lùn yī shǒu fāng yī shǒu jiǔ fǎ èr shǒu
（论一首方一首灸法二首）
lùn yuē fán mài jí zhě zhǔ xīn yě
论曰∶凡脉极者主心也。
xīn yīng mài mài yǔ xīn hé
心应脉，脉与心合。
xīn yǒu bìng cóng mài qǐ
心有病从脉起。
yòu yuē yǐ xià yù bìng wèi mài bì mài bì bù yǐ fù gǎn yú yá nèi shè yú xīn zé yǐn shí bù wéi jī fū hāi tuō xuè sè bái bù zé qí mài kōng xū kǒu chún jiàn chì sè
又曰∶以夏遇病为脉痹，脉痹不已，复感于邪，内舍于心，则饮食不为肌肤，咳脱血色白不泽，其脉空虚，口唇见赤色。
fán mài qì shuāi xuè jiāo fā duò yǐ xià bǐng dīng rì de zhī yú shāng fēng sǔn mài wèi xīn fēng
凡脉气衰，血焦发堕，以夏丙丁日得之于伤风，损脉为心风。
xīn fēng zhī zhuàng duō hàn è fēng
心风之状，多汗恶风。
ruò mài qì shí zé rè rè zé shāng xīn shǐ rén hǎo nù kǒu wèi chì sè shén zé yán yǔ bù kuài xuè tuō sè gān zào bù zé yǐn shí bù wéi jī fū
若脉气实则热，热则伤心，使人好怒，口为赤色，甚则言语不快，血脱色干燥不泽，饮食不为肌肤。
ruò mài qì xū zé hán hán zé hāi hāi zé xīn tòng hóu zhōng jiè jiè rú gěng shén zé yàn zhǒng hóu bì
若脉气虚则寒，寒则咳，咳则心痛，喉中介介如哽，甚则咽肿喉痹。
gù yuē xīn fēng xū shí hou yě
故曰，心风虚实候也。
shēng dì huáng jiān
生地黄煎
zhì mài rè jí zé xuè sè tuō sè bái qián zào bù zé yǐn shí bù wéi jī fū xiāo rè zhǐ jí qiáng wèi qì fāng
治脉热极则血色脱色白干燥不泽，饮食不为肌肤，消热止极强胃气方。
shēng dì huáng zhī shēng mài mén dōng chì mì gè yī shēng xīn yī zuò chǐ yuǎn zhì gè èr shēng rén shēn bái zhú fú líng sháo yào gàn dì huáng gè sān liǎng gān cǎo èr liǎng shí gāo liù liǎng shēng wēi ruí sì liǎng
生地黄汁生麦门冬赤蜜（各一升） 心（一作豉） 远志（各二升） 人参白术茯苓芍药干地黄（各三两） 甘草（二两） 石膏（六两） 生葳蕤（四两）
shàng shí sān wèi shí yī wèi jǔ yǐ shuǐ yī dòu èr shēng zhǔ qǔ èr shēng qī hé qù zǐ xià dì huáng zhī jí mì gèng jiān qǔ sān shēng bàn fēn sì fú
上十三味，十一味咀，以水一斗二升煮取二升七合，去滓，下地黄汁及蜜，更煎取三升半，分四服。
jiǔ fǎ
灸法
xiōng zhōng tòng yǐn yāo bèi xīn xià ǒu nì miàn wú zī rùn jiǔ shàng mén suí nián zhuàng xué zài xié jù quē liǎng biān xiāng qù gè bàn cùn yī yún yī cùn
胸中痛引腰背心下呕逆面无滋润，灸上门，随年壮，穴在挟巨阙两边相去各半寸（一云一寸）。
yán sè jiāo kū láo qì shī jīng jiān bì tòng bù dé shàng tou jiǔ jiān bǎi zhuàng xué zài jiān wài tou jìn hòu yǐ shǒu àn zhī yǒu jiě wǎn wǎn zhōng
颜色焦枯，劳气失精，肩臂痛不得上头，灸肩百壮，穴在肩外头近后，以手按之有解宛宛中。