时真君引群弟子前至蛇所。

qí shé fèn rán yuè chū shēn xué jǔ shǒu gāo shù shí zhàng yǎn ruò huǒ jù kǒu shì xuè pén lín shì jīn qián kǒu zhōng tǔ chū yī dào yāo qì zé jiàn míng míng méng méng bǐ chī yóu mí dí de dà wù

其蛇奋然跃出深穴，举首高数十丈，眼若火炬，口似血盆，鳞似金钱，口中吐出一道妖气，则见：冥冥蒙蒙，比蚩尤迷敌的大雾；

hūn hūn àn àn lì yuán guī wū rén de fēi chén

昏昏暗暗，例元规污人的飞尘。

fēi qù fēi lái què shì nà hàn diàn gōng zhōng jié chéng de hēi kuài

飞去飞来，却似那汉殿宫中结成的黑块；

gǔn shàng gǔn xià yòu shì nà tài shān yán lǐ tǔ chū de wán yún

滚上滚下，又似那泰山岩里吐出的顽云。

dà dì zhī zhōng zhē bì le fēng luán lǐng xiù

大地之中，遮蔽了峰峦岭岫；

cháng kōng zhī shàng yǐn cáng le rì yuè xīng chén

长空之上，隐藏了日月星辰。

mí mí màn màn zhǎng jiāng kāi qiān yǒu bǎi lǐ

弥弥漫漫，涨将开千有百里；

fēi fēi fú fú dāng zhe le shí wú yī shēng

霏霏拂拂，当着了十无一生。

zhèng shì yāo shé tǔ qì sān qiān zhàng qiān lǐ yóu wén yī zhèn xīng

正是：妖蛇吐气三千丈，千里犹闻一阵腥。

zhēn jūn hū yī kǒu xiān fēng chuī sàn qí qì

真君呼一口仙风，吹散其气。

lǜ dì zǐ gè huī bǎo jiàn xiāng rén mó qí léi gǔ nà hǎn zhèn tiān xiàng zhù

率弟子各挥宝剑，乡人摩旗擂鼓，呐喊振天相助。

yāo shé quán wú jù sè bēn jiāng guò lái

妖蛇全无惧色，奔将过来。

zhēn jūn yùn qǐ fǎ léi pī tóu dǎ qù jiān yòng shén jiàn yī zhǐ shé nǎi què bù

真君运起法雷，劈头打去，兼用神剑一指，蛇乃却步。

shī cén gān zhàn èr rén fèn yǒng fēi bù zòng qián shī tà qí shǒu gān shuàn qí wěi zhēn jūn xiān yǐ jiàn pī pò qí sǎng chén xūn zài yǐn jiàn dāng zhōng yāo zhǎn zhī shé fù suì ěr liè kāi

施岑、甘战二人，奋勇飞步纵前，施踏其首，甘踹其尾，真君先以剑劈破其颡，陈勋再引剑当中腰斩之，蛇腹遂尔裂开。

hū yǒu yī xiǎo shé zì fù zhōng zǒu chū zhǎng yǒu shù zhàng

忽有一小蛇自腹中走出，长有数丈。

shī cén yù zhǎn zhī zhēn jūn yuē bǐ mǔ fù zhōng zhī shé wèi zēng jiàn tiān rì yóu bù céng jiā hài yú mín bù kě zhū zhī

施岑欲斩之，真君曰：“彼母腹中之蛇，未曾见天日，犹不曾加害于民，不可诛之。

suì huà yuē chù shēng hǎo qù wǒ fàng rǔ xìng mìng wú de hài rén

”遂叱曰：“畜生好去，我放汝性命，毋得害人！

xiǎo shé jù qiè bēn xíng liù qī lǐ wén gǔ zào zhī shēng yóu fǎn tīng ér gù qí mǔ

”小蛇惧怯，奔行六七里，闻鼓噪之声，犹反听而顾其母。

cǐ dì jīn wèi shé zi gǎng

此地今为蛇子港。

qún dì zǐ zài qǐng zhuī ér lù zhī zhēn jūn yuē jì fàng qí shēng ér yòu zhuī lù zhī shì xīn wú cè yǐn yě

群弟子再请追而戮之，真君曰：“既放其生而又追戮之，是心无恻隐也。

shé zi suì de rù jiāng

”蛇子遂得入江。

jīn yǒu miào zài xīn jiàn wú chéng shèn shì líng gǎn

今有庙在新建吴城，甚是灵感。

sòng zhēn zōng chì fēng líng shùn zhāo yìng ān jì huì zé wáng sú hū yuē xiǎo lóng wáng miào shì yě

宋真宗敕封“灵顺昭应安济惠泽王”，俗呼曰小龙王庙是也。

dà shé jì sǐ qí gǔ jù ér chéng zhōu jīn hào jī gǔ zhōu

大蛇既死，其骨聚而成洲，今号积骨洲。

zhēn jūn rù hǎi hūn jīng xíng zhī chù jiē liú tán jìng fán yǒu liù chù

真君入海昏，经行之处，皆留坛靖，凡有六处。

tōng hòu shí zhī de wèi qī yī yuē jìn huà jìng èr yuē jié zòu jìng sān yuē dān fú jìng sì yuē huá biǎo jìng wǔ yuē zǐ yáng jìng liù yuē huò yáng jìng qī yuē liè zhēn jìng

通候时之地为七，一曰进化靖，二曰节奏靖，三曰丹符靖，四曰华表靖，五曰紫阳靖，六曰霍阳靖，七曰列真靖。

qí shì bù ruò xīng dǒu zhī zhuàng gài yǐ zhèn yā qí hòu yě

其势布若星斗之状，盖以镇压其后也。

qí qī jìng jīn jiē wèi gōng guàn huò wèi sì yuàn

其七靖今皆为宫观，或为寺院。

jù mǎng jì zhū yāo xuè wū jiàn yú shì xǐ mó zhī qiě xuē shí yǐ shì qí fēng jīn xīn jiàn yǒu mó jiàn chí shì jiàn shí yóu zài

巨蟒既诛，妖血污剑，于是洗磨之，且削石以试其锋，今新建有磨剑池、试剑石犹在。

zhēn jūn wèi zhū tú yuē jiāo dǎng chú zhī mò jǐn gèng yǒu niè lóng jīng tōng líng bù cè jīn zhī wǒ zài cǐ ruò sì xì kuì wǒ jùn chéng kǒng wú péng èr rén mò néng shè fú

真君谓诸徒曰：“蛟党除之莫尽，更有孽龙精通灵不测，今知我在此，若伺隙溃我郡城，恐吴、彭二人莫能慑服。

mò ruò qì cǐ ér guī

莫若弃此而归。

shī cén shì gè yǒng shì wèi yuē cǐ chù yāo niè shén duō zài xún jǐ rì shā jǐ gè huí qù què hǎo

”施岑是个勇士，谓曰：“此处妖孽甚多，再寻几日，杀几个回去却好。

zhēn jūn yuē wú zài wài rì jiǔ kǒng wú jùn jiāo dǎng yòu jù zuò yī chù kě sù guī chú zhī

”真君曰：“吾在外日久，恐吾郡蛟党又聚作一处，可速归除之！

yú shì xī lí hǎi hūn ér xíng

”于是悉离海昏而行。

hǎi hūn xiāng rén gǎn zhēn jūn zhī dé suì lì shēng cí sì shí xiǎng jì bù zài huà xià

海昏乡人感真君之德，遂立生祠，四时享祭，不在话下。

qiě shuō niè lóng jīng guǒ rán shēn hèn zhēn jūn chéng qí yuǎn chū yù jiāng yù zhāng jùn gǔn chéng yī hǎi yǐ bào qián chóu

且说孽龙精果然深恨真君，乘其远出，欲将豫章郡滚成一海，以报前仇。

suì jù jí bài cán jiāo dǎng shàng yǒu qī bā bǎi yú niè lóng yuē zuó yè yuè lí yú bì

遂聚集败残蛟党，尚有七八百余，孽龙曰：“昨夜月离于毕。

jīn yè yǒu shí zhǔ tiān yīn huì míng fēng yǔ dà zuò

今夜酉时主天阴晦暝，风雨大作。

wǒ yǔ ěr děng chèn cǐ jī huì bǎ yù zhāng jùn yī gǔn ér chén yǒu hé bù kě

我与尔等趁此机会，把豫章郡一滚而沉，有何不可？

cǐ shí zhèng shì wǔ pái shí fēn wú jūn měng yǔ péng jūn kàng qià cóng xī shān gāo chù jǔ mù yī wàng zhī jiàn yāo qì màn tiān nǎi yuē xǔ shī wǎng wài zhū yāo bù xiǎng yāo qì jǐn jù yú cǐ

”此时，正是午牌时分，吴君猛与彭君抗恰从西山高处，举目一望，只见妖气漫天，乃曰：“许师往外诛妖，不想妖气尽聚于此。

yán wèi bì hū jiàn yù zhāng jùn shè bó bìng tǔ de děng shén lái jiàn wú jūn shuō niè lóng yòu jù le bā bǎi yú jiāo dǎng yù jiǎo fān jiāng xī yī jùn biàn zuò cāng hǎi zhǐ dài jīn yè yǒu pái shí fēn fēng yǔ dà zuò zhī shí jiù yào xià shǒu

”言未毕，忽见豫章郡社伯并土地等神，来见吴君说：“孽龙又聚了八百余蛟党，欲搅翻江西一郡，变作沧海，只待今夜酉牌时分风雨大作之时，就要下手。

yǒu děng jū mín wén de cǐ xìn jiē lái xiǎo shén miào zhōng kòu tóu kē nǎo jiào xiǎo shén bǎo tā

有等居民闻得此信，皆来小神庙中叩头磕脑，叫小神保他。

wǒ xiǎng jiāng xī bù chén què hǎo ruò chén le shí jié zhèng shì ní pú sà luò shuǐ zì shēn nán bǎo hái bǎo de bié rén

我想江西不沉却好，若沉了时节，正是‘泥菩萨落水，自身难保’，还保得别人？

fú wàng zūn xian zěn shēng qū chǔ

伏望尊仙怎生区处！

wú jūn tīng shuō cǐ shì dào chī le yī dà jīng suì yǔ péng jūn jí máng xià le shān tóu

”吴君听说此事，到吃了一大惊，遂与彭君急忙下了山头。

wú jūn wèi péng jūn yuē ěr qiě zhàng jiàn yī kǒu qū shǐ shén bīng xiān wǎng jiāng qián jiāng hòu xún luó

吴君谓彭君曰：“尔且仗剑一口，驱使神兵，先往江前江后寻逻。

péng jūn qù le

”彭君去了。

wú jūn nǎi shàng le yī zuò jiǔ xīng de fǎ tán

吴君乃上了一座九星的法坛，

qǔ guò yí gè wǔ léi de lìng pái

取过一个五雷的令牌，

zhàng le yī kǒu qī xīng de bǎo jiàn

仗了一口七星的宝剑，

zhù shàng yī wǎn wǔ lóng tǔ de jìng shuǐ

注上一碗五龙吐的净水，

niàn le jǐ jù qián luó héng nà jiǔ lóng pò huì zhēn jūn de shén zhòu

念了几句“干罗恒那九龙破秽真君”的神咒，

niē le yí gè sān tái dí zhēn jué

捏了一个三台的真诀，

bù le yí gè bā guà de shén gāng

步了一个八卦的神罡。

nǎi fēi fú yī dào jìng chà nián zhí gōng cáo sòng zhì rì gōng tài yáng dì jūn chù tóu xià

乃飞符一道，径差年值功曹，送至日宫太阳帝君处投下。

jiào nà tài yáng dì jūn bǎ zhè gè rì lún r huǎn huǎn de chén xià què jiāng yǒu shí fān zuò wǔ shí jiù yào rú lǔ yáng huī yǐ cháng gē jí fǎn sān shè

叫那太阳帝君把这个日轮儿缓缓的沉下，却将酉时翻作午时，就要如鲁阳挥以长戈，即返三舍；

yú gōng zhǐ yǐ duǎn jiàn què zhuǎn jǐ fēn de rì zi

虞公指以短剑，却转几分的日子。

yòu fēi fú yī dào jìng chà yuè zhí gōng cáo sòng zhì yuè gōng tài yīn xīng jūn chù tóu xià

又飞符一道，径差月值功曹，送至月宫太阴星君处投下。

jiào nà tài yīn xīng jūn bǎ zhè gè yuè lún r huǎn huǎn de yí shàng què jiāng hài shí fān zuò yǒu shí jiù yào rú tuán tuán lí hǎi jiǎo jiàn jiàn chū yún qú cǐ yè yī lún mǎn qīng guāng hé chǔ wú

叫那太阴星君把这个月轮儿缓缓的移上，却将亥时翻作酉时，就要如团团离海角，渐渐出云衢，此夜一轮满，清光何处无。

yòu fēi fú yī dào jìng chà rì zhí gōng cáo sòng zhì fēng bó chù àn xià

又飞符一道，径差日值功曹，送至风伯处按下。

jiào nà fēng bó jīn wǎn jiāng dà fēng xi le yī qì bú yào chuī xū wàn qiào bú yào nù jiào qiè bù kě guò jiāng duó qǐ lóng tóu làng fú de chuī kāi mǎ zú chén jiù shù cuō jiāng huáng yè luò rù shān tuī chū bái yún lái

叫那风伯今晚将大风息了，一气不要吹嘘，万窍不要怒叫，切不可过江掇起龙头浪，拂地吹开马足尘，就树撮将黄叶落，入山推出白云来。

yòu fēi fú yī dào jìng chà shí zhí gōng cáo sòng zhì yǔ shī chù tóu xià

又飞符一道，径差时值功曹，送至雨师处投下。

jiào nà yǔ shī jīn wǎn shōu le yǔ jiǎo xiū yào de diǎn diǎn dī dī dǎ pò bā jiāo lín lín lí lí xǐ kāi tái xiǎn tuí shān hēi wù qīng nóng mò dào hǎi chōng fēng xiè jí tuān shì shì yáng hòu kuā míng hǎi shēng rú xiàng yǔ zhàn zhāng hán

叫那雨师今晚收了雨脚，休要得点点滴滴打破芭蕉，淋淋漓漓洗开苔藓，颓山黑雾倾浓墨，倒海冲风泻急湍，势似阳侯夸溟海，声如项羽战章邯。

yòu fēi fú yī dào chà nà lǜ lìng dà shén jìng dào léi shén chù tóu xià

又飞符一道，差那律令大神，径到雷神处投下。

jiào nà léi shén jīn wǎn jiāng wǔ léi cáng zhe xiū de yào qū qǐ nà hào lìng fàng chū nà pī lì hōng hōng liè liè shǐ yī míng shān yuè zhèn zài gǔ yǔ mén kāi xiǎng jī tiān guān zhuǎn shēn cóng dì xué lái

叫那雷神今晚将五雷藏着，休得要驱起那号令，放出那霹雳，轰轰烈烈，使一鸣山岳震，再鼓禹门开，响激天关转，身从地穴来。

yòu fēi fú yī dào chà zháo jí jiǎo dà shén sòng zhì yún shī chù tóu xià

又飞符一道，差着急脚大神，送至云师处投下。

jiào tā jīn wǎn juǎn qǐ yún tóu qiè bù kě yīn yīn yūn yūn zhē yǎn tiān dì

叫他今晚卷起云头，切不可氤氤氲氲，遮掩天地；

miǎo miǎo mò mò méng bì jiāng shān

渺渺漠漠，蒙蔽江山。

shǐ nà chóng chóng yì fèng fēi céng hàn dié dié cóng lóng chū yuǎn bō tài xíng yóu zi sī qīn qiè wū xiá xiāng wáng rù mèng duō

使那重重翼凤飞层汉，叠叠从龙出远波，太行游子思亲切，巫峡襄王入梦多。

wú jūn qiǎn fú yǐ bì yòu chà nà shè bó děng shén huǒ sù bào zhī zhēn jūn jí huí yù zhāng jùn shè fú qún yāo wú de chí wù

吴君遣符已毕，又差那社伯等神，火速报知真君，急回豫章郡慑伏群妖，毋得迟误！

wú jūn tiáo bō yǐ bì suì qīn zì zhàng jiàn zhèn yā qún jiāo bù zài huà xià

吴君调拨已毕，遂亲自仗剑，镇压群蛟，不在话下。

què shuō niè lóng jīng zhǐ děng dài rì lún xià qù yuè guāng shàng lái de yǒu pái shí fēn jiù hū fēng huàn yǔ qū yún shǐ léi bǎ zhè yù zhāng yī jùn gǔn chén

却说孽龙精只等待日轮下去月光上来的酉牌时分，就呼风唤雨，驱云使雷，把这豫章一郡滚沉。

bù xiǎng cháng wàng duǎn wàng rì tou zhī zài wèi shàng zhào yào jiào tā xià qù nà rì tou jiù xiāng sì fù xià yī tiáo shéng zi zài yě bù xià qù

不想长望短望，日头只在未上照耀，叫他下去，那日头就相似缚下一条绳子，再也不下去。

niè lóng yòu zhāo nà yuè lún shàng lái zhè yuè lún jiù xiāng sì yǒu rén chě zhù zhe tā zài yě bù shàng lái

孽龙又招那月轮上来，这月轮就相似有人扯住着他，再也不上来。

niè lóng nù qǐ yě bù guǎn yǒu shí bù yǒu shí jiù mìng qǔ jiāo dǎng dà jiā hū zháo fēng lái

孽龙怒起，也不管酉时不酉时，就命取蛟党，大家呼着风来。

shéi zhī nà fēng bó zūn le wú jūn de fú mìng bàn kōng zhōng jiào dào niè lóng

谁知那风伯遵了吴君的符命，半空中叫道：“孽龙！

nǐ rú jīn xué zhè děng wāi dōu yào fàng fēng wǒ nà gè tīng nǐ

你如今学这等歪，都要放风，我那个听你！

niè lóng hū fēng bù dé jiù qù jiào léi shén dǎ léi

”孽龙呼风不得，就去叫雷神打雷。

shéi zhī nà léi shén zūn le wú jūn de fú mìng bàn xià r bù xiǎng

谁知那雷神遵了吴君的符命，半下儿不响。

niè lóng dào léi gōng léi gōng

孽龙道：“雷公雷公！

wǒ wǎng rì huàn nǐ shǎo kě yǒu qiān bǎi shēng

我往日唤你，少可有千百声。

jīn rì bàn diǎn shēng qì bù zuò gǎn hài yǎ le

今日半点声气不做，敢害哑了？

léi shén dào wǒ dào bù hài yǎ zhǐ shì nǐ jīn rì hài diān

”雷神道：“我到不害哑，只是你今日害颠！

niè lóng jiàn léi gōng bù xiǎng wú rú zhī nài zhǐ de jiào shēng yún shī kuài xìng yún lái

”孽龙见雷公不响，无如之奈，只得叫声：“云师，快兴云来！

nà yún shī zūn le wú jūn de fú mìng bǎ nà qiān yán wàn hè zhī yún zhǐ juǎn zhī tuì cáng yú mì nà kěn fàng zhī mí yú liù hé

”那云师遵了吴君的符命，把那千岩万壑之云，只卷之退藏于密，那肯放之弥于六合。

zhī jiàn yù yǔ wú chén tiān qīng qì lǎng nà yún shī hái zài bàn kōng zhōng chàng yí gè wàn lǐ cháng jiāng shōu mù yún shuǎ zǐ li

只见玉宇无尘，天清气朗，那云师还在半空中唱一个“万里长江收暮云”耍子哩。

niè lóng jiàn yún shī bù kěn xìng yún qiě qù wèn yǔ shī tǎo yǔ

孽龙见云师不肯兴云，且去问雨师讨雨。

shéi zhī nà yǔ shī yì zūn le wú jūn de fú mìng mò shuō shì qiān diǎn wàn diǎn sǎ jiāng xià lái jiù shì bàn diǎn er yě shì méi yǒu de

谁知那雨师亦遵了吴君的符命，莫说是千点万点洒将下来，就是半点儿也是没有的。

niè lóng jīng wàng rì rì bù chén zhāo yuè yuè bù shàng hū fēng fēng bù zhì huàn yǔ yǔ bù lái qū léi léi bù xiǎng shǐ yún yún bù xīng zhí jī de nù cóng xīn shàng qǐ è xiàng dǎn biān shēng

孽龙精望日日不沉，招月月不上，呼风风不至，唤雨雨不来，驱雷雷不响，使云云不兴，直激得怒从心上起，恶向胆边生！

suì wèi zhòng jiāo dǎng yuē wǒ bú yào fēng yún léi yǔ yī xiǎo xiǎo yù zhāng jùn zhōng bù rán gǔn bù chéng hǎi

遂谓众蛟党曰：“我不要风云雷雨，一小小豫章郡终不然滚不成海？

suì sǒng kāi lín jiá fān shēn yī zhuǎn bǎ nà jiāng xī zhāng jiāng mén wài jiù chén le shù shí yú zhàng

”遂耸开鳞甲，翻身一转，把那江西章江门外，就沉了数十余丈。

wú jūn kàn jiàn jí máng fēi qǐ shǒu zhōng bǎo jiàn jià qǐ zú xià xiáng yún zhí qǔ niè lóng

