xuān dì jiǔ nán mù zhāng huáng hòu shēng jǐng dì wén dì píng yuán wáng gàn fú fū rén shēng rǔ nán wén chéng wáng liàng láng yá wǔ wáng zhòu qīng huì tíng hòu jīng fú fēng wǔ wáng jùn zhāng fū rén shēng liáng wáng róng bǎi fū rén shēng zhào wáng lún
宣帝九男，穆张皇后生景帝、文帝、平原王干，伏夫人生汝南文成王亮、琅邪武王伷、清惠亭侯京、扶风武王骏，张夫人生梁王肜，柏夫人生赵王伦。
liàng jí lún bié yǒu chuán
亮及伦别有传。
píng yuán wáng gàn zì zi liáng
平原王干，字子良。
shǎo yǐ gōng zǐ wèi shí fēng ān yáng tíng hòu shāo qiān fǔ jūn zhōng láng jiàng jìn jué píng yáng xiāng hòu
少以公子魏时封安阳亭侯，稍迁抚军中郎将，进爵平阳乡侯。
wǔ děng jiàn gǎi fēng dìng táo bó
五等建，改封定陶伯。
wǔ dì jiàn zuò fēng píng yuán wáng yì wàn yī qiān sān bǎi hù gěi gǔ chuī fù mǎ èr pǐ jiā shì zhōng zhī fú
武帝践阼，封平原王，邑万一千三百户，给鼓吹、驸马二匹，加侍中之服。
xián níng chū qiǎn zhū wáng zhī guó gàn yǒu dǔ jí xìng lǐ bù héng ér pō qīng xū jìng tuì jiǎn yú qíng yù gù tè zhào liú zhī
咸宁初，遣诸王之国，干有笃疾，性理不恒，而颇清虚静退，简于情欲，故特诏留之。
tài kāng mò bài guāng lù dài fu jiā shì zhōng tè jiǎ jīn zhāng zǐ shòu bān cì sān sī
太康末，拜光禄大夫，加侍中，特假金章紫绶，班次三司。
huì dì jí wèi jìn zuǒ guāng lù dài fu shì zhōng rú gù jiàn lǚ shàng diàn rù cháo bù qū
惠帝即位，进左光禄大夫，侍中如故，剑履上殿，入朝不趋。
gàn suī wáng dà guó bù shì qí wu yǒu suǒ diào bǔ bì yǐ cái néng
干虽王大国，不事其务，有所调补，必以才能。
suī yǒu jué lù ruò bù zài jǐ zhì fèng bù bó jiē lù jī fǔ làn
虽有爵禄，若不在己，秩奉布帛，皆露积腐烂。
yīn yǔ zé chū dú chē ér nèi lù chē huò wèn qí gù duì yuē lù zhě yi nèi yě
阴雨则出犊车而内露车，或问其故，对曰：“露者宜内也。
cháo shì zào zhī suī tōng xìng míng bì lìng lì chē mǎ yú mén wài huò zhōng xī bú jiàn
”朝士造之，虽通姓名，必令立车马于门外，或终夕不见。
shí yǒu de guān yú rén wù chóu jiē yì xún xún gōng xùn chū wú quē shī
时有得观，与人物酬接，亦恂恂恭逊，初无阙失。
qián hòu ài qiè sǐ jì liǎn zhé bù dīng guān zhì hòu kōng shì zhōng shù rì yī fà shì huò xíng yín huì xū qí shī huài nǎi zàng zhī
前后爱妾死，既敛，辄不钉棺，置后空室中，数日一发视，或行淫秽，须其尸坏乃葬之。
zhào wáng lún fǔ zhèng yǐ gàn wèi wèi jiāng jūn
赵王伦辅政，以干为卫将军。
huì dì fǎn zhèng fù wèi shì zhōng jiā tài bǎo
惠帝反正，复为侍中，加太保。
qí wáng jiǒng zhī píng zhào wáng lún yě zōng shì cháo shì jiē yǐ niú jiǔ láo jiǒng gàn dú huái bǎi qián jiàn jiǒng yì zhī yuē zhào wáng nì luàn rǔ néng yì jǔ shì rǔ zhī gōng jīn yǐ bǎi qián hè rǔ
齐王冏之平赵王伦也，宗室朝士皆以牛酒劳冏，干独怀百钱，见冏乂之，曰：“赵王逆乱，汝能义举，是汝之功，今以百钱贺汝。
suī rán dà shì nán jū bù kě bù shèn
虽然，大势难居，不可不慎。
jiǒng jì fǔ zhèng gàn yì zhī jiǒng chū yíng bài
”冏既辅政，干诣之，冏出迎拜。
gàn rù jù qí chuáng bù mìng jiǒng zuò yǔ zhī yuē rǔ wù xiào bái nǚ r qí yì zhǐ lún yě
干入，踞其床，不命冏坐，语之曰：“汝勿效白女儿，”其意指伦也。
jí jiǒng zhū gàn kū zhī tòng wèi zuǒ yòu yuē zōng shì rì shuāi wéi cǐ r zuì kě ér fù hài zhī cóng jīn dài yǐ
及冏诛，干哭之恸，谓左右曰：“宗室日衰，唯此儿最可，而复害之，从今殆矣！
dōng hǎi wáng yuè xīng yì zhì luò yáng wǎng shì gàn gàn bì mén bù tōng
东海王越兴义，至洛阳，往视干，干闭门不通。
yuè zhù chē liáng jiǔ gàn nǎi shǐ rén xiè qiǎn ér zì yú mén jiān kuī zhī
越驻车良久，干乃使人谢遣，而自于门间窥之。
dāng shí mò néng cè qí yì huò wèi zhī yǒu jí huò yǐ wéi huì jì yān
当时莫能测其意，或谓之有疾，或以为晦迹焉。
yǒng jiā wǔ nián hōng shí nián bā shí
永嘉五年薨，时年八十。
huì liú cōng kòu luò bù huáng zèng shì yǒu èr zi shì zǐ guǎng zǎo zú cì zǐ yǒng yǐ tài xī zhōng fēng ān dé xiàn gōng sàn qí cháng shì jiē wéi shàn shì
会刘聪寇洛，不遑赠谥，有二子，世子广早卒，次子永以太熙中封安德县公，散骑常侍，皆为善士。
yù nàn hé mén yīn miè
遇难，合门堙灭。
láng yá wǔ wáng zhòu zì zǐ jiāng zhèng shǐ chū fēng nán ān tíng hòu
琅邪武王司马佃字子将，正始初年被封为南安亭侯。
zǎo yǒu cái wàng qǐ jiā wèi níng shuò jiāng jūn jiān shǒu yè chéng yǒu suí huái zhī chēng
早有才望，起家为宁朔将军，监守邺城，有绥怀之称。
lèi qiān sàn qí cháng shì jìn fēng dōng wǔ xiāng hòu bài yòu jiāng jūn jiān yǎn zhōu zhū jūn shì yǎn zhōu cì shǐ
累迁散骑常侍，进封东武乡侯，拜右将军、监兖州诸军事、兖州刺史。
wǔ děng chū jiàn fēng nán pí bó
五等初建，封南皮伯。
zhuǎn zhēng lǔ jiāng jūn jiǎ jié
转征虏将军、假节，。
wǔ dì jiàn zuò fēng dōng guǎn jùn wáng yì wàn liù bǎi hù
武帝践阼，封东莞郡王，邑万六百户。
shǐ zhì èr qīng tè zhào zhū wáng zì xuǎn lìng zhǎng
始置二卿，特诏诸王自选令长。
zhòu biǎo ràng bù xǔ
伷表让，不许。
rù wèi shàng shū yòu pú yè fǔ jūn jiāng jūn chū wèi zhèn dōng dà jiàng jūn jiǎ jié xú zhōu zhū jūn shì dài wèi guàn zhèn xià pī
入为尚书右仆射、抚军将军，出为镇东大将军、假节、徐州诸军事，代卫瓘镇下邳。
zhòu zhèn yù yǒu fāng de jiàng shì sǐ lì wú rén dàn zhī
伷镇御有方，得将士死力，吴人惮之。
jiā kāi fǔ yí tóng sān sī gǎi fēng láng yá wáng yǐ dōng guān yì qí guó
加开府仪同三司，改封琅邪王，以东莞益其国。
píng wú zhī yì lǜ zhòng shù wàn chū tu zhōng sūn hào fèng jiān sòng xǐ shòu yì zhòu qǐng xiáng zhào yuē láng yá wáng zhòu dū shuài suǒ tǒng lián jù tu zhōng shǐ zéi bù dé xiāng jiù
平吴之役，率众数万出涂中，孙皓奉笺送玺绶，诣伷请降，诏曰：“琅邪王伷督率所统，连据涂中，使贼不得相救。
yòu shǐ láng yá xiāng liú hóng děng jìn jūn bī jiāng zéi zhèn jù qiǎn shǐ fèng wěi xǐ shòu
又使琅邪相刘弘等进军逼江，贼震惧，遣使奉伪玺绶。
yòu shǐ cháng shǐ wáng héng lǜ zhū jūn dù jiāng pò zéi biān shǒu huò dū cài jī zhǎn dào jiàng fù wǔ liù wàn jì zhū gě jìng sūn yì jiē guī mìng qǐng sǐ gōng xūn mào zhe
又使长史王恒率诸军渡江，破贼边守，获督蔡机，斩道降附五六万计，诸葛靓、孙奕皆归命请死，功勋茂著。
qí fēng zǐ èr rén wéi tíng hòu gè sān qiān hù cì juàn liù qiān pǐ
其封子二人为亭侯，各三千户，赐绢六千匹。
qǐng zhī bìng dū qīng zhōu zhū jūn shì jiā shì zhōng zhī fú
”顷之，并督青州诸军事，加侍中之服。
jìn bài dà jiàng jūn kāi fǔ yí tóng sān sī
进拜大将军、开府仪同三司。
zhòu jì qī shǔ zūn zhòng jiā yǒu píng wú zhī gōng kè jǐ gōng jiǎn wú jīn mǎn zhī sè liáo lì jìn lì bǎi xìng huái huà
伷既戚属尊重，加有平吴之功，克己恭俭，无矜满之色，僚吏尽力，百姓怀化。
jí dǔ cì chuáng zhàng yī fú qián bó jīng liáng děng wù qiǎn shì zhōng wèn yān
疾笃，赐床帐、衣服、钱帛、秔梁等物，遣侍中问焉。
tài kāng sì nián hōng shí nián wǔ shí qī
太康四年薨，时年五十七。
lín zhōng biǎo qiú zàng mǔ tài fēi líng cì bìng qǐ fēn guó fēng sì zi dì xǔ zhī
