qiáo tài shǒu luàn diǎn yuān yāng pǔ
乔太守乱点鸳鸯谱
zì gǔ yīn yuán tiān dìng bù yóu rén lì móu qiú
自古姻缘天定，不由人力谋求。
yǒu yuán qiān lǐ yě xiāng tóu duì miàn wú yuán bù ǒu
有缘千里也相投，对面无缘不偶。
xiān jìng táo huā chū shuǐ gōng zhōng hóng yè chuán gōu
仙境桃花出水，宫中红叶传沟。
sān shēng bù shàng zhù fēng liú hé yòng bīng rén kāi kǒu
三生簿上注风流，何用冰人开口。
zhè shǒu xī jiāng yuè cí dà dǐ shuō rén de hūn yīn nǎi qián shēng zhù dìng fēi rén lì kě yǐ miǎn qiǎng
这首《西江月》词，大抵说人的婚姻，乃前生注定，非人力可以勉强。
jīn rì tīng zài xià shuō yī zhuāng yì wài yīn yuán de gù shì huàn zuò qiáo tài shǒu luàn diǎn yuān yāng pǔ
今日听在下说一桩意外姻缘的故事，唤做“乔太守乱点鸳鸯谱”。
zhè gù shì chū zài nà gè cháo dài
这故事出在那个朝代？
hé chǔ dì fāng
何处地方？
nà gù shì chū zài dà sòng jǐng yòu nián jiān háng zhōu fǔ yǒu yī rén xìng liú míng bǐng yì shì gè yī jiā chū shēn
那故事出在大宋景祐年间，杭州府有一人姓刘，名秉义，是个医家出身。
mā ma tán shì shēng de duì ér nǚ
妈妈谈氏，生得—对儿女。
ér zi huàn zuò liú pú nián dāng ruò guàn yī biǎo fēi sú yǐ pìn xià sūn guǎ fù de nǚ ér zhū yí wèi qī
儿子唤做刘璞，年当弱冠，一表非俗，已聘下孙寡妇的女儿珠姨为妻。
nà liú pú zì yòu gōng shū xué yè yǐ jiù
那刘璞自幼攻书，学业已就。
dào shí liù suì shàng liú bǐng yì yù lìng tā qì le shū běn xí xué yī yè
到十六岁上，刘秉义欲令他弃了书本，习学医业。
liú pú lì zhì dà jiù bù kěn gǎi yè bù zài huà xià
刘璞立志大就，不肯改业，不在话下。
nǚ ér xiǎo míng huì niang nián fāng yī shí wǔ suì yǐ shòu le lín jìn kāi shēng yào pù péi jiǔ lǎo jiā zhī pìn nà huì niang shēng de zī róng yàn lì yì tài yāo ráo fēi cháng biāo zhì
女儿小名慧娘，年方一十五岁，已受了邻近开生药铺裴九老家之聘、那慧娘生得姿容艳丽，意态妖娆，非常标致。
zěn jiàn de
怎见得？
dàn jiàn
但见：
é méi dài xiù fèng yǎn hán qíng yāo rú ruò liǔ yíng fēng miàn shì jiāo huā fú shuǐ
蛾眉带秀，凤眼含情，腰如弱柳迎风，面似娇花拂水。
tǐ tài qīng yíng hàn jiā fēi yàn tóng chēng
体态轻盈，汉家飞燕同称；
xìng gé fēng liú wú guó xī shī bìng měi
性格风流，吴国西施并美。
ruǐ gōng xiān zǐ zhé rén jiān yuè diàn cháng é lín xià jiè
蕊宫仙子谪人间，月殿嫦娥临下界。
bù tí huì niang mào měi
不题慧娘貌美。
rì shuō liú gōng jiàn ér zi zhǎng dà tóng mā ma shāng yì yào yǔ tā wán qīn
日说刘公见儿子长大，同妈妈商议，要与他完亲。
fāng dài jiào méi rén dào sūn jiā qù shuō qià hǎo péi jiǔ lǎo yě jiào méi rén lái shuō yào qǔ huì niang
方待教媒人到孙家去说，恰好裴九老也教媒人来说，要娶慧娘。
liú gōng duì méi rén dào duō duō shàng fù péi qìng jia xiǎo nǚ nián jì shàng yòu yī xiē zhuāng lián wèi bèi
刘公对媒人道：“多多上覆裴亲家，小女年纪尚幼，一些妆奁未备。
xū zài guò jǐ shí dài xiǎo ér wán yīn guò le fāng jí xiǎo nǚ zhī shì
须再过几时，待小儿完姻过了，方及小女之事。
mù xià duàn rán bù néng cóng mìng
目下断然不能从命！
méi rén dé le yán yǔ huí fù péi jiā
”媒人得了言语，回复裴家。