吴君看见，即忙飞起手中宝剑，驾起足下祥云，直取孽龙。

niè lóng yǔ wú jūn sī zhàn péng jūn yì fēi jiàn zhù dí zài jiāng xī chéng wài dà shā yī cháng niè lóng zhāo qǔ dǎng lèi yī yǒng ér zhì zài shàng de biàn chéng wú shù de huáng fēng pū tóu pū nǎo luàn dīng

孽龙与吴君厮战，彭君亦飞剑助敌，在江西城外大杀一常孽龙招取党类，一涌而至，在上的变成无数的黄蜂，扑头扑脑乱丁；

zài xià de biàn chéng gǔn gǔn de cháng shé biàn zú luàn rào

在下的变成滚滚的长蛇，遍足乱绕。

niè lóng gēng biàn zuò gè jīn gāng pú sà zhǎng yòu zhǎng dà yòu dà shǒu zhí jīn gē yǔ wú jūn péng jūn hùn zhàn

孽龙更变作个金刚菩萨，长又长，大又大，手执金戈，与吴君、彭君混战。

hǎo yí gè wú jūn yòu hǎo yí gè péng jūn

好一个吴君，又好一个彭君！

shàng shā gè xuě huā gài dǐng zhàn zhù kuáng fēng

上杀个雪花盖顶，战住狂蜂；

xià shā gè kū shù pán gēn zhàn zhù cháng shé

下杀个枯树盘根，战住长蛇；

zhōng shā gè yào zǐ fān shēn dǐ zhù niè lóng

中杀个鹞子翻身，抵住孽龙。

zì wèi shí shā qǐ shā jìn huáng hūn

自未时杀起，杀近黄昏。

hū zhēn jūn tóng zhe zhū dì zi dào lái dà hē yī shēng xǔ xùn zài cǐ

忽真君同着诸弟子到来，大喝一声：“许逊在此！

niè chù gǎn sì hài me

孽畜敢肆害么？

zhū jiāo dǎng jiē yǒu jù sè

”诸蛟党皆有惧色。

niè lóng jiàn le zhēn jūn yǎo dìng yá gēn yào bào qián chóu nǎi wèi qún jiāo yuē jīn rì zāo cǐ dà nàn wǒ yǔ ěr děng shēng sǐ cún wáng zài cǐ yī jǔ

孽龙见了真君，咬定牙根，要报前仇，乃谓群蛟曰：“今日遭此大难，我与尔等，生死存亡，在此一举！

zhū jiāo yǒng yuè yán yuē fù zǐ xiōng dì dāng pàn mìng yī zhàn shèng zé tóng shēng bài zé tóng sǐ

”诸蛟踊跃言曰：“父子兄弟，当拚命一战，胜则同生，败则同死！

suì yǔ niè lóng jīng lì zhàn zhēn jūn

”遂与孽龙精力战真君。

zěn jiàn de lì hài chóu yún bì rì shā qì màn kōng dì fù tiān fān shén chóu guǐ kū xiān zǐ wú biān fǎ lì yāo jīng xǔ dà shén tōng

怎见得利害：愁云蔽日，杀气漫空，地覆天翻，神愁鬼哭，仙子无边法力，妖精许大神通。

yí gè wàn zhàng tán zhōng niè guài wǔ zhe jīn gē

一个万丈潭中孽怪，舞着金戈；

yí gè jiǔ zhòng tiān shàng zhēn xian fēi jiàng bǎo jiàn

一个九重天上真仙，飞将宝剑。

yí gè léng léng céng céng jiǎ lín sǒng dòng yí gè biàn biàn huà huà shǒu duàn gāo qiáng

一个棱棱层层甲鳞竦动，一个变变化化手段高强。

yí gè ā yī kǒu yāo qì wù zhǎng yún mí

一个呵一口妖气，雾涨云迷；

yí gè chuī yī kǒu xiān fēng tiān qīng qì lǎng

一个吹一口仙风，天清气朗。

yí gè lǐng jiāo zǐ jiāo sūn zhàn zhēn xiān qià hǎo shì bā shí wàn cáo bīng áo chì bì

一个领蛟子蛟孙战真仙，恰好似八十万曹兵鏖赤壁；

yí gè tóng xian tú xian dì shōu yāo niè què hǎo sì èr shí bā hàn jiāng nào kūn yáng

一个同仙徒仙弟收妖孽，却好似二十八汉将闹昆阳。

yí gè fān jiāng liú jiǎo hǎi shuǐ chóng chóng dié dié yǒng bō tāo

一个翻江流，搅海水，重重叠叠涌波涛；

yí gè hàn qián shū yáo kūn zhóu liè liè hōng hōng yùn pī lì

一个撼干枢，摇坤轴，烈烈轰轰运霹雳。

yí gè yào wèi zú lèi bào le yuān chóu yí gè yào wéi shēng mín chú jiāng huò hài

一个要为族类报了冤仇，一个要为生民除将祸害。

zhèng shì

正是：

liǎng biān qí jué lì yí yàng xiǎn shén jī

两边齐角力，一样显神机。

dào tóu fēn shèng bài bì jìng yǒu xióng cí

到头分胜败，毕竟有雄雌。

què shuō niè lóng jīng fèn sǐ lái zhàn zhēn jūn zhēn jūn zhèng yào ná zhù tā yǐ jué huò gēn

却说孽龙精奋死来战真君，真君正要拿住他，以绝祸根。

nèi xiē jiāo dǎng zhōng shì xīn zhōng jù qiè zhēn jūn de dì zǐ men gè chí bǎo jiàn huò zhǎn le yī liǎng gè de huò zhǎn le sān sì gè de huò zhǎn le wǔ liù gè de pēn chū xīng xuè yī piàn tòng hóng

那些蛟党终是心中惧怯，真君的弟子们各持宝剑，或斩了一两个的，或斩了三四个的，或斩了五六个的，喷出腥血，一片通红。

zhōu guǎng yī jiàn yòu jiāng niè lóng de dì èr zi zhǎn le

周广一剑，又将孽龙的第二子斩了。

qí yú jiāo dǎng yī gè gè biàn huà zǒu qù

其余蛟党一个个变化走去。

zhǐ yǒu niè lóng yǔ zhēn jūn dú zhàn huí tóu yī kàn jiāo dǎng wú yī rén zài shēn bàng yě zhǐ de tiào shàng yún duān huà yī zhèn hēi fēng ér zǒu

只有孽龙与真君独战，回头一看，蛟党无一人在身傍，也只得跳上云端，化一阵黑风而走。

zhēn jūn jí zhuī gǎn shí yǐ shī qí suǒ zài nǎi tóng zhòng dì zǐ huí guī

真君急追赶时，已失其所在，乃同众弟子回归。

zhēn jūn wèi wú měng yuē cǐ fān ruò fēi jūn zhī fǎ lì shù bǎi wàn shēng líng jǐn zàng yú bō tāo zhōng yǐ

真君谓吴猛曰：“此番若非君之法力，数百万生灵，尽葬于波涛中矣！

wú jūn yuē quán zhàng zūn shī shā tuì jiāo niè bù rán dì zǐ yì wēi yě

”吴君曰：“全仗尊师杀退蛟孽，不然弟子亦危也。

què shuō niè lóng lǚ bài chú shā sǐ zú lèi wài liù zǐ zhī zhōng yǐ shā qù sì zǐ

却说孽龙屡败，除杀死族类外，六子之中，已杀去四子。

zhòng jiāo dǎng kǒng zhēn jūn zhū yǐ xīn yàng yàng bù ān jìn jiē biàn qù zhǐ yǒu sān jiāo wèi biàn sān jiāo zhě èr jiāo xì niè lóng zi yī jiāo xì niè lóng sūn cáng yú xīn jiàn zhōu zhǔ zhī zhōng

众蛟党恐真君诛已，心怏怏不安，尽皆变去，止有三蛟未变，三蛟者：二蛟系孽龙子，一蛟系孽龙孙，藏于新建洲渚之中。

qí yú gè biàn xíng wéi rén sàn yú gè jùn chéng shì zhèn zhōng táo duǒ zāi nàn

其余各变形为人，散于各郡城市镇中，逃躲灾难。

yī rì yǒu zhēn jūn dì zǐ céng hēng rù yú chéng shì jiàn èr shào nián zhuàng mào shū yì jū gōng cháng yī xiàng céng hēng wèn yuē gōng fēi xǔ jūn gāo mén hu

一日，有真君弟子曾亨入于城市，见二少年，状貌殊异，鞠躬长揖，向曾亨问曰：“公非许君高门乎？

céng hēng yuē rán

”曾亨曰：“然。

jì ér wèn shào nián yuē jūn shì hé rén yě

既而问少年曰：“君是何人也？

shào nián yuē pū jiā jū cháng ān lěi shì chóng shàn

”少年曰：“仆家居长安，累世崇善。

yuǎn wén xǔ gōng shēn yǒu dào shù zhū yá zhǎn yāo bì zhàng shén jiàn yuàn wén cǐ shén jiàn yǒu hé gōng yòng

远闻许公深有道术，诛邪斩妖，必仗神剑，愿闻此神剑有何功用？

céng hēng yuē wú shī shén jiàn gōng yòng shén dà zhǐ tiān tiān kāi zhǐ de dì liè zhǐ xīng chén zé shī dù zhǐ jiāng hé zé nì liú

”曾亨曰：“吾师神剑，功用甚大，指天天开，指地地裂，指星辰则失度，指江河则逆流。

wàn yá bù gǎn dāng qí fēng qiān yāo mò néng yīng qí ruì

万邪不敢当其锋，千妖莫能撄其锐。

chū xiá shí shuāng hán xuě lǐn

出匣时，霜寒雪凛；

yào guāng chù guǐ kū shén chóu

耀光处，鬼哭神愁。

nǎi tiān cì zhī zhì bǎo yě

乃天赐之至宝也。

shào nián yuē shì jiān zhī wù bù zhī yì yǒu hé wù kě dāng xián shī shén jiàn ér bù wéi qí suǒ shāng

”少年曰：“世间之物，不知亦有何物可当贤师神剑，而不为其所伤？

céng hēng xì wèi zhī yuē wú shī shén jiàn wéi bù shāng dōng guā hú lú èr wù ěr qí yú tā wù jiē bù néng dāng yě

”曾亨戏谓之曰：“吾师神剑，惟不伤冬瓜葫芦二物耳，其余他物皆不能当也。

shào nián wén yán suì gào cí ér qù

”少年闻言，遂告辞而去。

céng hēng yì bù zhī shào nián nǎi shì jiāo jīng suǒ biàn yě

曾亨亦不知少年乃是蛟精所变也。

jiāo jīng yī wén dōng guā hú lú zhī yán jǐn shuō yǔ dǎng lèi zhī xī

蛟精一闻冬瓜葫芦之言，尽说与党类知悉。

zhēn jūn yī rì yǐ shén jiàn shòu dì zǐ shī cén gān zhàn lìng qí biàn xún jiāo dǎng zhū zhī

真君一日以神剑授弟子施岑、甘战，令其遍寻蛟党诛之。

jiāo dǎng yǐ gān shī èr rén xún zhuī shèn jǐn suì jiē huà wèi hú lú dōng guā fàn mǎn jiāng zhōng

蛟党以甘、施二人寻追甚紧，遂皆化为葫芦冬瓜，泛满江中。

zhēn jūn dēng xiù fēng zhī diān yùn shén guāng yī wàng nǎi hū shī cén gān zhàn wèi yuē jiāng zhōng suǒ fú zhě fēi hú lú dōng guā nǎi jiāo jīng yú dǎng yě

真君登秀峰之巅，运神光一望，乃呼施岑、甘战谓曰：“江中所浮者，非葫芦冬瓜，乃蛟精余党也。

rǔ èr rén kě lǚ shuǐ nèi zhǎn zhī

汝二人可履水内斩之。

yú shì shī cén gān zhàn fēi bù shuǐ shàng jǔ jiàn wàng hú lú luàn kǎn

于是施岑、甘战飞步水上，举剑望葫芦乱砍。

nà dōng guā hú lú nǎi shì qīng fú zhī wù yī kǎn jí rù shuǐ zhōng bù néng de pò

那冬瓜葫芦乃是轻浮之物，一砍即入水中，不能得破。

zhèng ào nǎo zhī jiān hū yǒu guò wǎng dà xiān zài xū kōng zhōng guān kàn suì lìng shè bó zhī shén biàn wéi yī bā gē niǎo er zài shī cén gān zhàn tóu shàng jiào yuē xià tī shàng xià tī shàng

正懊恼之间，忽有过往大仙在虚空中观看，遂令社伯之神，变为一八哥鸟儿，在施岑、甘战头上叫曰：“下剔上，下剔上。

shī cén dà wù jí jǔ jiàn zì xià tī shàng mǎn jiāng jiāo dǎng yuē yǒu qī bǎi yú xìng mìng lián gēn dài màn xī wú jiào lèi

”施岑大悟，即举剑自下剔上，满江蛟党约有七百余性命，连根带蔓，悉无噍类。

jiāng zhōng bì deng deng liú shuǐ biàn wéi hóng gǔn gǔn bō tāo

江中碧澄澄流水，变为红滚滚波涛。

zhǐ yǒu sān jiāo wèi jí biàn xíng zhě yīn ér huò miǎn

止有三蛟未及变形者，因而获免。

zhēn jūn jiàn jiāo dǎng jǐn zhū suì fēng nà bā gē niǎo er tóu shàng yī guān suǒ yǐ zhì jīn bā gē er tóu shàng jiē yǒu yī guān

真君见蛟党尽诛，遂封那八哥鸟儿头上一冠，所以至今八哥儿头上，皆有一冠。

zhēn jūn zhǎn jǐn jiāo dǎng hòu rén yǒu shī tàn yuē shén jiàn léng léng pì wàn yá bì bō jiāng shàng kǎn hú guā

真君斩尽蛟党，后人有诗叹曰：神剑棱棱辟万邪，碧波江上砍葫瓜。

niè lóng dǎng lèi sī fān hǎi bù jué jiāng xīn shā zì jiā

孽龙党类思翻海，不觉江心杀自家。

qiě shuō niè lóng jīng suǒ shēng liù zǐ yǐ zhū qí sì

且说孽龙精所生六子，已诛其四。

jiāo dǎng qiān yú jù bèi zhēn jūn zhū miè

蛟党千余，俱被真君诛灭。

zhǐ yǒu dì sān zi yǔ dì liù zǐ bìng yǒu yī cháng sūn cáng yú xīn jiàn xiàn zhōu zhǔ zhī zhōng shàng de liú mìng

止有第三子与第六子，并有一长孙藏于新建县洲渚之中，尚得留命。

jí wén zhēn jūn jǐn zhū qí jiāo lèi nǎi dà kū yuē wú fù wèi zhī xià luò jīn wú děng xiōng dì liù rén chuán yǒu zǐ sūn liù qī bǎi bìng qí zú lèi gòng jì qiān yú

及闻真君尽诛其蛟类，乃大哭曰：“吾父未知下落，今吾等兄弟六人，传有子孙六七百，并其族类，共计千余。

jīn jiē bèi xǔ xùn jiǎo miè zhǐ liú wǒ xiōng dì èr rén bìng yī zhí zài cǐ

今皆被许逊剿灭，止留我兄弟二人，并一侄在此。

wú zhī xǔ xùn dào fǎ gāo miào qǐ kěn róng wǒ shū zhí men xìng mìng

吾知许逊道法高妙，岂肯容我叔侄们性命？

bù rú qián wǎng fú jiàn děng chù táo duǒ cán shēng zài zuò qū chǔ

不如前往福建等处，逃躲残生，再作区处。

zhèng yù qǐ xíng hū jiàn zhēn jūn tóng dì zǐ gān zhàn shī cén zú zhì sān jiāo jí máng táo qù

”正欲起行，忽见真君同弟子甘战、施岑卒至，三蛟急忙逃去。

zhēn jūn jiàn yī dào yāo qì chōng tiān ér qǐ nǎi zhǐ yǔ gān shī èr rén yuē cǐ chù yǒu jiāo dǎng wèi miè kě zhuī qù chú zhī yǐ jué qí gēn

真君见一道妖气冲天而起，乃指与甘、施二人曰：“此处有蛟党未灭，可追去除之，以绝其根。

zhēn jūn suì yǔ gān shī èr rén fēi bù ér xíng niè zōng zhuī zhì bàn lù shī cén fēi jiàn zhǎn qù yī wěi

真君遂与甘、施二人，飞步而行，蹑踪追至半路，施岑飞剑斩去一尾。

zhuī zhì fú jiàn yán píng fǔ dì míng chá yáng jiǔ lǐ tán qí yī jiāo jí cáng yú shēn tán zhī zhōng

追至福建延平府，地名搽洋九里潭，其一蛟即藏于深潭之中。

zhēn jūn zhào xiāng rén wèi yuē wú nǎi yù zhāng xǔ xùn jīn zhuī yī jiāo jīng zhì cǐ fú yú cǐ tán

真君召乡人谓曰：“吾乃豫章许逊，今追一蛟精至此，伏于此潭。

wú jīn jiāng zhú yī gēn chā yú tán pàn shí bì zhī shàng yǐ zhèn yā zhī bù xǔ cán hài shēng mín

吾今将竹一根，插于潭畔石壁之上，以镇压之，不许残害生民。

rǔ děng jū mín wù de kǎn qù

汝等居民，勿得砍去！

yán bì jí jiāng zhú chā zhī zhǔ yuē cǐ zhú ruò ba xǔ rǔ zài shēng

”言毕，即将竹插之，嘱曰：“此竹若罢，许汝再生；

cǐ zhú ruò mào bù xǔ zài chū

此竹若茂，不许再出。

zhì jīn tán pàn qí zhú mǔ ruò diāo líng zé fù shēng yī sǔn chéng zhú tì huàn fù mào

至今潭畔，其竹母若凋零，则复生一笋，成竹替换复茂。

jīn hào wèi xǔ zhēn jūn zhú zhì jīn qí zhú yī gēn zài

今号为“许真君竹”，至今其竹一根在。

wǎng lái zhōu chuán yǒu shāng rén jiàn qí jiāo zhě qí jiāo wú wěi

往来舟船，有商人见其蛟者，其蛟无尾。

gèng yǒu yī jiāo bèi zhēn jūn yǔ gān shī èr rén gǎn zhì fú jiàn jiàn níng fǔ chóng ān xiàn

更有一蛟被真君与甘、施二人，赶至福建建宁府崇安县。

yǒu yī sì míng huái yù sì qí sì yǒu yī cháng lǎo fǎ míng quán shàn chán shī zài fǎ táng sòng jīng

有一寺名怀玉寺，其寺有一长老，法名全善禅师，在法堂诵经。

hū jiàn yī shào nián zǒu rù sì zhōng āi gào yuē wú nǎi niè lóng zhī zǐ jīn bèi xǔ xùn jiǎo miè quán jiā zhuī gǎn zhì cǐ

忽见一少年走入寺中，哀告曰：“吾乃孽龙之子，今被许逊剿灭全家，追赶至此。

wàng xián shī lián mǐn jiù wǒ yī mìng

望贤师怜悯，救我一命。

hòu dāng zhòng bào

后当重报！

zhǎng lǎo yuē wú wén yù zhāng xǔ xùn dào fǎ gāo miào huì yǎn tōng shén wú cǐ sì zhōng hé chǔ kě duǒ

长老曰：“吾闻豫章许逊道法高妙，慧眼通神，吾此寺中，何处可躲？

shào nián yuē zhǎng lǎo cí bēi wèi niàn ruò kěn jiù bá xiǎo rén xiǎo rén dāng huà zuò sù mǐ yī lì cáng yú xián shī zhǎng zhōng dài xǔ xùn dào sì xián shī zhī hé zhǎng sòng jīng fāng bǎo wú shì

”少年曰：“长老慈悲为念，若肯救拔小人，小人当化作粟米一粒藏于贤师掌中，待许逊到寺，贤师只合掌诵经，方保无事。

zhǎng lǎo yǔn nuò

”长老允诺。

shào nián jí huà wèi sù mǐ yī lì rù yú zhǎng lǎo zhǎng zhōng duǒ qì

少年即化为粟米一粒，入于长老掌中躲讫。

zhēn jūn yǔ gān zhàn shī cén èr rén gǎn rù sì zhōng wèi zhǎng lǎo yuē wú nǎi yù zhāng xǔ xùn gǎn yī jiāo jīng zhì cǐ

真君与甘战、施岑二人，赶入寺中，谓长老曰：“吾乃豫章许逊，赶一蛟精至此。

jīn zài hé chǔ

今在何处？

kě lìng tā chū lái jiàn wǒ

可令他出来见我！

zhǎng lǎo yě bù dā yìng zhǐ guǎn hé zhǎng gǒng shǒu kǒu niàn zhēn jīng

”长老也不答应，只管合掌拱手，口念真经。

zhēn jūn bù zhī cáng zài zhǎng lǎo zhǎng zhōng biàn xún bú jiàn suì wǎng sì wài qián hòu chù xún zhī bìng bù jiàn zōng jì

