zhāng tíng xiù táo shēng jiù fù
张廷秀逃生救父
dāo shì yóu tiān mò qiǎng qiú hé xū kǔ kǔ yòng jī móu
刀事由天莫强求，何须苦苦用机谋。
bǎo sān cān fàn cháng zhī zú dé yī fān fēng biàn kě shōu
饱三餐饭常知足，得一帆风便可收。
shēng shì shì shēng hé rì le
生事事生何日了？
hài rén rén hài jǐ shí xiū
害人人害几时休？
yuān jiā yí jiě bù yí jié gè zì huí tóu kàn hòu tou
冤家宜解不宜结，各自回头看后头。
huà shuō guó cháo zì hóng wǔ ye kāi jī chuán zhì wàn lì ye nǎi dì shí sān dài tiān zǐ
话说国朝自洪武爷开基，传至万历爷，乃第十三代天子。
nà yé ye shèng wǔ shén wén yīng míng rén xiào zhēn gè cháo wú xìng wèi yě méi yí xián
那爷爷圣武神文，英明仁孝，真个朝无幸位，野没遗贤。
nèi zhōng dān biǎo jiāng xī nán chāng fǔ jìn xián xiàn yǒu yī rén xìng zhāng míng quán zǔ shàng yuán shì fù jiā bào chōng le gè liáng cháng
内中单表江西南昌府进贤县，有一人姓张名权，祖上原是富家，报充了个粮长。
nǎ zhī jiù zhè liáng cháng yì nèi huài le rén jiā bǎ fáng chǎn lù xù nòng wán
那知就这粮长役内坏了人家，把房产陆续弄完。
chuán dào zhāng quán fù qīn yǐ shì cùn tǔ bù cún zhè yì zi hái bù néng tuō
传到张权父亲，已是寸土不存，这役子还不能脱。
jiàn bì shì gè huī zhōu xiǎo mù jiang diàn
间壁是个徽州小木匠店。
zhāng quán yòu nián jiān zhōng rì zài nà diàn mén shǒu xián kàn ná jiàng rén de fǔ záo xué zuò zhè yě shì yī shí xì shuǎ
张权幼年间终日在那店门首闲看，拿匠人的斧凿学做，这也是一时戏耍。
bù xiǎng fù mǔ yīn jiā dào pín fá jiàn ér zi méi shèn shēng lǐ jiù sòng tā xué chéng zhè xíng shēng yì
不想父母因家道贫乏，见儿子没甚生理，就送他学成这行生意。
hòu lái fù mǔ wáng guò nà huī zhōu mù jiàng yě nián lǎo guī xiāng zhāng quán biàn dǐng zhe zhè diàn
后来父母亡过，那徽州木匠也年老归乡，张权便顶着这店。
yīn zuò rén chéng shí jǐn yǒu zhǔ gù kǔ zhēng le jǐ nián suì qǔ le gè hún jiā chén shì
因做人诚实，尽有主顾，苦挣了几年，遂娶了个浑家陈氏。
fū qī èr rén jiāng jiù guò rì
夫妻二人将就过日。
zěn nài lǐ yì hái bù shí chán rǎo
怎奈里役还不时缠扰。
zhāng quán yǔ hún jiā shāng yì lí le gù tǔ bān zhì sū zhōu chāng mén wài huáng huá tíng cè biān kāi gè diàn r zì qǐ le gè bié hào qù nà bái fěn qiáng shàng xiě liǎng xíng dà zì dào jiāng xī zhāng yǎng tíng jīng zào jiān gù xiǎo mù jiā huǒ bù wù zhǔ gù
张权与浑家商议，离了故土，搬至苏州阊门外皇华亭侧边开个店儿，自起了个别号，去那白粉墙上写两行大字，道：“江西张仰亭精造坚固小木家火，不误主顾。
zhāng quán zì dào sū zhōu shēng yì shùn liū pō pō dé guò
张权自到苏州，生意顺溜，颇颇得过。
què yòu tà jiān shēng xià liǎng gè ér zi
却又踏肩生下两个儿子。
cháng yán dào de hǎo zhǐ chóu bù yǎng bù chóu bù zhǎng
常言道的好：只愁不养，不愁不长。
bù jué yǐ dào qī bā suì shàng
不觉已到七八岁上。
sòng zài lín jiā yí gè yì xué zhōng dú shū
送在邻家一个义学中读书。
dà de qǔ míng tíng xiù xiǎo de huàn zuò wén xiù
大的取名廷秀，小的唤做文秀。
zhè xué zhōng gòng yǒu shí lái gè hái zi zhǐ tā liǎng gè jiào zhe biàn huì
这学中共有十来个孩子，止他两个教着便会。
bù shàng jǐ nián bǎ jīng shū dú de xī làn
不上几年，把经书读的希烂。
kàn kàn tíng xiù cháng chéng yī shí sān suì wén xiù yī shí èr suì dōu shēng de méi mù shū xiù rén wù xuān áng
看看廷秀长成一十三岁，文秀一十二岁，都生得眉目疏秀，人物轩昂。
nà shí xiān shēng jiào tā xué zuò wén zì què jiù xué bù jú liàn gé zhuó jù xiū cí
那时先生教他学做文字，却就学布局练格，琢句修词。
zhè zhāng quán suī shì shǒu yì zhī rén yīn jiàn èr zi qín kǔ dú shū yě yǒu gè xiàng shàng zhī niàn
这张权虽是手艺之人，因见二子勤苦读书，也有个向上之念。
shuí xiǎng zhè nián yī qiū wú yǔ zuò le gè hàn huāng cùn cǎo bù liú
谁想这年一秋无雨，做了个旱荒，寸草不留。
dà hù rén jiā yǒu mǐ de què yòu guān cāng è tiào
大户人家有米的，却又关仓遏粜。
zhǐ kǔ de nèi xiē xiǎo bǎi xìng ruò lǎo ruò yòu è sǐ wú shù
只苦得那些小百姓，若老若幼，饿死无数。
guān fǔ kàn bù guò kāi fā yì cāng zhèn jì bǎi xìng
官府看不过，开发义仓，赈济百姓。
guān zhī de shí wú sān sì bái bái de yǔ lì xū zuò le rén jiā
关支的十无三四，白白的与吏胥做了人家。
yòu fā mǐ yú gè chù sì yuàn zhǔ zhōu jiù jì pín mín què yòu bǎ mǐ qīn nì yī wǎn zhōu zhōng bù shàng jǐ kē mǐ lì
又发米于各处寺院煮粥救济贫民，却又把米侵匿，一碗粥中不上几颗米粒。
hái yǒu bǎ kāng bǐ mù xiè jiǎo huo zài nèi fán chī de jù gè ǒu tù wǎng wǎng fǎn sù qí sǐ
还有把糠秕木屑搅和在内，凡吃的俱各呕吐，往往反速其死。
shàng rén zhī dào bǎi xìng xián shòu qí huì nǎ zhī nèn bān bì dòu yǒu míng wú shí
上人只道百姓咸受其惠，那知恁般弊窦，有名无实。
zhèng shì rèn nǐ guān qīng shì shuǐ nán táo lì huá rú yóu
正是：任你官清似水，难逃吏滑如油。
qiě shuō zhāng quán yīn féng zhe huāng nián zhǐ de bà er zi xiē le xué yě jiào tā xué zuò mù jiàng
且说张权因逢着荒年，只得把儿子歇了学，也教他学做木匠。
èr zi tiān xìng cōng míng nà xiāo jǐ rì jiù xué huì le qiě yòu zuò de jīng xì bǐ jī nián lǎo jiang gèng shèng jǐ fēn
二子天性聪明，那消几日，就学会了，且又做得精细，比积年老匠更胜几分。
xǐ de zhāng quán mǎn miàn tiān huā
喜得张权满面添花。
zhǐ shì mù jiàng biàn huì le zuò xià jiā huǒ bǎi zài mén shǒu jué wú rén mǎi
只是木匠便会了，做下家火摆在门首，绝无人买。
bù gōu jǐ shí jiāng píng rì jī xià xiē xiǎo běn qián kàn kàn mō jǐn lián yī fú dōu jiě dāng lái chī zài dù lǐ
不勾几时，将平日积下些小本钱，看看摸尽，连衣服都解当来吃在肚里。
zhāng quán xīn xià zháo máng yǔ hún jiā chén shì shāng yì yào xún gè suǒ zài chèn gōng jǐ shí dù guò huāng nián zài zuò qū chǔ
张权心下着忙，与浑家陈氏商议，要寻个所在趁工几时，度过荒年，再作区处。
chū qù zǒu le jǐ rì wú gè ān shēn zhī dì zhǐ de yī xiān zài mén shǒu mó dǎ jiā huǒ yǎn bā bā wàng gè zhǔ gù lái mǎi
出去走了几日，无个安身之地，只得依先在门首磨打家火，眼巴巴望个主顾来买。
yī rì zhèng dāng wǔ hòu zhī jiàn yī rén nián jì wǔ shí yǐ shàng chuān zhe yī shēn xì juàn yī fú hòu biān xiǎo sī gēn suí zài jiē shàng duó jiāng guò qù
一日，正当午后，只见一人年纪五十以上，穿着一身细绢衣服，后边小厮跟随，在街上踱将过去。
hū tái tóu kàn jiàn zhāng quán mén shǒu bǎi liè xǔ duō jiā huǒ zuò de jīng zhì jiù tíng zhù jiǎo guān kàn
忽抬头看见张权门首摆列许多家火，做得精致，就停住脚观看。
zhāng quán qiáo jiàn biàn fàng xià shǒu zhōng shēng huó shàng qián zhāo jià dào yuán wài yào shén jiā huǒ
张权瞧见，便放下手中生活，上前招架道：“员外要甚家火？
lǐ miàn qǐng kàn
里面请看。
nà rén zǒu shàng jiē tóu wèn dào zhèi xiē jiā huǒ dōu shì nǐ zì jǐ zuò de me
”那人走上阶头：问道：“这些家火都是你自己做的么？
zhāng quán dào jìn shì xiǎo zi qīn shǒu suǒ zào
”张权道：“尽是小子亲手所造。
mù liào yòu gàn yòu hòu gōng fū jīng xì bǐ bié jiā bù tóng
木料又干又厚，工夫精细，比别家不同。
ruò shì zuò chéng xiǎo zi qíng yuàn fèng ràng jiā yī
若是作成小子，情愿奉让加一。
nà rén dào wǒ mǎi dào bú yào mǎi wèn nǐ kě kěn dào rén jiā zuò xiē jiā huǒ me
”那人道：“我买到不要买，问你可肯到人家做些家火么？
zhāng quán dào zhè yě shǐ de
”张权道：“这也使得。
bù zhī zūn fǔ zhù zài hé chǔ
不知尊府住在何处？
yào zuò shèn jiā huǒ
要做甚家火？
nà rén dào wǒ jiā zhù zài zhuān zhū xiàng nèi tiān kù qián yǒu míng kāi yù qì pù de wáng jiā
”那人道：“我家住在专诸巷内天库前，有名开玉器铺的王家。
yào zuò yī fù jià zhuāng mù liào jǐn duō zhǐ yào zuò de jiān gù jīng qiǎo
要做一副嫁妆，木料尽多，只要做得坚固、精巧。
wán le jià zhuāng hái yào zuò xiē zhuō yǐ shū chú děng lèi
完了嫁妆，还要做些卓椅书橱等类。
nǐ ruò kěn zuò shí zài jiǎn liǎng gè hǎo fù shǒu tóng lái
你若肯做时，再拣两个好副手同来。
zhāng quán zhèng yào xún nèn bān suǒ zài zhè què bú shì tiān cì qí biàn
”张权正要寻恁般所在，这却不是天赐其便？
nǎi dá dào duō chéng yuán wài xià gù bù zhī hái zài jǐ shí dòng shǒu
乃答道：“多承员外下顾，不知还在几时动手？
nà rén dào nǐ ruò yǒu gōng fū jiù shì míng rì zuò qǐ
那人道：“你若有工夫，就是明日做起。
zhāng quán dào jì rú cǐ míng rì xiǎo zi zǎo dào zhái shàng cì hou biàn liǎo
”张权道：“既如此，明日小子早到宅上伺候便了。
shuō ba nà rén zuò bié ér qù
”说罢，那人作别而去。
nǐ dào nà rén shì hé děng yàng rén wù
你道那人是何等样人物？
yuán lái xìng wáng míng xiàn jī zǔ háo fù jiā zhōng yǒu jǐ shí wàn jiā sī
元来姓王名宪，积祖豪富，家中有几十万家私。
chuán dào tā shǒu lǐ què yòu kāi qǐ yí gè yù qì pù r yù jiā ráo yù
传到他手里，却又开起一个玉器铺儿，愈加饶裕。
rén jiàn tā yǒu qián dōu chēng zuò wáng yuán wài
人见他有钱，都称做王员外。
nà wáng yuán wài suī rán shì gè fù jiā zuò rén dào yě qiān xū zhōng hòu lè shàn hào shī
那王员外虽然是个富家，做人到也谦虚忠厚，乐善好施。
zhǐ shì yī jiàn nián guò wǔ xún què méi yǒu zǐ sì
只是一件，年过五旬，却没有子嗣。
hún jiā xú shì dān shēng liǎng gè nǚ ér zhǎng de huàn zuò ruì jie èr nián qián yǐ zhāo zhuì le gè nǚ xù zhào áng zài jiā
浑家徐氏，单生两个女儿：长的唤做瑞姐，二年前已招赘了个女婿赵昂在家；
cì nǚ yù jie nián fāng yī shí sì suì wèi yǒu yīn shì shēng de rén wù cōng míng zī róng duān zhèng
次女玉姐，年方一十四岁，未有姻事，生得人物聪明，姿容端正。
wáng yuán wài fū fù zhōng ài yóu shèng guò cháng nǚ
王员外夫妇钟爱犹胜过长女。
nà zhào áng yuán shì gè jiù jiā zǐ dì wáng yuán wài yǔ qí fù shì tōng jiā hǎo yǒu
那赵昂元是个旧家子弟，王员外与其父是通家好友。
yīn tā fù mǔ shuāng wáng wáng yuán wài niàn shì gù rén zhī zǐ jiù zhuì rù wèi xù yòu yǔ tā nà sù rù jiān zhǐ wàng dú shū chéng qì
因他父母双亡，王员外念是故人之子，就赘入为婿，又与他纳粟入监，指望读书成器。
shéi zhī zhào áng yī nà le jiàn shēng jiù kuò ér chōng zhī qǐ lái bǎ shū běn piē kāi chuān zhe yī tào kuò yuán zhōng rì zài jiē shàng yáo bǎi wéi rén qiě yòu jiān jiǎo xiǎn è
谁知赵昂一纳了监生，就扩而充之起来，把书本撇开，穿着一套阔原，终日在街上摇摆，为人且又奸狡险恶。
jiàn wáng yuán wài méi yǒu ér zi yǐ wéi zì jǐ shì gè zhuì xù zhè jiā sī qià xiàng bǎn bǎng shàng kān dìng shì tā chéng shòu jiā yè zài méi tǒng yí de le
见王员外没有儿子，以为自己是个赘婿，这家私恰像板榜上刊定是他承受，家业再没统移的了。
yù zhe gè lǎo pó què yòu shì gè bù xián huì de bān tóu yī xīn zhǐ xiàng zhe lǎo gōng
遇着个老婆却又是个不贤慧的班头，一心只向着老公。
jiàn fù mǔ xǐ huan mèi zǐ kǒng pà yě zhuì gè nǚ xù fēn le jiā sī hǎo shēng dù jì
见父母喜欢妹子，恐怕也赘个女婿，分了家私，好生妒忌。
yǒu zhuì xù shī shuō de hǎo rù jiā zhuì xù yī hé chī
有《赘婿诗》说得好：入家赘婿一何痴！
yì zhǒng rú hé jiē běn zhī
异种如何接本枝？
liǎng kǒu wèi zēng zhān xiào shùn yī xīn zhǐ xiǎng bà jiā sī
两口未曾沾孝顺，一心只想霸家私。
chóu shēn zhǐ wèi fáng shēng jiù niàn hěn jiān zhī dù xiǎo yí
愁深只为防甥舅，念狠兼之妒小姨。
bàn zǐ xū míng kōng shòu qì bù rú ān mìng méi hái ér
半子虚名空受气，不如安命没孩儿。
huà fēn liǎng tóu
话分两头。
qiě shuō zhāng quán zhèng chóu méi fàn chī jīn rì lǎn le zhè dà zhuāng shēng yì xīn zhōng hǎo bù huān xǐ
且说张权正愁没饭吃，今日揽了这大桩生意，心中好不欢喜！
dào cì rì qǐ lái nòng le xiē chái mǐ zài jiā fēn fù hún jiā zhào guǎn mén hù tóng le liǎng gè ér zi dài le fǔ záo jù zǐ jìn le chāng mén lái dào tiān kù qián
到次日起来，弄了些柴米在家，分付浑家照管门户，同了两个儿子，带了斧凿锯子，进了阊门，来到天库前。
jiàn gè dà yù qì pù zǐ zhāng quán yuē mò shì wáng jiā le lì zhù jiǎo zhèng yào wèn rén shí zhī jiàn wáng yuán wài cóng lǐ biān zǒu jiāng chū lái
见个大玉器铺子，张权约莫是王家了，立住脚正要问人时，只见王员外从里边走将出来。
zhāng quán jí máng shàng qián xiāng jiàn
张权即忙上前相见。
wáng yuán wài wèn dào yǒu jǐ gè fù shǒu zài cǐ
王员外问道：“有几个副手在此？
zhāng quán dào zhǐ yǒu liǎng gè
”张权道：“止有两个。
biàn jiào ér zi guò lái jiàn le wáng yuán wài
”便教儿子过来见了王员外。
dì xiōng liǎng rén jiāng jiā huǒ dì yǔ fù qīn xiàng qián shēn shēn zuō yī
弟兄两人将家火递与父亲，向前深深作揖。
wáng yuán wài hái le gè bàn lǐ jiàn shì liǎng gè xiǎo sī biàn dào wǒ yīn yào zuò hǎo shēng huó gù cǐ xún nǐ zěn me jiào zhè xiǎo sī jiā lái zuò
王员外还了个半礼，见是两个小厮，便道：“我因要做好生活，故此寻你，怎么教这小厮家来做？
zhāng quán zhèng yào kāi yán tíng xiù shàng qián dào zì gǔ dào hòu shēng kě wèi
”张权正要开言，廷秀上前道：“自古道：‘后生可畏。
nián jì suī xiǎo shǒu duàn bù jiào qiě shì zuò lái kàn mò yào jiù qīng hū le rén
’年纪虽小，手段不校且试做来看，莫要就轻忽了人。
wáng yuán wài kàn jiàn èr zǐ rén wù qīng xiù qiě yòu néng yán kuài yǔ nǎi wèn dào zhè liǎng gè xiǎo sī shì nǐ shén rén
”王员外看见二子人物清秀，且又能言快语，乃问道：“这两个小厮是你甚人？
zhāng quán dào shì xiǎo zi de ér zi
”张权道：“是小子的儿子。
wáng yuán wài dào nǐ dào shēng de zhè liǎng gè hǎo ér zi
”王员外道：“你到生得这两个好儿子！
zhāng quán dào bù gǎn zhǐ shì méi fàn chī
”张权道：“不敢，只是没饭吃。
wáng yuán wài dào yǒu le nèn yàng ér zi chóu shèn méi fàn chī
”王员外道：“有了恁样儿子，愁甚没饭吃！
suí wǒ dào lǐ biān lái
随我到里边来。
dāng xià fù zǐ sān rén yī qí gēn jìn dà tīng
当下父子三人一齐跟进大厅。
wáng yuán wài huàn jiā rén wáng jìn kāi le yī jiān fáng zi bān chū mù liào jiāo yǔ zhāng quán fēn fù le yàng shì
王员外唤家人王进开了一间房子，搬出木料，交与张权，分付了样式。
fù zǐ sān rén liàng huà dìng le dòng qǐ fǔ jù shǒu máng jiǎo luàn zhí zuò dào wǎn
父子三人量画定了，动起斧锯，手忙脚乱，直做到晚。
chī le yè fàn yòu yào gè dēng huǒ zuò qǐ yè zuò bàn yè fāng shuì
吃了夜饭，又要个灯火，做起夜作，半夜方睡。
yī lián zuò le wǔ rì chéng le jǐ jiàn jiā huǒ qǐng wáng yuán wài lái kàn
一连做了五日，成了几件家火，请王员外来看。
wáng yuán wài zhú jiàn zǐ xì yī guān lián shēng hè cǎi dào guǒ rán zuò de jīng qiǎo
王员外逐件仔细一观，连声喝采道：“果然做得精巧！
tā bǎ jiā huǒ kàn le yī huí yòu kàn zhāng quán ér zi yī huí
”他把家火看了一回，又看张权儿子一回。
jiàn tā dì xiōng liǎng gè zhǐ gù zuò shēng huó tóu yě bù tái bù jué chù dòng wú zi zhī niàn hēi rán shāng gǎn
见他弟兄两个，只顾做生活，头也不抬，不觉触动无子之念，嘿然伤感。
zǒu rù lǐ biān zuò zài fáng zhōng yí gè qiáng jiǎo biān liǎng gè méi tóu cù zuò yī duī gū dū le zuǐ kǒu yě bù kāi
走入里边，坐在房中一个墙角边，两个眉头蹙做一堆，骨嘟了嘴，口也不开。
hún jiā xú shì kàn jiàn nèn bān mú yàng lián wèn jǐ shēng yě bù dā yìng
浑家徐氏看见恁般模样，连问几声，也不答应。
jí zǒu dào wài biān lái wèn yuán wài shì cái yǔ shuí rě qì
急走到外边来，问员外适才与谁惹气。
dōu shuō cái kàn le xīn zuò de jiā huǒ jìn lái bìng bù céng yǔ shén rén rě qì
都说才看了新做的家火进来，并不曾与甚人惹气。
xú shì wèn míng bái le yòu zǒu dào fáng lǐ jiàn zhàng fū yī jiù rú cǐ mèn zuò nǎi shàng qián dào yuán wài jiā zhōng chī de jǐn yǒu chuān de jǐn yǒu suī méi yǒu wàn guàn ji sī yě suàn zuò shì gè cái zhǔ
徐氏问明白了，又走到房里，见丈夫依旧如此闷坐，乃上前道：“员外，家中吃的尽有，穿的尽有，虽没有万贯家私，也算做是个财主。
kuàng jīn nián jì wǔ shí zhī wài biàn rì rì kuài huó dào bā shí suì yě bù shàng sān shí nián le
况今年纪五十之外，便日日快活，到八十岁也不上三十年了。
zhe shèn yào jǐn nèn bān fán nǎo
着甚要紧，恁般烦恼！
wáng yuán wài dào mā ma zhèng wèi hòu tou rì zi duǎn le yīn cǐ fán nǎo
”王员外道：“妈妈，正为后头日子短了，因此烦恼。
nǐ xiǎng wǒ xīn qín le bàn shì zhèng dé zhèi xiē shǎo jiā sī què bù céng shēng de gè ér zi chuán shòu yǔ tā jiē shào xiāng yān
你想我辛勤了半世，挣得这些少家私，却不曾生得个儿子，传授与他，接绍香烟。
jiù shì yǒu liǎng gè nǚ ér zòng yǎng tā yī bǎi lái suì zhōng shì bié rén jiā xí fù yǔ wǒ háo méi xiāng gān
就是有两个女儿，纵养他一百来岁，终是别人家媳妇，与我毫没相干。
pì rú ruì jie zì yǔ tā zuò qīn zhī hòu yī xīn zhǐ duì zhe zhàng fū bǎ nǐ wǒ biàn piē zài nǎo hòu hé cháng qiān guà fù mǔ zhe xiē téng rè
譬如瑞姐，自与他做亲之后，一心只对着丈夫，把你我便撇在脑后，何尝牵挂父母，着些疼热！
fǎn bù rú zhāng mù jiàng shì gè shǒu yì zhī rén kàn tā nián jì hái xiǎo wǒ shí lái nián dào shēng de liǎng gè hǎo ér zi yī gè gè méi qīng mù xiù chǐ bái chún hóng qiě yòu cōng míng qín jǐn fù zǐ ēn ēn ài ài bù jiào ér shàn
反不如张木匠是个手艺之人，看他年纪还小我十来年，到生得两个好儿子，一个个眉清目秀，齿白唇红，且又聪明勤谨，父子恩恩爱爱，不教而善。
shì cái wán xià jǐ jiàn jiā huǒ shí fēn jīng qiǎo biàn shì jī nián lǎo shǒu duàn yě zuò tā bù guò
适才完下几件家火，十分精巧，便是积年老手段，也做他不过。
zhǐ kě xī luò zài tā jiā zuò le mù jiàng
只可惜落在他家，做了木匠。
ruò wǒ dé le zhè yàng yí gè ér zi jiù qǐng gè xiān shēng jiào tā dú shū pà bù shì lián kē jí dì guāng yào zǔ zōng
若我得了这样一个儿子，就请个先生教他读书，怕不是联科及第，光耀祖宗。
xú shì jiàn zhàng fū fán nǎo biàn jiě wèi dào yuán wài zhè yě bù nán
徐氏见丈夫烦恼，便解慰道：“员外，这也不难！
cháng yán dào zhuó yì zāi huā huā bù huó wú xīn chā liǔ liǔ chéng yīn
常言道：着意栽花花不活，无心插柳柳成阴。
jì zhāng mù jiàng ér zi nèn bān cōng míng jùn xiù hé bù yǔ tā shuō chéng jì yí gè qǐ bù shì wú zi ér yǒu zi
既张木匠儿子恁般聪明俊秀，何不与他说，承继一个，岂不是无子而有子？
wáng yuán wài wén yán xīn zhōng huān xǐ dào mā ma suǒ jiàn jí shì
”王员外闻言，心中欢喜道：“妈妈所见极是！
dàn bù zhī tā kě kěn li
但不知他可肯哩？
dàng yè wú huà
”当夜无话。
dào cì rì fàn hòu wáng yuán wài zǒu dào tīng shàng
到次日饭后，王员外走到厅上。
zhāng quán shàng qián shuō dào yuán wài xiǎo zi jīn wǎn yào huí qù kàn kàn jiā lǐ xiāng qiú yuán wài jiè xiē gōng qián mǎi bàn chái mǐ ān dùn le bì fáng míng rì zǎo lái
张权上前说道：“员外，小子今晚要回去看看家里，相求员外借些工钱，买办柴米，安顿了敝房，明日早来。
wáng yuán wài dào zhè gè yì chù
”王员外道：“这个易处！
wǒ yǒu jù huà r wèn nǐ
我有句话儿问你。
zhāng quán dào bù zhī yuán wài yǒu shèn fēn fù
”张权道：“不知员外有甚分付？
wáng yuán wài dào liǎng wèi lìng láng jīn nián jǐ suì
”王员外道：“两位令郎今年几岁？
jiào shén míng zì
叫甚名字？
zhāng quán dào dà de míng tíng xiù nián shí sì suì le
”张权道：“大的名廷秀，年十四岁了；
xiǎo de míng wén xiù nián shí èr suì le
小的名文秀，年十二岁了。
wáng yuán wài dào kě shí zì me
”王员外道：“可识字么？
zhāng quán dào yě zēng dú guò jǐ nián shū
”张权道：“也曾读过几年书。
zhǐ wèi dú shū bù qǐ jiù zhù le zì dào yě shi de
只为读书不起，就住了，字到也识的。
wáng yuán wài dào wǒ yù yào chéng jì dà lìng láng wèi zi zuò gè qìng jia wǎng lái nǐ kě kěn me
”王员外道：“我欲要承继大令郎为子，做个亲家往来，你可肯么？
zhāng quán dào yuán wài xiū de qǔ xiào
”张权道：“员外休得取笑！
xiǎo zi nǎi shǒu yì zhī rén zěn gǎn yǎng pān zhái shàng
小子乃手艺之人，怎敢仰攀宅上！
xiǎo ér yě méi yǒu nèn yàng fú fēn
小儿也没有恁样福分。
wáng yuán wài dào hé chū cǐ yán
”王员外道：“何出此言！
pín fù nà gè shì gǔ lǐ dài lái de
贫富那个是骨里带来的？
nǐ ruò kěn shí jiù zé gè jí rì guò mén
你若肯时，就择个吉日过门。
wǒ biàn qǐng gè xiān shēng jiào tā
我便请个先生教他。
zhèi xiē xiǎo jiā sī hǎo è dōu shì tā de le
这些小家私好歹都是他的了。
zhāng quán jiàn wáng yuán wài rèn zhēn yào guò jì tā ér zi mǎn miàn duī qǐ xiào lái dào jì chéng yuán wài tí bá xiǎo ér xiǎo zi zěn gǎn gù cí
”张权见王员外认真要过继他儿子，满面堆起笑来道：“既承员外提拔小儿，小子怎敢固辞。
jīn wǎn qiě tóng huí qù yǔ bì fáng shuō zhī
今晚且同回去，与敝房说知。
dài yuán wài zé rì guò mén ba
待员外择日过门罢。
wáng yuán wài dào shuō de shì
”王员外道：“说得是。
jìn lái huí fù le xú shì qǔ chū yī liǎng yín zi gōng qián fù yǔ zhāng quán
”进来回复了徐氏，取出一两银子工钱，付与张权。
dào wǎn shàng lǐng zhe èr zi zuò bié huí jiā
到晚上领着二子，作别回家。
chén shì jiē zhe zhāng quán bǎ wáng yuán wài yào guò jì ér zi yī shì yǔ hún jiā shuō zhī
陈氏接着，张权把王员外要过继儿子一事，与浑家说知。
fū qī huān tiān xǐ dì
夫妻欢天喜地。
jiù shì tíng xiù jiàn shuō yào qǐng xiān shēng jiào tā dú shū yě shén yù de
就是廷秀见说要请先生教他读书，也甚欲得。
huà xiū xù fán
话休絮烦。
wáng yuán wài jiǎn le jí rì zuò xià yī shēn xīn yī sòng lái chuān zhe
王员外拣了吉日，做下一身新衣，送来穿着。
zhāng quán jiāng tíng xiù dǎ bàn qǐ lái zhēn gè rén shì yī zhuāng fó shì jīn zhuāng tíng xiù chuān le yī shēn huá lì yī fú bǐ qián yù jiā fēng cǎi quán bù xiàng pín jiā zhī zǐ
张权将廷秀打扮起来，真个人是衣妆，佛是金妆，廷秀穿了一身华丽衣服，比前愈加丰采，全不像贫家之子。
dāng xià tíng xiù bài bié mǔ qīn zuò cí xiōng dì
当下廷秀拜别母亲，作辞兄弟。
chén shì yòu jiāng yán xùn huì jiào tā xiào shùn qīn rè qiān gōng xià qì
陈氏又将言训诲，教他孝顺亲热，谦恭下气。
tíng xiù wěi wěi
廷秀唯唯。
suī rán bú shì zhǎng bié mǔ zǐ wèi miǎn liú lèi
虽然不是长别，母子未免流泪。
zhāng quán qīn zì sòng dào wáng jiā
张权亲自送到王家。
zhī jiàn tīng shàng dà pái zhe yán xí qīn péng mǎn zuò
只见厅上大排着筵席，亲朋满座。
jiàn shuō dào le jǐn lái yíng jiē
见说到了，尽来迎接。
dào tīng yǔ zhòng qīn qī zuō yī guò le xiān yǐn qù dào bài guō jiā miào rán hòu qǐng wáng yuán wài fū fù dào tīng shàng zuò le tíng xiù shàng qián sì shuāng bā bài yòu yǔ zhào áng fū fù duì bài yòu dào lǐ biān yǔ yù jie xiāng jiàn
到厅与众亲戚作揖过了，先引去到拜过家庙，然后请王员外夫妇到厅上坐了，廷秀上前四双八拜，又与赵昂夫妇对拜，又到里边与玉姐相见。
qí yú nèi wài nán nǚ qīn qī yī yī bài jiàn yǐ bì rù xí yǐn jiǔ
其余内外男女亲戚，一一拜见已毕，入席饮酒。
jiù gǎi míng wáng tíng xiù
就改名王廷秀。
yǔ yù jie liǎng xià tóng nián yīn xiǎo liǎng gè yuè pái háng sān guān
与玉姐两下同年，因小两个月，排行三官。
tíng xiù zài xí shàng qiān gōng yī ràng lǐ shù shén zhōu qīn yǒu wú bù chēng zàn
廷秀在席上谦恭揖让，礼数甚周，亲友无不称赞。
nèi zhōng zhǐ yǒu zhào áng fū fù xīn zhōng bú yuè
内中止有赵昂夫妇心中不悦。
dāng rì dà chuī dà léi gǔ yuè xuān tiān zhí zhì gèng yú ér sàn
当日大吹大擂，鼓乐喧天，直至更余而散。
cì rì zhāng quán tóng zhe cì zǐ lái xiè guò le wáng yuán wài yī xiān dào dà tīng shǎng qù zuò shēng huó
次日，张权同着次子来谢过了王员外，依先到大厅上去做生活。
wáng yuán wài shù rì nèi biàn pìn le gè xiān shēng dào jiā yòu duì zhāng quán shuō dào èr lìng láng zhè yàng qīng nián měi zhì qǐ kě jiāng tā mái mò hé bù jiào tā tóng tíng xiù yī qí dú shū jiù zài zhè lǐ chī xiàn chéng chá fàn
王员外数日内便聘了个先生到家，又对张权说道：“二令郎这样青年美质，岂可将他埋没，何不教他同廷秀一齐读书，就在这里吃现成茶饭？
zhāng quán dào zhǐ shì yòu lái xiāng rǎo xiǎo zi xīn shàng bù ān
”张权道：“只是又来相扰，小子心上不安。
wáng yuán wài dào rú jīn yǐ shì yī jiā hé chū cǐ yán
”王员外道：“如今已是一家，何出此言！
zì cǐ wén xiù yě zài wáng jiā dú shū
”自此文秀也在王家读书。
zhāng quán lìng jiào fù shǒu xiāng bāng bù tí
张权另叫副手相帮，不题。
qiě shuō wén xiù dì xiōng qì shū yuán bù duō shí dōu hái jì de
且说文秀弟兄弃书原不多时，都还记得。
nà xiān shēng jiàn èr zi cōng míng jìn xīn zhǐ jiào
那先生见二子聪明，尽心指教。
yī nián zhī jiān sān chǎng jù tōng
一年之间，三场俱通。
cǐ shí wáng yuán wài jiā huǒ yǐ shì zuò wán zhāng quán chèn le ruò gān gōng yín
此时王员外家火已是做完，张权趁了若干工银。
wáng yuán wài fèn wài yòu zī zhù xiē yín liǎng yī jiù zài jiā kāi diàn guò rì
王员外分外又资助些银两，依旧在家开店过日。
suī rán jiāng shàng bù zú yě hái bǐ xià yǒu yú
虽然将上不足，也还比下有余。
qiě shuō wáng yuán wài cì nǚ yù jie nián yǐ yī shí wǔ suì wèi yǒu qīn shì zuò méi de luò yì bù jué
且说王员外次女玉姐，年已一十五岁，未有亲事，做媒的络绎不绝。
wáng yuán wài yīn shì ài nǚ yào jiǎn gè yǒu cái mào de nǚ xù bù zhī shuō guò duō shǎo rén jiā zài méi yǒu zhòng yì de
王员外因是爱女，要拣个有才貌的女婿，不知说过多少人家，再没有中意的。
kàn jiàn tíng xiù qín jǐn dú shū dào yǒu xīn jiù yào bǎ tā wèi xù
