zēng zǐ yuē ruò fú cí ài gōng jìng ān qīn yáng míng zé wén mìng yǐ
曾子曰：「若夫慈爱、恭敬、安亲、扬名，则闻命矣。
gǎn wèn zi cóng fù zhī lìng kě wèi xiào hu
敢问子从父之令，可谓孝乎？
zǐ yuē shì hé yán yǔ shì hé yán yǔ
」子曰：「是何言与，是何言与！
xī zhě tiān zǐ yǒu zhèng chén qī rén suī wú dào bù shī qí tiān xià
昔者天子有争臣七人，虽无道，不失其天下；
zhū hóu yǒu zhèng chén wǔ rén suī wú dào bù shī qí guó
诸侯有争臣五人，虽无道，不失其国；
dài fū yǒu zhèng chén sān rén suī wú dào bù shī qí jiā
大夫有争臣三人，虽无道，不失其家；
shì yǒu zhèng yǒu zé shēn bù lí yú lìng míng
士有争友，则身不离于令名；
fù yǒu zhèng zǐ zé shēn bù xiàn yú bú yì
父有争子，则身不陷于不义。
gù dāng bú yì zé zǐ bù kě yǐ bù zhēng yú fù chén bù kě yǐ bù zhēng yú jūn
故当不义，则子不可以不争于父，臣不可以不争于君；
gù dāng bú yì zé zhēng zhī
故当不义，则争之。
cóng fù zhī lìng yòu yān de wèi xiào hu
从父之令，又焉得为孝乎！