真君不知藏在长老掌中，遍寻不见，遂往寺外前后处寻之，并不见踪迹。

shī cén yuē xiǎng jiāo jīng qù yǐ wú děng hé wǎng tā chǔ xún gǎn

施岑曰：“想蛟精去矣，吾等合往他处寻赶。

què shuō jiāo jīng yǐ zhēn jūn qù sì yǐ yuǎn nǎi fù huà wèi shào nián bài xiè zhǎng lǎo yuē shēn méng xián shī huó mìng zhī ēn wú kě bào dá wàng xián shī fēn fù sì zhōng zhe lìng qī rì qī yè bú yào zhuàng zhōng léi gǔ róng wǒ bào dá yī èr

却说蛟精以真君去寺已远，乃复化为少年，拜谢长老曰：“深蒙贤师活命之恩，无可报答，望贤师分付寺中，着令七日七夜不要撞钟擂鼓，容我报答一二。

zhǎng lǎo yī yán fēn fù shī xiōng shī dì tú zǐ tú sūn děng qì

”长老依言，分付师兄师弟、徒子徒孙等讫。

jí zhì sān rì zhī jiàn sì zhōng qián hòu kuáng fēng dùn qǐ lěng qì sōu sōu tǔ mù zì dòng

及至三日，只见寺中前后狂风顿起，冷气飕飕，土木自动。

zhǎng lǎo dà jīng wèi sēng zhòng yuē wú guān niè lóng zhī zǐ běn shì hài rén zhī wù de wǒ jiù mìng jiào wǒ děng qī rì qī yè bù dòng zhōng gǔ

长老大惊，谓僧众曰：“吾观孽龙之子，本是害人之物，得我救命，教我等‘七日七夜不动钟鼓’。

jīn zhǐ sān rì fēng jǐng yì cháng xiǎng bì shì tā bǎ yán yǔ hōng wǒ

今止三日，风景异常，想必是他把言语哄我。

ruò bù dǎ dòng zhōng gǔ mò chéng wàng tā bào ēn cǐ sì fǎn zāo qí hài nà shí huǐ zhī wǎn yǐ

若不打动钟鼓，莫承望他报恩，此寺反遭其害，那时悔之晚矣。

yú shì jí lìng sēng zhòng zhuàng qǐ nà dōng lóu shàng huá zhōng

”于是即令僧众撞起那东楼上华钟。

nà zhōng r xiǎng le yī bǎi dān bā shēng róng róng wāng wāng zhèng shì fàn wáng gōng lǐ jīng shēng hǒu shāng kè zhōu zhōng yè bàn wén

那钟儿响了一百单八声，荣荣汪汪，正是：梵王宫里鲸声吼，商客舟中夜半闻。

yòu dǎ qǐ nà xi lóu shàng huà gǔ

又打起那西楼上画鼓。

nà gǔ r xiǎng le yí gè sān qǐ sān shā dīng dīng dōng dōng zhèng shì yǎn ruò léi míng yún hàn shàng huǎng yí tuó hǒu hǎi tāo zhōng

那鼓儿响了一个三起三煞，叮叮冬冬，正是：俨若雷鸣云汉上，恍疑鼍吼海涛中。

nà jiāo jīng wén de zhōng gǔ zhī shēng

那蛟精闻得钟鼓之声，

chī le yī jīng

吃了一惊，

jí zhuǎn shēn yòu huà wèi shào nián

即转身又化为少年，

huí dào sì zhōng

回到寺中，

lái jiàn zhǎng lǎo yán yuē wú qián rì fēn fù sì zhōng

来见长老言曰：“吾前日分付寺中，

qī rì wù dòng zhōng gǔ

七日勿动钟鼓，

yì yù jiāng sì mén wài qián hòu gāo shān jùn lǐng

意欲将寺门外前后高山峻岭，

gǔn chéng wàn mǔ liáng tián

滚成万亩良田，

bào dá wǒ shī huó mìng zhī ēn

报答我师活命之恩。

jīn cái sān rì zhǐ jiāng gāo shān shàng lüè dàng de píng xiē gǔn yǒu quán chū wèi jí rú shù ér wú shī jí dòng zhōng gǔ qí gù hé yě

今才三日，止将高山上略荡得平些，滚有泉出，未及如数，而吾师即动钟鼓，其故何也？

zhǎng lǎo yǐ kuáng fēng dùn qǐ shān dòng dì dòng wèi duì

”长老以狂风顿起，山动地动为对。

nà shào nián bù shèng tàn xī

那少年不胜叹息。

zhǎng lǎo nǎi lìng rén wǎng sì wài qián hòu guān zhī dàn jiàn gāo jùn zhī chù jiē dàng de tǎn píng

长老乃令人往寺外前后观之，但见高峻之处，皆荡得坦平。

gǔn gǔn quán liú bù jié

滚滚泉流不竭。

zhì jīn huái yù sì zhōng bù zhǐ qiān qǐng píng tǎn liáng tián gài yì jiāo jīng bào ēn suǒ zhì

至今怀玉寺中，不止千顷平坦良田，盖亦蛟精报恩所致。

què shuō zhēn jūn lí le sì mén biàn xún bú jiàn jiāo jīng nǎi fù huí gāo chù wàng zhī zhī jiàn yāo qì yī yuán hái zài sì zhōng

却说真君离了寺门，遍寻不见蛟精，乃复回高处望之，只见妖气依原还在寺中。

nǎi yǔ gān shī èr rén yòu lái sì zhōng xún mì

乃与甘、施二人，又来寺中寻觅。

qí jiāo jīng zhī zhēn jūn fù lái jí xiān huà wèi yī sēng bài cí zhǎng lǎo yán yuē wú zú zhōng yǒu zhòng qiān yú jiē bèi xǔ xùn zhū miè

其蛟精知真君复来，即先化为一僧，拜辞长老言曰：“吾族中有众千余，皆被许逊诛灭。

xiōng dì liù rén yǐ wáng qí sì wú fù yòu wèi zhī cún wáng hé rú

兄弟六人，已亡其四，吾父又未知存亡何如。

wú jīn huǐ gǎi qián fēi xiū xíng wù dào

吾今悔改前非，修行悟道。

yán bì chuí lèi ér bié

”言毕垂泪而别。

zhēn jūn guǒ fù zhì sì zhōng zhī jiàn yāo qì chū wài suì nǎi niè jì zhuī zhì jiàn yáng dì míng yè dūn

真君果复至寺中，只见妖气出外，遂乃蹑迹追至建阳，地名叶墩。

yáo jiàn yī sēng zhī shì jiāo jīng suǒ biàn

遥见一僧，知是蛟精所变。

nǎi lìng gān shī èr dì zǐ zhuī gǎn zhì jìn gān shī yì yù zhǎn zhī zhēn jūn lián máng hē zhù yuē bù kě

乃令甘、施二弟子追赶至近，甘、施意欲斩之，真君连忙喝住曰：“不可！

cǐ wù suī shì hài rén jīn huà wèi sēng liàng bì gǎi è qiān shàn

此物虽是害人，今化为僧，量必改恶迁善。

suì huà yuē niè chù wǒ jīn shè rǔ qián qù rǔ wù yào cóng shàn xiū xíng wù hài shēng mín

”遂叱曰：“孽畜，我今赦汝前去，汝务要从善修行，勿害生民！

wú yǒu dì yǔ fēn fù yǔ rǔ láo xīn jì zhe féng hú zé zhǐ féng yǎng zé zhù fēn fù yǐ bì suì zòng zhī ér qù

吾有谛语，分付与汝，劳心记着：‘逢湖则止，逢仰则祝’”分付已毕，遂纵之而去。

gān zhàn huà yuē niè chù wǒ shī fù ráo le nǐ xìng mìng zài bù yào hài rén

甘战叱曰：“孽畜，我师父饶了你性命，再不要害人！

shī cén yì huà yuē niè chù nǐ ruò bù zūn wǒ shī fù dì yǔ zài ruò hài rén wǒ qín rǔ jiù rú fǎn zhǎng zhī yì

”施岑亦叱曰：“孽畜，你若不遵我师父谛语，再若害人，我擒汝就如反掌之易！

nà sēng hán xiū luàn cuàn ér qù

那僧含羞乱窜而去。

tuō lí le yè dūn de fāng lái zhì yī cūn qián yǒu yī shān yù yī mù tóng

脱离了叶墩地方，来至一村，前有一山，遇一牧童。

qí sēng nǎi wèn yuē cǐ chù shì hé dì fāng

其僧乃问曰：“此处是何地方？

mù tóng dá yuē cǐ chù dì fāng guì hú qián miàn yī shān míng yuē yǎng shān

”牧童答曰：“此处地方贵湖，前面一山，名曰仰山。

sēng wén mù tóng zhī yán nǎi dà xǐ yuē shì jiān chéng zhēn jūn fēn fù féng hú zé zhǐ féng yǎng zé zhù jīn dào cǐ chù hé cǐ èr yì kě yǐ zài cǐ jū zhù yǐ

”僧闻牧童之言，乃大喜曰：“适间承真君分付：‘逢湖则止，逢仰则祝’今到此处，合此二意，可以在此居住矣。

suì qì yú lù páng shuǐ tián zhī jiān qí zhōng jiān quán shuǐ sì shí bù jié cǐ dì míng lóng kū

”遂憩于路旁水田之间，其中间泉水，四时不竭，此地名龙窟。

hòu nǎi míng lí lóng kū

后乃名离龙窟。

lóng sēng jí yú yǎng shān xiū xíng fǎ míng gǔ méi chán shī

龙僧即于仰山修行，法名古梅禅师。

suì jiàn yī sì míng yǎng shān sì

遂建一寺，名仰山寺。

qí sì dāng shí fá shuǐ gǔ méi jiāng zhǐ tóu zài shí bì shàng luàn zhǐ jiē yǒu quán chū

其寺当时乏水，古梅将指头在石壁上乱指，皆有泉出。

qí sì tián liáng yì guǎng zhì jīn yóu zài

其寺田粮亦广，至今犹在。

zhēn jūn jí yú yè dūn lì yī guān míng yuē zhēn jūn guān yáo yǔ yǎng shān xiāng duì yǐ zhèn yā zhī

真君即于叶墩立一观，名曰真君观，遥与仰山相对，以镇压之。

qí guān zhì jīn yóu cún

其观至今犹存。

què shuō zhēn jūn yòu zhuī yī jiāo jīng qí jiāo nǎi niè lóng dì yī zi zhī zǐ niè lóng zhī zhǎng sūn yě

却说真君又追一蛟精，其蛟乃孽龙第一子之子，孽龙之长孙也。

cǐ jiāo zhí zǒu zhì fú zhōu nán tái duǒ bì qián qí zōng jì

此蛟直走至福州南台躲避，潜其踪迹。

zhēn jūn mìng gān shī èr dì zǐ biàn chǔ xún suǒ nǎi zì lì yú yī shí shàng chuí lún bǎ diào

真君命甘、施二弟子遍处寻索，乃自立于一石上，垂纶把钓。

hū jué diào sī ruò yǒu rén chě zhù yì bān zhēn jūn nǎi zhàn zài shí shàng yòng lì yī chě shí suì liè kāi

忽觉钓丝若有人扯住一般，真君乃站在石上，用力一扯，石遂裂开。

shí zhì jīn yóu zài yīn míng wéi diào lóng shí

石至今犹在，因名为钓龙石。

zhī jiàn chě qǐ yí gè dà luó yuē yǒu èr sān zhàng gāo dà

只见扯起一个大螺，约有二三丈高大。

luó zhōng yǒu yī nǚ zǐ xiàn chū zhēn jūn yuē rǔ yāo yě

螺中有一女子现出，真君曰：“汝妖也！

nà nǚ zǐ shuāng xī guì de gào yuē qiè nǎi nán hǎi shuǐ hóu dì sān nǚ

”那女子双膝跪地，告曰：“妾乃南海水侯第三女。

wén zūn shī chuán de xiān dào yù qiú zhǐ jiào xiū zhēn zhī lù gù chéng luó zhōu tè lái xiāng kòu

闻尊师传得仙道，欲求指教修真之路，故乘螺舟特来相叩。

zhēn jūn nǎi zhǐ yǐ gāo gài shān kě wèi xiū liàn zhī suǒ qiě yuē cǐ shān yǒu kǔ shēn gān cǎo shàng yǒu yī jǐng rǔ jiāng qí yào tóu yú jǐng zhōng rì yǐn qí shuǐ jiǔ zé zì kě chéng xiān

”真君乃指以高盖山，可为修炼之所，且曰：“此山有苦参甘草，上有一井，汝将其药投于井中，日饮其水，久则自可成仙。

suì mìng nǚ zǐ fù rù luó zhōng yòng xùn fēng yī kǒu chuī luó zhōu fú yú shuǐ miàn zhí dào gāo gài shān xià

”遂命女子复入螺中，用巽风一口，吹螺舟浮于水面，直到高盖山下。

nǚ zǐ chéng luó yú cǐ qí luó huà wèi dà shí zhì jīn yóu zài

女子乘螺于此，其螺化为大石，至今犹在。

suì dēng shān cǎi qǔ kǔ shēn gān cǎo děng yào rì yú jǐng zhōng tóu zhī yǐn qí jǐng quán hòu nǚ zǐ guǒ chéng xian ér qù

遂登山采取苦参甘草等药，日于井中投之，饮其井泉，后女子果成仙而去。

zhì jīn qí xiāng yǒu bìng zhě jí jǐng quán yǐn zhī qí bìng kě yù

至今其乡有病者，汲井泉饮之，其病可愈。

què shuō shī cén gān zhàn huí jiàn zhēn jūn yán jiāo jīng wú yǒu xún chù

却说施岑、甘战回见真君，言蛟精无有寻处。

zhēn jūn dēng gāo shān jué dǐng yǐ wàng jiàn yāo qì yī dào yǐn yǐn zài fú zhōu chéng kāi yuán sì jǐng zhōng pēn chū nǎi wèi dì zǐ yuē jiāo jīng yǐ rù zài jǐng zhōng yǐ

真君登高山绝顶以望，见妖气一道，隐隐在福州城开元寺井中喷出，乃谓弟子曰：“蛟精已入在井中矣。

suì zhì qí sì zhōng yòng tiě fú yī zuò zhì yú jǐng shàng yā zhī

”遂至其寺中，用铁佛一座，置于井上压之。

qí tiě fú zhì jīn yóu zài

其铁佛至今犹在。

zhēn jūn shōu fú sān jiāo yǐ bì suì tóng gān zhàn shī cén fù huí yù zhāng zài xún niè lóng zhū zhī

真君收伏三蛟已毕，遂同甘战、施岑复回豫章，再寻孽龙诛之。

hòu rén yǒu shī tàn yuē

后人有诗叹曰：

tiáo tiáo qiān lǐ dào nán mǐn xún mì jiāo jīng jià wù yún

迢迢千里到南闽，寻觅蛟精驾雾云。

dào chù liú míng liú yì jì jīn rén wàn gǔ yǎng zhēn jūn

到处留名留异迹，今人万古仰真君。

què shuō niè lóng jì bù néng gǔn chén yù zhāng qí zú dǎng biàn wéi guā hú yī gài bèi zhēn jūn suǒ miè

却说孽龙既不能滚沉豫章，其族党变为瓜葫，一概被真君所灭。

suǒ shēng liù zǐ zhǎn le sì zǐ zhǐ yǒu èr zi yī sūn yóu wèi zhī xià luò

所生六子，斩了四子，只有二子一孙，犹未知下落。

yuè sī yuè nǎo zhǐ de yòu bēn wǎng yáng zǐ jiāng zhōng jiàn le huǒ lóng fù qīn kū sù qí shì

越思越恼，只得又奔往洋子江中，见了火龙父亲，哭诉其事。

huǒ lóng yuē sì bǎi nián qián xiào tì míng wáng chuán fǎ yǔ lán gōng què shǐ lán gōng chuán fǎ yǔ chén mǔ chén mǔ chuán fǎ yǔ xǔ xùn

火龙曰：“四百年前，孝悌明王传法与兰公，却使兰公传法与谌母，谌母传法与许逊。

wú zhī xǔ xùn yī shēng rǔ děng yǒu cǐ nán jiǔ yǐ

吾知许逊一生，汝等有此难久矣。

gù wǒ dāng shí jiù lìng le yuán shuài tǒng lǐng xiā bīng xiè jiàng yào wèn tā zhuī le jīn dān bǎo jiàn tóng fú tiě quàn zhī wén

故我当时就令了鼋帅，统领虾兵蟹将，要问他追了金丹宝鉴、铜符铁券之文。

shéi zhī nà lán gōng jiāng wǒ děng shā bài

谁知那兰公将我等杀败。

wǒ bǐ shí shào nián jīng zhuàng yě nài hé lán gōng bù dé

我彼时少年精壮，也奈何兰公不得；

jīn rì yǒu xǔ duō nián jì jīn lì qiáo cuì hái nài de xǔ xùn hé

今日有许多年纪，筋力憔悴，还奈得许逊何！

zhè píng nǐ zì qù

这凭你自去。

niè lóng tàn yuē jīn rén yǒu shuō fù bù gù zi de shì jiè guǒ rán guǒ rán

”孽龙叹曰：“今人有说父不顾子的世界，果然果然。

huǒ lóng mà yuē chù shēng wǒ mǎn yǎn de sūn zi jīn rì bèi nǐ bù zhǎng jìn bài dé yī gè yě méi le hái lái yuàn wǒ fù qīn

”火龙骂曰：“畜生，我满眼的孙子，今日被你不长进，败得一个也没了，还来怨我父亲！

suì dǎ jiāng niè lóng chū lái

”遂打将孽龙出来。

niè lóng jiàn fù qīn bù yǔ tā zuò zhǔ suì zài jiāng àn shàng fàng shēng dà kū jīng dòng le nán hǎi lóng wáng áo qīn dì sān wèi tài zǐ

孽龙见父亲不与他做主，遂在江岸上放声大哭，惊动了南海龙王敖钦第三位太子。

bǐ shí tài zǐ lǐng lóng wáng jūn zhǐ tóng xún jiāng yè chā quán shēn pī guà shǒu zhí gāng dāo zhèng zài cǐ xún luó cháng jiāng

彼时太子领龙王钧旨，同巡江夜叉全身披挂，手执钢刀，正在此巡逻长江。

rèn de shì huǒ lóng de ér zi jí máng wèn yuē nǐ zài cǐ kū shén shì

认得是火龙的儿子，即忙问曰：“你在此哭甚事？

niè lóng dào wú zú dǎng qiān yú jiē bèi xǔ xùn zhū miè fù qīn yòu bù yǔ wǒ zuò zhǔ

”孽龙道：“吾族党千余，皆被许逊诛灭，父亲又不与我作主。

wǒ jīn lěi lěi rán ruò sàng jiā zhī gǒu zěn de yóu rén bù kū

我今累累然若丧家之狗，怎的由人不哭？

tài zǐ yuē zì gǔ dào jiā wú quán fàn

”太子曰：“自古道：‘家无全犯。

xǔ xùn zěn me jiù shā le nǐ jiā xǔ duō rén

’许逊怎么就杀了你家许多人？

tā gǎn qī wǒ shuǐ fǔ wú rén me

他敢欺我水府无人么？

lǎo xiōng qiě kuān xīn dài wǒ xiǎn gè shǒu duàn qín tā bào qǔ yuān chóu

老兄且宽心，待我显个手段，擒他报取冤仇！

niè lóng dào xǔ xùn chuán le chén mǔ fēi bù zhī fǎ xiān nǚ suǒ cì bǎo jiàn qí shí shén tōng guǎng dà nán yǐ qīng dí

”孽龙道：“许逊传了谌母飞步之法，仙女所赐宝剑，其实神通广大，难以轻敌。

tài zǐ yuē wǒ lóng gōng yǒu yī tiě chǔ jiào zuò rú yì chǔ

”太子曰：“我龙宫有一铁杵，叫做如意杵；

yǒu yī tiě gùn jiào zuò rú yì gùn

有一铁棍，叫做如意棍。

zhè gè chǔ zhè gè gùn yù qí dà jiù yǒu wū jué bān dà

这个杵这个棍，欲其大，就有屋桷般大；

yù qí xiǎo zhī rú jīn zhēn bān xiǎo

欲其小，只如金针般小；

yù qí zhǎng jiù yǒu sān sì zhàng zhǎng

欲其长，就有三四丈长；

yù qí duǎn zhǐ shì yī liǎng cùn duǎn

欲其短，只是一两寸短。

yīn cǐ míng wéi rú yì

因此名为如意。

cǐ jiē fù wáng de bǎo bèi

此皆父王的宝贝。

nà gùn r bèi sūn xíng zhě tǎo qù bù zhī nà hóu zi dǎ sǐ le qiān qiān wàn wàn de yāo guài

那棍儿被孙行者讨去，不知那猴子打死了千千万万的妖怪。

zhǐ yǒu zhè rú yì chǔ r wèi zēng shǐ yòng jīn dài zài wǒ de shēn biān shì bǎ lái yǔ xǔ xùn nòng yī nòng tā ruò dāng dǐ de zhù zhēn yǒu xiē shén tōng

