xuē lù shì yú fú zhèng xiān
薛录事鱼服证仙
jiè wèn bái lóng yuán dǐ shì
借问白龙缘底事？
méng tā yú fú qū qū
蒙他鱼服区区。
suī rán zòng shì zài hé qú
虽然纵适在河渠。
shī qí yún yǔ shì wú nǎi kùn yú qiě
失其云雨势，无乃困余且。
yào shi líng xīn néng biàn huà xū jiào wú zhǔ cháng xū
要识灵心能变化，须教无主常虚。
fēi guān xǐ lǐ zhà hūn yú
非关喜里乍昏愚。
zhuāng zhōu céng zuò dié xuē wěi yì wéi yú
庄周曾作蝶，薛伟亦为鱼。
huà shuō táng sù zōng qián yuán nián jiān yǒu gè guān rén xìng xuē míng wěi wú xiàn rén shì céng zhōng tiān bǎo mò nián jìn shì
话说唐肃宗乾元年间，有个官人姓薛名伟，吴县人氏，曾中天宝末年进士。
chū rèn fú fēng xiàn wèi míng shēng pō zhe
初任扶风县尉，名声颇著。
hòu wèi shǔ zhōng qīng chéng xiàn zhǔ bù
后为蜀中青城县主簿。
fū rén gù shì nǎi shì wú mén dì yī gè dà zú bù wéi róng zhǐ duān lì jiān qiě xìng gé róu wǎn
夫人顾氏，乃是吴门第一个大族，不惟容止端丽，兼且性格柔婉。
fū qī xiàng de ài jìng rú bīn
夫妻相得，爱敬如宾。
bù jué zài rèn yòu jīng sān nián dà yǐn shēng qiān qù le
不觉在任又经三年，大尹升迁去了。
shàng sī zhī qí lián néng jí wěi tā shǔ shè xiàn yìn
上司知其廉能，即委他署摄县印。
nà qīng chéng xiàn běn zài qióng shān shēn gǔ zhī zhōng tián dì qiāo jǐ lì nián suì qiàn mín pín dào zéi shēng fà
那青城县本在穷山深谷之中，田地硗脊，历年岁歉民贫，盗贼生发。
zì xuē shào fǔ shǔ yìn lì qǐ bǎo jiá zhī fǎ fán yǒu dào zéi xié lì jī bǔ
自薛少府署印，立起保甲之法，凡有盗贼，协力缉捕。
yòu shè lì yì xué jiào yù rén cái
又设立义学，教育人材。
yòu kāi yì cāng zhèn jì gū guǎ
又开义仓，赈济孤寡。
měi zhì chūn jiān qīn wǎng gè xiāng kè nóng bù zhǒng yòu bǎ hǎo yán quàn yù jiào tā běn fèn wéi rén
每至春间，亲往各乡，课农布种，又把好言劝谕，教他本分为人。
yīn cǐ chǔ chù tián hé dà shú dào zéi jǐn huà wèi liáng mín
因此处处田禾大熟，盗贼尽化为良民。
zhì de xiàn zhōng zhēn gè yè bù bì hù lù bù shí yí
治得县中真个夜不闭户，路不拾遗。
bǎi xìng dài ēn huái dé biān chéng gē yáo chēng sòng qí měi
百姓戴恩怀德，编成歌谣，称颂其美。
gē yún qiū zhì ér shōu chūn zhì ér yún
歌云：秋至而收，春至而耘。
lì bù cuī zū yè bù bì mén
吏不催租，夜不闭门。
bǎi xìng lè yè lì xué xīng wén
百姓乐业，立学兴文。
jiào yǎng jiān suì xuē gōng zhī ēn
教养兼遂，薛公之恩。
zì jīn hái tóng yuàn yǐ míng cún
自今孩童，愿以名存。
jiāng hé zì zhī
将何字之？
xuē r xuē sūn
薛儿薛孙。
nà xuē shào fǔ bù dàn lián jǐn rén cí ài mín rú zǐ jiù shì dài jùn tóng liáo què yě qiān gōng xū jǐ bǎi fán cóng hòu
那薛少府不但廉谨仁慈，爱民如子，就是待郡同僚，却也谦恭虚己，百凡从厚。
yuán lái zhè xiàn zhōng yǒu yí gè xiàn chéng yí gè zhǔ bù liǎng gè xiàn wèi
原来这县中有一个县丞，一个主簿，两个县尉。
nà xiàn chéng xìng zōu míng pāng yě shì jìn shì chū shēn yǔ xuē shào fǔ qià shì tóng nián hǎo yǒu
那县丞姓邹名滂，也是进士出身，与薛少府恰是同年好友。
liǎng gè xiàn wèi yí gè xìng léi míng jì yí gè xìng péi míng kuān
两个县尉，一个姓雷名济，一个姓裴名宽。
zhè sān wèi guān rén wèi guān yě dōu qīng zhèng yīn cǐ xiù wèi xiāng tóu
这三位官人，为官也都清正，因此臭味相投。
měi yù gōng shì zhī xiá huò tán shī huò yì qí huò zài huā qián zhú xià kāi zūn xiǎo yǐn bǐ lái cǐ wǎng shí fēn kuǎn qià
每遇公事之暇，或谈诗，或弈棋，或在花前竹下，开樽小饮，彼来此往，十分款洽。
yī rì zhèng zhí qī xī xuē shào fǔ zài yá zhōng yǔ fū rén qǐ qiǎo yǐn yàn
一日正值七夕，薛少府在衙中与夫人乞巧饮宴。
yuán lái qī xī zhī qī bù lùn dà xiǎo rén jiā shào bù dé jù xiē jiǔ guǒ wèi qǐ qiǎo chuān zhēn zhī yàn
元来七夕之期，不论大小人家，少不得具些酒果为乞巧穿针之宴。
nǐ dào zěn me jiào zuò qǐ qiǎo chuān zhēn zhǐ yīn tiān dì yǒu gè nǚ ér huàn zuò zhī nǚ xīng rì yè xīn qín zhī rèn
你道怎么叫做乞巧穿针，只因天帝有个女儿，唤做织女星，日夜辛勤织纴。
tiān dì ài qí qín jǐn pèi yǔ qiān niú xīng wèi fù
天帝爱其勤谨，配与牵牛星为妇。
shéi zhī zhī nǚ zì jià niú láng zhī hòu tān huān juàn liàn què yòu hǎo shū zhuāng dǎ bàn měi rì zhǐ shì shū tóu zài bù qù diào xùn nòng zhī
谁知织女自嫁牛郎之后，贪欢眷恋，却又好梳妆打扮，每日只是梳头，再不去调梭弄织。
tiān dì chēn nù fá zhī nǚ zhù zài tiān hé zhī dōng niú láng zhù zài tiān hé zhī xi
天帝嗔怒，罚织女住在天河之东，牛郎住在天河之西。
yī nián zhǐ xǔ xiāng huì yí dù zhèng shì qī yuè qī rì
一年只许相会一度，正是七月七日。
dào zhè yī rì què jiào xǐ què tì tā zài tiān hé shàng tián hé ér dù
到这一日，却教喜鹊替他在天河上填河而渡。
yīn cǐ shì rén shǒu tā dù hé shí fēn jiē yú xīng yuè zhī xià jiāng cǎi xiàn qù chuān zhēn yǎn
因此世人守他渡河时分，皆于星月之下，将彩线去穿针眼。
chuān dé guò de biàn wèi de qiǎo
穿得过的，便为得巧；
chuān bù guò de biàn bù dé qiǎo yǐ cǐ bo yī nián de qiǎo zhuō
穿不过的，便不得巧，以此卜一年的巧拙。
nǐ xiǎng nà niú láng zhī nǚ yǎn bā bā pàn le yī nián cái de xiāng huì yòu zhǐ de sān sì gè shí chén máng máng de xù shù xiǎng niàn qíng hái kǒng shuō bù liǎo nà yǒu xián gōng fū yòu dào rén jiān sòng qiǎo
你想那牛郎、织女眼巴巴盼了一年，才得相会，又只得三四个时辰，忙忙的叙述想念情，还恐说不了，那有闲工夫又到人间送巧？
qǐ bù shì gè huāng táng zhī shuō
岂不是个荒唐之说。
qiě shuō xuē shào fǔ dàng wǎn zài tíng zhōng yǔ fū rén hù xiāng quàn chóu bù jué zuò dào yè jiǔ gēng shēn fāng cái rù qǐn
且说薛少府当晚在庭中，与夫人互相劝酬，不觉坐到夜久更深，方才入寝。
bù dào què gǎn le xiē fēng lù hán liáng suì chéng yī bìng hún shēn rú tàn huǒ shāo de yì bān hàn chū rú yǔ
不道却感了些风露寒凉，遂成一病，浑身如炭火烧的一般，汗出如雨。
jiàn jiàn sān cān bù jìn jīng shén jiǎn shǎo kǒu lǐ zhǐ shuō dào wǒ rú jīn qǐng kè yě ái bù guò le nǐ men hé kǔ liú wǒ zài zhè lǐ
渐渐三餐不进，精神减少，口里只说道：“我如今顷刻也挨不过了，你们何苦留我在这里？
bù rú fàng wǒ qù ba
不如放我去罢。
nǐ xiǎng bìng rén shuō chū zhè yàng huà tóu míng míng bú shì hǎo xiāo xī le
”你想病人说出这样话头，明明不是好消息了。
xià de nà gù fū rén xīn dǎn jù luò
吓得那顾夫人心胆俱落。
nán dào jiù zhè děng zuò shì tā sǐ liǎo bù chéng
难道就这等坐视他死了不成？
shào bù dé yào qù qǐng yī wèn bǔ qiú shén xǔ yuàn
少不得要去请医问卜，求神许愿。
yuán lái xiàn zhōng yǒu yī zuò qīng chéng shān shì dào jiā dì wǔ dòng tiān
元来县中有一座青城山，是道家第五洞天。
shān shàng yǒu zuò miào yǔ sù zhe yī wèi lǎo jūn jí yǒu líng gǎn
山上有座庙宇，塑着一位老君，极有灵感。
zhēn shì qí qíng de qíng qí yǔ de yǔ qí nán de nán qí nǚ de nǚ xiāng huǒ zuì shèng
真是祈晴得晴，祈雨得雨，祈男得男，祈女得女，香火最盛。
yīn cǐ fū rén xiě xià shū wén chāi rén dào lǎo jūn miào qí dǎo
因此夫人写下疏文，差人到老君庙祈祷。
yòu wén líng qiān zuì yàn yī lái qiú tā bǎo yòu shào fǔ yán fú xiāo zāi
又闻灵签最验，一来求他保佑少府，延福消灾；
èr lái qiú cì yī qiān shěn wèn xiōng jí
二来求赐一签，审问凶吉。
qí shí sān wèi tóng liáo wén de dōu yě sù fú jiǎo dài bù zhì shān shàng xíng xiāng qíng yuàn jiǎn sǔn zì jǐ yáng shòu dài jiù shào fǔ
其时三位同僚闻得，都也素服角带，步至山上行香，情愿减损自己阳寿，代救少府。
gāng shì tóng liáo sàn hòu yòu shì hé xiàn fù lǎo lǜ zhe bǎi xìng men yī qí bài dǎo
刚是同僚散后，又是合县父老，率着百姓们，一齐拜祷。
xiǎn jiàn de shào fǔ píng rì zuò guān hǎo chù néng dé rén xīn rú cǐ
显见得少府平日做官好处，能得人心如此。
zhǐ shì qiú de qiān shì dì sān shí èr qiān
只是求的签是第三十二签。
nà qiān jué dào
那签诀道：
bǎi dào qīng quán rù dà jiāng lín liú bù jué mèng hún liáng
百道清泉入大江，临流不觉梦魂凉。
hé xū bié xiàng lóng mén qù
何须别向龙门去？
zì yǒu shén yú sān chǐ zhǎng
自有神鱼三尺长。
chāi rén chāo zhè qiān jué huí yá yǔ fū rén kàn le jiě shuō bù chū xiǎng dào wén de wǎng cháng jiān rén qiú de jiē rú huó jiàn yì bān bù zhī zěn dì wǒ men qiú de què shuō qǐ yí gè yú lái yǔ xiàng gōng de bìng quán wú zhuó luò
差人抄这签诀回衙，与夫人看了，解说不出，想道：“闻得往常间人求的皆如活见一般，不知怎地我们求的却说起一个鱼来，与相公的病全无着落？
shì jí shì xiōng hǎo shēng nán jiě
是吉是凶，好生难解。
yǐ cǐ xīn shàng jiù rú shí wǔ liù gè diào tǒng dǎ shuǐ qī shàng bā luò de zhuǎn jiā yōu yù yòu xiǎng dào zhè qiān jué yǐ bù jiàn zěn de qiě qù fǎng gè yī rén lái tiáo zhì dǎo shì zhèng jīng
”以此心上就如十五六个吊桶打水，七上八落的，转加忧郁，又想道：“这签诀已不见怎的，且去访个医人来调治，倒是正经。
jí chāi rén qù tǐ fǎng
即差人去体访。
què fǎng de chéng dū fǔ yǒu gè dào rén lǐ bā bǎi tā shuō shì sūn zhēn rén dì yī gè tú dì chuán de lóng gōng mì fāng yǒu bā bǎi gè yīn cǐ rén dōu jiào tā zuò lǐ bā bǎi
却访得成都府有个道人李八百，他说是孙真人第一个徒弟，传得龙宫秘方有八百个，因此人都叫他做李八百。
zhēn gè qǐng tā yī de shǒu dào bìng chú jí yǒu shén xiào
真个请他医的，手到病除，极有神效。
tā mén shàng xiě xià yī duì chūn lián dào yào àn hán kāng wú èr jià xìng zāi dǒng fèng yǒu qiān zhū
他门上写下一对春联道：药按韩康无二价，杏栽董奉有千株。
dàn shì qǐng tā de nán de jiù lái
但是请他的，难得就来。
ruò shì kěn lái zhè bìng rén biàn yǒu xiē shēng jī le
若是肯来，这病人便有些生机了。
tā yào de xiè yí què yòu yú rén bù tóng yě yǒu wèi zēng kāi de yào xiāng xiān yào jǐ bǎi liǎng de
他要的谢仪，却又与人不同：也有未曾开得药箱，先要几百两的；
yě yǒu yī hǎo le bú yào fēn wén chóu xiè zhǐ yào chī yī zuì de