nà péi jiǔ lǎo yīn shì lǎo nián de zi ài xī rú zhēn bǎo bān hèn bù néng fēng chuī de dà zǎo xiē r yǔ tā bì le yīn shì shēng nán yù nǚ
那裴九老因是老年得子，爱惜如珍宝—般，恨不能风吹得大，早些儿与他毕了姻事，生男育女。
jīn rì jiàn liú gōng tuī tuō hǎo shēng bù xǐ
今日见刘公推托，好生不喜。
yòu yāng méi rén dào liú jiā shuō dào lìng ài jīn nián yī shí wǔ suì yě bù suàn tài xiǎo le
又央媒人到刘家说道：“令爱今年一十五岁，也不算太小了。
dào wǒ jiā lái shí jí rú nǚ ér yì bān kàn dài jué bù nán wéi
到我家来时，即如女儿一般看待，决不难为。
jiù shì zhuāng lián hòu bó dàn píng qìng jia bìng bù jì lùn
就是妆奁厚薄，但凭亲家，并不计论。
wàn wàng qìng jia qǔ yǔn zé gè
万望亲家曲允则个。
liú gōng lì yì xiān yào yǔ r wán qīn rán hòu jià nǚ
”刘公立意先要与儿完亲，然后嫁女。
méi rén wǎng fǎn le jǐ cì zhōng shì bù yǔn
媒人往返了几次，终是不允。
péi jiǔ lǎo wú nài zhǐ de rěn nài
裴九老无奈，只得忍耐。
dāng shí ruò shì liú gōng yǔn le què bù xǐng hǎo xiē shì tǐ
当时若是刘公允了，却不省好些事体。
zhǐ yīn zhí yì bù cóng dào hòu shēng chū yī duàn xīn wén chuán shuō zhì jīn
只因执意不从，到后生出一段新闻，传说至今。
zhèng shì zhǐ yīn yī zhāo cuò mǎn pán jù shì kōng
正是：只因一着错，满盘俱是空。
què shuō liú gōng huí tuō le péi jiā yāng méi rén zhāng liù sǎo dào sūn jiā qù shuō ér zi de yīn shì
却说刘公回脱了裴家，央媒人张六嫂到孙家去说儿子的姻事。
yuán lái sūn guǎ fù mǔ jiā xìng hú jià de zhàng fū sūn héng yuán shì jiù jiā zǐ dì
原来孙寡妇母家姓胡，嫁的丈夫孙恒，原是旧家子弟。
zì shí liù suì zuò qīn shí qī suì jiù shēng xià yí gè nǚ ér huàn míng zhū yí
自十六岁做亲，十七岁就生下一个女儿，唤名珠姨。
cái gé yī suì yòu shēng gè ér zi qǔ míng sūn rùn xiǎo zì yù láng
才隔一岁，又生个儿子取名孙润，小字玉郎。
liǎng gè ér nǚ fāng zài qiǎng bǎo zhōng sūn héng jiù wáng guò le
两个儿女，方在襁褓中，孙恒就亡过了。
kuī sūn guǎ fù yǒu xiē jié qì tóng zhe yǎng niáng
亏孙寡妇有些节气，同着养娘。
shǒu zhè liǎng gè ér nǚ bù kěn gǎi jià yīn cǐ rén dōu huàn tā shì sūn guǎ fù
守这两个儿女、不肯改嫁，因此人都唤他是孙寡妇。
guāng yīn xùn sù liǎng gè ér nǚ jiàn jiàn cháng chéng
光阴迅速，两个儿女，渐渐长成。
zhū yí biàn xǔ le liú jiā yù láng cóng xiǎo pìn dìng shàn dān qīng xú yā de nǚ ér wén gē wèi fù
珠姨便许了刘家，玉郎从小聘定善丹青徐雅的女儿文哥为妇。
nà zhū yí yù láng dōu shēng de bān měi mào jiù rú liáng yù niǎn chéng bái fěn tuán jiù yì bān
那珠姨、玉郎都生得—般美貌，就如良玉碾成，白粉团就一般。
jiā tiān zī xìng cōng míng nán shàn dú shū nǚ gōng zhēn zhǐ
加添资性聪明，男善读书，女工针指。
hái yǒu yī jiàn bù dàn cái mào shuāng měi qiě yòu xiào tì jiān quán
还有一件，不但才貌双美，且又孝悌兼全。
xián huà xiū tí
闲话休题。
qiě shuō zhāng liù sǎo dào sūn jiā chuán dá liú gōng zhī yì yào zé jí rì qǔ xiǎo niáng zǐ guò mén
且说张六嫂到孙家传达刘公之意，要择吉日娶小娘子过门。
sūn guǎ fù mǔ zǐ xiāng yī mǎn yì yù yào zài tíng jǐ shí yīn xiǎng nán hūn nǚ jià nǎi shì dà shì zhǐ de yìng chéng