只有这如意杵儿，未曾使用，今带在我的身边，试把来与许逊弄一弄，他若当抵得住，真有些神通。

niè lóng wèn dào zhè chǔ shì nà yī dài zhù de

”孽龙问道：“这杵是那一代铸的？

tài zǐ dào zhè chǔ shì qián kūn kāi pì zhī shí yǒu yí gè pán gǔ wáng záo le nà kūn lún shān jǐ piàn léng céng shí jià le yī zuò de hóng lú

”太子道：“这杵是乾坤开辟之时，有一个盘古王，凿了那昆仑山几片棱层石，架了一座的红炉。

kǎn le guǎng hán gōng yī zhū pó suō shù shāo le xǔ duō de hēi tàn

砍了广寒宫一株婆娑树，烧了许多的黑炭。

qǔ le xū mí shān jǐ wàn jīn de shēng tiě yòng le tài yáng gōng sān mèi dí zhēn huǒ jiào le nà liàn shí de nǚ wā liàn le qī qī sì shí jiǔ gè rì tou

取了须弥山几万斤的生铁，用了太阳宫三昧的真火，叫了那炼石的女娲，炼了七七四十九个日头。

què mìng zhe yǔ shī sǎ yǔ fēng bó shān fēng tài yǐ hù lú zhù róng kàn huǒ yīn cǐ shàng liàn de zhè gè chǔ r

却命着雨师洒雨，风伯煽风，太乙护炉，祝融看火，因此上炼得这个杵儿。

yào dà jiù dà yào xiǎo jiù xiǎo yào zhǎng jiù zhǎng yào duǎn jiù duǎn

要大就大，要小就小，要长就长，要短就短。

qiě cǐ chǔ yǒu xiē miào chù pāo zài bàn kōng zhī zhōng yī biàn shí shí biàn bǎi bǎi biàn qiān qiān biàn wàn gèng huì biàn huà li

且此杵有些妙处，抛在半空之中，一变十，十变百，百变千，千变万，更会变化哩。

niè lóng wèn yuē rú jīn nà tiě chǔ fàng zài nà lǐ

”孽龙问曰：“如今那铁杵放在那里？

tài zǐ jí cóng ěr duǒ zhōng ná jiāng chū lái xiàng fēng zhōng huǎng yī huǎng jiù yǒu wū jué bān dà

”太子即从耳朵中拿将出来，向风中幌一幌，就有屋桷般大。

huǎng liǎng huǎng jiù yǒu zhú gān bān zhǎng

幌两幌，就有竹竿般长。

niè lóng dà xǐ yuē zhè yàng dōng xī yào zhǎng jiù zhǎng yào dà zé dà nà xǔ xùn yǒu xiē fǎ lì shàng kě dāng dǐ yī èr

孽龙大喜曰：“这样东西，要长就长，要大则大，那许逊有些法力，尚可当抵一二。

tú dì men jiē shì hòu xué zhī bèi jīn de jǐ chǔ

徒弟们皆是后学之辈，禁得几杵？

yè chā jiàn tài zǐ yù yǔ niè lóng bào chóu nǎi jiàn yuē yé ye méi yǒu jūn zhǐ tài zǐ zěn gǎn shàn yòng jūn qì

夜叉见太子欲与孽龙报仇，乃谏曰：“爷爷没有钧旨，太子怎敢擅用军器？

kǒng yé ye zhī dào bù dàng wěn biàn

恐爷爷知道，不当稳便。

tài zǐ yuē wú zhǔ yì yǐ dìng nǐ kěn fǔ wǒ biàn tóng qù

”太子曰：“吾主意已定，你肯辅我，便同去；

rú bù kěn fǔ wǒ rèn nǐ xiān zhuǎn nán hǎi qù ba

如不肯辅我，任你先转南海去罢。

yè chā bù kěn xiāng zhù zì qù le

”夜叉不肯相助自去了。

nà tài zǐ bēn shā yù zhāng yào ná xǔ xùn yǔ niè lóng bào chóu

那太子奔杀豫章，要拿许逊，与孽龙报仇。

què zěn shēng dǎ bàn zé jiàn chóng dié dié biē jiǎ jiān gù zhěng qí qí hǎi dài fēi xié

却怎生打扮，则见：重叠叠鳖甲坚固，整齐齐海带飞斜。

shēn qí zhe hǎi mǎ hào sān huā hǎo yī sì tiān mén dōng jiāng jūn pī guà

身骑着海马号三花，好一似天门冬将军披挂。

zǒu qǐ le lěi lěi luò luò huá shí fēi jiàng lái míng míng mò mò chén shā

走起了磊磊落落滑石，飞将来溟溟漠漠辰砂。

suǒ r jiǎo de shì tiān má yào bǎ wēi líng xian ná xià

索儿绞的是天麻，要把威灵仙拿下。

què shuō zhēn jūn tóng zhe dì zǐ gān zhàn shī cén děng gè zhàng bǎo jiàn zhèng yào qù xún zhuō niè lóng hū jiàn lóng wáng sān tài zi jiào yuē xǔ xùn xǔ xùn nǐ zěn me zhè děng hěn xīn bǎ niè lóng jiā qiān bǎi yú rén yī gài zhū lù

却说真君同着弟子甘战、施岑等各仗宝剑，正要去寻捉孽龙，忽见龙王三太子叫曰：“许逊，许逊，你怎么这等狠心，把孽龙家千百余人一概诛戮！

nǐ gǎn xiǎo qù wǒ lóng gōng me

你敢小觑我龙宫么？

wǒ jīn rì yǔ nǐ dǔ sài yī zhèn cái xiǎo de wǒ de běn shì

我今日与你赌赛一阵，才晓得我的本事。

zhēn jūn huì yǎn yī kàn rèn de shì nán hǎi lóng wáng de sān tài zi hē yuē nǐ fù qīn zhǎng guǎn nán hǎi sù chēng běn fèn jīn rì zěn de chū nǐ men bù xiào ér zi

”真君慧眼一看，认得是南海龙王的三太子，喝曰：“你父亲掌管南海，素称本分，今日怎的出你们不肖儿子？

nǐ hǎo hǎo huí qù miǎn zhì hòu huǐ

你好好回去，免致后悔！

tài zǐ dào nǐ shā rén zhī fù rén yì shā qí fù

”太子道：“你杀人之父，人亦杀其父；

shā rén zhī xiōng rén yì shā qí xiōng

杀人之兄，人亦杀其兄。

niè lóng shì wǒ shuǐ zú zhōng yī lì zhī rén wǒ qǐ kěn róng nǐ zhè děng qī fù

孽龙是我水族中一例之人，我岂肯容你这等欺负！

yú shì jǔ qǐ gāng dāo jiù wàng zhēn jūn yī kǎn

”于是举起钢刀，就望真君一砍。

zhēn jūn yì jǔ qǐ bǎo jiàn lái yíng liǎng gè dà shā yī cháng zé jiàn yí gè shì jiǔ tiān zhōng shén xiān lǐng xiù yí gè shì sì hǎi nèi lóng zǐ bān tóu

真君亦举起宝剑来迎，两个大杀一常则见：一个是九天中神仙领袖，一个是四海内龙子班头。

yí gè de dào fǎ jīng tōng què huì tūn yún xī wù

一个的道法精通，却会吞云吸雾；

yí gè de wǔ yì guàn shú piān néng chè diàn qū léi

一个的武艺惯熟，偏能掣电驱雷。

yí gè hū chén mǔ wèi le shī fū zuì dà shén tōng

一个呼谌母为了师傅，最大神通；

yí gè jiào lóng wáng zuò le fù qīn jǐn gāo shēng jià

一个叫龙王做了父亲，尽高声价。

yí gè fēi bǎo jiàn qián tiāo hòu tī guāng guāng shǎn shǎn jiù rú nà dà hán lù dì lǐn yán shuāng

一个飞宝剑，前挑后剔，光光闪闪，就如那大寒陆地凛严霜；

yí gè pāo tiě chǔ zhí zhuàng héng chōng jī jī fú suì wèi tuǐ zhuì qiǎn gǔ jiā shāo bào zhú

一个抛铁杵，直撞横冲，玑玑玸煫s煟腿缒浅谷*家烧爆竹。

zhēn gè shì qí féng dí shǒu zhōng zhāo shèng fù nán fēn

真个是棋逢敌手，终朝胜负难分；

què yuán lái zhèn yù duì tóu liǎng xià gāo dī wèi biàn

却原来阵遇对头，两下高低未辨。

zhēn jūn yǔ nà tài zǐ dāo dǐ jiàn jiàn duì dāo zì sì pái shí fēn zhàn zhì wǔ shí bù fēn shèng bài

真君与那太子刀抵剑，剑对刀，自巳牌时分战至午时，不分胜败。

shī cén wèi zhòng dào yǒu yuē cǐ lóng zǐ běn shì jǐn gāo kǒng shī fu bù néng ná tā kě dà jiā yī qí yǎn shā

施岑谓众道友曰：“此龙子本事尽高，恐师父不能拿他，可大家一齐掩杀。

nà tài zǐ jiàn zhēn jūn dì zǐ yī qí zhù zhàn suì zài ěr duǒ zhōng qǔ chū nà gēn tiě chǔ lái huǎng le liǎng sān huǎng wàng kōng pāo qǐ

”那太子见真君弟子一齐助战，遂在耳朵中取出那根铁杵来，幌了两三幌，望空抛起。

hǎo yí gè tiě chǔ

好一个铁杵！

yī biàn zuò shí shí biàn zuò bǎi bǎi biàn zuò qiān qiān biàn zuò wàn bàn tiān zhī zhōng jiù rú nà fēn fēn liǔ xù diān kuáng wǔ gǔn gǔn qīng tíng shàng xià fēi

一变作十，十变作百，百变作千，千变作万，半天之中，就如那纷纷柳絮颠狂舞，滚滚蜻蜓上下飞。

mǎn kōng zhuàng de lì bāng xiǎng qià shì pān chéng xiàng gōng zǐ dǎ lèi zhuì

满空撞得砅梆响，恰是潘丞相公子打擂槌。

nǐ kàn nà zhēn jūn de dì zǐ men cái bǎ nà nǎo shàng de chǔ r piē kāi hū yī chǔ zài nǎo hòu yī dǎ

你看那真君的弟子们，才把那脑上的杵儿撇开，忽一杵在脑后一打；

cái bǎ nà nǎo hòu de chǔ r jià zhù hū yī chǔ zài xīn wō yī dǔ

才把那脑后的杵儿架住，忽一杵在心窝一笃。

cái bǎ xīn wō de chǔ r yī mǒ hū yī chǔ zài jiān bǎng shàng yī zhuī

才把心窝的杵儿一抹，忽一杵在肩膀上一锥。

nèi xiē dì zǐ men pà le nà chǔ dōu bài zhèn ér zǒu

那些弟子们怕了那杵，都败阵而走。

hǎo yí gè zhēn jūn guǒ yǒu fǎ shù guǒ yǒu shén tōng jiāng bǎo jiàn wàng dōng yī zhǐ chǔ cóng dōng luò

好一个真君，果有法术，果有神通，将宝剑望东一指，杵从东落；

wàng xi yī zhǐ chǔ cóng xi kāi

望西一指，杵从西开；

wàng nán yī zhǐ chǔ cóng nán zhuì

望南一指，杵从南坠；

wàng běi yī zhǐ chǔ cóng běi sàn

望北一指，杵从北散。

zhēn jūn suī yǒu zhè děng fǎ lì zhēng nài qiān qiān wàn wàn zhī chǔ yī chǔ qù le yī chǔ yòu lái què wèi néng qǔ shèng

真君虽有这等法力，争奈千千万万之杵，一杵去了，一杵又来，却未能取胜。

hū guān shì yīn pú sà kōng zhōng wén de cǐ shì nǎi yuē áo qīn lóng wáng shí fēn rén hòu shēng chū zhè gè bù xiào ér zi zhù le jiāo jīng

忽观世音菩萨空中闻得此事，乃曰：“敖钦龙王十分仁厚，生出这个不肖儿子，助了蛟精。

wǒ ruò bù qù shōu le tā rú yì chǔ bǎo bèi xǔ xùn zòng yǒu fǎ lì wú rú zhī hé

我若不去收了他如意杵宝贝，许逊纵有法力，无如之何。

yú shì jià qǐ xiáng yún zài bàn kōng zhī zhōng jiě xià shēn shàng luó dài zuò chéng yí gè quān tào r diū jiāng qǐ lái bǎ nà qiān qiān wàn wàn zhī chǔ jìn jiē tào qù

”于是驾起祥云，在半空之中，解下身上罗带，做成一个圈套儿丢将起来，把那千千万万之杵尽皆套去。

nà tài zǐ jiàn yǒu rén tào qù tā de bǎo bèi xīn xià huāng zhāng bài zhèn ér zǒu

那太子见有人套去他的宝贝，心下慌张，败阵而走。

niè lóng jiē jiàn wèn yuē tài zǐ yǔ xǔ xùn zhēng zhàn de dà shèng fǒu

孽龙接见，问曰：“太子与许逊征战得大胜否？

tài zǐ yuē wǒ zhàn xǔ xùn zhèng zài qǔ shèng zhī jì bù xiǎng yǒu yī fù rén shǐ yí gè quān tào bǎ wǒ nà bǎo bèi tào qù le

”太子曰：“我战许逊正在取胜之际，不想有一妇人使一个圈套，把我那宝贝套去了。

wǒ jīn méi chù tǎo de

我今没处讨得！

niè lóng yuē tào bǎo bèi zhě fēi shì bié rén nǎi shì guān shì yīn pú sà

”孽龙曰：“套宝贝者，非是别人，乃是观世音菩萨。

yán wèi bì zhēn jūn gǎn zhì niè lóng wàng jiàn jí huà yī zhèn hēi fēng zǒu le

”言未毕，真君赶至，孽龙望见，即化一阵黑风走了。

tài zǐ xīn zhōng bù fèn yòu tí zhuó shǒu zhōng gāng dāo zài lái jiāo zhàn

太子心中不忿，又提着手中钢刀，再来交战。

cǐ shì bài bīng zhī jiāng yīng yǒng bù jiā liǎng hé zhī zhōng bèi zhēn jūn zuǒ shǒu yī jiàn jià kāi gāng dāo què jiāng yòu shǒu yī jiàn lái zhǎn tài zǐ

此是败兵之将，英勇不加，两合之中，被真君左手一剑架开钢刀，却将右手一剑来斩太子。

hū yǒu rén bèi hòu jiào yuē bù kě bù kě

忽有人背后叫曰：“不可，不可！

zhēn jūn jǔ yǎn yī kàn jiàn shì guān yīn suì tíng zhù bǎo jiàn

”真君举眼一看，见是观音，遂停住宝剑。

guān yīn yuē cǐ zi shì áo qīn lóng wáng de dì sān zi jīn wú gù fǔ zhù niè lóng běn gāi sǐ zuì

观音曰：“此子是敖钦龙王的第三子，今无故辅助孽龙，本该死罪。

nài tā fù qīn sù shì rén hòu jīn wǒ zài cǐ ruò zhǎn le cǐ zi lóng wáng yòu shuō wǒ bù jiù tā tǐ miàn shàng bù hǎo kàn

奈他父亲素是仁厚，今我在此，若斩了此子，龙王又说我不救他，体面上不好看。

zhēn jūn fāng cái bà shǒu

”真君方才罢手。

què shuō nà xún jiāng yè chā huí zhuǎn lóng gōng jiāng tài zǐ zhù niè lóng zhī shì yī yī bǐng zhī lóng wáng

却说那巡江夜叉回转龙宫，将太子助孽龙之事，一一禀知龙王。

lóng wáng dùn zú mà yuē zhè chù shēng nèn de bù xiào

龙王顿足骂曰：“这畜生恁的不肖！

bǐ shí dōng hǎi lóng wáng áo shùn xī hǎi lóng wáng áo guǎng běi hǎi lóng wáng áo rùn tóng jù bǐ chù yì yuē zhè chù shēng jīn rì qù zhàn xǔ xùn jiù rú nà gé bó yǔ tāng wèi chóu

”彼时东海龙王敖顺，西海龙王敖广，北海龙王敖润同聚彼处，亦曰：“这畜生今日去战许逊，就如那葛伯与汤为仇；

fǔ zhù niè lóng jiù rú nà chóng hóu zhù zhòu wéi nüè róng bu dé tā

辅助孽龙，就如那崇侯助纣为虐，容不得他！

áo qīn yuē zhè yàng ér zi yào tā zé shèn

”敖钦曰：“这样儿子要他则甚！

suì qǔ guò yī kǒu lì jiàn chì zhǐ yī dào lìng yè chā jiāng qù jiào tài zǐ zì wěn ér wáng

遂取过一口利剑，敕旨一道，令夜叉将去叫太子自刎而亡。

yè chā lǐng le chì zhǐ jī le bǎo jiàn jìng lái jiàn zhe sān tài zi

夜叉领了敕旨，赍了宝剑，径来见着三太子。

tài zǐ wén zhī qí gù hu de hún bù zhuó tǐ suì guì xià guān yīn jiào dào shàn pú sà

太子闻知其故，唬得魂不着体，遂跪下观音叫道：“善菩萨！

mò nài hé dào wǒ fù wáng chù bǎo guò zhè cì

没奈何，到我父王处保过这次。

guān yīn dào zhǐ pà nǐ fù qīn nán ráo nǐ sǐ zuì

”观音道：“只怕你父亲难饶你死罪。

nǐ bù rú dào shé pán gǔ zhōng yīng chóu jiàn duǒ bì sān bǎi nián hòu děng táng sān zàng qù xī tiān qǔ jīng fá nǐ biàn zuò gè luó zi jìng wǎng tiān zhú guó tuó jīng guò lái

你不如到蛇盘谷中鹰愁涧躲避，三百年后，等唐三藏去西天取经，罚你变做个骡子，径往天竺国驮经过来。

nà shí jiāng gōng shú zuì wǒ duì nǐ fù qīn shuō guò huò kě liú nǐ

那时将功赎罪，我对你父亲说过，或可留你。

tài zǐ yǎn lèi wāng wāng bài cí guān shì yīn wǎng yīng chóu jiàn ér qù

”太子眼泪汪汪，拜辞观世音，往鹰愁涧而去。

guān yīn fù jiāng suǒ shōu tiě chǔ fù yǔ yè chā jiào yè chā jiāo fù yǔ lóng wáng qù qì

观音复将所收铁杵付与夜叉，教夜叉交付与龙王去讫。

zhēn jūn yì cí le guān yīn huí zhuǎn yù zhāng bù zài huà xià

真君亦辞了观音回转豫章，不在话下。

què shuō guān yīn pú sà bié le zhēn jūn yù huí pǔ tuó yán qù niè lóng zài tú zhōng tóu bài yù qiú yǔ zhēn jūn jiǎng hé hòu dāng gǎi guò qián fēi bù gǎn wéi hài

却说观音菩萨别了真君，欲回普陀岩去，孽龙在途中投拜，欲求与真君讲和，后当改过前非，不敢为害。

yán cí shén āi

言辞甚哀。

guān yīn jiàn qí yán yǔ kěn qiè nǎi zhuǎn yù zhāng lái jiàn zhēn jūn

观音见其言语恳切，乃转豫章，来见真君。

zhēn jūn wèn yuē dà shèng dào cǐ fù yǒu hé jiàn yù

真君问曰：“大圣到此，复有何见谕？

guān yīn yuē wú cǐ yī lái bié wú shén shì

”观音曰：“吾此一来，别无甚事。

niè lóng yù yǔ jūn jiǎng hé jīn hòu gǎi è qiān shàn bù zhī jūn yǔn fǒu

孽龙欲与君讲和，今后改恶迁善，不知君允否？

zhēn jūn yuē tā jì yào jiǎng hé xiàn tā yī yè gǔn bǎi tiáo hé yǐ jī míng wéi zhǐ ruò yǒu yī tiáo bù chéng wú yì bù xǔ

”真君曰：“他既要讲和，限他一夜滚百条河，以鸡鸣为止，若有一条不成，吾亦不许。

guān yīn cí zhēn jūn ér qù

”观音辞真君而去。

dì zǐ wú měng jiàn yuē niè chù yuán xīn bù gǎi bù kě xǔ zhī

弟子吴猛谏曰：“孽畜原心不改，不可许之。

zhēn jūn yuē wú qǐ bù zhī dàn jiāng xī měi féng chūn yǔ zhī shí dòng zhé yān jìn

”真君曰：“吾岂不知，但江西每逢春雨之时，动辄淹浸。

wú yù qí kāi chéng bǎi hé shū tōng shuǐ lù ěr fēi shí xīn yǔ zhī hé yě

吾欲其开成百河，疏通水路耳，非实心与之和也。

wú jīn fēn fù shè bó zǔ náo qí gōng wù shǐ zú bǎi tiáo zhī shù zé qí zuì nán miǎn yì bù shī xìn yú guān yīn yǐ