临终表求葬母太妃陵次，并乞分国封四子，帝许之。
zi gōng wáng jìn lì
子恭王觐立。
yòu fēng cì zǐ dàn wèi wǔ líng wáng yáo wèi dōng ān wáng cuǐ wèi huái líng wáng
又封次子澹为武陵王，繇为东安王，漼为淮陵王。
jìn zì sī zǔ bài rǒng cóng pú yè
觐字思祖，拜冗从仆射。
tài xī yuán nián hōng shí nián sān shí wǔ
太熙元年薨，时年三十五。
zi ruì lì shì wèi yuán dì
子睿立，是为元帝。
zhōng xīng chū yǐ huáng zǐ póu wèi láng yá wáng fèng gōng wáng sì
中兴初，以皇子裒为琅邪王，奉恭王祀。
póu zǎo hōng gèng yǐ huáng zǐ huàn wèi láng yá wáng
裒早薨，更以皇子焕为琅邪王。
qí rì hōng fù yǐ huáng zǐ yù wèi láng yá wáng
其日薨，复以皇子昱为琅邪王。
xián hé zhī chū jì xǐ fēng kuài jī chéng dì yòu yǐ kāng dì wèi láng yá wáng kāng dì jí wèi fēng chéng dì zhǎng zǐ āi dì wèi láng yá wáng
咸和之初，既徙封会稽，成帝又以康帝为琅邪王，康帝即位，封成帝长子哀帝为琅邪王。
āi dì jí wèi yǐ fèi dì wèi láng yá wáng
哀帝即位，以废帝为琅邪王。
fèi dì jí wèi yǐ kuài jī wáng shè xíng láng yá guó sì
废帝即位，以会稽王摄行琅邪国祀。
jiǎn wén dì dēng zuò láng yá wáng wú sì
简文帝登阼，琅邪王无嗣。
jí dì lín bēng fēng shǎo zǐ dào zǐ wèi láng yá wáng
及帝临崩，封少子道子为琅邪王。
dào zǐ hòu wèi kuài jī wáng gèng yǐ gōng dì wèi láng yá wáng
道子后为会稽王，更以恭帝为琅邪王。
dì jì jí wèi láng yá guó chú
帝既即位，琅邪国除。
wǔ líng zhuāng wáng dàn zì sī hóng
武陵庄王澹字思弘。
chū wèi rǒng cóng pú yè hòu fēng dōng wǔ gōng yì wǔ qiān èr bǎi hù
初为冗从仆射，后封东武公，邑五千二百户。
zhuǎn qián jiāng jūn zhōng hù jūn
转前将军、中护军。
xìng jì hài wú xiào yǒu zhī xíng
性忌害，无孝友之行。
dì dōng ān wáng yáo yǒu lìng míng wèi fù mǔ suǒ ài dàn è zhī rú chóu suì zèn yáo yú rǔ nán wáng liàng liàng sù yǔ yáo yǒu xì zòu fèi xǐ zhī
弟东安王繇有令名，为父母所爱，澹恶之如仇，遂谮繇于汝南王亮，亮素与繇有隙，奏废徙之。
zhào wáng lún zuò luàn yǐ dàn wèi lǐng jūn jiāng jūn
赵王伦作乱，以澹为领军将军。
dàn sù yǔ hé nèi guō chù chù dì kǎn qīn shàn
澹素与河内郭俶、俶弟侃亲善。
jiǔ hān chù děng yán zhāng huá zhī yuān dàn xìng xù jiǔ yīn bìng shā zhī sòng shǒu yú lún qí xù nüè rú cǐ
酒酣，俶等言张华之冤，澹性酗酒，因并杀之，送首于伦，其酗虐如此。
dàn qī guō shì gǔ hòu nèi mèi yě
澹妻郭氏，贾后内妹也。
chū shì shì wú lǐ yú dàn mǔ
初恃势，无礼于澹母。
qí wáng jiǒng fǔ zhèng dàn mǔ zhū gě tài fēi biǎo dàn bù xiào qǐ hái yáo yóu shì dàn yǔ qī zǐ xǐ liáo dōng
齐王冏辅政，澹母诸葛太妃表澹不孝，乞还繇，由是澹与妻子徙辽东。
qí zi xǐ nián wǔ suì bù kěn suí qù yuē shuǎ dāng wèi fù qiú hái wú wéi jù xǐ
其子禧年五岁，不肯随去，曰：“耍当为父求还，无为俱徙。
chén sù lì nián tài fēi hōng yáo bèi hài rán hòu de hái
”陈诉历年，太妃薨，繇被害，然后得还。
bài guāng lù dài fu shàng shū tài zǐ tài fù gǎi fēng wǔ líng wáng
拜光禄大夫、尚书、太子太傅，改封武陵王。
yǒng jiā mò wèi shí lè suǒ hài zi āi wáng zhé lì
永嘉末为石勒所害，子哀王喆立。
zhé zì jǐng lín bài sàn qí cháng shì yì wèi lēi suǒ hài
喆字景林，拜散骑常侍，亦为勒所害。
wú zi qí hòu yuán dì lì huáng zǐ xī wèi wǔ líng wáng yǐ fèng dàn sì yān
无子，其后元帝立皇子晞为武陵王，以奉澹祀焉。
dōng ān wáng yáo zì sī xuán
东安王繇字思玄。
chū bài dōng ān gōng lì sàn qí huáng mén shì láng qiān sàn qí cháng shì
初拜东安公，历散骑黄门侍郎，迁散骑常侍。
měi xū rán xìng gāng yì yǒu wēi wàng bó xué duō cái shì qīn xiào jū sāng jìn lǐ
美须髯，性刚毅，有威望，博学多才，事亲孝，居丧尽礼。
zhū yáng jùn zhī jì yáo tún yún lóng mén jiān tǒng zhū jūn yǐ gōng bài yòu wèi jiāng jūn lǐng shè shēng xiào wèi jìn fēng jùn wáng yì èr wàn hù jiā shì zhōng jiān diǎn jūn dà jiàng jūn lǐng yòu wèi rú gù
诛杨骏之际，繇屯云龙门，兼统诸军，以功拜右卫将军，领射声校尉，进封郡王，邑二万户，加侍中，兼典军大将军，领右卫如故。
qiān shàng shū yòu pú yè jiā sàn qí cháng shì
迁尚书右仆射，加散骑常侍。
shì rì zhū shǎng sān bǎi yú rén jiē zì yóu chū
是日诛赏三百余人，皆自繇出。
dōng yí xiào wèi wén chù fù qīn wèi yáo wài zǔ zhū gě dàn suǒ shā yáo lǜ chù wèi jiù jiā zhī huàn shì rì yì yǐ fēi zuì zhū chù
东夷校尉文俶父钦为繇外祖诸葛诞所杀，繇虑俶为舅家之患，是日亦以非罪诛俶。
yáo xiōng dàn lǚ gòu yáo yú rǔ nán wáng liàng liàng bù nà
繇兄澹屡构繇于汝南王亮，亮不纳。
zhì shì yǐ yáo zhuān xíng zhū shǎng dàn yīn xì zèn zhī liàng huò qí shuō suì miǎn yáo guān yǐ gōng jiù dì zuò yǒu bèi yán fèi xǐ dài fāng
至是以繇专行诛赏，澹因隙谮之，亮惑其说，遂免繇官，以公就第，坐有悖言，废徙带方。
yǒng kāng chū zhēng yáo fù fēng bài zōng zhèng qīng qiān shàng shū zhuǎn zuǒ pú yè
永康初，征繇，复封，拜宗正卿，迁尚书，转左仆射。
huì dì zhī tǎo chéng dū wáng yǐng shí yáo zāo mǔ sāng zài yè quàn yǐng jiě bīng ér jiàng
惠帝之讨成都王颖，时繇遭母丧在邺，劝颖解兵而降。
jí wáng shī bài jì yǐng yuàn yáo nǎi hài zhī
及王师败绩，颖怨繇，乃害之。
hòu lì láng yá wáng jìn zǐ cháng lào tíng hóu hún wèi dōng ān wáng yǐ fèng yáo sì
后立琅邪王觐子长乐亭侯浑为东安王，以奉繇祀。
xún hōng guó chú
寻薨，国除。
huái líng yuán wáng cuǐ zì sī chōng
淮陵元王漼字思冲。
chū fēng guǎng líng gōng shí yì èr qiān jiǔ bǎi hù
初封广陵公，食邑二千九百户。
lì zuǒ jiāng jūn sàn qí cháng shì
历左将军、散骑常侍。
zhào wáng lún zhī cuàn yě sān wáng qǐ yì cuǐ yǔ zuǒ wèi jiāng jūn wáng yú gōng shā sūn xiù yīn ér fèi lún
赵王伦之篡也，三王起义，漼与左卫将军王舆攻杀孙秀，因而废伦。
yǐ gōng jìn fēng huái líng wáng rù wèi shàng shū jiā shì zhōng zhuǎn zōng zhèng guāng lù dài fu
以功进封淮陵王，入为尚书，加侍中，转宗正、光禄大夫。
hōng zi zhēn wáng róng lì
薨，子贞王融立。
hōng wú zi ān dì shí lì wǔ líng wēi wáng sūn yùn wèi huái líng wáng yǐ fèng yuán wáng zhī sì wèi zhì sàn qí cháng shì
薨，无子，安帝时立武陵威王孙蕴为淮陵王，以奉元王之祀，位至散骑常侍。
hōng wú zi yǐ lín chuān wáng bǎo zǐ ān zhī wèi sì
薨，无子，以临川王宝子安之为嗣。
sòng shòu shàn guó chú
宋受禅，国除。
qīng huì tíng hòu jīng zì zi zuǒ wèi mò yǐ gōng zǐ cì jué
清惠亭侯京，字子佐，魏末以公子赐爵。
nián èr shí sì hōng zhuī zèng shè shēng xiào wèi yǐ wén dì zǐ jī zì tài xuán wèi sì
年二十四薨，追赠射声校尉，以文帝子机字太玄为嗣。
tài shǐ yuán nián fēng yàn wáng yì liù qiān liù bǎi liù shí sān hù
泰始元年，封燕王，邑六千六百六十三户。
jī zhī guó xián níng chū zhēng wèi bù bīng xiào wèi yǐ yú yáng jùn yì qí guó jiā shì zhōng zhī fú
机之国，咸宁初征为步兵校尉，以渔阳郡益其国，加侍中之服。
bài qīng zhōu dū du zhèn dōng jiāng jūn jiǎ jié yǐ běi píng shàng gǔ guǎng níng jùn yī wàn sān bǎi sān shí qī hù zēng yān guó wèi èr wàn hù
拜青州都督、镇东将军、假节，以北平、上谷、广宁郡一万三百三十七户增燕国为二万户。