看见廷秀勤谨读书，到有心就要把他为婿。
hái kǒng bù néng chéng jiù sī xià xún wèn xiān shēng
还恐不能成就，私下询问先生。
xiān shēng jí kǒu chēng zàn èr zi wén zhāng bì rán shì gè dà qì
先生极口称赞二子文章，必然是个大器。
wáng yuán wài jiàn xiān shēng zàn de tài guò zhī dào shì miàn yú zhī cí fǎn fàng xīn bù xià
王员外见先生赞得太过，只道是面谀之词，反放心不下。
jí tǎo jǐ piān wén zì sòng yǔ xiāng shí lǎo xué guān kàn suǒ yán yǔ xiān shēng xiāng hé
即讨几篇文字，送与相识老学观看，所言与先生相合。
xīn xià xǐ huan lái duì hún jiā shāng yì
心下喜欢，来对浑家商议。
xú shì yě ài tíng xiù rén cái chū zhòng yòu kěn dú shū yī lì cuān duō
徐氏也爱廷秀人材出众，又肯读书，一力撺掇。
wáng yuán wài zhǔ yì yǐ dìng yāng zú dì wáng sān shū wǎng zhāng jiā wèi méi
王员外主意已定，央族弟王三叔往张家为媒。
wáng sān shū dé le yán yǔ yī jìng lái dào zhāng jiā bǎ wáng yuán wài yào zhuì tíng xiù wèi xù de huà shuō yǔ zhāng quán
王三叔得了言语，一径来到张家，把王员外要赘廷秀为婿的话，说与张权。
zhāng quán tuī tuō mén hù bù dàng bù kěn yìng chéng
张权推托门户不当，不肯应承。
wáng sān shū dào cǐ shì jiā xiōng yīn ài lìng láng cái mào yì rì dìng yǒu xiē hǎo chù gù cǐ qíng yuàn
王三叔道：“此是家兄因爱令郎才貌，异日定有些好处，故此情愿。
yòu fēi nǐ qù qiú tā hé bì tuī cí
又非你去求他，何必推辞。
zhāng quán fāng cái yī yǔn
”张权方才依允。
wáng sān shū huí fù le wáng yuán wài biàn qù zé xuǎn jí rì xíng pìn
王三叔回复了王员外，便去择选吉日行聘。
bù tí
不题。
dān biǎo zhào áng fū qī chū shí jiàn wáng yuán wài chéng jì zhāng tíng xiù wèi zi yòu qǐng xiān shēng jiào tā dú shū xīn zhōng yǐ shì bù lè zhǐ bù hǎo lái zǔ dāng
单表赵昂夫妻初时见王员外承继张廷秀为子，又请先生教他读书，心中已是不乐，只不好来阻当。
jīn rì jiàn shuō yào jiāng yù jie zhuì tā wèi xù yù jiā dù jì
今日见说要将玉姐赘他为婿，愈加妒忌。
fū qī liǎng gè shāng yì le yī fān yào lái lán zǔ zhè shì
夫妻两个商议了一番，要来拦阻这事。
dāng xià zhào áng xiān zǒu rù lái jiàn wáng yuán wài dào yǒu jù huà r běn bù gāi xiǎo xù duō kǒu
当下赵昂先走入来见王员外道：“有句话儿，本不该小婿多口。
zhǐ shì jì zài cǐ jiān shì tóng yī tǐ bù dé bù shuō yòu kǒng shuō shí fǎn yào zhāo guài
只是既在此间，事同一体，不得不说，又恐说时，反要招怪。
bù gǎn qǐ chǐ
不敢启齿。
wáng yuán wài dào wǒ yǒu shèn chà wù chù de nǐ diǎn bō nǎi shì zhèng lǐ zěn me guài nǐ
”王员外道：“我有甚差误处，得你点拨，乃是正理，怎么怪你！
zhào áng dào biàn shì xiǎo yí de qīn shì
”赵昂道：“便是小姨的亲事。
xiàng lái yǒu duō shǎo míng mén jiù zú qiú qīn yuè fù dōu bù yīng chéng
向来有多少名门旧族求亲，岳父都不应承；
rú hé què yào pèi yǔ sān guān
如何却要配与三官？
wǒ xiǎng tā shì gè xiǎo hù chū shēn yuè fù chéng jì zài jiā bù guò shì gè yǎng zǐ yuán bù suàn shí fēn zhèng jīng wú rén yì lùn
我想他是个小户出身，岳父承继在家，不过是个养子，原不算十分正经，无人议论。
jīn ruò zhuì zuò nǚ xù qǐ bù bèi rén xiào huà
今若赘做女婿，岂不被人笑话！
wáng yuán wài xiào dào xián xù zhè shì bù láo nǐ guò yōu wǒ zì yǒu zhǔ jiàn zài cǐ
”王员外笑道：“贤婿，这事不劳你过忧，我自有主见在此。
cháng yán dào huì jià jià duì tóu bú huì jià jià mén lóu
常言道：‘会嫁嫁对头，不会嫁嫁门楼。
wǒ wèi zhè qīn shì bù zhī jiǎn guò duō shǎo zǐ dì bìng méi yǒu yí gè rù yǎn
’我为这亲事，不知拣过多少子弟，并没有一个入眼。
tā suī shì xiǎo jiā zǐ chū shēn shēng de xiàng mào táng táng rén cái chū zhòng kuàng qiě yòu kěn dú shū zuò de wén zì rén rén chēng zàn shuō tā dìng yǒu kē jiǎ zhī fēn
他虽是小家子出身，生得相貌堂堂，人材出众，况且又肯读书，做的文字人人称赞，说他定有科甲之分。
fàng zhe nèn bān mù zhī yǎn jiàn de dào bù jià nán dào dào zài nèi xiē jiǔ bāo fàn dài lǐ qù sōu mì
放着恁般目知眼见的到不嫁，难道到在那些酒包饭袋里去搜觅？
ruò jiǎn gè hǎo de yě hái yǒu zhǐ wàng
若拣个好的，也还有指望。
tǎng yī shí méi yǎn sè pèi zhe gè bù sēng bù sú rú zuì rú chī de chǔn cái qǐ bù fǎn wù le zhōng shēn
倘一时没眼色，配着个不僧不俗、如醉如痴的蠢材，岂不反误了终身！
rú jīn zòng yǒu rén xiào huà bù guò shì yī shí
如今纵有人笑话，不过是一时。
tǎng hòu lái yǒu xiē hǎo chù fāng jiàn wǒ yǒu xiān jiàn zhī míng
倘后来有些好处，方见我有先见之明。
zhào áng tīng shuō hē hē de xiào dào ruò lùn tā xiàng mào yě hái yǒu jǐ fēn kě tīng
”赵昂听说，呵呵的笑道：“若论他相貌，也还有几分可听。
ruò shuō tā huì zuò wén zì rén rén chēng zàn zhè biàn chà le
若说他会做文字，人人称赞，这便差了。
qiě bú yào lùn bié chù zhǐ zhè sū zhōu chéng lǐ yǒu wú shù gāo cái jué xué cháo yín mù dú shòu jìn le dēng chuāng zhī kǔ shàng bù néng gōu fēi huáng téng dá
且不要论别处，只这苏州城里有无数高才绝学，朝吟暮读，受尽了灯窗之苦，尚不能勾飞黄腾达。
tā cái kāi huāng tián dú de nián bǎ shū jiù yào xiǎng zhòng jǔ rén jìn shì
他才开荒田，读得年把书，就要想中举人进士！
yuè fù nǐ qiě xiǎng měi kē pǔ tiān xià zhǐ zhōng de sān bǎi gè jìn shì jiù rú shāi yǎn lǐ gé chū lái yì bān rú hé bǎ lái kàn de nèn bān róng yì
岳父你且想，每科普天下只中得三百个进士，就如筛眼里隔出来一般，如何把来看的恁般容易？
zhèi xiē chēng zàn wén zì de jiē qī nǐ bù xiǎo de qí zhōng dào lǐ jiàn nǐ zhè yàng rèn zhēn nán hǎo bài xìng bǎ còu qù de huà r hōng nǐ
这些称赞文字的，皆欺你不晓得其中道理，见你这样认真，难好败兴，把凑趣的话儿哄你。
rú hé biàn xìn yǐ wéi shí
如何便信以为实！
wáng yuán wài zhèng yào kāi yán bàng biān zhuǎn guò ruì jie dào diē diē píng zhe wǒ men zhè yàng rén jiā mèi zǐ nèn bān róng mào pà méi yǒu mén dāng hù duì rén jiā lái duì qīn què yǔ zhè mù jiàng de ér zi wèi qī
王员外正要开言，傍边转过瑞姐道：“爹爹，凭着我们这样人家，妹子恁般容貌，怕没有门当户对人家来对亲，却与这木匠的儿子为妻？
qǐ bù diàn rǔ mén fēng bèi rén chǐ xiào
岂不玷辱门风，被人耻笑！
jù wǒ kàn qǐ lái zhè fǔ tóu jù zǐ biàn shì tā de běn děng xiǎo de wén zì zěn me yàng zuò de
据我看起来，这斧头锯子，便是他的本等，晓得文字怎么样做的！
wǒ mèi zǐ zuò le jiàng rén de qī zǐ yǒu shèn hǎo chù
我妹子做了匠人的妻子，有甚好处！
hòu lái zěn hǎo yǔ tā xiāng wǎng
后来怎好与他相往？
wáng yuán wài jiàn shuō xīn zhōng dà nù dào tā jì wèi le wǒ de zǐ xù chuán shòu zhèi xiē jiā sī zòng rán dú shū bù chéng jiù zuò chī dào lǎo yě hái yǒu yú
”王员外见说，心中大怒，道：“他既为了我的子婿，传授这些家私，纵然读书不成，就坐吃到老，也还有余。
nà jiàn de yuán zuò mù jiàng yǔ nǐ nán hǎo xiāng wǎng
那见得原做木匠，与你难好相往！
wǒ kàn qǐ lái tā mù xià suī qióng hòu lái zhǐ pà nǐ hái gǎn tā jiǎo gēn bù zháo li
我看起来，他目下虽穷，后来只怕你还赶他脚跟不着哩。
nà gè yào nǐ guǎn zhè yàng xián zhàng kě bù chě dàn me
那个要你管这样闲帐，可不扯淡么！
yī tóu shuō jìng wàng lǐ biān ér zǒu
”一头说，径望里边而走。
xiū de zhào áng fū qī mǎn miàn tòng hóng lián shēng dào gàn wǒ shén shì
羞得赵昂夫妻满面通红，连声道：“干我甚事！
zhǐ wèi tā miàn shàng bù hǎo kàn gù cǐ hǎo yán xiāng quàn hé xiāo rú cǐ fā nù
只为他面上不好看，故此好言相劝，何消如此发怒！
zhǐ pà hòu lái ào huǐ xiǎng wǒ men jīn rì de shuō huà biàn chí le
只怕后来懊悔，想我们今日的说话便迟了！
wáng yuán wài yě bù lǐ tā zhí zhì fáng zhōng nù qì bù xī
王员外也不理他，直至房中，怒气不息。
xú shì kàn jiàn biàn wèn dào shén shì qì de nèn bān mú yàng
徐氏看见，便问道：“甚事气的恁般模样？
wáng yuán wài jiāng shì lái zhī shì bèi xì shuō zhī
”王员外将适来之事备细说知。
xú shì yě hǎo shēng bú yuè
徐氏也好生不悦。
wáng yuán wài yīn zhào áng xī luò tíng xiù
王员外因赵昂奚落廷秀，
xīn zhōng bù fèn
心中不忿，
wù yào yǔ tā zhēng qì
务要与他争气，
dào bǎ xíng pìn de shì gē qǐ
到把行聘的事搁起，
shōu shí wǔ bǎi liǎng yín zi
收拾五百两银子，
jiāng bài xiá shèng le
将拜匣盛了，
jiào yí gè xīn fù de jiā rén ná zhe
教一个心腹的家人拿着，
zì jǐ qiāo qiāo sòng yǔ zhāng quán
自己悄悄送与张权，
jiào tā zhì mǎi yī suǒ fáng zi
教他置买一所房子，
qì le mù jiàng háng yè
弃了木匠行业，
lìng kāi bié diàn
另开别店，
rán hòu zé rì xíng pìn
然后择日行聘。
zhāng quán fū qī jiàn wáng yuán wài nèn bān kāng kǎi qiān ēn wàn xiè gǎn jī bù jīng zì gǔ dào wú qiǎo bù chéng huà
张权夫妻见王员外恁般慷慨，千恩万谢，感激不荆自古道：“无巧不成话。
zhāng quán zhèng yào xún mì dà fáng bù xiǎng zuǒ jiàn bì yí gè dà bù diàn qíng yuàn lián diàn lián fáng chū tuō yú rén què bú shì yī shì liǎng biàn
”张权正要寻觅大房，不想左间壁一个大布店，情愿连店连房出脱与人，却不是一事两便。
zhāng quán tān tā xiàn chéng rěn guì dǐng le zhè diàn kāi zhāng qǐ lái
张权贪他现成，忍贵顶了这店，开张起来。
yòu tǎo xià yī fáng jiā rén yí gè yǎng niáng jiā zhōng zhì bèi de shí fēn cì dì
又讨下一房家人，一个养娘，家中置备得十分次第。
rán hòu wáng yuán wài xuǎn rì xíng pìn dà kāi yán xí guǎng qǐng qīn péng
然后王员外选日行聘，大开筵席，广请亲朋。
suī zé tíng xiù xíng pìn què yòu bù fàng huí jiā
虽则廷秀行聘，却又不放回家。
zhǐ yǒu zhào áng zì jué méi qù duǒ le chū qù
止有赵昂自觉没趣，躲了出去。
ruì jie yě zuò zài fáng lǐ bù kěn chū lái
瑞姐也坐在房里，不肯出来。
yīn shì zhuì xù dào shì wáng yuán wài sòng pìn zhāng quán huí lǐ
因是赘婿，到是王员外送聘，张权回礼。
zhū sè fēng shèng lín lǐ wú bù hè cǎi
诸色丰盛，邻里无不喝采。
zì cǐ zhī hòu zhāng quán diàn zhōng rì shèng yī rì ái jǐ bù kāi yòu pìn le gè huǒ jì xiāng bāng
自此之后，张权店中日盛一日，挨挤不开，又聘了个伙计相帮。
dà fán rén zuì shì shì lì jiàn zhāng quán nèn bān rè nào bǎ zhāng mù jiàng sān zì piē guò yī biān jǐn chēng wéi zhāng yǎng tíng
大凡人最是势利，见张权恁般热闹，把张木匠三字撇过一边，尽称为张仰亭。
zhèng shì yùn tuì huáng jīn shī sè shí lái tiě yě zēng guāng
正是：运退黄金失色，时来铁也增光。
huà fēn liǎng tóu
话分两头。
qiě shuō zhào áng zì nà rì bèi wáng yuán wài qiǎng bái le bǎ nù qì dōu qiān dào zhāng jiā fù zi shēn shàng
且说赵昂自那日被王员外抢白了，把怒气都迁到张家父子身上。
yòu jiàn zhāng quán mǎi fáng kāi diàn liào dào shì zhàng rén àn dì yǔ tā de yín zi yuè jiā fèn nù chéng le gè bù jiě zhī chóu
又见张权买房开店，料道是丈人暗地与他的银子，越加忿怒，成了个不解之仇。
sī liang yào móu hài tā fù zǐ xìng mìng dú bìng wáng yuán wài jiā sī zhǐ shì méi yǒu xià shǒu zhī chù yǔ lǎo pó shāng yì
思量要谋害他父子性命，独并王员外家私，只是没有下手之处，与老婆商议。
nà lǎo pó dào bù nán
那老婆道：“不难！
wǒ yǒu gè miào cè zài cǐ jiào tā yǒu kǒu nán fēn sǐ yú yù dǐ
我有个妙策在此，教他有口难分，死于狱底。
zhào áng mǎn xīn huān xǐ qǐng wèn qí cè
赵昂满心欢喜，请问其策。
nà pó niáng dào shuí bù xiǎo de zhāng quán shì gè qióng mù jiàng
那婆娘道：“谁不晓得张权是个穷木匠。
jīn zhòu rán mǎi le fáng zi kāi zhāng dà diàn zhǐ yǒu nǐ wǒ biàn zhī dào shì lǎo bù sǐ jiāng yín zi mǎi de
今骤然买了房子，开张大店，只有你我便知道是老不死将银子买的。
nèi xiē lín lǐ rú hé zhī de xīn xià dìng rán yí huò
那些邻里如何知得，心下定然疑惑。
rú jīn lǎo yàn wù yào qīn jiě bái liáng dào jīng
如今老厌物要亲解白粮到京。
chéng tā qǐ shēn qù hòu biàn jǐ shí liǎng yín zi mǎi zhǔ bǔ rén jiào qiáng dào bān tā tóng huǒ dǎ jié wō dùn zāng wù zài jiā
乘他起身去后，拚几十两银子买嘱捕人，教强盗扳他同伙打劫，窝顿赃物在家。
jiù jū lín lǐ shěn shí liào bì shí shuō dāng chū qí shí qióng de bù zhī rú hé zhòu fù hé le qiáng dào de yán yǔ
就拘邻里审时，料必实说：当初其实穷的，不知如何骤富，合了强盗的言语。
zhè gè sǐ zuì nà lǐ táo dé guò qù
这个死罪那里逃得过去！
fáng chǎn jiā sī bì rán rù guān biàn mài
房产家私，必然入官变卖。
nà shí lǎo yàn wù yǐ bù zài jiā tā yòu shì yì xiāng zhī rén yòu wú qīn zú shuí rén qù zhào guǎn
那时老厌物已不在家，他又是异乡之人，又无亲族，谁人去照管。
zhè tiáo xìng mìng jué wú huó lǐ
这条性命，决无活理！
děng zhāng mù jiàng sǐ le màn màn yòng ruǎn jì zài lǎo yàn wù miàn qián lěng diū tuī zhāng tíng xiù chū mén
等张木匠死了，慢慢用软计在老厌物面前冷丢，推张廷秀出门。
zài xún gè jì cè zuò chéng quān tào zhuāng zài yù jie míng xià zhǐ shuō yú rén yǒu jiān
再寻个计策，做成圈套，装在玉姐名下，只说与人有奸。
lǎo yàn wù shì zhí xìng de rén tīng dé le nèn yàng huà zì rán bī tā shàng lù
老厌物是直性的人，听得了恁样话，自然逼他上路。
qù le zhè gè huò gēn hái yǒu shén rén lái fēn de wǒ jiā de dōng xī
去了这个祸根，还有甚人来分得我家的东西！
zhào áng jiàn shuō lián lián chēng miào zhǐ děng wáng yuán wài qǐ shēn jiě liáng biàn lái dòng shǒu
赵昂见说，连连称妙，只等王员外起身解粮，便来动手。
qiě shuō wáng yuán wài yīn tián chǎn guǎng duō diǎn le gè bái liáng jiě hù
且说王员外因田产广多，点了个白粮解户。
yù yào bāo yú rén qù kǒng bù liǎo shì zhǐ de qīn wǎng
欲要包与人去，恐不了事，只得亲往。
suí biàn dài xiē yù qì dào jīng fā mài yī jǔ liǎng dé
随便带些玉器，到京发卖，一举两得。
suì jiāng jiā zhōng shì tǐ liào lǐ tíng dāng jí rì qǐ shēn
遂将家中事体料理停当，即日起身。
fēn fù tíng xiù yòng xīn dú shū yòu jiào hún jiā hǎo shēng kàn dài
分付廷秀用心读书，又教浑家好生看待。
dà fán rén jié jiāo fù jiā zì rán yǒu xǔ duō de lǐ shù
大凡人结交富家，自然有许多的礼数。
xiàng wáng yuán wài zhè bān yuǎn xíng shào bù dé qīn qī dōu yào jiàn sòng yǒu hǎo jǐ rì jiǔ xí
像王员外这般远行，少不得亲戚都要饯送，有好几日酒席。
nà zhāng quán yī lái shì dà ēn rén èr lái yòu shì xīn qīn jiā yī fà lǐ zhī dāng rán zì bù bì shuō
那张权一来是大恩人，二来又是新亲家，一发理之当然，自不必说。
shí lín xíng zhè rì zhāng quán fù zǐ sān rén zhí sòng zhì chuán shàng ér bié
时临行这日，张权父子三人直送至船上而别。
què shuō zhào áng yǎn bā bā děng zhàng rén qù hòu yào xún bǔ rén xiàn hài zhāng quán què yòu méi yǒu gè shú jiǎo wèn wū shuí hǎo
却说赵昂眼巴巴等丈人去后，要寻捕人陷害张权，却又没有个熟脚，问兀谁好？
hū dì sī liang qǐ lái yòu shí yǒu gè tóng chuāng yáng hóng wén de jiàn jīn chōng dāng bǔ rén hé bù qù tóu tā
忽地思量起来：“幼时有个同窗杨洪，闻得见今充当捕人，何不去投他。
dàn bù zhī zhù zài nà lǐ
但不知住在那里。
àn xiǎng dào qiě zǒu dào fǔ qián qù fǎng wèn liào bì yǒu rén xiǎo de
”暗想道：“且走到府前去访问，料必有人晓得。
jí yǔ lǎo pó niáng yào le wǔ shí liǎng yín zi dǎ zuò yī bāo yòu qǔ le xiē sǎn suì yín liǎng máng máng zǒu dào fǔ mén kǒu zhī jiàn zuò gōng de dōng yī duī xi yī cù hǎo shēng rè nào
”即与老婆娘要了五十两银子，打做一包，又取了些散碎银两，忙忙走到府门口，只见做公的，东一堆，西一簇，好生热闹。
zhào áng yǒu shì zài shēn wú xīn guān kàn xiàng yí gè nián lǎo gōng chāi jǔ yī jǔ shǒu dào shàng xià kě xiǎo de xún bǔ yáng hóng zhù zài hé chǔ
赵昂有事在身，无心观看，向一个年老公差，举一举手道：“上下可晓得巡捕杨洪住在何处？
nà gōng chāi dá dào biàn shì yáng hēi xīn me
”那公差答道：“便是杨黑心么？
tā zhù zài wū què qiáo xiàng nèi gāng fāng zǒu jìn zǒng bǔ tīng lǐ qù le
他住在乌鹊桥巷内，刚方走进总捕厅里去了。
zhào áng xiè shēng chéng jiào le
”赵昂谢声：“承教了。
fēi xiàng zǒng bǔ tīng yá qián lái kàn zhī jiàn yáng hóng cóng lǐ biān zǒu chū
”飞向总捕厅衙前来看，只见杨洪从里边走出。
zhào áng shàng qián yíng zhù gǒng shǒu dào yǒu yī jiàn shì tè lái xiāng qiú
赵昂上前迎住拱手道：“有一件事，特来相求。
qū xiōng yī bù
屈兄一步。
yáng hóng dào yǒu shèn jiàn yù jiù cǐ shuō yě bù fáng
”杨洪道：“有甚见谕，就此说也不妨。
zhào áng dào zhè lǐ bú shì shuō huà zhī chù
”赵昂道：“这里不是说话之处。
liǎng xià sī wǎn zhe chū le fǔ mén dào yí gè jiǔ diàn zhōng jiǎn fù pì jìng zuò tóu zuò xia xù le xiē shū kuò hán wēn
”两下厮挽着出了府门，到一个酒店中，拣副僻静座头坐下，叙了些疏阔寒温。
jiǔ bǎo jiāng jiǔ guǒ shà fàn bǎi lái
酒保将酒果嗄饭摆来。
liǎng rén chī le yī huí zhào áng kāi yán dī dī dào cǐ lái xiāng fán bù wéi bié shì
两人吃了一回，赵昂开言低低道：“此来相烦，不为别事。
yīn yǒu gè chóu jiā yù yào zài xiōng shēn shàng fēn fù gè qiáng dào bān tā le qí xìng mìng chū zhè kǒu è qì
因有个仇家，欲要在兄身上，分付个强盗扳他，了其性命，出这口恶气。
biàn mō chū yín zi lái fàng zài zhuō shàng bǎ bāo tān kāi dào bái yín wǔ shí liǎng xiān sòng yǔ xiōng
”便摸出银子来，放在桌上，把包摊开道：“白银五十两，先送与兄。
shì jiù zhī rì zài sòng wǔ shí liǎng còu chéng yī bǎi
事就之日，再送五十两，凑成一百。
qiān wàn bú yào tuī tuō
千万不要推托。
zì gǔ dào gōng rén jiàn qián yóu rú cāng yíng jiàn xuě
自古道：“公人见钱，犹如苍蝇见血。
nà yáng hóng jiàn le xuě bái de yī dà bāo yín zi zěn bù dòng huǒ
”那杨洪见了雪白的一大包银子，怎不动火！
lián jiào qiě shōu guò le shuō huà kǒng bèi rén kàn jiàn bù dàng wěn biàn
连叫：“且收过了说话，恐被人看见，不当稳便。
zhào áng yī jiù bāo hǎo fàng zài bàn biān
”赵昂依旧包好，放在半边。
yáng hóng dào qiě shuō nà chóu jiā shì hé děng yàng rén
杨洪道：“且说那仇家是何等样人？
xìng shèn míng shuí
姓甚名谁？
yǒu shèn jiā shì
有甚家事？
ná le shí kě yǒu qīn dīng chū lái dǎ guān sī gào zhuàng de me
拿了时，可有亲丁出来打官司告状的么？
zhào áng dào tā míng jiào zhāng quán jiāng xī xiǎo mù jiang chū shēn zhù zài chāng mén huáng huá tíng cè
”赵昂道：“他名叫张权，江西小木匠出身，住在阊门皇华亭侧。
jiù shí yuán shì gè qióng hàn jìn rì dé le yī zhù bù míng bù bái de qián cái mǎi qǐ yī suǒ dà fáng kāi zhāng bù diàn
旧时原是个穷汉，近日得了一注不明不白的钱财，买起一所大房，开张布店。
zhǐ yǒu liǎng gè ér zi dōu hái shì huáng máo xiǎo sī
止有两个儿子，都还是黄毛小厮。
cǐ wài gèng wú bié rén bù xiāo lǜ de
此外更无别人，不消虑得。
yáng hóng dào zhè yàng bù dǎ jǐn
”杨洪道：“这样不打紧！
qián rì gāng ná wǔ gè qiáng dào shì dǎ jié páng xiàn chéng de
前日刚拿五个强盗，是打劫庞县丞的。
yīn zǒng bǔ hóu ye gōng chū shàng wèi dào guān
因总捕侯爷公出，尚未到官。
dài wǒ fēn fù le jiào tā dāng táng zhāo chū bāo nǐ wěn wěn wèn tā gè sǐ zuì
待我分付了，叫他当堂招出，包你稳稳问他个死罪。
nà shí jiù yù zhōng jié guǒ tā xìng mìng rú fān zhǎng zhī yì le
那时就狱中结果他性命，如翻掌之易了。
zhào áng shēn shēn zuō yī dào quán zhàng lǎo xiōng zhuó lì
”赵昂深深作揖道：“全仗老兄着力！
zhèng shù zhī wài lìng zì yǒu bào
正数之外，另自有报。
yáng hóng dào wǒ yǔ zūn xiāng cóng xiǎo xiàng zhī zěn shuō nèn yàng kè huà
”杨洪道：“我与尊相从小相知，怎说恁样客话！
bǎ yín zi xiù guò
”把银子袖过。
liǎng xià yòu chī le yī dà huí jiǔ qǐ shēn huì chāo
两下又吃了一大回酒，起身会钞。
lín chū diàn mén zhào áng yòu qiān dīng wàn zhǔ
临出店门，赵昂又千叮万嘱。
yáng hóng dào bù xū duō huà bāo nǐ tuǒ dàng
杨洪道：“不须多话，包你妥当！
gǒng gǒng shǒu yuán xiàng fǔ nèi qù le
”拱拱手，原向府内去了。
zhào áng huí dào jiā lǐ bǎ shàng xiàng shì shuō yǔ lǎo pó zhī dào
赵昂回到家里，把上项事说与老婆知道。
liǎng rén àn zì huān xǐ
两人暗自欢喜。
qiě shuō yáng hóng dé le yín zi yě bù tōng huǒ jì dé zhī dào yá qián wán le xiē gōng shì huí dào jiā zhōng jiāng yín jiāo yǔ lǎo pó cáng hǎo biàn qù mǎi xiē yú ròu ān pái qǐ lái
且说杨洪得了银子，也不通伙计得知，到衙前完了些公事，回到家中，将银交与老婆藏好，便去买些鱼肉安排起来。
yòu dǎ yī dà hú jiǔ tàng de gǔn rè yòu zhǔ yī dà guō fàn
又打一大壶酒，烫得滚热，又煮一大锅饭。
shōu shí tíng dāng bǎ zhōng mén bì shang zǒu dào hòu biān jiāng shi yào kāi le jǐng fáng
收拾停当，把中门闭上，走到后边，将匙钥开了阱房。
nà wǔ gè qiáng dào jiàn tā jìn mén zhī dào yòu lái kǎo dǎ dōu huāng zhāng le kǒu zhōng zhǐ shì āi gào
那五个强盗见他进门，只道又来拷打，都慌张了，口中只是哀告。
yáng hóng xiào dào wǒ qǐ shì yào dǎ nǐ
杨洪笑道：“我岂是要打你！
zhǐ wèi wǒ men zhèi xiē huǒ jì jiàn wǒ bù dòng shǒu zhī dào yǒu shèn sī bì gù cǐ bù dé bù yī tā men zhuàn dòng
只为我们这些伙计，见我不动手，只道有甚私弊，故此不得不依他们转动。
liǎng rì jiàn nǐ zhòng rén chī zhèi xiē tòng kǔ xīn zhōng hǎo shēng bù rěn
两日见你众人吃这些痛苦，心中好生不忍。
jīn rì chèn huǒ jì dōu bù zài cǐ tè mǎi xiē jiǔ ròu yǔ nǐ men jiāng xī yī rì hǎo qù jiàn guān
今日趁伙计都不在此，特买些酒肉与你们将息一日，好去见官。
nèi xiē qiáng dào jiàn shuō bù qù dǎ tā fǎn yǒu jiǔ ròu lái chī xǐ chū wàng wài yī gè gè qiān ēn wàn xiè
”那些强盗见说不去打他，反有酒肉来吃，喜出望外，一个个千恩万谢。
xū yú bān jìn bǎi zuò yī tái
须臾搬进，摆做一台。
què shì měi rén yī wǎn ròu yī wǎn yú yī dà wǎn jiǔ liǎng dà wǎn fàn
却是每人一碗肉，一碗鱼，一大碗酒，两大碗饭。
yáng hóng xiān jiāng yī míng kāi le tiě liàn fàng tā yǐn dàn
杨洪先将一名开了铁链，放他饮啖。
nà qiáng dào lián rì méi yǒu jiǔ ròu dào kǒu yòu shòu le xǔ duō tòng kǔ yī jiàn le yóu rú è hǔ jiàn yáng bù gōu dà jué qǐng kè chī gè gān jìng
那强盗连日没有酒肉到口，又受了许多痛苦，一见了，犹如饿虎见羊，不勾大嚼，顷刻吃个干净。
chī wán le yī jiù suǒ hǎo
吃完了，依旧锁好。
yòu fàng yí gè qǐ lái
又放一个起来。
nà wèi chī de kǒu zhōng hǎo bù liú xián
那未吃的口中好不流涎。
bù yī shí lún liú dōu chī biàn le
不一时轮流都吃遍了。
yáng hóng shōu guò jiā huǒ yòu zǒu jìn lái wèn dào nǐ men céng tōu guò chāng mén wài kāi bù diàn zhāng mù jiàng zhāng quán de dōng xī me
杨洪收过家火，又走进来问道：“你们曾偷过阊门外开布店张木匠张权的东西么？
dōu dào méi yǒu
”都道：“没有。
yáng hóng dào jì méi yǒu wèi hé xiǎo de nǐ men shì lù lián rì jiào rén lái dīng zhǔ yào kuài xiē le nǐ men xìng mìng
”杨洪道：“既没有，为何晓得你们事露，连日叫人来叮嘱，要快些了你们性命？
nǐ men gè zì qù xiǎng yī xiǎng huò zhě yǒu xiē shén me yuān chóu
你们各自去想一想，或者有些什么冤仇？
zhòng qiáng dào zhēn gè gè qù hú sī luàn xiǎng
”众强盗真个各去胡思乱想。
nèi zhōng yí gè dào shì le shì le
内中一个道：“是了，是了！
sān yuè qián wǒ céng zài chāng mén wài yí gè bù diàn mǎi bù wèi zhēng děng zǐ tóu shàng qǐ bèi wǒ tòng mà le yī cháng xiǎng shì tā huái hèn zài xīn gù cǐ yào lái shāng wǒ men xìng mìng
三月前我曾在阊门外一个布店买布，为争等子头上起，被我痛骂了一常想是他怀恨在心，故此要来伤我们性命。
yáng hóng biàn chèn shì dào zhè děng bù xiāo shuō qǐ shì le dàn bù guò shì jiàn xiǎo shì zěn me jiù yào hài xǔ duō rén de xìng mìng
”杨洪便趁势道：“这等，不消说起是了，但不过是件小事，怎么就要害许多人的性命？
nà rén xīn cháng què yě tài hěn
那人心肠却也太狠！
zhòng qiáng dào jiàn shuō yī gè gè yǎo yá qiè chǐ
”众强盗见说，一个个咬牙切齿。
yáng hóng dào nǐ men yào bào chóu yǒu shèn nán chǔ
杨洪道：“你们要报仇，有甚难处！
míng rì jiě shěn shí dāng táng zhāo tā shì gè tóng huǒ yī xiàng dǎ jié de zāng wù dōu wō zài tā jiā
明日解审时，当堂招他是个同伙，一向打劫的赃物，都窝在他家。
kuàng tā yòu shì zhòu fā yǎo shí le bì rán nán tuō què jiào tā péi nǐ chī kǔ
况他又是骤发，咬实了，必然难脱，却教他陪你吃苦。
kuàng tā jiā zhōng yǒu qián yě luò de tā shǐ yòng
况他家中有钱，也落得他使用。
yòu shuō dào qiè bù yào jiù zhāo dài kǎo wèn dào hòu biān zhòng kǒu yī cí zhāo chū fāng xiàng zhēn de
又说道：“切不要就招，待拷问到后边，众口一词招出，方像真的。
zhòng rén jù gè huān xǐ dào hái shì yáng ā shū yǒu jiàn shi
”众人俱各欢喜，道：“还是杨阿叔有见识。
yáng hóng yòu shuō le tā chū shēn xì dǐ yòu fēn fù mò yǔ huǒ jì men dé zhī
”杨洪又说了他出身细底，又分付莫与伙计们得知。
tā men tōng dé le qián dōu shì yí lù
“他们通得了钱，都是一路。
zhòng qiáng dào láo jì zài xīn
”众强盗牢记在心。
yáng hóng jiàn shì yǐ xié xīn zhōng huān xǐ yī jiù jiàng mén suǒ hǎo yòu lái dào fǔ qián dǎ tīng hóu tóng zhī wǎn shàng huí fǔ biàn huì tóng le zhòng bǔ kuài cì rì jiě guān
杨洪见事已谐，心中欢喜，依旧将门锁好，又来到府前打听，侯同知晚上回府，便会同了众捕快，次日解官。
yǒu shī wèi zhèng zhǐ yīn qiáng dào shè bǔ rén shéi zhī bǔ rén sài qiáng dào
有诗为证：只因强盗设捕人，谁知捕人赛强盗！
mǎi fàng zhēn dào bān píng mín guān fǎ zòng miǎn yōu yì bào
买放真盗扳平民，官法纵免幽亦报。
cì zǎo zhòng bǔ kuài dōu zhì yáng hóng jiā lǐ xiě le yī zhāng jiě chéng ná le zāng wù dài zhe zhè bān qiáng dào lái dào zǒng bǔ tīng qián cì hou