吾今分付社伯，阻挠其功，勿使足百条之数，则其罪难免，亦不失信于观音矣。

què shuō niè lóng jiē jiàn guān yīn wèn qí suǒ yǐ

却说孽龙接见观音，问其所以。

guān yīn jiāng zhēn jūn suǒ xiàn zhī shì yī yī shuō yǔ

观音将真君所限之事，一一说与。

niè lóng dà xǐ shì yè yòng jìn shén tōng lián gǔn lián gǔn qià zhì sì gēng shè bó kòu jì qí shù yǐ gǔn jiǔ shí jiǔ tiáo

孽龙大喜，是夜用尽神通，连滚连滚，恰至四更，社伯扣计其数，已滚九十九条。

shè bó xīn huāng nǎi jiǎ zuò jī míng yǐn dòng zhòng jī jiē míng

社伯心慌，乃假作鸡鸣，引动众鸡皆鸣。

niè lóng wén de dà jīng zì zhī bù néng miǎn zuì nǎi huà wèi yī shào nián wèi jí tiān míng jí dùn wǎng hú guǎng duǒ bì qù qì

孽龙闻得大惊，自知不能免罪，乃化为一少年，未及天明，即遁往湖广躲避去讫。

zhēn jūn zhì tiān míng chá jì hé shù zhǐ qiàn yī tiáo jī shēng jǐn míng nǎi zhī shì shè bó suǒ jiǎ yě

真君至天明查记河数，止欠一条，鸡声尽鸣，乃知是社伯所假也。

suì lìng dì zi jì gōng shòu shǎng

遂令弟子计功受赏。

zhēn jūn jí xún niè lóng zhī shí yǐ bù zhī qí suǒ zài

真君急寻孽龙之时，已不知其所在。

hòu lái suì yú hé kǒu lì xiàn jí jīn zhī nán kāng hú kǒu xiàn shì yān

后来遂于河口立县，即今之南康湖口县是焉。

què shuō niè lóng dùn zài huáng zhōu fǔ huáng gāng xiàn dì fāng biàn zuò gè shào nián de xiān shēng qiú guǎn

却说孽龙遁在黄州府黄冈县地方，变作个少年的先生求馆。

shí yǒu yī lǎo zhě xìng shǐ míng rén jiā pō ráo yù yǒu sūn zi shí yú rén zhèng yù yán shī kāi guǎn

时有一老者姓史名仁，家颇饶裕，有孙子十余人，正欲延师开馆。

niè lóng zhì qí jiā zì chēng yù zhāng céng liáng wén jūn jiā yǒu guǎn tè lái lǐng jiào

孽龙至其家，自称：“豫章曾良，闻君家有馆，特来领教。

shǐ lǎo jiàn qí rén pǐn qīng gāo lǐ mào gōng jìng xīn qiè xǐ zhī

”史老见其人品清高，礼貌恭敬，心窃喜之。

dàn bù zhī qí xué wèn hé rú

但不知其学问何如。

suì wèi yuē bì xiāng jiù sú dàn xiān shēng chū lái zhě huò kǎo zhī yǐ wén huò shì zhī yǐ duì rán hòu qǐ zhàng

遂谓曰：“敝乡旧俗，但先生初来者，或考之以文，或试之以对，然后启帐。

bēi lǎo yǒu yī duì yù lǐng zūn jiào hé rú

卑老有一对，欲领尊教何如？

niè lóng yuē yuàn wén

孽龙曰：“愿闻。

shǐ lǎo yuē céng xiān shēng yāo jiān jiā sì diǎn lǔ bāng xián shì

”史老曰：“曾先生腰间加四点，鲁邦贤士。

niè lóng yuē wǒ jiù bǎ lìng sūn wèi duì

孽龙曰：“我就把令孙为对。

suì dá yuē shǐ xiǎo zi tóu shàng zhe yī héng lì bù tiān guān shǐ lǎo jiàn xiān shēng duì de hǎo bù shèng zhī xǐ nǎi yuē xiān shēng gāo cái suì yǎng nài hán shè xué fèng wēi shǎo wèi kě qīng qū

”遂答曰：“史小子头上着一横，吏部天官”史老见先生对得好，不胜之喜，乃曰：“先生高才邃养，奈寒舍学俸微少，未可轻屈。

niè lóng dào xiǎo zi jiè yù dú shū hé bì jì lì

”孽龙道：“小子借寓读书，何必计利！

shǐ lǎo suì zé rì qǐ guǎn jiào zhū sūn jù zhì jiàn zhī yí xíng le bài lǐ suì jiù mén xià shòu yè

”史老遂择日启馆，叫诸孙具贽见之仪，行了拜礼，遂就门下受业。

niè lóng jiào shòu nèi xiē shēng tú biàn yí jiě huò dú shū shuō jīng míng míng bái bái zhū shēng dà yǒu jìn yì bù zài huà xià

孽龙教授那些生徒，辨疑解惑，读书说经，明明白白，诸生大有进益，不在话下。

què shuō zhēn jūn yǐ niè lóng zì gǔn hé yǐ hòu biàn xún bú jiàn suì tóng gān zhàn shī cén èr rén jìng dào hú guǎng dì miàn xún mì zōng jì

却说真君以孽龙自滚河以后，遍寻不见，遂同甘战、施岑二人，径到湖广地面，寻觅踪迹。

hū wàng yāo qì zài huáng gāng xiàn xiāng xià xìng shǐ de rén jiā nǎi yǔ èr dì zǐ jìng wǎng qí chù zhì yī guǎn zhōng zhī shì niè lóng zài cǐ biàn zuò xiān shēng jiào xùn shēng tú

忽望妖气在黄冈县乡下姓史的人家，乃与二弟子径往其处，至一馆中，知是孽龙在此变作先生，教训生徒。

zhēn jūn nǎi wèn qí xué shēng yuē xiān shēng nà lǐ qù le

真君乃问其学生曰：“先生那里去了？

xué shēng dá yún xiān shēng xǐ yù qù le

学生答云：“先生洗浴去了。

zhēn jūn yuē zài nà lǐ xǐ yù

”真君曰：“在那里洗浴？

xué shēng yuē zài jiàn zhōng

”学生曰：“在涧中。

zhēn jūn yuē zhè yàng shí yī yuè tiān qì hái yòng lěng shuǐ xǐ yù

”真君曰：“这样十一月天气，还用冷水洗浴？

xué shēng yuē xiān shēng shì gè tǐ hòu zhī rén bù lùn hán tiān rè tiān cháng yào shuǐ zhōng qù jìn yī jìn

学生曰：“先生是个体厚之人，不论寒天热天，常要水中去浸一浸。

ruò jìn de jiǔ shí hái yǒu liǎng sān gè shí chén cái huí lái

若浸得久时，还有两三个时辰才回来。

zhēn jūn nǎi yǔ dì zǐ zuò zài guǎn zhōng děng tā huí shí jiù xià shǒu ná zhe

”真君乃与弟子坐在馆中，等他回时，就下手拿着。

hū jǔ tóu yī kàn jiàn zhù bì shàng yǒu duì lián yún zhào shì gū ér qiè chǐ bù wàng tú àn gǔ

忽举头一看，见柱壁上有对联云：赵氏孤儿，切齿不忘屠岸贾；

wu yuán liè shì biān shī yóu hèn chu píng wáng

伍员烈士，鞭尸犹恨楚平王。

yòu bì shàng tí yǒu shī jù yún

又壁上题有诗句云：

zì tàn nián lái yùn bù qí zǐ sūn líng luò què wú yí

自叹年来运不齐，子孙零落却无遗。

xīn huái dōng hǎi bō lán kuò qì yā xī jiāng cǎo shù dī

心怀东海波澜阔，气压西江草树低。

yuàn chù yǎo yá sī jiù hèn háo lái huī bǐ jì xīn shī

怨处咬牙思旧恨，豪来挥笔记新诗。

nán ér bù zhǎn fēng yún zhì kōng fù tiān shēng bā chǐ qū

男儿不展风云志，空负天生八尺躯。

zhēn jūn kàn shī duì yǐ bì dà jīng wèi dì zǐ yuē cǐ shī cǐ duì jiē shì fù chóu zhī shī

真君看诗对已毕，大惊，谓弟子曰：“此诗此对，皆是复仇之诗。

ruò cǐ niè bù chú zhōng chéng dà huàn

若此孽不除，终成大患。

rǔ děng wù yi miǎn lì qín zhī

汝等务宜勉力擒之！

yán wèi bì hū shǐ lǎo lái guǎn zhōng kàn sūn zi gōng shū

”言未毕，忽史老来馆中，看孙子攻书。

shí shèng dōng tiān qì shǐ lǎo shēn shàng pī lǐng yáng qiú tóu shàng dài dǐng nuǎn mào xú xú ér lái

时盛冬天气，史老身上披领羊裘，头上戴顶暖帽，徐徐而来。

jí jiàn zhēn jūn fēng zī yì cháng lián máng shī lǐ wèn yuē xiān shēng cóng hé ér lái

及见真君丰姿异常，连忙施礼，问曰：“先生从何而来？

zhēn jūn yuē xiǎo shēng nǎi yù zhāng rén tè lái fǎng yǒu

”真君曰：“小生乃豫章人，特来访友。

shǐ lǎo wèi sūn zi yuē kè zài cǐ hé bù tōng bào

”史老谓孙子曰：“客在此，何不通报？

suì yāo zhēn jūn yǔ èr dì zǐ zhì jiā xià gào chá

”遂邀真君与二弟子至家下告茶。

chá bì shǐ lǎo wèn zhēn jūn xìng míng zhēn jūn yuē xiǎo shēng xìng xǔ míng xùn

茶毕，史老问真君姓名，真君曰：“小生姓许名逊。

cǐ èr tú yī xìng shī míng cén yī xìng gān míng zhàn

此二徒，一姓施名岑，一姓甘名战。

shǐ lǎo yuē wén de xǔ jūn zhě fǎ shù shén miào zhū miè jiāo jīng gǎn shì zú xià fǒu

”史老曰：“闻得许君者法术甚妙，诛灭蛟精，敢是足下否？

zhēn jūn yuē rán

”真君曰：“然。

shǐ lǎo suì xià bài

”史老遂下拜。

zhēn jūn yǐ qí nián lǎo lián máng dá lǐ

真君以其年老，连忙答礼。

shǐ lǎo wèn yuē xiān jià lín cǐ yù hé wéi

史老问曰：“仙驾临此，欲何为？

zhēn jūn yuē zūn fǔ jiào lìng sūn zhě nǎi niè lóng jīng yě biàn xíng yú cǐ

”真君曰：“尊府教令孙者，乃孽龙精也，变形于此。

wú xún zōng mì jì tè lái qín zhī

吾寻踪觅迹，特来擒之。

shǐ lǎo dà jīng yuē guài dào zhè gè xiān shēng wú wèn hán tiān shǔ tiān rì cóng jiàn zhōng xǐ yù yù shuǐ zhī chù wǎng shí jiān jiān de jīn chéng yī tán shēn bù kě liàng

”史老大惊曰：“怪道这个先生无问寒天暑天，日从涧中洗裕浴水之处，往时浅浅的，今成一潭，深不可量。

zhēn jūn yuē lǎo wēng yǒu yuán xìng yù xiǎo shēng xiāng jiù bù rán jīn rì shì gè wū shè hòu rì shì gè jiāng hé jūn jiā qiě zàng yú fù yǐ

”真君曰：“老翁有缘，幸遇小生相救，不然今日是个屋舍，后日是个江河，君家且葬鱼腹矣。

shǐ lǎo yuē cǐ jiāo jīng zěn de ná tā

史老曰：“此蛟精怎的拿他？

zhēn jūn yuē cǐ niè qiān biàn wàn huà tā ruò dī fáng yú wǒ qín zhī bù yì

”真君曰：“此孽千变万化，他若堤防于我，擒之不易；

xìng jīn huò wèi jué zòng yào biàn shí bì zī shuǐ lì

幸今或未觉，纵要变时，必资水力。

kě lìng gōng jiā fán shuǐ gāng shuǐ tǒng xǐ liǎn pén jí wǎn zhǎn zhī lèi jiē bù kě zhù shuǐ shǐ tā biàn huà bù qù wǒ zì rán ná le tā

可令公家凡水缸水桶洗脸盆及碗盏之类，皆不可注水，使他变化不去，我自然拿了他。

shǐ lǎo fēn fù yǐ bì

”史老分付已毕。

niè lóng zhèng xǐ yù huí guǎn zhēn jūn jiàn le dà hē yī shēng niè chù zǒu nà lǐ qù

孽龙正洗浴回馆，真君见了，大喝一声：“孽畜走那里去？

niè lóng dà jīng què dài xún shuǐ ér biàn biàn chǔ wú shuǐ wéi yàn chí zhōng yǒu yì diǎn yú shuǐ wèi qīng suì cóng lǐ miàn biàn huà ér qù jìng bù zhī qí zōng jì

”孽龙大惊，却待寻水而变，遍处无水，惟砚池中有一点余水未倾，遂从里面变化而去，竟不知其踪迹。

hòu rén yǒu shī tàn yuē kān tàn jiāo jīng xuán shàng xuán mò chí biàn huà zhì jīn chuán

后人有诗叹曰：堪叹蛟精玄上玄，墨池变化至今传。

dāng shí ruò kěn xīn guī zhèng què yǒu jīn shū qǔ shàng tiān

当时若肯心归正，却有金书取上天。

shǐ lǎo jiàn zhēn jūn gǎn qù niè lóng shèn shì gǎn xiè nǎi liú zhēn jūn zhù le shù rì jí qí kuǎn qǔ

史老见真君赶去孽龙，甚是感谢，乃留真君住了数日，极其款曲。

zhēn jūn yuē cǐ chù niè lóng jū jiǔ kǒng yǒu chén mò zhī huàn

真君曰：“此处孽龙居久，恐有沉没之患。

rǔ kě qǔ shā mù yī piàn guò lái wú shū fú yī dào dǎ rù dì zhōng zhù kě yǐ zhèn yā zhī

汝可取杉木一片过来，吾书符一道，打入地中，庶可以镇压之。

zhēn jūn zhèn fú yǐ bì gǎn shǐ lǎo xiāng dài yīn qín gèng qǔ chū líng dān yī lì diǎn shí yī piàn huà wèi huáng jīn yuē yǒu sān bǎi yú liǎng xiāng xiè shǐ lǎo ér qù

”真君镇符已毕，感史老相待殷勤，更取出灵丹一粒，点石一片，化为黄金，约有三百余两，相谢史老而去。

shī cén yuē niè lóng jīn bù zhī dùn zài hé chǔ

施岑曰：“孽龙今不知遁在何处？

kě cóng cǐ hú guǎng shàng xià biàn chǔ xún mì zhū zhī

可从此湖广上下，遍处寻觅诛之。

zhēn jūn yuē huò cǐ niè kàn wǒ děng zài cǐ yòu wǎng yù zhāng yù chén jùn chéng tǔ dì wèi kě zhī yě

”真君曰：“或此孽瞰我等在此，又往豫章，欲沉郡城土地，未可知也。

mò ruò qiě huí jiā zhōng mì qí zōng jì

莫若且回家中，觅其踪迹；

rú guǒ bù zài zài wǎng wài huò zhī wèi wǎn

如果不在，再往外获之未晚。

yú shì shī dì men yí lù huí guī

”于是师弟们一路回归。

què shuō niè lóng jīng yàn chí biàn qù yòu huà wèi měi shǎo nán zi táo wǎng cháng shā fǔ

却说孽龙精砚池变去，又化为美少男子，逃往长沙府。

wén zhī cì shǐ gǔ yù jiā shēng yǒu yī nǚ jí yǒu zī sè

闻知刺史贾玉家生有一女，极有姿色。

zěn jiàn de méi rú cuì yǔ jī rú níng zhī chǐ rú hù xī shǒu rú róu tí

怎见得：眉如翠羽，肌如凝脂，齿如瓠犀，手如柔荑。

liǎn chèn táo huā bàn huán duī jīn fèng sī

脸衬桃花瓣，鬟堆金凤丝。

qiū bō chén chén yāo ráo tài chūn sǔn xiān xiān jiāo mèi zī

秋波湛湛妖娆态，春笋纤纤娇媚姿。

shuō shèn me hàn yuàn wáng qiáng shuō shèn me wú gōng xī shī shuō shèn me zhào jiā fēi yàn shuō shèn me yáng jiā guì fēi

说甚么汉苑王嫱，说甚么吴宫西施，说甚么赵家飞燕，说甚么杨家贵妃。

liǔ yāo wēi bǎi míng jīn zǔ lián bù qīng yí dòng yù zhī

柳腰微摆鸣金珇，莲步轻移动玉肢。

yuè lǐ cháng é nán bǐ cǐ jiǔ tiān xiān zǐ zěn rú sī

月里嫦娥难比此，九天仙子怎如斯。

niè lóng suì lái jié bài cì shǐ gǔ yù gǔ yù wèn yuē xiān shēng hé rén yě

孽龙遂来结拜刺史贾玉，贾玉问曰：“先生何人也？

dá yuē xiǎo rén xìng shèn míng láng jīn líng rén shì

”答曰：“小人姓慎名郎，金陵人氏。

zì yòu pō tōng jīng diǎn bù yì míng tú yān zhì mò néng shàng dá jīn zuò nán běi jīng shāng zhī kè ěr

自幼颇通经典，不意名途淹滞，莫能上达，今作南北经商之客耳。

yīn wǎng guǎng nán fàn huò de míng zhū shù hú mín jiā wú chǔ zuò yòng tè lái xiàn yǔ shǐ jūn fú wàng xiào liú

因往广南贩货，得明珠数斛，民家无处作用，特来献与使君，伏望笑留！

gǔ shǐ jūn yuē cǐ bǎo nǎi xiān shēng xīn lì suǒ qiú kuàng rǔ wǒ píng shuǐ xiāng féng qǐ gǎn shòu cǐ hòu cì

”贾使君曰：“此宝乃先生心力所求，况汝我萍水相逢，岂敢受此厚赐？

zài sān tuī jù

再三推拒。

shèn láng xiàn zhī shén qiè shǐ jūn bù dé yǐ ér shòu zhī

慎郎献之甚切，使君不得已而受之。

liú zhù shù rì shǐ jūn jiàn shèn láng lǐ mào qiān gōng fēng zī měi lì

留住数日，使君见慎郎礼貌谦恭，丰姿美丽。

qín qí shū huà jiàn jiàn jiē néng

琴棋书画，件件皆能；

gōng shǐ gān gē bān bān guàn shú

弓矢干戈，般般惯熟。

suì yù yǐ nǚ qī zhī

遂欲以女妻之。

shèn láng jū gōng zhì xiè fù jiāng zhēn bǎo hòu huì shǐ jūn qīn xìn zhī rén xī jiē chēng zàn shèn láng zhī dé

慎郎鞠躬致谢，复将珍宝厚贿使君亲信之人，悉皆称赞慎郎之德。

shǐ jūn nǎi zé jí rì jiāng qí nǚ yǔ shèn láng chéng qīn bù zài huà xià

使君乃择吉日，将其女与慎郎成亲，不在话下。

què shuō shèn láng zài gǔ fǔ chéng hūn yǐ hòu suì yù chūn xià zhī shí zé gào bǐng shǐ jūn tuō yán chū yóu jiāng hú jīng shāng mǎi mài

却说慎郎在贾府成婚以后，岁遇春夏之时，则告禀使君，托言出游江湖，经商买卖。

zhì qiū dōng zhī shí zé zhòng zài chuán zhī ér guī jiē shì qí zhēn yì bǎo

至秋冬之时，则重载船只而归，皆是奇珍异宝。

shǐ jūn dà xǐ yuē wú de jiā xù yǐ

使君大喜曰：“吾得佳婿矣！

gài bù zhī qí wèi jiāo jīng yě

”盖不知其为蛟精也。

suǒ de zī cái bǎo huò jiē yīn chūn xià dà shuǐ fù rén zhōu chuán qiǎng rén cái bǎo zhuāng zài ér guī

所得资财宝货，皆因春夏大水，覆人舟船，抢人财宝，装载而归。

shèn láng rù zhuì sān nián fù shēng sān zi

慎郎入赘三年，复生三子。

yī rì shèn láng xún sī qǐ lái bù shèng fèn nù yuē wú jiā shì jū yù zhāng zǐ sūn zú lèi yī qiān yú zhòng jiē bèi xǔ xùn miè jué pò wǒ cháo xué shǐ wǒ wú róng shēn zhī dì

一日慎郎寻思起来，不胜忿怒曰：“吾家世居豫章，子孙族类一千余众，皆被许逊灭绝，破我巢穴，使我无容身之地。

suī rán qián jū cǐ dì qí shí yuàn hèn nán xiāo

虽然潜居此地，其实怨恨难消。

jīn jì suì jiǔ liàng xǔ xùn bù fù zhī yǒu wǒ yě

今既岁久，谅许逊不复知有我也。

wǒ jīn yù huí yù zhāng dà xīng hóng shuǐ kuì méi chéng jùn réng miè qǔ xǔ xùn zhī zú bào fù qián chóu fāng xiāo cǐ hèn