hōng wú zi qí wáng jiǒng biǎo yǐ zi jǐ sì
薨，无子，齐王冏表以子几嗣。
hòu jiǒng bài guó chú
后冏败，国除。
fú fēng wǔ wáng jùn zì zi zāng
扶风武王骏，字子臧。
yòu cōng huì nián wǔ liù suì néng shū shū fěng sòng jīng jí jiàn zhě qí zhī
幼聪惠，年五六岁能书疏，讽诵经籍，见者奇之。
jí zhǎng qīng zhēn shǒu dào zōng shì zhī zhōng zuì wéi jùn wàng wèi jǐng chū zhōng fēng píng yáng tíng hòu
及长，清贞守道，宗室之中最为俊望，魏景初中，封平阳亭侯。
qí wáng fāng lì jùn nián bā suì wèi sàn qí cháng shì shì jiǎng yān
齐王芳立，骏年八岁，为散骑常侍侍讲焉。
xún qiān bù bīng tún qí xiào wèi cháng shì rú gù
寻迁步兵、屯骑校尉，常侍如故。
jìn jué xiāng hòu chū wèi píng nán jiāng jūn jiǎ jié dū du huái běi zhū jūn shì gǎi fēng píng shòu hóu zhuǎn ān dōng jiāng jūn
进爵乡侯，出为平南将军、假节、都督淮北诸军事，改封平寿侯，转安东将军。
xián xī chū xǐ fēng dōng móu hóu zhuǎn ān dōng dà jiàng jūn zhèn xǔ chāng
咸熙初，徙封东牟侯，转安东大将军，镇许昌。
wǔ dì jiàn zuò jìn fēng rǔ yīn wáng yì wàn hù dū du yù zhōu zhū jūn shì
武帝践阼，进封汝阴王，邑万户，都督豫州诸军事。
wú jiāng dīng fèng kòu què pí jùn dū zhū jūn jù tuì zhī
吴将丁奉寇芍陂，骏督诸军距退之。
qiān shǐ chí jié dū du yáng zhōu zhū jūn shì dài shí bāo zhèn shòu chūn
迁使持节、都督扬州诸军事，代石苞镇寿春。
xún fù dū du yù zhōu hái zhèn xǔ chāng
寻复都督豫州，还镇许昌。
qiān zhèn xi dà jiàng jūn shǐ chí jié dū du yōng liáng děng zhōu zhū jūn shì dài rǔ nán wáng liàng zhèn guān zhōng jiā gǔn miǎn shì zhōng zhī fú
迁镇西大将军、使持节、都督雍凉等州诸军事，代汝南王亮镇关中，加衮冕侍中之服。
jùn shàn fú yù yǒu wēi ēn quàn dū nóng sāng yǔ shì zú fēn yì yǐ jí liáo zuǒ bìng jiàng shuài bīng shì děng rén xiàn tián shí mǔ jù yǐ biǎo wén
骏善扶御，有威恩，劝督农桑，与士卒分役，已及僚佐并将帅兵士等人限田十亩，具以表闻。
zhào qiǎn pǔ xià zhōu xiàn shǐ gè wù nóng shì
诏遣普下州县，使各务农事。
xián níng chū qiāng lǔ shù jī néng děng pàn qiǎn zhòng tǎo zhī zhǎn sān qiān yú jí
咸宁初，羌虏树机能等叛，遣众讨之，斩三千余级。
jìn wèi zhēng xi dà jiàng jūn
进位征西大将军。
kāi fǔ bì zhào yí tóng sān sī chí jié dū du rú gù
开府辟召，仪同三司，持节、都督如故。
yòu zhào jùn qiǎn qī qiān rén dài liáng zhōu shǒu bīng
又诏骏遣七千人代凉州守兵。
shù jī néng hóu dàn bó děng yù xiān jié diàn bīng jùn mìng píng lǔ hù jūn wén chù dū liáng qín yōng zhū jūn gè jìn tún yǐ wēi zhī
树机能、侯弹勃等欲先劫佃兵，骏命平虏护军文俶督凉、秦、雍诸军各进屯以威之。
jī néng nǎi qiǎn suǒ lǐng èr shí bù dàn bó miàn fù jūn mén gè qiǎn rù zhì zi
机能乃遣所领二十部弹勃面缚军门，各遣入质子。
ān dìng běi dì jīn chéng zhū hú jí kē luō hóu jīn duō jí běi lǔ rè jiǒng děng èr shí wàn kǒu yòu lái jiàng
安定、北地、金城诸胡吉轲罗、侯金多及北虏热冏等二十万口又来降。
qí nián rù cháo xǐ fēng fú fēng wáng yǐ dǐ hù zài guó jiè zhě zēng fēng gěi yǔ bǎo gǔ chuī
其年入朝，徙封扶风王，以氐户在国界者增封，给羽葆、鼓吹。
tài kāng chū jìn bài piào qí jiāng jūn kāi fǔ chí jié dū du rú gù
太康初，进拜骠骑将军，开府、持节、都督如故。
jùn yǒu xiào xíng mǔ fú tài fēi suí xiōng liàng zài guān jùn cháng tì qì sī mù ruò wén yǒu jí zhé yōu jù bù shí huò shí wěi guān dìng xǐng
骏有孝行，母伏太妃随兄亮在官，骏常涕泣思慕，若闻有疾，辄忧惧不食，或时委官定省。
shǎo hào xué néng zhe lùn yǔ xún yǐ lùn rén xiào xiān hòu wén yǒu kě chēng
少好学，能著论，与荀𫖮论仁孝先后，文有可称。
jí qí wáng yōu chū zhèn jùn biǎo jiàn kěn qiè yǐ dì bù cóng suì fā bìng hōng
及齐王攸出镇，骏表谏恳切，以帝不从，遂发病薨。
zhuī zèng dà sī mǎ jiā shì zhōng jiǎ huáng yuè
追赠大司马，加侍中、假黄钺。
xī tǔ wén qí hōng yě qì zhě yíng lù bǎi xìng wèi zhī shù bēi zhǎng lǎo jiàn bēi wú bù xià bài qí yí ài rú cǐ
西土闻其薨也，泣者盈路，百姓为之树碑，长老见碑无不下拜，其遗爱如此。
yǒu zi shí rén chàng xīn zuì zhī míng
有子十人，畅、歆最知名。
chàng zì xuán shū
畅字玄舒。
gǎi fēng shùn yáng wáng bài jǐ shì zhōng tún qí xiào wèi yóu jī jiāng jūn
改封顺阳王，拜给事中、屯骑校尉、游击将军。
yǒng jiā mò liú cōng rù luò bù zhī suǒ zhōng
永嘉末，刘聪入洛，不知所终。
xīn yě zhuāng wáng xīn zì hóng shū
新野庄王歆字弘舒。
wǔ wáng hōng hòu xiōng chàng tuī ēn qǐng fēn guó fēng xīn
武王薨后，兄畅推恩请分国封歆。
tài kāng zhōng zhào fēng xīn yě xiàn gōng yì qiān bā bǎi hù yí bǐ xiàn wáng
太康中，诏封新野县公，邑千八百户，仪比县王。
xīn suī shǎo guì ér jǐn shēn lǚ dào
歆虽少贵，而谨身履道。
mǔ zāng tài fēi hōng jū sāng guò lǐ yǐ xiào wén
母臧太妃薨，居丧过礼，以孝闻。
bài sàn qí cháng shì
拜散骑常侍。
zhào wáng lún cuàn wèi yǐ wéi nán zhōng láng jiàng
赵王伦篡位，以为南中郎将。
qí wáng jiǒng jǔ yì bīng yí xí tiān xià xīn wèi zhī suǒ cóng
齐王冏举义兵，移檄天下，歆未知所从。
bì rén wáng suí yuē zhào qīn ér qiáng qí shū ér ruò gōng yi cóng zhào
嬖人王绥曰：“赵亲而强，齐疏而弱，公宜从赵。
cān jūn sūn xún dà yán yú zhòng yuē zhào wáng xiōng nì tiān xià dāng gòng tǎo zhī dà yì miè qīn gǔ zhī míng diǎn
”参军孙洵大言于众曰：“赵王凶逆，天下当共讨之，大义灭亲，古之明典。
xīn cóng zhī
”歆从之。
nǎi shǐ xún yì jiǒng jiǒng yíng zhí qí shǒu yuē shǐ wǒ de chéng dà jié zhě xīn yě gōng yě
乃使洵诣冏，冏迎执其手曰：“使我得成大节者，新野公也。
jiǒng rù luò xīn gōng guàn jiǎ zhòu lǜ suǒ lǐng dǎo jiǒng
”冏入洛，歆躬贯甲胄，率所领导冏。
yǐ xūn jìn fēng xīn yě jùn wáng yì èr wàn hù
以勋进封新野郡王，邑二万户。
qiān shǐ chí jié dū du jīng zhōu zhū jūn shì zhèn nán dà jiāng jūn kāi fǔ yí tóng sān sī
迁使持节、都督荆州诸军事、镇南大将军、开府仪同三司。
xīn jiāng zhī zhèn yǔ jiǒng tóng chéng yè líng yīn shuō jiǒng yuē chéng dū zhì qīn tóng jiàn dà xūn jīn yi liú zhī yǔ fǔ zhèng
歆将之镇，与冏同乘谒陵，因说冏曰：“成都至亲，同建大勋，今宜留之与辅政。
ruò bù néng ěr dāng duó qí bīng quán
若不能尔，当夺其兵权。
jiǒng bù cóng
”冏不从。
é ér jiǒng bài xīn jù zì jié yú chéng dū wáng yǐng
俄而冏败，歆惧，自结于成都王颖。
xīn wéi zhèng yán kè mán yí bìng yuàn
歆为政严刻，蛮夷并怨。
jí zhāng chāng zuò luàn yú jiāng xià xīn biǎo qǐng tǎo zhī
及张昌作乱于江夏，歆表请讨之。
shí cháng shā wáng yì zhí zhèng yǔ chéng dū wáng yǐng yǒu xì yí xīn yǔ yǐng lián móu bù tīng xīn chū bīng chāng zhòng rì shèng
时长沙王乂执政，与成都王颖有隙，疑歆与颖连谋，不听歆出兵，昌众日盛。
shí sūn xún wéi cóng shì zhōng láng wèi xīn yuē gǔ rén yǒu yán yī rì zòng dí shù shì zhī huàn
时孙洵为从事中郎，谓歆曰：“古人有言，一日纵敌，数世之患。
gōng hé fān píng zhī rèn jū tuī gǔ zhī zhòng bài biǎo zhé xíng yǒu hé bù kě
公荷籓屏之任，居推毂之重，拜表辄行，有何不可！