孙寡妇母子相依，满意欲要再停几时，因想男婚女嫁，乃是大事，只得应承。
duì zhāng liù sǎo dào shàng fù qīn wēng qīn mǔ wǒ jiā shì gū ér guǎ fù méi shén dà zhuāng lián jià sòng bù guò suí cháng cū bù yī shang fán shì bú yào jiàn zé
对张六嫂道：“上覆亲翁亲母，我家是孤儿寡妇，没甚大妆奁嫁送，不过随常粗布衣裳，凡事不要见责。
zhāng liù sǎo fù le liú gōng
”张六嫂覆了刘公。
liú gōng bèi le bā hé gēng guǒ lǐ wù bìng jí qī sòng dào sūn jiā
刘公备了八盒羹果礼物并吉期送到孙家。
sūn guǎ fù shòu le jí qī máng máng de zhì bàn chū jià dōng xī
孙寡妇受了吉期，忙忙的制办出嫁东西。
kàn kàn rì zi yǐ jìn mǔ zǐ bù rěn xiāng lí zhōng rì tí tí kū kū
看看日子已近，母子不忍相离，终日啼啼哭哭。
shuí xiǎng liú pú yīn mào fēng zhī hòu chū hàn xū le biàn wéi hán zhèng rén shì bù xǐng shí fēn wēi dǔ
谁想刘璞因冒风之后，出汗虚了，变为寒症，人事不省，十分危笃。
chī de yào jiù rú po zài shí shàng yī háo méi yòng
吃的药就如泼在石上，一毫没用。
qiú shén wèn bǔ jù shuō wú jiù
求神问卜俱说无救。
xià de liú gōng fū qī hún pò dōu sàng shǒu zài chuáng biān tūn shēng duì qì
吓得刘公夫妻魂魄都丧，守在床边，吞声对泣。
liú gōng yǔ mā ma shāng liáng dào hái ér bìng shì nèn yàng chén zhòng liào bì zuò qīn bù dé
刘公与妈妈商量道：“孩儿病势恁样沉重，料必做亲不得。
bù rú qiě huí le sūn jiā děng dài bìng quán zài zé rì ba
不如且回了孙家，等待病痊，再择日罢。
liú mā ma dào lǎo guān ér nǐ xǔ duō nián jì le zhè yàng shì nán dào hái bù xiǎo de
”刘妈妈道：“老官儿，你许多年纪了，这样事难道还不晓得？
dà fán bìng rén shì xiōng de xǐ shì yī chōng jiù hǎo le
大凡病人势凶，得喜事一冲就好了。
wèi zēng shuō qǐ de hái yào qù xiāng qiú
未曾说起的还要去相求。
rú jīn xiàn chéng shì tǐ zěn me fǎn yào huí tā
如今现成事体，怎么反要回他！
liú gōng dào wǒ kàn hái ér bìng tǐ xiōng duō jí shǎo
”刘公道：“我看孩儿病体，凶多吉少。
ruò qǔ lái jiā chōng de hǎo shí cǐ shì wàn qiān zhī xǐ bù bì jiǎng le tǎng huò bù hǎo kě bù hài le rén jiā zǐ nǚ yǒu gè wǎn jià de míng tóu
若娶来家冲得好时，此是万千之喜，不必讲了，倘或不好，可不害了人家子女，有个晚嫁的名头？
liú mā ma dào lǎo guān nǐ dàn gù le bié rén què bù gù zì jǐ
”刘妈妈道：“老官，你但顾了别人，却不顾自己。
nǐ wǒ fèi le xǔ duō xīn jī dìng dé yī fáng xí fù
你我费了许多心机，定得一房媳妇。
shéi zhī hái ér mìng bó lín zuò qīn què yòu huàn bìng qǐ lái
谁知孩儿命薄，临做亲却又患病起来。
jīn ruò huí le sūn jiā hái ér wú shì bù xiāo shuō qǐ
今若回了孙家，孩儿无事，不消说起。
wàn yī yǒu xiē shān gāo shuǐ dī yǒu shèn bǎ bì nà yuán pìn hái yī bàn yě suàn shì tā men zhōng hòu le
万一有些山高水低，有甚把臂，那原聘还一半，也算是他们忠厚了。
què bú shì rén cái liǎng shī
却不是人财两失！
liú gōng dào yī nǐ biàn zěn yàng
”刘公道：“依你便怎样？
liú mā ma dào
”刘妈妈道；
yī zhe wǒ fēn fù le zhāng liù sǎo bú yào tí qǐ hái ér yǒu bìng jìng qǔ lái jiā jiù rú yǎng xí fù yì bān
“依着我，分付了张六嫂，不要题起孩儿有病，竟娶来家，就如养媳妇一般。
ruò hái ér bìng hǎo lìng zé jí jié qīn