我今欲回豫章，大兴洪水，溃没城郡，仍灭取许逊之族，报复前仇，方消此恨。

yán ba lái jiàn shǐ jūn

言罢，来见使君。

shǐ jūn wèn yuē xián xù yǒu hé huà shuō

使君问曰：“贤婿有何话说？

shèn láng yuē fāng jīn chūn fēng hé nuǎn zhèng yi chū wài jīng shāng tè lái bài cí yuè fù ér qù

”慎郎曰：“方今春风和暖，正宜出外经商，特来拜辞岳父而去。

jiā zhōng qī zǐ wàng yuè zhàng kàn gù

家中妻子，望岳丈看顾。

shǐ jūn yuē xián xù fàng xīn qián qù bù bì duō yōu

”使君曰：“贤婿放心前去，不必多忧。

ruò de chōng náng zhī lì zǎo tú fǎn zhào

若得充囊之利，早图返棹。

yán ba fēn bié ér qù

”言罢，分别而去。

shí jìn yǒng jiā qī nián zhēn jūn yǔ qí tú gān zhàn shī cén zhōu lǎn chéng yì biàn xún jiāo niè sān nián jiān yǎo wú zōng jī yǐ zhì zhī dù wài qù le

时晋永嘉七年，真君与其徒甘战、施岑周览城邑，遍寻蛟孽，三年间，杳无踪迹，已置之度外去了。

bù xiǎng zhè niè lóng zì lái sòng sǐ

不想这孽龙自来送死。

hū yī rì dào tóng lái bào yǒu yī shào nián zǐ dì fēng zī měi mào yì guān jùn wěi lái yè zhēn jūn

忽一日，道童来报，有一少年子弟，丰姿美貌，衣冠俊伟，来谒真君。

zhēn jūn mìng rù wèn yuē xiān shēng hé chǔ rén yě

真君命入，问曰：“先生何处人也？

shào nián yuē xiǎo shēng xìng shèn míng láng jīn líng rén shì

”少年曰：“小生姓慎名郎，金陵人氏。

jiǔ wén xián gōng yǒu wò xuán tiān dì zhī shǒu shè fú niè lóng zhī gōng hǎi nèi shǎo èr huán zhōng guǎ shuāng

久闻贤公有斡旋天地之手，慑伏孽龙之功，海内少二，寰中寡双。

xiǎo shēng tè lái guò fǎng yù suì shí jīng zhī yuàn bié wú tā yì

小生特来过访，欲遂识荆之愿，别无他意。

zhēn jūn yuē niè jīng wèi chú tú fù xū míng kě kuì kě kuì

”真君曰：“孽精未除，徒负虚名，可愧，可愧！

zhēn jūn yán ba qí shào nián gào cí ér chū

”真君言罢，其少年告辞而出。

zhēn jūn sòng ér bié zhī

真君送而别之。

gān shī èr dì zǐ yuē shì jiān shào nián shì hé rén yě

甘、施二弟子曰：“适间少年，是何人也？

zhēn jūn yuē cǐ niè lóng yě

”真君曰：“此孽龙也。

jīn lái xiāng jiàn tàn wǒ xū shí ěr

今来相见，探我虚实耳。

gān shī yuē hé yǐ zhī zhī

”甘、施曰：“何以知之？

zhēn jūn yuē wú guān qí rén yāo qì shàng zài xīng fēng xí rén shì yǐ zhī zhī

”真君曰：“吾观其人妖气尚在，腥风袭人，是以知之。

gān shī yuē jì rú cǐ jí dāng qín ér zhū zhī hé gù yòu zòng zhī shǐ qù yě

”甘、施曰：“既如此，即当擒而诛之，何故又纵之使去也？

zhēn jūn yuē wú sì cì qín ná jiē bèi biàn huà ér qù

”真君曰：“吾四次擒拿，皆被变化而去。

jīn yáng wéi bù zhī shǐ bǐ bù shèn dī fáng zhù kě suí biàn qín zhī ěr

今佯为不知，使彼不甚堤防，庶可随便擒之耳。

shī cén nǎi wèn yuē cǐ shí bù zhī táo duǒ hé chǔ

”施岑乃问曰：“此时不知逃躲何处？

wú èr rén yuàn wǎng shā zhī

吾二人愿往杀之。

zhēn jūn jǔ huì yǎn yī zhào nǎi yuē jīn zài jiāng hǔ huà wèi yī huáng niú wò yú jùn chéng shā qì zhī shàng

”真君举慧眼一照，乃曰：“今在江浒，化为一黄牛，卧于郡城沙碛之上。

wǒ jīn huà wèi yī hēi niú yǔ zhī xiāng dòu rǔ èr rén kě tí bǎo jiàn qián wǎng kuī zhī

我今化为一黑牛，与之相斗，汝二人可提宝剑，潜往窥之。

hou qí lì juàn jí bá jiàn ér huī zhī jiāo bì kě zhū yě

候其力倦，即拔剑而挥之，蛟必可诛也。

yán ba suì huà yī hēi niú bēn yuè ér qù zhēn gè

言罢，遂化一黑牛，奔跃而去，真个：

sì tí jiān gù rú shān hǔ liǎng jiǎo zhēng róng shì hǎi lóng

四蹄坚固如山虎，两角峥嵘似海龙。

jīn xiàng shā biān xiāng dǐ chù shén xiān biàn huà guǒ wú qióng

今向沙边相抵触，神仙变化果无穷。

zhēn jūn huà chéng hēi niú zǎo dào shā qì zhī shàng jí yǔ huáng niú xiāng dòu

真君化成黑牛，早到沙碛之上，即与黄牛相斗。

qià dòu yǒu liǎng gè shí chén gān shī èr rén niè jì ér zhì zhèng jiàn èr niú xiāng dòu huáng niú lì juàn zhī jì shī cén yòng jiàn yī huī zhèng zhōng huáng niú zuǒ gǔ

恰斗有两个时辰，甘、施二人蹑迹而至，正见二牛相斗，黄牛力倦之际，施岑用剑一挥，正中黄牛左股。

gān zhàn yì huī qǐ bǎo jiàn zhǎn jí yī jiǎo huáng niú bēn rù chéng nán jǐng zhōng qí jiǎo luò de

甘战亦挥起宝剑斩及一角，黄牛奔入城南井中，其角落地。

jīn mǎ dāng xiāng duì yǒu huáng niú zhōu

今马当相对有黄牛洲。

cǐ jiǎo rì hòu chéng jīng cháng biàn niú chū lái hài qǔ kè shāng chuán zhī bù zài huà xià

此角日后成精，常变牛出来，害取客商船只，不在话下。

què shuō zhēn jūn wèi gān shī yuē niè lóng jì rù jǐng zhōng liàng cháo xué zài cǐ

却说真君谓甘、施曰：“孽龙既入井中，谅巢穴在此。

wú qiǎn fú shǐ lì bīng dǎo wǒ qián jìn rǔ èr rén kě suí wǒ zhī hòu niè qí zōng jì tàn qí cháo xué qín ér shā zhī yǐ jué hòu huàn

吾遣符使吏兵导我前进，汝二人可随我之后，蹑其踪迹，探其巢穴，擒而杀之，以绝后患。

yán ba zhēn jūn nǎi tiào rù jǐng zhōng

”言罢，真君乃跳入井中。

shī gān èr rén yì tiào rù jǐng zhōng

施、甘二人，亦跳入井中。

fú shǐ hù yǐn zhēn jūn qián jìn

符使护引真君前进。

zhī jiàn nà gè jǐng qí kǒu shàng suī shì xiá de dào le xià miàn bié shì yí gè qián kūn

只见那个井其口上虽是狭的，到了下面，别是一个乾坤。

zhè biān yǒu yí gè kǒng tòu zhe nà yí gè kǒng nà biān yǒu yí gè dòng tòu zhe nà yí gè dòng jiù shì háng zhōu chéng èr shí sì tiáo huā liǔ xiàng xiàng xiàng xiāng chuān

这边有一个孔，透着那一个孔，那边有一个洞，透着那一个洞，就似杭州城二十四条花柳巷，巷巷相穿；

yòu shì lóng kū gǎng sān shí liù tiáo dà wān wān wān xiāng jiàn

又似龙窟港三十六条大湾，湾湾相见。

cháng rén shuō dào jǐng zhōng zhī wā suǒ jiàn shén xiǎo gài wèi zēng dào zhè gè suǒ zài jiàn zhe xǔ dà shì jiè

常人说道井中之蛙，所见甚小，盖未曾到这个所在，见着许大世界。

zhēn jūn suí fú shǐ yí lù ér xíng hū jiàn yǒu yí yàng wù jiàn bù zhǎng bù duǎn yuán yuán de xiāng sì gè léi chuí mú yàng

真君随符使一路而行，忽见有一样物件，不长不短，圆圆的相似个擂棰模样。

gān zhàn tái qǐ kàn shí nǎi shì yī chē xiá

甘战抬起看时，乃是一车辖。

wèn yú zhēn jūn yuē cǐ jǐng zhōng zěn de yǒu cǐ chē xiá

问于真君曰：“此井中怎的有此车辖？

zhēn jūn dào xī qián hàn yǒu yī rén xìng chén míng zūn měi dà huì bīn kè zhé bì le mén qǔ chē xiá tóu yú jǐng zhōng suī yǒu jí shì bù dé qù

”真君道：“昔前汉有一人，姓陈名遵，每大会宾客，辄闭了门，取车辖投于井中，虽有急事，不得去。

bì yǐn ba cái lāo qǔ chē xiá hái rén

必饮罢，才捞取车辖还人。

hòu yǒu yī chē xiá zài lāo bù qǐ yuán lái shuǐ dàng zài cǐ chù lái le

后有一车辖，再捞不起，原来水荡在此处来了。

yòu xíng shù lǐ hū jiàn yǒu yí gè sì fāng sì jiǎo xīn xīn xiān xiān de wù jiàn shī cén jiǎn jiāng qǐ lái yī kàn yuán lái shì gè yìn xiá r

又行数里，忽见有一个四方四角，新新鲜鲜的物件，施岑检将起来一看，原来是个印匣儿。

wèn yú zhēn jūn zhēn jūn yuē xī hòu hàn yǒu huàn guān zhāng ràng jié qiān tiān zǐ běi zhì hé shàng jiāng chuán guó yù xǐ tóu zhī jǐng zhōng zài wú rén zhī jué

问于真君，真君曰：“昔后汉有宦官张让劫迁天子，北至河上，将传国玉玺投之井中，再无人知觉。

hòu luò yáng chéng nán lí gōng jǐng yǒu wǔ sè qì yī dào zhí chōng shàng tiān sūn jiān rèn de shì bǎo bèi de ruì qì suì mìng rén jùn jǐng jiù dé le zhè yī kē yù xǐ

后洛阳城南骊宫井有五色气一道直冲上天，孙坚认得是宝贝的瑞气，遂命人浚井，就得了这一颗玉玺。

xǐ biàn de qù què bǎ zhè gè xiá er yí zài zhè lǐ

玺便得去，却把这个匣儿遗在这里。

yòu xíng shù lǐ hū jiàn yǒu yī wù jiàn guāng shǎn shǎn bái jìng jìng zuǐ wān wān fù dà dà de gān zhàn què shi jiāng qǐ lái yī kàn yuán lái shì gè yín píng

”又行数里，忽见有一物件，光闪闪，白净净，嘴湾湾，腹大大的，甘战却拾将起来一看，原来是个银瓶。

gān zhàn yòu wèn yú zhēn jūn zhēn jūn yuē céng wén yǒu yī nǚ zǐ yín yún shí shàng mó yù zān yù zān yù chéng zhōng yāng zhé

甘战又问于真君，真君曰：“曾闻有一女子吟云：‘石上磨玉簪，玉簪欲成中央折；

jǐng dǐ yǐn yín píng yín píng yù shàng sī shéng jué

井底引银瓶，银瓶欲上丝绳绝。

xiǎng zhè gè yín píng shì nà nǚ zǐ suǒ yǐn de yīn duàn le shéng zi gù liú luò zài cǐ

’想这个银瓶，是那女子所引的，因断了绳子，故流落在此。

fú shǐ bǐng yuē niè lóng duō jiǔ dùn qù zhēn xiān xū jí máng zhuī gǎn tú lù zhī shàng qiě bú yào jiǎng gǔ

符使禀曰：“孽龙多久遁去，真仙须急忙追赶，途路之上，且不要讲古。

zhēn jūn yú shì mìng dì zǐ zǎn bù ér xíng

”真君于是命弟子趱步而行。

zhī jiàn shuǐ zú zhī zhōng jiàn le de hu de hún bù fù tǐ

只见水族之中，见了的唬得魂不附体。

nián yú r zhǐ bǎ kǒu zhāng tuán yú r zhǐ bǎ jǐng suō xiā zǐ r zhǐ gù gǒng yāo jì yú r zhǐ gù yáo wěi zhēn jūn dōu zhì zhī bù wèn

鲇鱼儿只把口张，团鱼儿只把颈缩，虾子儿只顾拱腰，鲫鱼儿只顾摇尾，真君都置之不问。

què shuō nà fú shǐ yǐn zhēn jūn zài zhuǎn yī wān mǒ yī jiǎo zhèng shì xíng dào shān qióng shuǐ jìn chù kàn kàn zài cháng shā fǔ gǔ yù jǐng zhōng ér chū

却说那符使引真君再转一湾抹一角，正是行到山穷水尽处，看看在长沙府贾玉井中而出。

zhēn jūn yuē jīn de qí cháo xué yǐ

真君曰：“今得其巢穴矣。

suì cí le fú shǐ huí qù zì lái zhuā xún

”遂辞了符使回去，自来抓寻。

què shuō niè lóng jīng jì chū qí jǐng réng biàn wéi shèn láng rù yú gǔ shǐ jūn fǔ zhōng

却说孽龙精既出其井，仍变为慎郎，入于贾使君府中。

shǐ jūn jiàn qí shēn tǐ láng bèi jǔ jiā dà jīng wèn qí yuán gù

使君见其身体狼狈，举家大惊，问其缘故。

shèn láng dá yuē jīn qù pō huò dà lì bù xìng huí zhì bàn tú ǒu yù zéi dào zī cái jǐn jié

慎郎答曰：“今去颇获大利，不幸回至半途，偶遇贼盗，资财尽劫。

yòu bèi shā shāng zuǒ é zuǒ gǔ téng tòng nán rěn

又被杀伤左额左股，疼痛难忍。

shǐ jūn kàn qí dāo hén bù shèng yǐn tòng lìng jiā tóng qǐng qiú yī shì liáo zhì

”使君看其刀痕，不胜隐痛，令家僮请求医士疗治。

zhēn jūn nǎi bàn zuò yī yī shì mìng gān shī èr rén bàn zuò liǎng gè tú dì gēn suí

真君乃扮作一医士，命甘、施二人，扮作两个徒弟跟随。

zhè yī shì ā dào míng xián shèng yào biàn jūn chén

这医士呵：道明贤圣，药辨君臣。

yù bìng shí shēn shí zhe wàng wén wèn qiē

遇病时，深识着望闻问切；

xià yào chù jīng zhī gè gōng qiǎo shèng shén

下药处，精知个功巧圣神。

dài táng jīn pī dào fú piāo piāo yáng yáng

戴唐巾，披道服，飘飘扬扬；

yáo yǔ shàn bèi hú lú xiāo xiāo sǎ sǎ

摇羽扇，背葫芦，潇潇洒洒。

zhěn cùn guān chǐ sān bù mài biàn yá shěn gù xī fán sān zhé gōng

诊寸关尺三部脉，辨邪审痼，奚烦三折肱；

liáo shàng zhōng xià sān děng rén qǐ sǐ huí shēng zhǐ shì yī jǔ shǒu

疗上中下三等人，起死回生，只是一举手。

zhēn gè shì dōng jìn zhī shí chóng shēng le chūn qiū biǎn què

真个是东晋之时，重生了春秋扁鹊；

què yuán lái xī jiāng zhī de zài chū zhe shàng gǔ shén nóng

却原来西江之地，再出着上古神农。

wàn gǔ gòng chēng yī guó shǒu yī qiāng dōu shì huó rén xīn

万古共称医国手，一腔都是活人心。

què shuō zhēn jūn ban le yī shì gǔ fǔ tóng pú jiàn le xiāng qǐng ér qù

却说真君扮了医士，贾府僮仆见了，相请而去。

jìn le shǐ jūn zhái shàng xiāng jiàn lǐ bì

进了使君宅上，相见礼毕。

shǐ jūn yuē wú xù zài wài jīng shāng bèi dào zéi shā shāng zuǒ é zuǒ gǔ

使君曰：“吾婿在外经商，被盗贼杀伤左额左股。

xiān shēng yǒu hé miào yào kě yǐ zhì zhī

先生有何妙药，可以治之？

róng mǒu zhòng xiè

容某重谢。

zhēn jūn yuē bǎo jiàn suǒ shāng wú yǒu miào fǎ shǒu dào jí yù

”真君曰：“宝剑所伤，吾有妙法，手到即愈。

shǐ jūn dà xǐ jí zhào shèn láng chū lái yī zhì

”使君大喜，即召慎郎出来医治。

dāng shí jiāo jīng wò yú fáng zhōng wèn tóng pú yuē yī shì zhǐ yī rén me

当时蛟精卧于房中，问僮仆曰：“医士只一人么？

tóng pú yuē jiān yǒu liǎng gè tú dì

”僮仆曰：“兼有两个徒弟。

jiāo jīng què yí shì zhēn jūn bù gǎn qīng chū

”蛟精却疑是真君，不敢轻出。

qí qī gǔ shì cuī cù zhī yuē yī rén zài táng nǐ hé gù bù chū

其妻贾氏催促之曰：“医人在堂，你何故不出？

shèn láng yuē nǐ bù xiǎo shì yī de wǒ hǎo yě shì zhè gè yī shì yī dé bù hǎo yě shì zhè gè yī shì

”慎郎曰：“你不晓事，医得我好也是这个医士，医得不好也是这个医士。

gǔ shì jìng bù zhī suǒ yǐ

”贾氏竟不知所以。

shǐ jūn jiàn shèn láng bù chū qīn zì rù fáng zhào zhī

使君见慎郎不出，亲自入房召之。

zhēn jūn nǎi suí shǐ jūn zhī hòu zhí zhì fáng zhōng lì shēng huà yuē niè chù zài gǎn zǒu me

真君乃随使君之后，直至房中厉声叱曰：“孽畜再敢走么？

niè lóng jì qióng shì pò suì biàn chū běn xíng wān yán zǒu chū táng xià

”孽龙计穷势迫，遂变出本形，蜿蜒走出堂下。

bù xiǎng zhēn jūn xiān shè le tiān luó dì wǎng huó huó qín zhī

不想真君先设了天罗地网，活活擒之。

yòu yǐ fǎ shuǐ pēn qí sān zi xī biàn wéi xiǎo jiāo

又以法水喷其三子，悉变为小蛟。

zhēn jūn bá jiàn bìng zhū zhī

真君拔剑并诛之。

gǔ yù zhī nǚ cǐ shí yì yù biàn huàn shī cén huó huó qín zhù shǐ jūn dà jīng

贾玉之女，此时亦欲变幻，施岑活活擒祝使君大惊。

zhēn jūn yuē shèn láng zhě nǎi niè lóng zhī jīng jīn biàn zuò rén xíng bài ěr wèi yuè zhàng

真君曰：“慎郎者，乃孽龙之精，今变作人形，拜尔为岳丈。

wú nǎi yù zhāng xǔ xùn zhuī xún zhì cǐ qín zhī

吾乃豫章许逊，追寻至此擒之。

ěr nǚ jīn yì chéng jiāo hé shòu wú yī jiàn

尔女今亦成蛟，合受吾一剑。

gǔ shǐ jūn nǎi yǔ qí qī guì yú zhēn jūn zhī qián āi gào yuē wú nǚ bèi jiāo jīng suǒ rǎn fēi wú nǚ zhī zuì fú wàng lián ér shè zhī

贾使君乃与其妻跪于真君之前，哀告曰：“吾女被蛟精所染，非吾女之罪，伏望怜而赦之！

zhēn jūn suì gěi qǔ shén fú yǔ gǔ nǚ fú zhī gù dé bù biàn

”真君遂给取神符与贾女服之，故得不变。

zhēn jūn wèi shǐ jūn yuē jiāo jīng suǒ jū zhī chù qí xià jí shuǐ

真君谓使君曰：“蛟精所居之处，其下即水。

jīn rǔ shè xià shēn bù yú chǐ jiē shì shuǐ quán

今汝舍下深不逾尺，皆是水泉。

kě sù xǐ jū tā chǔ wú zì dǎo huò

可速徙居他处，毋自蹈祸！

shǐ jūn jǔ jiā jīng huáng suì jí máng qiān jū gāo chù

”使君举家惊惶，遂急忙迁居高处。

yuán zhù qí de bù shù rì guǒ xiàn wèi yuān tán shēn bù kě cè

原住其地，不数日果陷为渊潭，深不可测。

jīn cháng shā fǔ zhāo tán shì yě

今长沙府昭潭是也。

shī cén què cóng tiān luó dì wǎng zhōng qǔ chū niè lóng yù huī jiàn zhǎn zhī

施岑却从天罗地网中取出孽龙，欲挥剑斩之。

zhēn jūn yuē cǐ niè shā zhī shén yì qín zhī zuì nán

真君曰：“此孽杀之甚易，擒之最难。

wǒ xiǎng jiāng xī xì shì fú de xià miàn jiē wèi jiāo xué

我想江西系是浮地，下面皆为蛟穴。

chéng nán yī jǐng qí shēn wú dǐ cǐ jǐng yǔ jiāng shuǐ tóng xiāo zhǎng

城南一井其深无底，此井与江水同消长。

mò ruò suǒ cǐ chù huí guī wú yǐ tiě shù zhèn zhī jǐng zhōng xì cǐ niè chù yú tiě shù zhī shàng