ér shǐ jiān xiōng zī màn huò xìn bù cè qǐ wéi hàn wáng shì zhèn jìng fāng xià zhī wèi hu
而使奸凶滋蔓，祸衅不测，岂维翰王室，镇静方夏之谓乎！
xīn jiāng chū jūn wáng suí yòu yuē chāng děng xiǎo zéi piān pí zì zú zhì zhī bù fán wéi dì mìng qīn shǐ shí yě
”歆将出军，王绥又曰：“昌等小贼，偏裨自足制之，不烦违帝命，亲矢石也！
nǎi zhǐ
于是成子留了下来。
chāng zhì fán chéng xīn chū jù zhī zhòng kuì wèi chāng suǒ hài
昌至樊城，歆出距之，众溃，为昌所害。
zhuī zèng piào qí jiāng jūn
追赠骠骑将军。
wú zi yǐ xiōng zi shào wèi hòu yǒng jiā mò méi yú shí lè
无子，以兄子劭为后，永嘉末没于石勒。
liáng xiào wáng róng zì zi huī qīng xiū gōng shèn wú tā cái néng yǐ gōng zǐ fēng píng lè tíng hòu
梁孝王肜，字子徽，清修恭慎，无他才能，以公子封平乐亭侯。
jí wǔ děng jiàn gǎi fēng kāi píng zi
及五等建，改封开平子。
wǔ dì jiàn zuò fēng liáng wáng yì wǔ qiān sān bǎi wǔ shí bā hù
武帝践阼，封梁王，邑五千三百五十八户。
jí zhī guó qiān běi zhōng láng jiàng dū yè chéng shǒu shì
及之国，迁北中郎将，督邺城守事。
shí zhū wáng zì xuǎn guān shǔ róng yǐ rǔ yīn shàng jì lì zhāng fán wèi zhōng dài fū
时诸王自选官属，肜以汝阴上计吏张蕃为中大夫。
fán sù wú xíng běn míng xióng qī liú shì jiě yīn yuè wèi cáo shuǎng jiào jì fán yòu wǎng lái hé yàn suǒ ér zì wèi jiān yín
蕃素无行，本名雄，妻刘氏解音乐，为曹爽教伎，蕃又往来何晏所，而恣为奸淫。
yàn zhū xǐ hé jiān nǎi biàn míng zì jié yú róng
晏诛，徙河间，乃变名自结于肜。
wèi yǒu sī suǒ zòu zhào xuē yī xiàn
为有司所奏，诏削一县。
xián níng zhōng fù yǐ chén guó rǔ nán nán dùn zēng fēng wèi cì guó
咸宁中，复以陈国、汝南南顿增封为次国。
tài kāng zhōng dài kǒng xún jiān yù zhōu jūn shì jiā píng dōng jiāng jūn zhèn xǔ chāng
太康中，代孔洵监豫州军事，加平东将军，镇许昌。
qǐng zhī yòu yǐ běn guān dài xià pī wáng huang jiān qīng xú zhōu jūn shì jìn hào ān dōng jiāng jūn
顷之，又以本官代下邳王晃监青徐州军事，进号安东将军。
yuán kāng chū zhuǎn zhēng xi jiāng jūn dài qín wáng jiǎn dū du guān zhōng jūn shì lǐng hù xī róng xiào wèi
元康初，转征西将军，代秦王柬都督关中军事，领护西戎校尉。
jiā shì zhōng jìn dū liáng zhōu
加侍中，进督梁州。
xún zhēng wèi wèi jiāng jūn lù shàng shū shì xíng tài zǐ tài bǎo gěi qiān bīng bǎi qí
寻征为卫将军、录尚书事，行太子太保，给千兵百骑。
jiǔ zhī fù wèi zhēng xi dà jiàng jūn dài zhào wáng lún zhèn guān zhōng dū du liáng yōng zhū jūn shì zhì zuǒ yòu zhǎng shǐ sī mǎ
久之，复为征西大将军，代赵王伦镇关中，都督凉、雍诸军事，置左右长史、司马。
yòu lǐng xī róng xiào wèi zhūn hǎo zhì dū jiàn wēi jiāng jūn zhōu chǔ zhèn wēi jiāng jūn lú bō děng fá dǐ zéi qí wàn nián yú liù mò
又领西戎校尉，屯好畤，督建威将军周处、振威将军卢播等伐氐贼齐万年于六陌。
róng yǔ chù yǒu xì cù lìng jìn jūn ér jué qí hòu bō yòu bù jiù zhī gù chǔ jiàn hài
肜与处有隙，促令进军而绝其后，播又不救之，故处见害。
cháo tíng yóu zhī
朝廷尤之。
xún zhēng bài dà jiàng jūn shàng shū lìng lǐng jūn jiāng jūn lù shàng shū shì
寻征拜大将军、尚书令、领军将军、录尚书事。
róng cháng dà huì wèi cān jūn wáng quán yuē wǒ cóng xiōng wèi shàng shū lìng bù néng dàn dà luán
肜尝大会，谓参军王铨曰：“我从兄为尚书令，不能啖大脔。
dà luán gù nán
大脔故难。
quán yuē gōng zài cǐ dú jué shàng nán yǐ
”铨曰：“公在此独嚼，尚难矣。
róng yuē zhǎng shǐ dà luán wèi shuí
”肜曰：“长史大脔为谁？
yuē lú bō shì yě
”曰：“卢播是也。
róng yuē shì jiā lì yǐn zhī ěr
”肜曰：“是家吏，隐之耳。
quán yuē tiān xià xián shì jiā lì biàn kǒng wáng fǎ bù kě fù xíng
”铨曰：“天下咸是家吏，便恐王法不可复行。
róng yòu yuē wǒ zài cháng ān zuò hé děng bù shàn
”肜又曰：“我在长安，作何等不善！
yīn zhǐ dān yī bǔ xiǎn yǐ wéi qīng
”因指单衣补幰以为清。
quán dá yuē cháo yě wàng gōng jǔ jiàn xián cái shǐ bù rén zhě yuǎn
铨答曰：“朝野望公举荐贤才，使不仁者远。
ér wèi jū gōng fǔ yǐ yī bǔ xiǎn yǐ cǐ wéi qīng wú zú chēng yě
而位居公辅，以衣补幰，以此为清，无足称也。
róng yǒu cán sè
”肜有惭色。
yǒng kāng chū gòng zhào wáng lún fèi gǔ hòu zhào yǐ róng wèi tài zǎi shǒu shàng shū lìng zēng fēng èr wàn hù
永康初，共赵王伦废贾后，诏以肜为太宰、守尚书令，增封二万户。
zhào wáng lún fǔ zhèng yǒu xīng biàn zhàn yuē bù lì shàng xiàng
赵王伦辅政，有星变，占曰“不利上相。
sūn xiù jù lún shòu zāi nǎi shěng sī tú wèi chéng xiàng yǐ shòu róng wěi jiā chóng jìn yù yǐ yīng zhī
”孙秀惧伦受灾，乃省司徒为丞相，以授肜，猥加崇进，欲以应之。
huò yuē róng wú quán bù yì yě
或曰：“肜无权，不益也。
róng gù ràng bù shòu
”肜固让不受。
jí lún cuàn wèi yǐ róng wèi ā héng gěi wǔ bēn bǎi rén xuān xuán zhī lè shí rén
及伦篡位，以肜为阿衡，给武贲百人，轩悬之乐十人。
lún miè zhào yǐ róng wèi tài zǎi lǐng sī tú yòu dài gāo mì wáng tài wèi zōng shī
伦灭，诏以肜为太宰，领司徒，又代高密王泰为宗师。
yǒng kāng èr nián hōng sāng zàng yī rǔ nán wén chéng wáng liàng gù shì
永康二年薨，丧葬依汝南文成王亮故事。
bó shì chén liú cài kè yì shì yuē róng wèi wèi zǎi xiàng zé shēn rèn zhòng shǔ zūn qīn jìn qiě wèi zōng shī cháo suǒ yǎng wàng xià suǒ jù zhān
博士陈留蔡克议谥曰：“肜位为宰相，责深任重，属尊亲近，且为宗师，朝所仰望，下所具瞻。
ér lín dà jié wú bù kě duó zhī zhì
而临大节，无不可夺之志；
dāng wēi shì bù néng shě shēng qǔ yì
当危事，不能舍生取义；
mǐn huái zhī fèi bù wén yī yán zhī jiàn
愍怀之废，不闻一言之谏；
huái nán zhī nán bù néng yīn shì fǔ yì
淮南之难，不能因势辅义；
zhào wáng lún cuàn nì bù néng yǐn shēn qù cháo
赵王伦篡逆，不能引身去朝。
sòng yǒu dàng shì zhī luàn huá yuán zì yǐ bù néng jū guān yuē jūn chén zhī xun wǒ suǒ sī yě
宋有荡氏之乱，华元自以不能居官，曰“君臣之训，我所司也。
gōng shì bēi ér bù zhèng wú zuì dà yǐ
公室卑而不正，吾罪大矣！
fu yǐ qū qū zhī sòng yóu yǒu bù sù cān zhī chén ér kuàng dì wáng zhī cháo ér yǒu gǒu róng zhī xiāng cǐ ér bù biǎn fǎ jiāng hé shī
”夫以区区之宋，犹有不素餐之臣，而况帝王之朝，而有苟容之相，此而不贬，法将何施！
jǐn àn shì fǎ bù qín chéng míng yuē líng róng jiàn yì bù wéi bù kě wèi qín yi shì yuē líng
谨案《谥法》‘不勤成名曰灵”，肜见义不为，不可谓勤，宜谥曰灵。
liáng guó cháng shì sūn lín jí róng qīn dǎng chēng wang tái nǎi xià fú yuē gǔ shì zhuān quán zhào wáng lún cuàn nì jiē lì zhì cháo yě róng shì bù dé qù ér zé qí bù néng yǐn shēn qù cháo yì hé suǒ jù
”梁国常侍孙霖及肜亲党称枉，台乃下符曰：“贾氏专权，赵王伦篡逆，皆力制朝野，肜势不得去，而责其不能引身去朝，义何所据？
kè zhòng yì yuē róng wèi zōng chén ér guó luàn bù néng kuāng zhǔ diān bù néng fú fēi suǒ yǐ wéi xiāng
”克重议曰：“肜为宗臣，而国乱不能匡，主颠不能扶，非所以为相。
gù chūn qiū jī huá yuán lè jǔ wèi zhī bù chén
故《春秋》讥华元乐举，谓之不臣。