若孩儿病好，另择吉结亲。
tǎng rán bù qǐ xí fù zhuǎn jià shí wǒ jiā yuán pìn bìng gè xiàng shǐ fèi shào bù dé bān zú le fàng tā chū mén què bú shì gè wàn quán zhī cè
倘然不起，媳妇转嫁时，我家原聘并各项使费，少不得班足了，放他出门，却不是个万全之策！
liú gōng ěr duǒ yuán shì mián huā zuò de jiù yī zhe lǎo pó máng qù dīng zhǔ zhāng liù sǎo bú yào xiè lòu
”刘公耳朵原是棉花做的，就依着老婆，忙去叮嘱张六嫂不要泄漏。
zì gǔ dào ruò yào bù zhī chú fēi mò wèi
自古道，若要不知，除非莫为。
liú gōng biàn mán zhe sūn jiā nǎ zhī tā jǐn jiàn bì de lín jiā xìng li míng róng céng zài rén jiā guǎn guò jiě kù rén dōu jiào zuò li dōu guǎn
刘公便瞒着孙家，那知他紧间壁的邻家姓李，名荣，曾在人家管过解库，人都叫做李都管。
wéi rén jí shì diāo zuān zhuān yī yào dǎ tīng rén jiā de xì shì xǐ tán lè dào
为人极是刁钻，专一要打听人家的细事，喜谈乐道。
yīn zuò zhǔ guǎn shí dé le xiē bù yì zhī cái shǒu zhōng yǒu qián suǒ jū yǔ liú jiā jī zhǐ xiāng lián yì yù qiáng mǎi liú gōng fáng zi liú gōng bù kěn wèi cǐ liǎng xià miàn hé yì bù hé ba bù néng liú jiā yǒu xiē shì gù xìng zāi lè huò
因做主管时，得了些不义之财，手中有钱，所居与刘家基址相连，意欲强买刘公房子，刘公不肯，为此两下面和意不和，巴不能刘家有些事故，幸灾乐祸。
xiǎo de liú pú yǒu bìng wēi jí mǎn xīn huān xǐ lián máng qù bào zhī sūn jiā
晓得刘璞有病危急，满心欢喜，连忙去报知孙家。
sūn guǎ fù tīng jiàn nǚ xù bìng xiōng kǒng fáng wù le nǚ ér jí shǐ yǎng niáng qù jiào zhāng liù sǎo lái wèn
孙寡妇听见女婿病凶，恐防误了女儿，即使养娘去叫张六嫂来问。
zhāng liù sǎo yù dài bù shuō kǒng pà liú pú yǒu biàn sūn guǎ fù hòu lái mán yuàn yù yào shuō le yòu pà liú jiā jiàn guài
张六嫂欲待不说，恐怕刘璞有变，孙寡妇后来埋怨，欲要说了，又怕刘家见怪。
shì zài liǎng nán yù yán yòu zhǐ
事在两难，欲言又止。
sūn guǎ fù jiàn tā bàn tūn bàn tǔ yuè fā pán wèn de jí le
孙寡妇见他半吞半吐，越发盘问得急了。
zhāng liù sǎo yǐn mán bù guò nǎi shuō ǒu rán shāng fēng yuán bú shì shí fēn dà bìng
张六嫂隐瞒不过，乃说：“偶然伤风，原不是十分大病。
jiāng xī dào zuò qīn shí liào bì yě hǎo le
将息到做亲时，料必也好了。
sūn guǎ fù dào wén de tā bìng shì shí fēn chén zhòng nǐ zěn shuō de zhè bān qīng yì
”孙寡妇道：“闻得他病势十分沉重，你怎说得这般轻易？
zhè shì bú shì dāng shuǎ de
这事不是当耍的。
wǒ shòu le qiān xīn wàn kǔ
我受了千辛万苦。
shǒu de zhè liǎng gè ér nǚ chéng rén rú zhēn bǎo yì bān
守得这两个儿女成人，如珍宝一般！
nǐ ruò hán hu zhuàn le wǒ nǚ ér shí shào bù dé hé nǐ xìng mìng xiāng bó nà shí bú yào jiàn guài
你若含糊赚了我女儿时，少不得和你性命相博，那时不要见怪。
yòu dào nǐ qù duì liú jiā shuō ruò guǒ rán bìng zhòng hé bù dài hǎo le lìng zhái rì zi
”又道：“你去对刘家说，若果然病重，何不待好了，另择日子。
zǒng shì ér nǚ nián jì shàng xiǎo hé bì nèn bān máng pò
总是儿女年纪尚小，何必恁般忙迫。
wèn míng bái le kuài lái huí bào yī shēng
问明白了，快来回报一声。
zhāng liù sǎo lǐng le yán yǔ fāng yù chū mén sūn guǎ fù yòu jiào zhuǎn dào