莫若锁此畜回归，吾以铁树镇之井中，系此孽畜于铁树之上。

shǐ hòu shì tǎng yǒu jiāo jīng jiàn cǐ chù zāo jué mó nàn huò yǒu jǐng tì bù gǎn wéi hài

使后世倘有蛟精见此畜遭厥磨难，或有警惕，不敢为害。

gān zhàn yuē shàn

”甘战曰：“善！

suì suǒ le niè lóng jìng huí yù zhāng

”遂锁了孽龙，径回豫章。

yú shì qū shǐ shén bīng zhù tiě wèi shù zhì zhī jùn chéng nán jǐng zhōng

于是驱使神兵，铸铁为树，置之郡城南井中。

xià yòng tiě suǒ gōu suǒ zhèn qí dì mài láo xì niè lóng yú shù qiě zhù zhī yuē tiě shù kāi huā qí yāo ruò xìng wú dāng fù chū

下用铁索钩锁，镇其地脉，牢系孽龙于树，且祝之曰：铁树开花，其妖若兴，吾当复出。

tiě shù jū zhèng qí yāo yǒng chú

铁树居正，其妖永除。

shuǐ yāo píng jì chéng yì wú yú

水妖屏迹，城邑无虞。

yòu liú jì yún

又留记云：

tiě shù zhèn hóng zhōu wàn nián yǒng bù xiū

铁树镇洪州，万年永不休。

tiān xià dà luàn cǐ chù wú yōu

天下大乱，此处无忧。

tiān xià dà hàn cǐ chù báo shōu

天下大旱，此处薄收。

yòu yuán cháo wú quán jié yǒu shī yún

又元朝吴全节有诗云：

bā suǒ zòng héng wéi dì mài yī hóng xiāo zhǎng dìng jiāng liú

八索纵横维地脉，一泓消长定江流。

yù zhāng shèng dì yóu tiān zào dǐ zhù zhōng tiān yì wàn qiū

豫章胜地由天造，砥柱中天忆万秋。

zhēn jūn yòu zhù tiě wèi fú zhèn yú pó yáng hú zhōng

真君又铸铁为符，镇于鄱阳湖中。

yòu zhù tiě gài fù yú lú líng yuán tán jīn liú yī jiàn zài yān

又铸铁盖覆于庐陵元潭，今留一剑在焉。

yòu lì fǔ jìng yú tiǎo yáo shān dǐng jiē suǒ yǐ zhèn yā hòu huàn yě

又立府靖于窕峣山顶，皆所以镇压后患也。

zhēn jūn jì qín yāo niè gōng mǎn qián kūn

真君既擒妖孽，功满乾坤。

shí jìn míng dì tài níng èr nián dà jiàng jūn wáng dūn zì chù zhòng chū shǒu wǔ chāng jǔ bīng nèi xiàng cì dòng tíng hú

时晋明帝太宁二年，大将军王敦，字处仲，出守武昌，举兵内向，次洞庭湖。

zhēn jūn yǔ wú jūn tóng wǎng shuō zhī gài yù zhǐ dūn ér cún jìn shì yě

真君与吴君同往说之，盖欲止敦而存晋室也。

shì shí guō jǐng chún yì zài wáng dūn mù fǔ yīn cǐ sān rén dé yǐ xiāng huì

是时郭景纯亦在王敦幕府，因此三人得以相会。

jǐng chún wèi zhēn jūn yuē gōng zhǎn guó jiāo jīng gōng xíng yuán mǎn

景纯谓真君曰：“公斩馘蛟精，功行圆满。

kuàng nǎng shí xī shān zhī de líng qì zhōng wán gōng bù rì dāng shàng shēng yǐ

况曩时西山之地，灵气钟完，公不日当上升矣。

zhēn jūn gǎn xiè

”真君感谢。

yī rì jǐng chún tóng zhēn jūn wú jūn lái yè wáng dūn

一日景纯同真君、吴君来谒王敦。

dūn jiàn sān rén tóng zhì dà xǐ suì lìng zuǒ yòu shè yàn kuǎn dài

敦见三人同至，大喜，遂令左右设宴款待。

jiǔ zhì bàn hān dūn wèn yuē wǒ zuó xiāo dé yī mèng mèng jiàn yī mù pò tiān bù zhī zhǔ hé jí xiōng

酒至半酣，敦问曰：“我昨宵得一梦，梦见一木破天，不知主何吉凶？

zhēn jūn yuē mù shàng pò tiān nǎi wèi zì yě

”真君曰：“木上破天，乃‘未’字也。

gōng wèi kě wàng dòng

公未可妄动。

wú jūn yuē wú shī zhī yán zhuó yǒu xiān jiàn gōng jǐn shi zhī

”吴君曰：“吾师之言，灼有先见，公谨识之！

wáng dūn wén èr jūn yán xīn shén bú yuè nǎi lìng guō pú bo zhī

”王敦闻二君言，心甚不悦，乃令郭璞卜之。

pú yuē cǐ shù yòng kè tǐ jiāng jūn cǐ xíng gàn shì bù chéng yě

璞曰：“此数用克体，将军此行，干事不成也。

wáng dūn bú yuè yuē wǒ zhī shòu yǒu jǐ hé

”王敦不悦曰：“我之寿有几何？

pú yuē jiāng jūn ruò jǔ dà shì huò jiāng bù jiǔ

”璞曰：“将军若举大事，祸将不久；

ruò suì hái wǔ chāng zé shòu wèi kě liàng

若遂还武昌，则寿未可量。

wáng dūn nù yuē rǔ shòu jǐ hé

”王敦怒曰：“汝寿几何？

pú yuē wǒ shòu jǐn zài jīn rì

”璞曰：“我寿尽在今日。

wáng dūn dà nù lìng wǔ shì qín pú zhǎn zhī

”王敦大怒，令武士擒璞斩之。

zhēn jūn yǔ wú jūn jǔ bēi zhì qǐ huà wèi bái hè yī shuāng fēi rǎo liáng dòng zhī shàng

真君与吴君举杯掷起，化为白鹤一双，飞绕梁栋之上。

wáng dūn jǔ yǎn kàn hè yǐ shī èr jūn suǒ zài

王敦举眼看鹤，已失二君所在。

qiě shuō guō pú jì sǐ jiā rén bèi bàn yī qīn guān guǒ liàn bì

且说郭璞既死，家人备办衣衾棺椁，殓毕。

yuè sān rì shì rén jiàn pú yì guān yǎn rán yǔ qīn yǒu xiāng jiàn rú gù

越三日，市人见璞衣冠俨然，与亲友相见如故。

wáng dūn zhī zhī bù xìn lìng kāi guān shì zhī guǒ wú shī hái shǐ zhī pú tuō zhì shēng xiān yě

王敦知之不信，令开棺视之，果无尸骸，始知璞脱质升仙也。

zì hòu wáng dūn xíng bīng guǒ bài suì hái wǔ chāng ér sǐ zú yǒu zhī jiě zhī xíng gài bù tīng sān jūn zhī jiàn yǐ zhì yú cǐ

自后王敦行兵果败，遂还武昌而死，卒有支解之刑，盖不听三君之谏，以至于此。

zài shuō wú jūn yāo zhēn jūn tóng xià jīn líng áo yóu shān shuǐ jì ér yù mǎi zhōu shàng yù zhāng dǎ tóu fēng bù xī

再说吴君邀真君同下金陵，遨游山水，既而欲买舟上豫章，打头风不息。

zhōu zhōng rén yuē dāng cǐ zhòng xià nán fēng hào dàng zhōu chuán nán jìn nài hé

舟中人曰：“当此仲夏，南风浩荡，舟船难进，奈何？

zhēn jūn yuē wǒ dài rǔ děng jià zhī rǔ děng dàn yào míng mù ān zuò qiē wù kāi yǎn kuī shì

”真君曰：“我代汝等驾之，汝等但要瞑目安坐，切勿开眼窥视。

wú jūn nǎi lì yú chuán tóu zhēn jūn qīn zì bǎ chuán suì zhào hēi lóng èr wěi xié zhōu ér xíng

”吴君乃立于船头，真君亲自把船，遂召黑龙二尾，挟舟而行。

jīng chí yáng zhī de yǐ xiān tiān wú jí dōu léi fǔ zhī yìn yìn xi yá shí bì shàng yǐ pì shuǐ guài jīn yǒu yìn wén

经池阳之地，以先天无极都雷府之印，印西崖石壁上以辟水怪，今有印纹。

zhōu jiàn jiàn líng kōng ér qǐ xū yú guò lú shān zhī diān zhì yún xiāo fēng

舟渐渐凌空而起，须臾，过庐山之巅，至云霄峰。

èr jūn yù guān dòng fǔ jǐng zhì gù qí chuán shāo guā mǒ lín mù zhī biǎo jiá jiá yǒu shēng

二君欲观洞府景致，故其船梢刮抹林木之表，戛戛有声。

zhōu rén bù néng rěn jiē tōu yǎn kuī zhī hū rán shě zhōu yú céng luán zhī shàng zhé wéi yú shēn jiàn zhī xià jīn hào tiě chuán fēng

舟人不能忍，皆偷眼窥之，忽然舍舟于层峦之上，折桅于深涧之下，今号铁船峰。

qí xià yǒu duàn shí jí qí wéi yě

其下有断石，即其桅也。

zhēn jūn wèi zhōu rén yuē rǔ děng bù tīng wú yán yǐ zhì rú cǐ jīn jiāng hé suǒ guī hu

真君谓舟人曰：“汝等不听吾言，以至如此，今将何所归乎？

zhōu rén kěn bài yuàn qiú jì dù zhī fǎ

”舟人恳拜，愿求济度之法。

zhēn jūn jiào yǐ fú ěr líng yào suì de bì gǔ bù jī jǐn yǐn yú zǐ xiāo fēng xià

真君教以服饵灵药，遂得辟谷不饥，尽隐于紫霄峰下。

èr jūn nǎi gè chéng yī lóng huí zhì yù zhāng suì jiù jiù shí yǐn jū zhōng rì yǔ zhū dì zi jiǎng jiū zhēn quán nǎi zuò sī xiān zhī gē yún tiān yùn xún huán xī jí rú fēi rén shēng shì jiān xī yù hé wéi

二君乃各乘一龙，回至豫章，遂就旧时隐居，终日与诸弟子讲究真诠，乃作《思仙之歌》云：天运循环兮疾如飞，人生世间兮欲何为？

zhēng míng duó lì xī tú qiū xū fēng yuè zī wèi xī yǒu shéi zhī

争名夺利兮徒丘墟，风月滋味兮有谁知？

bù rú qiě jìn huáng jīn zhī yī yǐn yí chàng rì chén xi

不如且进黄金巵，一饮一唱日沉西。

dān shā yǎng jiù yù lóng chí xiǎo piáo shì jiè kuān wú yá

丹砂养就玉龙池，小瓢世界宽无涯。

shì rén mò dào shì yú chī mǐng rán yī xiào tiān dì qí

世人莫道是愚痴，酩然一笑天地齐。

yòu zuò bā bǎo chuí xùn yuē

又作八宝垂训曰：

zhōng xiào lián jǐn kuān yù róng rěn

忠孝廉谨，宽裕容忍。

zhōng zé bù qī xiào zé bù bèi

忠则不欺，孝则不悖；

lián ér wǎng tān jǐn ér wù shī

廉而罔贪，谨而勿失；

xiū shēn rú cǐ kě yǐ chéng dé kuān zé de zhòng yù rán yǒu yú

修身如此，可以成德，宽则得众，裕然有余；

róng ér xī shòu rěn zé ān shū

容而翕受，忍则安舒；

jiē rén yǐ lǐ yuàn jiù dí chú

接人以礼，怨咎涤除。

fán wǒ dì zǐ dòng jìng qín dǔ niàn zī zài zī dāng shǒu qí dú yǒu sàng jué xīn sān guān kǎo lù

凡我弟子，动静勤笃，念兹在兹，当守其独，有丧厥心，三官考戮。

què shuō tiān dì shuǐ fǔ sān yuán sān pǐn sān guān dà dì jí tài bái jīn xīng yīn yán zhēn jūn yuán shì yù dòng tiān xiān xià jiàng jīn chú dàng yāo niè huì jí shēng líng dé hòu gōng gāo

却说天地水府三元三品三官大帝及太白金星，因言真君原是玉洞天仙下降，今除荡妖孽，惠及生灵，德厚功高；

qí dì zǐ wú měng děng fú tóng zhēn jūn gòng chéng zhì dào jiē yi tuī jiàn yǐ zhì tiān tíng

其弟子吴猛等，扶同真君，共成至道，皆宜推荐，以至天庭。

shāng yì jù biǎo zòu wén yù dì

商议具表，奏闻玉帝。

yù dì zhǔn zòu nǎi shòu xǔ xùn jiǔ tiān dōu xian dà shǐ jiān gāo míng dà shǐ zhī zhí fēng xiào xiān wáng

玉帝准奏，乃授许逊九天都仙大使兼高明大使之职，封孝先王。

yuǎn zǔ zǔ fù gè yǒu zhí wèi

远祖祖父，各有职位。

xiān chà jiǔ tiān cǎi fǎng shǐ cuī zi wén duàn qiū zhòng pěng zhào yī dào yù zhī xǔ xùn yù shì fēi shēng zhī qī yǐ zhāo shàn bào

先差九天采访使崔子文、段丘仲捧诏一道，谕知许逊，预示飞升之期，以昭善报。

cǎi fǎng èr xian pěng zhào xià jiè shí jìn xiào wǔ níng kāng èr nián jiǎ xū zhēn jūn shí nián yī bǎi sān shí liù suì

采访二仙捧诏下界，时晋孝武宁康二年甲戌，真君时年一百三十六岁。

bā yuè shuò dàn jiàn yún zhàng zì tiān ér xià dǎo cóng zhě shén zhòng jiàng yú tíng zhōng

八月朔旦，见云仗自天而下，导从者甚众，降于庭中。

zhēn jūn yíng jiē bài qì èr xian yuē fèng yù huáng chì lìng cì zi bǎo zhào

真君迎接拜讫，二仙曰：“奉玉皇敕令，赐子宝诏。

zi kě bèi xiāng huā dēng zhú zhěng dùn yì guān fǔ fú jiē xià yǐ tīng xuān dú

子可备香花灯烛，整顿衣冠，俯伏阶下，以听宣读！

zhào yuē

诏曰：

shàng zhào xué xiān tóng zǐ xǔ xùn qīng zài duō jié zhī qián jī xiū zhì dào qín kǔ xī bèi

上诏学仙童子许逊：卿在多劫之前，积修至道，勤苦悉备。

tiān jīng dì wěi xī yǐ shēn tōng

天经地纬，悉已深通；

wàn fǎ qiān mén wǎng bù shī lì

万法千门，罔不师历。

jiù zāi bá nán chú hài dàng yāo

救灾拔难，除害荡妖；

gōng jì shēng líng míng gāo yù jí

功济生灵，名高玉籍。

zhòng zhēn tuī jiàn yi yǒu zhēn shēng

众真推荐，宜有甄升。

kě shòu jiǔ zhōu dōu xian dà shǐ jiān gāo míng dà shǐ xiào xiān wáng zhī zhí

可受九州都仙大使兼高明大使、孝先王之职。

cì zǐ cǎi yǔ páo qióng jīng bǎo jié gè yī shì

赐紫彩羽袍琼旌宝节各一事。

qī yǐ bā yuè shí wǔ wǔ shí bá zhái shàng shēng

期以八月十五午时，拔宅上升。

zhào shū dào rì xìn zhào fèng xíng

诏书到日，信诏奉行。

dú ba zhēn jūn zài bài suì dēng jiē shòu zhào bì nǎi yī èr xian shàng zuò wèn qí xìng míng

读罢，真君再拜，遂登阶受诏毕，乃揖二仙上坐，问其姓名。

èr xian yuē yú nǎi cuī zi wén duàn qiū zhòng jù shòu jiǔ tiān cǎi fǎng shǐ zhī zhí

二仙曰：“余乃崔子文、段丘仲，俱授九天采访使之职。

zhēn jūn yuē yú méng yǒu hé dé néng gǎn dòng tiān dì gèng láo èr xian xià jiàng

”真君曰：“愚蒙有何德能，感动天帝，更劳二仙下降？

èr xian yuē gōng xiū jǐ lì rén gōng xíng yǐ mǎn

”二仙曰：“公修己利人，功行已满。

zuó zhě qún zhēn bǎo zòu shēng rù xiān bān xiāng yíng zài ěr xiān mìng mǒu děng pěng zhào yù zhī

昨者群真保奏，升入仙班，相迎在迩，先命某等捧诏谕知。

yán bì suì chéng lóng chē ér qù

”言毕，遂乘龙车而去。

zhēn jūn jì dé tiān shū zhī hòu mén dì zǐ wú měng děng yǔ xiāng zhōng qí lǎo jí zhū qīn juàn jiē zhī xíng qī yǐ jìn zhāo xī huì yǐn yǐ xù bié qíng

真君既得天书之后，门弟子吴猛等，与乡中耆老及诸亲眷，皆知行期已近，朝夕会饮，以叙别情。

zhēn jūn wèi zhòng rén yuē yù dá shén xiān zhī lù zài xiān xíng qí shàn ér hòu lì qí gōng

真君谓众人曰：“欲达神仙之路，在先行其善而后立其功。

wú qù hòu yī qiān èr bǎi sì shí nián jiān yù zhāng zhī jìng wǔ líng zhī nèi dāng chū dì xian bā bǎi yú rén

吾去后一千二百四十年间，豫章之境，五陵之内，当出地仙八百余人。

qí shī chū yú yù zhāng dà chǎn wú jiào

其师出于豫章，大阐吾教。

yǐ wú tán qián sōng shù zhī chuí fù fú de jùn jiāng xīn zhōng hū shēng shā zhōu yǎn guò jǐng kǒu zhě shì qí shí yě

以吾坛前松树枝垂覆拂地，郡江心中忽生沙洲掩过井口者，是其时也。

hòu rén yǒu yán lóng shā huì hé zhēn xiān bì chū

”后人有言：“龙沙会合，真仙必出。

àn lóng shā zài zhāng jiāng xī àn pàn yǔ jùn chéng xiāng duì shì jiàn lóng shā jì

”按龙沙在章江西岸畔，与郡城相对，事见《龙沙记》。

pān qīng yì yǒu wàng lóng shā wǔ yán shī yún

潘清逸有《望龙沙》五言诗云：

wǔ líng wú xiàn rén mì shì sōng shā jì

五陵无限人，密视松沙记。

lóng shā suī wèi hé qì xiàng yǐ xū yì

龙沙虽未合，气象已虚异。

xī shí yún làng yóu bàn zuò sāng má de

昔时云浪游，半作桑麻地。

dì xíng dài jiāng zhuǎn shān shì ruò lián qì

地形带江转，山势若连契。

shì shí bā yuè wàng rì dà yíng zhāi huì biàn zhào lǐ rén jí zhū qīn yǒu bìng mén dì zǐ cháng shǎo bì jí

是时八月望日，大营斋会，遍召里人，及诸亲友并门弟子，长少毕集。

zhì rì zhōng yáo wén yīn yuè zhī shēng xiáng yún liáo rào jiàn zhì huì suǒ

至日中，遥闻音乐之声，祥云缭绕，渐至会所。

yǔ gài lóng chē xiān tóng cǎi nǚ guān jiāng lì bīng qián hòu yōng hù

羽盖龙车，仙童彩女，官将吏兵，前后拥护。

qián cǎi fǎng shǐ cuī zi wén duàn qiū zhòng èr xian yòu zhì

前采访使崔子文、段丘仲二仙又至。

zhēn jūn bài yíng

真君拜迎。

èr xian fù xuān zhào yuē shàng zhào xué xiān tóng zǐ xǔ xùn gōng xíng yuán mǎn yǐ yǎng qián shān sī mìng guān chuán jīn dān yú xià jiè fǎn zi shēn yú shàng tiān