qiě gǔ shì zhī kù liè bù shèn yú lǚ hòu ér wáng líng yóu de dù mén
且贾氏之酷烈，不甚于吕后，而王陵犹得杜门；
zhào wáng lún zhī wú dào bù shèn yú yīn zhòu ér wēi zǐ yóu de qù zhī
赵王伦之无道，不甚于殷纣，而微子犹得去之。
jìn zhě tài wèi chén zhǔn yì xìng zhī rén jiā dì huī yǒu shè gōu zhī xì yì de tuō jí cí wèi bù shè wěi cháo
近者太尉陈准，异姓之人，加弟徽有射钩之隙，亦得托疾辞位，不涉伪朝。
hé zhì yú róng qīn lún zhī xiōng ér dú bù dé qù hu
何至于肜亲伦之兄，而独不得去乎？
zhào dùn rù jiàn bù cóng chū wáng bù yuǎn yóu bù miǎn yú zé kuàng róng bù néng qù wèi běi miàn shì wěi zhǔ hu
赵盾入谏不从，出亡不远，犹不免于责，况肜不能去位，北面事伪主乎？
yi rú qián yì jiā qí biǎn zé yǐ guǎng wéi chén zhī jié míng shì jūn zhī dào
宜如前议，加其贬责，以广为臣之节，明事君之道。
yú shì cháo tíng cóng kè yì
”于是朝廷从克议。
róng gù lì fù zhuī sù bù yǐ gù gǎi yān
肜故吏复追诉不已，故改焉。
wú zi yǐ wǔ líng wáng dàn zi xǐ wèi hòu shì wèi huái wáng bài zhēng lǔ jiāng jūn yǔ dàn jù méi yú shí lè
无子，以武陵王澹子禧为后，是为怀王，拜征虏将军，与澹俱没于石勒。
yuán dì shí yǐ xī yáng wáng yàng zi kuī wèi róng sì zǎo hōng shì wèi shāng wáng
元帝时，以西阳王羕子悝为肜嗣，早薨，是为殇王。
zhì shì huái wáng zǐ qiào zì shí shì guī guó de lì shì wèi shēng wáng guān zhì sàn qí cháng shì
至是怀王子翘自石氏归国得立，是为声王，官至散骑常侍。
hōng wú zi zhào yǐ wǔ líng wēi wáng zǐ féng wèi qiào sì lì yǒng ān tài pú yǔ fù xī jù fèi xǐ xīn ān
薨，无子，诏以武陵威王子逢为翘嗣，历永安太仆，与父晞俱废徙新安。
hōng tài yuán zhōng fù guó zi hé lì
薨，太元中复国，子和立。
hōng zi zhēn zhī lì
薨，子珍之立。
huán xuán cuàn wèi guó chén kǒng pú fèng zhēn zhī bēn yú shòu yáng yì xī chū nǎi guī lèi qiān zuǒ wèi jiāng jūn tài cháng qīng
桓玄篡位，国臣孔璞奉珍之奔于寿阳，义熙初乃归，累迁左卫将军、太常卿。
liú yù fá yáo hóng qǐng wèi zī yì cān jūn wèi yù suǒ hài
刘裕伐姚泓，请为谘议参军，为裕所害。
guó chú
封国被废除。
wén dì jiǔ nán wén míng wáng huáng hòu shēng wǔ dì qí xiàn wáng yōu chéng yáng āi wáng zhào liáo dōng dào huì wáng dìng guó guǎng hàn shāng wáng guǎng dé qí lè ān píng wáng jiàn yàn wáng jī huáng zǐ yǒng zuò lè píng wáng yán zuò bù zhī mǔ shì
文帝九男，文明王皇后生武帝、齐献王攸、城阳哀王兆、辽东悼惠王定国、广汉殇王广德，其乐安平王鉴、燕王机、皇子永祚、乐平王延祚不知母氏。
yàn wáng jī jì qīng huì tíng hòu bié yǒu chuán
燕王机继清惠亭侯，别有传。
yǒng zuò zǎo wáng wú chuán
永祚早亡，无传。
qí xiàn wáng yōu zì dà yóu shǎo ér qí nì
齐献王攸，字大猷，少而岐嶷。
jí zhǎng qīng hé píng yǔn qīn xián hào shī ài jīng jí néng zhǔ wén shàn chǐ dú wèi shì suǒ jiè
及长，清和平允，亲贤好施，爱经籍，能属文，善尺牍，为世所楷。
cái wàng chū wǔ dì zhī yòu xuān dì měi qì zhī
才望出武帝之右，宣帝每器之。
jǐng dì wú zi mìng yōu wèi sì
景帝无子，命攸为嗣。
cóng zhēng wáng lìng fēng cháng lè tíng hòu
从征王凌，封长乐亭侯。
jí jǐng dì bēng yōu nián shí suì āi dòng zuǒ yòu dà jiàn chēng tàn
及景帝崩，攸年十岁，哀动左右，大见称叹。
xí fēng wǔ yáng hóu
袭封舞阳侯。
fèng jǐng xiàn yáng hòu yú bié dì shì hòu yǐ xiào wén
奉景献羊后于别第，事后以孝闻。
fù lì sàn qí cháng shì bù bīng xiào wèi shí nián shí bā suí fǔ yíng bù shén yǒu wēi huì
复历散骑常侍、步兵校尉，时年十八，绥抚营部，甚有威惠。
wǔ děng jiàn gǎi fēng ān chāng hóu qiān wèi jiāng jūn
五等建，改封安昌侯，迁卫将军。
jū wén dì sàng āi huǐ guò lǐ zhàng ér hòu qǐ
居文帝丧，哀毁过礼，杖而后起。
zuǒ yòu yǐ dào mǐ gān fàn zá lǐ zhōng wán jìn zhī yōu qì ér bù shòu
左右以稻米干饭杂理中丸进之，攸泣而不受。
tài hòu zì wǎng miǎn yù yuē ruò wàn yī jiā yǐ tā jí jiāng fù rú hé
太后自往勉喻曰：“若万一加以他疾，将复如何！
yi yuǎn lǜ shēn jì bù kě zhuān shǒu yī zhì
宜远虑深计，不可专守一志。
cháng qiǎn rén bī jìn yǐn shí sī mǎ jī xǐ yòu jiàn yuē huǐ bù miè xìng shèng rén zhī jiào
”常遣人逼进饮食，司马嵇喜又谏曰：“毁不灭性，圣人之教。
qiě dài wáng de jí mì qīn rèn wéi yuán fǔ
且大王地即密亲，任惟元辅。
pǐ fū yóu xī qí mìng yǐ wéi zǔ zōng kuàng hé tiān xià zhī dà yè fǔ dì shì zhī zhòng rèn ér kě jǐn wú jí zhī āi yǔ yán mǐn zhēng xiào
匹夫犹惜其命，以为祖宗，况荷天下之大业，辅帝室之重任，而可尽无极之哀，与颜闵争孝！
bù kě lìng xián rén xiào yú rén xìng yě
不可令贤人笑，愚人幸也。
xǐ gōng zì jìn shí yōu bù dé yǐ wèi zhī qiáng fàn
”喜躬自进食，攸不得已，为之强饭。
xǐ tuì yōu wèi zuǒ yòu yuē jī sī mǎ jiàng lìng wǒ bù wàng jū sāng zhī jié de cún qū qū zhī shēn ěr
喜退，攸谓左右曰：“嵇司马将令我不忘居丧之节，得存区区之身耳。
wǔ dì jiàn zuò fēng qí wáng shí cháo tíng cǎo chuàng ér yōu zǒng tǒng jūn shì fǔ níng nèi wài mò bù jǐng fù yān
武帝践阼，封齐王，时朝廷草创，而攸总统军事，抚宁内外，莫不景附焉。
zhào yì fān wáng lìng zì xuǎn guó nèi zhǎng lì yōu zòu yì yuē
诏议籓王令自选国内长吏，攸奏议曰；
xī shèng wáng fēng jiàn wàn guó yǐ qīn zhū hóu guǐ jì xiāng chéng mò zhī néng gǎi
“昔圣王封建万国，以亲诸侯，轨迹相承，莫之能改。
chéng yǐ jūn bu shi jū zé rén xīn tōu xìng
诚以君不世居，则人心偷幸；
rén wú cháng zhǔ zé fēng sú wěi báo
人无常主，则风俗伪薄。
shì yǐ xiān dì shēn lǎn jīng yuǎn zhī tǒng sī fù xiān zhé zhī guǐ fēn tǔ huà jiāng jiàn jué wǔ děng huò yǐ jìn dé huò yǐ chóu gōng
是以先帝深览经远之统，思复先哲之轨，分土画疆，建爵五等，或以进德，或以酬功。
fú wéi bì xià yìng qī chuàng yè shù jiàn qīn qī tīng shǐ fān guó zì chú zhǎng lì
伏惟陛下应期创业，树建亲戚，听使籓国自除长吏。
ér jīn cǎo chuàng zhì dù chū lì suī yōng shǔ shùn guǐ wú yóu wèi bīn yi sì qīng tài nǎi yì fù gǔ zhī zhì
而今草创，制度初立，虽庸蜀顺轨，吴犹未宾，宜俟清泰，乃议复古之制。
shū bǐ sān shàng zhé bào bù xǔ
”书比三上，辄报不许。
qí hòu guó xiāng shàng zhǎng lì quē diǎn shū lìng qǐng qiú chà xuǎn
其后国相上长吏缺，典书令请求差选。
yōu xià lìng yuē tiǎn shòu ēn lǐ bù chēng wéi yōu
攸下令曰：“忝受恩礼，不称惟忧。
zhì yú guān rén xù cái jiē cháo tíng zhī shì fēi guó suǒ yí cái yě
至于官人叙才，皆朝廷之事，非国所宜裁也。
qí lìng zì shàng qǐng zhī
其令自上请之。
shí wáng jiā rén yī shí jiē chū yù fǔ yōu biǎo zū zhì zú yǐ zì gòng qiú jué zhī
”时王家人衣食皆出御府，攸表租秩足以自供，求绝之。
qián hòu shí yú shàng dì yòu bù xǔ
前后十余上，帝又不许。
yōu suī wèi zhī guó wén wǔ guān shǔ xià zhì shì zú fēn zū fù yǐ gěi zhī jí bìng sǐ sàng cì yǔ zhī
攸虽未之国，文武官属，下至士卒，分租赋以给之，疾病死丧赐与之。
ér shí yǒu shuǐ hàn guó nèi bǎi xìng zé jiā zhèn dài xū fēng nián nǎi zé shí jiǎn qí èr guó nèi lài zhī
而时有水旱，国内百姓则加振贷，须丰年乃责，十减其二，国内赖之。