次早，众捕快都至杨洪家里，写了一张解呈，拿了赃物，带着这班强盗来到总捕厅前伺候。
bù duō shí hóu ye shēng táng
不多时，侯爷升堂。
yáng hóng tóng zhòng bǔ kuài jiāng qiáng dào jiě jìn guì zài tīng qián bǎ jiě chéng dì shàng bǐng dào qián rì zài píng wàng dì fāng qín huò qiáng dào yì qǐ wǔ míng zhèng shì dǎ jié páng xiàn chéng dí zhēn zāng zhēn dào jiě zài tái xià
杨洪同众捕快将强盗解进，跪在厅前，把解呈递上，禀道：“前日在平望地方，擒获强盗一起五名，正是打劫庞县丞的真赃真盗，解在台下。
hóu ye jiāng jiě chéng kàn le wǔ gè qiáng dào dōu yǒu xìng míng jì wén jí shì yuán liáng duàn wén táo sān hǔ
”侯爷将解呈看了，五个强盗，都有姓名：计文、吉适、袁良、段文、陶三虎。
diǎn guò le míng yòu jiāng zāng wù zhú yī diǎn míng bù duō shén me dōng xī biàn wèn bǔ kuài dào wén de páng xiàn chéng shí fēn tān wū náng gāo shén duō jù bèi jié qù rú hé zhǐ yǒu zhè jǐ jiàn cū zhòng dōng xī
点过了名，又将赃物逐一点明，不多什么东西，便问捕快道：“闻得庞县丞十分贪污，囊櫜甚多，俱被劫去，如何只有这几件粗重东西？
qí yú de dōu zài nà lǐ
其余的都在那里？
zhòng bǔ kuài bǐng dào xiǎo de men suǒ huò zhǐ yǒu zhè jǐ jiàn cǐ wài bìng méi yǒu le
”众捕快禀道：“小的们所获，只有这几件，此外并没有了。
huò zhě tā men hái wō zài nà chù
或者他们还窝在那处。
lǎo yé shěn wèn biàn zhī
老爷审问便知。
hóu ye huàn shàng qiáng dào wèn dào nǐ yī bān gòng yǒu jǐ rén
”侯爷唤上强盗问道：“你一班共有几人？
zuò guò jǐ nián
做过几年？
dǎ jié duō shǎo rén jiā
打劫多少人家？
zāng wù dōu wō dùn zài hé chǔ
赃物都窝顿在何处？
cóng shí xì shuō ráo nǐ xíng fá
从实细说，饶你刑罚！
nà qiáng dào yī yī zhāo chēng zhǐ yǒu wǔ gè bìng wú bié rén
”那强盗一一招称，只有五个，并无别人。
jié guò dōng xī jù yǐ huā fèi zhǐ cún zhèi xiē yú wài gèng méi yǒu wō dùn suǒ zài
劫过东西，俱已花费，止存这些，余外更没有窝顿所在。
hóu ye dà nù tǎo guò jiā gùn yī qí jiā qǐ
侯爷大怒，讨过夹棍，一齐夹起。
cái tào de shàng dōu hǎn dào hái yǒu jǐ míng dōu yǐ táo sàn zhǐ yǒu yí gè jiāng xī mù jiàng zhāng quán zhù zài chāng mén wài biān xiàng lái dǎ jié yín liǎng dōu wō zài tā jiā
才套得上，都喊道：“还有几名，都已逃散，只有一个江西木匠张权，住在阊门外边，向来打劫银两都窝在他家。
rú jīn jiàn kāi bù diàn
如今见开布店。
hóu ye jiàn yì kǒu tóng shēng rèn yǐ wéi shí lián máng qǐ qiān chà yuán bǔ yáng hóng děng yā zhe liǎng míng qiáng dào zuò yǎn tóng qù qín ná zhāng quán qǐ zàng lián jiě
侯爷见异口同声，认以为实，连忙起签，差原捕杨洪等，押着两名强盗作眼，同去擒拿张权起脏连解。
nà sān míng suǒ zài tíng zhù shàng děng jiě dào tóng shěn
那三名锁在庭柱上，等解到同审。
hóu ye zài lǐ bié shì
侯爷再理别事。
qiě shuō yáng hóng tóng zhòng rén yā zhe qiáng dào yī jìng wàng chāng mén ér qù
且说杨洪同众人押着强盗，一径望阊门而去。
zhào áng yě zài fǔ qián dǎ tīng kàn jiàn yáng hóng yǐ zhī shì tuǒ
赵昂也在府前打听，看见杨洪，已知事妥。
zì jǐ duǒ guò yī biān què jiào shǒu xià rén yuǎn yuǎn gēn qù kàn qí dòng jìng
自己躲过一边，却教手下人远远跟去，看其动静。
yáng hóng dào le zhāng quán mén shǒu lì zhù jiǎo dào zhè lǐ shì le
杨洪到了张权门首，立住脚道：“这里是了。
zhī jiàn zhāng quán zài diàn zhōng zuò shēng yì jǐ zhe xǔ duō zhǔ gù dǎ fā bù kāi
”只见张权在店中做生意，挤着许多主顾，打发不开。
yáng hóng fēn kāi zhòng rén tuō dì tiào jìn diàn lǐ jiāng liàn zǐ wàng zhāng quán jǐng shàng biàn tào
杨洪分开众人，托地跳进店里，将链子望张权颈上便套。
zhāng quán jiào shēng ā yā
张权叫声：“阿呀！
què shì wèi hé
却是为何？
yáng hóng shēn kāi shǒu liǎng gè dà bā zhǎng mà dào nǐ zhè qiáng dào
”杨洪伸开手，两个大巴掌，骂道：“你这强盗！
hái yào wèn shén
还要问甚？
nǐ dǎ jié xǔ duō dōng xī zài jiā hǎo kuài huó què dài lèi wǒ men bù shí bǐ bǔ
你打劫许多东西，在家好快活，却带累我们，不时比捕！
zhāng quán lián shēng jiào kǔ dào zhè shì nà lǐ shuō qǐ
”张权连声叫苦道：“这是那里说起！
zhèng yào fēn biàn shí zhòng bǔ rén yā zhe qiáng dào wàng lǐ biān qù le
正要分辨时，众捕人押着强盗，望里边去了。
yáng hóng kǒng pà zhòng rén jiǎn hǎo dōng xī cáng guò máng jiāng zhāng quán suǒ hǎo zhǐ qǔ chū tiě niǔ shàng le yě qiān rù lǐ miàn qǐ zāng
杨洪恐怕众人拣好东西藏过，忙将张权锁好，只取出铁扭上了，也牵入里面起赃。
nà shí jīng dé yī jiā wú chǔ duǒ bì
那时惊得一家无处躲避。
mén qián mǎi bù de yǔ huǒ jì tǎo le yín qián zì wǎng bié chù qù mǎi
门前买布的，与伙计讨了银钱，自往别处去买。
kàn de rén yōng zuò yī wū
看的人拥做一屋。
zhòng bǔ kuài jiāng yī yīng xì ruǎn dōu sōu guā chū lái zhǐ jiǎn yín liǎng yī shì gè zì liū guò qí yú dǎ qǐ jǐ gè dà bāo lián diàn zhōng bù pǐ jìn qíng shōu shí
众捕快将一应细软，都搜括出来，只拣银两衣饰，各自溜过，其余打起几个大包，连店中布匹，尽情收拾。
zhāng quán fū qī bào tóu dà kū dào bù zhī zhè chǎng hèng huò nà lǐ fēi lái
张权夫妻抱头大哭道：“不知这场横祸那里飞来！
liǎng xià fēn shě bù dé
”两下分舍不得。
bǔ rén shàng qián chāi kāi qiān zhe biàn zǒu
捕人上前拆开，牵着便走。
nèi xiē lín lǐ bù xiǎo de de rèn yǐ wéi zhēn biàn dào wǒ shuō tā yī xiàng jiā shì bù jì rú hé hū dì mǎi qǐ fáng wū kāi zhè yàng dà pù zǐ
那些邻里不晓得的，认以为真，便道：“我说他一向家事不济，如何忽地买起房屋，开这样大铺子？
yòu yǔ ér zi dìng qīn
又与儿子定亲。
zhī dào tā jué le cáng yuán lái què zuò le zhè xíng shēng yì gù cǐ yǒu qián
只道他掘了藏，原来却做了这行生意，故此有钱。
yǒu jǐ gè xiāng shí xiǎo de xiē de yǔ tā fēn pōu shuō shì gè hǎo rén
”有几个相识晓得些的，与他分剖说：“是个好人！
zhèi xiē dōng xī shì qìng jia wáng yuán wài fú chí de
这些东西，是亲家王员外扶持的。
bù zhī wéi shèn bèi rén pān hài
不知为甚被人扳害？
zhòng rén nà lǐ kěn xìn
”众人那里肯信。
yī lù shàng shuō hǎo shuō dǎi bù zhǐ yí gè dōu gēn lái kàn
一路上说好说歹，不止一个，都跟来看。
qiě shuō yáng hóng yī bān yā zhāng quán dào le fǔ zhōng hóu ye zài táng lì děng huí huà
且说杨洪一班押张权到了府中，侯爷在堂立等回话。
jiě jiāng jìn qù guì xià bǎ dōng xī fàng zài yī táng
解将进去跪下，把东西放在一堂。
yáng hóng bǐng dào zhāng quán ná dào le
杨洪禀道：“张权拿到了。
hóu ye jiào fàng xià zhù shàng sān shí qiáng dào tóng shěn yòu jiāng dōng xī zhú yī yàn guò
”侯爷教放下柱上三十强盗同审，又将东西逐一验过。
zhāng quán shàng qián qì sù dào yé ye xiǎo rén shì gè liáng mín cóng lái yǔ zhè bān rén bù céng shí miàn hé cháng yǔ tā tóng dào qí shí shì pī kōng xiàn hài wàng yé ye chāo bá
张权上前泣诉道：“爷爷，小人是个良民，从来与这班人不曾识面，何尝与他同盗，其实是霹空陷害，望爷爷超拔！
hou ye hè dào jì bù céng tóng dào
”候爷喝道：“既不曾同盗；
zhèi xiē zāng wù nà lǐ lái de
这些赃物那里来的？
zhāng quán dào zhè dōng xī shì xiǎo rén zì jǐ zhēng de bìng fēi zāng wù
”张权道：“这东西是小人自己挣的，并非赃物。
nǎi duì zhòng qiáng dào dào wǒ cóng bù céng rèn de nǐ men yǒu shèn yuān chóu jīn rì hài wǒ
”乃对众强盗道：“我从不曾认得你们，有甚冤仇，今日害我？
zhòng qiáng dào dào wǒ men běn bù yù zhāo nǐ chū lái zhǐ yīn áo xíng bù guò yī shí zhāo chū
”众强盗道：“我们本不欲招你出来，只因熬刑不过，一时招出。
nǐ yě chéng rèn ba shěng de shòu nà tòng kǔ
你也承认罢，省的受那痛苦！
zhāng quán gāo shēng jiào qū dào nǐ zhèi xiē qiān dāo wàn guǎ de qiáng dào dé le nà gè qián cái què lái hài wǒ
”张权高声叫屈道：“你这些千刀万剐的强盗，得了那个钱财，却来害我！
zhòng qiáng dào dào zhāng quán rén xīn tiān lǐ dǎ jié páng xiàn chéng shì nǐ qǐ de huò gēn
”众强盗道：“张权，仁心天理，打劫庞县丞，是你起的祸根。
qí de suī bù céng tóng qù ná lái de dōng xī jù fàng zài nǐ jiā yíng yùn rú hé lài de
其地虽不曾同去，拿来的东西俱放在你家营运，如何赖得？
zhāng quán yòu bǐng dào yé ye xiǎo rén zhù zài cǐ de jiāng yǒu èr shí nián le bìng bù céng yú rén jiǎo kǒu yī fān zěn gǎn wéi cǐ děng fàn fǎ zhī shì
”张权又禀道：“爷爷，小人住在此地，将有二十年了，并不曾与人角口一番，怎敢为此等犯法之事！
ruò yǒu cǐ qíng bì rán bān xiàng yǐn pì suǒ zài qù le qǐ gǎn hái zài nào shì shàng kāi diàn
若有此情，必然搬向隐僻所在去了，岂敢还在闹市上开店？
yé ye bù xìn kě jū sì lín dì fāng lái wèn biàn zhī xiǎo rén píng sù
爷爷不信，可拘四邻地方来问，便知小人平素。
hóu ye jiàn tā kǔ kǔ shé biàn bù zhāo duì zhòng qiáng dào dào nǐ zhè bān rén xiǎng bì bǎ zhēn qiáng dào yǐn nì xiàn hài píng rén
”侯爷见他苦苦折辨不招，对众强盗道：“你这班人，想必把真强盗隐匿，陷害平人。
jiào dōu jiā qǐ lái
”教都夹起来。
zhòng zào lì yī qí xiàng qián dòng shǒu
众皂隶一齐向前动手，
jiā de wǔ gè qiáng dào shā zhū bān jiào hǎn
夹得五个强盗杀猪般叫喊，
zhǐ shì yī kǒu yǎo dìng zhāng quán shì gè tóng huǒ
只是一口咬定张权是个同伙，
bù kěn gǎi kǒu
不肯改口，
yòu dào yé ye
又道：“爷爷，
tā shì xiǎo mù jiang
他是小木匠，
nà gè bù xiǎo de shì gè qióng hàn
那个不晓得是个穷汉，
rú hé zhòu rán zhì mǎi fáng wū
如何骤然置买房屋，
kāi qǐ nèn yàng dà bù diàn lái
开起恁样大布店来？
zhǐ zhè gè jiù míng bái le
只这个就明白了。
hóu ye dào shì
”侯爷道：“是。
nǐ shì gè qióng mù jiàng wèi hé hū dì zhòu fù
你是个穷木匠，为何忽地骤富？
zhè gè xū méi de biàn
这个须没得辨！
hē jiào yě jiā qǐ lái
”喝教也夹起来。
zhāng quán shàng qián zài sān fēn biàn shì qìng jia wáng yuán wài fú chí de yín zi
张权上前再三分辨，是亲家王员外扶持的银子。
hou ye nà lǐ kěn tīng
候爷那里肯听。
kě lián zhāng quán hé cháng jīng cǐ tòng kǔ jīn rì shàng le jiā gùn yòu jiā yī bǎi gàng zi sǐ ér fù sū áo liàn bù guò zhǐ de wang zhāo
可怜张权何尝经此痛苦，今日上了夹棍，又加一百杠子，死而复苏，熬炼不过，只得枉招。
hóu ye jiàn yǐ zhāo chéng jí fàng le jiā gùn gè dǎ sì shí máo bǎn jiāng zhāo yáo zuò shí yī lǜ dōu nǐ zhǎn zuì
侯爷见已招承，即放了夹棍，各打四十毛板，将招繇做实，依律都拟斩罪。
zāng wù zhù kù
赃物贮库。
zhāng quán fáng wū jiā sī jìn xíng biàn mài rù guān
张权房屋家私，尽行变卖入官。
huà gòng yǐ bì shàng le jiǎo liào shǒu niǔ fā xià sī yù sī jiān jìn
画供已毕，上了脚镣手扭，发下司狱司监禁。
lián yè bèi wén shēn bào shàng sī
连夜备文申报上司。
zhèng shì bì mén jiā lǐ zuò huò cóng tiān shàng lái
正是：闭门家里坐，祸从天上来。
huà fēn liǎng tóu
话分两头。
qiě shuō chén shì jiàn zhàng fū ná qù kū sǐ zài dì kuī yǎng niáng jiù xǐng
且说陈氏见丈夫拿去，哭死在地，亏养娘救醒。
biàn jiào jiā rén huǒ jì suí qù kàn gè xià luò shùn biàn bào yǔ èr zi
便教家人伙计随去看个下落，顺便报与二子。
tíng xiù dì xiōng zhèng zài shū yuàn dú shū jiàn bào fù qīn bèi qiáng dào bān le xià de hún fēi pò sàn piē xia shū běn dài diē ér bēn xiān shēng yě suí jiāng lái kàn
廷秀弟兄正在书院读书，见报父亲被强盗扳了，吓得魂飞魄散，撇下书本，带跌而奔，先生也随将来看。
lǐ biān xú shì xiǎo de lián máng jiào jǐ gè jiā rén tàn tīng
里边徐氏晓得，连忙教几个家人探听。
tíng xiù dì xiōng suí le jiā rén gǎn dào fǔ zhōng fù qīn yǐ shì jiě jìn yá mén lì zài wài biān dǎ tàn
廷秀弟兄，随了家人，赶到府中，父亲已是解进衙门，立在外边打探。
tīng de biàn le bàn rì yě shàng jiā gùn
听得辨了半日，也上夹棍。
zhe le jí biàn yào wàng lǐ biān qù bǐng
着了急，便要望里边去禀。
bèi xiān shēng yī bǎ chě zhù dào nǐ ruò jìn qù yě bèi zhān zhù shēn le nà gè chū tóu qù biàn yuān
被先生一把扯住，道：“你若进去，也被粘住身了，那个出头去辨冤？
èr zi jiàn xiān shēng zhī yán yǒu lǐ biàn zhù le jiǎo
”二子见先生之言有理，便住了脚。
tīng fù qīn jiā de shēng yīn qī cǎn dōu jiào qǐ qū lái bèi bǎ mén rén qū zhú chū wài biān
听父亲夹得声音凄惨，都叫起屈来，被把门人驱逐出外边。
shǎo qǐng jiàn liǎng gè rén fú zhe fù qīn chū lái liǎng yǎn bì zhe bàn sǐ bàn huó yòu xiǎo de wèn shí zhǎn zuì shàng qián bào zhù fàng shēng dà kū yí gè zì yě shuō bu chū
少顷，见两个人扶着父亲出来，两眼闭着，半死半活，又晓得问实斩罪，上前抱住放声大哭，一个字也说不出。
zhāng quán ěr nèi wén de ér zi shēng yīn fāng cái zhēng yǎn yī kàn lèi rú zhū yǒng yù dài fēn fù jǐ shēng bèi yáng hóng zǒu shàng qián yī shǒu tuī kāi tíng xiù fú jiā ér xíng jiǎo bù diǎn dì zhí zhì sī yù sī qián jiāo yǔ jìn zǐ kāi le jiān mén xié jiāng jìn qù
张权耳内闻得儿子声音，方才挣眼一看，泪如珠涌，欲待分付几声，被杨洪走上前，一手推开廷秀，扶挟而行，脚不点地，直至司狱司前，交与禁子，开了监门，挟将进去。
tíng xiù dì xiōng yù dài yě gēn rù qù jìn zǐ nà lǐ kěn róng
廷秀弟兄，欲待也跟入去，禁子那里肯容！
lián máng jiāng jiān mén bì shang
连忙将监门闭上。
kě lián èr zi kū dào zài de
可怜二子哭倒在地。
nà xiān shēng tóng huǒ jì jiā rén suí hòu yě dào jiāng tíng xiù fú qǐ dào shì yǐ zhì cǐ kū yì wú yì qiě huí jiā qù zài zuò qū chǔ
那先生同伙计家人，随后也到，将廷秀扶起道：“事已至此，哭亦无益，且回家去，再作区处。
èr zi wú nài zhǐ de shōu lèi duì jìn zǐ dào liè wèi tài shū zài shàng kě lián lǎo fù shì hán yuān fù qū zhī rén fán shì quán zhàng zhào guǎn zì dāng zhòng bào
”二子无奈，只得收泪，对禁子道：“列位太叔在上，可怜老父是含冤负屈之人，凡事全仗照管，自当重报。
jìn zǐ dào xiǎo guān rén cháng yán dào kào shān chī shān kào shuǐ chī shuǐ
”禁子道：“小官人，常言道：‘靠山吃山，靠水吃水。
zuò gōng de mǎi mài qiān qián shē bù rú bā bǎi xiàn
’做公的买卖，千钱赊不如八百现。
wǒ men yě bù guǎn nǐ yuān qū bù yuān qū yě bù xiǎng shén zhòng bào
我们也不管你冤屈不冤屈，也不想甚重报。
yǒu biàn rú jīn jiù sòng yǔ wǒ men fán shì zì rán kàn gù yī fēn
有，便如今就送与我们，凡事自然看顾一分；
ruò méi yǒu yě biàn bà le jué wú rén lái cuī tǎo
若没有，也便罢了，决无人来催讨。
nà yuǎn huà r qiě qǐng shōu zhe děng nǐ bù jí
那远话儿且请收着，等你不及。
tíng xiù dào jīn rì bù céng zhǔn bèi zài cǐ míng zǎo jí lái xiāng kěn
”廷秀道：“今日不曾准备在此，明早即来相恳。
jìn zǐ dào jì nèn yàng fàng xīn qǐng huí wǒ men zì lǐ huì de
”禁子道：“既恁样，放心请回，我们自理会得。
tíng xiù dì xiōng tóng zhòng rén zhuàn lái yě bú dào zhàng rén jiā lǐ yī jìng chū chāng mén qù kàn mǔ qīn
廷秀弟兄同众人转来，也不到丈人家里，一径出阊门，去看母亲。
zǒu zhì mén shǒu zhī jiàn hóu tóng zhī yǐ chāi rén jiāng fáng zi suǒ bì liǎng tiáo fēng pí jiāo chā fēng zhe
走至门首，只见侯同知已差人将房子锁闭，两条封皮，交叉封着。
chén shì tóng yǎng niáng dōu zài mén shǒu tí kū
陈氏同养娘都在门首啼哭。
yī jiàn ér zi dào lái xiāng bào ér kū
一见儿子到来，相抱而哭。
zhēn gè shì tòng shàng jiā tòng bēi zhōng zhuǎn bēi
真个是痛上加痛，悲中转悲。
páng biān kàn de rén wú bù chuí lèi chēng yuān
旁边看的人，无不垂泪称冤。
nà huǒ jì bìng jiā rén jiàn nèn bān guāng jǐng yě bù xiāng gù gè zì qù xún huó lù
那伙计并家人，见恁般光景，也不相顾，各自去寻活路。
mǔ zǐ jì yì wú chǔ tóu bèn
母子计议，无处投奔。
zhǐ de tóng dào zhàng rén jiā lǐ zàn zhù zài zuò qū chǔ
只得同到丈人家里暂住，再作区处。
dào le wáng yuán wài mén kǒu tíng xiù xiān jìn qù bào zhī
到了王员外门口，廷秀先进去报知。
xú shì yǔ nǚ ér chū lái yíng jiē
徐氏与女儿出来迎接。
xiāng jiàn yǐ ba qǐng rù fáng lǐ
相见已罢，请入房里。
nà shí zhào áng yǐ wǎng yáng hóng jiā qù tàn tīng
那时赵昂已往杨洪家去探听。
ruì jie xiǎo de yě lái xiāng jiàn
瑞姐晓得，也来相见。
tíng xiù mǔ zǐ jiāng qián xiàng shì qíng kū sù yī fān xú shì yě jué cǎn shāng yù jie àn zì liú lèi zhǐ yǒu ruì jie àn zhōng huān xǐ jiǎ yì quàn wèi
廷秀母子，将前项事情哭诉一番，徐氏也觉惨伤，玉姐暗自流泪，只有瑞姐暗中欢喜，假意劝慰。
dàng wǎn xú shì zhǔn bèi jiǔ yáo kuǎn dài
当晚徐氏准备酒肴款待。
chén shì shuǐ mǐ bù zhān yī wèi bēi qì
陈氏水米不沾，一味悲泣。
xú shì jiě quàn bù zhǐ
徐氏解劝不止。
dào cì rì tíng xiù yǔ mǔ qīn shāng yì yào láo zhōng qù kàn fù qīn shuō zuó rì yǐ xǔ le jìn zǐ dōng xī
到次日，廷秀与母亲商议，要牢中去看父亲，说：“昨日已许了禁子东西。
rú jīn yī wú suǒ yǒu rú hé shì hǎo
如今一无所有，如何是好！
zhèng méi zuò lǐ huì xú shì zǒu lái zhī de biàn qù qǔ chū shí liǎng yín zi dì yǔ tíng xiù dào nǐ qiě xiān jiāng qù yòng ruò shǎo shí zài duì wǒ shuō
”正没做理会，徐氏走来，知得，便去取出十两银子，递与廷秀道：“你且先将去用，若少时，再对我说。
děng nǐ fù qīn huí jiā jiù yì chù le
等你父亲回家，就易处了。
chén shì xiè dào lǚ chéng qìng jia hòu ēn wú mén zài bào
”陈氏谢道：“屡承亲家厚恩，无门再报！
jīn rì yòu lái lěi jí qìng jia sǔn chāo jīn shēng bù néng xiāng bào sǐ dàng xián jié yǐ bào dà ēn
今日又来累及亲家损钞，今生不能相报，死当衔结以报大恩！
xú shì dào shuō nà lǐ huà
”徐氏道：“说那里话！
qīn wēng zài huàn nàn zhī jì yuán wài yòu bù zài jiā bù néng fēn yōu
亲翁在患难之际，员外又不在家，不能分忧。
xiē xiǎo dōng xī hé zú wèi xiè
些小东西，何足为谢！
dāng xià dì xiōng èr rén jiāng yín liú le bā liǎng bǎ èr liǎng fēng hǎo yāng xiān shēng tóng dào sī yù sī qián sòng yǔ jìn zǐ
当下弟兄二人，将银留了八两，把二两封好，央先生同到司狱司前，送与禁子。
jìn zǐ xián shǎo
禁子嫌少。
yòu zēng le yī liǎng fāng cái fàng èr rén jìn qù
又增了一两，方才放二人进去。
xiān shēng zì zài wài biān děng hòu
先生自在外边等候。
jìn zǐ yǐn èr zǐ lái dào hòu jiān jiàn fù qīn dào zài yí gè bì jiǎo biān luàn cǎo zhī shàng liǎng tuǐ pí kāi ròu zhàn jiǎo liào shǒu niǔ jǐn jǐn suǒ láo yān yān zhǐ cún yī xī
禁子引二子来到后监，见父亲倒在一个壁角边乱草之上，两腿皮开肉绽，脚镣手扭，紧紧锁牢，淹淹止存一息。
èr zi yī jiàn yóu rú luàn jiàn cuán xīn fàng shēng hào kū bēn xiàng qián lái jiào shēng diē diē hái ér zài cǐ
二子一见，犹如乱箭攒心，放声号哭，奔向前来，叫声：“爹爹，孩儿在此！
bǎ tā fú jiāng qǐ lái
”把他扶将起来。
nà zhāng quán zhēng kāi yǎn jiàn le ér zi wū wū de kū dào r mò bú shì yǔ nǐ mèng zhōng xiāng huì me
那张权睁开眼见了儿子，呜呜的哭道：“儿，莫不是与你梦中相会么？
tíng xiù shuō diē diē nà lǐ shuō qǐ
”廷秀说：“爹爹，那里说起！
jiàng zhe zhè chǎng hèng huò
降着这场横祸！
dào cǐ dì wèi rú hé shì hǎo
到此地位，如何是好？
zhāng quán fǔ zhe èr zǐ dào wǒ de r zuò diē de wèi le yī shì shàn rén bù xiǎng shòu cǐ è bào sǐ yú yù dǐ
”张权抚着二子道：“我的儿，做爹的为了一世善人，不想受此恶报，死于狱底。
wǒ sǐ yě bà le zhǐ shì shòu le wáng yuán wài hòu ēn wèi zēng bào de bù néng míng mù
我死也罢了，只是受了王员外厚恩，未曾报得，不能瞑目！
nǐ men hòu lái tǎng yǒu chéng rén zhī rì wù yào wàng le cǐ rén
你们后来倘有成人之日，勿要忘了此人。
tíng xiù dào diē diē qiě kuān xīn jiāng yǎng shēn zi dài hái ér pàn mìng wǎng shàng sī yá mén sù yuān wù bì jiù diē diē chū qù
”廷秀道：“爹爹，且宽心将养身子，待孩儿拚命往上司衙门诉冤，务必救爹爹出去。
zhāng quán yáo zhuó shǒu dào bù kě bù kě
”张权摇着手道：“不可，不可！
rú jīn nǎi shì qiáng dào dāng táng bān shí bìng bù zhī hé rén wū xiàn qù gào shuí hǎo
如今乃是强盗当堂扳实，并不知何人诬陷，去告谁好？
kuàng hóu tóng zhī jiàn rèn zài cǐ
况侯同知见任在此。
jiù zhǔn xià lái tā men guān guān xiāng hù bì bù zì fān zhāo fǎn shòu yī chǎng kǔ chǔ
就准下来，他们官官相护，必不自翻招，反受一场苦楚。
kuàng nǐ nián jì yòu xiǎo yǒu shèn lì liàng gàn cǐ dà shì
况你年纪幼小，有甚力量干此大事？
wǒ shòu xíng yǐ zhòng liào bì bù jiǔ
我受刑已重，料必不久。
yě bié méi shén huà fēn fù zhǐ yǒu nǐ mǔ qīn zǎo wǎn hǎo hǎo fú shì jí rú yǔ wǒ yì bān
也别没甚话分付，只有你母亲，早晚好好伏侍，即如与我一般。
yòng xīn qù dú shū tǎng yǒu hǎo rì yǔ diē zhēng kǒu qì ba
用心去读书，倘有好日，与爹争口气罢。
shuō ba fù zǐ yòu kū
”说罢，父子又哭。
yuān qíng shuō dào shāng xīn chù tiě shí rén wén yě duàn cháng
冤情说到伤心处，铁石人闻也断肠。
páng biān yǒu yī rén míng huàn zhǒng yì xī nián yīn lù jiàn bù píng dǎ sǐ rén mìng wèn jiǎo zài jiān jiàn tā fù zǐ rú cǐ kū qì xīn zhōng shén bù guò yì biàn dào nǐ men fù zǐ qiě wù bēi tí
旁边有一人名唤种义，昔年因路见不平，打死人命，问绞在监，见他父子如此哭泣，心中甚不过意，便道：“你们父子且勿悲啼。
wǒ zhǒng yì píng shēng rè cháng zhàng yì gù cǐ zāo le rén mìng
我种义平生热肠仗义，故此遭了人命。
zuó rì jiàn nǐ jìn lái zhī dào zhēn shì qiáng dào bù zài xīn shàng
昨日见你进来，只道真是强盗，不在心上。
shuí xiǎng yǒu cǐ yuān wǎng
谁想有此冤枉！
wǒ zhǒng yì qǐ rěn zuò shì
我种义岂忍坐视！
èr wèi xiǎo guān rén fàng xīn huí qù dú shū
二位小官人放心回去读书。
jīn hòu lìng zūn zǎo wǎn jiǔ shí wǒ zì zhī chí bù bì sòng lái
今后令尊早晚酒食，我自支持，不必送来。
bàng chuāng mù xià suī xiōng liào bì bù zhì shāng shēn
棒疮目下虽凶，料必不至伤身。
qí yú jiān zhōng yī yīng shǐ yòng yǒu wǒ zài cǐ liàng tā jué bù gǎn lái yào nǐ yín zi
其余监中一应使用，有我在此，量他决不敢来要你银子。
děng dài xīn àn yuàn àn lín nà shí qù shēn yuān bì rán yǒu gè shēng lù tíng xiù dì xiōng tīng shuō lián máng kòu bài dào duō méng yì shì hòu yì
等待新按院按临，那时去伸冤，必然有个生路，”廷秀弟兄听说，连忙叩拜道：“多蒙义士厚意。
lǎo fù tǎng yǒu chū tóu zhī rì jué bù wàng bào
老父倘有出头之日，决不忘报！
zhǒng yì fú qǐ dào bú yào bài xiè
”种义扶起道：“不要拜谢！
qiě fú lìng zūn dào wǒ fáng zhōng qù xiē xī
且扶令尊到我房中去歇息。
èr zi biàn qù wǎn zhāng quán qǐ lái
”二子便去挽张权起来。
zhāng quán tuǐ shàng téng tòng èr zi nián yòu lì ruò nà lǐ zhēng zhá de qǐ
张权腿上疼痛，二子年幼力弱，那里挣扎得起。
zhǒng yì rěn bu zhù zì jǐ xuān quán luǒ xiù xiàng qián fú qǐ màn màn de zhú bù ái dào qián biān zhǒng yì fáng zhōng
种义忍不住，自己揎拳裸袖，向前扶起，慢慢的逐步挨到前边种义房中。
jiù jiào tā shuì zài zì jǐ chuáng pù shàng qǔ chū bàng chuāng gāo yǔ zhāng quán tiē hǎo
就教他睡在自己床铺上，取出棒疮膏，与张权贴好。
tíng xiù jiàn yǒu yǐ kào lüè lüè xīn kuān qǔ chū èr liǎng yín zi sòng yǔ zhǒng yì wèi pán chán zhī fèi
廷秀见有倚靠，略略心宽，取出二两银子，送与种义，为盘缠之费。
zhǒng yì chū shí bù kěn shòu tíng xiù dì xiōng zài sān āi kěn fāng cái shòu le
种义初时不肯受，廷秀弟兄再三哀恳，方才受了。
fù zǐ liú liàn bù rěn fēn lí
父子留恋不忍分离。
zěn nài tiān sè jiàn wǎn jìn zǐ cuī cù zhǐ de hán lèi ér bié
怎奈天色渐晚，禁子催促，只得含泪而别。
chū le jiān mén xún zhe xiān shēng qǔ lù huí jiā
出了监门，寻着先生，取路回家。
tíng xiù dì xiōng yí lù shāng yì mǔ qīn zhù zài wáng jiā zhōng bù wěn biàn
廷秀弟兄一路商议：“母亲住在王家，终不稳便。
bù ruò jiù sī yù sī zuǒ jìn lìn jiān fáng zi jū zhù zǎo wǎn zhào guǎn fù qīn què yòu biàn dāng
不若就司狱司左近赁间房子居住，早晚照管父亲，却又便当。
jì yì yǐ dìng dào jiā yǔ mǔ qīn shuō zhī
”计议已定，到家与母亲说知。
cì rì jiāng yú xià de yín liǎng lìn xià liǎng jiān fáng wū zhì bàn jǐ jiàn rì yòng jiā huǒ
次日将余下的银两，赁下两间房屋，置办几件日用家火。
tíng xiù gào zhī xú shì shuō mǔ qīn zì yào qù zhù xú shì yǔ yù jie kǔ liú bú zhù zhǐ de chāi rén xiāng sòng yòu zèng xiē yín mǐ lǐ wù
廷秀告知徐氏，说：“母亲自要去祝”徐氏与玉姐苦留不住，只得差人相送，又赠些银米礼物。
chén shì tóng èr zi lǐng zhe yǎng niáng jìn le xīn fáng
陈氏同二子领着养娘，进了新房。
zì dào láo zhōng kàn qū zhàng fū
自到牢中看觑丈夫。
xiāng jiàn zhī jiān āi kǔ zì bù bì shuō
相见之间，哀苦自不必说。
dì xiōng èr rén zhù guò sān sì rì yī yuán lái dào wáng jiā dú shū
弟兄二人住过三四日，依原来到王家读书。
zhōng shì guà niàn fù qīn bù shí chū rù bǎ xué yè dōu huāng shū le
终是挂念父亲，不时出入，把学业都荒疏了。
bù shuō tíng xiù qiě shuō zhào áng zì cóng xiàn hài zhāng quán zhī hòu yòu yǔ qī zǐ jì jiào yào niān tíng xiù chū mén
不说廷秀，且说赵昂自从陷害张权之后，又与妻子计较，要拈廷秀出门。
nà pó niáng dào yào tā chū mén yě shén róng yì
那婆娘道：“要他出门，也甚容易。
zhǐ yào duō fèi jǐ liǎng yín zi
止要多费几两银子。
zhào áng dào yǒu shèn miào jì
”赵昂道：“有甚妙计？
nǐ qiě shuō lái biàn fèi jǐ liǎng yín zi yě shì gān xīn de
你且说来，便费几两银子，也是甘心的。
nà pó niáng dào yào tā chū qù chú fēi jiāng jiā zhōng dà xiǎo nán nǚ dōu bǎ yín zi mǎi zhǔ tíng dāng
”那婆娘道：“要他出去，除非将家中大小男女都把银子买嘱停当。
děng fù qīn huí shí qī zhāng bā zuǐ dōu shuō tíng xiù tōu dōng xī zài wài piáo dǔ