”张六嫂领了言语，方欲出门，孙寡妇又叫转道；
wǒ xiǎo de nǐ jué wú shí huà huí wǒ de wǒ lìng yǎng niáng tóng nǐ qù zǒu zāo biàn zhī duān dì
“我晓得你决无实话回我的，我令养娘同你去走遭，便知端的！
zhāng liù sǎo jiàn shuō jiào yǎng niang tóng qù xīn zhōng zháo máng dào bù xiāo de hǎo dǎi bù wù dà niáng zhī shì
”张六嫂见说教养娘同去，心中着忙道：“不消得，好歹不误大娘之事。
sūn guǎ fù nà lǐ kěn tīng jiào le yǎng niáng xiē yán yǔ gēn zhāng liù sǎo tóng qù
”孙寡妇那里肯听，教了养娘些言语，跟张六嫂同去。
zhāng liù sǎo tuī tuō bù dé zhǐ de tóng dào liú jiā
张六嫂推脱不得，只得同到刘家。
qià hǎo liú gōng zǒu chū mén lái zhāng liù sǎo qī yǎng niáng bù rèn de biàn dào xiǎo niáng zǐ shǎo dài děng wǒ wèn jù huà lái
恰好刘公走出门来，张六嫂欺养娘不认得，便道：“小娘子少待，等我问句话来。
jí zǒu shàng qián lā liú gōng dào yī biān jiāng sūn guǎ fù shì lái yán yǔ xì shuō
”急走上前，拉刘公到一边，将孙寡妇适来言语细说。
yòu dào tā yīn fàng xīn bù xià tè jiào yǎng niang tóng lái tǎo gè shí xìn què zěn de huí dá
又道：“他因放心不下，特教养娘同来讨个实信，却怎的回答？
liú gōng tīng jiàn yǎng niáng lái kàn shǒu zú wú cuò mán yuàn dào nǐ zěn bù zǔ dǎng zhù le
”刘公听见养娘来看，手足无措，埋怨道：“你怎不阻挡住了？
què yǔ tā tóng lái
却与他同来！
zhāng liù sǎo dào
”张六嫂道；
zài sān lán zǔ rú hé kěn tīng jiào wǒ yě mò nài hé
“再三拦阻，如何肯听，教我也没奈何。
rú jīn qiě liú tā jìn qù zuò le nǐ men zài qù cóng cháng jì jiào huí tā bú yào lián lěi wǒ hòu rì shòu qì
如今且留他进去坐了，你们再去从长计较回他，不要连累我后日受气。
shuō hái wèi bì yǎng niáng yǐ zǒu guò lái
”说还未毕．养娘已走过来。
zhāng liù sǎo jiù dào cǐ wèi biàn shì liú lǎo diē
张六嫂就道，“此位便是刘老爹。
yǎng niáng shēn shēn dào gè wàn fú
”养娘深深道个万福。
liú gōng hái le lǐ dào
刘公还了礼道；
xiǎo niáng zǐ qǐng lǐ miàn zuò
“小娘子请里面坐。
yī qí jìn le dà mén dào kè táng nèi
”一齐进了大门，到客堂内。
liú gōng dào liù sǎo nǐ péi xiǎo niáng zǐ zuò zhe dài wǒ jiào lǎo jīng chū lái
刘公道：“六嫂，你陪小娘子坐着，待我教老荆出来。
zhāng liù sǎo dào lǎo diē zì biàn
”张六嫂道：“老爹自便。
liú gōng jí jí zǒu dào lǐ miàn yī wú yī shí xué yú mā ma
”刘公急急走到里面，一五一十，学于妈妈。
yòu shuō rú jīn yǎng niáng zài wài zěn dì huí tā
又说：“如今养娘在外，怎地回他？
tǎng yào jìn lái tàn kàn hái ér què yòu rú hé yǎn shì
倘要进来探看孩儿，却又如何掩饰？
bù rú gǎi le rì zi ba
不如改了日子罢！
mā ma dào nǐ zhēn shì gè sǐ huò
”妈妈道：“你真是个死货！
tā shòu le wǒ jiā de pìn biàn shì wǒ jiā de rén le
他受了我家的聘，便是我家的人了。
pà tā zěn de
怕他怎的！
bú yào zháo máng zì yǒu dào lǐ
不要着忙，自有道理。
biàn jiào nǚ ér huì niang nǐ qù jiāng xīn fáng zhōng shōu shí zhěng qí liú sūn jiā fù nǚ chī diǎn xīn
”便教女儿慧娘：“你去将新房中收拾整齐，留孙家妇女吃点心。
huì niang dā yìng zì qù
”慧娘答应自去。
liú mā ma jí zǒu xiàng wài biān yǔ yǎng niáng xiāng jiàn bì wèn dào xiǎo niáng zǐ xià gù bù zhī qīn mǔ yǒu shèn huà shuō