qiān piào qí jiāng jūn kāi fǔ bì zhào lǐ tóng sān sī
迁骠骑将军，开府辟召，礼同三司。
jiàng shēn xū jǐ dài wù yǐ xìn
降身虚己，待物以信。
cháng tàn gōng fǔ bù àn lì rán yǐ dǒng yù róng zhèng fù yǒu wēi kè zhī yi nǎi xià jiào yuē fu xiān wáng yù shì míng fá chì fǎ biān pū zuò jiào yǐ zhèng bū màn
常叹公府不案吏，然以董御戎政，复有威克之宜，乃下教曰：“夫先王驭世，明罚敕法，鞭扑作教，以正逋慢。
qiě táng yú zhī cháo yóu xū dū zé
且唐虞之朝，犹须督责。
qián yù zhuàn cì qí shì shǐ cū yǒu cháng
前欲撰次其事，使粗有常。
jù fán jiǎn zhī yi wèi shěn qí yào gù lìng liú chéng èr jūn xiáng dìng
惧烦简之宜，未审其要，故令刘、程二君详定。
rán sī wéi zhī zhèng zhù xíng shū shū xiàng bù wěi
然思惟之，郑铸刑书，叔向不韪；
fàn xuān yì zhì zhòng ní jī zhī
范宣议制，仲尼讥之。
lìng jiē rú jiù wú suǒ zēng sǔn
令皆如旧，无所增损。
qí cháng jié dù suǒ bù jí zhě suí shì chǔ jué
其常节度所不及者，随事处决。
zhū lì gè jié nǎi xīn sī tóng zài gōng gǔ rén zhī jié
诸吏各竭乃心，思同在公古人之节。
rú yǒu suǒ quē yǐ lài gǔ gōng kuāng jiù zhī guī zhù yǐ miǎn fù
如有所阙，以赖股肱匡救之规，庶以免负。
yú shì nèi wài zhī sù
”于是内外祗肃。
shí piào qí dāng ba yíng bīng bīng shì shù qiān rén liàn yōu ēn dé bù kěn qù zhē jīng zhào zhǔ yán zhī dì nǎi hái yōu bīng
时骠骑当罢营兵，兵士数千人恋攸恩德，不肯去，遮京兆主言之，帝乃还攸兵。
yōu měi cháo zhèng dà yì xī xīn chén zhī
攸每朝政大议，悉心陈之。
zhào yǐ bǐ nián jī jǐn yì suǒ jié shěng yōu zòu yì yuē chén wén xiān wáng zhī jiào mò bù xiān zhèng qí běn
诏以比年饥馑，议所节省，攸奏议曰：“臣闻先王之教，莫不先正其本。
wù nóng zhòng běn guó zhī dà gāng
务农重本，国之大纲。
dāng jīn fāng yú qīng mù wǔ fū shì jiǎ guǎng fēn xiū jià yǐ jiù nóng yè
当今方隅清穆，武夫释甲，广分休假，以就农业。
rán shǒu xiāng bù néng qín xīn xù gōng yǐ jǐn dì lì
然守相不能勤心恤公，以尽地利。
xī hàn xuān tàn yuē yǔ zhèn lǐ tiān xià zhě wéi liáng èr qiān dàn hu
昔汉宣叹曰：‘与朕理天下者，惟良二千石乎！
qín jiā shǎng fá chù zhì yōu míng yú shí xī rán yòng duō míng shǒu
’勤加赏罚，黜陟幽明，于时翕然，用多名守。
jì jīn de yǒu yú xiàn ér bù nóng zhě zhòng jiā fù yè zhī rén fù yǒu xū jiǎ tōng tiān xià móu zhī zé jī zhě bì bù shǎo yǐ
计今地有余羡，而不农者众，加附业之人复有虚假，通天下谋之，则饥者必不少矣。
jīn yi yán chì zhōu jùn jiǎn zhū xū zhà hài nóng zhī shì dū shí nán mǔ shàng xià tóng fèng suǒ wu
今宜严敕州郡，检诸虚诈害农之事，督实南亩，上下同奉所务。
zé tiān xià zhī gǔ kě fù gǔ zhèng qǐ huàn yú zàn yī shuǐ hàn biàn yōu jī něi zāi
则天下之谷可复古政，岂患于暂一水旱，便忧饥馁哉！
kǎo jì chù zhì bì shǐ yán míng wèi wēi huái huì mò bù zì lì
考绩黜陟，毕使严明，畏威怀惠，莫不自厉。
yòu dū yì zhī nèi yóu shí zī duō qiǎo jì mò yè fú shì shē lì fù rén jiān měi yóu yǒu wèi zhī yí bì rǎn huà rì qiǎn mí cái hài gǔ dòng fù wàn jì
又都邑之内，游食滋多，巧伎末业，服饰奢丽，富人兼美，犹有魏之遗弊，染化日浅，靡财害谷，动复万计。
yi shēn míng jiù fǎ bì jìn jué zhī
宜申明旧法，必禁绝之。
shǐ qù shē jí jiǎn bù duó nóng shí bì lì jià sè yǐ shí cāng lǐn
使去奢即俭，不夺农时，毕力稼穑，以实仓廪。
zé róng rǔ lǐ jié yóu zhī ér shēng xīng huà fǎn běn yú zī wèi shèng
则荣辱礼节，由之而生，兴化反本，于兹为盛。
zhuǎn zhèn jūn dà jiàng jūn jiā shì zhōng yǔ bǎo gǔ chuī xíng tài zǐ shǎo fù
转镇军大将军，加侍中，羽葆、鼓吹，行太子少傅。
shù nián shòu tài zǐ tài fù xiàn zhēn yú tài zǐ yuē yī xī shàng huáng jiàn guó lì jūn yǎng guān tiān wén fǔ chá dì lǐ chuàng yè huī dào yǐ ān rén chéng sì zuò yán tǒng zhòng gù yuán lì tài zǐ
数年，授太子太傅，献箴于太子曰：“伊昔上皇，建国立君，仰观天文，俯察地理，创业恢道，以安人承祀，祚延统重，故援立太子。
zūn yǐ hóng dào gù yǐ èr jǐ chǔ dé jì lì bāng yǒu suǒ shì
尊以弘道，固以贰己，储德既立，邦有所恃。
fu qīn rén zhě gōng chéng ěr nìng zhě guó qīng gù bǎo xiāng zhī cái bì zé xián míng
夫亲仁者功成，迩佞者国倾，故保相之材，必择贤明。
xī zài zhōu chéng dàn shì zuò fu wài yǐ míng dé zì fǔ nèi yǐ qīn qīn lì gù dé yǐ yì jì qīn zé zì rán
昔在周成，旦奭作傅，外以明德自辅，内以亲亲立固，德以义济，亲则自然。
yíng fèi gōng zú qí bēng rú shān
嬴废公族，其崩如山；
liú jiàn zǐ dì hàn zuò yǒng fu
刘建子弟，汉祚永傅。
chu yǐ wú jí zuò luàn sòng yǐ yī lì xìng nán
楚因为无极作乱，宋因为伊戾兴难。
zhāng yǔ nìng gěi zú wēi qiáng hàn
张禹佞给，卒危强汉。
fǔ bì bù zhōng huò jí nǎi gōng
辅弼不忠，祸及乃躬；
fěi tú nǎi gōng nǎi sàng nǎi bāng
匪徒乃躬，乃丧乃邦。
wú yuē fù zǐ bù jiān xī yǒu jiāng chōng
无曰父子不间，昔有江充；
wú yuē zhì qīn fěi èr huò róng pān chóng
无曰至亲匪贰，或容潘崇。
yú yán luàn zhēn zèn rùn lí qīn lí jī zhī chán
谀言乱真，谮润离亲，骊姬之谗。
jìn hóu yí shēn
晋侯疑申。
gù qīn yǐ dào wù gù yǐ ēn
固亲以道，勿固以恩；
xiū shēn yǐ jìng wù tuō yǐ zūn
修身以敬，勿托以尊。
zì sǔn zhě yǒu yú zì yì zhě mí hūn
自损者有余，自益者弥昏。
zhù shì bù kě yǐ bù xù dà běn bù kě yǐ bù dūn
庶事不可以不恤，大本不可以不敦。
jiàn wáng jiè wēi dǔ ān sī cún
见亡戒危，睹安思存。
zhǒng zǐ sī yì gǎn gào zài hūn
冢子司义，敢告在阍。
shì yǐ wéi gōng
”世以为工。
xián níng èr nián dài gǔ chōng wèi sī kōng shì zhōng tài fù rú gù
咸宁二年，代贾充为司空，侍中、太傅如故。
chū yōu tè wèi wén dì suǒ chǒng ài měi jiàn yōu zhé fǔ chuáng hū qí xiǎo zì yuē cǐ táo fú zuò yě jǐ wèi tài zǐ zhě shù yǐ
初，攸特为文帝所宠爱，每见攸，辄抚床呼其小字曰“此桃符座也”，几为太子者数矣。
jí dì qǐn jí lǜ yōu bù ān wèi wǔ dì xù hàn huái nán wáng wèi chén sī gù shì ér qì
及帝寝疾，虑攸不安，为武帝叙汉淮南王、魏陈思故事而泣。
lín bēng zhí yōu shǒu yǐ shòu dì
临崩，执攸手以授帝。
xiān shì tài hòu yǒu jí jì chōu dì yǔ yōu fèng shāng shàng shòu yōu yǐ tài hòu qián jí wēi dǔ yīn xū xī liú tì dì yǒu kuì yān
先是太后有疾，既瘳，帝与攸奉觞上寿，攸以太后前疾危笃，因歔欷流涕，帝有愧焉。
yōu cháng shì dì jí héng yǒu yōu qī zhī róng shí rén yǐ cǐ chēng tàn zhī
攸尝侍帝疾，恒有忧戚之容，时人以此称叹之。
jí tài hòu lín bēng yì liú tì wèi dì yuē táo fú xìng jí ér rǔ wèi xiōng bù cí wǒ ruò suì bù qǐ kǒng bì bù néng xiāng róng
及太后临崩，亦流涕谓帝曰：“桃符性急，而汝为兄不慈，我若遂不起，恐必不能相容。
yǐ shì shǔ rǔ wù wàng wǒ yán
以是属汝，勿忘我言。
jí dì wǎn nián zhū zǐ bìng ruò ér tài zǐ bù lìng cháo chén nèi wài jiē zhǔ yì yú yōu
及帝晚年，诸子并弱，而太子不令，朝臣内外，皆属意于攸。
zhōng shū jiān xún xù shì zhōng féng dǎn jiē chǎn yú zì jìn yōu sù jí zhī
中书监荀勖、侍中冯𬘘皆谄谀自进，攸素疾之。
xù děng yǐ cháo wàng zài yōu kǒng qí wèi sì huò bì jí jǐ nǎi cóng róng yán yú dì yuē bì xià wàn suì zhī hòu tài zǐ bù dé lì yě