等父亲回时，七张八嘴，都说廷秀偷东西在外嫖赌。
tā jiàn zhòng rén shuō huà xiāng tóng zì rán bàn xìn bàn yí
他见众人说话相同，自然半信半疑。
nà shí wǒ yǔ nǐ zài bǎ lěng huà qù jī fā bì dìng gǎn tā chū mén
那时我与你再把冷话去激发，必定赶他出门。
dài tíng xiù qù hòu qiě zài suàn jì yù jie
待廷秀去后，且再算计玉姐。
zhào áng yī zhe lǎo pó bǎ yín zi mǎi zhǔ jiā zhōng bì pū
”赵昂依着老婆，把银子买嘱家中婢仆。
zhèi xiē xiǎo rén nǎ zhī lǐ yì jiàn le yín zi shuí bù yī yǔn
这些小人，那知礼义，见了银子，谁不依允。
bù zé yī rì wáng xiàn jīng zhōng jiě liáng huí jiā hé jiā dà xiǎo dōu lái xiāng jiàn
不则一日，王宪京中解粮回家，合家大小都来相见；
wéi yǒu tíng xiù yīn mǔ qīn yǒu bìng guī jiā tàn kàn bù zài yǎn qián
惟有廷秀因母亲有病，归家探看，不在眼前。
nà shí wén xiù yǐ shì jiǔ zhù zài jiā fú shì mǔ qīn bù zài huà xià
那时文秀已是久住在家，伏侍母亲，不在话下。
wáng yuán wài biàn wèn sān guān rú hé bú jiàn
王员外便问：“三官如何不见？
zhòng rén jù tuī bù zhī
众人俱推不知。
xú shì fāng jiē guò kǒu lái bǎ zhāng quán bèi rén xiàn hài qián hòu shì qíng xì shuō yī biàn yòu dào xiǎng tā kàn hòu fù qīn qù le
徐氏方接过口来，把张权被人陷害前后事情，细说一遍，又道：“想他看候父亲去了。
wáng yuán wài wén yán xīn zhōng jīng yà
”王员外闻言，心中惊讶。
shǎo qǐng tíng xiù guī lái xiāng jiàn
少顷，廷秀归来相见。
wáng yuán wài yòu xì xún tā fù qīn zhī shì
王员外又细询他父亲之事。
tíng xiù kū sù yī fān āi qiú dā jiù
廷秀哭诉一番，哀求搭救。
wáng yuán wài dào nǐ zì qù dú shū dài wǒ xīn dìng le yǔ nǐ jì jiào zhè shì
王员外道：“你自去读书，待我心定了，与你计较这事。
tíng xiù bài xiè zì guī shū fáng
”廷秀拜谢，自归书房。
dào cì rì zǎo shàng jì guà mǔ qīn yě bù yǔ xiān shēng shuō zhī yòu huí qù hòu wèn
到次日早上，记挂母亲，也不与先生说知，又回去候问。
bù xiǎng wáng yuán wài yì qǐ shēn biàn lái bài wàng xiān shēng yòu bú jiàn le tíng xiù wèn xiān shēng shí shuō qīng zǎo chū wài qù le
不想王员外一起身，便来拜望先生，又不见了廷秀，问先生时，说清早出外去了。
wáng yuán wài xīn zhōng biàn yǒu jǐ fēn bù xǐ
王员外心中便有几分不喜。
yǔ xiān shēng xù le xiē jiān kuò zhī qíng chá diǎn tíng xiù gōng kè què yòu shén shǎo
与先生叙了些间阔之情，查点廷秀功课，却又甚少。
xiān shēng pà zhǔ rén jiàn guài biàn dào lìng láng zì cóng lìng qīn jiā bèi xiàn zhī hòu bù shí wǎng lái kàn qù xué yè yě huāng shū le
先生怕主人见怪，便道：“令郎自从令亲家被陷之后，不时往来看觑，学业也荒疏了。
wáng yuán wài jiàn shuō fèi le gōng kè yù jiā bù lè
”王员外见说废了功课，愈加不乐。
bié le xiān shēng zǒu dào wài biān
别了先生，走到外边。
jiàn shū tóng jìn lái biàn wèn dào kě xiǎo de sān guān nà lǐ qù le
见书童进来，便问道：“可晓得三官那里去了？
nà shū tóng yǐ dé guò zhào áng yín zi yī jiàn jiā zhǔ wèn shí biàn dá dào sān guān zhè yī xiàng bù shí zài wài piáo dǔ zhěng jǐ yè bù huí
”那书童已得过赵昂银子，一见家主问时，便答道：“三官这一向不时在外嫖赌，整几夜不回。
wáng yuán wài shì xìn bù xìn
”王员外似信不信。
hē tuì shū yì xīn zhōng yí huò yòu qù fǎng wèn jiā zhōng tóng pú dōu shì yì bān yán yǔ
喝退书意，心中疑惑，又去访问家中童仆，都是一般言语。
gǔ yǔ dào de hǎo zhòng kǒu shuò jīn jī huǐ xiāo gǔ
古语道得好：“众口铄金，积毁销骨。
wáng yuán wài píng rì jí shì ài xī tíng xiù bèi zhòng rén chán yán yī shuō jí xìn yǐ wéi zhēn àn àn ào huǐ dào dāng chū zhǐ wàng tā dú shū chéng rén zuò le zhè shì
”王员外平日极是爱惜廷秀，被众人谗言一说，即信以为真，暗暗懊悔道：“当初指望他读书成人，做了这事。
bù xiǎng zhāng quán wèn zuì zài láo qí zhōng zhēn jiǎ wèi zhī
不想张权问罪在牢，其中真假未知。
tā yòu bù xué cháng jùn piáo dǔ jiān quán hòu lái qǐ bù wù le nǚ ér zhōng shēn
他又不学长俊，嫖赌兼全，后来岂不误了女儿终身？
xī nián zhào áng hé ruì jie céng lái quàn jiàn zhǐ wèi yī shí zhī huò fǎn jiāng tā lái tián zé
昔年赵昂和瑞姐曾来劝谏，只为一时之惑，反将他来嗔责。
rú jīn què yīng le tā men kǒu zuǐ rú hé shì hǎo
如今却应了他们口嘴，如何是好！
wěi jué bù xià zài tīng zhōng tuán tuán zǒu zhuǎn
”委决不下，在厅中团团走转。
nà shí zhèi xiē nú pú dōu jiāng jiā zhōng fǎng wèn zhī shì bào yǔ zhào áng
那时这些奴仆，都将家中访问之事，报与赵昂。
zhào áng dà xǐ yǐ zhī jì zhōng bā jiǔ dào wài biān lái dǎ tàn
赵昂大喜，已知计中八九，到外边来打探。
qià hǎo yù zhe zhàng rén bù děng wáng yuán wài kāi kǒu biàn dào xiǎo xù jīn rì yòu yǒu yī jù huà yào shuō
恰好遇着丈人，不等王员外开口，便道：“小婿今日又有一句话要说。
zhǐ kǒng yuè fù yòu yào jiàn guài bù hǎo shuō de
只恐岳父又要见怪，不好说得。
wáng yuán wài dào wǎng shì xiū tí
”王员外道：“往事休题！
nǐ shuō rú jīn yǒu shèn shì qíng
你说，如今有甚事情？
zhào áng dào cóng yuè fù qù hòu zhāng mù jiàng zuò le qiáng dào wèn chéng sǐ zuì zài láo
赵昂道：“从岳父去后，张木匠做了强盗，问成死罪在牢。
xiǎo xù chū shí hái zhī dào shì bèi rén wū xiàn
小婿初时，还只道是被人诬陷。
jù tā lín lǐ shuō lái què zhēn yǒu zhè shì
据他邻里说来，却真有这事。
kuàng qiě sān guān chèn yuè fù bù zài jiā zhōng rì suì yǐ kàn fù wèi yóu liú liàn piáo dǔ
况且三官趁岳父不在家中，日遂以看父为由，留恋嫖赌。
qīn lín xiǎo de de wú bù yì lùn yuè fù bān gè qiáng dào qìng jia zhāo gè bài zǐ nǚ xù
亲邻晓得的，无不议论岳父：扳个强盗亲家，招个败子女婿。
lián xiǎo xù yě wú yán jiàn rén
连小婿也无颜见人。
dāng chū ruò tīng le xiǎo xù zhī yán jué wú yǒu jīn rì zhī shì
当初若听了小婿之言，决无有今日之事！
qǐ chū wáng yuán wài yǐ yǒu bā jiǔ fēn bú yuè yòu bèi zhào áng zhè bān yán yǔ yī shuō còu chéng yī shí èr fēn qì de yǎ kǒu wú yán chén yín bàn shǎng fāng cái dào dāng chū shì wǒ yī shí jiàn bú dào cuò guài le nǐ
起初王员外已有八九分不悦，又被赵昂这班言语一说，凑成一十二分，气得哑口无言，沉吟半晌，方才道：“当初是我一时见不到，错怪了你！
chéng jiù zhè shì rú jīn ào huǐ wú jí
成就这事，如今懊悔无及！
zhào áng biàn dào yī xiǎo xù zhī jiàn shàng yǒu wǎn huí
”赵昂便道：“依小婿之见，尚有挽回。
wáng yuán wài máng wèn dào nǐ qiě shuō zěn dì kě yǐ wǎn huí
”王员外忙问道：“你且说怎地可以挽回？
zhào áng dào ruò shì bì yīn guò le zhè biàn wú kě nài hé
”赵昂道：“若是毕姻过了，这便无可奈何。
rú jīn xìng xǐ wèi zēng chéng qīn yuè fù hé bù děng tíng xiù huí jiā zé mà yī chǎng qū zhú chū mén yī miàn jiù yāng méi de xún gè mén dāng hù duì rén jiā jiāng yù jie jià qù
如今幸喜未曾成亲，岳父何不等廷秀回家，责骂一场，驱逐出门，一面就央媒的寻个门当户对人家，将玉姐嫁去。
tā nián jì yòu xiǎo yòu wú qīn zú hé rén yǔ tā lǐ lùn zhè shì
他年纪又小，又无亲族，何人与他理论这事！
shè huò gào dào guān sī jiàn yǐ hūn pèi bì wú duàn yǔ zhī lǐ
设或告到官司，见已婚配，必无断与之理。
kuàng qiě shì qiáng dào zhī zǐ guān fǔ zì rán yòu dāng bié lùn
况且是强盗之子，官府自然又当别论。
shì nèn bān hái bù bèi rén xiào huà
是恁般，还不被人笑话。
ruò bù tīng xiǎo xù zhī yán hòu lái shǐ yù jie shēn wú suǒ yǐ chū guāi lù chǒu diàn rǔ mén fēng nà shí ào huǐ què bù chí le
若不听小婿之言，后来使玉姐身无所倚，出乖露丑，玷辱门风，那时懊悔，却不迟了？
wáng yuán wài ruò shì gè yǒu zhǔ yì de hái gāi wǎng bié chù fǎng wèn gè dí què yě bù zuò le yǒu shǐ wú zhōng bó xìng zhī rén
”王员外若是个有主意的，还该往别处访问个的确，也不做了有始无终薄幸之人；
zhǐ yīn tā shì gè zhí xìng hàn zi bù céng zhuǎn zhè niàn tou suì tīng xìn le zhào áng yán yǔ diǎn tóu dào shì
只因他是个直性汉子，不曾转这念头，遂听信了赵昂言语，点头道是。
xiǎo de hún jiā píng xī xǐ huan tíng xiù kǒng pà lán zǔ yě bú dào hòu biān yǔ tā shuō zhī tóng zhào áng zuò zài tīng zhōng zhuān děng tíng xiù huí lái bù tí
晓得浑家平昔喜欢廷秀，恐怕拦阻，也不到后边与他说知，同赵昂坐在厅中，专等廷秀回来不题。
qiě shuō tíng xiù zhì jiā jiàn guò mǔ qīn yě kǒng zhàng rén xún wèn jí jí jiù huí jiā
且说廷秀至家，见过母亲，也恐丈人寻问，急急就回家。
dào tīng qián jiàn zhàng rén yǔ zhào áng zuò zhe shuō huà biàn shàng qián zuō yī
到厅前见丈人与赵昂坐着说话，便上前作揖。
wáng xiàn yě bù huí lǐ biàn zhe liǎn wèn dào nǐ bù zài xué zhōng dú shū què dào hé chǔ qù yóu dàng
王宪也不回礼，变着脸问道：“你不在学中读书，却到何处去游荡？
tíng xiù kàn jiàn cí sè bù shàn xīn zhōng jīng hài
”廷秀看见词色不善，心中惊骇。
dá dào yīn mǔ qīn yǒu bìng huí qù tàn kàn
答道：“因母亲有病，回去探看。
wáng yuán wài dào zhè yě bà le
”王员外道：“这也罢了。
qiě wèn nǐ zì wǒ qù hòu zuò yǒu duō shǎo gōng kè
且问你：自我去后，做有多少功课？
kě jiāng lái kàn
可将来看。
tíng xiù dào zhǐ wèi diē diē bèi xiàn zhōng rì bēn zǒu bù céng shí fēn dú shū gōng kè shén shǎo
”廷秀道：“只为爹爹被陷，终日奔走，不曾十分读书，功课甚少。
wáng yuán wài nù dào dāng chū zhǐ wàng nǐ dú shū yǒu xiē hǎo chù gù cǐ bù jì pín fù yǎng nǐ wèi zi yòu pìn nǐ wèi xù
”王员外怒道：“当初指望你读书有些好处，故此不计贫富，养你为子，又聘你为婿。
nǎ zhī nǐ jiā shì gè bù liáng zhī rén zuò xià zhè bān gòu dàng diàn rǔ wǒ jiā
那知你家是个不良之人，做下这般勾当，玷辱我家。
nǐ zhè chù shēng yòu bù xué hǎo chéng wǒ chū wài zhōng rì yóu dàng piáo dǔ bèi rén qǔ xiào
你这畜生，又不学好，乘我出外，终日游荡嫖赌，被人取笑！
wǒ de nǚ ér cóng xiǎo jiāo yǎng qǐ lái ruò jià nǐ nèn yàng wú jí yǒu shèn chū tóu rì zi
我的女儿从小娇养起来，若嫁你恁样无籍，有甚出头日子！
zhè lǐ bú shì nǐ ān shēn zhī chù kuài kuài chū mén ráo nǐ yī dùn gū guǎi
这里不是你安身之处，快快出门，饶你一顿孤拐。
ruò zài chí yán wǒ jiù yào dǎ le
若再迟延，我就要打了。
nèi xiē tóng pú kàn jiàn jiā zhǔ pán wèn zhè shì kǒng pà jiào lái duì zhèng dōu sì sàn zǒu kāi
”那些童仆，看见家主盘问这事，恐怕叫来对证，都四散走开。
tíng xiù jiàn zhàng rén hū dì xīn biàn xīn zhōng kǔ chǔ kū dào zài dì dào hái ér fù zǐ méng diē diē dà ēn zhèng tú bào xiào bù xìng bèi rén wū xiàn xuán wàng diē diē guī jiā jiù bá
廷秀见丈人忽地心变，心中苦楚，哭倒在地道：“孩儿父子蒙爹爹大恩，正图报效，不幸被人诬陷，悬望爹爹归家救拔。
bù zhī hé rén chēn guài hái ér bān dòu shì fēi lí jiàn wǒ fù zǐ
不知何人嗔怪孩儿，搬斗是非，离间我父子。
hái ér tǎng yǒu bú dào zhī chù dàn píng zé fá sǐ ér wú yuàn
孩儿倘有不到之处，但凭责罚，死而无怨。
ruò yào hái ér chū mén zhè shì duàn rán bù qù
若要孩儿出门，这是断然不去！
yī tóu shuō yī tóu kū hǎo bù qī cǎn
”一头说，一头哭，好不凄惨。
zhào áng kǒng zhàng rén huí xīn zhuàn lái biàn chèn dào sān guān zhǐ shì nǐ bù gāi zhè yàng méi zhèng jīng rú jīn kū yě chí le
赵昂恐丈人回心转来，便衬道：“三官，只是你不该这样没正经，如今哭也迟了。
tíng xiù dào wǒ hé cháng gàn zhè děng gòu dàng què cóng kōng shēng zào
”廷秀道：“我何尝干这等勾当，却从空生造！
zhào áng dào zhè huà yī fà chà le
”赵昂道：“这话一发差了。
nà gè yǔ nǐ yǒu chóu zào yán bàng nǐ
那个与你有仇，造言谤你？
kuàng yuè fù yòu bú shì kěn tīng shì fēi de
况岳父又不是肯听是非的。
bì dìng zuò xià yī zāo liǎng cì lù rén yǎn mù
必定做下一遭两次，露人眼目。
rú jīn yuè fù chá tīng de shí fāng cái zhe nǎo zěn me fǎn guī yuàn bié rén
如今岳父察听的实，方才着恼，怎么反归怨别人？
tíng xiù dào yǒu nà gè kàn jiàn de xū jiào tā lái duì zhèng
”廷秀道：“有那个看见的，须叫他来对证！
wáng yuán wài mà dào chù shēng
”王员外骂道：“畜生！
ruò yào bù zhī chú fēi bù wéi
若要不知，除非不为。
nǐ zài wài hú xíng nà gè bù xiǎo de shàng yào dǐ lài
你在外胡行，那个不晓得，尚要抵赖。
biàn qiǎng guò yī gēn bàng zi pī tóu jiù dǎ dào chù shēng hái bù kuài zǒu
”便抢过一根棒子，劈头就打道：“畜生，还不快走！
tíng xiù fǎn xiàng qián bào zhù tòng kū dào diē diē jiù dǎ sǐ yě jué bù qù de
”廷秀反向前抱住痛哭道：“爹爹，就打死也决不去的。
zhào áng jí máng chě wèn dào sān guān yuè fù shì zhè yàng zhí xìng de nǐ qiě yī tā zàn qù dài qì píng le shào bù dé yòu yào xiǎng nǐ nà shí què bù yuán shì fù zǐ wēng xù
”赵昂急忙扯问道：“三官，岳父是这样执性的，你且依他暂去，待气平了，少不得又要想你，那时却不原是父子翁婿。
rú jīn zhèng zài qì nǎo shàng nǐ biàn kū sǐ liào bì bù tīng
如今正在气恼上，你便哭死，料必不听。
tíng xiù jiàn zhàng rén shēng shì xiōng hěn zhào áng yòu cóng páng jiān yán lěng yǔ bāng fú xīn zhōng míng bái shì tā cuān duō liào dào ān shēn bú zhù nǎi dào jì rú cǐ dài wǒ bài xiè le mǔ qīn qù ba
廷秀见丈人声势凶狠，赵昂又从旁尖言冷语帮扶，心中明白是他撺掇，料道安身不住，乃道：“既如此，待我拜谢了母亲去罢。
wáng yuán wài nà lǐ kěn róng lián xiān shēng yě bù xǔ tā jiàn
”王员外那里肯容，连先生也不许他见。
zhào áng tuī zhe tíng xiù bèi shàng wǎng wài miàn zǒu dào sān guān nǐ zěn me nèn yàng bù shí qì zhǐ yào jiàn yuè mǔ zuò shèn
赵昂推着廷秀背上，往外面走，道：“三官，你怎么恁样不识气，只要见岳母做甚？
jiāng tā tuī chū dà mén ér qù zhèng shì rén qíng ruò bǐ chū xiāng shí dào dǐ zhōng wú yuàn hèn xīn
”将他推出大门而去，正是：人情若比初相识，到底终无怨恨心。
qiě shuō xú shì zài lǐ miàn tīng de táng zhōng xuān rǎng kū qì zhī dào wáng yuán wài dǎ xiǎo sī men nà lǐ xiǎng dào tíng xiù shēn shàng gù cǐ bù zài qí yì
且说徐氏在里面听得堂中喧嚷哭泣，只道王员外打小厮们，那里想到廷秀身上，故此不在其意。
tóng pú men yě méi yī gè lù xiē shēng xī
童仆们也没一个露些声息。
dào wǔ hòu wén de xiān shēng yě dǎ fā qù le xīn zhōng yǒu xiē yí huò wèn zhòng jiā rén dōu tuī bù zhī
到午后闻得先生也打发去了，心中有些疑惑，问众家人，都推不知。
zhì wǎn wáng yuán wài jìn fáng xún wèn qí gù cái xiǎo de tíng xiù bèi rén bān le shì fēi gǎn zhú qù le
至晚，王员外进房，询问其故，才晓得廷秀被人搬了是非赶逐去了。
xú shì zài sān yǔ tā fēn jiě quàn yuán wài yuán shōu liú huí lái
徐氏再三与他分解，劝员外原收留回来。
zěn nài wáng yuán wài bèi chán yán gǔ huò lì yì bù kěn fǎn dào xú shì hù duǎn
怎奈王员外被谗言蛊惑，立意不肯，反道徐氏护短。
nà yù jie xīn rú dāo gē yòu bù gǎn zài diē mā miàn qián míng yán zhǐ hǎo bèi dì lǐ tí kū
那玉姐心如刀割，又不敢在爹妈面前明言，只好背地里啼哭。
xú shì fàng xīn bù xià jǐ biàn sī zì chāi rén qù qǐng tā lái jiàn
徐氏放心不下，几遍私自差人去请他来见。
nèi xiē tóng pú yǔ zhào áng tōng shì yí lù zhǐ tuī xún fǎng bù zháo
那些童仆与赵昂通是一路，只推寻访不着。
àn xià xú shì mǔ zǐ qiě shuō tíng xiù lí le wáng jiā xīn zhōng yòu kǔ yòu nǎo bù gù gāo dī luàn zhuàng huí lái
按下徐氏母子，且说廷秀离了王家，心中又苦又恼，不顾高低，乱撞回来。
zhī jiàn wén xiù zhèng zài mén shǒu wèn dào gē ge rú hé yòu zǒu zhuǎn lái
只见文秀正在门首，问道：“哥哥如何又走转来？
tíng xiù qì sāi yān hóu nà lǐ dá dé chū bàn ge zì r
”廷秀气塞咽喉，那里答得出半个字儿。
wén xiù dào gē ge yīn shén qì de zhè bān mú yàng
文秀道：“哥哥因甚气得这般模样？
tíng xiù tíng le yī huí fāng jiāng shàng xiàng shì shuō yǔ xiōng dì
”廷秀停了一回，方将上项事，说与兄弟。
wén xiù dào shì tài yán liáng zì lái rú cǐ bù zú wèi yì
文秀道：“世态炎凉，自来如此，不足为异。
zhǐ shì wáng yuán wài píng xī dài wǒ fù zǐ hé děng pò gé jīn cái dào jiā mò dì shēng qǐ shì duān
只是王员外平昔待我父子何等破格，今才到家，蓦地生起事端。
zhào áng yòu zài páng bāng fú bì rán dōu shì tā de yuán gù
赵昂又在旁帮扶，必然都是他的缘故。
rú jīn qiě mò yǔ mǔ qīn shuō zhī kǒng xiǎo de le yù jiā fán nǎo
如今且莫与母亲说知，恐晓得了，愈加烦恼。
tíng xiù dào xián dì zhī yán shèn shì
”廷秀道：“贤弟之言甚是。
cì rì lái dào láo zhōng kàn qù fù qīn
”次日，来到牢中，看觑父亲。
nà shí zhāng quán kuī le zhǒng yì bàng chuāng yǐ hǎo shēn tǐ rú jiù
那时张权亏了种义，棒疮已好，身体如旧。
tíng xiù yě jiāng qí shì kū sù
廷秀也将其事哭诉。
zhāng quán wén de jiē tàn wáng yuán wài yǒu shǐ wú zhōng
张权闻得，嗟叹王员外有始无终。
zhǒng yì biàn dào nèn bān shuō qǐ lái mò bù nǐ de shì qíng yě shì zhào áng suǒ wéi
种义便道：“恁般说起来，莫不你的事情，也是赵昂所为？
zhāng quán dào wǒ yǔ tā sù wú chóu xì kǒng méi zhè shì
”张权道：“我与他素无仇隙，恐没这事！
tíng xiù dào zhǐ yǒu dìng qīn shí wén de tā fū qī shuō wǒ jiā shì mù jiàng zǔ dāng yuè fù bú yào zhuì wǒ
”廷秀道：“只有定亲时，闻得他夫妻说我家是木匠，阻当岳父不要赘我。
yuè fù bù tīng fǎn shòu le yī chǎng qiǎng bái
岳父不听，反受了一场抢白。
huò zhě zhè gè yuán gù shàng qǐ de
或者这个缘故上起的。
zhǒng yì dào zhè yàng shuō zì rán shì tā le
”种义道：“这样说，自然是他了。
rú jīn qiě bú yào guǎn shì yǔ bú shì mù xià xīn àn yuàn jiāng dào zhèn jiāng xiǎo guān rén kě yāng rén xiě zhāng zhuàng zǐ qù gào
如今且不要管是与不是，目下新按院将到镇江，小官人可央人写张状子去告。
zhǐ shuō zhào áng jiāng yín mǎi zhǔ bǔ rén qiáng dào gù cǐ pān hài
只说赵昂将银买嘱捕人强盗，故此扳害。
dài tā men zì qù fēn biàn
待他们自去分辨。
ruò guǒ rán shì tā xiàn hài dòng qǐ xíng jù shào bù dé nèi zhōng yǒu rén zhāo chēng chū lái
若果然是他陷害，动起刑具，少不得内中有人招称出来。
ruò bù shì shí yě méi shén dà hài
若不是时，也没甚大害。
zhāng quán fù zǐ lián shēng dào shì
”张权父子连声道是。
tíng xiù zuò bié chū jiān
廷秀作别出监。
xiōng dì shāng yì tíng dāng yāng rén xiě xià zhuàng cí yào wǎng zhèn jiāng qù gào zhuàng
兄弟商议停当，央人写下状词，要往镇江去告状。
cháng yán dào jī bù mì huò xiān xíng
常言道：“机不密，祸先行。
zhè yàng shì tǐ zhǐ yi qiǎo rán shāng yì
”这样事体，只宜悄然商议。
nà zhāng quán shì gè lǎo shí tóu bù céng jīng lì shì tǐ de
那张权是个老实头，不曾经历事体的；
zhǒng yì yòu shì cū zhí zhī rén shuō huà quán bù zhào guǎn zǎo bèi yí gè jìn zǐ tīng jiàn
种义又是粗直之人，说话全不照管，早被一个禁子听见。
zhè jìn zǐ yǔ yáng hóng nǎi shì gū jiù dì xiōng wén cǐ xiāo xī fēi fēng biàn qù bào zhī
这禁子与杨洪乃是姑舅弟兄，闻此消息，飞风便去报知。
yáng hóng tīng de chī le yī xià lián máng lái xún zhào áng shāng yì
杨洪听得，吃了一吓，连忙来寻赵昂商议。
zǒu dào wáng yuán wài mén shǒu bù gǎn zhí rù
走到王员外门首，不敢直入。
jiàn gè xiǎo sī jìn qù yāng tā chuán bào shuō yǒu fǔ qián xìng yáng de yào xún zhào xiàng gōng shuō huà
见个小厮进去，央他传报说：“有府前姓杨的，要寻赵相公说话。
zhào áng liào shì yáng hóng jí biàn chū lái xiāng jiàn wèn dào yáng xiōng yǒu shèn huà shuō
”赵昂料是杨洪，即便出来相见，问道：“杨兄有甚话说？
yáng hóng chě dào yí gè pì jìng suǒ zài jiāng zhāng tíng xiù yǐ xiǎo de nǐ wǒ hài tā jí rì yào wǎng àn yuàn qù gào zhuàng
”杨洪扯到一个僻静所在，将“张廷秀已晓得你我害他，即日要往按院去告状。
tǎng ruò zhǔn le dào shěn wèn shí yòng qǐ xíng jù yī shí áo bù dé zhāo chū zhēn qíng fǎn zuò zhuàn lái què bù zì hài zì shēn
倘若准了，到审问时，用起刑具，一时熬不得，招出真情，反坐转来，却不自害自身！
xìng xǐ biǎo dì wén de lái bào gù cǐ tè lái shāng yì
幸喜表弟闻得来报，故此特来商议。
zhào áng tīng le jīng de bàn shǎng shuō bù chū huà lái nǎi dào rú cǐ què zěn me hǎo
”赵昂听了，惊得半晌说不出话来，乃道：“如此却怎么好？
yáng hóng dào yī bū zuò èr bù xiū zūn xiāng biàn biàn yòng jǐ liǎng yín zi wǒ biàn biàn zhé xiē gōng fū lián zhè liǎng gè xiǎo sī yī bìng sòng le fāng cái zhǎn cǎo chú gēn
”杨洪道：“一不做，二不休，尊相便拚用几两银子，我便拚折些工夫，连这两个小厮一并送了，方才斩草除根。
zhào áng dào yín zi shì xiǎo shì zhī méi yǒu gè miào cè
”赵昂道：“银子是小事，只没有个妙策。
yáng hóng dào bù dǎ jǐn tā men shì gè qióng guǐ liào dào gù chuán bù qǐ shào bù dé shì chèn chuán
”杨洪道：“不打紧，他们是个穷鬼，料道雇船不起，少不得是趁船。
wǒ biàn zhuāng qǐ bǔ dào chuán lái jiào wǒ xiōng dì tóng liǎng gè fù shǒu pō zài chāng mén
我便装起捕盗船来，教我兄弟同两个副手，泊在阊门。
zài lìng biǎo dì qù dǎ tīng le qǐ shēn rì zi àn suí tā chū chéng zhāo lǎn xià chuán
再令表弟去打听了起身日子，暗随他出城，招揽下船。
wǒ biàn xiān dào zhèn jiāng cì hou
我便先到镇江伺候。
hái zi jiā nǎ zhī lù jìng
孩子家那知路径。
zài tā jìng dào jiāng zhōng cuān rù shuǐ lǐ kě bù gān jìng
载他径到江中，撺入水里，可不干净？
zhào áng dà xǐ
”赵昂大喜。
jiào yáng hóng shǎo dài biàn qù qǔ chū sān shí liǎng yín zi sòng yǔ yáng hóng dào fán xiōng yòng xīn wu chú qí gēn
教杨洪少待，便去取出三十两银子，送与杨洪道：“烦兄用心，务除其根！
shì chéng zhī rì zài dāng zhòng xiè
事成之日，再当重谢。
yáng hóng shōu le yín zi zuò bié ér qù
”杨洪收了银子，作别而去。
qiě shuō tíng xiù dǎ tīng de àn yuàn yǐ dào yāng rén xiě le zhuàng cí yào wǎng zhèn jiāng qù gào
且说廷秀打听得按院已到，央人写了状词，要往镇江去告。
nà shí chén shì bìng tǐ quán yù yǐ zhī wáng yuán wài gǎn zhú huí lái yě zhǐ suǒ wú nài
那时陈氏病体痊愈，已知王员外赶逐回来，也只索无奈。
jiàn shuō yào qù gào zhuàng duì tíng xiù dào nǐ cóng wèi chū lù dú zì gě qù wǒ rú hé fàng xīn
见说要去告状，对廷秀道：“你从未出路，独自个去，我如何放心。
xū shì dì xiōng tóng háng lù shàng hái yǒu xiē shāng liáng
须是弟兄同行，路上还有些商量。
tíng xiù dào ruò de xiōng dì qù biàn hǎo zhǐ shì mǔ qīn zài jiā wú rén fú shì
”廷秀道：“若得兄弟去便好，只是母亲在家，无人伏侍。
chén shì dào lái wǎng bù guò shù rì kuàng qiě yǎng niáng zài jiā péi bàn bù xiāo qiān guà
”陈氏道：“来往不过数日，况且养娘在家陪伴，不消牵挂。
tíng xiù yī zhe mǔ qīn shōu shí pán chán lái dào jiān zhōng bié guò fù qīn bèi shàng xíng li jìng chū chāng mén lái dā chuán
”廷秀依着母亲，收拾盘缠，来到监中，别过父亲，背上行李，径出阊门来搭船。
gāng zǒu dào dù sēng qiáo zhǐ tīng de bèi hòu yǒu rén jiào dào èr wèi xiǎo guān rén wǎng nà lǐ qù
刚走到渡僧桥，只听得背后有人叫道：“二位小官人往那里去？
tíng xiù dào wǎng zhèn jiāng qù
廷秀道：“往镇江去。
nà rén dào dào zhèn jiāng yǒu biàn chuán zài cǐ yòu kuài dāng yòu ān wěn
”那人道：“到镇江有便船在此，又快当，又安稳。
tíng xiù tīng shuō yǒu biàn chuán biàn lì zhù jiǎo yǔ wén xiù shuō dào ruò shì biàn chuán dào qiáng rú zài háng chuán shàng ái jǐ
”廷秀听说有便船，便立住脚，与文秀说道：“若是便船，到强如在航船上挨挤。
wén xiù dào rèn píng gē ge zhǔ zhāng
”文秀道：“任凭哥哥主张。
tíng xiù duì chuán jiā shuō dào nǐ chuán zài nà lǐ
”廷秀对船家说道：“你船在那里？
kě jiù kāi me
可就开么？
chuán jiā dào wǒ men shì běn fǔ lǐ xíng tīng zhuō lái chà wǎng gōng gàn de sī jǐ dā yī èr rén lù shàng qù mǎi jiǔ chī
”船家道：“我们是本府理刑厅捉来差往公干的，私己搭一二人，路上去买酒吃。
ruò méi rén yě jiù bà le yǒu shèn dān gé
若没人也就罢了，有甚担阁。
tíng xiù dào jì rú cǐ dài le wǒ men qù
”廷秀道：“既如此，带了我们去。
chuán jiā yǐn tā xià le chuán zhù zài shāo shàng
”船家引他下了船，住在稍上。
shǎo qǐng zhī jiàn yī rén bēi zhe xíng lǐ ér lái shāo gōng jiē zhe shàng chuán
少顷，只见一人背着行李而来，稍公接着上船。
nà rén biàn wèn zhè liǎng gè hái zi shì hé rén
那人便问：“这两个孩子是何人？
shāo gōng dào zhè liǎng gè xiǎo guān rén yě yào wǎng zhèn jiāng de róng xiǎo rén men dài tā qù chèn jǐ wén qián lù shàng mǎi jiǔ chī
”稍公道：“这两个小官人，也要往镇江的，容小人们带他去，趁几文钱，路上买酒吃。
wàng qǐ fāng biàn
望乞方便。
nà rén dào zhǐ zhè liǎng gè biàn róng le nǐ duō biàn shǐ bù dé
”那人道：“止这两个，便容了你，多便使不得。
shāo gōng dào zhī cǐ liǎng gè yě shì ǒu rán yù zhe qǐ gǎn duō dā
”稍公道：“只此两个，也是偶然遇着，岂敢多搭。
shuō ba lián máng kāi chuán
”说罢，连忙开船。
nǐ dào zhè rén shì hé děng yàng rén
你道这人是何等样人？
jiù shì yáng hóng xiōng dì yáng jiāng
就是杨洪兄弟杨江。
shāo gōng biàn shì fù shǒu
稍公便是副手。
dāng xià yáng jiāng wèn dào èr wèi xiǎo guān rén xìng shén
当下杨江问道：“二位小官人姓甚？
zhù zài hé chǔ
住在何处？
dào zhèn jiāng qù hé gān
到镇江去何干？
tíng xiù shuō le xìng míng jū chǔ yòu shuō fù qīn bèi rén xiàn hài yuán yóu rú jīn yào wǎng àn yuàn gào zhuàng
”廷秀说了姓名居处，又说父亲被人陷害缘由，如今要往按院告状。
yáng jiāng dào yuán lái shì hǎo rén jiā ér nǚ kě lián kě lián
杨江道：“原来是好人家儿女，可怜，可怜！
nǐ zhù zài shāo shàng bù biàn yě dào cāng zhōng lái zuò
你住在稍上不便，也到舱中来坐。
tíng xiù dào rú cǐ duō xiè le
”廷秀道：“如此多谢了！
dì xiōng bān dào cāng zhōng zhù xià
”弟兄搬到舱中住下。
yáng jiāng yí lù yīn qín dào mǎi jiǔ ròu xiāng qǐng yòu xǔ tā dào yá mén shàng kàn gù
杨江一路殷勤，到买酒肉相请，又许他到衙门上看顾。
dì xiōng èr rén gǎn jī bù jīng nà chuán nǎi shì bǔ dào de kuài chuán chèn zhe shùn fēng lián yè ér zǒu
弟兄二人，感激不荆那船乃是捕盗的快船，趁着顺风，连夜而走。
cì rì bàng wǎn jiù dào le zhèn jiāng
次日傍晚就到了镇江。
chuán jiā yǔ tíng xiù tǎo le chuán qián jiǎ yì cuī cù shàng àn
船家与廷秀讨了船钱，假意催促上岸。
tíng xiù qǔ le xíng lǐ biàn yào qǐ shēn
廷秀取了行李，便要起身。
yáng jiāng dào nǐ zhè chuán jiā tè shà bù xíng fāng biàn
杨江道：“你这船家，忒煞不行方便！
zhè liǎng wèi xiǎo guān rén cóng bù céng chū lù de
这两位小官人，从不曾出路的。
cǐ shí tiān sè yǐ wǎn jiào tā nà lǐ qù xún sù chù
此时天色已晚，教他那里去寻宿处？
yòu xiàng tíng xiù dào mò yào lǐ tā
”又向廷秀道：“莫要理他！
jīn yè qiě zài zhōu zhōng zhù le míng zǎo tóng shàng yá qù xún yù suǒ ān xià jiù dào chá yuàn qián qù dǎ tīng àn yuàn jǐ shí àn lín què bù yòu shěng le jīn yè fáng qián
今夜且在舟中住了，明早同上涯去寻寓所安下，就到察院前去打听按院几时按临，却不又省了今夜房钱？
tíng xiù dì xiōng zhǐ rèn zuò hǎo rén lián shēng chēng xiè yī yuán bǎ bāo guǒ fàng xià
”廷秀弟兄只认做好人，连声称谢，依原把包裹放下。
yáng jiāng qǔ chū qián chāo jiào shāo gōng mǎi bàn xiē jiǔ ròu fēn fù yí chuán dào wěn chù ān xiē
杨江取出钱钞，教稍公买办些酒肉，分付移船到稳处安歇。
shāo gōng dā yìng jiāng chuán zhí chēng chū xī mén zhá wài yán jiāng kuò chù tíng bó
稍公答应，将船直撑出西门闸外，沿江阔处停泊。
shāo gōng ān pái yú ròu sòng rù cāng lǐ
稍公安排鱼肉，送入舱里。
yáng jiāng mǎn zhēn kǔ quàn jiāng tíng xiù dì xiōng guàn de dà zuì rén shì bù xǐng dào zài cāng zhōng
杨江满斟苦劝，将廷秀弟兄灌得大醉，人事不省，倒在舱中。
nà shí yáng hóng yǐ yuē dìng zài cǐ děng hòu
那时，杨洪已约定在此等候。
shāo gōng kǒu zhōng hū shào yī shēng biàn tiào xià chuán
稍公口中唿哨一声，便跳下船。
jí máng jiě lǎn kāi chuán qiāo qiāo de yáo chū jiāng kǒu shùn liū ér xià
即忙解缆开船，悄悄的摇出江口，顺溜而下。
guò le jiāo shān dào yī kuān kuò chù qǔ chū suǒ zǐ jiāng tā dì xiōng kǔn bǎng qǐ lái qià rú liǎng zhǐ hún tun xiāng sì
过了焦山，到一宽阔处，取出索子，将他弟兄捆绑起来，恰如两只馄饨相似。
èr zi shēn shàng téng tòng cóng zuì mèng zhōng jīng xǐng zhēng zhá bù dòng què dài hǎn jiào bèi yáng hóng yáng jiāng káng qǐ xiàng jiāng zhōng pū tōng de cuān jiāng xià qù
二子身上疼痛，从醉梦中惊醒，挣扎不动，却待喊叫，被杨洪、杨江扛起，向江中扑通的撺将下去。
yǎn jiàn de èr zi xìng mìng xiū le kě lián shì shàng cōng míng zi huà zuò jiāng zhōng làng dàng hún
眼见得二子性命休了：可怜世上聪明子，化作江中浪宕魂。
nǐ xiǎng cháng jiāng zhōng shì hé děng yàng shuǐ
你想长江中是何等样水！
nà shuǐ cóng sì chuān hú guǎng jiāng xī yī lù shàng liú chōng jiāng xià lái hún rú gǔn tāng yì bān jǐn jí dào le zhèn jiāng zhí liū rù hǎi jiù shì là xià yí kuài shā shí shào bù dé suí liú ér xià
那水从四川、湖广、江西一路上流冲将下来，浑如滚汤一般紧急，到了镇江，直溜入海，就是落下一块砂石，少不得随流而下。
piān yǒu tíng xiù dì xiōng piē rù shuǐ zhōng què fǎn nì liú shǎng qù
偏有廷秀弟兄，撇入水中，却反逆流上去。
yáng hóng yáng jiāng wàng jiàn yě dào qí guài bō zhuǎn chuán tóu gǎn shàng gè tí qǐ gāo zǐ zhào zhe tóu shàng biàn shè
杨洪、杨江望见，也道奇怪，拨转船头赶上，各提起篙子，照着头上便射。
shuō shí chí nà shí kuài gāo zǐ lí shēn bù shàng yī chǐ zǎo bèi sān sì gè dà làng bǎ èr zi zhí yǒng kāi qù lián chuán xiǎn xiē r xiān fān nà gāo zǐ biàn bù néng shāng
说时迟，那时快，篙子离身不上一尺，早被三四个大浪，把二子直涌开去，连船险些儿掀翻，那篙子便不能伤。
yáng jiāng liào dào bì wú huó lǐ yuán yí zhì yán kǒu pō xià
杨江料道必无活理，原移至沿口泊下。
cì zǎo kāi chuán guī dào sū zhōu huí fù le zhào áng
次早开船，归到苏州，回复了赵昂。
zhào áng xīn zhōng dà xǐ yòu zhǎo le sān shí liǎng yín zi
赵昂心中大喜，又找了三十两银子。
yáng hóng wū zì xián shǎo liǎng xià miàn hóng jǐng chì ér bié
杨洪兀自嫌少，两下面红颈赤而别。
bù zài huà xià
不在话下。
qiě shuō hé nán fǔ yǒu yī rén huàn zuò zhě wèi nián jì liù shí yǐ wài píng xī hào shàn fū qī èr rén chī zhe yī kǒu cháng zhāi
且说河南府有一人唤做褚卫，年纪六十已外，平昔好善，夫妻二人，吃着一口长斋。
bìng wú ér nǚ zhuān zài jiāng nán fàn bù yíng shēng
并无儿女，专在江南贩布营生。
yī rì zhèng zhuāng zhe yī dà chuán bù pǐ chū le zhèn jiāng wàng hé nán jìn fā
一日正装着一大船布匹，出了镇江，望河南进发。
xíng bù shàng sān shí yú lǐ tiān sè jiāng wǎn fēng nì làng dà zhǐ de suí bāng tíng bó jiāng zhōng
行不上三十余里，天色将晚，风逆浪大，只得随帮停泊江中。
shuì dào bàn yè tīng de chuán páng xiàng yǒu wù zhōng xiǎng tā yě bù zài qí yì
睡到半夜，听得船旁像有物蹱响，他也不在其意。
fāng yù hé yǎn yòu xiàng yǒu rén tuī xǐng yì bān nà chuán páng zhōng de yuè xiǎng le yǐn yǐn yòu yǒu rén shēng
方欲合眼，又像有人推醒一般，那船旁蹱得越响了，隐隐又有人声。
xīn zhōng qí guài pá qǐ lái kāi le péng chuāng dǎ yī kàn shí zhī jiàn shuǐ miàn shàng fú zhe yī rén kǒu nèi wēi wēi yǒu shēng
心中奇怪，爬起来，开了篷窗，打一看时，只见水面上浮着一人，口内微微有声。
zhě wèi huāng máng jiào qǐ shuǐ shǒu lāo jiù shàng chuán
褚卫慌忙叫起水手，捞救上船。
dǎ qǐ huǒ lái kàn shí què shì shí wǔ liù suì yí gè xiǎo sī shēng de méi qīng mù xiù hún shēn bǎng fù wēi wēi zhǐ yǒu yī xī
打起火来看时，却是十五六岁一个小厮，生得眉清目秀，浑身绑缚，微微止有一息。
yǔ tā xià le suǒ zǐ shāo qǐ rè tāng guàn le jǐ kǒu nà hái zi jiàn jiàn xǐng zhuǎn ǒu chū xǔ duō qīng shuǐ
与他下了索子，烧起热汤灌了几口，那孩子渐渐醒转，呕出许多清水。
zhě wèi jiāng gān yī yǔ tā huàn le xún qí yuán gù
褚卫将干衣与他换了，询其缘故。
xiǎo sī kū sù dào xiǎo rén míng huàn zhāng wén xiù zhǐ yīn fù qīn bèi rén xiàn hài zài láo tóng gē ge tíng xiù lái zhèn jiāng àn yuàn gào zhuàng chèn le gè biàn chuán shuō shì sū zhōu lǐ xíng chāi rén yí lù jiǎ yì yīn qín zhào gù
小厮哭诉道：“小人名唤张文秀，只因父亲被人陷害在牢，同哥哥廷秀，来镇江按院告状，趁了个便船，说是苏州理刑差人，一路假意殷勤照顾。
zuó yè dào le zhèn jiāng yòu liú zhù zài chuán jiāng jiǔ guàn zuì wǒ dì xiōng shuāng shuāng bǎng rù shuǐ zhōng
昨夜到了镇江，又留住在船，将酒灌醉我弟兄，双双绑入水中。
zhèng bù xiǎo de tā shì hé rén hài wǒ děng xìng mìng
正不晓得他是何人，害我等性命！
tiān xìng de yù ēn rén jiù bá dàn bù zhī ēn rén gāo xìng dà míng
天幸得遇恩人救拔，但不知恩人高姓大名？
zhè lǐ shì hé chǔ
这里是何处？
lí zhèn jiāng duō shǎo lù le
离镇江多少路了？
zěn dì sòng de xiǎo rén guī jiā jué bù wàng ēn
怎地送得小人归家，决不忘恩！
zhě wèi běn shì hào shàn zhī rén jiàn tā shuō de kǔ chǔ xīn xià shí fēn kě lián
褚卫本是好善之人，见他说得苦楚，心下十分可怜。
chū shí dào yǒu sòng tā huí qù zhī niàn hū dì xiǎng qǐ zhèn jiāng dào cǐ nǎi shì nì shuǐ zěn me fǎn tǎng le shàng lái
初时到有送他回去之念，忽地想起：“镇江到此乃是逆水，怎么反淌了上来？
mò fēi cǐ zi hòu lái yǒu xiē hǎo chù àn zhōng zì yǒu guǐ shén hù yòu me
莫非此子后来有些好处，暗中自有鬼神护佑么？
wǒ jīn shàng wú zǐ sì hé bù liú tā huí qù zuò gè míng líng zhī zǐ què bú shì hǎo
我今尚无子嗣，何不留他，回去做个螟蛉之子，却不是好？
nǎi hōng tā dào wǒ shì hé nán zhě wèi fàn bù huí qù
乃哄他道：“我是河南褚卫，贩布回去。
zhè lǐ lí zhèn jiāng yǐ yuǎn yǒu yī qiān yú lǐ zěn néng sòng nǐ guī jiā
这里离镇江已远，有一千余里，怎能送你归家？
kuàng zuó yè móu nǐ de bì shì duì tóu chà lái xīn fù gù cǐ xià zhè yàng dú shǒu
况昨夜谋你的必是对头差来心腹，故此下这样毒手。
jīn yī jiù huí jiā bì rán yòu xún bié shì lái hài nǐ
今依旧回家，必然又寻别事来害你。
wǒ jīn yòu wú ér zi
我今又无儿子。
ruò bù qì xián rèn zuò fù zǐ suí guī jiā qù
若不弃嫌，认做父子，随归家去。
míng nián dài nǐ xià lái fǎng chū zuó yè zhī rén rán hòu qù gào lǐ jiù nǐ fù qīn kě bù hǎo me
明年带你下来，访出昨夜之人，然后去告理，救你父亲，可不好么？
wén xiù suī rán jì guà fù mǔ dào cǐ wú kě nài hé zhǐ de yī yǔn
”文秀虽然记挂父母，到此无可奈何，只得依允。
jiù bài zhě wèi wèi fù gǎi míng zhě sì mào dài shàng hé nán bù tí
就拜褚卫为父，改名褚嗣茂，带上河南不题。
qiě shuō zhāng tíng xiù bèi yáng hóng kǔn rù shuǐ zhōng zì fēn bì sǐ
且说张廷秀被杨洪捆入水中，自分必死。
bù xiǎng bàn chén bàn fú bèi dà làng zhí yǒng dào yí gè shā zhōu biān lú wěi zhī páng
不想半沉半浮，被大浪直涌到一个沙洲边芦苇之旁。
dào le tiān míng zhī jiàn chuán zhī shén duō jù zài jiāng zhōng wǎng lái jiào hǎn bù wén
到了天明，只见船只甚多，俱在江中往来，叫喊不闻。
zhì wǔ hòu yǒu yī zhī chuán páng zhōu ér lái tíng xiù lián jiào jiù mìng
至午后，有一只船旁洲而来，廷秀连叫救命。
nà chuán lǒng dào zhōu biān lāo shàng chuán qù gē duàn shéng suǒ fàng jiāng qǐ lái qiě xǐ de háo wú shāng sǔn
那船拢到洲边，捞上船去，割断绳索，放将起来，且喜得毫无伤损。
tíng xiù jǔ mù kàn chuán zhōng shí què shì liǎng gè zhōng nián hàn zi shí lái gè xiǎo sī yuē mò jù yǒu shí liù qī suì
廷秀举目看船中时，却是两个中年汉子，十来个小厮，约莫俱有十六七岁。
nǐ dào shì hé děng yàng rén
你道是何等样人？
yuán lái shì zhè jiāng shào xīng fǔ sūn shàng shū fǔ zhōng xì zǐ
元来是浙江绍兴府孙尚书府中戏子。
nà liǎng gè zhōng nián rén yí gè shì shī fu pān zhōng yí gè shì guǎn xiāng de jiā rén lǐng zhe xíng tou wǎng nán jīng qù zuò xì zài cǐ jīng guò qià hǎo jiù le tíng xiù
那两个中年人，一个是师父潘忠，一个是管箱的家人，领着行头往南京去做戏，在此经过，恰好救了廷秀。
qǔ jǐ jiàn gān yī yǔ tā huàn le wèn qí yuán gù
取几件干衣与他换了，问其缘故。
tíng xiù bǎ fù qīn bèi hài yào dào àn yuàn shēn yuān bèi chuán shàng móu hài zhī shì kū sù yī biàn yòu dào duō méng jiù le xìng mìng
廷秀把父亲被害，要到按院伸冤，被船上谋害之事，哭诉一遍，又道：“多蒙救了性命。
ruò de sòng wǒ huí jiā dìng rán hòu bào
若得送我回家，定然厚报。
nà pān zhōng yīn bān zhōng zhuāng shēng de yǎ le hóu lóng zhèng yào xún gè dǐng tì
”那潘忠因班中装生的哑了喉咙，正要寻个顶替。
jiàn tíng xiù rén wù biāo zhì shēng yīn xiǎng liàng què yòu nián jì xiāng páng xīn xià àn xǐ dào ruò jiào cǐ rén qǐ lái dào hǎo gè shēng jiǎo
见廷秀人物标致，声音响亮，却又年纪相彷，心下暗喜道：“若教此人起来，到好个生脚。
xīn xià huái le zhè gè sī niàn jiù shì shùn lù wǎng sū zhōu qù liàng dào yě hái bù kěn fàng tā zhuǎn shēn mò shuō rú jīn què shì nì lù
”心下怀了这个私念，就是顺路往苏州去，谅道也还不肯放他转身，莫说如今却是逆路。
dāng xià pān zhōng dào wǒ men nǎi shào xīng sūn shàng shū fǔ zhōng zǐ dì dào nán jīng qù zuò shēng yì nà yǒu gōng fū niù zhuǎn qù sòng nǐ huí jiā
当下潘忠道：“我们乃绍兴孙尚书府中子弟，到南京去做生意，那有工夫拗转去，送你回家？
rú jīn dào jīng yǐ jìn bù rú suí wǒ men qù zhù xià màn màn mì biàn rén dài nǐ guī jiā
如今到京已近，不如随我们去住下，慢慢觅便人带你归家。
nǐ ruò bù kěn shí wǒ men yě bù guǎn xián zhàng yuán sòng nǐ dào shā zhōu shàng děng bié gè biàn chuán lái dài huí qù ba
你若不肯时，我们也不管闲帐，原送你到沙洲上，等别个便船来带回去罢。
tíng xiù tīng de shuō chū zhè huà lián máng dào jì rán bú shì shùn lù qíng yuàn suí liè wèi dào jīng
”廷秀听得说出这话，连忙道：“既然不是顺路，情愿随列位到京。
pān zhōng dào zhè biàn shǐ de
”潘忠道：“这便使得。
tíng xiù zì jǐ suī rán dé le xìng mìng què yòu xiǎng zhe xiōng dì bì dìng sǐ le bú zhù liú lèi nà rì nǎi shì shùn fēng wǎn jiān biàn dào nán jīng
”廷秀自己虽然得了性命，却又想着兄弟，必定死了，不住流泪，那日乃是顺风，晚间便到南京。
cì zǎo rù chéng xún yù suǒ ān xià
次早入城，寻寓所安下。
nà sūn fǔ xì zǐ yuán shì yǒu míng de
那孙府戏子，原是有名的。
yí dào jīng zhōng biàn yǒu rén jiào qù bàn yǎn
一到京中，便有人叫去扮演。
tíng xiù yě suí zhe xíng zǒu
廷秀也随着行走。
guò le shù rì pān zhōng duì tíng xiù dào zhòng rén zài cǐ zuò shēng yì gè yào chèn qián huí qù yǎng jiā de shuí gè kěn bái bái yǎng nǐ
过了数日，潘忠对廷秀道：“众人在此做生意，各要趁钱回去养家的，谁个肯白白养你！
zǒng rán yǒu biàn dài nǐ huí jiā nà pán fèi cóng hé ér lái
总然有便带你回家，那盘费从何而来？
bù rú zàn xué xiē běn shì chī xiē huó fàn nà shí huí qù què yě róng yì
不如暂学些本事，吃些活饭，那时回去，却也容易。
tíng xiù sī xiǎng kuī tā men jiù le xìng mìng kōng shǒu zuò shí xīn shàng yǐ shì guò yì bù qù
”廷秀思想：“亏他们救了性命，空手坐食，心上已是过意不去。
yòu tīng le pān zhōng zhè bān shuō huà yù jué xiū cán àn dào wǒ zhǐ zhǐ wàng tú gè chū shēn de rì zi xiǎn zǔ yáng zōng nǎ zhī pī kōng jiàng xià zhè chǎng méi yǐng qí huò nòng de jiā pò rén wáng fù nán zǐ běi liú luò zhì cǐ
”又听了潘忠这班说话，愈觉羞惭，暗道：“我只指望图个出身的日子，显祖扬宗，那知霹空降下这场没影奇祸，弄得家破人亡，父南子北，流落至此！
ruò xué le zhè děng xià jiàn zhī shì zhè yǒu shèn me cháng jùn
若学了这等下贱之事，这有甚么长俊？
rú bù yī tā dìng nán cún zhù què yòu xiǎng dào xī rì jī zǐ wèi nú wu yuán qiú qǐ tā men dōu shì dà háo jié zài huàn nàn zhī jì yě zhǐ de cóng quán wǒ jīn rì dào cǐ dì wèi yě gù bu de xiū chǐ le
如不依他，定难存祝”却又想道：“昔日箕子为奴，伍员求乞，他们都是大豪杰，在患难之际，也只得从权，我今日到此地位，也顾不得羞耻了。
qiě zàn dù jǐ shí zài zuò qū chǔ
且暂度几时，再做区处。
suì yìng chéng le pān zhōng jiù xué gè shēng jiǎo
”遂应承了潘忠，就学个生脚。
tā zī xìng běn lái cōng huì jiào lái qǔ zi nà xiāo jǐ biàn què jiù huì le
他资性本来聪慧，教来曲子，那消几遍，却就会了。
bù gōu shù rì biàn néng dēng cháng ban lái de xì chū rén yì biǎo xián yú gòng shǎng wú yī rì kòng xián
不勾数日，便能登常扮来的戏，出人意表，贤愚共赏，无一日空闲。
zài jīng bàn nián yǒu yú jī zǎn le xiē yín liǎng xiǎng dào rú jīn pán chán yǐ yǒu hǎo huí jiā le
在京半年有余，积趱了些银两，想道“如今盘缠已有，好回家了。
shuí xiǎng pān zhōng xiān chuāi zhī qí yì qiāo qiāo liū guò le tā de yín zi tíng xiù yī jiù yī shuāng kōng shǒu bù néng guī qù
”谁想潘忠先揣知其意，悄悄溜过了他的银子，廷秀依旧一双空手，不能归去。
liū zhōng hái kǒng tā sī xià qù le xíng zuò bù lí
溜忠还恐他私下去了，行坐不离。
tíng xiù tuō shēn bù dé zhǐ de zhù xià
廷秀脱身不得，只得住下。
zhè jiào zuò qíng zhī bú shì bàn shì jí qiě xiāng suí
这叫做：情知不是伴，事急且相随。
huà fēn liǎng tóu
话分两头。
què shuō chén shì zì cóng dǎ fā ér zi qù hòu zhǐ chóu nián yòu shàng sī yá mén lì hài kǒng pà yán yǔ zhōng chā cuò zài bù xiǎng dào yǒu rén móu hài
却说陈氏自从打发儿子去后，只愁年幼，上司衙门利害，恐怕言语中差错，再不想到有人谋害。
yǐ dào shí rì zhī wài fēng chuī cǎo dòng yě rèn zuò ér zi huí le jí chū mén guān kàn
已到十日之外，风吹草动，也认做儿子回了，急出门观看。
jiàn jiàn guò le bàn yuè èr shí rì yī fà zhuān zuò zài mén shǒu pàn wàng
渐渐过了半月二十日，一发专坐在门首盼望。
nà shí hái dào àn yuàn wèi zēng dào rèn zài bǐ děng hou
那时还道按院未曾到任，在彼等候。
hòu lái wén de àn yuàn zhèn jiāng xíng shì yǐ wán yòu àn lín bié chù
后来闻得按院镇江行事已完，又按临别处。
dé le zhè gè xiāo xī jí de rú jiān pán shàng mǎ yǐ méi bēn yī tóu chù
得了这个消息，急得如煎盘上蚂蚁，没奔一头处。
jí dào jiān zhōng duì zhàng fū shuō zhī yāng rén biàn tiē zhāo tiē sì chù xún fǎng bìng wú zōng jī zhèng bù zhī hé chǔ qù le
急到监中对丈夫说知，央人遍贴招帖，四处寻访，并无踪迹，正不知何处去了。
fū qī tòng kū ào huǐ dào zǎo zhī rú cǐ bù jiào tā qù yě bà
夫妻痛哭懊悔道：“早知如此，不教他去也罢！
rú jīn yuān qū wèi shēn dào xiān sòng le liǎng gè hái ér hòu lái yǐ kào shuí rén
如今冤屈未伸，到先送了两个孩儿，后来倚靠谁人？
zhuǎn sī zhuǎn tòng yù xiǎng yù bēi
”转思转痛，愈想愈悲。
chū shí hái chī xīn wàng xiǎng yǒu guī jiā rì zi
初时还痴心妄想有归家日子。
guò le nián yú bú jiàn huí lái liào xiǎng yǐ shì sǐ le
过了年余，不见回来，料想已是死了。
zhāo hún shè jì rì yè tí tí kū kū
招魂设祭，日夜啼啼哭哭。
yí gè yǎng niáng què yòu huàn bìng sǐ le zhǐ liú de gū shēn gū yǐng yuè fā qī cǎn
一个养娘却又患病死了，止留得孤身孤影，越发凄惨。
zhèng shì wū lòu gèng zāo lián yè yǔ chuán chí yòu yù dǎ tóu fēng
正是：屋漏更遭连夜雨，船迟又遇打头风。
qiě shuō wáng yuán wài zì nà rì tīng xìn le zhào áng yán yǔ jiāng tíng xiù zhú chū yì yù jiù yào bǎ yù jie lìng pèi rén jiā
且说王员外自那日听信了赵昂言语，将廷秀逐出，意欲就要把玉姐另配人家。
yī lái kǒng tíng xiù yǒu yán èr lái pà rén fěi yì wèi gǎn biàn xíng
一来恐廷秀有言，二来怕人诽议，未敢便行。
cì hòu wén de tíng xiù dì xiōng wǎng zhèn jiāng àn yuàn gào zhuàng zhī dào tā gào lài qīn zhè jié lǎo dà zháo máng kǒu suī bù yán àn zì chāi rén dǎ tīng
次后闻得廷秀弟兄往镇江按院告状，只道他告赖亲这节，老大着忙，口虽不言，暗自差人打听。
jiàn jiàn zhī de èr zi qù hòu bù zhī sǐ huó cún wáng
渐渐知得二子去后，不知死活存亡。
yǒu le zhè gè xiāo hào bù shèng huān xǐ jí yāng méi xún qīn
有了这个消耗，不胜欢喜，即央媒寻亲。
méi rén dé le zhè jù kǒu fēng hù xiāng chuán shuō kāi qù
媒人得了这句口风，互相传说开去。
nèi xiē rén jiā zhǐ tān wáng yuán wài shì gè wú zi fù wēng nà guǎn céng jīng zhāo guò yǎng xù shù rì jiān jiù yǒu jǐ shí jiā lái xiāng qiú
那些人家只贪王员外是个无子富翁，那管曾经招过养婿，数日间就有几十家来相求。
yù jie chū shí jiàn zhú chū tíng xiù yǐ shì wú xiàn fán nǎo hái zhǐ wàng fù qīn yuán shōu liú huí lái zǒng rán bù liú huí jiā shào bù dé jià qù chéng qīn
玉姐初时见逐出廷秀，已是无限烦恼，还指望父亲原收留回来，总然不留回家，少不得嫁去成亲。
hòu lái wēi wén de yǒu bù hǎo de xìn xi yě hái bàn xìn bàn yí
后来微闻得有不好的信息，也还半信半疑。
jīn fān jiàn fù qīn liú shuǐ xuǎn zé rén jiā gǎi jià liào xiǎng tíng xiù sǐ shì shí le
今番见父亲流水选择人家改嫁，料想廷秀死是实了。
yě pà bù de xiū chǐ fàng shēng kū shàng lóu qù
也怕不得羞耻，放声哭上楼去。
yuán lái wáng yuán wài de fáng wū què shì yī jiān lóu zi xià biān lǎo fū qī shuì chù lóu shàng nǎi yù jie wò shì
原来王员外的房屋，却是一间楼子，下边老夫妻睡处，楼上乃玉姐卧室。
dāng xià yù jie zài lóu shàng tí kū sòng lái chá fàn yě bù kěn chī
当下玉姐在楼上啼哭，送来茶饭也不肯吃。
tā xiǎng dào wǒ jīn suī wèi chéng qīn què yě cóng yòu fū qī
他想道：“我今虽未成亲，却也从幼夫妻。
tā zǒng wú lù yāo wáng wǒ qǐ kě tōu shēng gǎi jié
他总无禄夭亡，我岂可偷生改节！
mò shuō shēng qián bèi rén tuò jià jiù shì sǐ hòu yì yǒu hé yán jiàn bǐ
莫说生前被人唾驾，就是死后亦有何颜见彼！
yǔ qí rěn chǐ gǒu huó hé bù cóng róng jiù sǐ
与其忍耻苟活，何不从容就死。
yī zé yǔ zhàng fū zhēng qì èr zé jiàn wǒ zhè diǎn zhēn xīn
一则与丈夫争气，二则见我这点真心。
zhǐ yǒu mǔ qīn fàng tā bù xià
只有母亲放他不下。
shì dào rú jīn yě shuō bù dé le
事到如今，也说不得了。
xiǎng yī huí kū yī huí jiàn jiàn kū de qián shēng bù jiē hòu qì
”想一回，哭一回，渐渐哭得前声不接后气。
nà xú shì bǎ tā dàng zuò zhǎng shàng zhī zhū jiàn kū de nèn bān mú yàng jí dé wú fǎ kě zhì kǒu zhōng lián lián de quàn tā mò yào kū
那徐氏把他当做掌上之珠，见哭得恁般模样，急得无法可治，口中连连的劝他：“莫要哭。
qiě shuō wéi shèn yuán gù
且说为甚缘故？
zì jǐ què yòu bí tì yǎn lèi liú shuǐ tǎng chū lái
”自己却又鼻涕眼泪流水淌出来。
yù jie zhǐ de cóng shí shuō chū
玉姐只得从实说出。
xú shì quàn dào r bú yào cǎi nà lǎo méi zhì qì
徐氏劝道：“儿，不要睬那老没志气！
fán shì yǒu wǒ zài cǐ zuò zhǔ
凡事有我在此做主。
míng rì jiù chāi rén qù fǎng wèn sān guān xià luò
明日就差人去访问三官下落。
shè huò tā yǒu xiē shān gāo shuǐ dī hǎo dǎi jiāng jiā yè fēn yī bàn yǔ nǐ shǒu jié
设或他有些山高水低，好歹将家业分一半与你守节。
ruò lǎo méi zhì qì zhí yì yào bǎ nǐ gǎi jià wǒ pīn de yǔ tā xìng mìng xiāng bó
若老没志气执意要把你改嫁，我拚得与他性命相搏。
yòu duì yā huán dào kuài qù jiào yuán wài lái shuō gè míng bái
”又对丫鬟道：“快去叫员外来，说个明白。
yòu fēn cǔn tǎng yǒu rén zài bǐ mò shuō bié huà
”又分忖：“倘有人在彼，莫说别话。
yā huán jí máng máng de lái qǐng
”丫鬟急忙忙的来请。
shuí xiǎng wáng yuán wài yīn yǒu gè méi rén shuō yí gè xīn jìn xué xiǎo xiù cái lái qiú qīn
谁想王员外因有个媒人说：一个新进学小秀才来求亲。
wén de cái mào yòu měi qiě shì míng mén jiù zú shí fēn zhòng yì
闻得才貌又美，且是名门旧族，十分中意。
kuǎn liú méi rén jiǔ fàn zhèng shuō de nóng yàn yǐn de gāo xìng
款留媒人酒饭，正说得浓酽，饮得高兴。
yā huán shuō shēng yuàn jūn xiāng qǐng zhǐ dāng ěr biān fēng rú hé kěn zǒu qǐ shēn
丫鬟说声院君相请，只当耳边风，如何肯走起身。
yā huán zhàn gōu tuǐ suān jiǎo má zhǐ de jìn qù huí fù
丫鬟站勾腿酸脚麻，只得进去回复。
xú shì bǎi bān kǔ quàn gāng gāng lüè zhǐ yòu jiā gè zhào áng lǎo pó wén shàng lóu lái chóng xīn kū qǐ
徐氏百般苦劝，刚刚略止，又加个赵昂老婆闻上楼来，重新哭起。
nǐ dào què shì wèi hé
你道却是为何？
nà zhào áng bǎi bù le zhāng quán gǎn zhú le tíng xiù hái yào suàn jì sǐ le yù jie dú tūn jiā yè yīn wú jī huì wèi zēng xià shǒu
那赵昂摆布了张权，赶逐了廷秀，还要算计死了玉姐，独吞家业，因无机会，未曾下手。
jīn jiàn wáng yuán wài lìng zé rén pǐ pèi mǎn huái bù lè yòu méi gè jì cè zǔ dǎng zài fáng yǔ lǎo pó shāng yì
今见王员外另择人匹配，满怀不乐，又没个计策阻挡，在房与老婆商议。
zhè shí tīng de yù jie bù yuàn zài lóu tí kū què bù zhèng zhōng qí yì
这时听得玉姐不愿，在楼啼哭，却不正中其意！
gù cǐ ruì jie zǒu lái gù yì shuō dào mèi zǐ nǐ rú hé bù zhī hǎo dǎi
故此瑞姐走来，故意说道：“妹子，你如何不知好歹？
dāng chū diē diē yī shí méi zhì qì bǎ nǐ pèi gè mù jiàng zhī zǐ diàn rǔ mén fēng rú jīn qù le lìng pèi gè mén dāng hù duì rén jiā nǎi shì nǐ wàn fēn zào huà le rú hé fǎn nèn dì kū qì
当初爹爹一时没志气，把你配个木匠之子，玷辱门风，如今去了，另配个门当户对人家，乃是你万分造化了，如何反恁地哭泣？
nán dào zuò qiáng dào de xí fù mù jiàng de lǎo pó dào shèng sì yǒu míng chēng rén jiā bù chéng
难道做强盗的媳妇，木匠的老婆，到胜似有名称人家不成？
yù jie bèi zhè jǐ jù huà xiū de mǎn miàn tòng hóng diān dǎo dà kū qǐ lái
”玉姐被这几句话，羞得满面通红，颠倒大哭起来。
xú shì xīn zhōng yǐ shì bú yuè
徐氏心中已是不悦。
ruì jie hái bù dá shí wù chě zuò niáng de dào bàn biān dī dī shuō dào mǔ qīn mò bù mèi zǐ yǔ nà xiǎo shā cái bèi dì lǐ zuò xià xiē qī qiao gòu dàng gù cǐ zhè bān qiān guà
瑞姐还不达时务，扯做娘的到半边，低低说道：“母亲，莫不妹子与那小杀才，背地里做下些蹊跷勾当，故此这般牵挂？
zhǐ zhè jù huà nǎo de xú shì liǎng tài yáng huǒ xīng zhí bào bǎ ruì jie pī miàn yī cuì
”只这句话，恼得徐氏两太阳火星直爆，把瑞姐劈面一啐。
yòu kǒng pà qì huài le yù jie bù gǎn míng shuō zhǐ dào nǐ shì tóng bāo jiě mèi bù huái gè hǎo niàn
又恐怕气坏了玉姐，不敢明说，止道：“你是同胞姐妹，不怀个好念。
wǒ fāng quàn de tā zhù què zǒu lái jī de chóng fù tí kū hái yào fàng nèn bān lěng pì
我方劝得他住，却走来激得重复啼哭，还要放恁般冷屁！
yóu tā shì qiáng dào xí fù mù jiàng lǎo pó bà le zhe nǐ shén jí hú yán luàn yǔ
由他是强盗媳妇，木匠老婆罢了，着你甚急，胡言乱语！
ruì jie bèi niang zhè chǎng qiǎng bái xiū cán wú dì lián máng xià lóu yī tóu zǒu yī tóu shuō dào hù duǎn de hǎo
”瑞姐被娘这场抢白，羞惭无地，连忙下楼，一头走一头说道：“护短得好！
zhǐ pà zǒu jǐn tiān xià yě méi jiàn rén jiā yǒu zhè yàng wú chǐ guī nǚ
只怕走尽天下，也没见人家有这样无耻闺女。
zǎo shì bù céng zuò qīn biàn nèn bān téng lǎo gōng
早是不曾做亲，便恁般疼老公。
ruò shì shēng nán yù nǚ de zhēn gè yào tóng sǐ hé guān cái li
若是生男育女的，真个要同死合棺材哩。
kuī tā dào zhèng dé yī fù hǎo lǎo liǎn pí quán méi yī háo xiū chǐ
亏他到挣得一副好老脸皮，全没一毫羞耻。
jiā qī jiā bā yí lù rǎng qù míng míng yào qì yù jie shàng lù
”夹七夹八一路嚷去，明明要气玉姐上路。