刘妈妈即走向外边：与养娘相见毕，问道：“小娘子下顾，不知亲母有甚话说？
yǎng niáng dào ǎn dà niáng wén de dà guān rén yǒu yàng fàng xīn bù xià tè jiào nán nǚ lái wèn hòu
”养娘道：“俺大娘闻得大官人有恙，放心不下，特教男女来问候。
èr lái shàng fù lǎo diē dà niáng
二来上覆老爹大娘；
ruò dà guān rén bìng tǐ chū quán kǒng mò kě zuò qīn bù rú zài tíng jǐ shí děng dà guān rén shēn zi jiàn wàng lìng jiǎn rì ba
若大官人病体初痊，恐末可做亲，不如再停几时，等大官人身子健旺，另拣日罢。
liú mā ma dào duō chéng qīn mǔ guò niàn dà guān rén suī shì yǒu xiē shēn zi bù kuài yě shì ǒu rán shāng fēng yuán fēi dà bìng
”刘妈妈道：“多承亲母过念，大官人虽是有些身子不快，也是偶然伤风，原非大病。
ruò yào lìng zé rì yú zhè duàn bù néng gōu de
若要另择日于，这断不能勾的。
wǒ men xiǎo rén jiā de mǎi mài qiān nán wàn nán fāng cái zhī chí de tíng dāng
我们小人家的买卖，千难万难，方才支持得停当。
rú cuò guò le què bù yòu fèi yī fān shǒu jiǎo
如错过了，却不又费一番手脚。
kuàng qiě yǒu bìng de rén zhèng yào de xǐ shì lái chōng tā bìng yě yì hǎo
况且有病的人，正要得喜事来冲，他病也易好。
cháng jiàn rén jiā yào shěng shì shí hái jiè zhè bìng lái jiàn xǐ hé kuàng wǒ jiā jí qī dìng yǐ duō rì qīn qī dū xià le tiè r qǐng chī xǐ yán rú jīn hū dì huàn le rì zi tā men bù dào nǐ jiā bù kěn bì rèn zuò wǒ men tǎo xí fù bù qǐ
常见人家要省事时，还借这病来见喜，何况我家吉期定已多日，亲戚都下了帖儿请吃喜筵，如今忽地换了日子，他们不道你家不肯，必认做我们讨媳妇不起。
chuán shuō kāi qù què bù bèi rén xiào chǐ huài le wǒ jiā míng tóu
传说开去，却不被人笑耻，坏了我家名头。
fán xiǎo niáng zǐ huí qù shàng fù qīn mǔ bù bì dān yōu wǒ jiā gān xì dà li
烦小娘子回去上覆亲母，不必担忧，我家干系大哩！
yǎng niáng dào dà niáng huà suī shuō de shì
”养娘道：“大娘话虽说得是。
qǐng wèn dà guān rén shuì zài hé chǔ
请问大官人睡在何处？
dài nán nǚ hòu wèn shēng hǎo jiā qù huí bào dà niáng yě jiào tā fàng xīn
待男女候问—声，好家去回报大娘，也教他放心！
liú mā ma dào shì lái fú le fā hàn de yào zhèng shú shuì zài nà lǐ wǒ yǔ xiǎo niáng zǐ dài yán ba
”刘妈妈道：“适来服了发汗的药，正熟睡在那里，我与小娘子代言罢。
shì tǐ zǒng zài gāng cái suǒ yán le gèng wú bié shuō
事体总在刚才所言了，更无别说。
zhāng liù sǎo dào
”张六嫂道；
wǒ yuán shuō ǒu rán shāng fēng bú shì dà bìng
“我原说偶然伤风，不是大病。
nǐ men dà niáng bù kěn xiāng xìn yòu yào nǐ lái
你们大娘，不肯相信，又要你来。
rú jīn fāng jiàn lǎo shēn bú shì shuō huǎng de le
如今方见老身不是说谎的了。
yǎng niáng dào
”养娘道；
jì rú cǐ gào cí ba biàn yào qǐ shēn
“既如此，告辞罢，”便要起身。
liú mā ma dào
刘妈妈道；
nà yǒu cǐ lǐ
“那有此理！
shuō huà máng le chá yě hái méi yǒu chī rú hé biàn qù
说话忙了，茶也还没有吃，如何便去？
jí yāo dào lǐ biān
”即邀到里边。
yòu dào wǒ fáng lǐ yān ā zā zā dào zài xīn fáng lǐ zuò ba
又道：“我房里腌腌臜臜，到在新房里坐罢。
yǐn rù fáng zhōng yǎng niáng jǔ mù kàn shí bǎi shè de shí fēn qí zhěng