勖等以朝望在攸，恐其为嗣，祸必及己，乃从容言于帝曰：“陛下万岁之后，太子不得立也。
dì yuē hé gù
”帝曰：“何故？
xù yuē bǎi liáo nèi wài jiē guī xīn yú qí wáng tài zǐ yān de lì hu
”勖曰：“百僚内外皆归心于齐王，太子焉得立乎！
bì xià shì zhào qí wáng zhī guó bì jǔ cháo yǐ wéi bù kě zé chén yán yǒu zhēng yǐ
陛下试诏齐王之国，必举朝以为不可，则臣言有征矣。
dǎn yòu yán yuē bì xià qiǎn zhū hóu zhī guó chéng wǔ děng zhī zhì zhě yi xiān cóng qīn shǐ
”𬘘又言曰：“陛下遣诸侯之国，成五等之制者，宜先从亲始。
qīn mò ruò qí wáng
亲莫若齐王。
dì jì xìn xù yán yòu nà dǎn shuō tài kāng sān nián nǎi xià zhào yuē gǔ zhě jiǔ mìng zuò bó huò rù pí cháo zhèng huò chū yù fāng yuè
”帝既信勖言，又纳𬘘说，太康三年乃下诏曰：“古者九命作伯，或入毗朝政，或出御方岳。
zhōu zhī lǚ wàng wǔ hòu jiǔ bó shí de zhēng zhī shì zhōng sī kōng qí wáng yōu míng dé qīng chàng zhōng yǔn dǔ chéng
周之吕望，五侯九伯，实得征之，侍中、司空、齐王攸，明德清畅，忠允笃诚。
yǐ mǔ dì zhī qīn shòu tái fǔ zhī rèn zuǒ mìng lì xūn qú láo wáng shì yi dēng xiǎn wèi yǐ chēng jù zhān
以母弟之亲，受台辅之任，佐命立勋，劬劳王室，宜登显位，以称具瞻。
qí yǐ wéi dà sī mǎ dū du qīng zhōu zhū jūn shì shì zhōng rú gù jiǎ jié jiāng běn yíng qiān rén qīn qí zhàng xià sī mǎ dà chē jiē rú jiù zēng gǔ chuī yī bù guān qí mǎn èr shí rén zhì qí sī mǎ wǔ rén
其以为大司马、都督青州诸军事，侍中如故，假节，将本营千人，亲骑帐下司马大车皆如旧，增鼓吹一部，官骑满二十人，置骑司马五人。
yú zhǔ zhě xiáng àn jiù zhì shī xíng
余主者详案旧制施行。
yōu bú yuè zhǔ bù dīng yí yuē xī tài gōng fēng qí yóu biǎo dōng hǎi
”攸不悦，主簿丁颐曰：“昔太公封齐，犹表东海；
huán gōng jiǔ hé yǐ zhǎng wǔ bó
桓公九合，以长五伯。
kuàng diàn xià dàn dé qīn míng huī bì dà fān mù rán dōng zhěn mò bù de suǒ
况殿下诞德钦明，恢弼大籓，穆然东轸，莫不得所。
hé bì jiàng quē nǎi hóng dì zǎi
何必绛阙，乃弘帝载！
yōu yuē wú wú kuāng shí zhī yòng qīng yán hé duō
”攸曰：“吾无匡时之用，卿言何多。
míng nián cè yōu yuē wū xì
明年，策攸曰：“于戏！
wéi mìng bù yú cháng tiān jì qiān yǒu wèi zhī zuò
惟命不于常，天既迁有魏之祚。
wǒ yǒu jìn jì shòu shùn tiān míng mìng guāng jiàn qún hòu yuè zào wáng guó yú dōng tǔ xī cí qīng shè yòng fān yì wǒ bāng jiā
我有晋既受顺天明命，光建群后，越造王国于东土，锡兹青社，用籓翼我邦家。
mào zāi wú dài yǐ yǒng bǎo zōng miào
茂哉无怠，以永保宗庙。
yòu zhào xià tài cháng yì chóng xī zhī wù yǐ jǐ nán jùn yì qí guó
”又诏下太常，议崇锡之物，以济南郡益齐国。
yòu yǐ yōu zi shí wèi běi hǎi wáng
又以攸子寔为北海王。
yú shì bèi wù diǎn cè shè xuān xuán zhī lè liù yì zhī wǔ huáng yuè cháo chē shèng yú zhī fù cóng yān
于是备物典策，设轩悬之乐、六佾之舞，黄钺朝车乘舆之副从焉。
yōu zhī xù dǎn gòu jǐ fèn yuàn fā jí qǐ shǒu xiān hòu líng bù xǔ
攸知勖、𬘘构己，愤怨发疾，乞守先后陵，不许。
dì qiǎn yù yī zhěn shì zhū yī xī zhǐ jiē yán wú jí
帝遣御医诊视，诸医希旨，皆言无疾。
jí zhuǎn dǔ yóu cuī shàng dào
疾转笃，犹催上道。
yōu zì qiáng rù cí sù chí róng yí jí suī kùn shàng zì zhěng lì jǔ zhǐ rú cháng dì yì yí wú jí
攸自强入辞，素持容仪，疾虽困，尚自整厉，举止如常，帝益疑无疾。
cí chū xìn sù ōu xuè ér hōng shí nián sān shí liù
辞出信宿，欧血而薨，时年三十六。
dì kū zhī tòng féng dǎn shì cè yuē qí wáng míng guò qí shí ér tiān xià guī zhī
帝哭之恸，冯𬘘侍侧曰：“齐王名过其实，而天下归之。
jīn zì hōng yǔn shè jì zhī fú yě bì xià hé āi zhī guò
今自薨陨，社稷之福也，陛下何哀之过！
dì shōu lèi ér zhǐ
”帝收泪而止。
zhào sāng lǐ yī ān píng wáng fú gù shì miào shè xuān xuán zhī lè pèi xiǎng tài miào
诏丧礼依安平王孚故事，庙设轩悬之乐，配飨太庙。
zi jiǒng lì bié yǒu chuán
子冏立，别有传。
yōu yǐ lǐ zì jū xiǎn yǒu guò shì
攸以礼自拘，鲜有过事。
jiù rén jiè shū bì shǒu kān qí miù rán hòu fǎn zhī
就人借书，必手刊其谬，然后反之。
jiā yǐ zhì xìng guò rén yǒu chù qí huì zhě zhé xuàn rán liú tì
加以至性过人，有触其讳者，辄泫然流涕。
suī wǔ dì yì jìng dàn zhī měi yǐn zhī tóng chǔ bì zé yán ér hòu fā
虽武帝亦敬惮之，每引之同处，必择言而后发。
sān zi ruí zàn shí
三子：蕤、赞、寔。
ruí zì jǐng huí chū jì liáo dōng wáng dìng guó
蕤字景回，出继辽东王定国。
tài kāng chū xǐ fēng dōng lái wáng
太康初，徙封东莱王。
yuán kāng zhōng lì bù bīng tún qí xiào wèi
元康中，历步兵、屯骑校尉。
ruí xìng qiáng bào shǐ jiǔ shù líng wǔ dì jiǒng jiǒng yǐ xiōng gù róng zhī
蕤性强暴，使酒，数陵侮弟冏，冏以兄故容之。
jiǒng qǐ yì bīng zhào wáng lún shōu ruí jí dì běi hǎi wáng shí xì tíng wèi dāng zhū
冏起义兵，赵王伦收蕤及弟北海王寔系廷尉，当诛。
lún tài zǐ zhōng shù zǐ zǔ nà shàng shū jiàn yuē zuì bù xiāng fǎn è zhǐ qí shēn cǐ xiān zhé zhī hóng mó bǎi wáng zhī dá zhì yě
伦太子中庶子祖纳上疏谏曰：“罪不相反，恶止其身，此先哲之弘谟，百王之达制也。
shì gù gǔn jì jí sǐ yǔ nǎi sì xìng
是故鲧既殛死，禹乃嗣兴；
èr shū zhū fàng ér xíng wèi wú zé
二叔诛放，而邢卫无责。
dǎi hu zhàn guó jí zhì qín hàn míng shù zhī dào qǐn cāi xián zhī qíng yòng nǎi lì zhì rèn yǐ yù zhòng shè cóng zuì yǐ fā jiān qí suǒ yóu lái gài sān dài zhī bì fǎ ěr
逮乎战国，及至秦汉，明恕之道寝，猜嫌之情用，乃立质任以御众，设从罪以发奸，其所由来，盖三代之弊法耳。
ruí shí xiàn wáng zhī zǐ míng dé zhī yìn yi méng tè yòu yǐ quán mù qīn zhī diǎn
蕤、寔，献王之子，明德之胤，宜蒙特宥，以全穆亲之典。
huì sūn xiù sǐ ruí děng xī de miǎn
”会孙秀死，蕤等悉得免。
jiǒng yōng zhòng rù luò ruí yú lù yíng zhī
冏拥众入洛，蕤于路迎之。
jiǒng bù jí jiàn xū fú fù qián dùn
冏不即见，须符付前顿。
ruí huì yuē wú zuò ěr dài sǐ céng wú yǒu yú zhī qíng
蕤恚曰：“吾坐尔殆死，曾无友于之情！
jí jiǒng fǔ zhèng zhào yǐ ruí wèi sàn qí cháng shì jiā dà jiāng jūn lǐng hòu jūn shì zhōng tè jìn zēng yì mǎn èr wàn hù
及冏辅政，诏以蕤为散骑常侍，加大将军，领后军、侍中、特进，增邑满二万户。
yòu cóng jiǒng qiú kāi fǔ jiǒng yuē wǔ dì zǐ wú yù zhāng shàng wèi kāi fǔ yi qiě xū hòu
又从冏求开府，冏曰：“武帝子吴、豫章尚未开府，宜且须后。
ruí yǐ shì yì yuàn mì biǎo jiǒng zhuān quán yǔ zuǒ wèi jiāng jūn wáng yú móu gòng fèi jiǒng
”蕤以是益怨，密表冏专权，与左卫将军王舆谋共废冏。
shì jué miǎn wèi shù rén
事觉，免为庶人。
xún zhào yuē dà sī mǎ yǐ jīng shi míng duàn gāo móu yuǎn lüè wěi lǜ tóng méng ān fù shè jì
寻诏曰：“大司马以经识明断，高谋远略，猥率同盟，安复社稷。
zì shū qì suǒ zài zhōu zhào zhī měi wèi zú bǐ xūn gù shòu gōng shàng zǎi
自书契所载，周召之美未足比勋，故授公上宰。
dōng lái wáng ruí qián huái yuàn dù bāo cáng huò xīn yǔ wáng yú mì móu tú yù zèn hài
东莱王蕤潜怀怨妒，包藏祸心，与王舆密谋，图欲谮害。
shōu yú zhī rì ruí yǔ qīng yī gòng zài wēi fú bēn zǒu jīng sù nǎi hái
收舆之日，蕤与青衣共载，微服奔走，经宿乃还。