xú shì pà de hé qì yóu tā zì shuō zhǐ zuò bù tīng jiàn
徐氏怕得合气，由他自说，只做不听见。
yù jie zhèng kū de tóu hūn yǎn àn quán bù jué de
玉姐正哭得头昏眼暗，全不觉得。
kàn kàn dào wǎn wáng yuán wài chī de làn zuì
看看到晚，王员外吃得烂醉。
xiǎo sī fú jìn lái zì qù shuì le jìng bù zhī nǚ ér zhèi xiē yuán gù
小厮扶进来，自去睡了，竟不知女儿这些缘故。
xú shì péi bàn yù jie zuò zhì gèng yú jiàn jiàn shén sī kùn juàn shuì yǎn méng lóng dǎ áo bú zhù xiàng yù jie dào r bù xiāo fán nǎo zǒng zài míng zǎo hái nǐ gè jué liè
徐氏陪伴玉姐坐至更余，渐渐神思困倦，睡眼朦胧，打熬不住，向玉姐道：“儿，不消烦恼，总在明早，还你个决裂。
yè shēn le qù shuì ba
夜深了，去睡罢。
tuī zhì chuáng shàng chú qù zān chāi hé yī qìn zài bèi lǐ xià le zhàng màn
”推至床上，除去簪钗，和衣搇在被里，下了帐幔。
yòu fēn fù yā huán men zhào guǎn huǒ zhú
又分付丫鬟们照管火烛。
dà fán rén jiā shǐ nǚ jí shì tān mián lǎn zuò shí gè lǐ biān nán de yí gè zhǎng jùn xú shì fáng zhōng gòng yǒu qī bā gè yā huán yǒu sān gè tiē shēn fú shì yù jie de jiù zài lóu shàng shuì wò
大凡人家使女，极是贪眠懒做，十个里边，难得一个长浚徐氏房中共有七八个丫鬟，有三个贴身伏侍玉姐的，就在楼上睡卧。
nà wǎn shǒu dào zhè shí hou yī gè gè ǎo yāo tū dù ba bù néng shuì wò jiàn xú shì quàn yù jie shuì le gè zì qù shōu shí jiā huǒ zhuān děng xú shì xià lóu guān shàng lóu mén jǐn qù shuì le
那晚守到这时候，一个个拗腰凸肚，巴不能睡卧，见徐氏劝玉姐睡了，各自去收拾家火，专等徐氏下楼，关上楼门，尽去睡了。
xú shì xià de lóu lái kàn wáng yuán wài zuì wò zhèng hān yě bù qù jīng dòng tā
徐氏下得楼来，看王员外醉卧正酣，也不去惊动他。
jiāng gè dēng huǒ sì miàn jiǎn diǎn yī biàn jiě yī jiù qǐn bù tí
将个灯火四面检点一遍，解衣就寝不题。
qiě shuō yù jie shuì zài chuáng shàng zhuǎn sī zhuǎn kǔ yòu xiǎng dào mǔ qīn suī zhè bān shuō wèi bì diē diē niàn tou ruò hé
且说玉姐睡在床上，转思转苦，又想道：“母亲虽这般说，未必爹爹念头若何。
zǒng shì yī le mǔ qīn dào hòu zhōng wú jié guǒ
总是依了母亲，到后终无结果。
yòu xiǎng qǐ mǔ qīn hū dì jiāng jiě jie qiǎng bái bì dìng yǒu shèn è huà shāng wǒ gù cǐ zhè bān fā nù
”又想起：“母亲忽地将姐姐抢白，必定有甚恶话伤我，故此这般发怒。
wǒ nǎi qīng qīng bái bái de rén hé kǔ bèi rén xiào chǐ
我乃清清白白的人，何苦被人笑耻！
bù rú sǐ le dào de gān jìng
不如死了，到得干净！
yòu kū le yí gè gēng cì tīng yā huán men dōu hōu hōu shuì shú lóu xià yě wú yī xiē shēng xī
又哭了一个更次，听丫鬟们都齁齁睡熟，楼下也无一些声息。
suì chōu shēn qǐ lái yī tóu kū yī tóu jiǎn qǐ yī tiáo hàn jīn zǒu dào zhōng jiān duó gè wù zǐ diàn jiǎo bǎ hàn jīn dā zài liáng shàng zuò gè quān er jiāng tóu tào rù
遂抽身起来，一头哭，一头检起一条汗巾，走到中间，掇个杌子垫脚，把汗巾搭在梁上做个圈儿，将头套入。
liǎng jiǎo dēng kōng wū hū āi zāi
两脚登空，呜呼哀哉！
zhèng shì nán jiāng yōu hèn hé rén shuō yuàn xiàng quán tái su zhàng fū
正是：难将幽恨和人说，愿向泉台诉丈夫。
yě shì yù jie mìng bù gāi jué
也是玉姐命不该绝。
gāng shàng de diào bù xiǎng yí gè yā huán yīn rì jiān yù jie bú yào chī fàn mán zhe nà liǎng gè yā huán sī zì shōu qù jìn qíng bǎo dàn
刚上得吊，不想一个丫鬟，因日间玉姐不要吃饭，瞒着那两个丫鬟，私自收去，尽情饱啖。
dào wǎn shàng yè fàn yì shì rú cǐ
到晚上，夜饭亦是如此。
shuì dào yè bàn xīn xiōng zhàng mǎn dù fù téng tòng qǐ shēn chū gōng chuáng biān què mō bù zháo le jìng tǒng
睡到夜半，心胸涨满，肚腹疼痛，起身出恭，床边却摸不着了净桶。
nà gōng yòu shí fēn jǐn jí jiào kǔ lián lián
那恭又十分紧急，叫苦连连。
yuán lái qǐ chū xìng jí shí yào shuì wàng jì dān de xīn xià xiǎng zhe jīng chì tiáo tiáo pǎo qù xún nà jìng tǒng
原来起初性急时要睡，忘记担得，心下想着，精赤条条，跑去寻那净桶。
yīn shuì de yǎn mù hūn mí dēng yòu bàn míng bàn miè yòu kàn jiàn yù jie guà zài liáng jiān xīn huāng yì jí pū de zhuàng zhe lián wù zǐ diē dǎo lóu bǎn shàng
因睡得眼目昏迷，灯又半明半灭，又看见玉姐挂在梁间，心慌意急，扑的撞着，连杌子跌倒楼板上。
yī shēng xiǎng liàng lóu xià xú shì hé yā huán men dōu cóng mèng zhōng jīng jué
一声响亮，楼下徐氏和丫鬟们，都从梦中惊觉。
wáng yuán wài shì gè zuì hàn yě xià xǐng le máng wèn lóu shàng shén me xiǎng
王员外是个醉汉，也吓醒了，忙问：“楼上什么响？
nà yā huán zhè yī jiāo diē qù wù zǐ kē zhe le xiǎo fù dà xiǎo biàn qí liú sā zuò yī dì gǔn zuò yī shēn tái tóu zǐ xì kàn shí xià de jiào shēng bù hǎo le
”那丫鬟这一交跌去杌子，磕着了小腹，大小便齐流，撒做一地，滚做一身，抬头仔细看时，吓得叫声：“不好了！
yù jie diào sǐ
玉姐吊死！
wáng yuán wài wén yán jīng dé yī dī jiǔ yě wú le zhí tiào qǐ shēn yī miàn xún yī fú yī miàn wèn dào zhè shì wèi hé
王员外闻言，惊得一滴酒也无了，直跳起身，一面寻衣服，一面问道：“这是为何？
xú shì yī shēng r yī shēng ròu kū dào dōu shì nǐ zhè lǎo tiān shā de hài le tā
”徐氏一声儿，一声肉，哭道：“都是你这老天杀的害了他！
hái wèn nèn de
还问恁的？
wáng yuán wài méi xīn cháng zài wèn máng máng de xún yī fú zhī zài shǒu biān hùn guò nà lǐ xún dé chū gè tóu nǎo
”王员外没心肠再问，忙忙的寻衣服，只在手边混过，那里寻得出个头脑。
ǒu chě zhe xú shì yī jiàn ǎo zi bù guǎn sān qī èr shí yī pī zài shēn shàng
偶扯着徐氏一件袄子，不管三七二十一，披在身上。
yòu xún bú jiàn xié zǐ chì zhe jiǎo gǎn shàng lóu qù
又寻不见鞋子，赤着脚赶上楼去。
xú shì zhǐ mō le yī tiáo qún zi què méi yǒu shàng shēn yī fú
徐氏止摸了一条裙子，却没有上身衣服。
zhǐ de bǎ yī tiáo dān bèi juǎn zài shēn shàng dào tuō zhe wáng yuán wài de xié r suí hòu yī bù yī diē yě kū shàng lái
只得把一条单被，卷在身上，到拖着王员外的鞋儿，随后一步一跌，也哭上来。
nà lǎo ér zhe le jí zǒu dào lóu tī zhōng jiān yī jiǎo tà cuò gǔ lù lù gǔn xià qù yòu zhuàng zhe xú shì liǎng gè zhí diē dào dǐ jiǎo zuò yī tuán
那老儿着了急，走到楼梯中间，一脚踏错，谷碌碌滚下去，又撞着徐氏，两个直跌到底，绞做一团。
yě gù bu de shēn shàng téng tòng pá qǐ lái wàng shàng yòu pǎo
也顾不得身上疼痛，爬起来望上又跑。
nà mén què hái bì zhe liǎng gè quán tou rú fā lèi bān luàn dǎ
那门却还闭着，两个拳头如发擂般乱打。
lóu shàng lóu xià yā huán yī qí qǐ shēn yě yǒu xún zhe qún zi bú jiàn bù shān de yě yǒu mō le bù shān bú jiàn kù zi de yě yǒu liǎng zhǐ jiǎo chuān zài yí gè kù guǎn lǐ de yě yǒu fǎn pī le yī fú mō bù zháo xiù zi de
楼上楼下丫鬟一齐起身，也有寻着裙子不见布衫的，也有摸了布衫不见裤子的，也有两只脚穿在一个裤管里的，也有反披了衣服摸不着袖子的。
dōng chě xī zhuāi nǐ duó wǒ zhēng fēn fēn luàn rǎng
东扯西拽，你夺我争，纷纷乱嚷。
nà sā fèn de yā huán yě zì kāi mǒ shēn zi xún mì yī fú jìng bù kāi mén
那撒粪的丫鬟也自揩抹身子，寻觅衣服，竟不开门。
wáng yuán wài dǎ de jí le sān gè yā huán dōu tí zhuó yī fú lái kāi
王员外打得急了，三个丫鬟，都提着衣服来开。
lǎo fū qī tuī mén jìn qù xú shì wàng jiàn nǚ ér zhè gè mú yàng xīn cháng bèng liè fàng shēng dà kū
老夫妻推门进去，徐氏望见女儿这个模样，心肠迸裂，放声大哭。
dào dǐ nán zǐ hàn yǒu xiē jiàn shí wáng yuán wài rěn zhù le kū qì gǎn xiàng qián jiāng shǒu zài shēn shàng yī mō biàn tǐ huǒ rè hóu jiān sī jiāng jiāng tán xiǎng jiào dào mā ma mò yào kū hái kě jiù de
到底男子汉有些见识，王员外忍住了哭泣，赶向前将手在身上一摸，遍体火热，喉间厮摪摪痰响，叫道：“妈妈莫要哭，还可救得！
biàn shuāng shǒu bào zhù jiào yā huán ná qǐ wù zǐ shǎng qù jiě fàng
便双手抱住，叫丫鬟拿起杌子上去解放。
yī miàn yòu jiào shàn xiē gǔn tāng lái
一面又叫扇些滚汤来。
xú shì wén shuō hái kě jiù de zhēn gè shōu le yǎn lèi diǎn gè dēng lái zhào zhe
徐氏闻说还可救得，真个收了眼泪，点个灯来照着。
nà yā huán fú qǐ wù zǐ niē zhe yī shǒu ā zā xiàng bí biān yī wén chòu qì nán dāng jí jiào dào wù shàng zěn yǒu xǔ duō wū huì
那丫鬟扶起杌子，捏着一手腌臜，向鼻边一闻，臭气难当，急叫道：“杌上怎有许多污秽？
qià hǎo xú shì jiāng dēng lái zhào jiàn yī dì niào fèn
”恰好徐氏将灯来照，见一地尿粪。
wáng yuán wài tà zài zhōng jiān hái bù zhī de
王员外踏在中间，还不知得。
xú shì zhǐ rèn shì nǚ ér sā de jiāng huǒ wàng xià yī piě zhè dōng xī yě chū le hái yǒu shén jiù
徐氏只认是女儿撒的，将火望下一撇：“这东西也出了，还有甚救！
yòu kū qǐ lái
”又哭起来。
yuán lái yì sǐ de rén ruò dà xiǎo biàn zǒu le biàn jiù bù dé
元来缢死的人若大小便走了，便救不得。
dāng xià wáng yuán wài dào mò guǎn tā
当下王员外道：“莫管他！
qiě fàng xià lái kàn
且放下来看。
yā huán dài zhe yī shǒu ā zā zhàn shǎng qù jiě fàng xīn huāng shǒu ruǎn rú hé jiě de kāi
”丫鬟带着一手腌臜，站上去解放，心慌手软，如何解得开。
wáng yuán wài bù nài fán jiào yā huán xún bǐng dāo lái jiāng hàn jīn gē duàn bào xiàng chuáng shàng qīng qīng fàng kāi hóu jiān sǐ jié jiào xú shì zuǐ duì zuǐ dǎ qì
王员外不耐烦，叫丫鬟寻柄刀来，将汗巾割断，抱向床上，轻轻放开喉间死结，叫徐氏嘴对嘴打气。
lián lián dǎ le shí shù kǒu qì zhī jiàn yān hóu qì zhuǎn shǒu zú zhǎn shī
连连打了十数口气，只见咽喉气转，手足展施。
yòu guàn le jǐ kǒu gǔn tāng jiàn jiàn sū xǐng hái wū wū ér kū
又灌了几口滚汤，渐渐苏醒，还呜呜而哭。
xú shì yě kū dào qǐ xiān wǒ zěn yàng shuō le rú hé yòu shēng cǐ duǎn jiàn
徐氏也哭道：“起先我怎样说了，如何又生此短见？
yù jie kū dào r rú cǐ bó mìng zǒng shēng yú shì yě shì tú rán
”玉姐哭道：“儿如此薄命，总生于世，也是徒然！
bù rú sǐ xiū
不如死休！
wáng yuán wài fāng wèn xú shì dào shì lái shuō wǒ hài le tā nǐ qiě shuō gè míng bái
”王员外方问徐氏道：“适来说我害了他，你且说个明白。
xú shì jiāng nǚ ér bù kěn gǎi jié de shì shuō chū
”徐氏将女儿不肯改节的事说出。
wáng yuán wài dào nǐ zěn dì nèn bān zhí mí
王员外道：“你怎地恁般执迷！
xiàng rì wǒ yī shí jiàn bú dào zhuàn le nǐ zhōng shēn
向日我一时见不到，赚了你终身。
rú jīn chù shēng wú le xià luò bié pèi gāo mén nǎi wǒ de hǎo yì wèi hé fǎn zuò chū zhè děng shì lái xiǎn xiē bǎ wǒ xià sǐ
如今畜生无了下落，别配高门，乃我的好意，为何反做出这等事来，险些把我吓死！
yù jie yě bù dā yìng yī wèi kū qì
”玉姐也不答应，一味哭泣。
xú shì rǎng dào lǎo wú zhī
徐氏嚷道：“老无知！
nǐ dāng chū chēng zàn tíng xiù xǔ duō hǎo chù fāng guò jì wèi zi yòu zhāo zhuì wèi xù dōu shì zì jǐ zhǔ zhāng méi yǒu rén cuān duō
你当初称赞廷秀许多好处，方过继为子，又招赘为婿，都是自己主张，没有人撺掇。
hòu lái hǎo duān duān zài jiā yě bú jiàn yǒu shèn bù zhǎng jùn yòu bù zhī tīng le nà gè hèng sǐ zéi de shuō huà gāng dào jiā biàn gǎn zhú chū qù zhì shǐ wú gè xià luò
后来好端端在家，也不见有甚不长俊，又不知听了那个横死贼的说话，刚到家，便赶逐出去，致使无个下落。
zòng huò zhēn gè sǐ le yě gé yī nián bàn zǎi kàn nǚ ér zhì xiàng rán hòu zhuó liàng ér xíng
纵或真个死了，也隔一年半载，看女儿志向，然后酌量而行。
hé kuàng mù jīn wèi zhī shēng sǐ biàn mán zhe wǒ nào hōng hōng xún méi shuō qīn jiào tā rú hé bù qì
何况目今未知生死，便瞒着我闹轰轰寻媒说亲，教他如何不气！
zǎo shì jiù xǐng le hái hǎo tǎng rán wán le zhàng què zěn dì chù
早是救醒了还好，倘然完了帐，却怎地处？
rú jīn nǐ kuài xiū le zhè niàn tou chāi rén sì xià xún fǎng
如今你快休了这念头，差人四下寻访。
ruò hái wú yàng bù xiāo shuō qǐ
若还无恙，不消说起。
shè huò zhēn yǒu bù hǎo xiāo xī bǎ jiā yè fēn yī bàn yǔ tā shǒu jié
设或真有不好消息，把家业分一半，与他守节。
rú ruò bù tīng wǒ yán yǔ bī pò nǚ ér yī chà liǎng é yǔ nǐ gān xiū bù dé
如若不听我言语，逼迫女儿一差两讹，与你干休不得！
wáng yuán wài jiàn nǚ ér zhè bān zhí xìng zhǐ de hán hu dā yìng xià lóu qù le
”王员外见女儿这般执性，只得含糊答应，下楼去了。
xú shì yòu duì yù jie dào wǒ yǐ shuō míng le bù pà tā bù tīng
徐氏又对玉姐道：“我已说明了，不怕他不听。
mò yào kū ba
莫要哭罢！
qiě tuō qù ā zā yī fú shuì yī jiào jiāng xī shēn zi
且脱去腌臜衣服睡一觉，将息身子。
yě bù guǎn yù jie kěn bù kěn liú shuǐ bǎ yī dài luàn chě
”也不管玉姐肯不肯，流水把衣带乱扯。
yù jie bèi niang bī bù guò zhǐ de tuō yī shuì wò
玉姐被娘逼不过，只得脱衣睡卧。
luàn dào tiān míng kàn yī fú shàng bìng wú yī háo wū huì
乱到天明，看衣服上并无一毫污秽。
nà yā huán yǐn mán bù guò fāng cái shí shuō
那丫鬟隐瞒不过，方才实说。
zhòng yā huán xiào de gōu zuǐ wāi
众丫鬟笑得勾嘴歪。
zì cǐ zhī hòu yù jie zhù zài lóu shàng rú xiū xíng yì bān zú jì bù zǒu xià lái
自此之后，玉姐住在楼上，如修行一般，足迹不走下来。
wáng yuán wài suī bù chà rén xún mì tíng xiù jiāng qīn shì yě zhǐ de gé guò yī biān
王员外虽不差人寻觅廷秀，将亲事也只得阁过一边。
xú shì kǒng nǚ ér yòu nòng zhè gè bǎ xì zì jǐ bàn tā shuì wò cùn bù bù lí
徐氏恐女儿又弄这个把戏，自己伴他睡卧，寸步不离。
jiàn zhàng fū bù zháo jí xún wèn sī zì shǎng le jiā rén yín zi chà tā tǐ fǎng
见丈夫不着急寻问，私自赏了家人银子，差他体访。
yòu jiào qù yǔ chén shì tǎo gè xiāo hào
又教去与陈氏讨个消耗。
zhèng shì dàn yuàn yìng shí hái de jiàn xū zhī shèng sì yuè yáng jīn
正是：但愿应时还得见，须知胜似岳阳金。
qiě shuō zhào áng de lǎo pó bèi zuò niáng de qiǎng bái xià lóu yí lù è yán è yǔ zhí rǎng dào zì jǐ fáng zhōng shuō xiàng zhàng fū
且说赵昂的老婆被做娘的抢白下楼，一路恶言恶语，直嚷到自己房中，说向丈夫。
yòu dào rú jīn zǒng shì zhuā pò liǎn le dài wǒ cháo yī jù mù yī jù hǎo dǎi sòng zhè yā tou shàng lù
又道：“如今总是抓破脸了，待我朝一句，暮一句，好歹送这丫头上路。
dào cì zǎo wén de yù jie shàng diào zhī shì xīn zhōng àn xǐ jiǎ yì zǒu lái ān wèi bèi dì lǐ zhī zài wáng yuán wài miàn qián lěng yán suān yǔ tiǎo bō
”到次早，闻得玉姐上吊之事，心中暗喜，假意走来安慰，背地里只在王员外面前冷言酸语挑拨。
yòu qiāo dì jiāng qián chāo mǎi zhǔ yù jie shēn biān yā huán fēn fù rú xià cì shàng diào yóu tā zì sǐ mò yào shēng zhāng
又悄地将钱钞买嘱玉姐身边丫鬟，分付如下次上吊，由他自死，莫要声张。
yòu dǎ tīng de xú shì chāi rén xún fǎng tíng xiù yě duō jiāng yín liǎng mǎi dìng zhǐ shuō wú chǔ xún mì
又打听得徐氏差人寻访廷秀，也多将银两买定，只说无处寻觅。
zhào áng jiàn le zhàng rén mǎ qián jiàn jiǎ yīn qín suí fēng dǎo duò duō tún pěng pì qǔ tā de huān xīn
赵昂见了丈人，马前健假殷勤，随风倒舵，掇臀捧屁，取他的欢心。
wáng yuán wài yòu wèi yù jie yào shǒu zhe tíng xiù chù nǎo le xìng zi dào ài zhe zhào áng fū fù xiǎo xīn rè nào měi shì yán tīng jì cóng
王员外又为玉姐要守着廷秀，触恼了性子，到爱着赵昂夫妇小心热闹，每事言听计从。
zhào áng zhū sè chèn yì zì bù bì shuō zhǐ yǒu yī jiàn shì zài xīn shàng dǎ jiǎo
赵昂诸色趁意，自不必说，只有一件事在心上打搅。
nǐ dào shì shèn de shì
你道是甚的事？
nǎi shì yáng hóng de zhè chǎng shì
乃是杨洪的这场事。
nà yáng hóng yīn yǔ tā gàn le liǎng zhuāng dà shì bù shí lái xū suǒ
那杨洪因与他干了两桩大事，不时来需索。
zhào áng chū shí dǎ fā le jǐ cì
赵昂初时打发了几次。
hòu lái pō jué yàn fán zhǐ shì nán hǎo tuī tuō
后来颇觉厌烦，只是难好推托。
jí zhì sòng yǔ què yòu zhēng duō jìng guǎ
及至送与，却又争多竞寡。
luò hòu huí le liǎng sān biàn yáng hóng xīn zhōng huái hèn kǒu chū yuàn yán
落后回了两三遍，杨洪心中怀恨，口出怨言。
zhào áng kǒng zǒu lòu le xiāo xī bèi zhàng rén zhī de rěn zhe qì yī yuán kuì sòng
赵昂恐走漏了消息，被丈人知得，忍着气依原馈送。
yáng hóng jiàn tā hài pà yī fà lái de qín le
杨洪见他害怕，一发来得勤了。
zhào áng wú kě nài hé xiǎng yào chū qù duǒ bì jǐ shí
赵昂无可奈何，想要出去躲避几时。
qià hǎo wáng yuán wài yòu diǎn zháo bái liáng jiě hù chèn zhè gè jī huì yǔ zhàng rén shāng yì yào wǎng jīng zhōng xuǎn guān yuàn dài qù jiě liáng yī jǔ liǎng biàn
恰好王员外又点着白粮解户，趁这个机会与丈人商议，要往京中选官，愿代去解粮，一举两便。
wáng yuán wài wén nǚ xù yào qù xuǎn guān nǎi shì měi shì yòu tì le zhè fān láo lù rú hé bù kěn
王员外闻女婿要去选官，乃是美事，又替了这番劳禄，如何不肯。
yòu yǔ zhàng rén yào le qiān jīn wèi gàn quē zhī yòng
又与丈人要了千金，为干缺之用。
qīn péng jiàn xíng yǐ bì lín qī yòu qù ān fàng le yáng hóng fāng cái shàng lù
亲朋饯行已毕，临期又去安放了杨洪，方才上路。
huà fēn liǎng tóu
话分两头。
zài shuō zhāng tíng xiù zài nán jīng zuò xì jiāng jìn yī nián bù dé guī jiā
再说张廷秀在南京做戏，将近一年，不得归家。
yī rì yǒu lǐ bù yī wèi guān zhǎng huàn qù chéng yìng
一日，有礼部一位官长唤去承应。
nà guān zhǎng xìng shào míng chéng ēn jìn shì chū shēn guān wèi lǐ bù zhǔ shì běn guàn zhè jiāng tāi zhōu fǔ níng hǎi xiàn rén shì
那官长姓邵名承恩，进士出身，官为礼部主事，本贯浙江台州府宁海县人氏。
fū rén zhū shì shēng yù shù tāi zhǐ liú dé yī gè nǚ ér nián fāng yī shí wǔ suì gōng róng xián dé jù quán
夫人朱氏，生育数胎，止留得一个女儿，年方一十五岁，工容贤德俱全。
nà rì què shì shào ye liù shí dàn chén tóng liáo chēng hè kāi yán kuǎn dài
那日却是邵爷六十诞辰，同僚称贺，开筵款待。
tíng xiù dāng chǎng bàn yǎn què rú zhēn de yì bān mǎn zuò chēng zàn
廷秀当场扮演，却如真的一般，满座称赞。
nà shào ye shēn tōng xiāng fǎ jiàn tíng xiù xiàng mào táng táng hòu lái bì yǒu hǎo chù
那邵爷深通相法，见廷秀相貌堂堂，后来必有好处；
yòu kǒng kàn cuò le dào bàn běn shí huàn tíng xiù jìn qián zǐ xì yī guān guǒ shì gè wèi fā jī de gōng qīng zhǐ kě xī luò yú xià jiàn
又恐看错了，到半本时，唤廷秀近前仔细一观，果是个未发积的公卿，只可惜落于下贱。
wèn le xìng míng àn zì liú yì
问了姓名，暗自留意。
dào jiǔ lán rén sàn fēn fù zhòng xì zǐ dōu qù zhǐ liú zhèng shēng zài cǐ chéng yìng fū rén míng rì chāi rén sòng lái
到酒阑人散，分付众戏子都去，止留正生在此，承应夫人，明日差人送来。
pān zhōng kǒng tíng xiù tuō shēn qù le mǎn huái bù yù zěn nài guān fǔ fēn fù kě gǎn bù yī
潘忠恐廷秀脱身去了，满怀不欲，怎奈官府分付，可敢不依！
lián shēng dā yìng
连声答应。
yǐn zháo yī bān tú dì zì qù
引着一班徒弟自去。
tíng xiù suí zhe shào ye zhí dào hòu táng
廷秀随着邵爷直到后堂。
zhī jiàn táng zhōng dēng zhú huī huáng bǎi zhe yán xí fū rén tóng xiǎo jiě xiàng qián xiāng yíng
只见堂中灯烛辉煌，摆着筵席，夫人同小姐向前相迎。
zhòng jiā rén gè zì yuǎn yuǎn zhàn lì
众家人各自远远站立。
tíng xiù yě lì zài bàn biān
廷秀也立在半边。
táng zhōng fú shì jù shì yā huán zhī bèi
堂中伏侍，俱是丫鬟之辈。
xiān shì xiǎo jiě bài shòu rán hòu fū rén bǎ zhǎn chēng qìng
先是小姐拜寿，然后夫人把盏称庆。
shào ye huí jìng guò le fāng cái jiù zuò huàn tíng xiù kòu jiàn fū rén zài páng chàng qǔ
邵爷回敬过了，方才就坐，唤廷秀叩见夫人，在旁唱曲。
tíng xiù chàng le yī tào shào ye wèn dào zhāng tíng xiù wǒ kàn nǐ xiàng mào kuí wú jué fēi xià liú zhī rén
廷秀唱了一套，邵爷问道：“张廷秀，我看你相貌魁梧，决非下流之人。
nǐ qiě shí shuō shì hé chǔ rén shì
你且实说：是何处人氏？
jīn nián jǐ suì le
今年几岁了？
wéi shèn xí cǐ xià jiàn zhī shì
为甚习此下贱之事？
xì xì shuō lái wǒ zì yǒu chǔ
细细说来，我自有处。
tíng xiù jiàn wèn xiàng qián xì su qián hòu shǐ mò gēn yóu yòu dào xiǎo de nián jì shí bā rú jīn bàn xì shí chū wú nài fēi shì gān xīn wèi cǐ
”廷秀见问，向前细诉前后始末根由，又道：“小的年纪十八，如今扮戏，实出无奈，非是甘心为此。
shào ye wén yán jiē tàn liáng jiǔ nǎi dào yuán lái nǐ bào cǐ dà yuān
”邵爷闻言，嗟叹良久，乃道：“原来你抱此大冤。
jīn ruò liú wèi xì zǐ nà yǒu chū tóu zhī rì
今若流为戏子，那有出头之日！
jì huì dú shū bì néng shī cí suí yì zuò yī shǒu lái kàn shì hé rú
既会读书，必能诗词，随意作一首来，看是何如。
jí lìng zuǒ yòu qǔ guò wén fáng sì bǎo fàng zài páng biān yī zhī zhuó shàng
”即令左右取过文房四宝，放在旁边一只卓上。
tíng xiù niān qǐ bǐ lái bù jiě sī suǒ qǐng kè ér chéng chéng shàng
廷秀拈起笔来，不解思索，顷刻而成，呈上。
shào ye jǔ mù guān kàn nǎi shì yī shǒu shòu cí cí míng qiān qiū suì cí yún qióng tái qí cǎo xuán hè xiáng yún biǎo huá yán shàng shēng gē rào
邵爷举目观看，乃是一首寿词，词名《千秋岁》，词云：琼台琪草，玄鹤翔云表，华筵上笙歌绕。
yù jīng yáo dǎo kè xiào ào qián kūn xiào qí pāi shǒu chàng dào cháng chūn rén bù lǎo
玉京瑶岛，客笑傲、乾坤校齐拍手唱道：长春人不老。
běi què lóng zhāng yào nán jí xiáng guāng zhào hǎi wū nèi chóu tiān le
北阙龙章耀，南极祥光照，海屋内、筹添了。
qīng niǎo xián jiān zhì chuán bào qún xian dào tóng sōng zhù wàn nián chēng shòu kǎo
青鸟衔笺至，传报群仙到，同嵩祝万年称寿考。
shào ye kàn le zhè cí bù shèng zhī xǐ lián shēng chēng hǎo nǎi dào fū rén cǐ zi cái mào jiān měi dìng yǒu gōng qīng zhī fēn
邵爷看了这词，不胜之喜，连声称好，乃道：“夫人，此子才貌兼美，定有公卿之分；
yì yù míng líng wèi zi fū rén yǐ wéi hé rú
意欲螟蛉为子，夫人以为何如？
fū rén dào cǐ nǎi měi shì yǒu hé bù kě
夫人道：“此乃美事，有何不可！
shào ye yǔ tíng xiù dào wǒ jīn nián yǐ liù shí shàng wú zǐ sì nǐ ruò kěn shí biàn qǐng gè xiān shēng jiào nǐ yě qiáng rú dāng chǎng xiàn chǒu
”邵爷与廷秀道：“我今年已六十，尚无子嗣，你若肯时，便请个先生教你，也强如当场献丑。
tíng xiù dào ruò de lǎo yé tí bá biàn shì zài shēng zhī ēn
”廷秀道：“若得老爷提拔，便是再生之恩。
dàn xiǎo rén chū shēn wēi jiàn kǒng wèi fù zǐ diàn rǔ lǎo yé
但小人出身微贱，恐为父子玷辱老爷。
shào ye dào hé chū cǐ yán
”邵爷道：“何出此言！
dāng xià sì shuāng bā bài rèn le fù mǔ yòu yǔ xiǎo jiě bài wèi jiě mèi
”当下四双八拜，认了父母，又与小姐拜为姐妹。
jiù bǎ yǐ zi zuò zài páng biān gǎi míng shào yì míng
就把椅子坐在旁边，改名邵翼明。
fēn fù jiā rén dōu chēng dà xiàng gōng
分付家人都称大相公；
rú yǒu wéi màn dìng xíng zhòng zé bù zài huà xià
如有违慢，定行重责，不在话下。
qiě shuō pān zhōng nà wǎn yǎn yě bù hé qīng zǎo biàn lái cì hou
且说潘忠那晚眼也不合，清早便来伺候。
děng dào wǔ shàng bú jiàn chū lái zhǐ de yāng mén shàng rén bǐng zhī
等到午上，不见出来，只得央门上人禀知。
shào ye huàn jìn qù shuō dào zhāng tíng xiù běn shì liáng jiā zhī zǐ bèi rén móu hài kuī nǐ men jiù le zàn wèi xì zǐ
邵爷唤进去说道：“张廷秀本是良家之子，被人谋害，亏你们救了，暂为戏子。
rú jīn wǒ yǐ shōu liú le
如今我已收留了。
nǐ men lìng zì hé rén ba
你们另自合人罢。
jiào jiā rén qǔ wǔ liǎng yín zi shǎng tā
”教家人取五两银子赏他。
pān zhōng tīng jiàn shào ye liú le tíng xiù kāi le kǒu bàn shǎng hái hé bù xià wú kě nài hé zhǐ de kòu tóu zuò xiè ér qù
潘忠听见邵爷留了廷秀，开了口半晌还合不下，无可奈何，只得叩头作谢而去。
shào ye jí rì jiù qǐng gè xiān shēng shōu shí shū fáng dú shū
邵爷即日就请个先生，收拾书房读书。
tíng xiù suī rán huāng fèi duō shí qià xǐ de zhòu yè qín xué mái tóu liǎng gè duō yuè zuò lái wén zì hún rú jǐn xiù yì bān
廷秀虽然荒废多时，恰喜得昼夜勤学，埋头两个多月，做来文字，浑如锦绣一般。
shào ye hǎo bù kuài huó
邵爷好不快活。
nà nián zhèng zhí xiāng shì zhī qī jí biàn yuán lì rù jiān
那年正值乡试之期，即便援例入监。
dào qiū jiān yìng shì zhōng le dì wǔ míng zhèng kuí
到秋间应试，中了第五名正魁。
xǐ de shào ye yǎn huā méi fèng
喜得邵爷眼花没缝。
tíng xiù xiè guò zhǔ sī lái piào shào ye yào dào sū zhōu jiù fù
廷秀谢过主司，来票邵爷，要到苏州救父。
shào ye dào nǐ qiě màn zhe
邵爷道：“你且慢着！
bù rú xiān qù huì shì
不如先去会试。
ruò de lián kē móu xuǎn bǐ chù dì fāng chá fǎng chóu rén zhèng fǎ qǐ bù tòng kuài
若得连科，谋选彼处地方，查访仇人正法，岂不痛快！
tǎng huò bù zhōng yě xiān chāi rén fǎng chū chóu jiā rán hòu wǒ tóng nǐ qù yǔ dì fāng guān shuō zhī ná lái wèn zuì
倘或不中，也先差人访出仇家，然后我同你去，与地方官说知，拿来问罪。
rú jīn ruò qù biàn shì dǎ cǎo jīng shé bì bèi duǒ guò kě bù láo ér wú gōng què yòu cuò le huì shì
如今若去，便是打草惊蛇，必被躲过，可不劳而无功，却又错了会试！
tíng xiù jiàn shuō de yǒu lǐ zhǐ de yī yǔn
”廷秀见说得有理，只得依允。
nà shí shào ye mǎn yì yù jiāng xiǎo jiě pèi tā
那时邵爷满意欲将小姐配他。
yīn xiān jì wèi zi kǒng rén tán lùn
因先继为子，恐人谈论。
zì bù hǎo qǐ chǐ qiàn méi lüè lù qí yì
自不好启齿，倩媒略露其意。
tíng xiù yī zé wèi fù yuān wèi xiè èr zé wèi zhī yù jie zhì xiàng hé rú bù kěn xiān zuò fù xīn zhī rén
廷秀一则为父冤未泄，二则未知玉姐志向何如，不肯先作负心之人。
yǔ shào ye shuō míng zhǐ zhù cǐ shì shōu shí shàng jīng huì shì
与邵爷说明，止住此事，收拾上京会试。
zhèng shì wèi xíng xuě chǐ chou xiōng shì xiān zuò pān huā zhé guì rén
正是：未行雪耻酬凶事，先作攀花折桂人。
huà fēn liǎng tóu
话分两头。
qiě shuō zhāng wén xiù zì dào hé nán yǐ gǎi míng zhě sì mào
且说张文秀自到河南，已改名褚嗣茂。
zhě zhǎng zhě fū qī zhēn zhòng rú bǎo yán shī dú shū
褚长者夫妻珍重如宝，延师读书。
wén xiù yīn rì yè sī niàn fù mǔ xiōng zhǎng shēn zi suī jū hé nán nà gān cháng hái guà zài sū zhōu nà yǒu xīn qíng kàn dào shū shàng
文秀因日夜思念父母兄长，身子虽居河南，那肝肠还挂在苏州，那有心情看到书上。
yǎn bā bā wàng zhe zhě zhǎng zhě wǎng xià lù qù fàn bù gēn tā huí jiā
眼巴巴望着褚长者往下路去贩布，跟他回家。
shéi zhī zhě zhǎng zhě nián jì lǎo mài jiā dào yǐ fù zhě mā ma quàn tā qì le zhè xíng shēng yì zhī zài jiā zhōng yíng yùn
谁知褚长者年纪老迈，家道已富，褚妈妈劝他弃了这行生意，只在家中营运。
wén xiù wén de zhè gè xiāo xī yī fà yōu yù chéng bō zhě zhǎng zhě qǐng yī tiáo zhì zài sān jiě quàn
文秀闻得这个消息，一发忧郁成玻褚长者请医调治，再三解劝。
yuē mò zhù le yī nián guāng jǐng zhèng zhí zōng shī kǎo qǔ tóng shēng
约莫住了一年光景，正值宗师考取童生。
wén xiù dài bìng qù fù shì biàn de rù pàn
文秀带病去赴试，便得入泮。
cháng yán dào fú zhì xīn líng
常言道：“福至心灵。
wén xiù rù pàn zhī hòu dào jiāng guī jiā niàn tou piē guò yī biān xiǎng dào wǒ rú jīn jìn shēn yǒu lù le qiě gǎn yī míng yí cái rù cháng tǎng de jiǎo xìng lián kē jí dì nà shí jiào fù bào chóu qǐ bù yì rú fān zhǎng
”文秀入泮之后，到将归家念头撇过一边，想道：“我如今进身有路了，且赶一名遗才入常倘得侥幸联科及第，那时教父报仇，岂不易如翻掌！
yǒu le zhè bān zhì qì shào bù dé tiān suí rén yuàn guǒ rán yǒu le kē jǔ sān chǎng yǐ bì míng biāo bǎng shàng
有了这般志气，少不得天随人愿，果然有了科举，三场已毕，名标榜上。
fù guò lù míng yàn huí dào jiā zhōng bài jiàn fù mǔ
赴过鹿鸣宴，回到家中拜见父母。
xǐ de zhě zhǎng zhě lǎo fū qī tiān huā luàn zhuì
喜得褚长者老夫妻天花乱坠。
nà shí qīn lín qìng hè bīn kè tián mén bǎ wén xiù hǎo bù fèng cheng
那时亲邻庆贺，宾客填门，把文秀好不奉承。
duō shǎo fù shì háo mén qíng yuàn sòng qiān jīn lǐ wù pìn tā wèi xù
多少富室豪门，情愿送千金礼物聘他为婿。
wén xiù yī xīn zài fù qīn shēn shàng nà lǐ kěn yào
文秀一心在父亲身上，那里肯要！
máng máng de yuē le liǎng gè tóng nián shōu shí xíng lǐ dài lǐng pú cóng qǐ shēn huì shì
忙忙的约了两个同年，收拾行李，带领仆从起身会试。
zhě zhǎng zhě lǎo fū qī zhí sòng dào shí lǐ wài fāng cái fēn bié
褚长者老夫妻直送到十里外，方才分别。
zài lù xiǎo xíng yè sù fēi zhǐ yī rì dào le jīng dū
在路晓行夜宿，非止一日，到了京都。
mì gè yù suǒ ān xià
觅个寓所安下。
yě shì tiān shǐ qí rán tíng xiù wén xiù xiōng dì qià hǎo zuò yù zài yī chù
也是天使其然，廷秀、文秀兄弟恰好作寓在一处。
zuǒ yòu jiàn bì shí cháng huì miàn
左右间壁，时常会面。
cǐ shí jū yí qì yǎng yí tǐ yǐ fēi jiù rì kū gǎo zhī róng le
此时居移气，养移体，已非旧日枯槁之容了。
rán gǔ yùn yóu cún bù miǎn dǔ yǐng sī xíng
然骨韵犹存，不免睹影思形。
zhǐ shì yí gè shì zhè jiāng shào yì míng guì jiè gōng zǐ yí gè shì hé nán zhě sì mào fù shì zhī r zuò mèng yě bù xiǎng dào qīn dì xiōng tóu shàng
只是一个是浙江邵翼明贵介公子，一个是河南褚嗣茂富室之儿，做梦也不想到亲弟兄头上。
bù yī rì sān chǎng yǐ bì tóng yù jǔ rén hou bǎng lā qù xíng yuàn zhōng yóu chuàn zuò dōng xì shuǎ
不一日，三场已毕，同寓举人候榜，拉去行院中游串，作东戏耍。
zhǐ yǒu shào zhě èr rén jiān zhí bù xíng
只有邵、褚二人，坚执不行。
zhě sì mào suì yú yù zhōng yāo qǐng shào yì míng xián jiǎng yǐ qiǎn jì mò
褚嗣茂遂于寓中，邀请邵翼明闲讲，以遣寂寞。
liǎng xià shēng tán yù jué qíng rè
两下生谈，愈觉情热。
sì mào suì wèn shào xiōng hé yǐ bù wǎng qǔ zhōng xíng zǒu
嗣茂遂问：“邵兄何以不往曲中行走？
mò fēi zūn dà rén jiā xùn yán qiē
莫非尊大人家训严切？
yì míng shān rán xià lèi dá dào xiǎo dì yǒu shāng xīn zhī shì jiù shì jīn rì huì shì yì fēi děi yǐ kuàng yú xián chuàn nà yǒu xīn qíng
”翼明潸然下泪答道：“小弟有伤心之事，就是今日会试，亦非得已，况于闲串，那有心情！
zhǐ shì zūn xiōng wèi hé yě bù qù xíng zǒu
只是尊兄为何也不去行走？
rú cǐ shào nián lǎo chéng shí shì nán de
如此少年老成，实是难得。
sì mào qī rán cháng tàn dào ruò shuō qǐ xiǎo dì xīn shì bǐ rén xiōng jiā bèi bù kān
”嗣茂凄然长叹道：“若说起小弟心事，比仁兄加倍不堪。
hái hou rén xiōng gāo fā tì xiǎo dì zuò gè bào chóu xiè hèn zhī rén
还候仁兄高发，替小弟做个报仇泄恨之人。
yì míng jiàn huà tóu yǒu xiē xiāng jìn biàn dào nǐ wǒ suī zé gé shěng tóng nián jīn rì tiān yá xiāng jù biàn rú gǔ ròu yì bān
”翼明见话头有些相近，便道：“你我虽则隔省同年，今日天涯相聚，便如骨肉一般。
xiōng zhī chóu jí wú chóu yě
兄之仇，即吾仇也。
hé bù míng yán yǔ xiǎo dì zhī zhī
何不明言，与小弟知之？
sì mào chén yín wèi dá
嗣茂沉吟未答。
lián lián bèi bī zhǐ de xù chū zhēn qíng
连连被逼，只得叙出真情。
cái shuō de jǐ jù bù dài cí bì yì míng biàn dào yuán lái nǐ jiù shì wén xiù xiōng dì zé wǒ jiù shì nǐ gē ge zhāng tíng xiù
才说得几句，不待词毕，翼明便道：“原来你就是文秀兄弟，则我就是你哥哥张廷秀！
liǎng xià bào tóu dà kū gè xù mào xìng lái lì
”两下抱头大哭，各叙冒姓来历。
qiě xǐ dōu zhōng xiāng kē jīng dū xiāng huì
且喜都中乡科，京都相会。
yī zé yǐ bēi yī zé yǐ xǐ
一则以悲，一则以喜。
fēn míng jiǔ hàn féng gān yǔ sài guò tā xiāng yù gù zhī
分明久旱逢甘雨，赛过他乡遇故知。
mò wèn dòng fáng huā zhú yè qiě kàn jīn bǎng guà míng shí
莫问洞房花烛夜，且看金榜挂名时。
chūn bǎng jì fā shào yì míng zhě sì mào jù zhōng zài bǎi míng zhī nèi
春榜既发，邵翼明、褚嗣茂俱中在百名之内。
dào de diàn shì dì xiōng jù zài èr jiǎ
到得殿试，弟兄俱在二甲。
guān zhèng yǐ guò yì míng xuǎn nán zhí lì cháng zhōu fǔ tuī guān sì mào kǎo xuǎn le shù jí shì rù zài hàn lín
观政已过，翼明选南直隶常州府推官，嗣茂考选了庶吉士，入在翰林。
jiù fù xīn jí suì gào gè gěi jiǎ yǔ yì míng tóng huí sū zhōu
救父心急，遂告个给假，与翼明同回苏州。
yī miàn xiě shū dǎ fā jiā rén guī hé nán yíng zhě zhǎng zhě fū qī zhì sū zhōu xiāng huì rán hòu rù jīng bù tí
一面写书打发家人归河南，迎褚长者夫妻至苏州相会，然后入京，不题。
dì xiōng èr rén lí le jīng shī yóu lù lù ér huí
弟兄二人离了京师，由陆路而回。
dào le nán jīng tíng xiù xiān lái bài jiàn shào ye lǎo fū fù bù shèng huān xǐ
到了南京，廷秀先来拜见邵爷，老夫妇不胜欢喜。
tíng xiù bǐng dào xiōng dì wén xiù de hé nán zhě zhǎng zhě jiù lāo gǎi míng zhě sì mào yì zhōng tóng bǎng jìn shì kǎo xuǎn shù jí shì yǔ r tóng huí yào jiàn diē diē
廷秀禀道：“兄弟文秀得河南褚长者救捞，改名褚嗣茂，亦中同榜进士，考选庶吉士，与儿同回，要见爹爹。
shào ye dà jīng dào tiān xià yǒu cǐ qí shì
”邵爷大惊道：“天下有此奇事！
kuài qǐng xiāng jiàn
快请相见！
jiā rén lián máng qǐng jìn
家人连忙请进。
wén xiù dào le tīng shàng chě bǎ yǐ r zhèng zhōng fàng xià qǐng shào ye shàng zuò xíng bài jiàn zhī lǐ
文秀到了厅上，扯把椅儿正中放下，请邵爷上坐，行拜见之礼。
shào ye nà lǐ kěn yào shuō dào qǐ yǒu cǐ lǐ
邵爷那里肯要，说道：“岂有此理！
zú xià nǎi shì zūn kè lǎo fū ān gǎn jiàn wàng
足下乃是尊客，老夫安敢僭妄？
wén xiù dào jiā xiōng méng lǎo bó shōu lù wèi zi mǒu jí yóu zǐ yě lǐ hé bài jiàn
”文秀道：“家兄蒙老伯收录为子，某即犹子也，理合拜见。
liǎng xià qiān ràng yī huí shào ye zhǐ de shòu le bàn lǐ
”两下谦让一回，邵爷只得受了半礼。
wén xiù yòu qǐng lǎo fū rén chū lái bài jiàn
文秀又请老夫人出来拜见。
shào ye bèi qǐ qìng xǐ yán xí zhí yǐn zhì gèng yú fāng zhǐ
邵爷备起庆喜筵席，直饮至更余方止。
cì rì běn yá mén tóng liáo zhī de jǐn lái bài fǎng
次日，本衙门同僚知得，尽来拜访。
dì xiōng èr rén yǐ cì dá bài
弟兄二人以次答拜。
shì rì wǔ jiān xiǎo yǐn shào ye wèn wén xiù dào zūn fū rén hái shì xiàng rì pìn zài sū zhōu
是日午间小饮，邵爷问文秀道：“尊夫人还是向日聘在苏州？
hái shì zài hé nán qǔ de
还是在河南娶的？
wén xiù dào xiǎo zhí yīn zāo jiā nán shàng wèi céng pìn de
”文秀道：“小侄因遭家难，尚未曾聘得。
shào ye dào yuán lái xián zhí hái méi yǒu yīn shì
”邵爷道：“原来贤侄还没有姻事。
lǎo fū bù chuǎi zhǐ yǒu yī nǚ nián shí liù suì le
老夫不揣，止有一女，年十六岁了。
suī wú róng dé pō xiǎo nǚ gōng
虽无容德，颇晓女红。
xián zhí tǎng bù qì xián qíng yuàn fèng shì jī zhǒu
贤侄倘不弃嫌，情愿奉侍箕帚。
wén xiù dào duō gǎn lǎo bó fǔ jiù qǐ gǎn yǒu wéi
”文秀道：“多感老伯俯就，岂敢有违！
dàn wèi de fù mǔ zhī mìng bù gǎn shàn zhuān
但未得父母之命，不敢擅专。
tíng xiù dào diē diē jì yǒu zhè duàn měi qíng sì zhì sū zhōu bǐng guò fù mǔ rán hòu xíng pìn biàn liǎo
”廷秀道：“爹爹既有这段美情，俟至苏州，禀过父母，然后行聘便了。
shào ye dào zhè yě yǒu lǐ
”邵爷道：“这也有理。
zhèng huà jiān zhǐ tīng de wài biān xuān rǎng jiào rén wèn shí què shì bào shào ye shēng rèn fú jiàn tí xué qiān shì
”正话间，只听得外边喧嚷，教人问时，却是报邵爷升任福建提学佥事。
shào ye bù jué xǐ yì yú miàn jí fēn fù jiā rén kào láo bào shì de qù le
邵爷不觉喜溢于面，即分付家人犒劳报事的去了。
tíng xiù dì xiōng qǐ shēn bǎ zhǎn chēng hè
廷秀弟兄起身把盏称贺。
shào ye dào rú jīn zǒng shì yí lù zài guò jǐ rì tóng háng hé rú
邵爷道：“如今总是一路，再过几日同行何如？
tíng xiù dào dài ér bèi xiān xíng zài sū zhōu xiāng hòu ba
廷秀道：“待儿辈先行，在苏州相候罢。
shào ye yī yǔn
”邵爷依允。
cì rì jí gù le chuán zhī zuò bié shào ye dài lǐng pú cóng lí le nán jīng
次日，即雇了船只，作别邵爷，带领仆从，离了南京。
shùn liú ér xià zhǐ yī rì yǐ dǐ zhèn jiāng
顺流而下，只一日已抵镇江。
fēn fù chuán jiā lù shàng bù xǔ xiè lòu shì cháng zhōu lǐ xíng zhōu rén nà gǎn dài màn
分付船家，路上不许泄漏是常州理刑，舟人那敢怠慢。
guò le zhèn jiāng dān yáng fēng shuǐ shùn liū liǎng rì yǐ dào sū zhōu bǎ chuán pō zài xū mén mǎ tóu shàng
过了镇江、丹阳，风水顺溜，两日已到苏州，把船泊在胥门马头上。
dì xiōng èr rén zhǐ zuò píng rén dǎ bàn dài le xiē yín liǎng yě bù jiào pú cóng gēn suí qiāo qiāo de lái dào sī yù sī qián
弟兄二人只做平人打扮，带了些银两，也不教仆从跟随，悄悄的来到司狱司前。
wàng jiàn zì jiā mén shǒu biàn jué qī rán lèi xià
望见自家门首，便觉凄然泪下。
zǒu rù mén lái jiàn mǔ qīn zhèng zuò zài ǎi dèng shàng yī tóu jī má yī biān liú lèi
走入门来，见母亲正坐在矮凳上，一头绩麻，一边流泪。
shàng qián jiào dào mǔ qīn hái ér huí lái le
上前叫道：“母亲，孩儿回来了！
kū bài yú de
”哭拜于地。
chén shì dǎ mó lèi yǎn guān kàn dào wǒ de qīn r nǐ men yī xiàng zài nà lǐ bù huí
陈氏打磨泪眼，观看道：“我的亲儿，你们一向在那里不回？
xiǎn xiē xiǎng shā le wǒ
险些想杀了我！
xiāng bào dà kū
”相抱大哭。
èr zi gè jiāng bèi hài dé jiù zhī gù xì shuō yī biàn yòu dī dī shuō dào hái ér rú jīn jù dé zhōng jìn shì xuǎn cháng zhōu fǔ tuī guān xiōng dì kǎo xuǎn shù jí shì
二子各将被害得救之故，细说一遍，又低低说道：“孩儿如今俱得中进士，选常州府推官，兄弟考选庶吉士。
zhǐ yīn jì guà diē mā wèi qù fù rèn xiān lái guān kàn mǔ qīn
只因记挂爹妈，未去赴任，先来观看母亲。
dàn bù zhī diē diē shēn zi ān fǒu
但不知爹爹身子安否？
chén shì tīng jiàn ér zi dōu yǐ zuò guān xǐ cóng tiān jiàng bǎ yì tiān chóu xù piē kāi biàn dào nǐ diē quán kuī le zhǒng yì yī xiàng dào yě ān lè
陈氏听见儿子都已做官，喜从天降，把一天愁绪撇开，便道：“你爹全亏了种义，一向到也安乐。
rú jīn xù xíng zuò yú cháng shú jiě shěn qù le
如今恤刑坐于常熟，解审去了。
zhī zài míng hòu rì huí lái
只在明后日回来。
nǐ jì zuò le guān zěn dì jiù dé chū yù
你既做了官，怎地救得出狱？
tíng xiù dào chū yù shì gè yì shì
廷秀道：“出狱是个易事。
dàn méi chù chá nà hài wǒ fù zǐ de chóu rén chū zhè kǒu è qì
但没处查那害我父子的仇人，出这口恶气。
wén xiù dào qiě jiù chū le diē diē zài zuò qū chǔ
”文秀道：“且救出了爹爹，再作区处。
tíng xiù yòu wèn dào xiàng lái wáng yuán wài kě zēng yǒu rén lái xún wèn
”廷秀又问道：“向来王员外可曾有人来询问？
xí fù hái shì shǒu jié zài jiā hái shì lìng jià rén le
媳妇还是守节在家，还是另嫁人了？
chén shì dào zì nǐ qù hòu cóng wú gè xiǎo shǐ lái zǒu zāo
”陈氏道：“自你去后，从无个小使来走遭。
wǒ yòu rì yè tí kū yě méi xīn cháng qù wèn de
我又日夜啼哭，也没心肠去问得。
dào shì wáng sān shū zài mén shǒu jīng guò shuō qǐ fāng xiǎo de wáng yuán wài yào jiāng xí fù gǎi pèi bù cóng shàng le diào jiù xǐng de
到是王三叔在门首经过说起，方晓得王员外要将媳妇改配，不从，上了吊救醒的。
rú jīn yòu gé nián yú bù zhī kě néng yī jiù shǒu jié
如今又隔年余，不知可能依旧守节？
wǒ jǐ biàn yào qù yī zé yǎng niáng yòu sǐ wú rén tóng qù
我几遍要去，一则养娘又死，无人同去；
èr zé xiǎng tā jì yǐ duàn jué wǒ jiā qù yě gān shòu dài màn gù cǐ què yòu zhōng zhǐ
二则想他既已断绝我家，去也甘受怠慢，故此却又中止。
nǐ jīn zhǐ jì tā hǎo chù xiū jì tā è chù
你今只记他好处，休记他歹处。
zǒng shǐ xí fù yǐ gǎi jià míng rì yě gāi qù bào xiè
总使媳妇已改嫁，明日也该去报谢。
tíng xiù tīng le zhè huà yòu zēng yī fān qī cǎn qí dá dào mǔ qīn zhī yán yǒu lǐ
”廷秀听了这话，又增一番凄惨，齐答道：“母亲之言有理！
tíng xiù xiàng wén xiù dào diē diē yòu bù zài cǐ qiě qù xún yī chéng jiào lái qǐng mǔ qīn dào chuán shǎng qù ba
”廷秀向文秀道：“爹爹又不在此，且去寻一乘轿来，请母亲到船上去罢。
wén xiù jí qù gù xià
”文秀即去雇下。
chén shì shōu shí le jǐ jiàn yī fú qí yú cū zhòng jiā huǒ jìn jiē qì xià
陈氏收拾了几件衣服，其余粗重家火，尽皆弃下。
shàng le jiào zi zhí zhì hé kǒu xià chuán
上了轿子，直至河口下船。
kě lián mǔ zǐ shù nián gé bié sǐ lǐ táo shēng
可怜母子数年隔别，死里逃生；
jīn rì yì jǐn huán xiāng fāng de xiāng huì
今日衣锦还乡，方得相会。
zhè cái shì xiōng dì tóng bǎng jǐn shàng tiān huā
这才是：兄弟同榜，锦上添花；
mǔ zǐ xiāng féng xuě zhōng sòng tàn
母子相逢，雪中送炭。
cì zǎo èr rén chuān qǐ gōng fú gè chéng sì rén jiào lái dào fǔ zhōng
次早，二人穿起公服，各乘四人轿，来到府中。
tài yé hái wèi shēng táng xiān lái bài lǐ xíng zhū tuī guān
太爷还未升堂，先来拜理刑朱推官。
nà zhū sì fǔ nǎi shān dōng rén shì fù qīn zhū bù zhèng yǔ shào ye què shì tóng nián
那朱四府乃山东人氏，父亲朱布政与邵爷却是同年。
xiāng jiàn zhī jiān shí fēn kuǎn qià
相见之间，十分款洽。
zhū sì fǔ dào èr wèi lǎo xiān shēng zhì cǐ yuán hé guǎn yì zhōng tōng bù lái bào
朱四府道：“二位老先生至此，缘何馆驿中通不来报？
tíng xiù dào xué shēng nǎi xiǎo zhōu lái de bù céng gān shè yì dì gù ěr bù zhī
”廷秀道：“学生乃小舟来的，不曾干涉驿递，故尔不知。
zhū sì fǔ dào zūn zhōu pō zài nà yī mén
”朱四府道：“尊舟泊在那一门？
tíng xiù dào zhōu yǐ dǎ fā qù le zài zhuān zhū xiàng wáng yù qì jiā zuò yù
”廷秀道：“舟已打发去了，在专诸巷王玉器家作寓。
zhū sì fǔ yòu dào hái zài hé rì shàng rèn
朱四府又道：“还在何日上任？
tíng xiù dào shàng yǒu yuān shì zài sū hái yāo qiú lǎo xiān shēng zhāo xuě yīn cǐ wèi zēng dìng qī
”廷秀道：“尚有冤事在苏，还要求老先生昭雪，因此未曾定期。
zhū sì fǔ dào lǎo xiān shēng yǒu hé yuān shì
”朱四府道：“老先生有何冤事？
tíng xiù jiào zhū ye bǐng tuì zuǒ yòu jiāng xī nián fù qīn bèi xiàn qián hòu qíng jié xì xì shuō chū
”廷秀教朱爷屏退左右，将昔年父亲被陷前后情节，细细说出。
zhū sì fǔ jīng hài dào yuán lái èr wèi lǎo xiān shēng nǎi shì tóng bāo què yòu lí cǐ qí yuān
朱四府惊骇道：“原来二位老先生乃是同胞，却又罹此奇冤！
dài tài lǎo xiān shēng cháng shú jiě shěn huí shí jí dāng chāi rén sòng dào yù suǒ chá jiū chóu jiā zhì zuì
待太老先生常熟解审回时，即当差人送到寓所，查究仇家治罪。
dì xiōng yī qí chēng xiè
”弟兄一齐称谢。
bié le zhū sì fǔ yòu lái bài tài shǒu yě jiāng qíng shì xì shuō
别了朱四府，又来拜太守，也将情事细说。
sú yǔ dào guān guān xiāng wéi
俗语道：“官官相为。
jiàn fàng zhě xiōng dì liǎng gè jìn shì mò shuō guǒ rán yuān wǎng biàn shì zhēn zhèng qiáng dào shào bù dé yě yào zhōu xuán
”见放者兄弟两个进士，莫说果然冤枉，便是真正强盗，少不得也要周旋。
dāng xià tài shǒu shuō huà yě yǔ zhū sì fǔ xiāng tóng
当下太守说话，也与朱四府相同。
tíng xiù dì xiōng zuò xiè xiāng bié huí dào chuán lǐ
廷秀弟兄作谢相别，回到船里。
duì xiōng dì dào wǒ rú jīn bàn zuò pín rén mú yàng xiān dào zhuān zhū xiàng dǎ tàn kàn wáng yuán wài rú hé guāng jǐng
对兄弟道：“我如今扮作贫人模样，先到专诸巷打探，看王员外如何光景。
nǐ biàn màn màn suí hòu yì guān ér lái
你便慢慢随后衣冠而来。
shāng yì tíng dāng tíng xiù chuān qǐ yī jiàn pò qīng yī dài gè mào zi yī jìng bēn dào wáng yuán wài jiā lái
”商议停当，廷秀穿起一件破青衣，戴个帽子，一径奔到王员外家来。
qiě shuō zhào áng èr nián qián jiě liáng zhì jīng xuǎn le shān xī píng yáng fǔ hóng tóng xiàn xiàn chéng
且说赵昂二年前解粮至京，选了山西平阳府洪同县县丞。
zhè gè xiàn chéng nǎi shì shǔ yī shǔ èr de měi quē dǐng zhēn ái zhù zhào áng yòng le ruò gān yín zi fāng cái móu dé
这个县丞，乃是数一数二的美缺，顶针挨祝赵昂用了若干银子，方才谋得。
zài jiā hòu quē nián yú qián guān fāng mǎn zé jí qǐ shēn
在家候缺年余，前官方满，择吉起身。
zhè rì zài jiā zuò bié qīn yǒu shè xì yán kuǎn dài qià hǎo tíng xiù lái dǎ tàn tīng de lǐ biān luó gǔ shēng xuān xiǎng dào bù zhī wéi shèn nèn bān rè nào
这日在家作别亲友，设戏筵款待，恰好廷秀来打探，听得里边锣鼓声喧，想道：“不知为甚恁般热闹？
mò bú shì wǒ qī zǐ xīn zhāo le nǚ xù me
莫不是我妻子新招了女婿么？
xīn xià yí huò yòu xiǎng dào qiě chuǎng jìn qù kàn shì hé rú
”心下疑惑，又想道：“且闯进去看是何如？
wàng zhe lǐ biān zhí zhuàng pī miàn yù jiàn wáng jìn
”望着里边直撞，劈面遇见王进。
tíng xiù jiào shēng wáng jìn nà lǐ qù
廷秀叫声：“王进那里去？
wáng jìn rèn de shì tíng xiù chī le yī jīng nǎi dào ya sān guān yī xiàng rú hé bú jiàn
”王进认得是廷秀，吃了一惊，乃道：“呀，三官一向如何不见？
tíng xiù dào zài yuǎn chù wán shuǎ zuó rì fāng huí
”廷秀道：“在远处顽耍，昨日方回。
wǒ qiě wèn nǐ jīn rì wèi hé rú cǐ nào rè
我且问你，今日为何如此闹热？
kě shì yù jie xīn zhāo le nǚ fū me
可是玉姐新招了女夫么？
wáng jìn zài jí jù jiān bù jué zhēn xīn lù tǔ nǎi dào ē mí tuó fó
”王进在急遽间，不觉真心露吐，乃道：“阿弥陀佛！
yù jie wèi le nǐ xiǎn xiē sòng le xìng mìng zěn shuō zhè huà
玉姐为了你，险些送了性命，怎说这话！
tíng xiù xiān yǐ dé le ān jiā tiē biàn dào nǐ yǒu shì zì qù
廷秀先已得了安家帖，便道：“你有事自去。
wáng jìn qù hòu yòu wàng lǐ miàn ér lái
”王进去后，又望里面而来。
dào le tīng qián zhī jiàn bīn kè mǎn zuò tóng pú fēn shū fēn kāi zhòng rén shàng qián xiān kàn yī kàn nà zhào áng zài xí shàng yáng yáng dé yì xì zǐ bàn yǎn de què shì wáng shí péng jīng chāi jì
到了厅前，只见宾客满座，童仆纷纾分开众人，上前先看一看，那赵昂在席上扬扬得意，戏子扮演的却是王十朋《荆钗记》。
xīn zhōng xiǎng dào dāng rì zhàng rén gǎn zhú wǒ shí zhào áng zài páng lěng yán tiǎo bō tā jīn rì zhèng zài xìng tou shàng wǒ qiě xiū tā yī xiū
心中想道：“当日丈人赶逐我时，赵昂在旁冷言挑拨，他今日正在兴头上，我且羞他一羞。
biàn ái rù tīng zhōng jǔ zhuó shǒu tuán tuán yī zhuǎn dào liè wèi gāo qīn qǐng le
”便挨入厅中，举着手团团一转道：“列位高亲请了！
tíng xiù xī nián qù shí hái wèi zēng guān jīn qiě shēn cái zhǎng dà yòu dài zhe mào zi zhòng qīn juàn biàn bù rèn de shì shuí
廷秀昔年去时，还未曾冠，今且身材长大，又戴着帽子，众亲眷便不认得是谁。
tíng xiù fù shēn xiàng wáng yuán wài dào diē diē bài yī
廷秀复身向王员外道：“爹爹拜揖！
zhōng xū shì dàn xī xiāng jiàn de yǎn shú wáng yuán wài jǔ mù guān kàn biàn rèn de shì tíng xiù yě chī yī jīng xiǎng dào wén de tā yǐ sǐ le rú hé hái zài
”终须是旦夕相见的眼熟，王员外举目观看，便认得是廷秀，也吃一惊，想道：“闻得他已死了，如何还在？
yòu jiàn mǎn shēn lán lǚ bù chéng mú yàng biàn dào nǐ xiàng lái zài hé chǔ
”又见满身褴褛，不成模样，便道：“你向来在何处？
jīn rì dào cǐ zěn me
今日到此怎么？
tíng xiù dào hái ér xiàng zài sì fāng zuò xì jīn rì zhī zhào yí zhàng róng rèn tè lái ban yī chū fèng hè
”廷秀道：“孩儿向在四方做戏，今日知赵姨丈荣任，特来扮一出奉贺。
wáng yuán wài yīn nǚ ér zuò gěng bù kěn gǎi jié chū shí jiàn le dào yǒu gè xiāng liú zhī niàn gù cǐ hǎo yán wèn tā
王员外因女儿作梗，不肯改节，初时见了到有个相留之念，故此好言问他；
jīn tīng shuō zài wài zuò xì nǎo de dēng shí zǐ le miàn pí qì dào zài yǐ shàng hè dào chù shēng
今听说在外做戏，恼得登时紫了面皮，气倒在椅上，喝道：“畜生！
shuí shì nǐ de fù qīn
谁是你的父亲？
hái bù kuài zǒu
还不快走！
tíng xiù dào jì bú yào wǒ fù zǐ chēng hū jiào shēng yuè zhàng hé rú
”廷秀道：“既不要我父子称呼，叫声岳丈何如？
wáng yuán wài yòu nù dào shuí shì nǐ de yuè zhàng
”王员外又怒道：“谁是你的岳丈？
tíng xiù dào fù qīn suī zé jiǎ de yuè zhàng què shì zhēn de rú hé yě jiào bù dé
”廷秀道：“父亲虽则假的，岳丈却是真的，如何也叫不得？
zhào áng yī jiàn le tíng xiù yǐ shì xià gōu miàn rú tǔ sè àn dào zhè xiǎo shā cái yǐ piē zài jiāng lǐ sǐ le zěn shēng de quán rán wú yàng
”赵昂一见了廷秀，已是吓勾，面如土色，暗道：“这小杀才，已撇在江里死了，怎生的全然无恙？
mò fēi yáng hóng dé le tā yín zi fàng zǒu le què lái hōng wǒ
莫非杨洪得了他银子放走了，却来哄我？
yòu tīng de chēng tā shì yí zhàng yě hè dào zhāng tíng xiù nà gè shì nǐ de yí zhàng lái dào cǐ hú yán luàn yǔ
”又听得称他是姨丈，也喝道：“张廷秀，那个是你的姨丈来，到此胡言乱语？
ruò bù zǒu jiào rén dǎ nǐ zhè huā zǐ de gū guǎi
若不走，教人打你这花子的孤拐！
tíng xiù dào zhào áng fù guì bù yā yú xiāng lǐ
”廷秀道：“赵昂，富贵不压于乡里。
nǐ biàn zuò de zhè gè mǎ yǐ guān r jiù shì zhè děng qīng bǎo wǒ hǎo yì yào zuò chū xì r hè nǐ fǎn nèn bān wú lǐ
你便做得这个蚂蚁官儿，就是这等轻保我好意要做出戏儿贺你，反恁般无礼！
zhào áng jiàn jiào le tā míng zì yī fà dà nù lián jiào jiā rén kuài suǒ zhè huā zǐ qǐ lái
”赵昂见叫了他名字，一发大怒，连叫家人快锁这花子起来。
nà shí wáng sān shū yě zài zuò jiān shuō dào nǐ men bú yào luàn rǎng
那时王三叔也在座间，说道：“你们不要乱嚷。
shì qīn bú shì qīn lìng rì zài shuō
是亲不是亲，另日再说。
jì shì tā huì zuò xì hǎo qíng lái hè nǐ zhǐ dāng zuò xì zi yì bān yǎn yī chū r wán wán yǒu hé bù kě què zhè bān zhe nǎo
既是他会做戏，好情来贺你，只当做戏子一般，演一出儿顽顽，有何不可，却这般着恼！
tuī zhe tíng xiù bèi dào nǐ zì qù ban qǐ lái bú yào tīng tā men
”推着廷秀背道：“你自去扮起来，不要听他们。
zhòng qīn qī qí pāi shǒu dào hái shì sān shū shuō de yǒu lǐ
”众亲戚齐拍手道：“还是三叔说得有理！
jiāng tíng xiù qǐ rù xì fáng zhōng bǎ shā mào yuán lǐng chuān qǐ jiù dǐng wáng shí péng jì jiāng zhè yī zhé
”将廷秀起入戏房中，把纱帽员领穿起，就顶王十朋《祭江》这一折。
tíng xiù xiǎng zhe yù jie céng bèi bī jià shàng diào qià yǔ yù lián xiāng fǎng bǎ xiōng zhōng zhēn jìng fū yǎn zài zhè zhé xì shàng hún rú wáng shí péng dāng rì qīn lín
廷秀想着玉姐曾被逼嫁上吊，恰与玉莲相仿，把胸中真境敷演在这折戏上，浑如王十朋当日亲临。
zhòng qīn qī yǎn lèi dōu kàn chū lái lián shēng hè cǎi bù dié
众亲戚眼泪都看出来，连声喝采不迭。
zhǐ yǒu wáng yuán wài zhào áng yòu xiū yòu qì
只有王员外、赵昂又羞又气。
zhèng zuò zhī jiān hū jiàn wài miàn lái bào běn fǔ tài yé lái bài cháng zhōu fǔ lǐ xíng shào ye hàn lín zhě ye huāng de zhòng bīn kè bìng xì zǐ jiù cún zuò bú zhù xì yě xiē le
正做之间，忽见外面来报，本府太爷来拜常州府理刑邵爷、翰林褚爷，慌得众宾客并戏子，就存坐不住，戏也歇了。
wáng yuán wài zhào áng hū bēn chū wài biān duì jī tiè de dào bìng méi shén shào ye zhě ye zài wǒ jiā zuò yù
王员外、赵昂忽奔出外边，对赍帖的道：“并没甚邵爷、褚爷在我家作寓。
jī tiè de dào shào ye jīn zǎo qīn kǒu shuō yù zài nǐ jiā rú hé méi yǒu
”赍帖的道：“邵爷今早亲口说寓在你家，如何没有？
jiāng tiě zǐ fàng xià dào nǐ men zì qù huí fù
”将帖子放下道：“你们自去回复。
jìng zì qù le
”竟自去了。
wáng yuán wài hé zhào áng huāng de shǒu zú wú cuò biàn dào zěn de gè huì shuō huà de huí fù
王员外和赵昂慌得手足无措，便道：“怎得个会说话的回复？
tíng xiù zǒu guò lái dào diē diē dài wǒ yǔ nǐ huí ba
”廷秀走过来道：“爹爹，待我与你回罢。
wáng yuán wài zhè shí bā bù dé yǒu gè rén r huí huà biàn shì hǎo le jiàn tíng xiù kěn qù dào jiāng xiān qián zhè gǔ nù qì piē kāi nǎi dào nǐ ruò huí de shén hǎo
”王员外这时，巴不得有个人儿回话，便是好了，见廷秀肯去，到将先前这股怒气撇开，乃道：“你若回得，甚好。
kàn tā hái dài zhe shā mào chuān zhe yuán lǐng yòu dào jì rú cǐ kuài qù huàn le yī fú
”看他还戴着纱帽，穿着员领，又道：“既如此，快去换了衣服。
tíng xiù dào jiù shì nèn yàng bà le shuí nài fán qù huàn
”廷秀道：“就是恁样罢了，谁耐烦去换！
zhào áng dào guān fǔ shì qíng bú shì qǔ xiào de
”赵昂道：“官府事情，不是取笑的。
tíng xiù xiào dào bù dǎ jǐn fán shì yǒu wǒ zài cǐ liào dào bù lèi nǐ
”廷秀笑道：“不打紧，凡是有我在此，料道不累你。
wáng yuán wài dào nǐ mò bù fēng le
”王员外道：“你莫不风了？
tíng xiù yòu xiào dào jiù shì fēng le yě ràng wǒ zì qù bù gàn nǐ men shì
”廷秀又笑道：“就是风了，也让我自去，不干你们事。
zhǐ tīng de pù bīng luó xiǎng tài shǒu yǐ dào
只听得铺兵锣响，太守已到。
wáng yuán wài zhào áng zháo jí piē xia tíng xiù dōu jìn qù le
王员外、赵昂着急，撇下廷秀，都进去了。
tíng xiù zǒu chū mén qián qià hǎo tài shǒu xià jiào
廷秀走出门前，恰好太守下轿。
liǎng xià yí lù dǎ gōng zhí zhì chá tīng shàng zuò xià pān tán
两下一路打恭，直至茶厅上坐下攀谈。
chī guò liǎng bēi chá tán lùn duō shí zuò bié ér qù
吃过两杯茶，谈论多时，作别而去。
yǒu shī wèi zhèng shuí shi pí líng shào lǐ xíng jiù shì chǎng zhōng wáng shí péng
有诗为证：谁识毗陵邵理刑，就是场中王十朋？
tài shǒu zì lái bīn kè sàn chóu rén àn lǐ zì xīn jīng
太守自来宾客散，仇人暗里自心惊。
què shuō yù jie rì xī mǔ zǐ wèi bàn zú jì bù xià lóu lái
却说玉姐日夕母子为伴，足迹不下楼来。
nà zhào áng qī zǐ yīn lǎo gōng xuǎn le guān zài tā miàn qián mài nòng tā yě quán rán bù lǐ
那赵昂妻子因老公选了官，在他面前卖弄，他也全然不理。
zhè yī rì wài biān kāi yán zuò xì ruì jie lái qǐng kàn xì yù jie bù kěn
这一日外边开筵做戏，瑞姐来请看戏，玉姐不肯。
lián xú shì yīn nǚ ér bù yuàn yě bù zǒu chū lái qiáo
连徐氏因女儿不愿，也不走出来瞧。
shǎo qǐng ruì jie jiàn tíng xiù zài tīng qián zhè fān nào chǎo xīn xià yě shì hài yì
少顷，瑞姐见廷秀在厅前这番闹炒，心下也是骇异。
yòu kàn jiàn dāng chǎng bàn xì gù yì pǎo jìn lái bào dào hǎo le hǎo le
又看见当场扮戏，故意跑进来报道：“好了，好了！
nǐ rì zhú sī xiǎng mèi fū rú jīn yǐ shì huí le jiàn zài wài biān bàn xì
你日逐思想妹夫，如今已是回了，见在外边扮戏。
yù jie zhī dào shì shēng zhè huà lái xiào tā liǎn shàng fēi hóng yě bù dā yìng
”玉姐只道是生这话来笑他，脸上飞红，也不答应。
xú shì yě rèn shì jiǎ huà bù qù cǎi tā
徐氏也认是假话，不去采他。
ruì jie jiàn tā men lěng dàn yòu xiào dào zài qù kàn mèi fū zuò xì
瑞姐见他们冷淡，又笑道：“再去看妹夫做戏。
jí biàn xià lóu
”即便下楼。
bù yī shí yā huán men dōu jìn lái bào xú shì hái bù kěn xìn qīn zhì zhē táng hòu yī wàng guǒ shì cǐ rén xīn xià yòu jīng yòu xǐ àn tàn dào rú hé liú luò dào zhè gè dì wèi
不一时，丫鬟们都进来报，徐氏还不肯信，亲至遮堂后一望：果是此人，心下又惊又喜，暗叹道：“如何流落到这个地位？
ruì jie dào mǔ qīn kě shì wǒ shuō huǎng me
”瑞姐道：“母亲，可是我说谎么？
xú shì bù qù yīng tā jìng guī lóu shàng shuō yǔ nǚ ér
”徐氏不去应他，竟归楼上说与女儿。
yù jie yī yán bù fā sāi biān zhū lèi luàn luò
玉姐一言不发，腮边珠泪乱落。
xú shì quàn dào nǚ ér bù bì kǔ le hái nǐ gè fū qī kuài huó guò rì
徐氏劝道：“女儿不必苦了，还你个夫妻快活过日。
quàn le yī huí kǒng wáng yuán wài yòu bǎ tíng xiù zhú qù fàng xīn bù xià fù zǒu chū guān kàn zhī jiàn zhào áng hé ruì jie wàng lǐ biān luàn pǎo suí hòu wáng yuán wài yě pǎo jìn lái
”劝了一回，恐王员外又把廷秀逐去，放心不下，复走出观看，只见赵昂和瑞姐望里边乱跑，随后王员外也跑进来。
nǐ dào wèi hé
你道为何？
yuán lái wáng yuán wài zhào áng tài shǒu dào shí yǔ zhòng bīn kè duǒ rù lǐ biān hū jiàn jiā rén bào dào sān guān péi zhe tài shǒu zuò le shuō huà
原来王员外、赵昂，太守到时，与众宾客躲入里边，忽见家人报道：“三官陪着太守坐了说话。
zhòng rén tōng bù kěn xìn qí zhì zhē táng hòu zhāng kàn guǒ rán liǎng xià yī dì yī dá shuō huà
”众人通不肯信，齐至遮堂后张看，果然两下一递一答说话。
wáng yuán wài àn dào yuán lái zhè yuān jiā yǐ zuò guān le què qiáo zhuāng lái hōng wǒ
王员外暗道：“原来这冤家已做官了，却乔妆来哄我？
ào huǐ xī shí cuò tīng le chán yán jiāng tā zhú chū
懊悔昔时错听了谗言，将他逐出。
xìng xǐ de nǚ ér yǒu zhì qì bù kěn gǎi jià hái hǎo jiě shì
幸喜得女儿有志气，不肯改嫁，还好解释。
bù rán què zěn shēng chù
不然，却怎生处？
zhǐ shì shì lái yòu shāng le tā jǐ jù yán yǔ wú yán xiāng jiàn qiě jiào mā ma lái zuò yǐn tóu
只是适来又伤了他几句言语，无颜相见，且叫妈妈来做引头。
gù cǐ luàn pǎo
”故此乱跑。
zì gǔ dào zéi rén xīn xū
自古道：“贼人心虚。
nà zhào áng yīn yǒu jiù shì zài xīn shàng bǐ wáng yuán wài gèng shì bù tóng xià de hún pò jù wú
”那赵昂因有旧事在心上，比王员外更是不同，吓的魂魄俱无。
bào zhī qī zǐ pǎo huí fáng wū máng máng shōu shí dǎ zhàng míng rì qǐ shēn duǒ bì zhè gè yuān jiā lián jiǔ xí yě bù xiǎng zhōng liǎo
报知妻子，跑回房屋，忙忙收拾打帐，明日起身，躲避这个冤家，连酒席也不想终了。
zhèng shì zǎo zhī jīn rì huǐ bù dāng chū
正是：早知今日，悔不当初！
qiě shuō wáng yuán wài pǎo lái zhuàng jiàn xú shì biàn hǎn dào mā ma xiǎo nǚ xù huí le
且说王员外跑来撞见徐氏，便喊道：“妈妈，小女婿回了。
xú shì dào huí le biàn bà hé xiāo nèn bān dà jīng xiǎo guài
徐氏道：“回了便罢，何消恁般大惊小怪！
wáng yuán wài dào bú yào shuō qǐ shì lái rú cǐ rú cǐ
”王员外道：“不要说起，适来如此如此。
wǒ yīn wú yán jiàn tā tè qǐng nǐ qù zuò gè jiě yuān shì jié
我因无颜见他，特请你去做个解冤释结。
xú shì dé le zhè jǐ jù huà xǐ cóng tiān jiàng nǎi dào yǒu zhè děng shì
”徐氏得了这几句话，喜从天降，乃道：“有这等事！
jiào yā huán shàng lóu bào zhī yù jie yǔ wáng yuán wài tóng chū tīng qián
”教丫鬟上楼报知玉姐，与王员外同出厅前。
tíng xiù zhèng sòng le tài shǒu jìn lái zhòng qīn juàn duō lái xiāng yíng
廷秀正送了太守进来，众亲眷多来相迎。
xú shì dào sān guān xiǎng shā wǒ yě
徐氏道：“三官，想杀我也！
nǐ wǎng hé chǔ qù le
你往何处去了？
zài wú chǔ xún fǎng
再无处寻访。
tíng xiù fāng shàng qián qǐng lǎo fū fù zuò xia nà tóu biàn bài
”廷秀方上前请老夫妇坐下，纳头便拜。
wáng yuán wài yǐ shǒu fú zhù dào xián xù lǎo fū dé zuì duō yǐ qǐ gǎn yòu yào láo bài
王员外以手扶住道：“贤婿，老夫得罪多矣，岂敢又要劳拜！
tíng xiù dào mǒu shí bù cái bù néng fù yuè zhàng zhī wàng hé yún yǒu zuì
廷秀道：“某实不才，不能副岳丈之望，何云有罪！
bài bà qǐ lái yǔ zhòng qīn juàn yī yī xiāng jiàn yǐ bì
”拜罢起来，与众亲眷一一相见已毕。
tíng xiù dào zhào yí zhàng rú hé bú jiàn
廷秀道：“赵姨丈如何不见？
kuài qǐng lái xiāng huì
快请来相会。
tóng pú lián máng jìn qù
”童仆连忙进去。
zhào áng běn bù yù jiàn tā yòu kǒng bù chū qù fǎn shǐ tā yí xīn miǎn qiǎng chū lái xiāng jiàn shuō dào shì yán yǔ chōng zhuàng wàng wù jì huái
赵昂本不欲见他，又恐不出去，反使他疑心，勉强出来相见，说道：“适言语冲撞，望勿记怀！
tíng xiù dào shì wǒ bù dá zì qǔ qí rǔ zěn gǎn guài yí zhàng
”廷秀道：“是我不达，自取其辱，怎敢怪姨丈？
zhào áng xiū cán wú dì
”赵昂羞惭无地。
wáng yuán wài jiàn tíng xiù lěng yán lěng yǔ nǎi dào xián xù dāng chū yī shí wù tīng chán yán cuò guài nǐ le rú jīn mò jì jiào ba
王员外见廷秀冷言冷语，乃道：“贤婿，当初一时误听谗言，错怪你了，如今莫计较罢。
xú shì dào nǐ zhè jǐ nián què zài nà lǐ
”徐氏道：“你这几年却在那里？
zěn dì jiù dé le guān
怎地就得了官？
tíng xiù nǎi jiāng bèi rén móu hài zhí zhì zuò guān qián hòu shì xì shuō què yòu bù shuō chū xiōng dì zuò guān de yuán yóu
”廷秀乃将被人谋害，直至做官前后事细说，却又不说出兄弟做官的缘由。
zhòng qīn juàn tīng le wú bù jiē tàn nǎi dào zhǐ shì shén yuān jiā xià cǐ dú shǒu kě xiǎo de me
众亲眷听了，无不嗟叹，乃道：“只是甚冤家下此毒手，可晓得么？
tíng xiù dào ruò shì xiǎo de què biàn hǎo le
”廷秀道：“若是晓得，却便好了。
nà shí tíng xiù biàn shuō páng biān zhào áng liǎn shàng yī huí hóng yī huí bái hǎo bù zháo jí
”那时廷秀便说，旁边赵昂脸上一回红，一回白，好不着急。
zhí tīng dào bù xiǎo de zhè jù fāng cái fàng xià xīn cháng
直听到不晓得这句，方才放下心肠。
wáng sān shū dào bú yào xián jiǎng le qiě qǐng zuò zhe
王三叔道：“不要闲讲了，且请坐着。
dài wǒ jiè huā xiàn fó fèng jìng yī bēi hè xǐ
待我借花献佛，奉敬一杯贺喜。
zhòng qīn juàn duō yào xùn tíng xiù zuò dì yī wèi
”众亲眷多要逊廷秀坐第一位。
tíng xiù bù kěn zài sān qiān xùn bù guò zhǐ de yī le tā jìng chuān zhe xíng tou zhōng guàn dài xiàng wài ér zuò
廷秀不肯，再三谦逊不过，只得依了他，竟穿着行头中冠带，向外而坐。
xì zǐ chóng xīn dēng chǎng dìng xì
戏子重新登场定戏。
zhè shí zhòng qīn juàn bǎ tā hǎo bù fèng cheng
这时众亲眷把他好不奉承。
xú shì zì guī lóu shàng bù zài huà xià
徐氏自归楼上，不在话下。
què shuō zhāng quán jiě shěn xù xíng què yuán shì yáng hóng zhè bān rén yā jiè
却说张权解审恤刑，却原是杨洪这班人押解。
yuán lái bǔ rén ná le qiáng dào měi zhì shěn lù jù yào yuán bǔ yā jiè qí zhōng kǒng yǒu yuān wǎng biàn yào duì shěn gù cǐ tuō tā bù dé
元来捕人拿了强盗，每至审录，俱要原捕押解，其中恐有冤枉，便要对审，故此脱他不得。
nà yáng hóng lín qǐ jiè shí xiān lái yǔ zhào áng yào yín ruò gān pán chán yǔ xiōng dì yáng jiāng yī qí tóng qù
那杨洪临起解时，先来与赵昂要银若干盘缠，与兄弟杨江一齐同去。
jí zhì zhuàn lái jiāng zhāng quán sòng rù yù zhōng dì xiōng èr rén jiǎ yì lái huí fù zhào áng yòu yào xū suǒ tā dōng xī
及至转来，将张权送入狱中，弟兄二人假意来回复赵昂，又要需索他东西。
dào le zhuān zhū xiàng nèi yí lù tīng dé rén shuō tài shǒu fāng cái dào wáng jiā bài wàng
到了专诸巷内，一路听得人说太守方才到王家拜望。
yáng hóng dì xiōng yí huò dào zhào áng shì gè jiàn shēng guān rú hé tài yé qù bài tā
杨洪弟兄疑惑道：“赵昂是个监生官，如何太爷去拜他？
qiě yòu bú shì shǔ xià
且又不是属下。
dào le wáng jiā mén shǒu zhǐ tīng de lǐ biān biàn nào rè zuò xì mén shǒu jìng qiāo qiāo bú jiàn yī rén què yòu bù gǎn jìn qù zuò zài mén qián shí tou shàng děng hòu rén chū lái chuán xìn
”到了王家门首，只听得里边便闹热做戏，门首静悄悄不见一人，却又不敢进去，坐在门前石头上，等候人出来传信。
gāng gāng zuò de hū jiàn yī chéng sì rén jiào tái dào mén qián xiē xià zǒu chū yī wèi shào nián guān yuán
刚刚坐得，忽见一乘四人轿抬到门前歇下，走出一位少年官员。
tā èr rén lián máng lì qǐ
他二人连忙立起。
nà guān yuán shì shuí
那官员是谁？
biàn shì shù jí shì zhāng wén xiù
便是庶吉士张文秀。
tā kuà rù mén lái tái tóu kàn jiàn èr rén dào chī yī xià rèn de yí gè shì yáng hóng yí gè shì móu tā xìng mìng de gōng chāi xiǎng dào yuán lái shì tā yí lù bù zhī wèi hé zuò zài cǐ jiān
他跨入门来，抬头看见二人，到吃一吓，认得一个是杨洪，一个是谋他性命的公差，想道：“元来是他一路，不知为何坐在此间？
qiě bù shuō pò jìng wàng lǐ miàn ér qù
”且不说破，竟望里面而去。
yáng hóng yǐ bù rèn de duì xiōng dì dào zhào áng duō dà guān r què yǒu dà guān fǔ lái bài
杨洪已不认得，对兄弟道：“赵昂多大官儿，却有大官府来拜！
nǐ dào yáng hóng rú hé biàn bù rèn de le
”你道杨洪如何便不认得了？
wén xiù dāng chū móu tā mìng shí hái shì yí gè xiǎo sī rú jīn dǐng guān shù dài huàn le yī fān qì xiàng rú hé biàn rèn de chū
文秀当初谋他命时，还是一个小厮，如今顶冠束带，换了一番气象，如何便认得出。
wén xiù nǎi qiè gǔ zhī chóu rì yè zài xīn gù cǐ yī jīng yǎn jí biàn rèn de
文秀乃切骨之仇，日夜在心，故此一经眼，即便认得。
qiě shuō wén xiù zǒu rù lǐ biān zǎo yǒu rén kàn jiàn fēi bào jìn qù dào yòu yǒu yī wèi guān fǔ lái bài le
且说文秀走入里边，早有人看见，飞报进去道：“又有一位官府来拜了。
shuō shēng wèi liǎo wén xiù yǐ zhì tīng qián
”说声未了，文秀已至厅前。
zhòng qīn juàn bìng xì zǐ men kàn jiàn gè zì sì sàn bēn kāi zhǐ dān piē xia tíng xiù yī rén
众亲眷并戏子们看见，各自四散奔开，只单撇下廷秀一人。
wáng yuán wài yuán zài zhē táng hòu zhāng kàn
王员外原在遮堂后张看。
zhè guān yuán què yòu bǐ xiān qián tài shǒu bù tóng tíng xiù yě bù yǔ tā zuō yī zhàn qǐ shēn shuō dào nǐ lái le
这官员却又比先前太守不同，廷秀也不与他作揖，站起身说道：“你来了。
nà guān fǔ dào rú hé jiàn wǒ lái dōu zǒu sàn le
”那官府道：“如何见我来都走散了？
tíng xiù rěn bu zhù xiào
”廷秀忍不住笑。
wén xiù dào mò yào xiào
文秀道：“莫要笑！
yǒu jù jǐn huà zài cǐ
有句紧话在此。
fù ěr dī shēng dào biàn shì móu nǐ wǒ de gōng chāi yǔ yáng hóng dōu zuò zài wài miàn
”附耳低声道：“便是谋你我的公差与杨洪，都坐在外面。
tíng xiù jīng dào yǒu zhè děng shì
”廷秀惊道：“有这等事！
rú hé zuò zài zhè lǐ
如何坐在这里？
qí zhōng kě yí
其中可疑。
kuài xiē ná zhù mò bèi tā zǒu le
快些拿住，莫被他走了。
yī miàn tǎo guò guàn dài huàn xià shēn shàng xíng tóu
”一面讨过冠带，换下身上行头。
wén xiù jí chà zhòng jiā rén chū qù qín ná
文秀即差众家人出去擒拿。
tíng xiù yī miàn huàn qǐ guān dài tuō xià xíng tou
廷秀一面换起冠带，脱下行头。
qiě shuō zhòng rén gǎn chū qù jiū fān yáng hóng xiōng dì tuō rù lǐ biān lái
且说众人赶出去，揪翻杨洪兄弟，拖入里边来。
yáng hóng zhī dào shì zhào áng de yuán gù kǒu zhōng mà dào wàng ēn fù yì de zéi
杨洪只道是赵昂的缘故，口中骂道：“忘恩负义的贼！
wǒ yǔ nǐ gàn le xǔ duō dà shì jīn rì fǎn dǎ wǒ me
我与你干了许多大事，今日反打我么？
zhèng zài luàn shí bào dào lǐ xíng zhū ye dào le
正在乱时，报道：“理刑朱爷到了。
zhòng jiā rén jiāng yáng hóng tuī zài bàn biān
”众家人将杨洪推在半边。
tíng xiù dì xiōng chū lái xiāng yíng jiē zài chá tīng shàng zuò xià
廷秀弟兄出来相迎，接在茶厅上坐下。
tíng xiù nài bú zhù nǎi dào lǎo xiān shēng tiān xià yǒu zhè bān kuài shì
廷秀耐不住，乃道：“老先生，天下有这般快事！
móu hài yú dì xiōng de qiáng dào jīn rì zì lái sòng sǐ yǐ bèi ná zhù zhū sì fǔ dào rú jīn zài nà lǐ
谋害愚弟兄的强盗，今日自来送死，已被拿祝”朱四府道：“如今在那里？
tíng xiù jiào zhòng rén tuī dào miàn qián guì xià
”廷秀教众人推到面前跪下。
tíng xiù dào nǐ èr rén kě rèn de wǒ le
廷秀道：“你二人可认得我了？
yáng hóng dào xiǎo rén què rèn bù dé èr wèi lǎo yé
”杨洪道：“小人却认不得二位老爷。
wén xiù dào nán dào xī nián chèn chuán dào zhèn jiāng gào zhuàng bǎng rù shuǐ zhōng de rén jiù bù rèn de le
”文秀道：“难道昔年趁船到镇江告状，绑入水中的人就不认得了？
èr rén wén yán yǐ zhī shì zhāng tíng xiù dì xiōng
”二人闻言，已知是张廷秀弟兄。
xià de suō zuò yī duī
吓得缩作一堆。
zhū sì fǔ dào qiě wèn nǐ yǒu shèn yuān chóu móu hài tā yī jiā
朱四府道：“且问你有甚冤仇，谋害他一家？
èr rén dào méi shén yuān chóu
二人道：“没甚冤仇。
zhū sì fǔ dào jì wú yuān chóu rú hé shēng cǐ dǎi xīn
”朱四府道：“既无冤仇，如何生此歹心？
èr rén liào rán xìng mìng nán cún xiǎng qǐ zhào áng píng rì sòng de yín zi yòu bù shuǎng lì zěn shēng fàng de tā guò
二人料然性命难存，想起赵昂平日送的银子，又不爽利，怎生放得他过！
biàn dào bù gàn xiǎo rén zhī shì dōu shì zhào áng yǔ tā yǒu chóu yào móu hài èr wèi lǎo yé fù zǐ yāng xiǎo rén xíng de
便道：“不干小人之事，都是赵昂与他有仇，要谋害二位老爷父子，央小人行的。
tíng xiù dì xiōng wén yán shī jīng dào yuán lái zhèng shì zhè zéi
”廷秀弟兄闻言失惊道：“元来正是这贼！
wǒ yǔ tā yǒu hé yuān chóu hài wǒ fù zǐ
我与他有何冤仇，害我父子？
zhū sì fǔ dào zhào áng shì hé rén
”朱四府道：“赵昂是何人？
zhù zài nà lǐ
住在那里？
tíng xiù dào shì gè sù jiān jiù jū yú cǐ jiān
”廷秀道：“是个粟监，就居于此间。
zhū sì fǔ hē shēng kuài ná
朱四府喝声：“快拿！
shǒu xià rén yī shēng dā yìng fēng yōng jìn qù bǎ zhào áng ná chū
”手下人一声答应，蜂拥进去，把赵昂拿出。
nà shí jīng dé yī jiā ér tí nǚ hǎn bù zhī wéi shèn
那时惊得一家儿啼女喊，不知为甚。
zhòng qīn dōu cóng hòu mén zǒu le xì zǐ jiàn zhè děng fèi luàn yě zì gè sàn qù qì
众亲都从后门走了，戏子见这等沸乱，也自各散去讫。
nà zhào áng jiàn le yáng hóng èr rén yǐ zhī shì lù bìng wú bàn yán
那赵昂见了杨洪二人，已知事露，并无半言。
zhū sì fǔ jí qǐ shēn huí dào fǔ zhōng xiān chāi rén zhì yù nèi jiāng zhāng quán shì fàng tǎo chéng jiào zi sòng dào wáng jiā
朱四府即起身回到府中，先差人至狱内将张权释放，讨乘轿子送到王家。
rán hòu xì jū zhào áng
然后细鞫赵昂。
chū shí dǐ lài yòng qǐ xíng jù fāng cái yī yī tǔ shí
初时抵赖，用起刑具，方才一一吐实。
yáng hóng yòu zhāo chū liǎng gè yáo chuán bāng shǒu qǐng kè yě ná dào lái
杨洪又招出两个摇船帮手，顷刻也拿到来。
zhào áng yáng hóng yáng jiāng gè dǎ liù shí yī lǜ wèn zhǎn liǎng gè bāng shǒu gè dǎ sì shí nǐ chéng jiǎo zuì jù fā sī yù sī jiān jìn
赵昂、杨洪、杨江各打六十，依律问斩，两个帮手各打四十，拟成绞罪，俱发司狱司监禁。
zhū sì fǔ jiāng tíng xiù fù zǐ bèi xiàn shǐ mò gēn yóu bèi wén shēn bào fǔ àn huì tóng tí qǐng bù zài huà xià
朱四府将廷秀父子被陷始末根由，备文申报抚按，会同题请，不在话下。
qiě shuō tíng xiù dì xiōng sòng zhū sì fǔ qù hòu huí zhì lǐ biān yì le gōng fú
且说廷秀弟兄送朱四府去后，回至里边，易了公服。
nà shí wáng yuán wài yǐ zhī xiān lái nà guān biàn shì zhāng wén xiù lǎo fū fù qí chū lái xiāng jiàn wèn zhū sì fǔ yīn shén ná le zhào áng tíng xiù su chū qí qíng
那时王员外已知先来那官便是张文秀，老夫妇齐出来相见，问朱四府因甚拿了赵昂，廷秀诉出其情。
wáng yuán wài yǎo yá qiè chǐ hèn dào yuán lái dōu shì zhè zéi de jiān jì
王员外咬牙切齿，恨道：“原来都是这贼的奸计！
zhèng shuō jiān yā huán lái bào ruì jie diào sǐ le
”正说间，丫鬟来报，瑞姐吊死了。
yuán lái ruì jie zhī dào shì lù zhàng fū ná qù bì wú huó lǐ zì jué wú yán jiàn rén gù cǐ zǒu le zhè tiáo jìng lù
原来瑞姐知道事露，丈夫拿去，必无活理，自觉无颜见人，故此走了这条径路。
wáng yuán wài yǔ xú shì yīn hèn tā fū qī shēng xīn hài rén quán wú kǔ chǔ
王员外与徐氏因恨他夫妻生心害人，全无苦楚。
yī miàn mǎi guān shèng liàn zì bù bì shuō
一面买棺盛殓，自不必说。
wáng yuán wài fēn fù chóng zhěng yán xí kuǎn dài yī miàn chāi rén dào chuán yíng qǔ chén shì
王员外分付重整筵席款待，一面差人到船迎取陈氏。
yī shí jiān jiā rén bào dào zhū ye chāi rén sòng tài lǎo yé lái le
一时间家人报道：“朱爷差人送太老爷来了。
tíng xiù dì xiōng wáng yuán wài yī qí chū qù xiāng yíng
”廷秀弟兄、王员外一齐出去相迎。
qià hǎo chén shì jiào zi yě zhì fū qī mǔ zǐ yī jiàn xiāng bào ér kū
恰好陈氏轿子也至，夫妻母子一见，相抱而哭。
zhèng shì kǔ zhōng de lè hún rú mèng sǐ lǐ táo shēng xǐ yù kuáng
正是：苦中得乐浑如梦，死里逃生喜欲狂。
yī jiā gǔ ròu zhòng xiāng jù qiān zǎi lìng rén xiào zhào áng
一家骨肉重相聚，千载令人笑赵昂。
zhāng quán dào wǒ zhī dào jīn shēng yǒng wú jiàn qī le bù liào jīn rì fù néng fù zǐ xiāng féng
张权道：“我只道今生永无见期了，不料今日复能父子相逢！
yí lù kū rù táng zhōng xiān xiàng wáng yuán wài xú shì chēng xiè
”一路哭入堂中，先向王员外、徐氏称谢。
wáng yuán wài zài sān qǐng zuì
王员外再三请罪。
rán hòu èr zi kòu bài jiāng zhào áng qián hòu shè móu xiàn hài qián hòu qíng yóu yī yī xì su
然后二子叩拜，将赵昂前后设谋陷害前后情由，一一细诉。
shuō dào shāng xīn zhī chù fù zǐ yòu kū
说到伤心之处，父子又哭。
bù xiǎng kū xìng le jìng wàng jì dǎ fā le zhū ye chāi rén
不想哭兴了，竟忘记打发了朱爷差人。
nà chāi rén yāng jiā rén men lái bǐng zhī tíng xiù fā gè xiè tiě shǎng chāi rén sān qián yín zi ér qù
那差人央家人们来禀知，廷秀发个谢帖，赏差人三钱银子而去。
dāng xià xú shì yāo chén shì zì guī hòu fáng yù jie xià lóu bài jiàn
当下徐氏邀陈氏自归后房，玉姐下楼拜见。
niang xí yòu shì yī fān qī chǔ
娘媳又是一番凄楚。
shǎo qǐng yán yàn yǐ wán nèi wài liǎng xí zhí yǐn dào bàn yè fāng zhǐ
少顷，筵宴已完，内外两席，直饮到半夜方止。
cì rì tíng xiù dì xiōng dào fǔ zhōng xiè guò zhū sì fǔ
次日，廷秀弟兄到府中谢过朱四府。
dǎ fā le chuán zhī
打发了船只。
yī jiā dōu zhù yú wáng yuán wài jiā zhōng
一家都住于王员外家中。
děng shào ye dào hòu wán yīn fù rèn
等邵爷到后，完姻赴任。
tíng xiù yòu jiāng shào ye yuàn zhāo wén xiù wèi xù de shì bǐng zhī fù mǔ
廷秀又将邵爷愿招文秀为婿的事，禀知父母。
bèi xià pìn lǐ yí dào biàn xíng
备下聘礼，一到便行。
bàn yuè zhī hòu shào ye fāng zhì hé nán zhě zhǎng zhě fū qī yě dào cháng zhōu fǔ yíng jiē de lì shū yě dōu dào le
半月之后，邵爷方至，河南褚长者夫妻也到，常州府迎接的吏书也都到了。
nà shí wáng yuán wài mén tíng hǎo bù rè nào
那时王员外门庭好不热闹。
tíng xiù zhǔ yì yuán zuò chéng wáng sān shū wèi méi xiān xíng lǐ pìn le shào xiǎo jiě rán hòu xuǎn le jí qī dì xiōng yī qí chéng qīn
廷秀主意，原作成王三叔为媒，先行礼聘了邵小姐，然后选了吉期，弟兄一齐成亲。
dào le shì rì wáng yuán wài yào kuā xuàn qīn qī dà kāi yán yàn guǎng qǐng qīn péng shēng xiāo kuò dì gǔ yuè xuān tiān
到了是日，王员外要夸炫亲戚，大开筵宴，广请亲朋，笙箫括地，鼓乐喧天。
huā zhú zhī xià wū shā jiàng páo fèng guān xiá pèi hǎo bù qì xiàng
花烛之下，乌纱绛袍，凤冠霞帔，好不气象。
qià hǎo liǎng duì xīn rén pèi zhe sì shuāng fù mǔ
恰好两对新人，配着四双父母。
yǒu shī wèi zhèng sì xìng qìng jia jiē fù guì liǎng shuāng fū fù bèi huān yú
有诗为证：四姓亲家皆富贵，两双夫妇倍欢娱。
zhěn biān hū xù shāng xīn huà xuè lèi yóu rán sǎ xiù chú
枕边忽叙伤心话，血泪犹然洒绣幮。
nà fǔ xiàn guān wén zhī dōu qù chēng hè
那府县官闻知，都去称贺。
sān cháo zhī hòu gè zì fēn bié qǐ shēn
三朝之后，各自分别起身。
zhāng quán fū qī suí tíng xiù cháng zhōu shàng rèn zhě zhǎng zhě yǔ wén xiù zì wǎng jīng zhōng shào ye zì wǎng fú jiàn
张权夫妻随廷秀常州上任，褚长者与文秀自往京中，邵爷自往福建。
wáng yuán wài yīn jiā yè guǎng dà tuō shēn bù dé fū qī zài jiā shòu yòng
王员外因家业广大，脱身不得，夫妻在家受用。
bù zé yī rì shèng zhǐ dǎo xià yī nǐ jiāng zhào áng yáng hóng yáng jiāng chǔ zhǎn
不则一日，圣旨倒下，依拟将赵昂、杨洪、杨江处斩。
àn yuàn jiù wěi tíng xiù jiān zhǎn
按院就委廷秀监斩。
xíng xíng zhī rì kàn de rén rú shān rú hǎi dōu dào zhào áng zì zuò zhī niè qīn qī zhōng wú yǒu lián zhī zhě
行刑之日，看的人如山如海，都道赵昂自作之孽，亲戚中无有怜之者。
lián zhàng rén wáng yuán wài yě bú dào fǎ chǎng lái kàn
连丈人王员外也不到法场来看。
zhèng shì shàn è dào tóu zhōng yǒu bào zhǐ zhēng lái zǎo yǔ lái chí
正是：善恶到头终有报，只争来早与来迟。
quàn jūn mò bǎ qī xīn shǐ zhàn zhàn qīng tiān bù kě qī
劝君莫把欺心使，湛湛青天不可欺。
tíng xiù niàn zhǒng yì zhī ēn tuō zhū ye yǔ tā kāi zhāo shì zuì
廷秀念种义之恩，托朱爷与他开招释罪。
yòu yīn fù qīn bèi rén xiàn hài měi shì wù bì xì xún jū chū shí qíng fāng cái dìng zuì wèi cǐ shēng míng shén zhe
又因父亲被人陷害，每事务必细询，鞫出实情，方才定罪，为此声名甚著。
xíng qǔ zhì jīng shēng wèi jǐ shì
行取至京，升为给事。
wén xiù yǐ sàn guǎn diǎn le shān xī xún àn
文秀以散馆点了山西巡按。
nà zhāng quán niàn zǔ yíng jù zài jiāng xī yuán guī gù lǐ huī fù jiù yè jiàn dì jū zhù hòu lái shào ye yǔ zhě zhǎng zhě shēn gù tíng xiù xiōng dì gè zì gěi jiǎ wèi zhī zhì sāng yíng zàng
那张权念祖茔俱在江西，原归故里，恢复旧业，建第居祝后来邵爷与褚长者身故，廷秀兄弟各自给假为之治丧营葬。
dài sān nián zhī hòu fāng shàng biǎo fù le běn xìng
待三年之后，方上表，复了本姓。
tíng xiù shēng de sān zi jiāng cì zi jì le wáng yuán wài zhī hòu sān zi jì shào ye zhī hòu yǐ biǎo bù fù xī nián fù zǐ zhī ēn
廷秀生得三子，将次子继了王员外之后，三子继邵爷之后，以表不负昔年父子之恩。
wén xiù yì shēng èr zi yě jiāng cì zi shào le zhě zhǎng zhě xiāng huǒ
文秀亦生二子，也将次子绍了褚长者香火。
zhāng quán fū fù shòu zhì jiǔ diān zhī wài wú jí ér zhōng
张权夫妇寿至九甸之外，无疾而终。
wáng yuán wài fū qī yì xiǎng xiá líng
王员外夫妻亦享遐龄。
tíng xiù dì xiōng jù guān zhì bā zuò zhī wèi zhì jīn zǐ sūn kē jiǎ bù duàn
廷秀弟兄俱官至八座之位，至今子孙科甲不断。
shī yún yáo lái bái wū chū gōng qīng dào dǐ qióng tōng wèi kě píng
诗云：繇来白屋出公卿，到底穷通未可凭。
fán shì dàn jiāng tiān lǐ niàn ān xīn zì yǒu fú lái yíng
凡事但将天理念，安心自有福来迎。