liù jīng guó shǐ ér wài fán zhù shù jiē xiǎo shuō yě
六经国史而外，凡著述皆小说也。
ér shàng lǐ huò bìng yú jiān shēn xiū cí huò shāng yú zǎo huì zé bù zú yǐ chù lǐ ěr ér zhèn héng xīn
而尚理或病于艰深，修词或伤于藻绘，则不足以触里耳而振恒心。
cǐ xǐng shì héng yán sì shí zhǒng suǒ yǐ jì míng yán tōng yán ér kè yě
此《醒世恒言》四十种，所以继《明言》、《通言》而刻也。
míng zhě qǔ qí kě yǐ dǎo yú yě
明者．取其可以导愚也；
tōng zhě qǔ qí kě yǐ shì sú yě
通者，取其可以适俗也；
héng zé xí zhī ér bù yàn chuán zhī ér kě jiǔ
恒则习之而不厌，传之而可久。
sān kè shū míng qí yì yī ěr
三刻殊名．其义一耳。
fū rén jū héng dòng zuò yán yǔ bù shèn xiāng xuán yī dàn nòng jiǔ zé jiào hào zhí zhú shì qiàn rú gōu dù chéng rú kǎn
夫人居恒动作言语不甚相悬，一旦弄酒，则叫号踯躅，视堑如沟，度城如槛。
hé zé
为什么呢？
jiǔ zhuó qí shén yě
酒浊其神也。
rán ér zhēn zhuó yǒu shí suī bì lì bù liú dà cháng wèi yǒu shí shí rú làn ní zhě
然而斟酌有时，虽毕吏部、刘大常未有时时如滥泥者。
qǐ fēi xǐng zhě héng ér zuì zhě zàn hu
岂非醒者恒而醉者暂乎？
yáo cǐ tuī zhī tì rú wèi xǐng xià shí wèi zuì
繇此推之，惕孺为醒，下石为醉；
què hū wèi xǐng shí jiē wèi zuì
却嘑为醒，食嗟为醉；
pōu yù wèi xǐng tí shí wèi zuì
剖玉为醒，题石为醉。
yòu tuī zhī zhōng xiào wèi xǐng ér bèi nì wèi zuì
又推之，忠孝为醒，而悖逆为醉；
jié jiǎn wèi xǐng ér yín dàng wèi zuì
节俭为醒，而淫荡为醉；
ěr hé mù zhāng kǒu shùn xīn zhēn wèi xǐng ér jí lóng cóng mèi yǔ wán yòng áo wèi zuì
耳和目章、口顺心贞为醒，而即聋从昧、与顽用嚣为醉。
rén zhī héng xīn yì kě sī jǐ
人之恒心，亦可思己。
cóng héng zhě jí bèi héng zhě xiōng
从恒者吉，背恒者凶。
xīn héng xīn yán héng yán xíng héng xíng
心恒心，言恒言，行恒行。
rù fū fù ér bù jīng zhì tiān dì ér wú zuò
入夫妇而不惊，质天地而无怍。
xià zhī wū yī kě zuò ér shàng zhī shàn rén jūn zǐ shèng rén yì kě jiàn
下之巫医可怍，而上之善人、君子、圣人亦可见。
héng zhī shí yì dà yǐ zāi
恒之时义大矣哉！
zì xī zhuó luàn zhī shì wèi zhī tiān zuì
自昔浊乱之世，谓之天醉。
tiān bù zì zuì rén zuì zhī zé tiān bù zì xǐng rén xǐng zhī
天不自醉人醉之，则天不自醒人醒之。
yǐ xǐng tiān zhī quán yǔ rén ér yǐ xǐng rén zhī quán yǔ yán
以醒天之权与人，而以醒人之权与言。
yán héng ér rén héng rén héng ér tiān yì de qí yuán
言恒而人恒，人恒而天亦得其垣。
wàn shì tài píng zhī fú qí kě liàng hu
万世太平之福，其可量乎！
zé cí kè zhě suī yǔ kāng qú jī rǎng zhī gē bìng chuán bù xiǔ kě yǐ
则兹刻者．虽与《康衢》、《击壤》之歌并传不朽可矣。
chóng rú zhī dài bù fèi èr jiào yì wèi dǎo yú shì sú huò yǒu jiè yān
崇儒之代，不废二教，亦谓导愚适俗，或有藉焉。
yǐ èr jiào wèi rú zhī fǔ kě yě yǐ míng yán tōng yán héng yán wèi liù jīng guó shǐ zhī fǔ bù yì kě hu
以二教为儒之辅可也，以《明言》、《通言》、《恒言》为六经国史之辅，不亦可乎？
ruò fú yín tán xiè yǔ qǔ kuài yī shí yí huì bǎi shì fu xiān zì zuì yě ér yòu yǐ kuáng yào yǐn zhī wú bù zhī shì cǐ sān yán zhě dé shī hé rú yě
若夫淫谈亵语，取快一时，贻秽百世，夫先自醉也，而又以狂药饮之，吾不知视此“三言”者得失何如也？
tiān qǐ dīng mǎo zhōng qiū lǒng xī kě yī jū tǔ tí yú bái xià zhī qī xiá shān fáng
天启丁卯中秋陇西可一居土题于白下之栖霞山房