jiān xiōng hè rán yāo huò wài nèi
奸凶赫然，妖惑外内。
yòu qián biǎo jiǒng suǒ yán shēn zhòng suī guǎn cài shī dào yá qìng luàn zōng bù fù guò yě
又前表冏所言深重，虽管蔡失道，牙庆乱宗，不复过也。
chūn qiū zhī diǎn dà yì miè qīn qí xǐ ruí shàng yōng
《春秋》之典，大义灭亲，其徙蕤上庸。
hòu fēng wēi yáng hóu
”后封微阳侯。
yǒng níng chū shàng yōng nèi shǐ chén zhōng chéng jiǒng zhǐ hài ruí
永宁初，上庸内史陈锺承冏旨害蕤。
sǐ zhào zhū zhōng fù ruí fēng gǎi zàng yǐ wáng lǐ
死，诏诛锺，复蕤封，改葬以王礼。
zàn zì jǐng qī jì guǎng hàn shāng wáng guǎng dé hòu
赞字景期，继广汉殇王广德后。
nián liù suì tài kāng yuán nián hōng shì chōng wáng
年六岁，太康元年薨，谥冲王。
shí zì jǐng shēn chū wèi cháng lè tíng hòu
寔字景深，初为长乐亭侯。
yōu yǐ zàn hōng yòu yǐ shí jì guǎng hàn shāng wáng hòu gǎi fēng běi hǎi wáng
攸以赞薨，又以寔继广汉殇王后，改封北海王。
yǒng níng chū wèi píng dōng jiāng jūn jiǎ jié jiā sàn qí cháng shì dài qí wáng jiǒng zhèn xǔ chāng
永宁初为平东将军、假节，加散骑常侍，代齐王冏镇许昌。
xún jìn ān nán jiāng jūn dū du yù zhōu jūn shì zēng yì mǎn èr wàn hù
寻进安南将军，都督豫州军事，增邑满二万户。
wèi fā liú wèi shì zhōng shàng jūn jiāng jūn gěi qiān bīng bǎi qí
未发，留为侍中、上军将军，给千兵百骑。
chéng yáng āi wáng zhào zì qiān qiū nián shí suì ér yāo
城阳哀王兆，字千秋，年十岁而夭。
wǔ dì jiàn zuò zhào yuē wáng dì qiān qiū shǎo cōng huì yǒu sù chéng zhī zhì bù xìng zǎo wáng xiān dì xiān hòu tè suǒ āi mǐn
武帝践阼，诏曰：“亡弟千秋，少聪慧，有夙成之质，不幸早亡，先帝先后特所哀愍。
xiān hòu yù shào lì qí hòu ér jìng wèi suì měi zhuī yí yì qíng huái gǎn shāng
先后欲绍立其后，而竟未遂，每追遗意，情怀感伤。
qí yǐ huáng zǐ jǐng dù wèi qiān qiū hòu suī fēi diǎn lǐ yì jìn shì zhī suǒ xíng qiě yǐ shù xiān hòu běn zhǐ yě
其以皇子景度为千秋后，虽非典礼，亦近世之所行，且以述先后本旨也。
yú shì zhuī jiā zhào fēng shì
”于是追加兆封谥。
jǐng dù yǐ tài shǐ liù nián hōng fù yǐ dì wǔ zi xiàn jì āi wáng hòu
景度以泰始六年薨，复以第五子宪继哀王后。
hōng fù yǐ dì liù zǐ zhī wèi dōng hǎi wáng jì āi wáng hòu
薨，复以第六子祗为东海王，继哀王后。
hōng xián níng chū yòu fēng dì shí sān zi xiá wèi qīng hé wáng yǐ jì zhào hòu
薨，咸宁初又封第十三子遐为清河王，以继兆后。
liáo dōng dào huì wáng dìng guó nián sān suì hōng
辽东悼惠王定国，年三岁薨。
xián níng chū zhuī jiā fēng shì qí wáng yōu yǐ zhǎng zǐ ruí wèi sì
咸宁初追加封谥，齐王攸以长子蕤为嗣。
ruí hōng zi zūn sì
蕤薨，子遵嗣。
guǎng hàn shāng wáng guǎng dé nián èr suì hōng
广汉殇王广德，年二岁薨。
xián níng chū zhuī jiā fēng shì qí wáng yōu yǐ dì wǔ zi zàn shào fēng
咸宁初追加封谥，齐王攸以第五子赞绍封。
hōng yōu gèng yǐ dì èr zi shí sì guǎng dé
薨，攸更以第二子寔嗣广德。
lè ān píng wáng jiàn zì dà míng chū fēng lín sì tíng hòu
乐安平王鉴，字大明，初封临泗亭侯。
wǔ dì jiàn zuò fēng lè ān wáng
武帝践阼，封乐安王。
dì wèi jiàn jí yàn wáng jī gāo xuǎn shī yǒu xià zhào yuē lè ān wáng jiàn yàn wáng jī bìng yǐ zhǎng dà yi de fǔ dǎo shī yǒu qǔ míng jīng rú xué yǒu xíng yì jié jiǎn shǐ zú yán dàn
帝为鉴及燕王机高选师友，下诏曰：“乐安王鉴、燕王机并以长大，宜得辅导师友，取明经儒学，有行义节俭，使足严惮。
xī hán qǐ yǔ tián sū yóu ér hào shàn yi bì děi qí rén
昔韩起与田苏游而好善，宜必得其人。
tài shǐ zhōng bài yuè qí xiào wèi
”泰始中，拜越骑校尉。
xián níng chū yǐ qí zhī liáng zōu yì fēng yīn zhī guó fú shì zhōng zhī fú
咸宁初，以齐之梁邹益封，因之国，服侍中之服。
yuán kāng chū zhēng wèi sàn qí cháng shì shàng jūn dà jiàng jūn lǐng shè shēng xiào wèi
元康初，征为散骑常侍、上军大将军，领射声校尉。
xún qiān shǐ chí jié dū du yù zhōu jūn shì ān nán jiāng jūn dài qīng hé wáng xiá zhèn xǔ chāng yǐ jí bù xíng
寻迁使持节、都督豫州军事、安南将军，代清河王遐镇许昌，以疾不行。
qī nián hōng zi shāng wáng jí lì
七年薨，子殇王籍立。
hōng wú zi qí wáng jiǒng yǐ zi bīng shào jiàn hòu
薨，无子，齐王冏以子冰绍鉴后。
yǐ jì yīn wàn yī qiān èr bǎi yī shí jiǔ hù gǎi wéi guǎng yáng guó lì bīng wèi guǎng yáng wáng
以济阴万一千二百一十九户改为广阳国，立冰为广阳王。
jiǒng bài fèi
冏败，废。
lè píng wáng yán zuò zì dà sī shǎo yǒu dǔ jí bù rèn fēng jué
乐平王延祚，字大思，少有笃疾，不任封爵。
tài kāng chū zhào yuē dì zuò zǎo gū wú shí qíng suǒ āi mǐn
太康初，诏曰：“弟祚早孤无识，情所哀愍。
yòu de dǔ jí rì jì qí chà jīn suì fèi gù wú fù hòu wàng yì shén shāng zhī
幼得笃疾，日冀其差，今遂废痼，无复后望，意甚伤之。
qí fēng wéi lè píng wáng shǐ yǒu míng hào yǐ wèi wú xīn
其封为乐平王，使有名号，以慰吾心。
xún hōng wú zi
”寻薨，无子。
shǐ chén yuē píng yuán xìng lǐ bù héng shì mò zhī cè
史臣曰：平原性理不恒，世莫之测。
jí qí chù luàn lí zhī jì shǔ jiāo zhēng zhī qiū ér néng yuǎn hài quán shēn xiǎng cí jiè fú qí yú bù kě jí yǐ
及其处乱离之际，属交争之秋，而能远害全身，享兹介福，其愚不可及已！
láng yá wǔ gōng jì chàng shì zhī yǐ wēn gōng fú fēng wén jiào kè xuān jiā zhī yǐ xiào xíng yì zōng shì zhī kě chēng zhě yě
琅邪武功既畅，饰之以温恭，扶风文教克宣，加之以孝行，抑宗室之可称者也。
qí wáng yǐ liǎng xiàn zhī qīn hóng èr nán zhī huà dào guāng yǎ sú wàng zhòng tái héng bǎi bì jù zhān wàn fāng zhǔ yì
齐王以两献之亲，弘二南之化，道光雅俗，望重台衡，百辟具瞻，万方属意。
jì ér de yí zhì bī wén yǎ jiàn cī dǎn xù chén màn cǎo zhī xié móu wǔ huáng shēn yì zǐ zhī zhì ài
既而地疑致逼，文雅见疵，𬘘勖陈蔓草之邪谋，武皇深翼子之滞爱。
suì nǎi chǐ lóng zhāng yú gǔn zhí xǐ hóu fú yú xià fān wèi jí jiè tú zhōng yú fèn huì xī zāi
遂乃褫龙章于衮职，徙侯服于下籓，未及戒涂，终于愤恚，惜哉！
ruò shǐ tiān jiǎ zhī nián ér chú qí hài fèng zhuì yī zhī mìng yīng fù tú zhī tuō guāng fǔ sì jūn yǔn lí bāng zhèng qiú zhū míng zhào huò fèi xīng zhī yǒu qī zhēng zhī rén shì zhù shèng cán zhī kě jí hé bā wáng zhī gǎn lì zhēng wǔ hú zhī néng jìng zhú zāi
若使天假之年而除其害，奉缀衣之命，膺负图之托，光辅嗣君，允厘邦政，求诸冥兆，或废兴之有期，征之人事，庶胜残之可及，何八王之敢力争，五胡之能竞逐哉！
shī yún rén zhī yún wáng bāng guó tiǎn cuì yōu shí yǒu zhī
《诗》云“人之云亡，邦国殄瘁，”攸实有之；
chán rén wǎng jí jiāo luàn sì guó qí xún féng zhī wèi yě
“谗人罔极，交乱四国，”其荀冯之谓也。
zàn yuē wén xuān sūn zi huò xián huò bǐ
赞曰：文宣孙子，或贤或鄙。
fú fēng yí ài láng yá kè jǐ
扶风遗爱，琅邪克己。
dàn chǎn xiōng kuí róng cān xìn shǐ
司马澹谄媚凶虐数第一，司马肜参与了公报私仇。
gàn suī jìng tuì xìng guāi héng lǐ
干虽静退，性乖恒理。
bǐ měi qí xiàn zhuó ěr bù qún
彼美齐献，卓尔不群。
zì jiā xíng guó wěi wǔ jīng wén
自家刑国，纬武经文。
mù cuī yú xiù lán shāo yǐ xūn
木摧于秀，兰烧以薰。