也有医好了，不要分文酬谢，止要吃一醉的。
yě yǒu wén zhào jí wǎng de yě yǒu qǐng shā bù qù de
也有闻召即往的，也有请杀不去的。
shèn shì zhuō tā bù dìng dà dǐ zhǐ yào xīn chéng tā biàn kěn lái
甚是捉他不定：大抵只要心诚他便肯来。
fū rén zhī de yǒu zhè gè yī jiā jí chà xià de dāng rén jī le lǐ wù xīng yè gǎn qù qǐng nà lǐ bā bǎi
夫人知得有这个医家，即差下的当人赍了礼物，星夜赶去请那李八百。
qià hǎo tā zài zhōu lǐ yī qǐng biàn lái
恰好他在州里，一请便来。
fū rén xīn xià fāng jué shǎo kuān
夫人心下方觉少宽。
qǐ zhī tā yī jìn mén lái hái bù céng zhěn mài jiù dào zhè bìng shì suī zé xiàng gè sǐ de què shì gè bù sǐ de
岂知他一进门来，还不曾诊脉，就道：“这病势虽则像个死的，却是个不死的。
yě yào qǐng wǒ lái zé shèn
也要请我来则甚？
dāng xià fū rén bèi jiāng qǐ bìng gēn yóu bìng lǎo jūn miào lǐ zhàn de qiān jué jìn shù shuō yǔ tài yī zhī dào qiú tā yòng yào
当下夫人备将起病根由，并老君庙里占的签诀尽数说与太医知道，求他用药。
nà lǐ bā bǎi zhǐ shì lěng xiào dào zhè gè bìng cóng lái bù shàng yī shū de
那李八百只是冷笑道：“这个病从来不上医书的。
wǒ yě wú yào kě yòng
我也无药可用。
wéi yǒu sǐ hòu cháng jiāng shǒu qù mō tā xiōng qián
唯有死后常将手去摸他胸前。
ruò shì yī rì bù lěng yī rì bù kě xià guān
若是一日不冷，一日不可下棺。
dài dào bàn yuè èr xún zhī wài tā sī xiǎng shí chī zì rán jiàn jiàn sū xǐng huí lái
待到半月二旬之外，他思想食吃，自然渐渐苏醒回来。
nà lǎo jūn miào qiān jué suī zé líng yìng rán xū guò hòu shǐ yàn fēi jīn rì suǒ néng cāi duó de de
那老君庙签诀，虽则灵应，然须过后始验，非今日所能猜度得的。
dào dǐ bù kěn xià yào jìng zì qù le
”到底不肯下药，竟自去了。
yě bù zhī shào fǔ zhè bìng dàng zhēn bù xiāo chī yào zì rán wú shì
也不知少府这病当真不消吃药，自然无事？
hái shì bìng yǐ fàn zhuō xià bù dé yào de gù cǐ tuō cí ér qù
还是病已犯拙，下不得药的，故此托辞而去？
zhèng shì qīng lóng gòng bái hǔ tóng háng jí xiōng shì quán rán wèi bǎo
正是：青龙共白虎同行，吉凶事全然未保。
fū rén yīn jiàn lǐ bā bǎi qù le tàn dào zhè děng yǒu míng de yī rén shàng bù kěn xià yào nán dào hái yǒu bié yí gè gǎn lái xià yào
夫人因见李八百去了，叹道：“这等有名的医人，尚不肯下药，难道还有别一个敢来下药？
dìng rán bìng shì bù jiù
定然病势不救。
wéi yǒu yǎn yǎn dài sǐ ér yǐ
唯有奄奄待死而已。
zhī jiàn rè le qī rì qī yè yuè jiā yuè zhòng
”只见热了七日七夜，越加越重。
hū rán yī zhèn hūn mí bì le yǎn qù zài jiào yě bù xǐng le
忽然一阵昏迷，闭了眼去，再叫也不醒了。
fū rén yī biān tí kū yī biān jiào rén bǐng zhī sān wèi tóng liáo yào bàn lǐ hòu shì
夫人一边啼哭，一边教人禀知三位同僚，要办理后事。
nà tóng liáo zhèng lái huí hou dé le zhè gè xiōng xìn wú bù lèi xià jí zhì yá zhōng xiàng shī kū le yī huí rán hòu yǔ fū rén xiāng jiàn
那同僚正来回候，得了这个凶信，无不泪下，急至衙中向尸哭了一回，然后与夫人相见。
yòu ān wèi yī fān
又安慰一番。
yīn shì chū qiū shí hòu tiān qì hái rè fēn tóu qù bèi bàn yī qīn guān guǒ
因是初秋时候，天气还热，分头去备办衣衾棺椁。
dào dì sān rì zhū sè wán bèi lǐ dāng bìn liàn rù guān
到第三日，诸色完备，理当殡殓入棺。
qí shí fū rén fú shī tòng kū jué de xiōng qián guǒ rán yǒu wēi wēi nuǎn qì yǐ cǐ xìn zhe lǐ bā bǎi dào rén de shuō huà hái yào tíng zài chuáng lǐ
其时夫人扶尸恸哭，觉得胸前果然有微微暖气，以此信着李八百道人的说话，还要停在床里。
zhī jiàn jiā rén men dōu dào cóng lái sǐ rén xiōng qián jǐn yǒu sān sì rì nuǎn de bú shì yī sǐ biàn lěng
只见家人们都道：“从来死人胸前尽有三四日暖的，不是一死便冷。
cǐ hé zú jù
此何足据。
xiàn jīn qī yuè tiān dào yán rè wèi tuì
现今七月天道，炎热未退。
tǎng yù yī shēng léi xiǎng zhè shī shǒu jiù dēng shí zhǎng jiāng qǐ lái zěn me hái jìn xíng guān qù
倘遇一声雷响，这尸首就登时涨将起来，怎么还进行棺去？
fū rén dào li dào rén yuán shuō xiōng qián yī rì bù lěng yī rì bù kě rù guān
”夫人道：“李道人元说胸前一日不冷，一日不可入棺。
rú jīn jì shì nuǎn de jiù zuò bù xìn tā shǒu dào bàn yuè èr shí duō rì zěn rěn biàn sān rì nèi dài rè de jiāng tā liàn le
如今既是暖的，就做不信他，守到半月二十多日，怎忍便三日内带热的将他殓了？
kuàng qiě guān mù yǐ bèi děng wǒ zì jǐ rì yè shǒu tā zhǐ dài xiōng qián yī lěng jiù rù guān qù yě bù wéi chí
况且棺木已备，等我自己日夜守他，只待胸前一冷，就入棺去，也不为迟。
tiān nà
天那。
dàn yuàn li dào rén de shuō huà líng yàn shǒu de wǒ xiāng gōng zhòng xǐng huí lái hé dàn jiù le xiàng gōng yī mìng què bù lián wǒ jiù le liǎng mìng
但愿李道人的说话灵验，守得我相公重醒回来，何但救了相公一命，却不连我救了两命。
zhòng rén zài sān jiě shuō fū rén zhōng shì bù tīng
众人再三解说，夫人终是不听。
ǎo tā bù guò zhǐ de yī zhe
拗他不过，只得依着。
tíng xià shào fǔ zài chuáng jǐn jǐn kān shǒu bù zài huà xià
停下少府在床，谨谨看守，不在话下。
què shuō shào fǔ bìng dào dì qī rì shēn shàng rè jí biàn shì qǐng kè yě āi bù guò
却说少府病到第七日，身上热极，便是顷刻也挨不过。
yī xīn sī liang yào xún gè qīng liáng qù chù xiāo sàn yī xiāo sàn huò zhě zhè bìng hái yǒu hǎo de rì zi
一心思量要寻个清凉去处消散一消散，或者这病还有好的日子。
yīn cǐ qiāo dì lǐ bèi le fū rén mán le tóng liáo jìng tí yī tiáo zhú zhàng sī lí yá zhāi yě bú yào yī rén suí cóng
因此悄地里背了夫人，瞒了同僚，竟提一条竹杖，私离衙斋，也不要一人随从。
shū hū zhī jiān yǐ zhì chéng wài
倏忽之间，已至城外。
jiù rú fēi niǎo cí lóng yóu yú tuō wǎng yì bān xīn xià shén xǐ zǎo bǎ zhè bìng dōu wàng le
就如飞鸟辞笼，游鱼脱网一般，心下甚喜，早把这病都忘了。
nǐ dào shào fǔ shì gè guān zěn me chū yá qù jiù méi yī gè rén zhī dào
你道少府是个官，怎么出衙去，就没一个人知道？
yuán lái xiǎng jí chéng mèng mèng hún r jué de rú cǐ zhè shēn zi yī jiù zì zài chuáng shàng zěn me qù de
元来想极成梦，梦魂儿觉得如此，这身子依旧自在床上，怎么去得？
dān kǔ le shǒu shī de kū kū tí tí wú míng wú yè zhǐ wàng zhe sǐ lǐ qiú shēng
单苦了守尸的哭哭啼啼，无明无夜，只望着死里求生。
qǐ zhī tā zuò mèng de piāo piāo hū hū wú ài wú jū dào yě zì kǔ zhōng qǔ lè
岂知他做梦的飘飘忽忽，无碍无拘，到也自苦中取乐。
sà shào fǔ chū le nán mén biàn xiàng shān zhōng yóu qù
萨少府出了南门，便向山中游去。
lái dào yī zuò shān jiào zuò lóng ān shān
来到一座山，叫做龙安山。
shān shàng yǒu zuò tíng zi nǎi shì suí wén dì fēng ér zi yáng xiù zuò shǔ wáng jiàn tíng yú cǐ míng wéi bì shǔ tíng
山上有座亭子，乃是隋文帝封儿子杨秀做蜀王，建亭于此，名为避暑亭。
qián hòu zuǒ yòu jiē mào lín xiū zhú zhǎng yǒu sì miàn fēng lái quán wú yì diǎn rì yǐng
前后左右，皆茂林修竹，长有四面风来，全无一点日影。
suǒ yǐ shǔ wáng měi dào yán tiān biàn shuài lǐng bīn kè lái cǐ tíng zhōng bì shǔ
所以蜀王每到炎天，便率领宾客来此亭中避暑。
guǒ rán hǎo gè qīng liáng qù chù
果然好个清凉去处。
shào fǔ dāng xià kàn jiàn biàn jué xīn huái kāi shuǎng
少府当下看见，便觉心怀开爽。
ruò shǐ wǒ bù chū chéng zěn zhī shān zhōng yǒu zhè bān jìng jiè
“若使我不出城，怎知山中有这般境界？
dàn shì wǒ zài qīng chéng xiàn zuò le xǔ duō shí shàng qiě bù céng dào cǐ
但是我在青城县做了许多时，尚且不曾到此。
xiǎng nà sān wèi tóng liáo zěn me xiǎo de
想那三位同僚，怎么晓得？
zhī hé yǔ tā men zhī huì tóng xié yī zūn wèi bì shǔ zhī yàn
只合与他们知会，同携一尊，为避暑之宴。
kě xī yǒu le shèng dì shǎo le shèng yǒu zhōng shì yī chǎng qiàn shì
可惜有了胜地，少了胜友，终是一场欠事。
yǎn qián jǐng wù kě rén suì zuò shī yī shǒu
”眼前景物可人，遂作诗一首。
shī yún tōu de fú shēng bàn rì xián wēi tī jué bì zì jī pān
诗云：偷得浮生半日闲，危梯绝壁自跻攀。
suī rán hū xī tiān mén jìn mò qiǎn chéng fēng qù bù hái
虽然呼吸天门近，莫遣乘风去不还。
xuē shào fǔ zài tíng zi lǐ zuò le yī huì yòu xiàng shān zhòng kěn qù
薛少府在亭子里坐了一会，又向山中肯去。
nà shān lù shàng méi yǒu xiē shù mù yīn bì zěn bǐ de tíng zi lǐ zhè bān liáng shuǎng yǐ cǐ yuè xíng yuè mèn
那山路上没有些树木荫蔽，怎比得亭子里这般凉爽，以此越行越闷。
jiàn jiàn xíng le shí yú lǐ yuǎn yuǎn wàng jiàn yī tiáo dà jiāng
渐渐行了十余里，远远望见一条大江。
nǐ dào zhè jiāng shì shèn me jiāng
你道这江是甚么江？
xī rì dà yǔ zhì shuǐ cóng mín shān dǎo chū mín jiāng
昔日大禹治水，从岷山导出岷江。
guò le mào zhōu shèng zhōu dì miàn yòu dǎo chū zhè gè jiāng shuǐ lái jiào zuò tuó jiāng
过了茂州盛州地面，又导出这个江水来，叫做沱江。
zhì jīn jiāng àn shàng chuí zhe dà tiě liàn yě bù zhī dào yǒu duō shǎo zhǎng chén zài jiāng dǐ nǎi shì dà yǔ suǒ zhe yìng lóng de qù chù
至今江岸上垂着大铁链，也不知道有多少长，沉在江底，乃是大禹锁着应龙的去处。
yuán lái yǔ zhì jiāng shuǐ dàn yù shuǐ lù bù tōng biàn chà nà yìng lóng qián qù
元来禹治江水，但遇水路不通，便差那应龙前去。
suí nǐ jǐ bǎi lǐ de gāo shān jù shí zhǐ xiāo tā wěi zǐ yī dǒu dēng shí jiù fēn kāi zuò le liǎng chù suǒ yǐ shì chēng dà yǔ jiào gè shén yǔ
随你几百里的高山巨石，只消他尾子一抖，登时就分开做了两处，所以世称大禹叫个“神禹”。
ruò bù huì qū shǐ zhè yàng dōng xī yān néng bā nián zhī jiān hóng shuǐ dǐ dìng
若不会驱使这样东西，焉能八年之间，洪水底定？
zhì jīn sì jiāng shuǐ shàng yě yǒu yī tiáo tiě liàn suǒ zhe shuǐ mǔ
至今泗江水上，也有一条铁链，锁着水母。
qí xíng sì mí hóu yì bān
其形似弥猴一般。
zhè tuó jiāng què shì yìng lóng jiē yīn shuǐ gōng jì chéng suǒ zhe yǐ zhèn hòu hài
这沱江却是应龙，皆因水功既成，锁着以镇后害。
qǐ bù shì gè shèng jì
岂不是个圣迹？
dāng xià shào fǔ zài shān zhōng xíng de zhèng mèn kuàng yòu huàn zhe rè zhèng de hū jiàn zhè piàn tuó jiāng hào hào dàng dàng zhēn gè qiū shuǐ cháng tiān yī sè zì rán jué de qīng liáng zhí tòu gǔ suǐ jiù hèn bù dé bǎ sān bù bìng zuò yī bù fēng chē shì bēn lái
当下少府在山中行得正闷，况又患着热症的，忽见这片沱江，浩浩荡荡，真个秋水长天一色，自然觉得清凉直透骨髓，就恨不得把三步并做一步，风车似奔来。
qǐ zhī cóng shān shàng wàng shí shén jìn jí zhì xià de shān lái yòu dào hái bù céng dào de tuó jiāng què bèi yí gè dōng tán gé zhù zhè tán yě hǎo dà li
岂知从山上望时甚近，及至下得山来，又道还不曾到得沱江，却被一个东潭隔祝这潭也好大哩。
shuǐ qīng shì jìng yì bān bù lùn shēn qiǎn qù chù wú bù jiàn dǐ
水清似镜一般，不论深浅去处，无不见底。
kuàng yòu yìng zhe liǎng àn zhú shù qiū sè kě tāo
况又映着两岸竹树，秋色可掏。
shào fǔ biàn tuō xià yī shang xiàng tán zhōng xǐ zǎo
少府便脱下衣裳，向潭中洗澡。
yuán lái shào fǔ shì wú rén shēng zhǎng zé guó cóng yòu xué de qiú shuǐ
元来少府是吴人，生长泽国，从幼学得泅水。
chéng rén zhī hòu jiǔ yǐ bù céng nòng zhè běn shì
成人之后，久已不曾弄这本事。
bù yì jīn rì dào cǐ yóu xì dà kuài sù xīn
不意今日到此游戏，大快夙心。
ǒu rán tàn dào rén yóu dào dǐ bù rú yú jiàn zěn me jiè de zhè yú lín shēng zài wǒ shēn shàng yě hǎo dào chù yóu qù qǐ bù gèng kuài
偶然叹道：“人游到底不如鱼剑怎么借得这鱼鳞生在我身上，也好到处游去，岂不更快。
zhī jiàn páng biān yǒu gè xiǎo yú què qū zhe shào fǔ dào nǐ yào biàn yú bù nán hé bì jiǎ jiè
”只见旁边有个小鱼，却觑着少府道：“你要变鱼不难，何必假借。
dài wǒ dào hé bó chù wèi nǐ tú zhī
待我到河伯处，为你图之。
shuō shēng wèi bì zhè xiǎo yú zǎo bú jiàn le bǎ shào fǔ chī shàng yī jīng xiǎng dào wǒ zěn zhī zhè shuǐ lǐ shì yǒu jīng guài de
说声未毕，这小鱼早不见了，把少府吃上一惊，想道：“我怎知这水里是有精怪的？
qǐ kě dú zì yí gè zài lǐ miàn xǐ zǎo
岂可独自一个在里面洗澡。
bù rú zǎo zǎo chōu shēn qù ba
不如早早抽身去罢。
qǐ zhī shào fǔ jì dòng le zhè gè niàn tou biàn shào bù dé duò le nà zhòng yè zhàng
”岂知少府既动了这个念头，便少不得堕了那重业障。
zhī jiào yì guān zàn jiě rén jiān lèi lín jiá é kàn shuǐ shàng shēng
只教：衣冠暂解人间累，鳞甲俄看水上生。
xuē shào fǔ zhèng zài chén yín qià dài chuān le yī fú xún lù huí qù
薛少府正在沉吟，恰待穿了衣服，寻路回去。
hū rán zhè xiǎo yú lái bào dào gōng xǐ
忽然这小鱼来报道：“恭喜。
hé bó yǐ yǒu zhǐ le
河伯已有旨了。
zǎo jiàn yí gè yú tóu rén qí zhe dà yú qián hòu dǎo cóng de xiǎo yú bù jì qí shù lái xuān hé bó zhào yuē chéng jū shuǐ yóu fú chén yì lù gǒu fēi suǒ hǎo qǐ yǒu jiān tōng
”早见一个鱼头人，骑着大鱼，前后导从的小鱼，不计其数，来宣河伯诏曰：城居水游，浮沉异路，苟非所好，岂有兼通。
ěr qīng chéng xiàn zhǔ bù xuē wěi jiā běn wú rén guān yì sàn jú
尔青城县主簿薛伟，家本吴人，官亦散局。
yuè qīng jiāng zhī hào miǎo fàng yì ér yóu
乐清江之浩渺，放意而游；
yàn chén shì zhī xuān xiāo fú yī ér qù
厌尘世之喧嚣，拂衣而去。
zàn cóng lín huà wèi biàn zhōng shēn
暂从鳞化，未便终身。
kě quán chōng dōng tán chì lǐ
可权充东潭赤鲤。
wū hū
呜呼。
zòng yuǎn shì yǐ wàng guī bì shòu shén míng zhī fá
纵远适以忘归，必受神明之罚；
mèi xiān gōu ér shí ěr nán táo dāo zǔ zhī zāi
昧纤钩而食饵，难逃刀俎之灾。
wú huò shī shēn yǐ xiū wú dǎng
无或失身，以羞吾党。
ěr qí miǎn zhī
尔其勉之。
shào fǔ tīng zhào ba huí gù shēn shàng yǐ dōu shēng lín quán shì yí gè jīn sè lǐ yú
少府听诏罢，回顾身上，已都生鳞，全是一个金色鲤鱼。
xīn xià suī rán hài yì què yòu xiǎng dào shì yǐ rú cǐ qiě dài wǒ zì yì yóu wán yī fān yě xiǎo de shuǐ zhōng de yì qù
心下虽然骇异，却又想道：“事已如此，且待我恣意游玩一番，也晓得水中的意趣。
zì cǐ sān jiāng wǔ hú suí qí yì xiàng wú bù yóu shì
”自此三江五湖，随其意向，无不游适。
yuán lái hé bó zhào shū shàng shuō chōng dōng tán chì lǐ zhè dōng tán biàn shì fēn dìng de dì fāng yì bān bù lùn yóu dào nà lǐ shào bù dé yào huí dào nà dōng tán ān xiē
元来河伯诏书上说充东潭赤鲤，这东潭便似分定的地方一般，不论游到那里，少不得要回到那东潭安歇。
dān zé nà yī jiàn yě jué de yǒu xiē r bù zài
单则那一件，也觉得有些儿不在。
guò le jǐ rì zhī jiàn zhè xiǎo yú yòu lái duì xuē shào fǔ dào nǐ qǐ bù wén shān xī píng yáng fǔ yǒu yī zuò shān jiào gè lóng mén shān shì dà yǔ zhì shuǐ shí záo jiāng kāi de shān xià jiù shì huáng hé
过了几日，只见这小鱼又来对薛少府道：“你岂不闻山西平阳府有一座山，叫个龙门山，是大禹治水时凿将开的，山下就是黄河。
zhǐ yīn shān dǐng shàng yǒu shuǐ jiē zhe tiān hé de shuǐ zhí chōng xià lái zuò huáng hé de yuán tóu suǒ yǐ zhè gè qù chù jiào zuò hé jīn
只因山顶上有水接着天河的水，直冲下来，做黄河的源头，所以这个去处，叫做河津。
mù jīn bā yuè tiān qì qiū liáo jiāng jiàng léi shēng xiān fā pǔ tiān xià lǐ yú wú yǒu bú dào nà lǐ qù tiào lóng mén de
目今八月天气，秋潦将降，雷声先发，普天下鲤鱼，无有不到那里去跳龙门的。
nǐ rú hé bù bǐng cí hé bó yě qù tiào lóng mén
你如何不禀辞河伯，也去跳龙门？
ruò tiào dé guò shí biàn zuò le lóng qǐ bù gèng qiáng sì zuò lǐ yú
若跳得过时，便做了龙，岂不更强似做鲤鱼。
yuán lái shào fǔ zhèng zài dōng tán lǐ miàn zhù dé bù nài fán tīng jiàn zhè gè xiāo xī xīn zhōng dà xǐ jí biàn bié le xiǎo yú jìng dào hé bó chù suǒ
元来少府正在东潭里面住得不耐烦，听见这个消息，心中大喜，即便别了小鱼，竟到河伯处所。
dàn jiàn gōng diàn dōu shì shān hú zuò zhù dài mào wèi liáng zhēn gè lóng gōng hǎi cáng zì yú rén shì gè bié
但见宫殿都是珊瑚作柱，玳瑁为梁，真个龙宫海藏，自与人世各别。
qí shí hé bó guǎn xià de dì fāng mín jiāng tuó jiāng ba jiāng yū jiāng fú jiāng qián jiāng píng qiāng jiāng shè hóng jiāng zhuó jǐn jiāng jiā líng jiāng qīng yī jiāng wǔ xī hù shuǐ qī mén tān qú táng sān xiá nà yī chù lǐ yú bù lái bǐng cí yào qù tiào lóng mén de
其时河伯管下的地方，岷江、沱江、巴江、渝江、涪江、黔江、平羌江、射洪江、濯锦江、嘉陵江、青衣江、五溪、沪水、七门滩、瞿塘三峡，那一处鲤鱼不来禀辞要去跳龙门的。
zhǐ yǒu shào fǔ shì jīn sè lǐ yú suǒ yǐ gè chù de dōu tuī tā wéi shǒu tóng jiàn hé bó
只有少府是金色鲤鱼，所以各处的都推他为首，同见河伯。
jiù guī yǒu gè gōng yàn jiù rú qǐ sòng kē jǔ de jiǔ xí yì bān
旧规有个公宴，就如起送科举的酒席一般。
shào fǔ hé gè chù lǐ yú yī qí lǐng le yàn xiè le ēn tóng xiàng lóng mén tiào qù
少府和各处鲤鱼一齐领了宴，谢了恩，同向龙门跳去。
qǐ zhī yòu tiào bù guò diǎn é ér huí
岂知又跳不过，点额而回。
nǐ dào zěn me jiào zuò diǎn é
你道怎么叫做点额？
yīn wèi lǐ yú yào tiào lóng mén nì shuǐ shǎng qù bǎ zhōu shēn de jīng xuè dōu jī jù zài tóu dǐng xīn lǐ jiù rú bèi zhū bǐ zài é shàng diǎn le yì diǎn de
因为鲤鱼要跳龙门，逆水上去，把周身的精血都积聚在头顶心里，就如被朱笔在额上点了一点的。
yǐ cǐ shì rén chēng xià dì de jiē wèi diǎn é gài běn yú cǐ
以此世人称下第的皆为点额，盖本于此。
zhèng shì lóng mén làng jí nàn téng yuè é shàng xiū tí yì diǎn hóng
正是：龙门浪急难腾跃，额上羞题一点红。
què shuō qīng chéng xiàn lǐ yǒu gè yú hù jiào zuò zhào gàn yǔ qī zǐ zài tuó jiāng shàng wǎng yú wèi yè
却说青城县里有个渔户叫做赵干，与妻子在沱江上网鱼为业。
qǐ zhī wǎng zhe yí gè lài tóu yuán bèi tā bǎ wǎng dōu qiān le qù lián zhào gàn yě jī hū diào xià jiāng lǐ
岂知网着一个癞头鼋，被他把网都牵了去，连赵干也几乎吊下江里。
nà qī zǐ mán yuàn dào wǒ men zhuān kào zhè wǎng zuò běn qián yǎng huó liǎng kǒu
那妻子埋怨道：“我们专靠这网做本钱，养活两口。
jīn rì lián běn qián dōu nòng méi le nà lǐ hái yǒu yú qián zài tǎo de gè wǎng lái
今日连本钱都弄没了，那里还有余钱再讨得个网来？
kuàng qiě xiàn jiān guān fǔ zǎo wǎn cháng lái qǔ yú nǐ bǎ shèn me yìng fù
况且县间官府，早晚常来取鱼，你把甚么应付？
yǐ cǐ zhěng zhěng zhēng le yī yè
”以此整整争了一夜。
zhào gàn bèi tā xù guō bù guò zhǐ de zhuāng yí gè diào gān shāng liáng lái dōng tán diào yú
赵干被他絮聒不过，只得装一个钓竿，商量来东潭钓鱼。
nǐ dào zhào gàn wèi hé shě le zhè tiáo dà jiāng què xiàng tán lǐ diào yú
你道赵干为何舍了这条大江，却向潭里钓鱼？
yuán lái tuó jiāng liú shuǐ zuì jí zhǐ hǎo xià wǎng bù hǎo xià diào gù yīn xiǎng dào dōng tán lìng zuò cǐ yī xíng shēng yì
元来沱江流水最急，止好下网，不好下钓，故因想到东潭另做此一行生意。
nà diào gōu shàng gōu zhe xiāng xiāng de yī dà kuài yóu miàn méi xià shuǐ zhōng
那钓钩上钩着香香的一大块油面，没下水中。
xuē shào fǔ zì lóng mén diǎn é huí lái yě yǒu xǔ duō méi qù hǎo jǐ zì duǒ zài dōng tán bù céng chū qù mì shí
薛少府自龙门点额回来，也有许多没趣，好几自躲在东潭，不曾出去觅食。
dù zhōng jī shén
肚中饥甚。
hū rán jiān zhào gàn de yú chuán yáo lái bù miǎn suí zhe tā chuán yóu qù kàn kàn
忽然间赵干的渔船摇来，不免随着他船游去看看。
zhǐ wén de ěr xiāng biàn sī liang qù chī tā de
只闻得饵香，便思量去吃他的。
yǐ shì dào le kǒu biān xiǎng dào wǒ míng míng zhī tā ěr shàng yǒu gè gōu zi
已是到了口边，想道：“我明明知他饵上有个钩子。
ruò shì tūn le zhè ěr kě bù bèi tā diào le qù
若是吞了这饵，可不被他钓了去？
wǒ suī shì zàn shí biàn yú shuǎ zǐ nán dào jiù méi chù qiú shí piān zhǐ chī tā diào gōu shàng de
我虽是暂时变鱼耍子，难道就没处求食，偏只吃他钓钩上的？
zài qù chuán bàng zhōu wéi yóu le yī zhuǎn zěn dāng nà ěr xiāng de kù liè qià sì zuān rù bí kǒng lǐ de yì bān dù zhōng yòu jī zěn me zài rěn de zhù xiǎng dào wǒ shì gè rén shēn hǎo bù duō chóng zhè cǐ yī diào gōu zěn me biàn diào de wǒ qǐ
”再去船傍周围游了一转，怎当那饵香得酷烈，恰似钻入鼻孔里的一般，肚中又饥，怎么再忍得祝想道：“我是个人身，好不多重，这此一钓钩怎么便钓得我起？
biàn bèi tā diào le qù wǒ shì xiàn lǐ sān yá tā shì yú hù zhào gàn qǐ bù rèn de zì rán sòng wǒ guī xiàn què bú shì luò de chī le tā de
便被他钓了去，我是县里三衙，他是渔户赵干，岂不认得，自然送我归县，却不是落得吃了他的？
fāng cái bǎ kǒu jiù ěr shàng yī hán hái bù céng tūn xià dǔ zi zǎo bèi zhào gàn yī chè chè jiāng qù le
”方才把口就饵上一含，还不曾吞下肚子，早被赵干一掣，掣将去了。
zhè biàn jiào zuò yǎn lǐ shí de pò dù lǐ rěn bù guò
这便叫做眼里识得破，肚里忍不过。
nà zhào gàn diào dé yī gè sān chǐ lái zhǎng jīn sè lǐ yú jǔ shǒu jiā é jiào dào zào huà zào huà
那赵干钓得一个三尺来长金色鲤鱼，举手加额，叫道：“造化，造化。
wǒ zài diào de zhè děng jǐ gè biàn yǒu běn qián hǎo jié wǎng le
我再钓得这等几个，便有本钱好结网了。
shào fǔ lián shēng jiào dào zhào gàn
”少府连声叫道：“赵干。
nǐ shì wǒ xiàn lǐ yú hù kuài sòng wǒ huí xiàn qù
你是我县里渔户，快送我回县去。
nà zhào gàn zhǐ shì bù yīng jìng bǎ yī gēn cǎo suǒ guàn le yú sāi fàng zài cāng lǐ
”那赵干只是不应，竟把一根草索贯了鱼鳃，放在舱里。
zhī jiàn tā qī zǐ shuō dào xiàn lǐ bù shí chāi rén qǔ yú
只见他妻子说道：“县里不时差人取鱼。
wǒ xiǎng zhè děng yí gè dà yú ruò bèi xiàn lǐ yí gè gōng chāi kàn jiàn qǔ le qù lǐng de duō shǎo guān jià
我想这等一个大鱼，若被县里一个公差看见，取了去，领得多少官价？
bù rú cáng zài lú wěi zhī zhōng děng fàn zǐ tóu lái sī zì mài tā yě duō zhuàn jǐ wén qián yòng
不如藏在芦苇之中，等贩子投来，私自卖他，也多赚几文钱用。
zhào gàn shuō dào yǒu lǐ
”赵干说道：“有理。
biàn bǎ zhè yú ná qù cáng zài lú wěi zhōng bǎ yī lǐng pò suō yī zhē gài huí lái duì qī zǐ shuō ruò duō mài de jǐ gè qián shí pīn de gū jiǔ lái yǔ nǐ zuì yǐn
”便把这鱼拿去藏在芦苇中，把一领破蓑衣遮盖，回来对妻子说：“若多卖得几个钱时，拚得沽酒来与你醉饮。
jīn yè zài fā lì shì ān zhī míng rì bù diào le liǎng gè
今夜再发利市，安知明日不钓了两个？
nà zhào gàn cáng yú huí chuán hái bù duō shí hou zhī jiàn xiàn lǐ yí gè gōng chāi jiào zuò zhāng bì lái huàn zhào gàn dào péi wǔ ye yào gè jí dà yú zuò zhǎ chī
那赵干藏鱼回船，还不多时候，只见县里一个公差叫做张弼，来唤赵干道：“裴五爷要个极大鱼做鲊吃。
jīn zǎo zhí dào tuó jiāng biān lái huàn nǐ nǐ què yòu yí dào zhè gè suǒ zài jiào wǒ tuán tuán xún biàn zǒu de gè hàn liú qì chuǎn
今早直到沱江边来唤你，你却又移到这个所在，教我团团寻遍，走得个汗流气喘。
kuài xiē jiǎn yī wěi dà de tóng wǒ sòng qù
快些拣一尾大的，同我送去。
zhào gàn dào yǒu lèi shàng xià zǒu zhe qū lù le
”赵干道：“有累上下走着屈路了。
bú shì wǒ yào yí dào zhè lǐ
不是我要移到这里。
zhǐ wèi qián rì nòng méi le wǎng wú qián qù mǎi mò nài hé zhǐ de quán dào cǐ diào jǐ wěi qù zuò běn qián
只为前日弄没了网，无钱去买，没奈何，只得权到此钓几尾去做本钱。
què yòu méi gè dà yú shàng diào zhǐ yǒu xiǎo yú sān sì jīn zài zhè lǐ yào biàn ná le qù
却又没个大鱼上钓，止有小鱼三四斤在这里，要便拿了去。
zhāng bì dào péi wǔ ye fēn fù yào dà yú xiǎo de rú hé qù huí huà
”张弼道：“裴五爷分付要大鱼，小的如何去回话？
pū de tiào xià chuán jiē kāi cāng bǎn yī kàn guǒ rán tōng shì xiǎo de yù yào bǎ qù quán shí dā yìng yòu xiǎng dào zhè bān kuān kuò qù chù nán dào méi gè dà yú
”扑的跳下船，揭开舱板一看，果然通是小的，欲要把去权时答应，又想道：“这般宽阔去处，难道没个大鱼？
yí dìng zhè sī jiān zhà cáng zài nà lǐ
一定这厮奸诈，藏在那里。
jí biàn shàng àn gè chù sōu kàn què yòu bú jiàn
”即便上岸各处搜看，却又不见。
cì hòu xún dào lú wěi zhōng zhī jiàn yī jiàn pò suō yī xiān shàng xiān xià de luàn dòng
次后寻到芦苇中，只见一件破蓑衣掀上掀下的乱动。
zhāng bì liào dào bì shì yú zài dǐ xià jí zǒu shàng qián jiē qǐ kàn shí què shì yí gè sān chǐ lái zhǎng de jīn sè lǐ yú
张弼料道必是鱼在底下，急走上前，揭起看时，却是一个三尺来长的金色鲤鱼。
zhào gàn fū qī wàng jiàn kǒu lǐ zhǐ jiào de kǔ
赵干夫妻望见，口里只叫得苦。
zhāng bì bù guǎn sān qī niàn yī tí le nà yú biàn zǒu huí tóu xiàng zhào gàn shuō dào nǐ hōng de wǒ hǎo
张弼不管三七廿一，提了那鱼便走，回头向赵干说道：“你哄得我好。
dài bǐng le péi wǔ ye zhuó shí dǎ nǐ zhè sī
待禀了裴五爷，着实打你这厮。
shào fǔ dà shēng jiào dào zhāng bì zhāng bì
”少府大声叫道：“张弼，张弼。
nǐ yě xū rèn de wǒ
你也须认得我。
wǒ ǒu rán yóu dào dōng tán biàn yú shuǎ zǐ
我偶然游到东潭，变鱼耍子。
nǐ zěn me jiàn wǒ bù kòu tóu dào tí zhe wǒ zǒu
你怎么见我不叩头，到提着我走？
zhāng bì quán rán bù lǐ
”张弼全然不礼。
zhǐ shì tí le yú yī zhí bēn huí xiàn qù
只是提了鱼，一直奔回县去。
zhào gàn yě suí hòu gēn lái
赵干也随后跟来。
nà zhāng bì yí lù zǒu shào fǔ yě yí lù mà
那张弼一路走，少府也一路骂。
tí dào chéng mén kǒu zhī jiàn yí gè bǎ mén de jūn jiào zuò hú jiàn duì zhāng bì shuō dào hǎo gè dà yú
提到城门口，只见一个把门的军，叫做胡健，对张弼说道：“好个大鱼。
zhǐ shì péi wǔ ye qǐng gè wèi ye yǐn yàn zhuān děng yú lái zuò zhe chī dào nǐ qù le xǔ jiǔ bú dào yòu fēi chū qiān lái jiào nǐ nǐ kě yě zǒu jǐn xiē
只是裴五爷请各位爷饮宴，专等鱼来做着吃，道你去了许久不到，又飞出签来叫你，你可也走紧些。
shào fǔ tái tóu yī kàn zhèng qián rì chū lái de nà yī zuò nán mén jiào zuò yíng xūn mén biàn jiào bǎ mén jūn dào hú jiàn hú jiàn qián rì chū chéng shí jié céng fēn fù nǐ dào wǒ zì sī xíng chū qù bú yào bǐng zhī gè wèi ye yě bú yào chāi rén yíng jiē
”少府抬头一看，正前日出来的那一座南门，叫做迎薰门，便叫把门军道：“胡健，胡剑前日出城时节，曾分付你道：我自私行出去，不要禀知各位爷，也不要差人迎接。
nán dào wǒ chū chéng bù shàng yī yuè nǐ jiù bú jì dé le
难道我出城不上一月，你就不记得了？
rú jīn zhèng gāi qù bǐng zhī gè wèi ye chāi rén yíng jiē cái shì zěn me bǎ wǒ bù fàng zài yǎn lǐ zhè děng wú zhuàng
如今正该去禀知各位爷，差人迎接才是，怎么把我不放在眼里，这等无状。
qǐ zhī bǎ mén jūn hú jiàn yě bù tīng jiàn què yǔ zhāng bì yì bān
”岂知把门军胡健也不听见，却与张弼一般。
nà zhāng bì yī jìng de tí le yú jìn le xiàn mén xuē shào fǔ hái jiào mà bù zhǐ
那张弼一径的提了鱼，进了县门，薛少府还叫骂不止。
zhī jiàn sī hù lì yǔ xíng cáo shǐ liǎng gè dōng xī xiāng xiàng zài dà mén nèi xià qí
只见司户吏与刑曹史，两个东西相向在大门内下棋。
nà sī hù lì dào hǎo pà rén zi
那司户吏道：“好怕人子。
zhè děng dà yú kě yǒu shí duō jīn zhòng
这等大鱼，可有十多斤重？
nà xíng cáo lì dào hǎo yí gè huó pō pō de jīn sè lǐ yú
”那刑曹吏道：“好一个活泼泼的金色鲤鱼。
zhī gāi fàng zài hòu táng lǜ yī chí lǐ yǎng tā kàn shuǎ zi zěn me jiù shè de zuò zhǎ chī le
只该放在后堂绿漪池里养他看耍子，怎么就舍得做鲊吃了？
shào fǔ dà jiào dào nǐ liǎng gè lì zhōng rì zài táng shàng fú shì wǒ de biàn shì wǒ biàn le yú yě gāi rèn de zěn me jiàn le wǒ dōu bù zhàn qǐ lái yě bù qù bào yǔ gè wèi ye zhī dào
”少府大叫道：“你两个吏，终日在堂上伏事我的，便是我变了鱼，也该认得，怎么见了我都不站起来，也不去报与各位爷知道？
nà liǎng gè lì yī jiù zài nà lǐ xià qí zhǐ bù tīng jiàn
”那两个吏依旧在那里下棋，只不听见。
shào fǔ xiǎng dào sú yàn yǒu yún bù pà guān zhǐ pà guǎn
少府想道：“俗谚有云：‘不怕官，只怕管。
qǐ shì wǒ guǎn nǐ bù zháo yī xiē r bù pà wǒ
’岂是我管你不着，一些儿不怕我？
mò bú shì wǒ chū chéng zhè jǐ rì wǒ de guān bèi gōu le
莫不是我出城这几日，我的官被勾了？
zòng shǐ gōu le guān wǒ bù céng lí rèn dào dǐ yě hái guǎn de tā zhe
纵使勾了官，我不曾离任，到底也还管得他着。
qiě dài wǒ jiàn tóng liáo shí bǎ zhè qǐ nú cái cóng tóu gào sù jiào tā yī gè gè dǎ de pí kāi ròu zhàn
且待我见同僚时，把这起奴才从头告诉，教他一个个打得皮开肉绽。
kàn guān men láo jì xià zhè gè huà tóu dài xià huí biǎo bái
”看官们牢记下这个话头，待下回表白。
qiě shuō gù fū rén jǐn shǒu xuē shào fǔ de shī hái bù jué guò le èr shí duō rì zhī jiàn jī ròu rú gù bìng bù sǔn huài
且说顾夫人谨守薛少府的尸骸，不觉过了二十多日，只见肌肉如故，并不损坏。
bǎ shǒu qù mō zhe xīn tóu jué de bǐ qián gèng nuǎn xiē
把手去摸着心头，觉得比前更暖些。
jiàn jiàn de shàng zhì hóu lóng xià zhì dù qí dōu bù shèn lěng le xiǎng qǐ dào rén lǐ bā bǎi de shuō huà guǒ rán yǒu xiē líng yàn
渐渐的上至喉咙，下至肚脐，都不甚冷了，想起道人李八百的说话，果然有些灵验。
yīn cǐ zài tā zhǐ dǐng shàng cì chū xiān xuè lái xiě chéng yī shū qǐng le jǐ gè yǒu míng de dào shì zài qīng chéng shān lǎo jūn miào lǐ jiàn jiào qí qiú xian lì bǎo hù shào fǔ huí shēng
因此在他指顶上刺出鲜血来，写成一疏，请了几个有名的道士，在青城山老君庙里建醮，祈求仙力，保护少府回生。
xǔ xià chóng xiū miào yǔ zài sù jīn shēn de yuàn xīn
许下重修庙宇，再塑金身的愿心。
xuān shū zhī rì sān wèi tóng liáo yǔ tōng xiàn lì mín wú bù fén xiāng dài dǎo rú dāng rì yì bān
宣疏之日，三位同僚与通县吏民，无不焚香代祷，如当日一般。
wǒ xiǎng gǔ yǔ yǒu yún jí rén tiān xiàng
我想古语有云：“吉人天相。
nán dào xuē shào fǔ zhè děng hǎo guān kuàng jiān hé xiàn de guān mín yòu dōu lái tì tā qí dǎo pà jiù méi yǒu yī xiē r líng yìng
”难道薛少府这等好官，况兼合县的官民又都来替他祈祷，怕就没有一些儿灵应？
zhǐ shì yǐ sǐ èr shí duō rì de rén yào tā yī jiù yòu huó zhuàn lái suī zé lǎo jūn miào lǐ xǔ xià yuàn de cóng wú bù yàn zhī rén dàn shì yán wáng diàn qián tóu dào guò de nà yǒu tuì huí zhī guǐ
只是已死二十多日的人，要他依旧又活转来，虽则老君庙里许下愿的，从无不验之人，但是阎王殿前投到过的，那有退回之鬼。
zhèng shì xū zhī zuò shàn hái chóu shàn mò dào wú shén dìng yǒu shén
正是：须知作善还酬善，莫道无神定有神。
què shuō shì yè dào shì zài jiào tán shàng miàn pù xià qī zhǎn míng dēng jiù rú běi dǒu qī xīng zhī zhuàng
却说是夜，道士在醮坛上面，铺下七盏明灯，就如北斗七星之状。
yuán lái běi dǒu dì qī gè xīng jiào zuò dòu sháo chūn zhǐ dōng fāng xià zhǐ nán fāng qiū zhǐ xī fāng dōng zhǐ běi fāng zài tiān shàng xuán zhuǎn de
元来北斗第七个星，叫做斗杓，春指东方，夏指南方，秋指西方，冬指北方，在天上旋转的；
zhǐ yǒu dì sì gè xīng jiào zuò tiān shū tā què bù dòng
只有第四个星，叫做天枢，他却不动。
yǐ cǐ jiāng zhè tiān shū xīng shàng yī dēng tè wèi běn mìng xīng dēng
以此将这天枢星上一灯，特为本命星灯。
ruò shì dēng míng zé běn shēn wú shì
若是灯明，则本身无事；
àn zé bìng shì yān chán miè zé dìng rán nán jiù
暗则病势淹缠，灭则定然难救。
qí shí dào shì shǒu jǔ fǎ qì lǎng sòng líng zhāng qián xīn ráng jiě fú yīn ér qù qīn zòu xīng guān yào bǎo yòu xuē shào fǔ zhòng huán hún pò zài zhuǎn yáng jiān
其时道士手举法器，朗诵灵章，虔心禳解，伏阴而去，亲奏星官，要保祐薛少府重还魂魄，再转阳间。
qǐ lái kàn zhè qī zhǎn dēng shí jìn jiē míng liàng
起来看这七盏灯时，尽皆明亮。
jué de běn mìng nà yī zhǎn yóu jiā guāng cǎi xiǎn jiàn bù gāi sǐ de fú yàn biàn duì fū rén hè xǐ dào shào fǔ běn mìng xīng dēng guāng cǎi bèi jiā chóng shēng dāng zài dàn xī qiè bù kě guò yú āi qì kǒng jīng dòng tā hún pò bù ān yǒu nán huí zhuǎn
觉得本命那一盏尤加光彩，显见不该死的符验，便对夫人贺喜道：“少府本命星灯，光彩倍加，重生当在旦夕，切不可过于哀泣，恐惊动他魂魄不安，有难回转。
fū rén hán zhe liǎng xíng yǎn lèi xiè dào ruò de rú cǐ yě bù wǎng zuò zhè gè dào chǎng hé nà zhòu yè kān shǒu de xīn kǔ
”夫人含着两行眼泪谢道：“若得如此，也不枉做这个道场，和那昼夜看守的辛苦。
dé le zhè gè xiāo xī xīn zhōng shǎo jué kuān jiě
”得了这个消息，心中少觉宽解。
qǐ zhī méng lóng shuì qù zuò chéng le yī mèng
岂知朦胧睡去，做成了一梦。
míng míng jiàn shǎo fǔ huāng huāng máng máng jīng chì chì de pǎo rù mén lái mǎn shēn dōu shì xiān xuè bǎ liǎng zhī shǒu yǎn zhe bó zi jiào dào huǐ qì huǐ qì
明明见少府慌慌忙忙，精赤赤的跑入门来，满身都是鲜血，把两只手掩着脖子叫道：“悔气，悔气。
wǒ zài jiāng shàng fàn zhōu qíng huái pō chàng hū rán kuáng fēng dǒu zuò dà làng xiān tiān bǎ zhōu fù le què diē zài shuǐ qù
我在江上泛舟，情怀颇畅，忽然狂风陡作，大浪掀天，把舟覆了，却跌在水去。
xìng yù jiāng shén lián wǒ yáng shòu wèi jué zèng wǒ yī lǐng huáng jīn suǒ zǐ jiǎ sòng dé chū shuǐ zhèng dài xún lù rù chéng bù yì yù zhe jiǎn jìng de qiǎng rén yào móu zhè lǐng jīn jiǎ yī dāo bà wǒ shā le
幸遇江神怜我阳寿未绝，赠我一领黄金锁子甲，送得出水，正待寻路入城，不意遇着剪径的强人，要谋这领金甲，一刀把我杀了。
nǐ ruò niàn fū qī qíng fèn hǎo shēng kān shǒu hún pò sòng wǒ huí qù
你若念夫妻情分，好生看守魂魄，送我回去。
fū rén yī wén cǐ huà bù jué fàng shēng dà kū jiù jīng xǐng le
”夫人一闻此话，不觉放声大哭，就惊醒了。
xiǎng dào shì jiān dào shì zhǐ shuō bù sǐ rú hé yòu yǒu cǐ è mèng
想道：“适间道士只说不死，如何又有此恶梦？
wǒ jì de mèng shū shàng yǒu yī jù dào mèng sǐ de shēng
我记得梦书上有一句道：‘梦死得生。
mò fēi tā yǎn xià zāi huǐ tuō jǐn gù cǐ shēn shàng quán wú yī sī yī lǚ yì wèi kě zhī
’莫非他眼下灾悔脱尽，故此身上全无一丝一缕，亦未可知。
zhǐ shì jǐn jǐn de shǒu dìng tā shī hái biàn liǎo
只是紧紧的守定他尸骸便了。
dào cì rì fū rén jiāng jiào tán shàng xī shēng zhū pǐn fēn sòng sān wèi tóng liáo zhè gè jiào zuò sàn fú
到次日，夫人将醮坛上牺牲诸品，分送三位同僚，这个叫做“散福”。
qí rì jiù shì péi xiàn wèi zuò zhǔ huì qǐng gè yá yě jiào zuò yǐn fú
其日就是裴县尉作主，会请各衙，也叫做“饮福”。
yīn cǐ péi xiàn wèi chà zhāng bì qù dào yú hù jiā qǔ gè dà yú lái zuò hǎo pèi jiǔ chī
因此裴县尉差张弼去到渔户家取个大鱼来做*#，好配酒吃。
zhōng shì zōu èr yá wéi zhe tóng nián qíng zhòng zài xí shàng tàn dào zhè jiǔ yǔ píng cháng yàn huì bù tóng nǎi wèi xuē gōng qí dǎo huí shēng bàn shì niàng tán shàng de pǐn wù
终是邹二衙为着同年情重，在席上叹道：“这酒与平常宴会不同，乃为薛公祈祷回生，半是酿坛上的品物。
jīn xuē gōng de shēng sǐ wèi zhī hé rú jiào wǒ men shí zěn xià yàn
今薛公的生死，未知何如，教我们食怎下咽？
péi wǔ yá biàn dào gǔ rén lín shí bù tàn piān shì nǐ niàn tóng nián wǒ men bù niàn tóng liáo de
”裴五衙便道：“古人临食不叹，偏是你念同年，我们不念同僚的？
tīng dé dào shì shuō tā huí shēng bù zài zuó wǎn biàn shì jīn rì
听得道士说他回生，不在昨晚，便是今日。
wǒ men qiě dài yú lái zuò zhǎ xià jiǔ
我们且待鱼来做鲊下酒。
biàn chī gè mǐng dǐng zhī zài xí shàng děng hòu tā yí gè xiāo xī qǐ bù shì gōng sī liǎng jìn
拚吃个酩酊，只在席上等候他一个消息，岂不是公私两尽？
dāng rì zhí dào wèi pái shí fēn zhāng bì fāng cái tí zhe yú dào jiē xià
”当日直到未牌时分，张弼方才提着鱼到阶下。
yuán lái péi wǔ yá zài xí shàng zuò zhǔ dān wèi děng yú bú dào zhǐ de tíng le jiǔ kàn zōu èr yá yǔ léi sì yá dǎ shuāng lù zì jǐ zài bàng biān chī zhe táo zi
元来裴五衙在席上作主，单为等鱼不到，只得停了酒，看邹二衙与雷四衙打双陆，自己在傍边吃着桃子。
hū huí zhuǎn tóu kàn jiàn zhāng bì bù jué dà nù dào wǒ chà nǐ qǔ yú rú hé qù le xǔ jiǔ
忽回转头看见张弼，不觉大怒道：“我差你取鱼，如何去了许久？
ruò bù shì fēi qiān cuī nǐ nǐ gǎn shì bù lái le me
若不是飞签催你，你敢是不来了么？
zhāng bì zhǐ shì kòu tóu bǎ yú hù zhào gàn cáng guò dà yú de qíng jié bèi xì bǐng shàng yī biàn
”张弼只是叩头，把渔户赵干藏过大鱼的情节，备细禀上一遍。
péi wǔ yá biàn jiào dāng zhí de bǎ zhào gàn tuō fān zhuó shí dǎ le wǔ shí xià pí biān dǎ de pí kāi ròu zhàn xiān xuè bèng liú
裴五衙便教当直的把赵干拖翻，着实打了五十下皮鞭，打得皮开肉绽，鲜血迸流。
nǐ dào zhào gàn wèi hé xiān bù zǒu le piān yào gēn zhe zhāng bì dào xiàn zì tǎo dǎ chī
你道赵干为何先不走了，偏要跟着张弼到县，自讨打吃？
yě zhǐ liàn zhe zhè jǐ wén de guān jià sī liang lǐng qù què bèi dǎ le wǔ shí pí biān jià yòu bù céng lǐng de qǐ bù yǔ zhè wěi jīn sè lǐ yú wèi tān zhe xiāng ěr shàng le tā de gōu er yì bān
也只恋着这几文的官价，思量领去，却被打了五十皮鞭，价又不曾领得，岂不与这尾金色鲤鱼为贪着香饵上了他的钩儿一般？
zhèng shì shì shàng sǐ shēng jiē wèi lì bú dào wū jiāng bù kěn xiū
正是：世上死生皆为利，不到乌江不肯休。
péi wǔ yá bǎ zhào gàn gǎn le chū qù qǔ qù lái kàn què shì yī wěi jīn sè lǐ yú yǒu sān chǐ duō zhǎng xǐ tàn cǐ yú shén hǎo biàn kě fù chú shàng zuò zhǎ lái chī
裴五衙把赵干赶了出去，取去来看，却是一尾金色鲤鱼，有三尺多长，喜叹：“此鱼甚好，便可付厨上做鲊来吃。
dāng xià xuē shào fǔ dà shēng jiào dào wǒ nà lǐ shì yú
”当下薛少府大声叫道：“我那里是鱼？
jiù shì nǐ de tóng liáo qǐ kě cuò rèn de wǒ le
就是你的同僚，岂可错认得我了？
wǒ shòu le xǔ duō rén de wǔ màn zhèng yào gào sù liè wèi yǔ wǒ chū zhè yī kǒu è qì zěn me yě rèn wǒ zuò yú biàn fù chú shàng zuò zhǎ chī
我受了许多人的侮慢，正要告诉列位与我出这一口恶气，怎么也认我做鱼，便付厨上做鲊吃？
ruò yào zuò zhǎ kě bù qū wǒ shā le wang zuò zhè jǐ shí tóng liáo yī xiē r qì fēn ān zài
若要作鲊，可不屈我杀了，枉做这几时同僚，一些儿契分安在。
qí shí tóng liáo men quán rán bù lǐ
”其时同僚们全然不礼。
shào fǔ biàn qíng jí le zhǐ de yòu jiào dào zōu nián xiōng wǒ yǔ nǐ tóng dēng tiān bǎo mò nián jìn shì zài dū xià wǎng lái zuì wéi jiāo hòu jīn yòu zài cǐ tóng guān yǔ tā men bù tóng zěn me bù fā yī yán zuò shì wǒ sǐ
少府便情极了，只得又叫道：“邹年兄，我与你同登天宝末年进士，在都下往来最为交厚，今又在此同官，与他们不同，怎么不发一言，坐视我死？
zhī jiàn zōu èr yá duì péi wǔ yá dào yǐ xià guān yú jiàn zhè yú hái bù gāi zuò zhǎ chī
”只见邹二衙对裴五衙道：“以下官愚见，这鱼还不该做鲊吃。
nà qīng chéng shān shàng lǎo jūn cí qián yǒu lǎo dà de yí gè fàng shēng chí jǐn yǒu jiàn jiào de rén mǎi zhe yú biē luó há děng wù tóu fàng chí nèi
那青城山上老君祠前有老大的一个放生池，尽有建醮的人买着鱼鳖螺蛤等物投放池内。
jīn rì zhī yàn jì shì xuē yá sòng lái de sàn fú bù ruò yě jiāng cǐ yú tóu yú fàng shēng chí nèi jiàn wǒ men wèi tóng liáo de qíng fēn zhǒng cǐ yīn guǒ
今日之宴，既是薛衙送来的散福，不若也将此鱼投于放生池内，见我们为同僚的情分，种此因果。
nà léi sì yá biàn cóng páng shuō dào fàng yú shén shàn yīn guǒ zhī shuō bù kě bù xìn
”那雷四衙便从旁说道：“放鱼甚善，因果之说，不可不信。
kuàng qiě jiǔ xí měi yáo zhuàn jìn gōu duō le hé bì yòu yào zhǎ chī
况且酒席美肴馔尽勾多了，何必又要鲊吃？
cǐ shí xuē shào fǔ zài jiē xià tīng jiàn tàn dào zōu nián xiōng hǎo méi fēn xiǎo
”此时薛少府在阶下，听见叹道：“邹年兄好没分晓。
jì shì yǒu xīn jiù wǒ hé bù jiù sòng huí yá lǐ qù zěn me yòu yào sòng wǒ shàng shān què bù kě huài le wǒ
既是有心救我，何不就送回衙里去，怎么又要送我上山，却不渴坏了我？
suī rán rú cǐ yě qiáng rú sǐ zài páo rén zhī shǒu
虽然如此，也强如死在庖人之手。
dài wǒ dào fàng shēng chí nèi yī hái biàn le zhuàn lái zhòng huàn guàn dài zài zuò yá mén
待我到放生池内，依还变了转来，重换冠带，再坐衙门。
qiě mò shuō zhào gàn zhè qǐ gǒu cái kàn nà tóng liáo zhā shén zuǐ liǎn lái jiàn wǒ
且莫说赵干这起狗才，看那同僚扎甚嘴脸来见我？
zhèng zài chóu chú yòu jiàn nà péi wǔ yá dá dào lǎo zhǎng guān yào fàng zhè yú shì tiān dì hǎo shēng zhī xīn hé gǎn bù tīng
正在踌躇，又见那裴五衙答道：“老长官要放这鱼，是天地好生之心，何敢不听。
dàn dǎ jiào shì dào jiā shì bù zài fó mén nà yī jiào
但打醮是道家事，不在佛门那一教。
yào xiū yīn guǒ yě bù zài zhè shàng
要修因果，也不在这上。
xiǎng dào tiān shēng wàn wù zhuān wèi yǎng rén
想道天生万物，专为养人。
jiù rú yú zhè yī zhǒng ruò bù shì bèi rén qǔ chī pǔ tiān xià dōu shì yú lián hé lù yě bù tōng le
就如鱼这一种，若不是被人取吃，普天下都是鱼，连河路也不通了。
fán rén xiū shàn quán zài zhè yì diǎn xīn shàng bù zài yī zhāng kǒu shàng
凡人修善，全在这一点心上，不在一张口上。
gù yàn yǔ yǒu yún fú zài xīn tóu zuò jiǔ ròu chuān cháng guò
故谚语有云：‘佛在心头坐，酒肉穿肠过。
yòu yún ruò yī fó fǎ lěng shuǐ mò xiā
’又云：‘若依佛法，冷水莫呷。
nán dào chī le zhè gè yú biàn huài le wǒ men wèi tóng liáo de xīn
’难道吃了这个鱼，便坏了我们为同僚的心？
yǎn jiàn de hǎo yú bù zuò zhǎ chī dào píng bái de fàng le tā qù
眼见得好鱼不作鲊吃，倒平白地放了他去。
ān zhī wǒ men bù chī yòu bù bèi shuǐ tǎ chī le
安知我们不吃，又不被水獭吃了？
zǒng zhǐ yī sǐ hái shì wǒ men zì chī le de shì
总只一死，还是我们自吃了的是。
shào fǔ tīng le zhè huà biàn dà jiào dào nǐ kàn liǎng gè kè rén dōu yào fàng wǒ zěn me nǐ zuò zhǔ rén de piān yào chī wǒ
”少府听了这话，便大叫道：“你看两个客人都要放我，怎么你做主人的偏要吃我？
zhè děng zhí niù
这等执拗。
mò shuō tóng liáo qíng báo yuán lái bīn zhǔ zhī lǐ yě yī xiē méi yǒu de
莫说同僚情薄，元来宾主之礼，也一些没有的。
yuán lái léi sì yá shì gè liǎng kě de rén jiàn péi wǔ yá yī xīn yào zuò yú chī què yòu duì zōu èr yá dào péi zhǎng guān bù xìn yīn guǒ duō fēn zhè yú fàng shēng bù chéng le
元来雷四衙是个两可的人，见裴五衙一心要做鱼*#吃，却又对邹二衙道：“裴长官不信因果，多分这鱼放生不成了。
dàn jīn rì shì tā zuò zhǔ rén yào yǐ cǐ fèng kè zěn me hǎo gù jù tā
但今日是他做主人，要以此奉客，怎么好固拒他？
wǒ xiǎng zhè yú bú shì wǒ děng dìng yào shā tā zhǐ suàn jīn rì shì tā shù jǐn zhī rì jiù bù dé bà le
我想这鱼不是我等定要杀他，只算今日是他数尽之日，救不得罢了。
dāng xià shào fǔ jí dà shēng jiào dào léi zhǎng guān nǐ hǎo méi zhǔ yì zěn me liǎng biān cuān duō
”当下少府即大声叫道：“雷长官，你好没主意，怎么两边撺掇。
jì shì quàn tā jiù wǒ tā biàn bù tīng nǐ yě hái gāi zài quàn cái shì
既是劝他救我，他便不听，你也还该再劝才是。
zěn me fǎn quàn zōu nián xiōng yě bú yào jiù wǒ
怎么反劝邹年兄也不要救我？
gǎn zé nǐ yá zhāi lěng dàn hǎo jǐ shí méi de yú chī le gù cǐ dài tā zuò zhǎ lái sī liang bǎo cān yī dùn me
敢则你衙斋冷淡，好几时没得鱼吃了，故此待他做鲊来，思量饱餐一顿么？
zhǐ de yòu jiào zōu èr yá dào nián xiōng nián xiōng
”只得又叫邹二衙道：“年兄，年兄。
nǐ mò bú shì qiáo zuò rén qíng
你莫不是乔做人情？
gù jiǎ yì quàn le zhè jǐ jù biàn dāng wán le nǐ shì zài yě bù chū bàn shēng le
故假意劝了这几句，便当完了你事，再也不出半声了。
zì gǔ dào de hǎo yī sǐ yī shēng nǎi jiàn jiāo qíng
自古道得好：‘一死一生，乃见交情。
ruò fēi jīn rì wǒ shì sǐ de nǐ shì huó de zěn zhī nǐ wèi tóng nián zhī qíng dàn bó rú cǐ
’若非今日我是死的，你是活的，怎知你为同年之情淡薄如此。
dào dǐ yǒu gè fàng wǒ shí jié děng wǒ yī jiù biàn le zhuàn lái yě shào bù dé xué dí tíng wèi de gù shì jiāng nà liǎng jù tí zài wǒ yá mén zhī shàng yǔ nǐ kàn kàn
到底有个放我时节，等我依旧变了转来，也少不得学翟廷尉的故事，将那两句题在我衙门之上，与你看看。
nián xiōng nián xiōng zhǐ pà nǐ huǐ zhī wǎn yǐ
年兄，年兄，只怕你悔之晚矣。
shào fǔ suī zé luàn jiào luàn rǎng bīn zhǔ dōu rú bù wén
”少府虽则乱叫乱嚷，宾主都如不闻。
dāng shí péi wǔ yá biàn huàn chú yì jiào zuò wáng shì liáng yīn yǒu shǒu duàn zuì zhěng zhì de hǎo zhǎ gù jiāng zhè yú jiāo fù yǔ tā shuō dào yòu yāo hǎo chī yòu yào kuài dāng
当时裴五衙便唤厨役叫做王士良，因有手段，最整治得好鲊，故将这鱼交付与他，说道：“又要好吃，又要快当。
bù rán zhào zhe zhào gàn yàng zi yě fèng cheng nǐ wǔ shí pí biān
不然，照着赵干样子，也奉承你五十皮鞭。
nà wáng shì liáng yī tóu dā yìng yī tóu jiù shēn guò shǒu tí yú
”那王士良一头答应，一头就伸过手提鱼。
hū de shào fǔ dǐng mén shàng fēi sàn le sān hún jiǎo bǎn dǐ dàng diào le qī pò biàn dà shēng kū qǐ lái dào wǒ píng xī hé tóng liáo men rú xiōng ruò dì jí shì jiāo hǎo zěn me jīn rì zhè děng āi gào zhǐ yào shā wǒ
忽得少府顶门上飞散了三魂，脚板底荡调了七魄，便大声哭起来道：“我平昔和同僚们如兄若弟，极是交好，怎么今日这等哀告，只要杀我？
āi wǒ zhī dào le yí dìng shì dù jì wǒ zhǎng yìn qǐ cǐ yī piàn ě xīn
哎，我知道了，一定是妒忌我掌印，起此一片恶心。
xū zhī zhè yìn shì shàng sī wěi bǎ wǒ de bú shì wǒ móu lái zhǎng de
须知这印是上司委把我的，不是我谋来掌的。
ruò kěn fàng wǒ huí yá wǒ jiù dēng shí tuī yìn yǒu hé nán zāi
若肯放我回衙，我就登时推印，有何难哉。
shuō le yòu kū kū le yòu shuō
说了又哭，哭了又说。
qǐ zhī tóng liáo dōu zuò bù tīng jiàn jìng bèi wáng shì liáng yī bǎ tí dào chú xià zǎo qǔ guò yí gè zhēn tóu lái fàng zài shàng miàn
岂知同僚都做不听见，竟被王士良一把提到厨下，早取过一个砧头来放在上面。
shào fǔ jǔ yǎn kàn shí què rèn de shì tā shǒu lǐ yī xiàng zuò chú yì de biàn dà jiào dào wáng shì liáng nǐ qǐ bù rèn de wǒ shì xuē sān ye
少府举眼看时，却认得是他手里一向做厨役的，便大叫道：“王士良，你岂不认得我是薛三爷？
ruò fēi wǒ jiāng wú xià shí pǔ chuán shòu yǔ nǐ kàn nǐ zhěng zhì xiē shén yàng yáo zhuàn chū lái
若非我将吴下食谱传授与你，看你整治些甚样肴馔出来？
néng shǐ gè wèi ye zhè bān zuò xīng nǐ
能使各位爷这般作兴你？
nǐ jīn rì yě gāi xiǎng wǒ píng xī tái jǔ zhī ēn kuài qù bǐng zhī gè wèi ye hǎo hǎo sòng huí yá qù
你今日也该想我平昔抬举之恩，快去禀知各位爷，好好送回衙去。
què bǎ wǒ lái fàng zài zhēn tóu shàng dài yào zěn de
却把我来放在砧头上待要怎的？
qǐ zhī wáng shì liáng yī xiē bù lǐ yòu shǒu ná dāo zài shǒu jiāng yú tóu zhuó shí àn shàng yī xià
”岂知王士良一些不礼，右手拿刀在手，将鱼头着实按上一下。
jī de shào fǔ xīn zhōng bù shèng dà nù biàn mà nǐ zhè gǒu cái
激得少府心中不胜大怒，便骂：“你这狗才。
gǎn zhǐ huì fèng cheng péi wǔ yá quán bù pà wǒ
敢只会奉承裴五衙，全不怕我。
nán dào wǒ jiù méi bǎi bù nǐ chù
难道我就没摆布你处？
yī zhēng zhēng qǐ lái jiāng wěi zǐ xiàng wáng shì liáng liǎn shàng zhǐ yī po jiù shì dǎ gè ěr guō zǐ yì bān dǎ de wáng shì liáng ěr míng yǎn àn lián máng jǔ shǒu yǎn miàn bù dié jiāng nà bǎ dāo zhí pāo zài dì xià qù le
”一铮铮起来，将尾子向王士良脸上只一泼，就似打个耳聒子一般，打得王士良耳鸣眼暗，连忙举手掩面不迭，将那把刀直抛在地下去了。
yī biān gěi dāo yī biān què lěng xiào dào nǐ zhè yú
一边给刀，一边却冷笑道：“你这鱼。
jì shì nèn de jiàn làng tíng yī huì děng wǒ sòng nǐ dào gǔn guō r lǐ zài yóu yóu qù
既是恁的健浪，停一会等我送你到滚锅儿里再游游去。
yuán lái zuò zhǎ de zuì yào dāo kuài jiāng yú qiè de xuě piàn yě sì báo báo de lüè zài gǔn shuǐ lǐ miàn yī zhuǎn biàn lāo qǐ lái jiā shàng jiāo liào po shàng xiāng yóu zì rán sōng cuì xiān měi
”元来做鲊的，最要刀快，将鱼切得雪片也似薄薄的，略在滚水里面一转，便捞起来，加上椒料，泼上香油，自然松脆鲜美。
yīn cǐ wáng shì liáng zài bǎ dāo qù mó yī xià
因此王士良再把刀去磨一下。
qí shí shào fǔ jiào tā bù yīng tàn kǒu qì dào zhè cì mó kuài le dāo lái jiù shì wǒ mìng jǐn zhī rì le
其时少府叫他不应，叹口气道：“这次磨快了刀来，就是我命尽之日了。
xiǎng qǐ wǒ zài yá suī zé huàn bìng yě hái kě rěn nài rú hé sī zì pǎo chū què shòu zhè bān kǔ chǔ
想起我在衙虽则患病，也还可忍耐，如何私自跑出，却受这般苦楚。
ruò shì wǒ bú jiàn zhè gè dōng tán
若是我不见这个东潭；
biàn jiàn le dōng tán yě bù xià qù xǐ zǎo
便见了东潭，也不下去洗澡；
biàn xǐ gè zǎo yě bù sī liang biàn yú
便洗个澡，也不思量变鱼；
biàn sī liang biàn yú yě bù shòu nà hé bó de zhào shū yě bù zhì yǒu jīn rì
便思量变鱼，也不受那河伯的诏书，也不至有今日。
zǒng zhǐ wèi biàn yú zhī xiān bèi nà xiǎo yú shí fēn cuān duō
总只未变鱼之先，被那小鱼十分撺掇；
jì biàn yú zhī hòu yòu bèi nà zhào gàn bǎ xiāng ěr lái hōng wǒ dōu shì mìng còu zhe zì zuò zì shòu hǎo mán yuàn nà gè
既变鱼之后，又被那赵干把香饵来哄我，都是命凑着，自作自受，好埋怨那个？
zhǐ kě lián jiàn wǒ gù fū rén zài yá wú r wú nǚ jiāng shuí yǐ kào
只可怜见我顾夫人在衙，无儿无女，将谁倚靠？
zěn shēng jì dé yī xìn yǔ tā shǐ wǒ sǐ yě míng mù
怎生寄得一信与他，使我死也瞑目？
zhèng zài háo táo dà kū què bèi wáng shì liáng jiàng xīn mó de kuài dāo yī dāo duò xià tou lái
正在号啕大哭，却被王士良将新磨的快刀，一刀剁下头来。
zhèng shì sān cùn qì zài shuí kěn shū bàn diǎn pián yí
正是：三寸气在，谁肯输半点便宜；
qī chǐ qū wáng dōu fù yǔ yī chǎng chūn mèng
七尺躯亡，都付与一场春梦。
yǎn jiàn de shào fǔ zhè yī fān zhēn gè wū hū āi zāi le
眼见得少府这一番真个呜呼哀哉了。
wèi zhī shào fǔ shēng huí rì yǐ jiàn yú r mìng jǐn shí
未知少府生回日，已见鱼儿命尽时。
zhè lǐ wáng shì liáng gāng bǎ zhè yú tóu yī dāo duò xià nà biān sān yá zhōng xuē shào fǔ zài líng chuáng zhī shàng měng de tiào qǐ lái zuò le
这里王士良刚把这鱼头一刀剁下，那边三衙中薛少府在灵床之上，猛地跳起来坐了。
mò shuō gù fū rén shì gè nǚ niáng jiā jiù xiǎn xiē r xià de sǐ le
莫说顾夫人是个女娘家，就险些儿吓得死了；
biàn shì yī jiā men zài nà lǐ shǒu shī de nà yí gè bù yáo shǒu zé shé jiào dào hào gǔ guài
便是一家们在那里守尸的，那一个不摇首咋舌，叫道：“好古怪。
hào gǔ guài
好古怪。
wǒ men yī xiàng jǐn jǐn de shǒu dìng zài cǐ cóng méi gè māo ér zài tā shēn shàng tiào guò zěn me jiù bǎ sǐ shī diào le qǐ lái
我们一向紧紧的守定在此，从没个猫儿在他身上跳过，怎么就把死尸吊了起来？
zhī jiàn shào fǔ tàn le kǒu qì wèn dào wǒ bù zhī rén shì yǒu jǐ rì le
”只见少府叹了口气，问道：“我不知人事有几日了？
fū rén dá dào nǐ bú yào xià wǒ
”夫人答道：“你不要吓我。
nǐ yǐ sǐ qù le èr shí wǔ rì zhǐ pà bú huì huó li
你已死去了二十五日，只怕不会活哩。
shào fǔ dào wǒ hé zēng sǐ
”少府道：“我何曾死。
zhǐ zuò dé yī gè mèng bù yì mèng qù le zhè xǔ duō rì
只做得一个梦，不意梦去了这许多日。
biàn huàn jiā rén qù kàn sān wèi tóng liáo cǐ shí zhèng zài táng shàng jiāng chī yú zhǎ
”便唤家人：“去看三位同僚，此时正在堂上，将吃鱼鲊。
jiào tā qiě fàng xià le zhù bú yào chī kuài qǐng dào wǒ yá lǐ lái jiǎng huà
教他且放下了箸，不要吃，快请到我衙里来讲话。
guǒ rán tóng liáo men zài táng shàng yǐn jiǔ gāng gāng sòng dào yú zhǎ zhèng yào jǔ zhù zhī jiàn xuē yá rén bǐng shuō shào fǔ huó zhuàn lái le qǐng sān wèi ye mò chī yú zhǎ biàn guò yá zhōng jiǎng huà
果然同僚们在堂上饮酒，刚刚送到鱼鲊，正要举箸，只见薛衙人禀说：“少府活转来了，请三位爷莫吃鱼鲊，便过衙中讲话。
jīng de nà sān wèi dōu bào tiào qǐ lái shuō dào yī rén lǐ bā bǎi de bǎ mài lǎo jūn miào lǐ pù dēng zěn me zhè děng líng yàn de jǐn
”惊得那三位都暴跳起来，说道：“医人李八百的把脉，老君庙里铺灯，怎么这等灵验得紧。
máng máng de zǒu guò xuē yá lián jiào gōng xǐ gōng xǐ
”忙忙的走过薛衙，连叫：“恭喜，恭喜。
zhī jiàn shào fǔ dào liè wèi kě xiǎo de me
”只见少府道：“列位可晓得么？
shì cái zuò zhǎ de zhè wěi jīn sè lǐ yú biàn shì bù cái
适才做鲊的这尾金色鲤鱼便是不才。
ruò bù bèi wáng shì liáng nà yī dāo wǒ de mèng jǐ shí gōu xǐng
若不被王士良那一刀，我的梦几时勾醒。
nà sān wèi máng máng bù zhī qí gù dōu shuō dào tiān xià qǐ yǒu cǐ shì
”那三位茫茫不知其故，都说道：“天下岂有此事。
qǐng jiào lǎo zhǎng guān shì shuō yī fān róng xià guān men xǐ ěr gǒng tīng
请教老长官试说一番，容下官们洗耳拱听。
sà shào fǔ dào shì cái zhāng bì qǔ yú dào shí zōu nián xiōng yǔ léi zhǎng guān dǎ shuāng lù péi zhǎng guān zài bàng chī táo zi
”萨少府道：“适才张弼取鱼到时，邹年兄与雷长官打双陆，裴长官在傍吃桃子。
zhāng bì bǐng yú hù zhào gàn cáng le dà yú bǎ xiǎo yú táng sāi
张弼禀渔户赵干藏了大鱼，把小鱼塘塞。
péi zhǎng guān dà nù bǎ zhào gàn biān le wǔ shí
裴长官大怒，把赵干鞭了五十。
zhè shì yǒu me
这事有么？
sān wèi dào guǒ shì rú cǐ
”三位道：“果是如此。
zhǐ shì lǎo zhǎng guān rú hé xiǎo de rèn xiáng xì
只是老长官如何晓得恁详细？
shào fǔ dào zài yǔ wǒ huàn zhào gàn zhāng bì hé nà bǎ shǒu yíng xūn mén jūn shì hú jiàn hù cáo xíng cáo èr lì bìng chú yì wáng shì liáng lái dài wǒ wèn tā
”少府道：“再与我唤赵干、张弼和那把守迎薰门军士胡健，户曹刑曹二吏，并厨役王士良来，待我问他。
nà sān wèi jí biàn chāi rén dōu qù huàn dào
”那三位即便差人，都去唤到。
shào fǔ wèn dào zhào gàn nǐ zài dōng tán diào yú diào de gè sān chǐ lái zhǎng jīn sè lǐ yú nǐ qī zǐ jiào nǐ cáng zài lú wěi zhī zhōng shàng tou gài zhe jiù suō yī
少府问道：“赵干，你在东潭钓鱼，钓得个三尺来长金色鲤鱼，你妻子教你藏在芦苇之中，上头盖着旧蓑衣；
zhāng bì lái qǔ yú shí nǐ zhǐ tuī méi yǒu dà yú què bèi zhāng bì sōu chū tí dào yíng xūn mén xià
张弼来取鱼时，你只推没有大鱼，却被张弼搜出，提到迎薰门下。
mén jūn hú jiàn shuō dào péi wǔ ye xià fēi qiān cuī nǐ nǐ kě zǒu kuài xiē
门军胡健说道：‘裴五爷下飞签催你，你可走快些。
dào de xiàn mén mén nèi èr lì dōng xī xiāng xiàng zài nà lǐ xià qí
’到得县门，门内二吏东西相向，在那里下棋。
yí gè shuō yú dà de pà rén zi
一个说：‘鱼大得怕人子。
zuò zhǎ lái yí dìng hǎo chī
作鲊来一定好吃。
yí gè shuō zhè yú kě ài zhī gāi chù zài hòu táng chí lǐ bù gāi zuò zhǎ
’一个说：‘这鱼可爱，只该畜在后堂池里，不该做鲊。
wáng shì liáng bǎ yú àn zài zhēn tóu shàng què bèi yú tiào qǐ wěi lái liǎn shàng dǎ le yī xià
’王士良把鱼按在砧头上，却被鱼跳起尾来，脸上打了一下。
yòu qù mó kuài le dāo fāng cái xià shǒu
又去磨快了刀，方才下手。
zhè shì kě dōu yǒu me
这事可都有么？
zhào gān děng dōu jīng dào shì jù yǒu de
”赵干等都惊道：“事俱有的。
dàn bù zhī sān ye hé yáo zhī de
但不知三爷何繇知得？
shào fǔ dào zhè yú biàn shì wǒ zuò de
”少府道：“这鱼便是我做的。
wǒ zì bèi diào zhī hòu nà yī chù bù gāo shēng dà jiào yào nǐ men sòng wǒ huí yá zěn me dōu bù tīng wǒ què shì shén zhǔ yì
我自被钓之后，那一处不高声大叫，要你们送我回衙，怎么都不听我，却是甚主意。
zhào gān děng dōu kòu tóu dào xiǎo de men shí shì bù tīng jiàn
”赵干等都叩头道：“小的们实是不听见。
ruò tīng jiàn shí zěn me gǎn bù sòng huí shào fǔ
若听见时，怎么敢不送回少府？
yòu wèn péi xiàn wèi dào lǎo zhǎng guān yào zuò yú zhī shí zōu nián xiōng zài sān quàn nǐ fàng shēng léi zhǎng guān zài bàng biān cuān duō zhǐ shì bù tīng cuī huàn wáng shì liáng tí qù
”又问裴县尉道：“老长官要做鱼*#之时，邹年兄再三劝你放生，雷长官在傍边撺掇，只是不听，催唤王士良提去。
wǒ yīn fàng shēng dà kū shuō wang zuò zhè jǐ shí tóng liáo jīn rì dìng yào shā wǒ qǐ shì rén zhě suǒ wéi
我因放声大哭，说：‘枉做这几时同僚，今日定要杀我，岂是仁者所为。
mò shuō péi zhǎng guān bù lǐ lián zōu nián xiōng léi zhǎng guān yě gèng wú yī yán zhè shì hé yì
’莫说裴长官不礼，连邹年兄、雷长官，也更无一言，这是何意？
sān wèi xiāng gù dào wǒ men hé cháng tīng jiàn xiē ér
”三位相顾道：“我们何尝听见些儿。
yī qí qǐ shēn qǐng zuì
”一齐起身请罪。
shào fǔ xiào dào zhè yú bù sǐ wǒ yě bù shēng
少府笑道：“这鱼不死，我也不生。
yǐ zuò wǎng shì bù bì zài tí le
已作往事，不必再题了。
suì bǎ zhào gān děng dǎ fā chū qù
”遂把赵干等打发出去。
tóng liáo men yě zuò bié huí yá
同僚们也作别回衙。
jiāng yú zhǎ tóu qì shuǐ zhōng cóng cǐ lì shì zài bù chī yú
将鱼鲊投弃水中，从此立誓再不吃鱼。
yuán lái shào fǔ jiào kū nà céng yǒu shèn me shēng xiǎng dàn jiàn zhè yú kǒu dòng ér yǐ
元来少府叫哭，那曾有甚么声响，但见这鱼口动而已。
nǎi zhī sān wèi tóng liáo yǔ zhào gān děng dōu bù tīng jiàn gài yǒu yǐ yě
乃知三位同僚与赵干等，都不听见，盖有以也。
qiě shuō gù fū rén xiǎng qǐ lǎo jūn miào qiān jué de jù yǔ wú yī zì bù yàn
且说顾夫人想起老君庙签诀的句语，无一字不验。
nǎi jiāng qiú qiān dǎ jiào shì qíng bèi xì shuō yǔ shào fǔ zhī dào jiù yào dǎ diǎn le yuàn
乃将求签打醮事情，备细说与少府知道，就要打点了愿。
shào fǔ jīng dào wǒ zài zhè lǐ jǐ duō shí dàn wén de qīng chéng shān shàng yǒu zuò lǎo jūn miào shì jí shèng de xiāng huǒ zěn zhī dào líng yìng rú cǐ
少府惊道：“我在这里几多时，但闻得青城山上有座老君庙，是极盛的香火，怎知道灵应如此。
jí biàn qīng zhāi qī rì bèi xià míng zhú jìng xiāng qīn yì miào zhōng cháng yuàn
”即便清斋七日，备下明烛净香，亲诣庙中偿愿。
yī miàn chāi rén gū jì mù liào zhuāng yán jīn xiàng hé yòng ruò gān gōng jià jiāng jiā cái fèng zī còu lái mǎi bàn zé rì xīng gōng
一面差人估计木料，装严金像，合用若干工价，将家财俸资凑来买办，择日兴工。
dào dì qī rì zǎo shàng píng qù zuǒ yòu zhǐ dài yí gè shí èr sān suì de xiǎo mén zǐ zì chū le yá mén yī bù yī bài xiàng qīng chéng shān qù
到第七日早上，屏去左右，只带一个十二三岁的小门子，自出了衙门，一步一拜，向青城山去。
gāng zhì bàn shān zhèng bài zài dì měng rán tīng de yǒu rén jiào dào xuē shào fǔ nǐ kě xiǎo de me
刚至半山，正拜在地，猛然听得有人叫道：“薛少府，你可晓得么？
shào fǔ bù jué chī le yī jīng
”少府不觉吃了一惊。
tái tóu guān kàn nǎi shì yí gè mù tóng tóu dài ruò lì héng zuò qīng niú shǒu chí duǎn dí cóng yī gè shān pō biān zhuǎn chū lái de
抬头观看，乃是一个牧童，头戴箬笠，横坐青牛，手持短笛，从一个山坡边转出来的。
dāng xià shào fǔ wèn dào nǐ yào wǒ xiǎo de shèn me
当下少府问道：“你要我晓得甚么？
nà mù tóng dào nǐ xiǎo de shén xiān zhōng yǒu gè qín gāo tā běn qí zhe chì lǐ shēng tiān qù de
”那牧童道：“你晓得神仙中有个琴高，他本骑着赤鲤升天去的。
zhǐ yīn zài wáng mǔ zuò shàng bǎ nà dàn yún áo de tián sì fēi qū le yī yǎn dòng le fán xīn gù cǐ liǎng rén bìng zhé rén shì
只因在王母座上，把那弹云璈的田四妃，觑了一眼，动了凡心，故此两人并谪人世。
rú jīn nǐ de qián shēn biàn shì qín gāo
如今你的前身，便是琴高；
nǐ nà gù fū rén biàn shì tián sì fēi
你那顾夫人，便是田四妃。
wèi nǐ dào guān yǐ lái mí liàn fēng chén bù néng tuō lí gù yòu jiāng nǐ quán chōng dōng tán chì lǐ shòu zhe zhū bān kǔ chǔ shǐ nǐ huí tóu
为你到官以来，迷恋风尘，不能脱离，故又将你权充东潭赤鲤，受着诸般苦楚，使你回头。
nǐ què zěn me hái bù xǐng de
你却怎么还不省得？
gǎn shì zuò mèng wèi xǐng li
敢是做梦未醒哩？
shào fǔ dào yī nǐ shuō wǒ de qián shēn nǎi shì shén xiān jīn yǐ mí huò yòu xū de yí gè shī fu lái tí xǐng biàn hǎo
”少府道：“依你说，我的前身乃是神仙，今已迷惑，又须得一个师父来提醒便好。
mù tóng dào nǐ yào gè tí xǐng de rén yuǎn bù yuǎn qiān lǐ jìn zhī zài mù qián
”牧童道：“你要个提醒的人，远不远千里，近只在目前。
zhè chéng dū fǔ dào rén lǐ bā bǎi què bú shì gè shén xiān
这成都府道人李八百，却不是个神仙？
tā běn zài hàn shí jiào zuò hán kāng yī xiàng mài yào cháng ān shì shàng kǒu bù èr jià
他本在汉时叫做韩康，一向卖药长安市上，口不二价。
hòu lái wèi yī nǚ zǐ shí pò le gù cǐ yòu gǎi míng wèi lǐ bā bǎi
后来为一女子识破了，故此又改名为李八百。
rén zhǐ shuō tā chuán shòu de sūn zhēn rén bā bǎi gè mì fāng zhèng bù zhī tā dào shù hái zài sūn zhēn rén zhī shàng shí shí huó guò bā bǎi duō suì le
人只说他传授得孙真人八百个秘方，正不知他道术还在孙真人之上，实实活过八百多岁了。
jīn nǐ fū qī zhé xiàn jiāng mǎn hé gāi zhòng hái xiān jí hé bù qù wèn nà lǐ bā bǎi jiào tā yǔ nǐ dǎ pò chén zhàng
今你夫妻谪限将满，合该重还仙籍，何不去问那李八百，教他与你打破尘障？
yuán lái fū rén zhǐ yǔ shào fǔ shuō de xiāng yuàn de shì bù céng shuō qǐ lǐ bā bǎi bǎ mài qíng yáo yīn cǐ mù tóng shuō zhe lǐ bā bǎi míng xìng shào fǔ yī xiē yě bù xiǎo de
”元来夫人止与少府说得香愿的事，不曾说起李八百把脉情繇，因此牧童说着李八百名姓，少府一些也不晓得。
xīn xià xiǎng dào shān yě mù tóng zhī dào shèn me wú guò xìn kǒu hú tán huāng táng zhī shuō hé zú shēn xìn
心下想道：“山野牧童知道甚么，无过信口胡谈，荒唐之说，何足深信。
wǒ zhǐ shì yī bù yī bài huán yuàn biàn liǎo
我只是一步一拜，还愿便了。
qǐ zhī cái huí gù tóu lái nà mù tóng yǔ niú huà zuò yī dào zǐ qì chōng tiān ér qù
”岂知才回顾头来，那牧童与牛化作一道紫气，冲天而去。
zhèng shì dāng miàn shén xiān yóu bù shí qián shēng shì shì zěn néng zhī
正是：当面神仙犹不识，前生世事怎能知。
shào fǔ yīn zì jǐ zuò yú zhī shì lái de qí guài
少府因自己做鱼之事，来得奇怪。
jīn fān kàn jiàn mù tóng huà fēng ér qù xīn xià yuè fā huáng huò dìng dào lián nà mù tóng yě shì mèng zhōng
今番看见牧童化风而去，心下越发惶惑，定道：“连那牧童也是梦中。
hǎo shēng wěi jué bù xià
”好生委决不下。
bù yī shí bài dào shān dǐng lǎo jūn zuò qián kòu xiè shén míng bǎo yòu zài de huí shēng
不一时拜到山顶老君座前，叩谢神明保佑，再得回生。
zhī zài zǎo wǎn xuǎn dìng jí rì cháng huán yuàn xīn
只在早晚选定吉日，偿还愿心。
bài bà qǐ lái kàn nà lǎo jūn shén xiàng zhèng shì mù tóng de miàn mào
拜罢起来，看那老君神像，正是牧童的面貌。
yòu jiàn zuò páng sù zhe yī tóu qīng niú yě yǔ nà mù tóng qí de yì bān
又见座旁塑着一头青牛，也与那牧童骑的一般。
fāng wù dào fāng cái mù tóng fēn míng shì tài shàng lǎo jūn zhǐ yǐn wǒ zhòng hái xiān jí rú hé yǒu yǎn wú zhū dāng miàn cuò guò
方悟道：“方才牧童，分明是太上老君指引我重还仙籍，如何有眼无珠，当面错过？
nǎi zài bài qǐng zuì
”乃再拜请罪。
huí zhì yá zhōng bèi jiāng mù tóng de huà xì xì shù yǔ fū rén zhī dào
回至衙中，备将牧童的话，细细述与夫人知道。
fū rén fāng shuō qǐ bìng wēi shí jié céng qǐng chéng dū fǔ dào rén lǐ bā bǎi lái kàn mài
夫人方说起：“病危时节，曾请成都府道人李八百来看脉。
tā shuō shì sǐ ér bù sǐ zhī zhèng xū dài sǐ hòu bàn yuè èr xún zì rán màn màn de huó jiāng zhuàn lái bù bì xià yào
他说是死而不死之症，须待死后半月二旬，自然慢慢的活将转来，不必下药。
lín qǐ shēn shí yòu shuō zhè qiān jué líng de jǐn
临起身时，又说：‘这签诀灵得紧。
zhí dào kàn jiàn yú shí fāng yǒu fèn xiǎo
直到看见鱼时，方有分晓。
wǒ xiǎng tā néng yù zhī guò qù wèi lái zhī shì qǐ bù zhēn shì gè xiān rén
’我想他能预知过去未来之事，岂不真是个仙人。
mò shuō lǎo jūn yǐ jīng xiǎn chū huà shēn zhǐ yǐn nǐ qù
莫说老君已经显出化身，指引你去；
biàn bú shì xiān rén jì láo tā kàn mài yī chǎng qiě yòu zhè děng shén yàn yě gāi qù xiè tā
便不是仙人，既劳他看脉一场，且又这等神验，也该去谢他。
shào fǔ tīng ba nǎi dào yuán lái yòu yǒu zhè duàn yīn yuán
”少府听罢，乃道：“元来又有这段姻缘。
rú hé bù qù xiè tā
如何不去谢他。
yòu qīng zhāi le qī rì tú bù zì wǎng chéng dū fǔ qù fǎng nà dào rén lǐ bā bǎi
”又清斋了七日，徒步自往成都府去，访那道人李八百。
qià hǎo zhè yī rì lǐ bā bǎi zhèng zuò zài yī pù lǐ miàn yī jiàn shǎo fǔ biàn wèn dào nǐ zuò mèng kě xǐng le wèi
恰好这一日，李八百正坐在医铺里面，一见少府，便问道：“你做梦可醒了未？
shào fǔ pū dì bài xià dá dào dì zǐ rú jīn xǐng le zhǐ qiú shī fù zhǐ jiào shǐ dì zǐ tuō lí fēng chén zǎo wén dà dào
”少府扑地拜下，答道：“弟子如今醒了，只求师父指教，使弟子脱离风尘，早闻大道。
lǐ bā bǎi xiào dào nǐ xū bú shì méi gēn jī de yào qù shāo dān liàn huǒ
”李八百笑道：“你须不是没根基的，要去烧丹炼火；
nǐ qián shì yuán shì shén xiān zhé xià tài shàng lǎo jūn yǐ míng míng de duì nǐ shuō pò
你前世原是神仙谪下，太上老君已明明的对你说破。
zì jiā shēn zi hái bù xǐng de hái lái wèn rén
自家身子，还不省得，还来问人？
gǎn shì nǐ zhǐ rèn de qīng chéng xiàn zhǔ bù me
敢是你只认得青城县主簿么？
dāng xià shào fǔ huǎng rán dà wù bài xiè dào dì zǐ rú jīn zhēn gè xǐng le
”当下少府恍然大悟，拜谢道：“弟子如今真个醒了。
zhǐ shì lǎo jūn miào lǐ xiāng yuàn shàng wèi cháng huán
只是老君庙里香愿，尚未偿还。
dài dì zǐ le yuàn zhī hòu jí biàn qì le guān zhí qiè le qī zǐ tóng shī fù chū jiā zhèng hái xiān jí wèi wèi wǎn yě
待弟子了愿之后，即便弃了官职，挈了妻子，同师父出家，证还仙籍，未为晚也。
suì bié le lǐ bā bǎi jí huí zhì qīng chéng xiàn bǎ lǐ bā bǎi de huà shù yǔ fū rén zhī dào
”遂别了李八百，急回至青城县，把李八百的话述与夫人知道。
fū rén yě jiù yán shàng xǐng wù qián shēn yuán shì xī wáng mǔ qián dàn yún áo de tián sì fēi yīn dòng chén niàn duò luò
夫人也就言上省悟，前身元是西王母前弹云璈的田四妃，因动尘念堕落。
dàng yè biàn yǔ shào fǔ gè zì yī fáng ān xià fén xiāng jìng zuò xiū zhèng qián yīn
当夜便与少府各自一房安下，焚香静坐，修证前因。
cì rì shào fǔ jiāng yìn sòng yǔ zōu èr yá shǔ shè bèi wén shēn bào shàng sī
次日，少府将印送与邹二衙署摄，备文申报上司。
yī miàn cuī zǎn gōng yì gài zào diàn tíng zhuāng yán jīn xiàng jí qí qí zhěng
一面催趱工役，盖造殿庭，装严金像，极其齐整。
gāng dào gōng wán zhī rì nà zōu èr yá wéi zhe dāng shí xǔ yuàn yě yào fēn fèng xiāng zhù yuē le liǎng gè xiàn wèi dào shào fǔ yá shě shuō zhī cǐ shì
刚到工完之日，那邹二衙为着当时许愿，也要分俸相助，约了两个县尉，到少府衙舍，说知此事。
jiā rén zhī dào hái zài lǐ biān jìng zuò jìn qù tōng bào
家人只道还在里边静坐，进去通报。
zhī jiàn àn shàng yí xià yī shī jìng bù zhī shào fǔ hé fū rén dōu zài nà lǐ qù le
只见案上遗下一诗，竟不知少府和夫人都在那里去了。
jiā rén ná nà shǒu shī dì yǔ zōu èr yá guān kàn nǎi shì liú bié tóng liáo lì mín de shī yún yú shēn mèng huàn xīn wú yàng ruò shì yú zhēn sǐ yì zhēn
家人拿那首诗递与邹二衙观看，乃是留别同僚吏民的，诗云：鱼身梦幻欣无恙，若是鱼真死亦真。
dào dǐ yǒu shēng zhōng yǒu sǐ yù lí shēng sǐ tuō hóng chén
到底有生终有死，欲离生死脱红尘。
zōu èr yá kàn le zhè shī bù shèng jiē tàn nǎi dào nián xiōng zǒng yào chū jiā xiū xíng yě gāi yǔ wǒ men zuò bié yī shēng rú jīn jué dào tè qiàn rán le
邹二衙看了这诗，不胜嗟叹，乃道：“年兄总要出家修行，也该与我们作别一声，如今觉道忒歉然了。
liàng lái tā qù hái wèi yuǎn
谅来他去还未远。
jí chāi rén sì xià xún fǎng zài yě méi xiē zōng jì
即差人四下寻访，再也没些踪迹。
zhèng zài jīng yà péi wǔ yá xiào dào èr wèi lǎo zhǎng guān hǎo bù dǔ shì
正在惊讶，裴五衙笑道：“二位老长官好不睹事。
xiǎng tā hái diào bù xià shuǐ zhōng zī wèi duō fēn yòu qù biàn lǐ yú wán shuǎ qù le zhǐ dào dōng tán shàng zhuā tā biàn liǎo
想他还掉不下水中滋味，多分又去变鲤鱼玩耍去了，只到东潭上抓他便了。
bù tí tóng liáo men hú cāi luàn xiǎng zài shuō shào fǔ hé fū rén bù wǎng bié chù jìng zhì chéng dū qù jiàn nà lǐ bā bǎi
不题同僚们胡猜乱想，再说少府和夫人不往别处，竟至成都去见那李八百。
nà lǐ bā bǎi duì zhe shào fǔ xiào dào nǐ qián shēn yuán shì qín gāo yīn wèi nǐ shēng xiān bù yuǎn gù lìng chì lǐ zhuān zài dōng tán xiāng hòu
那李八百对着少府笑道：“你前身元是琴高，因为你升仙不远，故令赤鲤专在东潭相候。
jīn rì yī xiān hái nǐ chì lǐ qí zuò shàng shēng hé rú
今日依先还你赤鲤，骑坐上升，何如？
yòu duì fū rén dào zì nǐ zhé hòu xī wáng mǔ qián dàn yún áo de zàn jiè dǒng shuāng chéng rú jīn yī jiù gāi shì nǐ qù dàn le
”又对夫人道：“自你谪后，西王母前弹云璈的暂借董双成，如今依旧该是你去弹了。
zì rán shén xiān yī bèi jiào zuò huì zhōng rén zài bù xiāo shèn me kǒu jué shèn me xīn fǎ dōu zhǐ shì yī xiào ér yù
”自然神仙一辈，叫做会中人，再不消甚么口诀，甚么心法，都只是一笑而喻。
qí shí shào fǔ fū rén yě duì lǐ bā bǎi shuō dào nǐ xiān hòu mài yào xíng yī jiù dù pǔ zhòng gōng xíng yì fēi xiǎo kě hé bì jiǔ hùn rén shì
其时少府夫人也对李八百说道：“你先后卖药行医，救度普众，功行亦非小可，何必久混人世？
lǐ bā bǎi dào wǒ shù hé yǔ nǐ tóng shēng gù zài cǐ xiāng hòu
”李八百道：“我数合与你同升，故在此相候。
qǐng kè jiān xiáng yún liáo rào ruì ǎi bīn fēn kōng zhōng xiān yīn xiǎng liàng luán hè áo xiáng xiān tóng xiān nǚ gè zhí zhān fān bǎo gài qián lái jiē yǐn
”顷刻间，祥云缭绕，瑞霭缤纷，空中仙音响亮，鸾鹤翱翔，仙童仙女，各执旜幡宝盖，前来接引。
shào fǔ chéng zhe chì lǐ fū rén hè le zǐ xiá lǐ bā bǎi kuà shàng bái hè yī qí shēng tiān
少府乘着赤鲤，夫人贺了紫霞，李八百跨上白鹤，一齐升天。
biàn chéng dū lǎo yòu nà yí gè bù kàn jiàn jìn jiē wàng kōng zhān bài zàn tàn bù yǐ
遍成都老幼，那一个不看见，尽皆望空瞻拜，赞叹不已。
zhì jīn shēng xiān qiáo shèng jì yóu cún
至今升仙桥圣迹犹存。
shī yún máng máng yǔ zhòu shì duān xīn rén jì wéi yú yú fù rén
诗云：茫茫宇宙事端新，人既为鱼鱼复人。
shí pò huàn xíng bù ài xìng tǐ xíng xiū xìng jí xiān zhēn
识破幻形不碍性，体形修性即仙真。