二仙复宣诏曰：上诏学仙童子许逊：功行圆满，已仰潜山司命官，传金丹于下界，返子身于上天。

jí jiā kǒu chú zhái yī bìng bá zhī shàng shēng

及家口厨宅，一并拔之上升。

zhe lìng tiān dīng lì shì yǔ liú jīn huǒ líng zhào pì zhōng jiān wú huò sǎn màn

着令天丁力士与流金火铃，照辟中间，无或散漫。

réng fēng yuǎn zǔ xǔ yóu yù xū pú yè

仍封远祖许由，玉虚仆射；

yòu fēng zēng zǔ xǔ yǎn tài wēi bīng wèi dài fū zēng zǔ mǔ tài wēi fū rén

又封曾祖许琰，太微兵卫大夫，曾祖母太微夫人；

qí fù xǔ sù fēng zhōng yuè xiān guān mǔ zhāng shì fēng zhōng yuè fū rén

其父许肃，封中岳仙官，母张氏封中岳夫人。

qīn cǐ qīn zūn zhào zhì fèng xíng

钦此钦遵，诏至奉行！

zhēn jūn zài bài shòu zhào bì

真君再拜受诏毕。

cuī zi wén yuē gōng mén xià dì zǐ suī zhòng wéi chén xūn céng hēng zhōu guǎng shí hé děng wài huáng rén lǎn yǔ qí fù miǎn liè yǔ qí mǔ gòng sì shí èr kǒu hé dāng cóng xíng

崔子文曰：“公门下弟子虽众，惟陈勋、曾亨、周广、时荷等外，黄仁览与其父，眄烈与其母，共四十二口，合当从行。

yú zhě zì yǒu shēng jǔ zhī rì bù dé jiē wǎng yě

余者自有升举之日，不得皆往也。

yán ba yī zhēn jūn shàng le lóng chē xiān juàn sì shí èr kǒu tóng shí shēng jǔ

”言罢，揖真君上了龙车，仙眷四十二口，同时升举。

lǐ rén jí mén xià dì zǐ bù yǔ shàng shēng zhě bù shě zhēn jūn zhī dé pān yuán wò zhé hào qì zhèn tiān yuàn xiāng suí ér bù kě de

里人及门下弟子，不与上升者，不舍真君之德，攀辕卧辙，号泣振天，愿相随而不可得。

zhēn jūn yuē xiān fán yǒu lù kě tōng

真君曰：“仙凡有路可通。

rǔ děng dàn néng zūn xíng xiào dào lì wù jì mín hé huàn wú bào yé

汝等但能遵行孝道，利物济民，何患无报耶！

zhēn jūn zú sūn xǔ jiǎn āi gào yuē xiān wēng bá zhái chōng shēng hòu shì wú suǒ kǎo yàn kě liú xià yī wù yǐ wéi tā rì zhī jì

”真君族孙许简哀告曰：“仙翁拔宅冲升，后世无所考验，可留下一物，以为他日之记。

zhēn jūn suì liú xià xiū xíng zhōng yī kǒu bìng yī shí hán wèi zhī yuē shì biàn shí qiān cǐ jí wéi chén jì yǐ

”真君遂留下修行钟一口，并一石函，谓之曰：“世变时迁，此即为陈迹矣。

zhēn jūn yǒu yī pū míng xǔ dà zhě yǔ qí qī shì mǐ yú xi lǐng wén zhēn jūn fēi shēng jí bēn chí ér guī

”真君有一仆名许大者，与其妻市米于西岭，闻真君飞升，即奔驰而归。

xíng máng chē fù yí qí mǐ yú dì shàng mǐ jiē fù shēng jīn yǒu fù mǐ gāng shēng mǐ zhèn yóu zài

行忙车覆，遗其米于地上，米皆复生，今有覆米冈、生米镇犹在。

bǐ zhì āi qì qiú qí cóng xíng

比至哀泣，求其从行。

zhēn jūn yǐ bǐ wú yǒu xiān fēn nǎi shòu yǐ dì xiān zhī shù fū fù jiē yǐn yú xī shān

真君以彼无有仙分，乃授以地仙之术，夫妇皆隐于西山。

xiān zhàng jì jǔ wū yǔ jī quǎn jiē shàng shēng

仙仗既举，屋宇鸡犬皆上升。

wéi shǔ bù jié tiān bīng tuī xià de lái

惟鼠不洁，天兵推下地来。

yī diē cháng chū qí shǔ suì tuō cháng bù sǐ

一跌肠出，其鼠遂拖肠不死。

hòu rén huò yǒu jiàn zhī zhě jiē wèi ruì yìng

后人或有见之者，皆为瑞应。

yòu zhuì xià yào jiù yī kǒu niǎn gū yī lún

又坠下药臼一口，碾毂一轮；

yòu zhuì xià jī lóng yī zhī yú zhái zhī dōng nán shí lǐ

又坠下鸡笼一只，于宅之东南十里；

yòu xǔ shì xiān gū zhuì xià jīn chāi yī gǔ jīn yǒu xǔ shì zhuì chāi zhōu yóu zài

又许氏仙姑，坠下金钗一股，今有许氏坠钗洲犹在。

shí rén yǐ qí bá zhái shàng shēng yǒu shī tàn měi yún

时人以其拔宅上升，有诗叹美云：

cí rén gòng xiàn xǔ jīng yáng huì zé shēng mín gěng bù wàng

慈仁共羡许旌阳，惠泽生民耿不忘。

bá zhái shàng shēng chéng zhì dào yáng gōng yīn dé gǎn cāng cāng

拔宅上升成至道，阳功阴德感苍苍。

xiān jià fēi kōng jiàn yuǎn wàng zhī bù kě jiàn wéi jiàn xiáng yún cǎi xiá mí màn shàng gǔ bǎi lǐ zhī nèi yì xiāng fēn fù

仙驾飞空渐远，望之不可见，惟见祥云彩霞，弥漫上谷，百里之内，异香芬馥。

hū yǒu hóng jǐn wéi yī fú fēi lái xuán rào gù dì zhī shàng

忽有红锦帷一幅飞来，旋绕故地之上。

què shuō zhēn jūn xiān jià jīng guò yuán zhōu fǔ yí chūn xiàn qī wú shān zhēn jūn nǎi qiǎn èr qīng yī tóng zǐ xià gào wáng shuò jù yǐ yù huáng zhào mìng yīn lái xiāng bié

却说真君仙驾经过袁州府宜春县栖梧山，真君乃遣二青衣童子下告王朔，具以玉皇诏命，因来相别。

wáng shuò jǔ jiā zhān bài gào yuē shuò méng zūn shī suǒ shòu dào fǎ zūn fèng yǐ jiǔ qǐ dài cóng xíng

王朔举家瞻拜，告曰：“朔蒙尊师所授道法，遵奉已久，乞带从行！

zhēn jūn yuē zi xiān gǔ wèi chōng zhǐ kě yán nián de shòu ér yǐ nán yǐ dài rǔ tóng háng

”真君曰：“子仙骨未充，止可延年得寿而已，难以带汝同行。

nǎi qǔ xiāng máo yī gēn zhì xià lìng èr tóng zǐ shòu yǔ wáng shuò jiào zhī yuē cǐ máo wèi yì kě zāi zhí yú cǐ de jiǔ fú cháng shēng

”乃取香茅一根掷下，令二童子授与王朔，教之曰：“此茅味异，可栽植于此地，久服长生。

gān néng yǎng ròu xīn néng yǎng jié kǔ néng yǎng qì xián néng yǎng gǔ huá néng yǎng fū suān néng yǎng jīn yi tiáo hé měi jiǔ yǐn zhī bì jiàn gōng xiào

甘能养肉，辛能养节，苦能养气，咸能养骨，滑能养肤，酸能养筋，宜调和美酒饮之，必见功效。

yán qì ér bié

言讫而别。

wáng shuò yī zhēn jūn zhī yán jí jiāng cǐ máo zāi zhí qǔ lái tiáo hé jiǔ wèi fú zhī shòu sān bǎi suì ér zhōng

王朔依真君之言，即将此茅栽植，取来调和酒味服之，寿三百岁而终。

jīn lín jiāng fǔ yù xū guān jí qí de yě

今临江府玉虚观即其地也。

xiān máo zhì jīn yóu zài

仙茅至今犹在。

zhēn jūn fēi shēng zhī hòu lǐ rén yǔ qí zú sūn xǔ jiǎn jiù qí de lì cí yǐ suǒ yí shī yī bǎi èr shí shǒu xiě yú zhú jiǎn zhī shàng zài zhī jù tǒng lìng rén tàn qǔ yǐ jué xiū jiù

真君飞升之后，里人与其族孙许简，就其地立祠，以所遗诗一百二十首，写于竹简之上，载之巨筩，令人探取，以决休咎。

qí xiū xíng zhōng yào gū yào jiù shí hán děng shì bìng bǎo zàng yú cí

其修行钟、药毂、药臼、石函等事，并宝藏于祠。

hòu gǎi wéi guān

后改为观。

yīn kōng zhōng yǒu hóng jǐn wéi fēi lái xuán rào gù míng yuē yóu wéi guān

因空中有红锦帷飞来旋绕，故名曰游帷观。

zhēn jūn jì zhì tiān tíng yù dì shēng diàn cuī zi wén duàn qiū zhòng èr xian yǐn zhēn jūn yǔ dì zǐ děng tīng hòu yù zhǐ

真君既至天庭，玉帝升殿，崔子文、段丘仲二仙引真君与弟子等听候玉旨。

yù dì xuān rù cháo jiàn zhēn jūn yáng chén bài wǔ fǔ fú jīn jiē xià shàng biǎo zòu yuē chén xǔ xùn yōng cái liè zhì suī yǒu zhòu shuǐ xíng fú guó dú zhī gōng gài yì lài zhòng dì zǐ shí yī rén zhī lì

玉帝宣入朝见，真君扬尘拜舞，俯伏金阶下，上表奏曰：“臣许逊庸才劣质，虽有咒水行符馘毒之功，盖亦赖众弟子十一人之力。

jīn dì zǐ zhī zhōng zhǐ yǒu chén xūn céng hēng zhōu guǎng shí hé huáng rén lǎn miǎn liè liù rén yǐ méng shèng ēn chāo shēng tiān jiè

今弟子之中止有陈勋、曾亨、周广、时荷、黄仁览、眄烈六人，已蒙圣恩超升天界。

gèng yǒu wú měng shī cén gān zhàn zhōng lí jiā péng kàng wǔ rén wèi méng bá zhuó chéng wèi quē diǎn

更有吴猛、施岑、甘战、钟离嘉、彭抗五人，未蒙拔擢，诚为缺典。

wàng qǐ yī shì tóng rén xuān zhì tiān tíng tóng guī zhì dào

望乞一视同仁，宣至天庭，同归至道。

yù dì jiàn zòu jí chuán yù zhǐ chà zhōu guǎng wéi shǐ jī chuán zhào zhǐ lìng wú měng děng wǔ rén tóng rì shàng shēng

”玉帝见奏，即传玉旨差周广为使，赍传诏旨，令吴猛等五人同日上升。

zhōu guǎng jí bài cí yù dì jī zhào xià xuān

周广即拜辞玉帝，赍诏下宣。

shì shí nǎi jìn níng kāng èr nián jiǔ yuè chū yī rì yě

是时乃晋宁康二年九月初一日也。

wú měng shí nián yī bǎi bā shí liù suì jiàn zhēn jūn shàng shēng jǐ bù yǔ cóng xīn qǔ yàng yàng zhèng yǔ shī cén gān zhàn zhōng lí jiā péng kàng sì dào yǒu tóng guī xī níng jù yì xiū liàn

吴猛时年一百八十六岁，见真君上升，己不与从，心曲怏怏，正与施岑、甘战、钟离嘉、彭抗四道友同归西宁，聚义修炼。

zhī jiàn zhōu guǎng jī zhào zì tiān ér xià

只见周广赍诏自天而下。

zhòng xiāng jiàn bì dòng wèn qí xià jiè zhī gù

众相见毕，动问其下界之故。

zhōu guǎng yuē wú shī cháo jiàn yù dì zòu shàng dì zhū wèi xian you duō zhù xian gōng wèi de shàng shēng kěn qiú yù dì chāo zhuó

周广曰：“吾师朝见玉帝，奏上帝诸位仙友多助仙功，未得上升，恳求玉帝超擢。

yù dì jí chà guǎng jī zhào zhǐ lìng wǔ jūn shàng shēng tóng guī zhì dào

玉帝即差广赍诏旨令五君上升，同归至道。

wǔ rén tīng yán dà xǐ gè chéng bái lù chē bái zhòu chōng shēng

”五人听言大喜，各乘白鹿车，白昼冲升。

jīn yǒu wú xian cūn wú xiān guān shì qí fēi shēng zhī chù

今有吴仙村吴仙观，是其飞升之处。

rán zhēn jūn suǒ cóng yóu zhě sān qiān yú rén qí yǒu gōng yǒu xíng ér de shàng shēng zhě tōng wú jūn shí yǒu yī rén yān ěr

然真君所从游者三千余人，其有功有行而得上升者，通吴君十有一人焉耳。

zhēn jūn lǐng dì zǐ cháo jiàn yù dì bì yù dì gè shòu yǐ xian zhí

真君领弟子朝见玉帝毕，玉帝各授以仙职。

suì lǜ qún dì zǐ bài yè tài shī zǔ xiào tì míng wáng wèi hóng shī zǔ xiào míng wáng lán gōng shī fū chén mǔ yǐ bì yòu xiè le sān guān jīn xīng bǎo zòu zhī gōng

遂率群弟子拜谒太师祖孝悌明王卫弘，师祖孝明王兰公，师傅谌母已毕，又谢了三官金星保奏之功。

zhēn jūn yòu jiàn jǔ gù rén xǔ dōu hú yún yún yáng zhān yàn èr rén jiē yǒu dào zhī shì yù dì jiē fēng zhēn rén zhī hào bù zài huà xià

真君又荐举故人许都胡云、云阳詹曕二人，皆有道之士，玉帝皆封真人之号，不在话下。

què shuō zhēn jūn zì shēng xiān hòu lǚ xiǎn shén tōng

却说真君自升仙后，屡显神通。

suí yáng dì wú dào shāo huǐ fó cí nǎi jiāng yóu wéi guān fèi huǐ

隋炀帝无道，烧毁佛祠，乃将游帷观废毁。

táng gāo zōng yǒng chún nián jiān suì mìng zhēn rén hú huì chāo zhòng xīn jiàn zhī

唐高宗永淳年间，遂命真人胡惠超重新建之。

zhì sòng tài zōng rén zōng jiē cì yù shū zhēn zōng shí cì gǎi yóu wéi guān yuē yù lóng gōng

至宋太宗、仁宗皆赐御书，真宗时赐改游帷观曰玉隆宫。

zhì sòng dài zhèng hé èr nián huī zōng hū de zhòng bìng miàn shēng è chuāng

至宋代政和二年，徽宗忽得重病，面生恶疮。

zhòu qǐn huǎng rán yī mèng jiàn dōng huá mén yǒu yī dào shì dài jiǔ huá guān pī jiàng zhāng fú zuǒ yòu tóng zǐ chí jiàn dǎo qián lái zhì dan chi qǐ shǒu

昼寝恍然一梦，见东华门有一道士，戴九华冠，披绛章服，左右童子，持剑导前，来至丹墀稽首。

dì yí fēi rén jiàn dào shì yīn wèn yuē qīng shì hé rén

帝疑非人间道士，因问曰：“卿是何人？

dào shì duì yuē wú wéi xǔ jīng yáng quán zhǎng jiǔ tiān sī zhí

道士对曰：“吾为许旌阳，权掌九天司职。

shàng dì zhào wǎng xi jù yé guó àn chá jīng yóu gù guó zhī zhǔ shàng huàn jí tè lái gù zhī

上帝诏往西瞿耶国按察，经由故国，知主上患疾，特来顾之。

dì yuē zhèn huàn dú chuāng zhū yào bù néng yù qīng yǒu yào fǒu

”帝曰：“朕患毒疮，诸药不能愈，卿有药否？

dào shì jí qǔ xiǎo piáo zi qīng yào yī lì rú lǜ dòu zi dà ā qì mǒ yú huī zōng chuāng shàng suì yī ér qù

”道士即取小瓢子倾药一粒，如绿豆子大，呵气抹于徽宗疮上，遂揖而去。

qiě yuē wú hóng dōu xī shān bì shě jiǔ yǐ líng luò qǐ wàng shèng yǎn yī zhān wèi xìng

且曰：“吾洪都西山弊舍，久已零落，乞望圣眼一瞻为幸！

dì huò rán ér wù jué mǎn miàn qīng liáng yǐ shǒu mó zhī chuāng suì yù yǐ

”帝豁然而寤，觉满面清凉，以手摩之，疮遂愈矣。

nǎi lìng jìn chén jiāng tú jīng kǎo zhī jiàn hóng zhōu xī shān yǒu xǔ jīng yáng yí jì

乃令近臣将图经考之，见洪州西山有许旌阳遗迹。

zhào zào xǔ zhēn jūn xíng guān gǎi xiū yù lóng gōng réng tiān wàn shòu èr zì

诏造许真君行官，改修玉隆宫，仍添“万寿”二字。

sù zhēn jūn xīn xiàng zūn hào yuē shén gōng miào jì zhēn jūn

塑真君新像，尊号曰“神功妙济真君”。

xǔ zhēn jūn suǒ yí zhī wù jiē yǒu shén hù shǒu bù kě chù fàn

许真君所遗之物，皆有神护守，不可触犯。

rú diàn qián shǒu zhí bǎi shù qí róng cuì cháng zhào běn gōng shèng shuāi jiǎn yè zhǔ tāng zhū bìng kě yù

如殿前手植柏树，其荣瘁常兆本宫盛衰，剪叶煮汤，诸病可愈。

jǐng zhōng tiě shù táng yán zhuàn zuò hóng zhōu mù xīn nèi bù xìn lìng rén jué fā é rán tiān biàn hū yǒu xùn léi liè fēng jiāng bō fàn yì chéng guō zhèn dòng

井中铁树，唐严譔作洪州牧，心内不信，令人掘发，俄然天变，忽有迅雷烈风，江波泛溢，城郭震动。

zhuàn jù kòu tóu huǐ xiè jiǔ zhī ér hòu zhǐ

譔惧，叩头悔谢，久之而后止。

yòu qiáng qǔ xiū xíng zhōng zhì zhī sēng sì jī zhī shēng yǎ rú tǔ mù

又强取修行钟，置之僧寺，击之声哑如土木。

zhuàn zuò mèi jiàn shén rén chì zé xǐng jué ér sòng zhōng hái gōng

譔坐寐，见神人叱责，醒觉，而送钟还宫。

yòu niǎn lún yào jiù zhōu mù xú dēng lìng qǔ zhì fǔ guān zhī yóu wèi jí guān suì nǎi fēi qù hái gōng

又碾轮、药臼，州牧徐登令取至府观之，犹未及观，遂乃飞去还宫。

yòu shí hán táng cháo zhāng shàn ān qiè jù hóng zhōu qiáng záo kāi qí gài nèi cè zhū shū shù zì yún wǔ bǎi nián hòu qiáng zéi zhāng shàn ān kāi záo zhī

又石函，唐朝张善安窃据洪州，强凿开其盖，内册朱书数字云：“五百年后强贼张善安开凿之。

shàn ān kàn bì kǒng jù suì mó xǐ qí zì zhōng bù mǐn miè

”善安看毕，恐惧，遂磨洗其字，终不泯灭。

yīn cáng qí gài qí zì shàng liú hán dǐ

因藏其盖，其字尚留函底。

sòng gāo zōng jiàn yán jiān jīn rén kòu jiāng zuǒ yù fén huǐ gōng diàn

宋高宗建炎间，金人寇江左，欲焚毁宫殿。

é ér shuǐ zì yíng jué pēn chū huǒ bù néng shāo lǔ qiú dà jīng nǎi chè bīng ér qù

俄而水自楹桷喷出，火不能烧，虏酋大惊，乃彻兵而去。

huáng míng liè shèng yuán jiā yín fèng chì cì chóng xiū gōng diàn zhēn jūn lǚ chū hù guó xíng yī

皇明列圣，元加寅奉，敕赐重修宫殿，真君屡出护国行医。

zhèng dé wù yín nián jiān níng fǔ yīn móu bù guǐ qīn yì qí gōng zhēn jūn jiàng jī bǐ yún

正德戊寅年间，宁府阴谋不轨，亲诣其宫，真君降箕笔云：

sān sān liǎng liǎng liǎng sān sān shā jǐn jiāng nán yī yán dān

三三两两两三三，杀尽江南一檐耽。

hé yè bài shí huáng jú zhàn dà míng yī jiù zhèn jiāng shān

荷叶败时黄菊绽，大明依旧镇江山。

hòu lái guǒ bài

后来果败。

zhū líng yàn bù kě jǐn shù

诸灵验不可尽述。

hòu rén yǒu shī tàn yún

后人有诗叹云：

jīn shū yù jiǎn bù néng liú bā zì yí yán kě lì qiú

金书玉检不能留，八字遗言可力求。

shì kàn zhēn jūn gōng xíng mǎn sān qiān ruò shuǐ zì tōng zhōu

试看真君功行满，三千弱水自通舟。