”引入房中，养娘举目看时，摆设得十分齐整。
liú mā ma yòu dào nǐ kàn wǒ jiā zhū shì qí bèi rú hé kěn yòu gǎi rì zi
刘妈妈又道：“你看我家诸事齐备，如何肯又改日子？
jiù shì zuò le qīn dà guān rén dào hái yào liú zài wǒ fáng zhōng xiē sù děng shēn zi quán yù le rán hòu tóng fáng li
就是做了亲，大官人到还要留在我房中歇宿，等身子全愈了，然后同房哩！
yǎng niáng jiàn tā zhěng bèi de tíng dāng xìn yǐ wéi shí
养娘见他整备得停当，信以为实。
dāng xià liú mā ma jiào yā huán jiāng chū diǎn xīn chá lái bǎi shàng yòu jiào huì niang yě lái xiāng péi
当下刘妈妈教丫鬟将出点心茶来摆上，又教慧娘也来相陪。
yǎng niáng xīn zhōng xiǎng dào wǒ jiā zhū yí shì jí biāo zhì de le bù xiǎng zhè nǚ niáng yě nèn bān chū sè
养娘心中想道：“我家珠姨是极标致的了，不想这女娘也恁般出色！
chī le chá zuò bié chū mén
”吃了茶，作别出门。
lín xíng liú mā ma yòu zài sān zhǔ fù zhāng liù sǎo shì bì lái fù wǒ yī shēng
临行，刘妈妈又再三嘱付张六嫂：“是必来覆我一声！
yǎng niáng tóng zhe zhāng liù sǎo huí dào jiā zhōng jiāng shàng xiàng shì shuō yǔ zhǔ mǔ
养娘同着张六嫂回到家中，将上项事说与主母。
sūn guǎ fù tīng le xīn zhōng dào méi le zhǔ yì xiǎng dào yù dài yǔn le kǒng pà nǚ xù zhēn gè bìng zhòng biàn chū xiē bù hǎo lái hài le nǚ ér
孙寡妇听了，心中到没了主意，想道：“欲待允了，恐怕女婿真个病重，变出些不好来，害了女儿。
jiāng yù bù yǔn yòu kǒng nǚ xù guǒ shì xiǎo bìng yǐ yù wù le jí qī
将欲不允，又恐女婿果是小病已愈，误了吉期。
yí huò bù dìng nǎi duì zhāng liù sǎo dào liù sǎo dài wǒ zhuó liàng dìng le míng zǎo lái qǔ huí xìn ba
”疑惑不定，乃对张六嫂道：“六嫂，待我酌量定了，明早来取回信罢。
zhāng liù sǎo dào zhèng shì dà niáng cóng róng jì jiào jì jiào lǎo shēn míng zǎo lái yě
”张六嫂道：“正是，大娘从容计较计较，老身明早来也。
shuō ba zì qù
”说罢自去。
qiě shuō sūn guǎ fù yǔ ér zi yù láng shāng yì zhè shì zěn shēng jì jié
且说孙寡妇与儿子玉郎商议：“这事怎生计结？
yù láng dào xiǎng qi lai hái shì bìng zhòng gù bú yào yǎng niáng xiāng jiàn
”玉郎道：“想起来还是病重，故不要养娘相见。
rú jīn bì yào huí tā lìng zhái rì zi tā jiā yě mò nài hé zhǐ de bà xiū
如今必要回他另择日子，他家也没奈何，只得罢休。
dàn shì kōng fèi tā zhè fān dōng xī jiàn de wǒ jiā méi yǒu qíng yì
但是空费他这番东西，见得我家没有情义。
tǎng hòu lái bìng hǎo xiāng jiàn zhī jiān jué dào méi qù
倘后来病好相见之间，觉道没趣。
ruò yī le tā men shí yòu kǒng guǒ rán yǒu biàn nà shí jìn tuì liǎng nán ào huǐ què biàn chí le
若依了他们时，又恐果然有变，那时进退两难，懊悔却便迟了。
yī zhe hái ér yǒu gè liǎng quán zhī cè zài cǐ bù zhī mǔ qīn kě tīng
依着孩儿，有个两全之策在此，不知母亲可听？
sūn guǎ fù dào
”孙寡妇道；
nǐ qiě shuō shì shèn liǎng quán zhī cè
“你且说是甚两全之策？
yù lǎng dào
”玉朗道；
míng zǎo jiào zhāng liù sǎo qù shuō rì zi biàn yī zhe tā jiā zhuāng lián yī háo bù dài
“明早教张六嫂去说，日子便依着他家．妆奁一毫不带。
jiàn xǐ guò le dào dì sān cháo jiù yào jiē huí děng dài bìng hǎo lián zhuāng lián sòng qù
见喜过了，到第三朝就要接回，等待病好，连妆奁送去。
shì nèn yàng zòng yǒu biàn gù yě bù shòu tā men lǒng luò zhè què bú shì liǎng quán qí měi
是恁样，纵有变故，也不受他们笼络，这却不是两全其美。
sūn guǎ fù dào
”孙寡妇道；
nǐ zhēn shì gè hái zi jiā jiàn shí
“你真是个孩子家见识！
tā men yī shí jiǎ yì yìng chéng qǔ qù guò le sān cháo bù kěn fàng huí què zěn me chù
他们一时假意应承娶去，过了三朝，不肯放回，却怎么处？
yù láng dào rú cǐ zěn hǎo
”玉郎道：“如此怎好？
sūn guǎ fù yòu xiǎng le yī xiǎng dào chú fēi míng rì jiào zhāng liù sǎo yī cǐ qù shuō lín qī jiào jiě jie shǎn guò yī biān bǎ nǐ jiǎ bàn le sòng qù
”孙寡妇又想了一想道：“除非明日教张六嫂依此去说，临期教姐姐闪过一边，把你假扮了送去。
pí xiāng nèi yuán dài yī fù dào páo xié wà yù fáng dào sān cháo róng nǐ huí lái bù xiāo shuō qǐ
皮箱内原带一副道袍鞋袜，预防到三朝，容你回来，不消说起。
tǎng ruò bù róng qiě zhù zài nà lǐ kàn gè xià luò
倘若不容，且住在那里，看个下落。
tǎng yǒu èr zhǎng liǎng duǎn nǐ qǔ chū dào páo chuān le jìng zì zǒu huí nà gè chě de nǐ zhù
倘有二长两短，你取出道袍穿了，竟自走回，那个扯得你住！
yù láng dào bié shì biàn kě zhè jiàn què shǐ bù dé
”玉郎道，“别事便可，这件却使不得！
hòu lái bèi rén xiǎo de jiào hái ér zěn shēng zuò rén
后来被人晓得，教孩儿怎生做人？
sūn guǎ fù jiàn ér zi tuī què xīn zhōng dà nù dào zòng bié rén xiǎo de bù guò shì shuǎ xiào zhī shì yǒu shèn dà hài
”孙寡妇见儿子推却，心中大怒道：“纵别人晓得，不过是耍笑之事，有甚大害！
yù láng píng xī xiào shùn jiàn mǔ qīn fā nù lián máng dào dài hái ér qù biàn liǎo
”玉郎平昔孝顺，见母亲发怒，连忙道：“待孩儿去便了。
zhǐ bú huì shū tóu què zěn me hǎo
只不会梳头，却怎么好？
sūn guǎ fù dào wǒ jiào yǎng niang fú shì nǐ qù biàn liǎo
”孙寡妇道：“我教养娘伏侍你去便了！
jì jiào sì dìng cì zǎo zhāng liù sǎo lái tǎo huí yīn sūn guǎ fù yǔ tā shuō rú cǐ rú cǐ nèn bān nèn bān
”计较巳定，次早张六嫂来讨回音，孙寡妇与他说如此如此，恁般恁般。
ruò yī de biàn qǔ guò qù
“若依得，便娶过去。
yī bù dé biàn lìng zé rì ba
依不得，便另择日罢！
zhāng liù sǎo fù le liú jiā yī yī rú mìng
”张六嫂覆了刘家，一一如命。
nǐ dào tā wèi hé jiù kěn le
你道他为何就肯了？
zhǐ yīn liú pú bìng shì yù zhòng kǒng fáng bù tuǒ dān yào hōng xí fù dào le jiā lǐ biàn shì mǎi mài le
只因刘璞病势愈重，恐防不妥，单要哄媳妇到了家里，便是买卖了。
gù cǐ jiāng cuò jiù cuò gèng bù zhēng zhǎng jìng duǎn
故此将错就错，更不争长竞短。
nǎ zhī sūn guǎ fù yǐ xiān cān tòu jī guān jiāng gè jiǎ huò sòng lái liú mā ma fǎn zuò le zhōu láng miào jì gāo tiān xià péi le fū rén yòu zhé bīng
那知孙寡妇已先参透机关，将个假货送来，刘妈妈反做了：周郎妙计高天下，赔了夫人又折兵。
huà xiū fán xù
话休烦絮。
dào le jí qī sūn guǎ fù bǎ yù láng zhuāng bàn qǐ lái guǒ rán yǔ nǚ ér wú èr lián zì jǐ yě rèn bù chū zhēn jiǎ
到了吉期，孙寡妇把玉郎妆扮起来，果然与女儿无二，连自己也认不出真假。
yòu jiào xí xiē nǚ rén lǐ shù
又教习些女人礼数。
zhū sè hǎo le zhǐ yǒu liