li yù yīng yù zhōng sòng yuān
李玉英狱中讼冤
rén jiān fū fù yuàn bái shǒu nán cháng nǚ dà wú jí jiù
人间夫妇愿白首，男长女大无疾疚。
nán qǔ qī xī nǚ jià fu pín jiàn sēn sūn huì xíng zǒu
男娶妻兮女嫁夫，频见森孙会行走。
ruò hái cǐ yuàn suì xīn huái bǎi nián míng mù huáng quán tái
若还此愿遂心怀，百年瞑目黄泉台。
mò jiào zhōng dào yǒu chà diē qián qī wǎn fù qíng lí guāi
莫教中道有差跌，前妻晚妇情离乖。
wǎn fù hěn dú shèng shé xiē zhěn biān zèn yǔ wú xiū xiē
晚妇狠毒胜蛇蝎，枕边谮语无休歇。
zì jǐ shēng r shì bǎo zhēn tā rén zǐ nǚ zāo mó miè
自己生儿似宝珍，他人子女遭磨灭。
fàn bù fàn xī chá bù chá péng tóu gòu miàn tú shāng jiē
饭不饭兮茶不茶，蓬头垢面徒伤嗟。
jūn bú jiàn dà shùn lì shān zhōng yè qì mǐn qiān shí yuè yī lú huā
君不见大舜历山终夜泣，闵骞十月衣芦花。
zhè piān yán yǔ dà dǐ shuō rén jiā jì mǔ xīn cháng hěn dú jiāng qīn shēng zǐ nǚ shèng guò yī kē jiǔ qǔ míng zhū nǎi xī shì zhī bǎo hé děng zhēn zhòng
这篇言语，大抵说人家继母心肠狠毒，将亲生子女胜过一颗九曲明珠，乃希世之宝，何等珍重。
zhè yě shì rén zhī cháng qíng bù zú wéi guài
这也是人之常情，不足为怪。
dān kě hèn de piān shēng yào bǎ qián qī nán nǚ bǎi bān líng nüè fèn tú bù rú
单可恨的，偏生要把前妻男女，百般凌虐，粪土不如。
ruò nián jì zài shí wǔ liù suì hái bù shí fēn shòu kǔ zòng rán mó miè jiàn jiàn zhǎng dà rì zi yǒu shù
若年纪在十五六岁，还不十分受苦，纵然磨灭，渐渐长大，日子有数。
wéi yǒu shí suì nèi wài de xiǎo ér nǚ zuì wéi kě lián
惟有十岁内外的小儿女，最为可怜。
rán suī rú cǐ qí jiān yuán yǒu sān děng
然虽如此，其间原有三等。
nà sān děng
那三等？
dì yī děng nǎi fù guì zhī jiā yòu shí zì yǒu rǔ mǔ yǎng niáng fú shì dào wǔ liù suì biàn sòng rù xué zhōng dú shū
第一等乃富贵之家，幼时自有乳母养娘伏侍，到五六岁便送入学中读书。
kuàng qiě qīn zú fán shèng shǒu xià bì pú ěr mù zhòng duō shàng pà bèi rén tán lùn hái yào cún gè tǐ miàn
况且亲族蕃盛，手下婢仆，耳目众多，尚怕被人谈论，还要存个体面。
bù zhì yǒu jī hán dǎ mà zhī kǔ
不致有饥寒打骂之苦。
huò zhě zì shēng de yǒu zǐ nǚ yào dú tūn jiā yè suǒ xìng dǎo nòng gè zhǎn cǎo chú gēn de shǒu duàn yǒu shī wèi zhèng fén bǐng sǔn jiē shì kě shāng shēn shēng zāo bàng bó qí yāng
或者自生得有子女，要独吞家业，索性倒弄个斩草除根的手段，有诗为证：焚禀损阶事可伤，申生遭谤伯奇殃。
hòu qī shān chù cóng lái yǒu jǐ gè nán ér kěn zhí cháng
后妻煽处从来有，几个男儿肯直肠。
dì èr děng nǎi zhōng hù rén jiā suī zé tǐ miàn hái yǒu liào dào yòu shí wèi bì yǒu rǔ mǔ yǎng niáng fú shì zhū sè jǐn yào zài jì mǔ shǒu nèi chū fàng
第二等乃中户人家，虽则体面还有，料道幼时，未必有乳母养娘伏侍，诸色尽要在继母手内出放。
nà jī hán dǎ mà jiù bù néng gōu miǎn le
那饥寒打骂就不能勾免了。
ruò fù qīn shì gè yìng zhēng de dìng rán wèi hù nǚ ér yǔ lǎo pó fǎn mù sī nào bù xǔ tā líng nüè
若父亲是个硬挣的，定然卫护女儿，与老婆反目厮闹，不许他凌虐。
yě yǒu jù pà zhàng fū lì hài bēi zhe yǎn fāng gǎn shī xíng
也有惧怕丈夫利害，背着眼方敢施行。
tǎng yù le nà bù pà tiān bù pà de yě bù pà xiū yě bù pà sǐ yuè shā yuè shàng de pō hàn pó niáng dòng zhé biàn tuō dāo nòng jiàn bú shì wěn jǐng shàng diào dìng shì bēn jǐng tóu hé guàn bǎ sǐ lái xià lǎo gōng cháng yǒu nòng jiǎ chéng zhēn lián jiā yè dōu wán zài tā shēn shàng
倘遇了那不怕天，不怕地，也不怕羞，也不怕死，越杀越上的泼悍婆娘，动辄便拖刀弄剑，不是刎颈上吊，定是奔井投河，惯把死来吓老公，常有弄假成真，连家业都完在他身上。
sú yǔ dào de hǎo nì zǐ wán qī wú yào kě zhì
俗语道得好：“逆子顽妻，无药可治。
yù zhe zhè bān pō fù nán dào zhōng rì sī nào bù chéng
”遇着这般泼妇，难道终日厮闹不成？
shào bù dé nào guò jǐ cì nài hé tā bù xià dào zhǐ de zhà xiā zhuāng lóng hán hu rěn tòng
少不得闹过几次，奈何他不下，到只得诈瞎装聋，含糊忍痛。
yě yǒu jiāng lái guò jì yú rén yě yǒu sòng qù wèi sēng xué dào huò tuō zài fù xiōng wài jiā jì yǎng
也有将来过继与人，也有送去为僧学道，或托在父兄外家寄养。
zhè hái shì yǒu xiē xuè qì de suǒ wéi
这还是有些血气的所为。
yòu yǒu nà yī zhǒng héng dù cháng làn xīn gān rěn xīn hài lǐ wú qíng yì de hàn zi
又有那一种横肚肠，烂心肝，忍心害理，无情义的汉子。
qián qī zài shēng shí
前妻在生时，
hé děng ēn ài
何等恩爱，
bà er nǚ yě hé děng lián xī
把儿女也何等怜惜，
dào de sǐ hòu
到得死后，
qǔ le wǎn qī
娶了晚妻，
huò fèng cheng tā zhuāng lián fù hòu
或奉承他妆奁富厚，
huò tān liàn yán sè měi lì
或贪恋颜色美丽，
huò zhōng nián qǔ le shào fù
或中年娶了少妇，
yīn zhè jǐ bān shàng
因这几般上，
nòng de shén hún diān dǎo
弄得神魂颠倒，
yì luàn xīn mí
意乱心迷，
jiāng qián qī xī rì ēn yì
将前妻昔日恩义，
piē xiàng dōng yáng dà hǎi
撇向东洋大海。
ér nǚ yě jiàn jiàn zuò le yǎn zhōng zhī dīng ròu nèi zhī cì
儿女也渐渐做了眼中之钉，肉内之刺。
dào de dǎ mà mò shuō hù wèi quàn jiě fǎn yào jiā shàng yī dùn qǔ tā de huān xīn
到得打骂，莫说护卫劝解，反要加上一顿，取他的欢心。
cháng yǒu hòu shēng ér nǚ dōu yǐ hūn jià qián qī zhī zǐ shàng wú qī shì
常有后生儿女都已婚嫁，前妻之子，尚无妻室。
gōng lùn shàng shuō bù qù shí hú luàn qǔ gè yǔ tā hòu mǔ hái qiān fāng bǎi jì zuò xià yǎn mèi yào tā fū qī bù mù
公论上说不去时，胡乱娶个与他，后母还千方百计，做下魇魅，要他夫妻不睦。
ruò shì yǎn mèi bù líng biàn dǎ ér zi mà xí fù cuān duō lǎo gōng gào wǔ nì gǎn zhú chū qù
若是魇魅不灵，便打儿子，骂媳妇，撺掇老公告忤逆，赶逐出去。
nà nán nǚ zhī jiān nǚ ér gèng jué kǔ chǔ
那男女之间，女儿更觉苦楚。
hái zi jiā dǎ guò le huò xiàng xué zhōng gōng shū huò yǔ lín jiā hái zi men wán shuǎ hái kě yǐ xiāo qiǎn
孩子家打过了，或向学中攻书，或与邻家孩子们顽耍，还可以消遣。
zuò le nǚ ér shí zhōng rì bù lí fáng hù yǔ nà yè chā pó jǐ zuò yí kuài bú zhù jiǎo bǎ tā shǐ huàn hái yào xiàn měi rì zuò ruò gān nǚ gōng
做了女儿时，终日不离房户，与那夜叉婆挤做一块，不住脚把他使唤，还要限每日做若干女工。
zuò de shǎo dǎ mà zì bù bì shuō
做得少，打骂自不必说。
jí zhì zǎn zú le què yòu xián hǎo dào qiàn yě yuán tuō bái bù guò
及至趱足了，却又嫌好道歉，也原脱白不过。
shēng xià ér nǚ qià xiàng xiě zhe bāo lǎn wén shū de rì yè tì tā huái bào
生下儿女，恰像写着包揽文书的，日夜替他怀抱。
tǎng ruò tí kū biàn dào shì bù qíng yuàn shǐ xìng r nán wéi tā hái zi
倘若啼哭，便道是不情愿，使性儿难为他孩子。
ǒu huò yǒu xiē bìng zhèng yòu dào shì gù yì jīng xià chū lái de
偶或有些病症，又道是故意惊吓出来的。
jiù shì shēn shàng yǒu gè wén chóng bā r yí dìng yě shuō shì gù yì fàng lái dīng de
就是身上有个蚊虫疤儿，一定也说是故意放来钉的。
gèng yǒu yī jié kǔ chǔ rèn nǐ dī shuǐ chéng bīng de tiān qì shào bù dé xiàng shuǐ kǒng zhōng xǐ huàn wū huì yī fú hái yào zēng xián xǐ dé bù jié jìng jiā yī chǎng zhòu mà
更有一节苦处，任你滴水成冰的天气，少不得向水孔中洗浣污秽衣服，还要憎嫌洗得不洁净，加一场咒骂。
áo dào shí wǔ liù suì jiàn jiàn chéng rén
熬到十五六岁，渐渐成人。
nà shí dǎ mà jiù bǎ wū huà lái āng zāng le
那时打骂，就把污话来肮脏了。
bù mà yào chèn hàn dìng shuō xiǎng lǎo gōng
不骂要趁汉，定说想老公。
kě lián nǚ zǐ jiā wú chǔ shēn sù zhǐ hǎo xiàng bèi hòu tūn shēng yǐn qì
可怜女子家无处伸诉，只好向背后吞声饮泣。
tǎng huò tīng jiàn yòu dào zhuāng zhè xǔ duō yāo shì
倘或听见，又道装这许多妖势。
duō shǎo nǚ zǐ dāng bù qǐ nèn bān xiū rǔ zì qù xún le yī tiáo sǐ lù
多少女子当不起恁般羞辱，自去寻了一条死路。
yǒu shī wèi zhèng bù zhèng fu gāng dàn pà pó pà pó wú nài hòu qī hé
有诗为证：不正夫纲但怕婆，怕婆无奈后妻何。
rèn tā dǎ mà qīn shēng nǚ àn dì xīn téng bù gǎn ā
任他打骂亲生女，暗地心疼不敢呵。
dì sān děng nǎi zhāo chèn mù shí jiān dān zhī jiā
第三等乃朝趁暮食，肩担之家。
cǐ děng rén jiā ér nǚ
此等人家儿女。
zòng shì shēng mǔ zài shí zhǐ hǎo gǒu miǎn jī hán liào dào méi shén fēng yī zú shí
纵是生母在时，只好苟免饥寒，料道没甚丰衣足食。
bā dào shí lái suì yě jiù yào zhǐ wàng jiào qù xué zuò shēng yì chèn sān wén wǔ wén bāng tiē chái huō
巴到十来岁，也就要指望教去学做生意，趁三文五文帮贴柴火。
ruò yòu yù zhe gè xiōng è jì mǔ qǐ bù shì kǔ shàng jiā kǔ
若又遇着个凶恶继母，岂不是苦上加苦。
kǒu zhōng chī de dìng rán yǒu yī dùn méi yī dùn dān jī rěn è
口中吃的，定然有一顿没一顿，担饥忍饿。
jiù yào kǒu rè tāng yě xū qǐng wèn gè zhǔ yì bù gǎn shàn zhuān
就要口热汤，也须请问个主意，不敢擅专。
shēn shàng chuān de bú shì qián tuō yí kuài dìng yào hòu pò yī qiáng
身上穿的，不是前拖一块，定要后破一爿。
shòu dòng ái hán yě bù gǎn zài tā miàn qián shuō gè lěng zì
受冻挨寒，也不敢在他面前说个冷字。
nà jǐ gēn tóu fā zhěng nián yě nán de yǔ shū zi xiāng huì
那几根头发，整年也难得与梳子相会。
hú luàn wǎn gè jiǎo r hái bú shì xián de pī tóu gài liǎn
胡乱挽个角儿，还不是挦得披头盖脸。
liǎng zhǐ jiǎo jiǔ cháng chì zhe cóng bù céng jiàn xié wà miàn
两只脚久常赤着，从不曾见鞋袜面。
ruò dé le shuāng cǎo xié jiù shèng rú chuān zhe fěn dǐ zào xuē
若得了双草鞋，就胜如穿着粉底皂靴。
zhuān rèn de shì pǐ chái shāo huǒ dān shuǐ tí jiāng
专任的是劈柴烧火，担水提浆。
shāo bù rú yì ruǎn de shì quán tou jiǎo jiān yìng de shì mù chái gùn bàng
稍不如意，软的是拳头脚尖，硬的是木柴棍棒。
nà zhòu mà nǎi kǒu tóu yán yǔ zhǐ dāng yǔ tā xiāo xián
那咒骂乃口头言语，只当与他消闲。
dào de jiāng jiù tiāo de dàn zi biàn xiàn zhe měi rì yào zhuàn ruò gān qián chāo
到得将就挑得担子，便限着每日要赚若干钱钞。
ruò hái quē le yī wén shào bù dé qiāo gè bàn sǐ
若还缺了一文，少不得敲个半死。
tǎng kěn cuān duō lǎo gōng mài yú rén jiā wèi nú zhè jiù suàn tā yì diǎn yīn dé
倘肯撺掇老公，卖与人家为奴，这就算他一点阴德。
suǒ yǐ xiǎo hù rén jiā ér nǚ jīng zhe hòu mǔ shí gè dào yǒu jiǔ gè mó zhé sǐ le
所以小户人家儿女，经着后母，十个到有九个磨折死了。
yǒu shī wèi zhèng xiǎo jiā ér nǚ shòu jiān xīn hòu mǔ jiā tiān wàng nù chēn
有诗为证：小家儿女受艰辛，后母加添妄怒嗔。
dǎ mà jī hán hún bù miǎn rén qián yí yàng huàn niáng qīn
打骂饥寒浑不免，人前一样唤娘亲。
shuō huà de wèi hé zhǐ guǎn xù xù dāo dāo dào hòu mǔ de xǔ duō duǎn chù
说话的为何只管絮絮叨叨，道后母的许多短处？
zhǐ yīn zài xià jīn rì yào shuō yí gè jì mǔ móu hài qián qī ér nǚ hòu lái tiān lǐ zhāo zhāng fǎn shòu le guó fǎ yǔ tiān xià de hòu mǔ zuò gè bǎng yàng gù xiān lüè dào qí gài
只因在下今日要说一个继母谋害前妻儿女，后来天理昭彰，反受了国法，与天下的后母做个榜样，故先略道其概。
zhè duàn huà wén ruò shuō chū lái shí zhí jiào tiě hàn yě xīn suān zǒng shì shí rén yì lèi sǎ
这段话文，若说出来时：直教铁汉也心酸，总是石人亦泪洒。
nǐ dào zhè duàn huà wén chū zài nà lǐ
你道这段话文，出在那里？
jiù zài běn cháo zhèng dé nián jiān běi jīng shùn tiān fǔ qí shǒu wèi yǒu gè yīn jí bǎi hù li xióng
就在本朝正德年间，北京顺天府旗手卫，有个荫籍百户李雄。
tā suī shì wǔ biàn chū shēn què cóng yòu cōng míng hào xué shēn zhì diǎn jí
他虽是武弁出身，却从幼聪明好学，深知典籍。
jí zhì nián zhǎng shēn cái kuí wěi lǚ lì guò rén shǐ de hǎo dāo shè de hǎo jiàn shì yí gè wén wǔ jiān bèi de jiàng guān
及至年长，身材魁伟，膂力过人，使得好刀，射得好箭，是一个文武兼备的将官。
yīn suí tài jiàn zhāng yǒng zhēng shǎn xī ān huà wáng yǒu gōng shēng jǐn yī wèi qiān hù
因随太监张永征陕西安化王有功，升锦衣卫千户。
qǔ de gè fū rén hé shì
娶得个夫人何氏。
fū qī shí fēn ēn ài
夫妻十分恩爱。
shēng xià sān nǚ yī nán ér zi míng yuē chéng zǔ cháng nǚ míng yù yīng cì nǚ míng táo yīng sān nǚ míng yuè yīng
生下三女一男：儿子名曰承祖，长女名玉英，次女名桃英，三女名月英。
yuán lái shì xiān huā hòu guǒ de
元来是先花后果的。
dǎo shì yù yīng jū zhǎng cì jí chéng zǔ
倒是玉英居长，次即承祖。
bù xiǎng hé shì zì chǎn yuè yīng zhī hòu biàn rǎn le gè xū qiè zhèng hòu bù shàng bàn nián wū hū āi zāi
不想何氏自产月英之后，便染了个虚怯症候，不上半年，呜呼哀哉。
kě lián liú de jiù shí cán jǐn xiù měi yīn cháng duàn dòng bēi shāng
可怜：留得旧时残锦绣，每因肠断动悲伤。
nà shí yù yīng gāng gāng liù suì chéng zǔ wǔ suì táo yīng sān suì yuè yīng zhǐ yǒu wǔ liù gè yuè
那时玉英刚刚六岁，承祖五岁，桃英三岁，月英止有五六个月。
suī yǒu yǎng niáng nǎi zǐ fú shì dào dǐ xiàng xiǎo jī shī le jī mǔ qī huāng bā luàn tí tí kū kū
虽有养娘奶子伏侍，到底像小鸡失了鸡母，七慌八乱，啼啼哭哭。
li xióng jiàn ér nǚ zhè bān kǔ chǔ xīn xià fán nǎo zhǐ de zhōng rì zhù zài jiā zhōng wō bàn
李雄见儿女这般苦楚，心下烦恼，只得终日住在家中窝伴。
tā běn shì gè guān shēn gù zhe jiā lǐ biàn dān gé le gōng shì
他本是个官身，顾着家里，便担阁了公事；
dào de gàn bàn le gōng shì què yòu méi gōng fū zhào guǎn ér nǚ
到得干办了公事，却又没工夫照管儿女。
zhēn gè gōng sī bù néng liǎng jīng ái le jǐ gè yuè rì sī xiǎng zhōng bú shì cháng fǎ yào qǔ gè jì shì suì yāng méi xún qīn
真个公私不能两荆挨了几个月日，思想终不是长法，要娶个继室，遂央媒寻亲。
nà méi pó shì zǒu qiān jiā tà wàn hù de dé le zhè jù yán yǔ dào chù yī dōu nèi xiē rén jiā wén de li xióng nián jì zhǐ yǒu sān shí lái suì yòu shì jǐn yī wèi qiān hù yī jìn mén jiù chēng nǎi nai shuí gè bù kěn
那媒婆是走千家踏万户的，得了这句言语，到处一兜，那些人家闻得李雄年纪止有三十来岁，又是锦衣卫千户，一进门就称奶奶，谁个不肯。
sān rì zhī jiān jiù qǐng le ruò gān gēng tiē sòng lái rèn píng li xióng xuǎn zé
三日之间，就请了若干庚贴送来，任凭李雄选择。
sú yǔ yǒu yún yīn yuán běn shì qián shēng dìng bù xǔ jīn rén zuò zhǔ zhāng
俗语有云：“姻缘本是前生定，不许今人作主张。
li xióng qiān zé wàn xuǎn què jiǎn le gè xìng jiāo zhuó rén jiā nǚ ér nián fāng yī shí liù suì fù mǔ shuāng wáng gē sǎo zuò zhǔ
李雄千择万选，却拣了个姓焦灼人家女儿，年方一十六岁，父母双亡，哥嫂作主。
nà gē ge jiào zuò jiāo róng zhuān zài gè yá mén dǎ gàn shì yí gè yóu lǐ huá de guāng gùn
那哥哥叫做焦榕，专在各衙门打干，是一个油里滑的光棍。
li xióng yī shí méi yǎn sè chéng le zhè tóu qīn shì shào bù dé xíng lǐ nà pìn
李雄一时没眼色，成了这头亲事，少不得行礼纳聘。
bù zé yī rì qǔ de huí jiā huā zhú chéng qīn
不则一日，娶得回家，花烛成亲。
nà jiāo shì shēng de yǒu liù qī fēn yán sè nǚ gōng zhēn zhǐ què yě bǎi líng bǎi lì zhǐ shì xīn cháng yǒu xiē hěn dú
那焦氏生得有六七分颜色，女工针指，却也百伶百俐，只是心肠有些狠毒。
jiàn le sì gè xiǎo ér nǚ biàn shēng jí dù zhī niàn
见了四个小儿女，便生嫉妒之念。
yòu jiàn zhàng fū shí fēn ài xī yòu bù shí dīng zhǔ hǎo shēng fǔ yù yuè fā bù huái hào yì
又见丈夫十分爱惜，又不时叮嘱好生抚育，越发不怀好意。
tā xiǎng dào ruò méi yǒu zhè yī wō zǐ zéi nán nǚ nà guān zhí chǎn yè hǎo dǎi shì wǒ shēng zǐ nǚ lái chéng shòu
他想道：“若没有这一窝子贼男女，那官职产业好歹是我生子女来承受。
rú jīn yí xià xǔ duō duǎn mìng zéi zhǒng zòng zhèng dé pō tiān jiā jì shào bù dé bèi tā men xiān bá tóu chóu
如今遗下许多短命贼种，纵挣得泼天家计，少不得被他们先拔头筹。
shè shǐ jiǔ hòu yě zhǐ yǒu jīn rì zhèi xiē jiā yè pài dào wǒ de zǐ nǚ suǒ cún jǐ hé kě bù bái bái yǔ tā xīn kǔ yī shì
设使久后，也只有今日这些家业，派到我的子女，所存几何，可不白白与他辛苦一世？
xū shì hōng rè le zhàng fū hòu rán yòng yán yǔ suō lěng tā fù zǐ mó miè sǐ liǎng sān gè zhǐ cún gè bǎ jiù yì chù le
须是哄热了丈夫，后然用言语唆冷他父子，磨灭死两三个，止存个把，就易处了。
nǐ dào tiān xià yǒu nèn yàng hǎo xiào de shì
你道天下有恁样好笑的事。
zì jǐ fāng cái shí wǔ liù suì hái wèi zhī mìng duǎn mìng zhǎng shēng yù bù shēng yù què jiù suàn dào jǐ shí nián hòu zhī shì qǐ zhè děng cán rěn niàn tou yào hài qián qī ér nǚ kě shèng tàn zāi
自己方才十五六岁，还未知命短命长，生育不生育，却就算到几十年后之事，起这等残忍念头，要害前妻儿女，可胜叹哉。
yǒu shī wèi zhèng qǔ qī yuán wéi shēng ér nǚ jiàn chéng ér nǚ fǎn wèi chóu
有诗为证：娶妻原为生儿女，见成儿女反为仇。
bú shì fù rén xīn zuì dú hái yīn nán zǐ méi cháng chóu
不是妇人心最毒，还因男子没长筹。
zì cǐ zhī hòu jiāo shì jiāng zhe zhàng fū bǎi bān yīn qín qū fèng
自此之后，焦氏将着丈夫百般殷勤趋奉。
kuàng jiān zhèng zài miào líng dǎ bàn de rú huā duo xiāng sì zhěn xí zhī jiān qū yì qǔ mèi
况兼正在妙龄，打扮得如花朵相似，枕席之间，曲意取媚。
guǒ rán hōng de li xióng qiān huan wàn xǐ bǎi shùn bǎi yī
果然哄得李雄千欢万喜，百顺百依。
zhǐ yǒu yī jiàn bù kěn tīng tā
只有一件不肯听他。
nǐ dào shì nà jiàn
你道是那件？
dàn shuō dào ér nǚ miàn shàng biàn dào kě lián tā méi niang zhī zǐ nián yòu jiāo chī
但说到儿女面上，便道：“可怜他没娘之子，年幼娇痴。
tǎng yǒu bú dào zhī chù xū jiāng hǎo yán xùn huì mò yào shēn zé
倘有不到之处，须将好言训诲，莫要深责。
jiāo shì cuān suō le jǐ cì jiàn bù kěn tīng rěn nài bù zhù yī rì chèn lǎo gōng bù zài jiā xún qǐ li chéng zǔ shì guò jiū lái dǎ mà
”焦氏撺唆了几次，见不肯听，忍耐不祝一日趁老公不在家，寻起李承祖事过，揪来打骂。
bù dào nà hái zi tóu pí guǎ bó tā de shǒu r yòu lǎo là
不道那孩子头皮寡薄，他的手儿又老辣。
yī dùn luàn dǎ nà tóu shàng què rú jiào dào mán tou dēng shí zhǒng qǐ jǐ gè dà gē dā
一顿乱打，那头上却如酵到馒头，登时肿起几个大疙瘩。
kě lián dǎ de nà hái zi wú gè de kǒng kě zuān hào táo tòng kū
可怜打得那孩子无个地孔可钻，号淘痛哭。
yǎng niáng nǎi zǐ jiě quàn bù zhù nà yù yīng nián jì suī xiǎo shēng xìng cōng huì kàn jiàn xiōng dì wú gù zāo cǐ dú dǎ yǐ míng bái wǎn mǔ bú shì gè shàn liáng zhī bèi xīn zhōng kǔ chǔ lèi zhū luàn luò
养娘奶子解劝不祝那玉英年纪虽小，生性聪慧，看见兄弟无故遭此毒打，已明白晚母不是个善良之辈，心中苦楚，泪珠乱落。
zài páng kàn bù guò xiàng qián dào gào mǔ qīn xiōng dì nián yòu wú zhī wàng qǐ ráo shù zé gè
在旁看不过，向前道告母亲：“兄弟年幼无知，望乞饶恕则个。
jiāo shì hè dào xiǎo jiàn rén shuí yào nǐ duō yán
”焦氏喝道：“小贱人，谁要你多言？
nán dào wǒ dǎ bù dé de me
难道我打不得的么？
nǐ de dǎ yě zhī zài tóu shàng dī liū liū zhuǎn le què yǔ bié rén tǎo ráo
你的打也只在头上滴溜溜转了，却与别人讨饶？
yù yīng wén de zhè huà yù jiā āi chǔ
”玉英闻得这话，愈加哀楚。
zhèng dǎ zhī jiān li xióng yǐ huí
正打之间，李雄已回。
nà hái le bào zhù fù qīn fàng shēng hào tòng
那孩了抱住父亲，放声号恸。
li xióng jiàn dǎ de zhè bān guāng jǐng bào zào rú léi fān tiān zuò dì nào jiāng qǐ lái
李雄见打得这般光景，暴躁如雷，翻天作地，闹将起来。
nà pó niáng suǒ xìng zhuā pò liǎn pí fǎn yào sǐ yào huó fēn háo bù ràng
那婆娘索性抓破脸皮，反要死要活，分毫不让。
zǎo yǒu rén bào zhī jiāo róng tè lái quàn wèi
早有人报知焦榕，特来劝慰。
li xióng gào sù dào qǔ lìng mèi lái zhuān wèi yào zhào guǎn zhè jǐ gè ér nǚ qǐ shì méi rén dǎ mà qǔ lái líng jiàn bù chéng
李雄告诉道：“娶令妹来，专为要照管这几个儿女，岂是没人打骂，娶来凌贱不成。
kuàng yòu jǐ fān zhǔ fù
况又几番嘱付。
kě lián wú mǔ jiāo yòu nǐ jí shì qīn mǔ yì bān fán shì jiāng jiù xiē fǎn gù yì dǎ de rú cǐ mú yàng
可怜无母娇幼，你即是亲母一般，凡事将就些，反故意打得如此模样。
jiāo róng jiǎ yì mái yuān le mèi zǐ jǐ jù péi gè bú shì dào shě mèi yī lái nián jì xiǎo bù zhī shì gù
焦榕假意埋冤了妹子几句，陪个不是，道：“舍妹一来年纪小，不知世故；
èr lái yě yīn cóng yòu yǎng jiāo le xìng zi zài jiā rèn yì guàn le
二来也因从幼养娇了性子，在家任意惯了。
mèi zhàng bù xiāo qì de
妹丈不消气得。
yòu dào shěng de zài cǐ bù xǐ huan dài wǒ jiē huí qù zhù jǐ rì quàn yù tā xià cì bù kě rú cǐ
”又道：“省得在此不喜欢，待我接回去住几日，劝喻他下次不可如此。
dào ba zuò bié ér qù
”道罢，作别而去。
shǎo qǐng gù chéng jiào zi chà gè nǚ shǐ jiē jiāo shì dào jiā
少顷，雇乘轿子，差个女使接焦氏到家。
nà pó niáng yī jìn mén jiù mán yuàn jiāo róng dào gē ge nú zǒng yǒu shén bù hǎo chù yě gāi kàn diē niáng fēn shàng fǎng gè hǎo duì tóu pǐ pèi cái shì zěn me hú luàn āng zāng sòng zài zhè yàng rén jiā wù wǒ de zhōng shēn
那婆娘一进门，就埋怨焦榕道：“哥哥，奴总有甚不好处，也该看爹娘分上访个好对头匹配才是，怎么胡乱肮脏送在这样人家，误我的终身？
jiāo róng xiào dào lùn qǐ jià zhè jǐn yī wèi gàn hù yě bù suàn āng zāng le
”焦榕笑道：“论起嫁这锦衣卫干户，也不算肮脏了。
dàn shì nǐ zì jǐ méi yǒu jiàn shí zěn me bào yuàn bié rén
但是你自己没有见识，怎么抱怨别人？
jiāo shì dào nà jiàn de wǒ méi yǒu jiàn shí
”焦氏道：“那见得我没有见识？
jiāo róng dào mèi fū jì jiāng ér nǚ ài xī jiù shùn zhe tā xìng r yì bān zhe xiē tòng rè
”焦榕道：“妹夫既将儿女爱惜，就顺着他性儿，一般着些痛热。
jiāo shì rǎng dào yòu bú shì qīn shēng de jiào wǒ zhe téng rè hái yào suàn jì li
”焦氏嚷道：“又不是亲生的，教我着疼热，还要算计哩。
jiāo róng xiào dào zhèng yīn zhè shàng shuō nǐ méi jiàn shí
”焦榕笑道：“正因这上，说你没见识。
zì gǔ dào jiāng yù qǔ zhī bì gù yǔ zhī
自古道：‘将欲取之，必固与之。
nǐ xīn xià gǎn bù xǐ huan zhè nán nǚ yuè gāi jiā yì ài hù jiāo shì dào wǒ hèn bù dé qǐng kè chú le zhè jǐ gè yuān niè fāng cái gān jìng wèi hé fǎn yào jiāng tā ài hù
’你心下赶不喜欢这男女，越该加意爱护”焦氏道：“我恨不得顷刻除了这几个冤孽，方才干净，为何反要将他爱护？
jiāo róng dào dà dǐ xiǎo ér nǚ liào méi shén dà guò shī kuàng bì pú dōu shì tā jiù rén yǔ nǐ ēn yì shàng shū shāo jiā zé fá cǐ bèi jiù dào jiā zhǔ miàn qián qīng shì zhòng bào shuō nǐ zěn dì líng nüè
”焦榕道：“大抵小儿女，料没甚大过失，况婢仆都是他旧人，与你恩义尚疏，稍加责罚，此辈就到家主面前轻事重报，说你怎地凌虐。
mèi fū bì rán zhuó yì fáng fàn hé yáo chú de
妹夫必然着意防范，何繇除得？
tā cún le zhè piàn yí xīn jiù shì shēng bìng sǐ le hái yào yí nǐ yǒu shèn yuán gù kě bú shì wú sī yǒu xiàn
他存了这片疑心，就是生病死了，还要疑你有甚缘故，可不是无丝有线。
nǐ ruò jiāng jiù róng de luò de zuò hǎo rén
你若将就容得，落得做好人。
fǔ yǎng dà le bù pà bù xiào shùn nǐ
抚养大了，不怕不孝顺你。
jiāo shì bǎ tóu sān sì yáo dào zhè shì duàn rán bù chéng
”焦氏把头三四摇道：“这是断然不成。
jiāo róng dào bì jìng róng bu dé xū yī wǒ shuō huà
焦榕道：“毕竟容不得，须依我说话。
jīn hòu jiāng tā rú qīn shēng kàn dài bì pú men shī xiē xiǎo huì jié wèi xīn fù
今后将他如亲生看待，婢仆们施些小惠，结为心腹。
àn dì chá fǎng nèi zhōng tǎng yǒu wú xīn xiàng nǐ bìng kǒu zuǐ bù hǎo de biàn gǎn zhú chū qù
暗地察访，内中倘有无心向你，并口嘴不好的，便赶逐出去。
rú cǐ guò le yī nián liǎng zài mèi fū xìn de nǐ zhēn le bì pú yòu jiē shì xīn fù nǐ yě bì rán shēng xià zǐ nǚ fēn le qí ài
如此过了一年两载，妹夫信得你真了，婢仆又皆是心腹，你也必然生下子女，分了其爱。
nà shí qū gè jī huì xiān chú què zhè hái zi liào bù yí lǜ dào nǐ
那时觑个机会，先除却这孩子，料不疑虑到你。
nà jǐ gè yā tou děng dài nián zhǎng dīng zhǔ tóng pú men yī qí jià qǐ fēng bō zhǐ shuō yǒu sī qíng gòu dàng
那几个丫头，等待年长，叮嘱童仆们一齐驾起风波，只说有私情勾当。
mèi fū shì yǒu guān zhí de pà rén chǐ xiào zì rán bī qí zì jīng shì nèn yàng yīn suō yáng quàn zuò qù qǐ bù shěng le mù xià shòu qì
妹夫是有官职的，怕人耻笑，自然逼其自荆是恁样阴唆阳劝做去，岂不省了目下受气？
yòu jiàn de nǐ shì hǎo rén
又见得你是好人。
jiāo shì tīng le zhè piàn yán yǔ bù shèng xǐ huan dào gē ge yán zhī yǒu lǐ
”焦氏听了这片言语，不胜喜欢道：“哥哥言之有理。
shì wǒ cuò mán yuàn nǐ le
是我错埋怨你了。
jīn fān huí qù yī cǐ ér xíng
今番回去，依此而行。
tǎng dào jǐn yào chù zài lái yǔ gē ge shāng liáng
倘到紧要处，再来与哥哥商量。
bù tí jiāo róng xiōng mèi jì yì
不题焦榕兄妹计议。
qiě shuō li xióng yīn lǎo pó líng jiàn ér nǚ fǎn tiān shàng yī dǐng chóu mào r xiǎng dào zhǐ wàng qǔ tā lái kàn gù ér nǚ què dào zēng le yí gè mó tóu
且说李雄因老婆凌贱儿女，反添上一顶愁帽儿，想道：“指望娶他来看顾儿女，却到增了一个魔头。
hòu biān rì zi zhèng cháng jiào zhè xiǎo nán nǚ zěn shēng dé guò
后边日子正长，教这小男女怎生得过？
zuǒ sī yòu suàn xiǎng chū yí gè dào lǐ
”左思右算，想出一个道理。
nǐ dào shì shén me dào lǐ
你道是什么道理？
yuán lái shōu shí qǐ yī jiān shū shì qǐng xià yī ge lǎo rú bǎ yù yīng chéng zǔ sòng rù shū táng dú shū měi rì chá fàn jù zhe rén sòng jìn qù chī zhí zhì wǎn fāng cái fàng xué
元来收拾起一间书室，请下一个老儒，把玉英、承祖送入书堂读书，每日茶饭俱着人送进去吃，直至晚方才放学。
jiào tā yuǎn le wǎn niáng duǒ zhè dǎ mà
教他远了晚娘，躲这打骂。
nà táo yīng yuè yīng zì yǒu nǎi zǐ zhào guǎn liào rán wú fáng
那桃英、月英自有奶子照管，料然无妨。
cháng yán fū qī shì dǎ mà bù kāi de
常言：“夫妻是打骂不开的。
guò le shù rì zhǐ de chāi rén qù jiē jiāo shì
过了数日，只得差人去接焦氏。
jiāo róng bèi xiē lǐ wù sòng jiāng huí lái
焦榕备些礼物，送将回来。
jiāo shì zhī de qǐng xià xiān shēng yě jiě le qí yì gèng bù dào pò
焦氏知得请下先生，也解了其意，更不道破。
zhè fān guī lái guǒ rán bǐ xiān dà bù xiāng tóng yī wèi jiāng xiào cuō zài liǎn shàng tiáo yǐn zhè jǐ gè gè nán nǚ qīn qīn rè rè shèng rú qīn shēng
这番归来，果然比先大不相同，一味将笑撮在脸上，调引这几个个男女，亲亲热热，胜如亲生。
mò shuō dǎ mà biàn shì qì r yě bù zài ā yī kǒu
莫说打骂，便是气儿也不再呵一口。
dài bì pú men yě shí fēn kuān shù bù cháng shǎng cì xiǎo dōng xī
待婢仆们也十分宽恕，不常赏赐小东西。
dà fán xià rén dù cháng jí shì zhǎi xiá dé le xū wēi zhī lì biàn jí kǒu chēng gōng sòng dé huān shēng yì ěr
大凡下人，肚肠极是窄狭，得了须微之利，便极口称功诵德，欢声溢耳。
li xióng chū shí shén jué qí yì zhī dào jù pà tā nào chǎo dāng miàn jiǎ yì yīn qín bèi hòu wèi bì rú cǐ
李雄初时甚觉奇异，只道惧怕他闹吵，当面假意殷勤，背后未必如此。
jǐ biàn àn dì dǎ tīng lěng yǎn tōu qiáo gèng bú jiàn yǒu shèn bié yàng zuò zuò
几遍暗地打听，冷眼偷瞧，更不见有甚别样做作。
guò le nián yú yù jiā zhēn ài
过了年余，愈加珍爱。
li xióng wàn fēn xǐ yuè xiǎng dào bù zhī dà jiù zěn shēng yàng quàn yù biàn néng gǎi guò cóng shàn
李雄万分喜悦，想道：“不知大舅怎生样劝喻，便能改过从善。
rú cǐ kě jiàn hǎo rén yuán róng yì zuò de zhī zài yī zhuǎn niàn ěr
如此可见好人原容易做的，只在一转念耳。
cóng cǐ fàng xià zhè piàn dù cháng
”从此放下这片肚肠。
fū qī ēn ài yù dǔ
夫妻恩爱愈笃。
nà jiāo shì ba bù néng shēng xià gè ér zi
那焦氏巴不能生下个儿子。
shéi zhī zuò qīn èr nián shàng méi shēn yùn
谁知做亲二年，尚没身孕。
xīn zhōng zháo jí wǎng gè chù sì guàn ān táng shāo xiāng xǔ yuàn
心中着急，往各处寺观庵堂，烧香许愿。
nà pú sà guǒ shì yǒu xiē líng yàn
那菩萨果是有些灵验。
shāo le xiāng xǔ guò yuàn zhēn gè jiù shēn huái liù jiǎ
烧了香，许过愿，真个就身怀六甲。
dào de shí yuè mǎn zú shēng xià yí gè ér zi rǔ míng yà nú
到得十月满足，生下一个儿子，乳名亚奴。
nǐ dào wèi hé jiào zhè bān míng zì
你道为何叫这般名字？
yuán lái mín jiān yǒu gè sú tào kǒng pà xiǎo ér jiā yǎng bù dà cháng bǎ jiàn wù wèi míng qǔ qí yì zhǎng de yì sī yīn cǐ měi měi yǒu niú r gǒu ér zhī míng
元来民间有个俗套，恐怕小儿家养不大，常把贱物为名，取其易长的意思，因此每每有牛儿狗儿之名。
nà jiāo shì yě kǒng nán yǎng yòu bù hǎo jiào nèn bān míng sè gù zhǐ huàn zuò yà nú yǐ wéi bǐ nú pú shàng cì yī děng jí rú niú r gǒu ér zhī yì
那焦氏也恐难养，又不好叫恁般名色，故只唤做亚奴，以为比奴仆尚次一等，即如牛儿狗儿之意。
li xióng zhī dào jiāo shì zhēn xīn ài xī ér nǚ jīn fān shēng xià yà nú yì shí fēn zhēn zhòng
李雄只道焦氏真心爱惜儿女，今番生下亚奴，亦十分珍重。
sān cháo mǎn yuè biàn qǐng qīn yǒu chī qìng xǐ yán yàn bù zài huà xià
三朝满月，遍请亲友吃庆喜筵宴，不在话下。
cháng yán shuō de hǎo zhǐ chóu bù yǎng bù chóu bù zhǎng
常言说得好：“只愁不养，不愁不长。
zhǎ yǎn jiān bù jué yà nú yòu yǐ zhōu suì
”眨眼间，不觉亚奴又已周岁。
nà shí yù yīng yǐ shì shí líng zhǎng de wǎn lì piāo yì rú huà tú zhōng rén wù qiě yòu fù xìng mǐn huì dú shū guò mù chéng sòng shàn néng yín shī zuò fù
那时玉英已是十龄，长得婉丽飘逸，如画图中人物，且又赋性敏慧，读书过目成诵，善能吟诗作赋。
qí tā miáo huā cì xiù bù jiào zì huì
其他描花刺绣，不教自会。
xiōng dì li chéng zǔ suī rán yě shì gè cōng míng hái zi dào dǐ gǎn bù shàng jiě jie céng yǒng lǜ è méi shī yún bìng shì tiáo gēng zhǒng piān zāi bì yù zhī
兄弟李承祖，虽然也是个聪明孩子，到底赶不上姐姐，曾咏绿萼梅，诗云：并是调羹种，偏栽碧玉枝。
bù kuā hóng yǒu yàn jiān xiào bái wú qí
不夸红有艳，兼笑白无奇。
ruǐ zhàn yīng wàng zhuó huā xiāng dié wèi kuī
蕊绽莺忘啄，花香蝶未窥。
lǒng tóu qiāng dí zòu fāng cǎo zǒng kān yí
陇头羌笛奏，芳草总堪疑。
yīn yǒu le zhè bān cái zǎo li xióng bèi jiā xǐ huan lián táo yīng yuè yīng yě sòng rù shū táng dú shū
因有了这般才藻，李雄倍加喜欢，连桃英、月英也送入书堂读书。
yòu cháng duì jiāo shì shuō dào yù yīng nǚ ér yǒu rú cǐ měi cái hòu rì bù shě de jià tā chū qù fǎng yí gè yǒu cái xué de xiù shì rù zhuì jiā lái dài tā fū fù chàng hè kě bù hǎo me
又尝对焦氏说道：“玉英女儿，有如此美才，后日不舍得嫁他出去，访一个有才学的秀士入赘家来，待他夫妇唱和，可不好么？
jiāo shì kǒu suī zàn měi xīn xià yuè zēng dù jì
”焦氏口虽赞美，心下越增妒忌。
zhèng yào shè jì xià shǒu bù xiǎng qí nián nǎi zhèng dé shí sì nián shǎn xī fǎn zéi yáng jiǔ r jù gāo lán shān zuò luàn lèi bài guān jūn dì fāng gào jí
正要设计下手，不想其年乃正德十四年，陕西反贼杨九儿据皋兰山作乱，累败官军，地方告急。
cháo tíng qiǎn dōu zhǐ huī zhào zhōng chōng zǒng bīng guān tǒng lǐng bīng mǎ qián qù zhēng tǎo
朝廷遣都指挥赵忠充总兵官，统领兵马前去征讨。
zhào zhōng zhī de li xióng zhì yǒng xiāng jiān tè jiàn wèi qián bù xiān fēng
赵忠知得李雄智勇相兼，特荐为前部先锋。
nǐ xiǎng jūn qíng zhī shì huǒ yì bān jǐn jí kě néng gōu shǎo huǎn
你想军情之事，火一般紧急，可能勾少缓？
bàn yuè zhī jiān zé rì chū shī
半月之间，择日出师。
li xióng shōu shí xíng zhuāng qì xiè dài lǐng jiā dīng qǐ chéng
李雄收拾行装器械，带领家丁起程。
lín xíng shí yòu dīng zhǔ jiāo shì hǎo shēng kān guǎn ér nǚ
临行时又叮嘱焦氏，好生看管儿女。
jiāo shì dá dào zhè shì bù xiāo fēn fù
焦氏答道：“这事不消分付。
dàn yuàn nǐ zhèn miàn shàng shén líng hù yòu mǎ dào chéng gōng bó gè fēng qī yìn zǐ
但愿你阵面上神灵护祐，马到成功，博个封妻荫子。
fū qī fù zǐ zhèng zài fēn bié wài biān bào zhào ye tè lìng jiào chǎng xiāng huì
夫妻父子正在分别，外边报：“赵爷特令教场相会。
li xióng sǎ lèi chū mén
”李雄洒泪出门。
jí jí shàng mǎ zhí zhì jiào chǎng zhōng yǎn wǔ tīng shàng yǔ zhū jiāng cān yè yǐ bì cháo tíng yòu chà bīng bù guān kào láo sān jūn qí xiàng běi quē xiè ēn kǒu chēng wàn suì sān shēng
急急上马，直至教场中演武厅上与诸将参谒已毕，朝廷又差兵部官犒劳，三军齐向北阙谢恩，口称万岁三声。
zhào ye fēn fù li xióng dài lǐng qián bù jūn mǎ xiān xíng
赵爷分付李雄带领前部军马先行。
li xióng lǐng le jiàng lìng fàng qǐ sān gè hōng tiān dà pào zhòng jūn yī shēng nà hǎn biàn dì luó míng lí le jiào chǎng wàng shǎn xī ér jìn
李雄领了将令，放起三个轰天大炮，众军一声呐喊，遍地锣鸣，离了教场，望陕西而进。
jūn róng zhěng sù qì zhàng xiān míng
军容整肃，器仗鲜明。
yī lù shàng féng shān kāi jìng yù shuǐ dié qiáo
一路上逢山开径，遇水叠桥。
bù zé yī rì yǐ zhì shǎn xī dì miàn ān yíng xià zhài děng dà jūn dào lái yī qí jìn fā
不则一日，已至陕西地面，安营下寨，等大军到来，一齐进发。
yǔ zéi bīng lián zhàn shù zhèn hù xiāng shèng fù
与贼兵连战数阵，互相胜负。
dào qī yuè shí sì zéi bīng tiǎo zhàn zhào ye lìng li xióng chū zhèn
到七月十四，贼兵挑战，赵爷令李雄出阵。
nà li xióng tǒng lǐng bù xià jīng bīng fèn yǒng shā rù
那李雄统领部下精兵，奋勇杀入。
zéi bīng dǐ dǎng bú zhù dà bài ér zǒu
贼兵抵挡不住，大败而走。
li xióng chéng shèng zhuī zhú shù sī
李雄乘胜追逐数思。
bù xiǎng zéi rén fú bīng sì qǐ tuán tuán wéi zhù zuǒ chōng yòu tū bù néng de tuō wài miàn jiù bīng yòu bèi jié duàn
不想贼人伏兵四起，团团围住，左冲右突，不能得脱，外面救兵又被截断。
li xióng bù xià suī rán jīng yǒng zhōng shì zhòng guǎ bù dí
李雄部下虽然精勇，终是众寡不敌。
áo zhàn dào wǎn quán jūn jǐn méi
鏖战到晚，全军尽没。
kě lián li xióng gài shì yīng xióng dào cǐ yī chǎng chūn mèng
可怜李雄盖世英雄，到此一场春梦。
zhèng shì zhèng qì qiān xún héng yǔ zhòu gū hún wàn lǐ zhàn qīng hán
正是：正气千寻横宇宙，孤魂万里占清寒。
zhào zhōng chū zhēng zhī shì àn xià bù tí
赵忠出征之事，按下不题。
què shuō jiāo shì fāng yào xià shǒu qià hǎo yù zhe zhàng fū chū zhēng kě bù tiān còu qí biàn
却说焦氏方要下手，恰好遇着丈夫出征，可不天凑其便。
li xióng qù le shù rì yī chéng jiào zi tái dào jiāo róng jiā lǐ yǔ tā shāng yì
李雄去了数日，一乘轿子，抬到焦榕家里，与他商议。
jiāo róng dào jù wǒ zhǔ yì zài huǎn jǐ shí
焦榕道：“据我主意，再缓几时。
jiāo shì dào què shì wèi hé
”焦氏道：“却是为何？
jiāo róng dào mèi fū bù zài jiā sǐ le dìng shēng yí huò
”焦榕道：“妹夫不在家，死了定生疑惑。
rú jīn hái shì bǎ tā bèi jiā hǎo hǎo kàn chéng
如今还是把他倍加好好看承。
mèi fū huí jiā zhī dào yuè xìn nǐ shì gè hǎo rén
妹夫回家知道，越信你是个好人。
nà shí chū gè bù yì nòng gè shǒu jiǎo bì wú yí lǜ kě bù miào zāi
那时出个不意，弄个手脚，必无疑虑，可不妙哉。
jiāo shì yī le jiāo róng shuō huà zhēn gè bǎ yù yīng zǐ mèi kàn chéng bǐ qián yòu shèng jǐ fēn zhōng rì pàn wàng li xióng dé shèng huí cháo
”焦氏依了焦榕说话，真个把玉英姊妹看承比前又胜几分，终日盼望李雄得胜回朝。
shéi zhī bā dào bā yuè chū xún shǎn xī bào dào jīng zhōng shuō qī yuè shí sì rì yǔ zéi jiāo fēng qián bù qiān hù li xióng shì yǒng shēn rù xiān shèng hòu bài quán jūn jǐn méi
谁知巴到八月初旬，陕西报到京中，说七月十四日与贼交锋，前部千户李雄恃勇深入，先胜后败，全军尽没。
jiāo róng shì zhuān zài gè yá mén dāng gàn de zǎo yǐ zhī de zhè gè xiāo xī chī le yī jīng rú fēi bào yǔ mèi zǐ
焦榕是专在各衙门当干的，早已知得这个消息，吃了一惊，如飞报与妹子。
jiāo shì wén shuō zhàng fū zhàn sǐ fàng shēng hào tòng
焦氏闻说丈夫战死，放声号恸。
nà yù yīng zǐ mèi yóu wéi kě lián yī gè gè kū de sǐ ér fù sū
那玉英姊妹尤为可怜，一个个哭得死而复苏。
jiāo shì yǔ jiāo róng shāng yì jiù bǎ xiān shēng dǎ fā chū mén hé jiā guà xiào zhāo hún shè jì bǎi shè líng zuò
焦氏与焦榕商议，就把先生打发出门，合家挂孝，招魂设祭，摆设灵座。
qīn yǒu jǐn lái diào yàn
亲友尽来吊唁。
nà shí jiāo shì jiāng liǎn pí fān zhuǎn dòng zhé biàn shì dǎ mà
那时焦氏将脸皮翻转，动辄便是打骂。
yòu guò le yuè yú jiāo shì xiàng jiāo róng dào rú jīn zhàng fū yǐ sǐ gèng wú bié lǜ dòng le shǒu ba
又过了月余，焦氏向焦榕道：“如今丈夫已死，更无别虑，动了手罢。
jiāo róng dào dào yǒu gè miào cè zài cǐ bù xiāo de xià shǒu
”焦榕道：“到有个妙策在此，不消得下手。
zhī jiào tā sǐ zài tā xiāng wài jùn yòu yuàn nǐ bù zháo
只教他死在他乡外郡，又怨你不着。
jiāo shì máng wèn yǒu hé miào cè
”焦氏忙问有何妙策。
jiāo róng dào mèi fū zhèn wáng bù zhī shī shǒu xià luò
焦榕道：“妹夫阵亡，不知尸首下落。
zài ái liǎng yuè děng dào yán hán tiān qì chà yí gè xīn fù jiā rén tóng chéng zǔ qù shǎn xī xún mì mèi fū hái gǔ
再挨两月，等到严寒天气，差一个心腹家人，同承祖去陕西寻觅妹夫骸骨。
tā shì gè hái zi jiā nà céng jīng tú lù fēng shuāng zhī kǔ shuǐ tǔ bù fú zì rán zhōng dào bìng sǐ
他是个孩子家，那曾经途路风霜之苦，水土不服，自然中道病死。
shè huò áo dé dào bǐ chù dīng zhǔ jiā rén piē le tā àn dì zì huí
设或熬得到彼处，叮嘱家人撇了他，暗地自回。
nà shí shēn pàn méi le pán chán jìn tuì wú mén bú shì dòng sǐ dìng rán è sǐ
那时身畔没了盘缠，进退无门，不是冻死，定然饿死。
zhè jǐ gè yā tou ráo tā xìng mìng mài yú rén wèi qiè zuò bì hái zhí hǎo xiē yín zi
这几个丫头，饶他性命，卖与人为妾作婢，还值好些银子。
qǐ fēi yī jǔ liǎng dé
岂非一举两得。
jiāo shì lián chēng yǒu lǐ
”焦氏连称有理。
nài zhì là yuè chū xún jiāo shì huàn guò li chéng zǔ shuō dào nǐ fù qīn bàn shì xīn qín bù xìng sàng yú shā chǎng wú zàng shēn zhī de
耐至腊月初旬，焦氏唤过李承祖说道：“你父亲半世辛勤，不幸丧于沙场，无葬身之地。
suī zài jiǔ quán ān néng míng mù
虽在九泉，安能瞑目。
zuó rì wén de jiù jiù shuō jìn rì zhào zǒng bīng lián shèng shù zhèn dí bīng tuì qù qiān lǐ zhī wài dào lù yǐ shì níng jìng
昨日闻得舅舅说，近日赵总兵连胜数阵，敌兵退去千里之外，道路已是宁静。
wǒ yù qīn wǎng shǎn xī xún mì nǐ fù qīn hái gǔ guī zàng shǎo jǐn fū qī zhī qíng
我欲亲往陕西寻觅你父亲骸骨归葬，少尽夫妻之情。
yòu kǒng wǒ shì gè shào nián guǎ fù chū tóu lù miàn bì bèi wài rén tán chǐ gù cǐ zhǐ de jiào jiā rén miáo quán fú shì nǐ qù zǒu zāo
又恐我是个少年寡妇，出头露面，必被外人谈耻，故此只得叫家人苗全服事你去走遭。
tǎng néng xún de huí lái yě jiàn nǐ wèi zi de yì diǎn xiào xīn
倘能寻得回来，也见你为子的一点孝心。
xíng zhuāng dōu yǐ zhǔn bèi xià le míng zǎo biàn kě dēng chéng
行装都已准备下了，明早便可登程。
chéng zǔ wén yán shuāng yǎn liú lèi dào mǔ qīn yán zhī yǒu lǐ hái ér míng zǎo biàn xíng
”承祖闻言，双眼流泪道：“母亲言之有理，孩儿明早便行。
yù yīng liào dào bú shì hǎo yì dà chī yī jīng nǎi dào gào mǔ qīn diē diē bào qì shā chǎng lǐ hé xiōng dì qián qù xún mì
玉英料道不是好意，大吃一惊，乃道：“告母亲：爹爹暴弃沙场，理合兄弟前去寻觅。
dàn tā nián jì yòu xiǎo lù tú bá shè wèi zēng jīng guàn
但他年纪幼小，路途跋涉，未曾经惯。
wàn yī yǒu xiē shān gāo shuǐ dī kě bù wang sòng yī sǐ
万一有些山高水低，可不枉送一死？
hé bù zài chà yī rén yǔ miáo quán tóng qù zǒng shì yì bān de
何不再差一人，与苗全同去，总是一般的。
jiāo shì dà nù dào nǐ zhè nì zhǒng
”焦氏大怒道：“你这逆种。
dāng chū nǐ fù cún rì jiāng nǐ jiě mèi rú zhēn bǎo yì bān ài xī
当初你父存日，将你姐妹如珍宝一般爱惜。
rú jīn sǐ le jiù wàng ēn bèi yì lián hái gǔ yě bú yào le
如今死了，就忘恩背义，连骸骨也不要了。
nǐ dú le xǔ duō shū nán dào bù xiǎo de xī rì mù lán dài fù zhēng xi tí yíng shàng shū dài xíng
你读了许多书，难道不晓得昔日木兰代父征西，缇萦上书代刑？
zhè liǎng gè yì bān yě shì yòu nián nǚ zǐ yǒu cǐ xiào shùn zhī xīn
这两个一般也是幼年女子，有此孝顺之心。
nǐ bù néng gòu xué tā nèn bān zhì qì yě qù xún mì fù qīn hái gǔ fǎn lái zǔ dāng xiōng dì mò qù
你不能够学他恁般志气，也去寻觅父亲骸骨，反来阻当兄弟莫去。
kuàng qiě chéng zǔ hái shì gè nán ér yí lù yòu yǒu rén fú shì xū bù bǐ mù lán nǚ shàng zhèn zhēng zhàn chū shēng rù sǐ nà jiàn de yǒu shén me shān gāo shuǐ dī wang sòng le xìng mìng
况且承祖还是个男儿，一路又有人服事，须不比木兰女上阵征战，出生入死，那见得有什么山高水低，枉送了性命。
yào nǐ zhè yàng bù xiào nǚ hé yòng
要你这样不孝女何用。
yī dùn luàn rǎng bǎ yù yīng xiū de mǎn miàn tòng hóng kū gào dào hái ér qǐ bù niàn diē diē shēng shēn dà ēn yào xún fǎng hái shī guī zàng
”一顿乱嚷，把玉英羞得满面通红，哭告道：“孩儿岂不念爹爹生身大恩，要寻访骸尸归葬？
zhǐ yīn xiōng dì nián jì shàng yòu kǒng shòu bù dé xīn kǔ
止因兄弟年纪尚幼，恐受不得辛苦。
hái ér qíng yuàn dài xiōng dì yī xíng
孩儿情愿代兄弟一行。
jiāo shì dào nǐ biàn xiǎng yào dào wài biān qù yóu shān wán jǐng kuài huó zhǐ pà wǒ xīn lǐ hái bù kěn li
”焦氏道：“你便想要到外边去游山玩景快活，只怕我心里还不肯哩。
dàng wǎn yù yīng zǐ mèi jǐ zài yī chù yán bié wū wū de kū le bàn yè
”当晚玉英姊妹挤在一处言别，呜呜的哭了半夜。
li chéng zǔ dào jiě jie diē diē hái gǔ bào qì zài wài jiù sǐ yě shuō bù dé
李承祖道：“姐姐，爹爹骸骨暴弃在外，就死也说不得。
dài wǒ qù xún mì huí lái yě jiào mǔ qīn fàng xīn bù bì nǐ yōu lǜ
待我去寻觅回来，也教母亲放心，不必你忧虑。
dào le cì zǎo jiāo shì cuī cù qǐ chéng
”到了次早，焦氏催促起程。
zǐ mèi men sǎ lèi ér bié
姊妹们洒泪而别。
jiāo shì yòu dào nǐ ruò xún bù zháo fù qīn hái gǔ yě bù bì lái jiàn wǒ
焦氏又道：“你若寻不着父亲骸骨，也不必来见我。
li chéng zǔ kū dào hái ér rú bù dé diē diē gǔ shi liào rán yě wú yán zài jiàn mǔ qīn
”李承祖哭道：“孩儿如不得爹爹骨殖，料然也无颜再见母亲。
miáo quán fú tā shàng shēng kǒu jīng chū jīng shī
”苗全扶他上生口，经出京师。
nǐ dào nà miáo quán shì shuí
你道那苗全是谁？
nǎi jiāo shì dài lái zèng jià de jiā rén zhōng dì yí gè xīn fù yǐ àn lǐng le zhǔ mǔ zhī yì zì zài bù yán zhī biǎo
乃焦氏带来赠嫁的家人中第一个心腹，已暗领了主母之意，自在不言之表。
zhǔ pú èr rén lí le jīng shī wàng shǎn sì jìn fā
主仆二人离了京师，望陕四进发。
cǐ shí zhèng shì lóng dōng tiān qì shuò fēng rú jiàn dì shàng jī xuě yǒu sān sì chǐ gāo
此时正是隆冬天气，朔风如箭，地上积雪有三四尺高。
wǎng lái shēng kǒu qià rú zài mián huā duī lǐ xíng zǒu
往来生口，恰如在绵花堆里行走。
nà li chéng zǔ bù shàng shí suì hái zi kuàng qiě cóng yòu jiāo yǎng hé zēng shòu zhè bān kǔ chǔ
那李承祖不上十岁孩子，况且从幼娇养，何曾受这般苦楚。
zài shēng kǒu bèi shàng bǎ bú zhù de hán zhàn cháng cháng wàng zhe xuě wō lǐ diān jiāng xià lái
在生口背上把不住的寒颤，常常望着雪窝里颠将下来。
zài lù xiǎo xíng yè sù yuē zǒu le shí shù rì
在路晓行夜宿，约走了十数日。
li chéng zǔ jiàn jiàn yǐn shí jiǎn shǎo shēng qǐ bìng lái duì miáo quán dào wǒ shēn zi jué de bù hǎo qiě jiāng xī liǎng rì zài xíng
李承祖渐渐饮食减少，生起病来，对苗全道：“我身子觉得不好，且将息两日再行。
miáo quán dào xiǎo guān rén nǎi nai fù de pán chán yǒu xiàn máng máng zǎn dào nà biān zhǐ pà zhuàn qù hái yòng dù bù lái
”苗全道：“小官人，奶奶付的盘缠有限，忙忙趱到那边，只怕转去还用度不来。
lù shàng ruò zài dān gé liǎng rì yuè fā nòng bù lái le
路上若再担阁两日，越发弄不来了。
qiě miǎn qiǎng ái dào shěng xià nà shí jiāng yǎng jǐ rì ba
且勉强挨到省下，那时将养几日罢。
li chéng zǔ yòu wèn dào shěng xià hái yǒu jǐ duō lù
”李承祖又问：“到省下还有几多路？
miáo quán xiào dào zǎo li
”苗全笑道：“早哩。
jí kuài hái yào èr shí gè rì zi
极快还要二十个日子。
li chéng zǔ wú kě nài hé zhǐ de áo zhe bìng tǐ hán lèi ér xíng
”李承祖无可奈何，只得熬着病体，含泪而行。
yǒu shī wèi zhèng kě lián tóng zhì lí jiā xiāng pǐ mǎ tiáo tiáo qù lù zhǎng
有诗为证：可怜童稚离家乡，匹马迢迢去路长。
yáo wàng shā chǎng hé chǔ shì
遥望沙场何处是？
luàn yún shuāi cǎo dài xié yáng
乱云衰草带斜阳。
yòu xíng le míng rì li chéng zǔ kàn kàn bìng tǐ zhuǎn zhòng shēng kǒu shén nán zuò
又行了明日，李承祖看看病体转重，生口甚难坐。
miáo quán yòu bù kěn zàn tíng yě bù gù jiǎo lì gù yì fú zhe bù xíng míng míng yào sòng tā shàng lù de yì sī
苗全又不肯暂停，也不雇脚力，故意扶着步行，明明要送他上路的意思。
yòu ái le bàn rì lái dào yí gè dì fāng míng huàn bǎo ān cūn
又挨了半日，来到一个地方名唤保安村。
li chéng zǔ dào miáo quán wǒ bàn bù yí bù dòng le kuài xiē xún gè sù diàn xiē ba
李承祖道：“苗全，我半步移不动了，快些寻个宿店歇罢。
miáo quán wén yán àn xiǎng dào kàn tā zhè gè mú yàng liào rán huó bù chéng le
”苗全闻言，暗想道：“看他这个模样，料然活不成了。
ruò dào diàn kè zhōng zhù xià biàn nàn tuō shēn bù rú piē zài cǐ jiān huí jiā qù ba
若到店客中住下，便难脱身，不如撇在此间，回家去罢。
nǎi dào xiǎo guān rén kè diàn lí cǐ shàng yuǎn
”乃道：“小官人，客店离此尚远。
nǐ jì xíng zǒu bù dòng qiě zuò zài cǐ dài wǒ xiān qù fàng xià bāo guǒ rán hòu lái bèi nǐ qù hé rú
你既行走不动，且坐在此，待我先去放下包裹，然后来背你去，何如？
li chéng zǔ dào zhè yě shuō de yǒu lǐ
”李承祖道：“这也说得有理。
suì fú zhì yī jiā mén shǒu jiē yán shàng zuò xià
”遂扶至一家门首阶沿上坐下。
miáo quán yè kāi jiǎo bù zǒu xiàng qián qù wèn gè xiǎo lù chāo zhuǎn mǎi xiē fàn shí chī le gù gè shēng kǒu yuán cóng jiù lù huí jiā qù le
苗全拽开脚步，走向前去，问个小路抄转，买些饭食吃了，雇个生口，原从旧路回家去了。
bù zài huà xià
不在话下。
qiě shuō li chéng zǔ zuò zài jiē yán shàng děng le yī huí bú jiàn miáo quán zhuǎn lái
且说李承祖坐在阶沿上，等了一回，不见苗全转来。
zì jué shēn zi cún zuò bù ān dǎo shēn wò xià yī jiào shuì qù
自觉身子存坐不安，倒身卧下，一觉睡去。
nà gè rén jiā què shì gè gū shuāng lǎo yù zhù dé yī jiān wū r zuò zài mén mén fǎng shā
那个人家却是个孤孀老妪，住得一间屋儿，坐在门门纺纱。
chū shí jiàn yī hàn zi fú gè xiǎo sī zuò yú mén kǒu yě bù zài qí yì
初时见一汉子扶个小厮，坐于门口，也不在其意。
zhí zhì bàng wǎn ná zhǐ tǒng r yào qù dǎ shuǐ qià hǎo lán mén shú shuì jiào dào wū nà gè guān rén kuài qǐ lái
直至傍晚，拿只桶儿要去打水，恰好拦门熟睡，叫道：“兀那个官人快起来。
ràng wǒ men dǎ shuǐ
让我们打水。
li chéng zǔ cóng mèng zhōng jīng xǐng zhī dào miáo quán lái le zhēng yǎn kàn shí nǎi shì nà wū lǐ de lǎo yù biàn zhēng zhá zuò qǐ dào lǎo pó pó yǒu shèn huà shuō
李承祖从梦中惊醒，只道苗全来了，睁眼看时，乃是那屋里的老妪，便挣扎坐起道：“老婆婆有甚话说？
nà lǎo yù tīng de yǔ yán bú shì běn dì shàng rén wù wèn dào nǐ shì hé chǔ lái de què shuì zài cǐ jiān
”那老妪听得语言不是本地上人物，问道：“你是何处来的，却睡在此间？
li chéng zǔ dào wǒ shì jīng zhōng lái de
”李承祖道：“我是京中来的。
zhǐ yīn shēn zi yǒu bìng xíng zǒu bù dòng jiè zuò piàn shí děng jiā rén lái dào jí biàn qù le
只因身子有病，行走不动，借坐片时，等家人来到，即便去了。
lǎo yù dào nǐ jiā rén zài nà lǐ
”老妪道：“你家人在那里？
li chéng zǔ dào tā shuō xiān zhì kè diàn zhōng fàng le bāo guǒ rán hòu lái bèi wǒ qù
”李承祖道：“他说先至客店中，放了包裹，然后来背我去。
lǎo yù dào āi yō
”老妪道：“哎哟。
wǒ jiàn nǐ nà jiā rén qù shí hái shì shàng wǔ
我见你那家人去时，还是上午。
rú jīn tiān jiàng wǎn le nán dào hái zǒu bú dào
如今天将晚了，难道还走不到？
xiǎng bì bāo guǒ zhōng yǒu shén yín liǎng piē xia nǐ táo zǒu qù le
想必包裹中有甚银两，撇下你逃走去了。
li chéng zǔ yīn shuì de hūn hūn chén chén bù céng kàn tiān sè zǎo wǎn zhī dào bù duō yī huí
”李承祖因睡得昏昏沉沉，不曾看天色早晚，只道不多一回。
wén le cǐ yán jí huí tóu yǎng tiān guān wàng guǒ rán rì yǐ cuó xi chī le yī jīng àn xiǎng dào yí dìng zhè gǒu cái liào wǒ bìng shì jiàn xiōng lǎn de fú shì táo zǒu qù le
闻了此言，急回头仰天观望，果然日已矬西，吃了一惊，暗想道：“一定这狗才料我病势渐凶，懒得伏侍，逃走去了。
rú jīn jiào wǒ jìn tuì liǎng nán zěn shēng shì hǎo
如今教我进退两难，怎生是好。
jīn bú zhù yǎn zhōng liú lèi fàng shēng tí kū
”禁不住眼中流泪，放声啼哭。
yǒu jǐ gè lín jiā jù zǒu lái guān kàn
有几个邻家俱走来观看。
nà lǎo yù jiàn tā kū de kǔ chǔ yì jué gū dào fàng xià shuǐ tǒng wèn dào xiǎo guān rén nǐ fù mǔ shì hé děng yàng rén
那老妪见他哭的苦楚，亦觉孤#j，倒放下水桶，问道：“小官人，你父母是何等样人？
yǒu shèn jǐn shì nèn bān hán tiān lěng yuè suí gè jiā rén xíng zǒu
有甚紧事，恁般寒天冷月，随个家人行走？
hái yào wǎng nà lǐ qù
还要往那里去？
li chéng zǔ dài lèi shuō dào bù mán lǎo pó pó shuō wǒ fù qīn shì jǐn yī wèi qiān hù yīn suí zhào zǒng bīng wǎng shǎn xī zhēng tǎo fǎn zéi bù xìng fù qīn zhèn wáng
”李承祖带泪说道：“不瞒老婆婆说，我父亲是锦衣卫千户，因随赵总兵往陕西征讨反贼，不幸父亲阵亡。
mǔ qīn zhe wǒ tóng jiā rén miáo quán dào zhàn chǎng shàng xún mì hái gǔ guī zàng
母亲着我同家人苗全到战场上寻觅骸骨归葬。
bù liào tú zhōng huàn bìng zhè nú cái jiù piē wǒ ér táo duō fēn yě zuò gè tā xiāng zhī guǐ le
不料途中患病，这奴才就撇我而逃，多分也做个他乡之鬼了。
shuō ba yòu kū
说罢，又哭。
zhòng rén wén yán gè gè jiē tàn
众人闻言，各各嗟叹。
nà lǎo yù dào kě lián kě lián
那老妪道：“可怜，可怜。
yuán lái shì hǎo rén jiā zǐ xī xiē xiē nián jì yǒu rú cǐ xiào xīn nán de nán de
元来是好人家子息，些些年纪，有如此孝心，难得，难得。
zhǐ shì nǐ shēn zi jì rán yǒu bìng shuì zài zhè lěng shí shàng yù jiā bù hǎo le
只是你身子既然有病，睡在这冷石上，愈加不好了。
qiě zhā qǐ lái dào wǒ pù shǎng qù shuì shuì huò zhě nǐ jiā rén hái lái yě wèi kě zhī
且扎起来，到我铺上去睡睡，或者你家人还来也未可知。
li chéng zǔ dào duō xiè pó pó měi qíng
”李承祖道：“多谢婆婆美情。
kǒng bù hǎo dǎ jiǎo
恐不好打搅。
nà lǎo yù dào shuō nà lǐ huà
”那老妪道：“说那里话。
shuí rén méi yǒu huàn nàn zhī chù
谁人没有患难之处。
suì xiàng qián fú tā jìn wū lǐ qù
”遂向前扶他进屋里去。
lín jiā yě gè zì sàn le
邻家也各自散了。
chéng zǔ kuà rù mén kǎn kàn shí cè biān biàn shì gè huǒ kàng nà pù r jiù zài kàng shàng
承祖跨入门槛，看时，侧边便是个火炕，那铺儿就在炕上。
lǎo yù zhī chí tā shuì xià jí jí qù jí shuǐ shāo tāng yǔ chéng zǔ chī
老妪支持他睡下，急急去汲水烧汤，与承祖吃。
dào bàn yè jiān lǎo yù mō tā shēn shàng yóu rú yí kuài huǒ tàn
到半夜间，老妪摸他身上，犹如一块火炭。
zhì tiān míng kàn shí shén sī hūn mí rén shì bù shèng nà lǎo yù yāng rén qù qǐng yī zhěn mài qǔ chū qián chāo shú yào yǔ tā chī zǎo wǎn fú shì
至天明看时，神思昏迷，人事不剩那老妪央人去请医诊脉，取出钱钞，赎药与他吃，早晚伏侍。
nèi xiē lín jiā tīng jiàn li chéng zǔ bìng xiōng zài bèi hòu xiào nà lǎo yù zhe shèn yào jǐn tǎo zhè yàng fán nǎo
那些邻家听见李承祖病凶，在背后笑那老妪着甚要紧，讨这样烦恼。
lǎo yù tīng jiàn zhǐ zuò bù zhī háo wú juàn dān zhè yě shì li chéng zǔ wèi gāi mìng jué de yù nèn bān hǎo rén
老妪听见，只做不知，毫无倦担这也是李承祖未该命绝，得遇恁般好人。
yǒu shī wèi zhèng jiā zhōng mǔ zǐ yóu chéng yuàn lù cì xián rén fǎn zhe téng
有诗为证：家中母子犹成怨，路次闲人反着疼。
měi è xìng shēng tiān rǎng yì fǎn jiào mò lù xiào qīn qíng
美恶性生天壤异，反教陌路笑亲情。
li chéng zǔ zhè chǎng dà bìng ái guò cán nián zhí zhì èr yuè zhōng fāng cái shāo kě
李承祖这场大病，挨过残年，直至二月中方才稍可。
zài pù shàng kàn zhe nà lǎo yù xiè dào duō gǎn pó pó cí bēi jiù wǒ xìng mìng
在铺上看着那老妪谢道：“多感婆婆慈悲，救我性命。
zhèng shì zài shēng fù mǔ
正是再生父母。
ruò néng zhēng zhá huí qù dìng dàng hòu bào dà dé
若能挣扎回去，定当厚报大德。
nà lǎo yù dào xiǎo guān rén hé chū cǐ yán
”那老妪道：“小官人何出此言。
lǎo shēn bù guò jiàn nǐ lù tú gū kǔ gù cǐ xiāng liú yǒu hé ēn dé què shuō hòu bào èr zì
老身不过见你路途孤苦，故此相留，有何恩德，却说厚报二字。
guāng yīn xùn sù shū hū yòu sān yuè yǐ jǐn sì yuè jiāng jiāo
”光阴迅速，倏忽又三月已尽，四月将交。
nà shí li chéng zǔ bìng tǐ quán yù shēn zi yìng zhēng suì yào bié le lǎo yù qù xún fù qīn hái gǔ
那时李承祖病体全愈，身子硬挣，遂要别了老妪，去寻父亲骸骨。
nà lǎo yù dào xiǎo guān rén nǐ bìng tǐ xīn quán zhǐ pà hái bù kě láo dòng
那老妪道：“小官人，你病体新痊，只怕还不可劳动。
èr lái qián qù bù zhī shàng yǒu jǐ duō lù chéng nǐ gū shēn dú zì yòu wú pán chán rú hé qù de
二来前去不知尚有几多路程，你孤身独自，又无盘缠，如何去得。
bù rú zhù zài zhè lǐ dài wǒ fǎng wèn jìn biān yǒu rù jīng de tuō tā yǔ nǐ dài xìn dào jiā jiào gè dí dàng qīn rén lái tóng qù fāng hǎo
不如住在这里，待我访问近边有入京的，托他与你带信到家，教个的当亲人来同去方好。
chéng zǔ dào chéng pó pó guò niàn zhǐ shì jiā lǐ yě méi yǒu shén qīn rén kě lái
”承祖道：“承婆婆过念，只是家里也没有甚亲人可来；
èr zé zài cǐ jiǔ rǎo yú xīn bù ān
二则在此久扰，于心不安；
sān zé nèn bān wēn hé shí hòu zhèng hǎo xíng zǒu
三则恁般温和时候，正好行走。
tǎng zài ái jǐ shí tiān dào yán rè yòu shì yī jié kǔ chǔ
倘再挨几时，天道炎热，又是一节苦楚。
wǒ de bìng zhèng jué de quán tuǒ liào yě wú fáng
我的病症，觉得全妥，料也无妨。
jiù shì yí lù qù shào bù dé shì gè dà dào zì rán yǒu rén wǎng lái
就是一路去，少不得是个大道，自然有人往来。
dài wǒ màn màn qiú qǐ qián qù xún zhe le fù qīn hái gǔ zài lái xiāng huì
待我慢慢求乞前去，寻着了父亲骸骨，再来相会。
nà lǎo yù dào nǐ zòng dào bǐ xún zhe hái gǔ yòu wú yín liǎng zhuāng zài huí qù yě shì tú rán
”那老妪道：“你纵到彼寻着骸骨，又无银两装载回去，也是徒然。
li chéng zǔ dào nà biān shào bù dé yǒu guān fǔ
”李承祖道：“那边少不得有官府。
dài wǒ qù qiú gào huò zhě kě lián wǒ fù wèi guó shēn wáng shè fǎ zhuāng sòng huí jiā yě wèi kě zhī
待我去求告，或者可怜我父为国身亡，设法装送回家，也未可知。
nà lǎo yù zài sān kǔ liú bú zhù yòu qù xún còu jǐ qián yín zi xiāng zèng
那老妪再三苦留不住，又去寻凑几钱银子相赠。
liǎng xià qī qī cǎn cǎn bù rěn fēn bié dào xiàng gè dí qīn zǐ mǔ
两下凄凄惨惨，不忍分别，到像个嫡亲子母。
lín bié shí nà lǎo yù hán zhuó yǎn lèi zhǔ dào xiǎo guān rén zhuàn lái shì bì zài kàn kàn lǎo shēn mò yào jìng zì guò qù
临别时，那老妪含着眼泪嘱道：“小官人转来，是必再看看老身，莫要竟自过去。
li chéng zǔ hóu jiān gěng yè dā yìng bù chū diǎn tóu tì qì ér qù
李承祖喉间哽咽，答应不出，点头涕泣而去；
zǒu liǎng bù yòu huí tóu lái guān kàn
走两步，又回头来观看。
nà lǎo yù zài mén shǒu yě zhí zhì wàng bú jiàn le fāng cái kū jìn wū lǐ
那老妪在门首，也直至望不见了，方才哭进屋里。
zhèi xiē lín jiā méi yī gè bù xiào tā shì gè chī pó zǐ yí gè yuǎn fāng liú luò de xiǎo sī bái bái lǐ péi qián péi chāo fú shì de cái hǎo jí sōng sōng jiù qù le yǒu shèn hǎo chù hái zhè bān kū qì
这些邻家没一个不笑他是个痴婆子：“一个远方流落的小厮，白白里赔钱赔钞，伏侍得才好，急松松就去了，有甚好处，还这般哭泣。
bù zhī tā yǎn lèi shì hé chǔ lái de
不知他眼泪是何处来的？
suì bǎ zhè shì zuò xiào huà chuán shuō
”遂把这事做笑话传说。
kàn guān nǐ xiǎng nà lǎo yù nǎi shì pín qióng guǎ fù dào yǒu xiē yì qì
看官，你想那老妪乃是贫穷寡妇，倒有些义气。
yí gè cóng bù shí miàn de huàn bìng xiǎo sī shōu liú huí qù kàn gù hǎo le lín xíng yòu jī zèng yín liǎng yī yī bù shě
一个从不识面的患病小厮，收留回去，看顾好了，临行又赍赠银两，依依不舍。
xiàng zhè bān lín lǐ dōu shì xū méi nán zǐ zì jǐ bù kěn shī rén zhàng yì jí jiàn tā rén zuò le hǎo shì fǎn yòu zhèn chún bǒ zuǐ
像这班邻里，都是须眉男子，自己不肯施仁仗义，及见他人做了好事，反又振唇簸嘴。
kě jiàn rén miàn xiāng tóng rén xīn gè bié
可见人面相同，人心各别。
xián huà xiū tí
闲话休题。
qiě shuō li chéng zǔ yòu wú jiǎo lì yòu bù rèn de lù jìng shùn zhe dà dào yí lù wèn xùn ái xiàng qián qù
且说李承祖又无脚力，又不认得路径，顺着大道，一路问讯，挨向前去。
jué dào láo juàn suí fēn ān táng sì yuàn shì zhèn xiāng cūn jí biàn jiè sù
觉道劳倦，随分庵堂寺院，市镇乡村，即便借宿。
yòu kuī zhe nà lǎo yù zhè jǐ qián yín zi jiāng jiù bàn jī bàn bǎo dù dào lín táo fǔ
又亏着那老妪这几钱银子，将就半饥半饱，度到临洮府。
nà dì fāng zì zāo bīng huǒ zhī hòu dào lù huāng liáng rén mín xī shǎo
那地方自遭兵火之后，道路荒凉，人民稀少。
chéng zǔ wèn le xiàng rì zhēng zhàn zhī chù zhí zhì gāo lán shān xiāng jìn sī xiǎng yào jì diàn fù qīn yī fān
承祖问了向日争战之处，直至皋兰山相近，思想要祭奠父亲一番。
zěn nài shēn biān zhǐ cún de shí shù wén tóng qián zhǐ de dān mǎi le yī mò zhǐ qián tǎo gè huǒ zhǒng xiàng zhàn chǎng yí lù pǎo lái
怎奈身边止存得十数文铜钱，只得单买了一陌纸钱，讨个火种，向战场一路跑来。
yuǎn yuǎn wàng qù zhī jiàn yī piàn kuàng yě bìng wú gè rén yǐng lái wǎng xīn zhōng xiān yǒu wǔ fēn jù qiè biàn lì zhù jiǎo bù gǎn jìn bù què yòu xiǎng dào wǒ shòu le qiān xīn dāo kǔ fāng dào cǐ jiān
远远望去，只见一片旷野，并无个人影来往，心中先有五分惧怯，便立住脚，不敢进步，却又想道：“我受了千辛刀苦，方到此间。
ruò shì hài pà zěn néng gòu xún de diē diē hái gǔ
若是害怕，怎能够寻得爹爹骸骨？
xū suǒ pàn mìng qián qù
须索拚命前去。
dà zhe dǎn fēi bēn dào zhàn chǎng zhōng
”大着胆飞奔到战场中。
jǔ mù kàn shí guǒ rán hǎo qī cǎn yě
举目看时，果然好凄惨也。
dàn jiàn huāng yuán mò mò yě cǎo qī qī
但见：荒原漠漠，野草萋萋。
sì jiāo jīng jí jiāo chán yī wàng huáng shā wú jì
四郊荆棘交缠，一望黄沙无际。
dú lóu bào lù kān lián xī rì yīng xióng
髑髅暴露，堪怜昔日英雄；
bái gǔ pāo cán kě xī dāng nián zhuàng shì
白骨抛残，可惜当年壮士。
yīn fēng xí xí wéi wén guǐ kū shén hào
阴风习习，惟闻鬼哭神号；
hán wù tǎ dàn jiàn hú bēn tù zǒu
寒雾#*#鳎*但见狐奔兔走。
yuán tí yè yuè cháng yīng duàn yàn lì qiū yún hún zì xiāo
猿啼夜月肠应断，雁唳秋云魂自消。
li chéng zǔ chuī qǐ huǒ zhǒng fén huà zhǐ qián wàng kōng kū bài yī huí
李承祖吹起火种，焚化纸钱，望空哭拜一回。
qǐ lái zǐ xì xún mì tuán tuán zǒu biàn dàn jiàn bái gǔ jiāo jiā bìng méi yī gè quán shī
起来仔细寻觅，团团走遍，但见白骨交加，并没一个全尸。
yuán lái zhào zǒng bīng shā tuì zéi bīng kàn jiàn shī héng biàn yě xīn zhōng bù rěn jí yú zhàn chǎng shàng shè jì zhèn wáng jiàng shì shōu shí shī hái fén huà yīn cǐ méi yǒu quán shī yí cún
元来赵总兵杀退贼兵，看见尸横遍野，心中不忍，即于战场上设祭阵亡将士，收拾尸骸焚化，因此没有全尸遗存。
li chéng zǔ xún le bàn rì shēn zi kùn juàn zuò yú luàn cǎo zhī zhōng xiē xī piàn shí
李承祖寻了半日，身子困倦，坐于乱草之中，歇息片时。
hū rán xiǎng qǐ zhēng zhàn zhī jì yù zhe biàn shā jí wéi zhàn cháng liào fēi zhī cǐ yī chù
忽然想起：“征战之际，遇着便杀，即为战常料非只此一处。
zhèng bù zhī diē diē dāng rì sàng yú nà gè dì fāng
正不知爹爹当日丧于那个地方？
wǒ què zhuān zài cǐ xún mì qǐ bù shì gè dāi zi
我却专在此寻觅，岂不是个呆子？
què yòu xiǎng dào wǒ li chéng zǔ hǎo shí fēn méng chōng
”却又想道：“我李承祖好十分蒙憧。
diē diē shēn sǐ yǐ jiǔ xuè ròu dìng zì fǔ huài hái gǔ zòng zài mù qián yě nán sī rèn
爹爹身死已久，血肉定自腐坏，骸骨纵在目前，也难厮认。
ruò xún rèn bù chū kě bù kōng shòu zhè fān láo lù
若寻认不出，可不空受这番劳碌。
xīn xià kǔ chǔ yòu xiàng kōng dǎo gào dào diē diē yīn líng bù yuǎn hái ér li chéng zǔ qiān lǐ xún fǎng zhì cǐ shōu qǔ hái gǔ zěn nài bù néng shí rèn
心下苦楚，又向空祷告道：“爹爹阴灵不远：孩儿李承祖千里寻访至此，收取骸骨，怎奈不能识认。
diē diē nǐ shēng qián jìn zhōng bào guó sǐ hòu zì shì wèi shén
爹爹，你生前尽忠报国，死后自是为神。
qǐ xiǎn shì hái gǔ suǒ zài fèng guī ān zàng
乞显示骸骨所在，奉归安葬。
miǎn shǐ bào lù huāng qiū wèi wú sì zhī guǐ
免使暴露荒丘，为无祀之鬼。
zhù ba fàng shēng hào kū
”祝罢，放声号哭。
yòu xiàng bái gǔ cóng zhōng dōng chuān xi zǒu yī huí
又向白骨丛中，东穿西走一回。
kàn kàn tiān sè jiàn wǎn liào lái ān shēn bù dé suí lù xíng zǒu yào xún gè xiē chǔ
看看天色渐晚，料来安身不得，随路行走，要寻个歇处。
xíng bù shàng yī lǐ tián dì xié chā lǐ lín zi zhōng zǒu chū yí gè hé shàng lái
行不上一里田地，斜插里林子中，走出一个和尚来。
nà hé shàng jiàn le li chéng zǔ bǎ tā shàng xià yī xiāng shuō dào nǐ zhè hái zi hǎo dà dǎn
那和尚见了李承祖，把他上下一相，说道：“你这孩子，好大胆。
cǐ shì shén me suǒ zài gǎn dú zì xíng zǒu
此是什么所在，敢独自行走？
li chéng zǔ kū sù dào xiǎo de nǎi jīng shī rén shì zhǐ yīn fù qīn suí zhào zǒng bīng chū zhēng zhèn wáng tè dào cǐ xún mì hái gǔ guī zàng
”李承祖哭诉道：“小的乃京师人氏，只因父亲随赵总兵出征阵亡，特到此寻觅骸骨归葬。
bù dào méi gè xià luò tiān yòu jiāng wǎn yào mì gè sù chù
不道没个下落，天又将晚，要觅个宿处。
shī fu ruò yǒu ān yuàn kě lián jiè xiē yī wǎn yě shì wú liàng gōng dé
师父若有庵院，可怜借歇一晚，也是无量功德。
nà hé shàng dào nǐ zhè xiǎo xiǎo hái zi fǎn yǒu cǐ xiào xīn nán de nán de
”那和尚道：“你这小小孩子，反有此孝心，难得，难得。
zhǐ shì shī hái dōu fén huà jǐn le nà lǐ qù xún mì
只是尸骸都焚化尽了，那里去寻觅。
li chéng zǔ jiàn shuō zhè huà kū dào zài de
李承祖见说这话，哭倒在地。
nà hé shàng fú qǐ dào xiǎo guān rén kū yě wú yì qiě suí wǒ qù zhù yī wǎn míng rì dǎ diǎn huí jiā qù ba
那和尚扶起道：“小官人，哭也无益，且随我去住一晚，明日打点回家去罢。
li chéng zǔ wú nài zhǐ de suí zhe hé shàng
”李承祖无奈，只得随着和尚。
yòu xíng le èr lǐ duō lù lái dào yí gè xiǎo xiǎo cūn luò kàn lái zhǐ yǒu wǔ liù jiā rén jiā
又行了二里多路，来到一个小小村落，看来只有五六家人家。
nà hé shàng zhù de shì yī zuò xiǎo máo ān kāi mén jìn qù chuī qǐ huǒ lái shōu shí xiē fàn shí yǔ li chéng zǔ chī le
那和尚住的是一座小茅庵，开门进去，吹起火来，收拾些饭食，与李承祖吃了。
wèn dào xiǎo guān rén nǐ fù qīn shì hé wèi jūn shì
问道：“小官人，你父亲是何卫军士？
zài nà gè jiàng guān bù xià
在那个将官部下？
jiào shén míng zì
叫甚名字？
li chéng zǔ dào xiān fù shì jǐn yī wèi qiān hù xìng li míng xióng
”李承祖道：“先父是锦衣卫千户，姓李名雄。
hé shàng dà jīng dào yuán lái shì li ye de gōng zǐ
”和尚大惊道：“元来是李爷的公子。
li chéng zǔ dào shī fu nǐ rú hé xiǎo de wǒ xiān fù
”李承祖道：“师父，你如何晓得我先父？
hé shàng dào shí bù xiāng mán xiǎo sēng yuán shì yǔ lín wèi jūn rén míng jiào céng hǔ èr qù nián chū zhēng bō zài lǎo yé bù xià
和尚道：“实不相瞒，小僧原是羽林卫军人，名叫曾虎二，去年出征，拨在老爷部下。
yīn jiàn wǒ yǒng lì guò rén liú wǒ zhàng qián qīn suí lìng yǎn kàn chéng
因见我勇力过人，留我帐前亲随，另眼看承。
xǔ wǒ dé shèng zhī rì fú chí yī guān
许我得胜之日，扶持一官。
shéi zhī qī yuè shí sì suí lǎo yé shàng zhèn xiān zhǎn le shù bǎi yú jí zéi rén bài qù
谁知七月十四，随老爷上阵，先斩了数百余级，贼人败去。
yī shí shì yǒng zhuī zhú shí shù lǐ shēn rù zhòng dì
一时恃勇，追逐十数里，深入重地。
zéi rén fú bīng sì qǐ wéi guǒ zài nèi
贼人伏兵四起，围裹在内。
wài miàn jiù bīng yòu bèi jié zhù quán jūn zhàn méi
外面救兵又被截住，全军战没。
zhǐ cún lǎo yé yǔ xiǎo sēng èr rén gè dài zhòng shāng zhǐ de tóng fú zài luàn shī zhī zhōng dào shēn yè qǐ lái táo zǒu bù xiǎng lǎo yé yǐ sǐ
止存老爷与小僧二人，各带重伤，只得同伏在乱尸之中，到深夜起来逃走，不想老爷已死。
xiǎo sēng wàng jiàn bàng biān yǒu yí dài tǔ qiáng suí fù zhì qiáng xià tuī dǎo qiáng tǔ yǎn mái
小僧望见傍边有一带土墙，随负至墙下，推倒墙土掩埋。
nà shí dí bīng fǎn lán zài qián miàn bù néng guī yíng
那时敌兵反拦在前面，不能归营。
táo dào yí gè shān wān zhōng yù yī lǎo sēng shōu liú zài ān
逃到一个山湾中，遇一老僧，收留在庵。
kuī tā fú shì tiáo yǎng hǎo le jīn chuāng zhāo mù quàn huà wǒ chū jiā
亏他服事，调养好了金疮，朝暮劝化我出家。
wǒ yě xiǎng sǐ lǐ táo shēng bù rú tú gè qīng xián zì zài
我也想：死里逃生，不如图个清闲自在。
yīn cǐ yī le tā xuē fà wèi sēng
因此依了他，削发为僧。
jīn nián chūn jiān lǎo shī fu shēn gù
今年春间，老师父身故。
yǒu liǎng gè tú dì dào wǒ shì gè tǔn lái sēng bù róng zhù zài ān zhōng
有两个徒弟道我是个氽来僧，不容住在庵中。
wǒ xiǎng jì yǐ chū jiā zhēng shèn shì fēi
我想既已出家，争甚是非？
ràng le tā men yào wǎng yuǎn fāng qù xíng jiǎo jīng guò cǐ dì jiàn zhè máo ān kōng jiān jiù zuò gè ān shēn zhī chù wǎng yuǎn jìn cūn fāng chāo huà dù rì
让了他们，要往远方去，行脚经过此地，见这茅庵空间，就做个安身之处，往远近村坊抄化度日。
bù xiǎng gōng zǐ qīn lái tiān qiǎn xiāng yù
不想公子亲来，天遣相遇。
li chéng zǔ jiàn shuō fù qīn shī gǔ shàng cún dǎo shēn bài xiè
”李承祖见说父亲尸骨尚存，倒身拜谢。
hé shàng lián máng fú zhù yòu wèn dào gōng zǐ nèn bān nián jiāo lì ruò rú hé jiā rén yě bù dài yí gè dú zì xíng zǒu
和尚连忙扶住，又问道：“公子恁般年娇力弱，如何家人也不带一个，独自行走？
li chéng zǔ jiāng zhōng tú rǎn bìng miáo quán pāo qì táo huí kuī lǎo yù jiù jì qián hòu shì xì xì shuō chū yòu dào ruò xún bú jiàn fù qīn gǔ shi yǐ biàn chù sǐ shā cháng tiān xìng de yù wú shī shǐ wǒ fù zǐ jiē ān
李承祖将中途染病，苗全抛弃逃回，亏老妪救济前后事细细说出，又道：“若寻不见父亲骨殖，已拚触死沙常天幸得遇吾师，使我父子皆安。
hé shàng dào cǐ jiē lǎo yé yīng líng bù mǐn gōng zǐ xiào xíng gǎn gé tiān shǐ qí rán
”和尚道：“此皆老爷英灵不泯，公子孝行感格，天使其然。
zhǐ shì gōng zǐ jié rán yī shēn yòu méi pán chán zěn néng gōu zhuāng zài huí qù
只是公子孑然一身，又没盘缠，怎能勾装载回去？
gōng zǐ dào yì yù qiú běn chǔ guān fǔ shè fǎ bù zhī kě kěn
”公子道：“意欲求本处官府设法，不知可肯？
hé shàng xiào dào gōng zǐ chà yǐ
和尚笑道：“公子差矣。
cháng yán dào guān qíng rú zhǐ bǎo zǒng rán jí hòu xiāng zhī dào de sǐ hòu yě hái wèi kě bì hé kuàng sù wú xiāng shi
常言道：‘官情如纸保’总然极厚相知，到得死后，也还未可必，何况素无相识？
què zuò nèn bān chī xiǎng
却做恁般痴想。
li chéng zǔ dào rú cǐ biàn zěn me hǎo
李承祖道：“如此便怎么好？
hé shàng chén yín bàn shǎng nǎi dào bù dǎ jǐn
”和尚沉吟半晌，乃道：“不打紧。
wǒ yǒu gè dào lǐ zài cǐ
我有个道理在此。
míng rì jiāng hái gǔ shèng zài yī jiàn jiā huo zhī nèi dài wǒ fù zhe màn màn yí lù chāo huà zhì jīng kě bù hǎo me
明日将骸骨盛在一件家伙之内，待我负着，慢慢一路抄化至京，可不好么？
li chéng zǔ dào wú shī kěn nèn bān yòng qíng shēng sǐ xián ēn bù qiǎn
”李承祖道：“吾师肯恁般用情，生死衔恩不浅。
hé shàng dào wǒ méng lǎo yé shí bá zhī ēn shǎo xiào quǎn mǎ zhī láo hé zú guà chǐ
”和尚道：“我蒙老爷识拔之恩，少效犬马之劳，何足挂齿。
dào le cì rì hé shàng xiàng lín jiā huà le yī zhī pò zhú lóng liǎng tiáo suǒ zǐ yòu jiè bǐng chú tou yòu mǎi le jǐ mò zhǐ qián suǒ shàng ān mén yǐn li chéng zǔ qián qù
到了次日，和尚向邻家化了一只破竹笼，两条索子，又借柄锄头，又买了几陌纸钱，锁上庵门，引李承祖前去。
yuē yǒu shù lǐ zhī chéng yě shì yí gè cūn luò yī fà méi gè rén yān
约有数里之程，也是一个村落，一发没个人烟。
zhí dào tǔ qiáng biān fàng xià zhú lóng li chéng zǔ jiù kū tí qǐ lái
直到土墙边放下竹笼，李承祖就哭啼起来。
hé shàng jiāng zhǐ qián fén huà bài zhù yī fān yùn qǐ chú tou jué kāi ní tǔ lù chū yī duī bái gǔ
和尚将纸钱焚化，拜祝一番，运起锄头，掘开泥土，露出一堆白骨。
cóng jiǎo shàng zhú jié r shōu zhì lóng zhōng yǎn shàng lóng gài jiāng suǒ zǐ jǐn jǐn kǔn láo hé shàng fù zài bèi shàng
从脚上逐节儿收置笼中，掩上笼盖，将索子紧紧捆牢，和尚负在背上。
li chéng zǔ qián le chú tou huí zhì ān zhōng
李承祖掮了锄头，回至庵中。
hé shàng shōu shí yī bō bèi wō dǎ gè bāo r zuò chéng yī dān xún gēn zhú zi tiāo chū ān mén
和尚收拾衣钵被窝，打个包儿，做成一担，寻根竹子，挑出庵门。
bǎ chú tou hái le yòu yǔ gè lín jiā zuò bié yāng tā kān shǒu
把锄头还了，又与各邻家作别，央他看守。
èr rén lí le cǐ chù suí lù chāo huà pán chán jìn shì yǒu yú
二人离了此处，随路抄化，盘缠尽是有余。
bù zé yī rì yǐ zhì bǎo ān cūn
不则一日，已至保安村。
li chéng zǔ xiǎng niàn nà lǎo yù de ēn yì jìng lái xiè bié
李承祖想念那老妪的恩义，径来谢别。
shéi zhī nà lǎo yù zì cóng li chéng zǔ qù hòu rì xī guà huái rǎn chéng bìng zhèng yī mìng guī quán
谁知那老妪自从李承祖去后，日夕挂怀，染成病症，一命归泉。
yǒu jǐ gè qīn qī yǔ tā bèi bàn hòu shì sòng chū jiāo wài shāo huà jiǔ yǐ
有几个亲戚，与他备办后事，送出郊外，烧化久矣。
li chéng zǔ wèn zhī lín lǐ wàng kōng yáo bài tòng kū yī chǎng fāng cái shàng lù
李承祖问知邻里，望空遥拜，痛哭一场，方才上路。
gòng xíng le sān gè duō yuè fāng dá jīng dū
共行了三个多月，方达京都。
lí chéng shàng yǒu shí lǐ zhī yuǎn jiàn páng biān yǒu gè jiǔ diàn hé shàng dào gōng zǐ qiě zài cǐ shǎo xiē
离城尚有十里之远，见旁边有个酒店，和尚道：“公子且在此少歇。
qí rù diàn zhōng jiāng zhú lóng fàng yú zhuó shàng duì li chéng zǔ shuō dào běn gāi sòng gōng zǐ dào fǔ xiàng líng qián kòu gè tou er cái shì
”齐入店中，将竹笼放于卓上，对李承祖说道：“本该送公子到府，向灵前叩个头儿才是。
zhǐ shì wǒ yuán xì jūn rén suī zé chū jiā zhōng yǒu rén rèn de
只是我原系军人，虽则出家，终有人认得。
tǎng bèi ná zuò táo jūn biàn nàn tuō shēn zhǐ de yào zài cǐ gào bié yì rì zài tú xiāng huì
倘被拿作逃军，便难脱身，只得要在此告别，异日再图相会。
li chéng zǔ chuí lèi dào wú shī yán suī yǒu lǐ dàn chéng dà dé dào wǒ jiā zhōng huò kě shǎo jīng jīn zài cǐ wài wú yǐ wéi bào rú zhī nai hé
”李承祖垂泪道：“吾师言虽有理，但承大德，到我家中，或可少荆今在此外，无以为报，如之奈何？
hé shàng dào hé chū cǐ yán
”和尚道：“何出此言。
cǐ xíng yī zé gǎn lǎo yé xī nián ēn yì èr zé jiàn gōng zǐ qióng tú gū ruò gù hù sòng qián lái
此行一则感老爷昔年恩谊，二则见公子穷途孤弱，故护送前来。
nà gè tān tú nǐ de cái wù
那个贪图你的财物。
zhèng shuō jiān jiǔ bǎo jiāng guò jiǔ yáo
”正说间，酒保将过酒肴。
hé shàng xiān niē zài zhú lóng qián jì diàn yī lián kòu le sì wǔ gè tóu qǐ lái yòu yǔ li chéng zǔ bài bié
和尚先捏在竹笼前祭奠，一连叩了四五个头，起来又与李承祖拜别。
liǎng xià gè gè liú lèi
两下各各流泪。
yǐn le shù bēi suàn hái jiǔ qián yòu jiāng qián gù gè shēng kǒu yǔ li chéng zǔ chéng zuò bǎ zhú lóng jiào jiǎo fū bèi le zì jǐ yě bèi shàng bāo guǒ qí chū diàn mén sǎ lèi ér bié
饮了数杯，算还酒钱，又将钱雇个生口，与李承祖乘坐，把竹笼教脚夫背了，自己也背上包裹，齐出店门，洒泪而别。
yǒu shī wèi zhèng yù shōu fù gǔ zǒu fēng chén qiān lǐ gū qióng yī bìng shēn
有诗为证：欲收父骨走风尘，千里孤穷一病身。
lǎo yù zhōu xuán sēng zuò bàn huáng tiān bù fù xiào xīn rén
老妪周旋僧作伴，皇天不负孝心人。
huà fēn liǎng tóu
话分两头。
què shuō miáo quán zì cóng piē le li chéng zǔ gù zhe shēng kǒu gǎn dào jiā zhōng
却说苗全自从撇了李承祖，雇着生口赶到家中。
zhǐ shuō yǐ zhì zhàn chǎng wú chǔ mì xún hái gǔ xiǎo guān rén huàn bìng shēn wáng yīn shǎo le pán chán bù néng dài huí jiù mái zài bǐ
只说已至战场，无处觅寻骸骨，小官人患病身亡，因少了盘缠，不能带回，就埋在彼。
àn jiāng zhēn xìn tòu yǔ jiāo shì
暗将真信透与焦氏。
nà shí yù yīng zǐ mèi yī lái sī niàn fù qīn èr lái bèi jiāo shì rì xī dǎ mà bù shèng kǔ chǔ yòu wén le zhè gè xiāo xī yù jiā bēi shāng
那时玉英姊妹一来思念父亲，二来被焦氏日夕打骂，不胜苦楚，又闻了这个消息，愈加悲伤。
jiāo shì yě jiǎ yì tí kū yī fān
焦氏也假意啼哭一番。
nà tóng pú men jiàn jiā zhǔ zhèn wáng xiǎo guān rén yòu sǐ yǐ xún wàng chù fēi qù dān dān shèng de miáo quán fū qī hé liǎng gè yǎng niáng mén tíng lěng rú bīng tàn
那童仆们见家主阵亡，小官人又死，已寻旺处飞去，单单剩得苗全夫妻和两个养娘，门庭冷如冰炭。
jiāo shì hèn bù dé yī kǒu qì chuī dà le yà nú xí le guān zhí yī rán rè nào
焦氏恨不得一口气吹大了亚奴，袭了官职，依然热闹。
yòu wén de bīng kē jǐ shì zhōng shàng shū zòu qǐng yōu xù zhèn wáng jiàng shì
又闻得兵科给事中上疏，奏请优恤阵亡将士。
shèng zhǐ xià zài bīng bù chá fù
圣旨下在兵部查复。
jiāo shì duō jiāng jīn yín yǔ jiāo róng dào bù zhōng shàng xià shǐ yòng yào móu shēng gè zhǐ huī zhī zhí
焦氏多将金银与焦榕，到部中上下使用，要谋升个指挥之职。
nà jiāo róng píng rì yú rén gàn bàn dǎ guàn le piān shǒu jiù shì mèi zǐ yě shuō bù dé yě yào xià zhī shǒu r
那焦榕平日与人干办，打惯了偏手，就是妹子也说不得也要下只手儿。
yī rì jiāo róng zǒu lái huí fù mèi zǐ shuō huà jiāo shì ān pái jiǔ yáo kuǎn dài
一日，焦榕走来回复妹子说话，焦氏安排酒肴款待。
yuán lái tā xiōng mèi dōu yǔ jiǔ wèng tóng nián chī shā bù zuì de
元来他兄妹都与酒瓮同年，吃杀不醉的。
cóng wǔ hòu chī qǐ zhí zhì shēn pái shí fēn jiǔ yǐ jiāng jié hái bù kěn zhǐ
从午后吃起直至申牌时分，酒已将竭，还不肯止。
yòu jiào miáo quán qù mǎi jiǔ
又教苗全去买酒。
miáo quán tí gè jiǔ píng zǒu chū dà mén gāng yù kuà xià jiē tóu yuǎn yuǎn wàng jiàn yī qí shēng kǒu shàng zuò yí gè xiǎo sī què shì xiǎo zhǔ rén li chéng zǔ
苗全提个酒瓶走出大门，刚欲跨下阶头，远远望见一骑生口，上坐一个小厮，却是小主人李承祖。
chī zhè jīng bù xiǎo àn dào yuán lái zhè yuān jiā hái zài
吃这惊不小，暗道：“元来这冤家还在。
duō zhuǎn shēn pǎo rù lǐ biān qiāo qiāo bào zhī jiāo shì
”掇转身跑入里边，悄悄报知焦氏。
jiāo shì jí yǔ jiāo róng shāng yì tíng dāng jiào miáo quán chū hòu mén qù mǎi pī shuāng
焦氏即与焦榕商议停当，教苗全出后门去买砒礵。
èr rén yī jiù zuò zhe yǐn jiǔ děng hòu li chéng zǔ jìn lái bù tí
二人依旧坐着饮酒，等候李承祖进来，不题。
qiě shuō li chéng zǔ dào le zì jiā mén shǒu tiào xià shēng kǒu gǎn jiǎo de bēi zhe zhú lóng gēn jiāng jìn lái
且说李承祖到了自家门首，跳下生口，赶脚的背着竹笼，跟将进来。
zhí zhì táng zhōng jìng qiāo qiāo bìng bù jiàn yī rén xīn nèi shāng gǎn dào diē diē sǐ le jiù nòng de zhè bān lěng luò
直至堂中，静悄悄并不见一人，心内伤感道：“爹爹死了，就弄得这般冷落。
jiào gǎn jiǎo de bǎ zhú lóng gōng zài líng zuò shàng dǎ fā zì qù
”教赶脚的把竹笼供在灵座上，打发自去。
li chéng zǔ xiàng líng qián kòu bài zhuǎn zhe qù shí de kǔ chǔ bù jué lèi rú quán yǒng kū dào zài bài tái zhī shàng
李承祖向灵前叩拜，转着去时的苦楚，不觉泪如泉涌，哭倒在拜台之上。
jiāo shì tīng de kū shēng jiǎ yì jiào yā tou chū lái guān kàn
焦氏听得哭声，假意教丫头出来观看。
nà yā tou pǎo zhì táng zhōng jiàn shì li chéng zǔ jīng de hún bù fù tǐ dài diē ér bēn bào dào nǎi nai gōng zǐ de hún líng lái jiā le
那丫头跑至堂中，见是李承祖，惊得魂不附体，带跌而奔，报道：“奶奶，公子的魂灵来家了。
jiāo shì zhào miàn yī kǒu xián mò dào cuì
”焦氏照面一口涎沫，道：“啐。
qīng tiān bái rì zhè yàng luàn huà
青天白日这样乱话。
yā tou dào jiàn zài líng qián tí kū
”丫头道：“见在灵前啼哭。
nǎi nai ruò bù xìn yī tóng qù kàn
奶奶若不信，一同去看。
jiāo róng yě jiǎ yì shuō dào bù xìn yǒu zhè bān qí shì
”焦榕也假意说道：“不信有这般奇事。
yī qí zǒu chū wài biān
”一齐走出外边。
li chéng zǔ kàn jiàn dài zhuó yǎn lèi xiàng qián bài jiàn
李承祖看见，带着眼泪向前拜见。
jiāo róng fú zhù dào tú lù fēng shuāng bú yào bài le
焦榕扶住道：“途路风霜，不要拜了。
jiāo shì zhēng xià jǐ diǎn yǎn lèi shuō dào miáo quán huí lái shuō nǐ yǒu bù hǎo de xìn xi
”焦氏挣下几点眼泪，说道：“苗全回来，说你有不好的信息。
rì yè xiǎng niàn ào huǐ dāng chū jiào nǐ chū qù
日夜想念，懊悔当初教你出去。
jīn xìng wú shì wàn qiān zhī xǐ le
今幸无事，万千之喜了。
zhǐ shì kě zēng xún de hái gǔ
只是可曾寻得骸骨？
li chéng zǔ zhǐ zhe zhú lóng dào zhè gè lǐ biān jiù shì
”李承祖指着竹笼道：“这个里边就是。
jiāo shì pěng zhe zhú lóng biàn kū qǐ tiān lái
”焦氏捧着竹笼，便哭起天来。
yù yīng zǐ mèi yǐ shì zhī de li chéng zǔ wú yàng yòu jīng yòu xǐ bēn zhì táng qián sì gè nán nǚ bào zuò yī tuán ér kū
玉英姊妹，已是知得李承祖无恙，又惊又喜，奔至堂前，四个男女，抱做一团而哭。
kū le yī huí yù yīng dào miáo quán shuō nǐ yǐ sǐ zěn dì què yòu huó le
哭了一回，玉英道：“苗全说你已死，怎地却又活了？
li chéng zǔ jiāng tú zhōng rǎn bìng miáo quán bù róng zàn tíng zhí zhì yù jiàn hé shàng sòng guī shǐ mò yī yī dào chū
”李承祖将途中染病，苗全不容暂停，直至遇见和尚送归始末，一一道出。
jiāo róng yuàn dào miáo quán zhè nú cái nèn bān kě wù
焦榕怨道：“苗全这奴才恁般可恶。
dài wǒ sòng tā dào guān huó huó qiāo sǐ yǔ xián shēng chū qì
待我送他到官，活活敲死，与贤甥出气。
li chéng zǔ dào ruò de jiù jiù zhāng zhǔ kě zhī hǎo me
”李承祖道：“若得舅舅张主，可知好么。
jiāo shì dào nǐ tú zhōng xīn kǔ le qiě jìn qù chī xiē jiǔ fàn jiāng xī shēn zi
”焦氏道：“你途中辛苦了，且进去吃些酒饭，将息身子。
suì dōu rù hòu biān
”遂都入后边。
jiāo róng chě li chéng zǔ zuò xia yù yīng zǐ mèi zì bì guò yī biān
焦榕扯李承祖坐下，玉英姊妹，自避过一边。
jiāo shì yī miàn jiào yā tou bǎ jiǔ qù rè zì jǐ chì dào hòu mén shǒu qià hǎo miáo quán yǐ zài nà lǐ děng hòu
焦氏一面教丫头把酒去热，自己踅到后门首，恰好苗全已在那里等候。
jiāo shì jiē le yào fēn fù tā tíng yī huí jìn lái
焦氏接了药，分付他停一回进来。
jiāo shì dào chú xià jiāng yā huán shǐ kāi bǎ yào qīng rù hú zhōng yī yuán zǒu lái zuò xia
焦氏到厨下，将丫环使开，把药倾入壶中，依原走来坐下。
shǎo qǐng yā tou jiāng jiǔ xuàn tāng de fēi gǔn ná zhì zhuō biān
少顷，丫头将酒镟汤得飞滚，拿至卓边。
jiāo róng qǔ guò yī zhī chá ōu mǎn zhēn yī bēi dì yǔ chéng zǔ dào xián shēng jiè huā xiàn fó quán dāng yǔ nǐ xǐ chén
焦榕取过一只茶瓯，满斟一杯，递与承祖道：“贤甥，借花献佛，权当与你洗尘。
chéng zǔ dào duō xiè jiù jiù
”承祖道：“多谢舅舅。
jiē guò shǒu fàng xià yě yào zhēn yī bēi huí jìng
”接过手放下，也要斟一杯回敬。
jiāo róng yòu ná qǐ zhí tuī zhì kǒu biān dào wǒ men yǐn de duō le zhè hú zhōng suǒ cún yǒu xiàn nǐ qiě chéng rè yǐn yī bēi
焦榕又拿起，直推至口边道：“我们饮得多了，这壶中所存有限，你且乘热饮一杯。
li chéng zǔ bù zhī hǎo dǎi gǔ dōu dōu yǐn gè gān jìng
”李承祖不知好歹，骨都都饮个干净。
jiāo róng yòu zhēn guò yī bēi dào xiǎo guān rén jiā xū yào yǐn gè shuāng bēi
焦榕又斟过一杯道：“小官人家须要饮个双杯。
yòu tuī dào kǒu biān
”又推到口边。
nà li chéng zǔ yīn shì zūn zhǎng xiāng quàn bù gǎn tuī tuō yòu yǐn gàn le
那李承祖因是尊长相劝，不敢推托，又饮干了。
jiāo róng zài bǎ hú zhēn shí zhǐ yǒu xiǎo bàn bēi yī fà quàn li chéng zǔ yǐn le
焦榕再把壶斟时，只有小半杯，一发劝李承祖饮了。
nà jiǔ bù yǐn yě bà cái dào fù zhōng biàn jué nán guò lián jiào dù tòng
那酒不饮也罢，才到腹中，便觉难过，连叫肚痛。
jiāo shì dào xiǎng shì lù shàng chù le chòu qì le
焦氏道：“想是路上触了臭气了。
li chéng zǔ dào yě bù céng chù shén chòu qì
”李承祖道：“也不曾触甚臭气。
jiāo shì dào huò zhě sān bù zhī nà lǐ jué de
”焦氏道：“或者三不知，那里觉得。
xū yú jiān yào xìng fā zuò yóu rú gāng qiāng zǎn cì liè huǒ fén shāo téng tòng nán rěn jiào shēng tòng sǐ wǒ yě
”须臾间药性发作，犹如钢枪攒刺，烈火焚烧，疼痛难忍，叫声：“痛死我也。
diē dǎo zài dì
”跌倒在地。
jiāo róng jiǎ jīng dào hǎo duān duān de wèi hé tòng de nèn bān lì hài
焦榕假惊道：“好端端地，为何痛得恁般利害？
jiāo shì dào yí dìng shì jiǎo cháng shā le
”焦氏道：“一定是绞肠沙了。
jí jiào yā tou fú zhì yù yīng chuáng shàng shuì xià luàn sī luàn diē zhǐ jiào nán guò
”急教丫头扶至玉英床上睡下，乱撕乱跌，只叫难过。
huāng de yù yīng zǐ mèi shǒu zú wú cuò nà lǐ àn de tā zhù bù xiāo bàn ge shí chén wǔ zàng bèng liè qī qiào liú hóng dà jiào yī shēng mìng guī quán fǔ
慌得玉英姊妹手足无措，那里按得他祝不消半个时辰，五脏迸裂，七窍流红，大叫一声，命归泉府。
páng biān jiù kū shā le yù yīng zǐ mèi xǐ shā le jiāo shì pó niáng yě jiǎ kū jǐ shēng
旁边就哭杀了玉英姊妹，喜杀了焦氏婆娘，也假哭几声。
jiāo róng dào kàn zhè mú yàng bì shì chù fàn le shén dào bèi sàng shà dǎ le
焦榕道：“看这模样，必是触犯了神道，被丧煞打了。
rú jīn xìng xǐ yǐ dào jiā lǐ hái hǎo
如今幸喜已到家里，还好。
zhǐ shì zhàn le shēng nǚ wò chǔ bù dàng wěn biàn
只是占了甥女卧处，不当稳便。
jiù jīn yè liàn guò shěng de tā men hài pà
就今夜殓过，省得他们害怕。
jiāo shì biàn qù qǔ chū xiē yín qián
”焦氏便去取出些银钱。
nà shí miáo quán yǐ zhuǎn jìn qián mén dǎ tàn tīng de lǐ biān kū shēng dǐng fèi liàng lái yǐ shì wán zhàng jìng zǒu rù lái
那时苗全已转进前门，打探听得里边哭声鼎沸，量来已是完帐，径走入来。
jiāo shì qià hǎo kàn jiàn bǎ yín dì yǔ miáo quán jí máng qù mǎi xià yī jù guān mù yòu mǎi liǎng hú jiǔ yǔ miáo quán chī gōu yī zuì
焦氏恰好看见，把银递与苗全，急忙去买下一具棺木，又买两壶酒，与苗全吃勾一醉。
xiān bǎ guān mù fàng zài yī mén xiāng fáng lǐ rán hòu xuān quán luǒ bì kuà rù fáng zhōng jiào yù yīng zǐ mèi zǒu kāi
先把棺木放在一门厢房里，然后揎拳裸臂，跨入房中，教玉英姊妹走开。
xiàng chuáng shàng fān nà shī shǒu yě bù kāi mǒ qù xuè wū yě bù huàn jiàn yī fú shēn zhe shuāng shǒu biàn bào qǐ lái
向床上翻那尸首，也不揩抹去血污，也不换件衣服，伸着双手，便抱起来。
yī zé nà sī yǒu xiē mán lì èr zé yòu chèn zhe jiǔ xìng sān zé shí shù suì hái zi yuán bù shèn zhòng qīng qīng de tuō zài liǎng bì zhí zhì xiāng fáng nèi shèng liàn
一则那厮有些蛮力，二则又趁着酒兴，三则十数岁孩子，原不甚重，轻轻的托在两臂，直至厢房内盛殓。
yù yīng zǐ mèi suí hòu kū qì
玉英姊妹，随后哭泣。
shéi zhī miáo quán là le yín zi mǎi xiǎo le guān mù shī shǒu fàng xià qù liǎng zhǐ tuǐ lù chū le wǔ liù cùn
谁知苗全落了银子，买小了棺木，尸首放下去，两只腿露出了五六寸。
zhǐ de jiāng tuǐ ér shù qǐ què yòu dǐng fú le guān gài
只得将腿儿竖起，却又顶浮了棺盖。
miáo quán chě lái yè qù méi zuò lǐ huì
苗全扯来拽去，没做理会。
yù yīng zǐ mèi kàn le zhè gè guāng jǐng yuè fā kū de cǎn shāng
玉英姊妹看了这个光景，越发哭得惨伤。
jiāo shì chén yín bàn shǎng xīn shēng yī jì
焦氏沉吟半晌，心生一计。
bǎ yù yīng zǐ mèi bìng yā tou dōu dǎ fā chū wài yǎn shàng mén r jiào miáo quán jiāng shī shǒu tuō zài dì shàng tí qǐ fǔ tóu kǎn xià liǎng zhǐ xiǎo tuǐ héng zài tóu xià dǎo hǎo zuò gè zhěn r
把玉英姊妹并丫头都打发出外，掩上门儿，教苗全将尸首拖在地上，提起斧头，砍下两只小腿，横在头下，倒好做个枕儿。
shōu shí tíng dāng dīng shàng guān gài kāi mén chū lái
收拾停当，钉上棺盖，开门出来。
jiāo róng zì huí jiā xiāng
焦榕自回家乡。
yù yīng qù jiàn guān yǐ dīng hǎo àn xiǎng dào shì lái fàng bu xià rú hé dǎ fā wǒ zǐ mèi chū lái le biàn néng dīng shàng guān gài
玉英觑见棺已钉好，暗想道：“适来放不下，如何打发我姊妹出来了，便能钉上棺盖？
nán dào tā men yǒu shèn fǎ shù bǎ guān mù huà dà le shī shǒu suō xiǎo le
难道他们有甚法术，把棺木化大了，尸首缩小了？
hǎo shēng wěi jué bù xià
”好生委决不下。
guò le liǎng rì jiāo shì bèi qǐ yī qīn guān guǒ jiāng zhàng fū hái gǔ chóng xīn liàn guò zé rì ān zàng zǔ yíng
过了两日，焦氏备起衣衾棺椁，将丈夫骸骨重新殓过，择日安葬祖茔。
qià hǎo yōu xù de fù běn yǐ xià li xióng zhǐ zèng zhōng yǒng jiāng jūn bù zhǔn shēng xí zhǐ huī
恰好优恤的覆本已下：李雄止赠忠勇将军，不准升袭指挥。
jiāo shì yòng fèi ruò gān yín liǎng kōng zì sòng zài shuǐ lǐ
焦氏用费若干银两，空自送在水里。
dào le ān zàng zhī rì qīn lín qí lái xiāng sòng
到了安葬之日，亲邻齐来相送。
li chéng zǔ yě jiù mái zài fén cè
李承祖也就埋在坟侧。
ǒu yǒu rén wèn jí zhǐ shuō lù shàng dé le bìng zhèng dào jiā biàn wáng
偶有人问及，只说路上得了病症，到家便亡。
nà qīn qī dōu bú shì qiē jǐ zhī shì nà gè qù chá tā xì dǐ
那亲戚都不是切己之事，那个去查他细底。
kě lián li chéng zǔ shā chǎng nèi dào zhā de xìng mìng jiā tíng zhōng fǎn duàn sòng le cán shēng
可怜李承祖沙场内倒扎得性命，家庭中反断送了残生。
zhèng shì fēi gù fān rú gù yi qīn què bù qīn
正是：非故翻如故，宜亲却不亲。
wàn bān jiē shì mìng bàn diǎn bù yóu rén
万般皆是命，半点不由人。
cháng yán dào tòng dìng sī tòng
常言道：“痛定思痛。
li chéng zǔ sǐ shí yù yīng huāng zhāng huāng zhì bù xiá zhì xiáng
”李承祖死时，玉英慌张慌智不暇致详。
dào zàng hòu jiàn jiàn xiǎng chū yí huò lái
到葬后渐渐想出疑惑来。
tā dào rú hé bù qián bù hòu qià qià lǐ dào jiā biàn sǐ bù xìn yǒu nèn bān còu qiǎo
他道：“如何不前不后，恰恰里到家便死，不信有恁般凑巧。
kuàng jiān kǒu bí zhōng yòu dōu chū xuè
况兼口鼻中又都出血；
qiě yòu bù jiǎn gè shí chén yě bù shōu shí gè gān jìng
且又不拣个时辰，也不收拾个干净。
guān mù xiǎo le yě bù lìng huàn hōng le wǒ men zhuǎn shēn bù zhī zěn dì hú luàn sòng rù lǐ biān
棺木小了，也不另换，哄了我们转身，不知怎地，胡乱送入里边。
nà miáo quán tīng shuō yào sòng tā dào guān zhì jīn bàn jù bù tí bǐ qián fǎn jué qīn mì xiǎn xì shì mǔ qīn zhǐ shǐ de
那苗全听说要送他到官，至今半句不题，比前反觉亲密，显系是母亲指使的。
kàn qǐ nà bān zuò zuò wǒ xiōng dì zhè sǐ bì dìng yǒu xiē qī qiao
看起那般做作，我兄弟这死，必定有些蹊跷。
xīn zhōng suī zé míng bái rán yì wú kě nài hé zhǐ suǒ fù zhī tì qì ér yǐ
”心中虽则明白，然亦无可奈何，只索付之涕泣而已。
nà jiāo shì móu shā le li chéng zǔ zhī hòu què yòu xiǎng dào zhè xiǎo shā cái yǐ chú nà jǐ gè xiǎo jiàn rén rì cháng suī shòu le xiē mó zhé yě zhǐ suàn yǔ tā fú yǎng
那焦氏谋杀了李承祖之后，却又想道：“这小杀才已除，那几个小贱人日常虽受了些磨折，也只算与他拂养。
xū shì jiào tā dà dà chī xiē kǔ chǔ fāng bù gǎn bǎ wǒ qīng qū
须是教他大大吃些苦楚，方不敢把我轻觑。
zì cǐ rì zhú xún tóu tǎo nǎo dòng zhé biàn shì yī dùn pí biān dǎ dé tǐ wú wán fū què yòu bù xǔ tí kū
”自此日逐寻头讨脑，动辄便是一顿皮鞭，打得体无完肤，却又不许啼哭。
ruò hái zé yī zé shēng yòu chóng xīn dǎ qǐ
若还则一则声，又重新打起。
měi rì zhǐ gěi liǎng cān xī tāng báo zhōu rú zuò shǎo le shēng huó dǎ mà zì bù xiāo shuō lián zhè xī tāng báo zhōu yě méi yǒu de chī le
每日止给两餐稀汤薄粥，如做少了生活，打骂自不消说，连这稀汤薄粥也没有得吃了。
shēn shàng de hǎo yī fú jìn dōu bō qù
身上的好衣服，尽都剥去。
jiāng yā tou men de jiù yī jiù shang huàn yǔ chuān zhe
将丫头们的旧衣旧裳，换与穿着。
là yuè tiān qì yě zhǐ de sān sì céng dān yī bèi shàng pī yí kuài jiù mián xù
腊月天气，也只得三四层单衣，背上披一块旧绵絮。
yè jiān zhǐ yǒu yī tiáo gǎo jiàn yī tiáo pò bèi dān zhē gài hán lěng nán áo rú qū chóng bān jiǎo zuò yī tuán kǔ chǔ bù néng jǐn shù
夜间止有一条藁荐，一条破被单遮盖，寒冷难熬，如蛆虫般，搅做一团，苦楚不能尽述。
yù yīng zǐ mèi ái rěn bù guò jǐ biàn yào xín sǐ lù què yòu zhǐ wàng hái yǒu gè hǎo rì shě bù dé xìng mìng hù xiāng quàn jiě
玉英姊妹挨忍不过，几遍要寻死路，却又指望还有个好日，舍不得性命，互相劝解。
zhēn gè qiú shēng bù néng qiú sǐ bù dé
真个求生不能，求死不得。
kàn kàn guò le cán suì yòu shì xīn nián
看看过了残岁，又是新年。
yù yīng yǐ shì shí èr suì le
玉英已是十二岁了。
nà nián èr yuè jiān zhèng dé ye yàn jià jiā jìng ye sì tǒng xià sù zhāo biàn xuǎn pín fēi
那年二月间，正德爷晏驾，嘉靖爷嗣统，下速招遍选嫔妃。
fǔ sī zhe lìng mín jiān āi jiā chéng bào rú yǒu yǐn nì zuì zuò lín lǐ
府司着令民间挨家呈报，如有隐匿，罪坐邻里。
nà jiāo shì de lín jiā píng xī xiǎo de yù yīng cái mào jiān měi jiāng míng jù bào běn fǔ
那焦氏的邻家，平昔晓得玉英才貌兼美，将名具报本府。
yī zhāng shàng xuǎn de huáng zhǐ tiè zài mén shàng
一张上选的黄纸帖在门上。
nà shí jiāo shì jiù dǎ zhàng le zuò huáng qīn guó qī de niàn tou diào guò liǎn lái jiāng yù yīng bǎi bān fèng chéng tōng shēn huàn le líng luó jǐn xiù féi gān měi wèi yǔ tā tiáo yǎng
那时焦氏就打帐了做皇亲国戚的念头，掉过脸来，将玉英百般奉承，通身换了绫罗锦绣，肥甘美味，与他调养。
yòu jiāng yín liǎng jiào jiāo róng dào lǐ bù shǐ yòng
又将银两教焦榕到礼部使用。
nà yù yīng suī jīng le xǔ duō mó zhé dào dǐ gǔ gé yóu cún
那玉英虽经了许多磨折，到底骨格犹存。
jiāng xī shù rì miàn róng dùn gǎi yòu jiān chuān qǐ huá lì yī fú biàn shì huà tú zhōng rén wù
将息数日，面容顿改，又兼穿起华丽衣服，便似画图中人物。
fǔ sī xuǎn dào wú shù nǚ zǐ tuī tā wèi dì yī bèi wén qí sòng dào lǐ bù xuǎn zé
府司选到无数女子，推他为第一，备文齐送到礼部选择。
lǐ bù guān jiàn le yù yīng zhè gè róng yí yǐ shì wàn fēn hǎo le
礼部官见了玉英这个容仪，已是万分好了。
dàn zhǐ nián zài yòu xiǎo kǒng bù ān shì yù fā huí níng jiā
但只年在幼小，恐不谙侍御，发回宁家。
nà jiāo shì yīn yòng le xǔ duō yín zi bù néng gōu zhòng xuǎn xīn xià ào huǐ qì nǎo yuán fān guò xiàng rì zuǐ liǎn hǎo yī fú yě bō qù le hǎo yǐn shí yě méi de chī le dǎ mà yě gèng jué qín le
那焦氏因用了许多银子，不能勾中选，心下懊悔气恼，原翻过向日嘴脸，好衣服也剥去了，好饮食也没得吃了，打骂也更觉勤了。
cháng yán shuō de hǎo zuò chī shān kōng lì chī dì xiàn
常言说得好：“坐吃山空，立吃地陷。
dāng chū li xióng jiā yè yuán bù shèn dà
”当初李雄家业，原不甚大。
zì cóng zhèn wáng hòu jiāo shì dān dān suàn jì zhè jǐ gè xiǎo ér nǚ nà gè sī xiǎng qù yíng yùn
自从阵亡后，焦氏单单算计这几个小儿女，那个思想去营运。
yī wō zǐ zuò shí néng gòu jǐ shí
一窝子坐食，能够几时。
kuàng jiān wèi fēng yīn xuǎn fēi èr shì yòu yòng kōng le hǎo xiē
况兼为封荫选妃二事，又用空了好些。
rì jiàn rì shēn kàn kàn nòng de qìng jīng liǎng gè yā tou yě mài lái wán zài dù lǐ
日渐日深，看看弄得罄荆两个丫头也卖来完在肚里。
nà shí méi chù chū huō zhǐ de jiāng zhù fáng biàn mài
那时没处出豁，只得将住房变卖。
shéi zhī miáo quán zhè sī jiàn jiā zhōng bài luò yà nú nián jì zhèng xiǎo xí zhí rì zi shàng yuǎn liào xiǎng mù qián méi shén hǎo chù
谁知苗全这厮，见家中败落，亚奴年纪正小，袭职日子尚远，料想目前没甚好处。
chèn jiāo shì mài de fáng jià yè jiān chēn rù wò fáng tōu le yín liǎng lǐng zhe lǎo pó táo wǎng yuǎn fāng shòu yòng qù le
趁焦氏卖得房价，夜间捵入卧房，偷了银两，领着老婆，逃往远方受用去了。
dào cì zǎo jiāo shì fāng cái jué de
到次早，焦氏方才觉得。
zhè gǔ mēn qì wú chǔ fā xiè yòu qiān nù dào yù yīng zǐ mèi shuō dào rú hé bù xǐng shuì què bèi tā tōu le dōng xī qù
这股闷气无处发泄，又迁怒到玉英姊妹，说道：“如何不醒睡，却被他偷了东西去？
yòu dōu fèng cheng yī dùn pí biān yī miàn jiào jiāo róng gào guān jī bǔ
”又都奉承一顿皮鞭，一面教焦榕告官缉捕。
guò le liǎng yuè nà lǐ yǒu gè zōng jì
过了两月，那里有个踪迹？
cǐ shí mǎi zhǔ yòu lái cuī cù chū fáng
此时买主又来催促出房。
wú kě nài hé yǔ jiāo róng shāng yì yào bǎ yù yīng chū tuō
无可奈何，与焦榕商议，要把玉英出脱。
jiāo róng dào yù yīng zhè gè mú yàng r màn màn de mì gè hǎo zhǔ gù pà dào bú shì yī dà zhù yín zi
焦榕道：“玉英这个模样儿，慢慢的觅个好主顾，怕道不是一大注银子。
rú jīn jí qiè lǐ xún rén néng zhí de duō shǎo
如今急切里寻人，能值得多少？
bù ruò xiān bǎ xiǎo de hú luàn huò yí gè lái shǐ yòng
不若先把小的胡乱货一个来使用。
jiāo shì yī le jiāo róng biàn bǎ táo yīng mài yǔ yí gè háo fù rén jiā wèi bì
”焦氏依了焦榕，便把桃英卖与一个豪富人家为婢。
zǐ mèi fēn bié zhī shí nǐ wǒ bù rěn fēn shě hǎo bù cǎn shāng
姊妹分别之时，你我不忍分舍，好不惨伤。
jiāo shì lìn le yī chù xiǎo fáng zé rì qiān jū
焦氏赁了一处小房，择日迁居。
yù yīng xiǎng qǐ zǔ fù lěi shì ān jū yī dàn qì zhū tā rén bù shèng shāng gǎn
玉英想起祖父累世安居，一旦弃诸他人，不胜伤感。
zǒu chū táng qián tái tóu kàn jiàn liáng jiān yàn zi bǔ zhuì jiù lěi páng biān yòu yíng yí gè xīn cháo àn tàn dào zhè yàn ér shì gè qín niǎo qiū qù chūn lái dǎo hái yǒu guī cháo zhī rì
走出堂前，抬头看见梁间燕子，补缀旧垒，旁边又营一个新巢，暗叹道：“这燕儿是个禽鸟，秋去春来，倒还有归巢之日。
wǒ li yù yīng jīn rì lí le cǐ dì fǎn méi gè zài lái zhī qī
我李玉英今日离了此地，反没个再来之期。
fǔ jǐng shāng xīn tuō wù yù yì nǎi zuò bié yàn shī yī shǒu
”抚景伤心，托物喻意，乃作《别燕诗》一首。
shī yún xīn cháo ní luò jiù cháo yī chén bàn shū lián yù yǎn chí
诗云：新巢泥落旧巢欹，尘半疏帘欲掩迟。
chóu duì ní nán zhōng yī bié huà táng yī jiù zhǔ rén fēi
愁对呢喃终一别，画堂依旧主人非。
yuán lái jiāo shì yào yī bàng jiāo róng què bān zài tā cè biān xiǎo xiàng zhōng xiāng qù zhǐ yǒu bàn jiàn zhī yuǎn jiàn bì nǎi shì guì jiā de huā yuán
元来焦氏要依傍焦榕，却搬在他侧边小巷中，相去只有半箭之远，间壁乃是贵家的花园。
nà fáng wū zhǐ de liǎng jiān zhū sè bù biàn
那房屋止得两间，诸色不便。
yào tǒng shuǐ r zhí yào dào lín jiā qù jí
要桶水儿，直要到邻家去汲。
nà jiāo shì píng rì shòu yòng guàn de zì qù bù chéng shào bù dé tōng zài yù yīng yuè yīng liǎng gè shēn shàng
那焦氏平日受用惯的，自去不成，少不得通在玉英、月英两个身上。
zǐ mèi cǐ shí yě nán gù xiū chǐ zhǐ de chū tóu lù miàn
姊妹此时也难顾羞耻，只得出头露面。
yòu guò le jǐ shí táo yīng de shēn jià jiàn jiàn yòu jiāng mō wán
又过了几时，桃英的身价渐渐又将摸完。
yī rì bàng wǎn jiāo shì yǐn zháo yà nú zài mén shǒu xián lì jiàn yí gè qǐ yòng nǚ ér zhǐ yǒu shí shù suì zài jiē shàng qiú tǎo shēng yīn jiào de shí fēn cǎn shāng
一日傍晚，焦氏引着亚奴在门首闲立，见一个乞用女儿，止有十数岁，在街上求讨，声音叫得十分惨伤。
yǒu gè lín jiā lǎo yù duì tā shuō dào zhè bān shí hòu něi gè kěn shě
有个邻家老妪对他说道：“这般时候，哪个肯舍。
bù shí huí qù ba
不时回去罢。
nà jiào huà nǚ ér kū dào nǎi nai nǐ nà lǐ xiǎo de wǒ de kǔ chǔ
”那叫化女儿哭道：“奶奶，你那里晓得我的苦楚。
wǒ jiā lǎo de xiàn dìng měi rì yào tǎo wǔ shí wén qián ruò shǎo le yī wén biàn dǎ gè chòu sǐ yè fàn yě bù yǔ wǒ chī yòu yào zài míng rì bǔ zú
我家老的，限定每日要讨五十文钱，若少了一文，便打个臭死，夜饭也不与我吃，又要在明日补足。
rú jīn hái shǎo liù qī wén zěn gǎn huí qù
如今还少六七文，怎敢回去。
nà lǎo yù tīng shuō de kǔ nǎo jiù shě le liǎng wén
”那老妪听说得苦恼，就舍了两文。
páng biān de rén jiàn lǎo yù shě le yī shí zhù xìng nǐ yī wén wǒ yī wén dēng shí dào yǒu shí shù wén
旁边的人，见老妪舍了，一时助兴，你一文，我一文，登时到有十数文。
nà jiào huà nǚ ér qiān ēn dāo xiè zhuǎn shēn qù le
那叫化女儿，千恩刀谢，转身去了。
jiāo shì tīng le zhè piàn yán yǔ nǎ zhī fǎn bō dòng le gè tān niàn xiǎng dào zhè gè xiǎo huā zǐ yī rì dào tǎo de xǔ duō qián
焦氏听了这片言语，那知反拨动了个贪念，想道：“这个小化子，一日倒讨得许多钱。
wǒ jiā yuè yīng nà jiàn rén miàn mào yòu bù shí fēn biāo zhì mài yú rén yě zhí de yǒu xiàn hé bù jiào tā yě zuò zhè zhuāng dào lù dǎo shì gè yǒng yuǎn lì xī
我家月英那贱人，面貌又不十分标致，卖与人，也值得有限，何不教他也做这桩道路，倒是个永远利息？
zhèng zài chén yín qià hǎo yuè yīng dǎ shuǐ huí lái
正在沉吟，恰好月英打水回来。
jiāo shì dào xiǎo jiàn rén nǐ kě jiàn nà jiào jiē de yā tou me
焦氏道：“小贱人，你可见那叫街的丫头么？
tā nián jì bǐ nǐ hái xiǎo měi rì dào chèn wǔ shí wén qián
他年纪比你还小，每日倒趁五十文钱。
nǐ kě yǒu chǔ xún de sān wén wǔ wén li
你可有处寻得三文五文哩？
yuè yīng dào tā shì gè qǐ gài qiān yé ye wàn nǎi nai jiào lái de
”月英道：“他是个乞丐，千爷爷、万奶奶叫来的。
hái ér zěn bǐ de tā
孩儿怎比得他。
jiāo shì hè dào nǐ bǐ tā yǒu shèn me chà
”焦氏喝道：“你比他有甚么差。
zì míng rì wèi shǐ yě yào chū qù xún wǔ shí wén yī rì ruò shǎo yī wén biàn dǎ xià nǐ xià bàn jié lái
自明日为始，也要出去寻五十文一日，若少一文，便打下你下半截来。
yù yīng zǐ mèi jiàn shuō yào tā qiú qǐ jīng de miàn miàn xiāng qù mǎn yǎn chuí lèi yī qí guì xià shuō dào mǔ qīn wǒ jiā shì dài wèi guān duō yǒu rén rèn de yě yào cún gè tǐ miàn
”玉英姊妹见说要他求乞，惊得面面相觑，满眼垂泪，一齐跪下，说道：“母亲，我家世代为官，多有人认得，也要存个体面。
ruò jiào chū qù qiú qǐ qǐ bù rǔ mǒ mén fēng bèi rén chǐ xiào
若教出去求乞，岂不辱抹门风，被人耻笑。
jiāo shì dào jiàn jīn fàn yě méi yǒu de chī le hái yào shèn me tǐ miàn pà shèn me chǐ xiào
焦氏道：“见今饭也没有得吃了，还要甚么体面，怕甚么耻笑。
yuè yīng yòu kǔ gào dào rèn píng mǔ qīn dǎ sǐ le wǒ jué bù qù de
月英又苦告道：“任凭母亲打死了，我决不去的。
jiāo shì nù dào nǐ zhè jiàn rén nèn bān bù tīng jiào xùn
”焦氏怒道：“你这贱人，恁般不听教训。
xiān dǎ gè yàng r yǔ nǐ cháng cháng
先打个样儿与你尝尝。
jí qù xún le yí kuài mù chái jiū guò lái méi tóu méi nǎo luàn qiāo
”即去寻了一块木柴，揪过来，没头没脑乱敲。
yuè yīng téng tòng nán rěn zhǐ de jiào dào mǔ qīn ráo shù zé gè
月英疼痛难忍，只得叫道：“母亲饶恕则个。
dài wǒ míng rì qù biàn liǎo
待我明日去便了。
jiāo shì fàng xià yuè yīng xiàng yù yīng dào bù jiào nǐ qù shì wǒ de hǎo qíng le fǎn lái fàng pì zǔ náo
”焦氏放下月英，向玉英道：“不教你去，是我的好情了，反来放屁阻挠？
tuō fān zài dì yě chī yī dùn mù chái
”拖翻在地，也吃一顿木柴。
dào cì zǎo jí gǎn zhú yuè yīng chū mén qiú qǐ
到次早，即赶逐月英出门求乞。
yuè yīng wú nài rěn chǐ yī suí
月英无奈，忍耻依随。
zì cǐ rì zhú yán jiē chāo huà
自此日逐沿街抄化。
ruò zú le zhè wǔ shí wén hái méi de kāi kǒu xiē ér qiàn quē biàn dǎ gè bàn sǐ
若足了这五十文，还没得开口：些儿欠缺，便打个半死。
guāng yīn rú jiàn bù jué yù yīng nián yǐ yī shí liù suì
光阴如箭，不觉玉英年已一十六岁。
shí zhí sān yuè xià xún jiāo róng wǔ shí shòu dàn jiāo shì yǐn zháo yà nú tóng wǎng zhù shòu
时直三月下旬，焦榕五十寿诞，焦氏引着亚奴同往祝寿。
yuè yīng zì xiàng jiē fāng chāo huà qù le zhǐ liú yù yīng kān jiā
月英自向街坊抄化去了，止留玉英看家。
yù yīng ràng jiāo shì qù hòu yǎn shàng mén r zǒu rù lǐ biān shǒu zhōng niān zhe zhēn zhǐ sī xiǎng dào diē diē dāng nián shēng wǒ zǐ mèi yóu rú zhǎng shàng zhī zhū rè qì hé zēng qīng ā yī kǒu
玉英让焦氏去后，掩上门儿，走入里边，手中拈着针指，思想道：“爹爹当年生我姊妹，犹如掌上之珠，热气何曾轻呵一口。
shuí dào yù zhe zhè gè jì mǔ shòu wàn bān líng rǔ
谁道遇着这个继母，受万般凌辱。
xiōng dì bèi tā móu sǐ mèi zǐ wèi nú wèi gài yī jiā yè nòng de wǎ jiě bīng xiāo lún luò dào nèn yàng dì wèi zhēn gè cǎo jiān bù rú
兄弟被他谋死，妹子为奴为丐，一家业弄得瓦解冰消，沦落到恁样地位，真个草菅不如。
shàng bù zhī qù hòu hái shì zěn dì jié guǒ
尚不知去后，还是怎地结果？
yòu xiǎng dào zài shì liào wú hǎo chù bù rú zǎo sǐ wèi xìng
”又想道：“在世料无好处，不如早死为幸。
chèn tā jīn rì bù zài jiā hé bù xún gè zì jìn yě shěng le xiē dǎ mà zhī kǔ
趁他今日不在家，何不寻个自尽，也省了些打骂之苦？
què yòu xiǎng dào wǒ jīn nián yǐ shí liù suì le
”却又想道：“我今年已十六岁了。
zài rěn nài jǐ shí shào bù dé jià gè zhàng fū huò zhě yǒu gè chū tóu rì zi qǐ kě wang sòng zhè tiáo xìng mìng
再忍耐几时，少不得嫁个丈夫，或者有个出头日子，岂可枉送这条性命？
bǎ nà qián hòu kǔ chǔ shì xiǎng le yòu kū kū le yòu xiǎng
”把那前后苦楚事，想了又哭，哭了又想。
zhí kū de gè yǒu qì wú lì méi qíng méi xù
直哭得个有气无力，没情没绪。
fàng xià zhēn zhǐ zǒu zhì tíng zhōng wàng jiàn jiàn bì yuán nèi hóng xī lǜ àn yàn yǔ yīng tí yóu sī xié niǎo yú jiá luàn zhuì
放下针指，走至庭中，望见间壁园内，红稀绿暗，燕语莺啼，游丝斜袅，榆荚乱坠。
kàn le zhè bān jǐng sè chù mù gǎn huái
看了这般景色，触目感怀。
suì yín sòng chūn shī yī yán
遂吟《送春诗》一言。
shī yún chái fēi jì mò suǒ cán chūn mǎn dì yú qián bù liáo pín
诗云：柴扉寂寞锁残春，满地榆钱不疗贫。
yún bìn yī shang bàn ní tǔ yě huā hé shì dú liáo rén
云鬓衣裳半泥土，野花何事独撩人。
yù yīng yín ba yòu xiǎng dào zì diē diē wáng hòu zhōng rì bèi jì mǔ mó nàn jiāng nà yín yǒng zhī qíng jiǔ yǐ fù zhī liú shuǐ
玉英吟罢，又想道：“自爹爹亡后，终日被继母磨难，将那吟咏之情，久已付之流水。
zì yí jū shí zuò le bié yàn shī shū hū yòu jīng nián xǔ
自移居时，作了《别燕诗》，倏忽又经年许。
shí guāng xùn sù rú cǐ
时光迅速如此。
jiē tàn le yī huí yòu kǒng wù le nǚ gōng jí zǒu rù lái zǎn gǎn jiàn zhuó shàng yǒu gè tiè r biàn shì jiāo róng qǐng mèi zǐ chī shòu jiǔ de
”嗟叹了一回，又恐误了女工，急走入来趱赶，见卓上有个帖儿，便是焦榕请妹子吃寿酒的。
yù yīng zài hòu biān cái xià liǎng zhé xún chū bǐ yàn jiāng liǎng shǒu shī lù chū xì xì zhǎn wán yòu tàn kǒu qì dào gǔ lái duō shǎo cōng míng nǚ zǐ huò gòng zǐ mèi gēng chóu huò shì fū qī chàng hè chéng qiān qiū jiā huà
玉英在后边裁下两折，寻出笔砚，将两首诗录出，细细展玩，又叹口气道：“古来多少聪明女子，或共姊妹赓酬，或是夫妻唱和，成千秋佳话。
piān wǒ li yù yīng nèn bān mìng bǎo mái mò zhì cǐ qǐ bù kě xī kě bēi
偏我李玉英恁般命保埋没至此，岂不可惜可悲。
yòu shāng gǎn duō shí yù jué wú liáo
”又伤感多时，愈觉无聊。
jiāng nà zhǐ zuǒ zhé yòu zhé suí shǒu zhé chéng gè fāng shèng r cáng yú zhěn biān què wàng shōu le bǐ yàn máng máng de zǎn wán zhēn zhǐ
将那纸左折右折，随手折成个方胜儿，藏于枕边，却忘收了笔砚，忙忙的趱完针指。
tiān sè bàng wǎn gāng shì yuè yīng dào jiā
天色傍晚，刚是月英到家。
jiāo shì jiē jiǎo yě zhì jiàn tā lèi hén wèi gàn biàn dào nà gè nán wéi le nǐ yòu zài jiā zuò yāo shì
焦氏接脚也至，见他泪痕未干，便道：“那个难为了你，又在家做妖势？
yù yīng bù gǎn huí dá jiāng zuò xià nǚ gōng yǔ tā diǎn kàn
”玉英不敢回答，将做下女工与他点看。
yuè yīng yě bǎ qián jiāo guò shōu shí xiē zhōu tāng chī le
月英也把钱交过，收拾些粥汤吃了。
yòu zuò bàn yè shēng huó fāng cái shuì wò
又做半夜生活，方才睡卧。
dào le míng rì jiāo shì jiàn zhuó shàng bǎi zhuó bǐ yàn jiǎn qǐ nà tiè r hòu biān yǐ qù le jǐ zhé yí huò yù yīng xiě tā de bù hǎo chù tóng dào nǐ zuó rì xiě de shì hé shì
到了明日，焦氏见卓上摆着笔砚，检起那帖儿，后边已去了几折，疑惑玉英写他的不好处，同道：“你昨日写的是何事？
kuài bǎ lái wǒ kàn
快把来我看。
yù yīng dào ǒu rán xiě shǒu shī r méi shén bié shì
”玉英道：“偶然写首诗儿，没甚别事。
jiāo shì rǎng dào kě shì xiě qíng shū yuē hàn zi huài wǒ de tiè r
”焦氏嚷道：“可是写情书约汉子，坏我的帖儿？
yù yīng bèi zhè liǎng jù huà xiū de chè ěr gēn tòng hóng
”玉英被这两句话，羞得彻耳根通红。
jiāo shì jiàn tā liǎn zhàng hóng le zhī dào zhēn yǒu sī qíng gòu dàng bī tā ná chū zhè zhǐ lái
焦氏见他脸涨红了，只道真有私情勾当，逼他拿出这纸来。
yòu jiàn zhé zhe fāng shèng yī fà dào shì zhēn le xún gēn bàng zi zhǐ zhe yù yīng dào nǐ zhè jiàn rén nèn bān dà dǎn
又见折着方胜，一发道是真了，寻根棒子，指着玉英道：“你这贱人恁般大胆。
wǒ gāng bù zài jiā biàn xiě qíng shū yuē hàn zi
我刚不在家，便写情书约汉子。
kuài xiē shí shuō shì nà gè
快些实说是那个？
yǒu qíng jǐ shí le
有情几时了？
yù yīng kū dào nà lǐ shuō qǐ
”玉英哭道：“那里说起。
què jiāng wú yǐng chǒu shì lái āng zāng
却将无影丑事来肮脏。
kě bù qū shā le rén
可不屈杀了人。
jiāo shì nù dào zāng zhèng xiàn zài hái yào kǒu yìng
”焦氏怒道：“赃证现在，还要口硬。
tí qǐ bàng zi méi tóu méi nǎo luàn dǎ dǎ de yù yīng wú chǔ duǒ shǎn zhèng tuō le wǎng mén shǒu biàn pǎo
”提起棒子，没头没脑乱打，打得玉英无处躲闪，挣脱了往门首便跑。
jiāo shì dào xiǎng shì yào qù jiào hàn zi xiāng bāng dǎ wǒ me
焦氏道：“想是要去叫汉子，相帮打我么？
suí hòu lái gǎn
”随后来赶。
bù xiǎng bàn shàng yī jiāo zhèng kē zài yí kuài zhuān shàng kē suì le tóu nǎo xiān xuè mǎn miàn rǎng dào dǎ de wǒ hǎo
不想绊上一交，正磕在一块砖上，磕碎了头脑，鲜血满面，嚷道：“打得我好。
zhī jiào nǐ bú yào huāng
只教你不要慌。
yuè yīng shàng qián fú qǐ yòu yào gǎn lái dào kuī yà nú jǐn jǐn chě zhù dào niang ráo le jiě jie ba
”月英上前扶起，又要赶来，到亏亚奴紧紧扯住道：“娘，饶了姐姐罢。
nà pó niáng kǒng dài diē le ér zi zhǐ de lì zhù jiǎo bǎi bān rǔ mà
”那婆娘恐带跌了儿子，只得立住脚，百般辱骂。
yù yīng shǎn zài mén páng tí kū
玉英闪在门旁啼哭。
nà lín jiā měi rì tīng de jiāo shì líng nüè zhè liǎng gè nǚ ér jīn rì yòu tīng de dǎ de lì hài dōu zài mén shǒu yì lùn
那邻家每日听得焦氏凌虐这两个女儿，今日又听得打得利害，都在门首议论。
qià hǎo jiāo róng zhuàng lái tuī mén jìn qù
恰好焦榕撞来，推门进去。
nà pó niáng yī jiàn jiāo róng biàn rǎng dào lái de hǎo
那婆娘一见焦榕，便嚷道：“来得好。
yù yīng zhè jiàn rén tōu le hàn zi fǎn bǎ wǒ dǎ de rú cǐ mú yàng
玉英这贱人偷了汉子，反把我打得如此模样。
jiāo róng kàn jiàn tā mǎn miàn shì xuè xìn yǐ wéi shí bù wèn qíng yóu qiǎng guò jiāo shì shǒu zhōng bàng zi gǎn jìn qián jiāng yù yīng jiū guò lái biàn dǎ
”焦榕看见他满面是血，信以为实，不问情由，抢过焦氏手中棒子，赶近前，将玉英揪过来便打。
nà lín jiā bào bù píng qí zǒu lái shuō dào yí gè shí wǔ liù suì nǚ zǐ jiā cái dǎ dé yī dùn dà bàng bù zhǐ wàng nǐ lái quàn jiě fǎn yòu qù dǎ tā
那邻家抱不平，齐走来说道：“一个十五六岁女子家，才打得一顿大棒，不指望你来劝解，反又去打他。
jiù shì zuò mǔ jiù de yě méi yǒu dǎ shēng nǚ zhī lǐ
就是做母舅的，也没有打甥女之理。
jiāo róng zì jué fá qù piē xia bàng zi jìng zì qù le
”焦榕自觉乏趣，撇下棒子，径自去了。
nà lín jiā yòu shuō dào yě bú jiàn zhè děng rén jiā wú yī rì bù dǎ mà zhè liǎng gè nǚ ér
那邻家又说道：“也不见这等人家，无一日不打骂这两个女儿。
rú jīn yī fà lián mǔ jiù dōu lái zhù xìng le
如今一发连母舅都来助兴了。
kàn qǐ lái zhè liǎng gè nǚ zǐ yě nán cún huó
看起来，这两个女子也难存活。
yòu yí gè dào ruò sǐ le wǒ men jiù jù gè gōng chéng bù pà nà xìng jiāo zhuó bù cháng mìng
”又一个道：“若死了，我们就具个公呈，不怕那姓焦灼不偿命。
jiāo shì yī jù jù tīng jiàn lín jiā fā zuò zhǐ de zhù kǒu hē yuè yīng tuī shàng dà mén zì qù kāi mǒ xuè wū yī jiù dǎ fā yuè yīng chū qù qiú qǐ
”焦氏一句句听见，邻家发作，只得住口，喝月英推上大门，自去揩抹血污，依旧打发月英出去求乞。
yù yīng kū le yī huí rěn zhe téng tòng yuán rù lǐ biān qù zuò zhēn zhǐ
玉英哭了一回，忍着疼痛，原入里边去做针指。
nà jiāo shì hèn shēng bù jué
那焦氏恨声不绝。
dào le wǎn jiān tūn shēng yǐn qì xiǎng dào rén shēng bǎi suì zǒng zhǐ yī sǐ hé kǔ shòu nèn bān chǐ rǔ dǎ mà
到了晚间，吞声饮泣，想道：“人生百岁，总只一死，何苦受恁般耻辱打骂。
děng zhì jiāo shì shú shuì qiāo qiāo chōu shēn qǐ lái chě xià jiǎo dài xuán liáng gāo guà
”等至焦氏熟睡，悄悄抽身起来，扯下脚带，悬梁高挂。
yě shì mìng bù gāi jué
也是命不该绝。
zhè dào kuī le wǎn mǔ bù qù liào lǐ tā shēn shàng mò shuō yī shān lán lǚ zhǐ zhè jiǎo dài bù zhī chán guò le jǐ gè nián tóu bù lǚ suī lián méi yǒu jīn gǔ
这到亏了晚母不去料理他身上，莫说衣衫褴褛，只这脚带不知缠过了几个年头，布缕虽连，没有筋骨。
yī yòng lì jiù duàn le
一用力，就断了。
gāng gāng shàng diào pū tōng de diē xià dì lái
刚刚上吊，扑通的跌下地来。
jīng jué yuè yīng shēn biān bú jiàn le ā jiě qíng zhī bì zǒu zhè tiáo sǐ lù jiào shēng bù hǎo le
惊觉月英，身边不见了阿姐，情知必走这条死路，叫声：“不好了。
jí tiào qǐ shēn jiù xǐng zhuàn lái
”急跳起身，救醒转来。
wū zì wū wū ér kū
兀自呜呜而哭。
nà jiāo shì yě bù qǐ shēn fǎn mà dào zhè jiàn rén
那焦氏也不起身，反骂道：“这贱人。
nǐ bǎ sǐ lái zhà wǒ me
你把死来诈我么？
qiě dào míng rì yǔ nǐ lǐ huì
且到明日与你理会。
zhì cì zǎo fēn fù yuè yīng zài jiā kān shǒu jiào yà nú yǐn zháo dào jiāo róng jiā lǐ jiāng zuó rì lín jiā shuō huà bìng yè lái yù yīng shàng diào shì shuō yǔ
至次早，分付月英在家看守，教亚奴引着到焦榕家里，将昨日邻家说话，并夜来玉英上吊事说与。
yòu dào tǎng rán sǐ le fǎn lái lián lěi zhe nǐ
又道：“倘然死了，反来连累着你。
bù rú xiān sòng dào guān chú le zhè huò gēn ba
不如先送到官，除了这祸根罢。
jiāo róng dào yào bǎi bù tā yě bù nán
”焦榕道：“要摆布他也不难。
nà jǐn yī wèi táng shàng xī nián céng tì tā dǎ gàn yǔ wǒ jí shì xiāng qì
那锦衣卫堂上，昔年曾替他打干，与我极是相契。
nǐ jiā yòu shì wèi jí jìng sòng tā dào zhè gè yá mén shuí gè gǎn lái fàng pì
你家又是卫籍，竟送他到这个衙门，谁个敢来放屁。
jiāo shì dà xǐ biàn jiào jiāo róng yāng rén xiě xià zhuàng cí shuō yù yīng jiān yín wǔ nì jiāng nà liǎng shǒu shī zuò gè zhí zhèng yī qí zhì jǐn yī wèi yá mén qián
焦氏大喜，便教焦榕央人写下状词，说玉英奸淫忤逆，将那两首诗做个执证，一齐至锦衣卫衙门前。
jiāo róng yǔ yá mén zhōng rén dōu shì sī shú de xiān yāng jìn qù dào zhī qí yì
焦榕与衙门中人，都是厮熟的，先央进去道知其意。
shǎo qǐng shēng táng zhǔn le jiāo shì zhuàng cí chà sì gè xiào wèi qián qù jū ná yù yīng dào lái
少顷升堂，准了焦氏状词，差四个校尉前去，拘拿玉英到来。
nà wèn guān tīng le yī miàn zhī cí bù lùn qū zhí biàn dòng xíng jù
那问官听了一面之词，不论曲直，便动刑具。
yù yīng zài sān shé biàn nà lǐ kěn tīng
玉英再三折辩，那里肯听。
kě lián shòu xíng bù guò zhǐ de qū zhāo nǐ chéng guǎ zuì fā xià yù zhōng
可怜受刑不过，只得屈招，拟成剐罪，发下狱中。
liǎng gè jìn zǐ fú chū yá mén zhèng yù yuè yīng mèi zǐ
两个禁子扶出衙门，正遇月英妹子。
yuán lái yuè yīng jiàn xiào wèi ná qù ā jiě xià de hún fēi pò sàn jí máng suǒ shàng mén ér suí hòu gēn lái dǎ tàn
元来月英见校尉拿去阿姐，吓得魂飞魄散，急忙锁上门儿，随后跟来打探。
wàng jiàn jìn zǐ fú jiā chū lái biàn zuān xiàng qián bào zhù fàng shēng dà kū páng biān zhuǎn guò jiāo shì yī bǎ chě kāi dào nǐ zhè xiǎo jiàn rén jiā lǐ yě bù gù le lái cǐ zuò shèn
望见禁子扶挟出来，便钻向前抱住，放声大哭，旁边转过焦氏，一把扯开道：“你这小贱人，家里也不顾了，来此做甚。
yuè yīng jiàn le jiāo shì yóu rú lǎo shǔ jiàn māo dǎn sàng xīn jīng bù gǎn bù gēn zhe tā zǒu
月英见了焦氏，犹如老鼠见猫，胆丧心惊，不敢不跟着他走。
dào jiā yòu dǎ gōu bàn sǐ hèn dào nǐ xià cì ruò yòu sī dì qù kàn le zhè jiàn rén chá fǎng zhuó shí jiān è yě sòng nǐ dào zhè suǒ zài qù
到家又打勾半死，恨道：“你下次若又私地去看了这贱人，查访着实，奸歹也送你到这所在去。
yuè yīng kǒu suī dā yìng zhōng shì tóng bāo qíng fèn gē shè bù xià
”月英口虽答应，终是同胞情分，割舍不下。
guò le liǎng sān rì duō qiú qǐ de jǐ shí wén qián qiāo dì chì dào jiān mén kǒu lái tàn wàng bù tí
过了两三日，多求乞得几十文钱，悄地踅到监门口，来探望不题。
zài shuō yù yīng xià dào yù zhōng nà jìn zǐ tóu jiàn tā shēng dé biāo zhì huái gè bù liáng zhī niàn jiǎ cí bēi zhào gù tā zhù zài yí gè hǎo fáng tóu yòu jiāng xiē yǐn shí tiáo yǎng
再说玉英下到狱中，那禁子头见他生得标致，怀个不良之念，假慈悲，照顾他，住在一个好房头，又将些饮食调养。
yù yīng rèn zuò hǎo rén gǎn jī bù jīng dīng zhǔ tā yǒu gè mèi zǐ yuè yīng dìng rán lái kàn qiān wàn fàng tā jìn lái xiāng jiàn yī miàn
玉英认做好人，感激不荆叮嘱他：“有个妹子月英，定然来看，千万放他进来，相见一面。
nà jìn zǐ jǐn jǐn jì zài xīn shàng
”那禁子紧紧记在心上。
zhì dì sì rì wǔ hòu yuè yīng dào jiān mén kǒu dào chū xìng míng nà jìn zǐ liú shuǐ kāi mén yǐn jiàn yù yīng
至第四日午后，月英到监门口道出姓名，那禁子流水开门引见玉英。
liǎng xià bēi hào zì bù bì shuō
两下悲号，自不必说。
jiàn zhì tiān wǎn zhǐ de fēn bié
渐至天晚，只得分别。
zì cǐ yuè yīng bù shí jìn jiān kàn qū
自此月英不时进监看觑。
bù zài huà xià
不在话下。
qiě shuō nà jìn zǐ tān ài yù yīng róng mào mián sī mèng xiǎng yào qù jiān tā
且说那禁子贪爱玉英容貌，眠思梦想，要去奸他。
yī lái ěr mù zhòng duō wú chǔ xià shǒu
一来耳目众多，无处下手；
èr zé kǒng yù yīng bù cóng hǎn jiào qǐ lái huài le hǎo shì
二则恐玉英不从，喊叫起来，坏了好事。
tí kōng jiù zǒu qù shuō zhǎng wèn duǎn bǎ jǐ jù fēng huà liáo bō
提空就走去说长问短，把几句风话撩拨。
yù yīng shì cōng míng nǚ zǐ jiàn huà r shuō de qī qiao yǐ míng bái shì gè bù liáng zhī rén liú xīn dī fáng biàn bù shí fēn zhāo jià
玉英是聪明女子，见话儿说得蹊跷，已明白是个不良之人，留心提防，便不十分招架。
yī rì zhèng zài kǎn shàng mèn zuò hū jiàn nà jìn zǐ qīng shǒu qīng jiǎo zǒu lái dī shēng yǎ qì xiào xī xī de shuō dào xiǎo niáng zǐ kě xiǎo de wǒ yī xiàng zhào gù nǐ de yì sī me
一日，正在槛上闷坐，忽见那禁子轻手轻脚走来，低声哑气，笑嘻嘻的说道：“小娘子可晓得我一向照顾你的意思么？
yù yīng zhī qí lái yì jí lì qǐ shēn dào nú jiā bù xiǎo de shì shèn yì sī
”玉英知其来意，即立起身道：“奴家不晓得是甚意思。
nà jìn zǐ yòu xiào dào xiǎo niáng zǐ shì gè líng lì rén nán dào bù xiǎo de
”那禁子又笑道：“小娘子是个伶俐人，难道不晓得？
biàn xiàng qián lǒu bào
便向前搂抱。
yù yīng zhe le jí luàn hǎn shā rén
玉英着了急，乱喊“杀人。
nà jìn zǐ jiàn bú shì huà tóu jí máng zhuǎn shēn kǒu nèi shuō dào nǐ bù cóng wǒ me
”那禁子见不是话头，急忙转身，口内说道：“你不从我么？
jīn wǎn jiù yǔ nǐ gè là shǒu
今晚就与你个辣手。
yù yīng tīng le zhè huà chuí xiōng diē jiǎo de hào kū jīng de jiān zhōng rén jù lái guān kàn
”玉英听了这话，捶胸跌脚的号哭，惊得监中人俱来观看。
yù yīng jiāng nà jìn zǐ tiáo xì qíng yóu gào sù zhòng rén
玉英将那禁子调戏情由，告诉众人。
nèi zhōng yǒu jǐ gè bào bù píng de jiào guò nà jìn zǐ shuō dào nǐ qiáng jiān fàn fù yě yǒu lǎo dà de zuì míng
内中有几个抱不平的，叫过那禁子说道：“你强奸犯妇，也有老大的罪名。
jīn hòu yī jiù zhào gù tā wàn shì gān xiū
今后依旧照顾他，万事干休；
tǎng yǒu xiē r chā cuò wǒ zhòng rén lián míng chū shǒu dàn píng nǐ qù jì jiào
倘有些儿差错，我众人连名出首，但凭你去计较。
nà jìn zǐ qíng kuī lǐ xū mǎn kǒu yìng chéng péi gào bú shì xià cì zài bù gǎn qù rě tā
”那禁子情亏理虚，满口应承，陪告不是：“下次再不敢去惹他。
zhèng shì yáng ròu mán tou méi de chī kōng jiào rě dé yī shēn yáng
”正是：羊肉馒头没得吃，空教惹得一身羏。
yù yīng zài yù bú jiàn yòu jīng liǎng yuè yǒu yú yǐ shì liù yuè chū xún
玉英在狱不见又经两月有余，已是六月初旬。
yuán lái měi suì xià jiān zài cháo tíng lì yǒu kuān xù zhī diǎn chà tài jiàn shěn lù gè yá mén wèi jīng fā luò zhī shì
元来每岁夏间，在朝廷例有宽恤之典，差太监审录各衙门未经发落之事。
fán shì wǎng rén yuān xǔ zhū rén chén zòu
凡事枉人冤，许诸人陈奏。
bǐ jí liù yuè chū xún yù yīng wén de zhè gè xiāo xī xiǎng qǐ yī jiā gǔ ròu jù bèi jiāo shì xiàn hài cǐ fān ruò bù shēn yuān zài wú zhāo xuě zhī rì yǐ
比及六月初旬，玉英闻得这个消息，想起一家骨肉，俱被焦氏陷害，此番若不伸冤，再无昭雪之日矣。
suì cǎo qǐ biàn yuān zòu zhāng jiāng hé jiā shòu yuān shǐ mò xì xì xiáng shù
遂草起辨冤奏章，将合家受冤始末，细细详述。
jiào yuè yīng jī zòu qí lüè yún chén wén xiān zhèng yǒu yún wǔ xíng bù xiào wèi xiān sì dé yǐ wú yì wèi chǐ
教月英赍奏，其略云：臣闻先正有云：五刑不孝为先，四德以无义为耻。
gù dòu shì tóu yá yún huá zhuì jǐng
故窦氏投崖，云华坠井。
shì jiē bì mìng yú gāng cháng liú fāng yú hòu shì yě
是皆毕命于纲常，流芳于后世也。
chén fù jǐn yī wèi qiān hù li xióng xiān qǔ chén mǔ shēng chén zǐ mèi sān rén jí dì li chéng zǔ
臣父锦衣卫千户李雄，先娶臣母，生臣姊妹三人，及弟李承祖。
bù xìng sàng mǔ zhī rì chén děng jù zài hái tí
不幸丧母之日，臣等俱在孩提。
fù měi jiàn lián réng qǔ jì mǔ jiāo shì fǔ yǎng
父每见怜，仍娶继母焦氏抚养。
chén fù yú zhèng dé shí sì nián qī yuè shí sì rì zhēng shǎn xī fǎn zéi zhèn wáng
臣父于正德十四年七月十四日征陕西反贼阵亡。
tiān huò chén jiā liú yí rì shén
天祸臣家，流移日甚。
chén nián shí liù wèi huò jié lí
臣年十六，未获结缡。
zǐ mèi líng dīng jié wú yī hé
姊妹伶仃，孑无依荷。
biāo méi yǐ guò hóng yè wú píng
标梅已过，红叶无凭。
cháng yǒu sòng chūn shī yī jué yún yún yòu yǒu bié yàn shī yī jué yún yún
尝有《送春诗》一绝云云，又有《别燕诗》一绝云云。
shì jiē yǒu gǎn ér yán qíng fēi dé yǐ
是皆有感而言，情非得已。
nài mǔ shì bù chá chén zhōng yí wéi wài yù bī jiù jiāo róng ná sòng jǐn yī wèi wū chén jiān yín bù xiào děng qíng
奈母氏不察臣衷，疑为外遇，逼舅焦榕，拿送锦衣卫，诬臣奸淫不孝等情。
wèn guān mèi chén shì lǐ zuò chén jí xíng
问官昧臣事理，坐臣极刑。
chén nǚ liú nán biàn fǔ shǒu tīng cóng
臣女流难辨，俯首听从。
gài bù gǎn nì jì mǔ zhī qíng yǐ zhòng bù xiào zhī zuì yě
盖不敢逆继母之情，以重不孝之罪也。
ěr méng shèng ēn rè shěn fán shì wǎng rén yuān xǔ zhū rén chén zòu
迩蒙圣恩热审，凡事枉人冤，许诸人陈奏。
qīn cǐ qīn zūn
钦此钦遵。
gù bù dé bù shēng lè shēng zhī xīn yǐ jì chāo tuō
故不得不生乐生之心，以冀超脱。
chén fù běn wǔ rén pō zhī diǎn jí
臣父本武人，颇知典籍。
chén suī qiè fù xìng lǐng yí jiào
臣虽妾妇，幸领遗教。
chén jì mǔ nián èr shí yǒu dì yà nú shēng fāng zhōu suì
臣继母年二十，有弟亚奴，生方周岁。
mǔ tú qīn r yīn xí gù dāng fù fāng sǐ zhī shí jì lìng chén dì li chéng zǔ shí suì hái ér qīn wǎng zhàn chǎng xún fù yí gǔ xiàn zhī sǐ dì yǐ tú jǐ sī
母图亲儿荫袭，故当父方死之时，计令臣弟李承祖十岁孩儿，亲往战场，寻父遗骨，陷之死地，以图己私。
xìng lài tiān yòu fù líng bào gǔ yǐ guī
幸赖天佑父灵，抱骨以归。
qián jì bù chéng réng jiāng chén dì dú yào shēn sǐ zhī jiě qì mái
前计不成，仍将臣弟毒药身死，支解弃埋。
yòu jiāng chén mèi lǐ táo yīng mài wéi rén bì li yuè yīng píng qù yī shí yán jiē chāo huà
又将臣妹李桃英卖为人婢，李月英屏去衣食，沿街抄化。
jīn jiāng chén wū xiàn qián qíng
今将臣诬陷前情。
chén shè yǒu bù cái sì lín hé bù jiū jǔ
臣设有不才，四邻何不纠举？
yòu bù céng jīng huò mǒu rén zhǐ píng shù jù zhī shī xún fēng zhuō yǐng yǐ xiàn chén zuì
又不曾经获某人，只凭数句之诗，寻风捉影，以陷臣罪。
chén zhī sǐ gù dāng yǐ
臣之死，固当矣。
shí suì zhī dì yǒu hé zuì hu
十岁之弟，有何罪乎？
shù suì zhī mèi yǒu hé gū hu
数岁之妹，有何辜乎？
chén mǔ zhī guò chén bù gǎn yán
臣母之过，臣不敢言。
kǎi fēng yǒu shī chén dāng zì zé
《凯风》有诗，臣当自责。
chén sǐ bù zú xī kǒng tiān xià hòu shì zhī wèi jì mǔ zhě dé yǐ sì qí jiān dù ér wú jì yě
臣死不足惜，恐天下后世之为继母者，得以肆其奸妒而无忌也。
fú wàng bì xià fǔ chá chén xīn jiāng chén suǒ zòu fù zhū yǒu sī
伏望陛下俯察臣心，将臣所奏付诸有司。
xiān jiāng chén sù zhǎn yǐ kuài mǔ shì zhī xīn
先将臣速斩，以快母氏之心。
cì jiāng chén shī wěi kān yǒu wú shì qíng
次将臣诗委勘，有无事情。
tuī xiáng chén mǔ zhī xīn jǐn zài bù yán zhī biǎo
推详臣母之心，尽在不言之表。
zé chén zhī shēng píng huò xuě ér chén fù zhī líng yì yǒu gǎn yú dì xià yǐ
则臣之生平获雪，而臣父之灵亦有感于地下矣。
zhè yī piān zhāng shū zòu shàng tiān zǐ zhòng tóng qīn zhào lián qí yuān yì dǎo xià shèng zhǐ zhe sān fǎ sī yán jiā jū shěn
这一篇章疏奏上，天子重瞳亲照，怜其冤抑，倒下圣旨，着三法司严加鞠审。
sān fǎ sī guān bù gǎn dài màn huì tóng jū dào yī gān rén fàn lián táo yīng yě huàn zhì dāng táng zhú yī xì wèn
三法司官不敢怠慢，会同拘到一干人犯，连桃英也唤至当堂，逐一细问。
jiāo shì jiāo róng chū shí dǐ lài dòng qǐ xíng fǎ fāng cái tǔ lù zhēn qíng yǔ yù yīng suǒ zòu wú yì
焦氏、焦榕初时抵赖，动起刑法，方才吐露真情，与玉英所奏无异。
kān de jiāo shì pàn fū shā zi nì lǐ luàn lún yǔ wú gù shā zǐ sūn qīng lǜ bù tóng yi jiā zhòng xíng yǐ wéi jì mǔ zhī jiè
勘得焦氏叛夫杀子，逆理乱伦，与无故杀子孙轻律不同，宜加重刑，以为继母之戒。
jiāo róng tōng tóng móu mìng yì yīng dǐ cháng
焦榕通同谋命，亦应抵偿。
yù yīng yuè yīng yà nú fā luò níng jiā
玉英、月英、亚奴发落宁家。
yòu lìng biàn mài jiāo róng jiā chǎn shú huí táo yīng
又令变卖焦榕家产，赎回桃英。
fù běn zòu wén qǐng zhǐ
覆本奏闻，请旨。
shèng tiān zǐ nù qí xiōng è lián yà nú jù chì jí rì chǔ zhǎn
圣天子怒其凶恶，连亚奴俱敕即日处斩。
yù yīng yòu shàng shū kěn yán yà nú shàng zài qiǎng bǎo wú suǒ zhī shí
玉英又上疏恳言：“亚奴尚在襁褓，无所知识。
qiě xì lǐ shì yī xiàn bù jué zhī sì qǐ cì jīn yòu
且系李氏一线不绝之嗣，乞赐矜宥。
tiān zǐ zhǔn qí suǒ zòu zhào xià xíng bù zhǐ jiāng jiāo róng jiāo shì èr rén bǎng fù fǎ chǎng jí rì shuāng shuāng shòu xíng
”天子准其所奏，诏下刑部，止将焦榕、焦氏二人绑付法场，即日双双受刑。
yà nú zhōng shēn bù xǔ xí zhí
亚奴终身不许袭职。
lìng zé dí zhī cì fáng chéng yīn yǐ jì li xióng zhī sì
另择嫡枝次房承荫，以继李雄之嗣。
yù yīng yuè yīng táo yīng jù zé shì rén pèi jià
玉英、月英、桃英俱择士人配嫁。
zhì jīn liè nǚ zhuàn zhōng zài yǒu li yù yīng biàn yuān zòu běn yòu wèi zàn yún lǐ shì yù yīng fù sǐ jiā qīng
至今《列女传》中载有李玉英辨冤奏本，又为赞云：李氏玉英，父死家倾。
sòng chūn bié yàn mǔ yí wài qíng
《送春》《别燕》，母疑外情。
zhì zhī zhòng yù xiǎn luō fēi xíng
置之重狱，险罗非刑。
chén qíng yī shū yuān zhì shǐ míng
陈情一疏，冤滞始明。
hòu rén yòu yǒu shī tàn yún
后人又有诗叹云：
mèi xīn wǎn mǔ qū rú gōu zhǐ wèi qīn r qǐ dú móu
昧心晚母曲如钩，只为亲儿起毒谋。
jiǎ ráo xuè huà xī jiāng shuǐ nán xǐ huáng quán yī duàn xiū
假饶血化西江水，难洗黄泉一段羞。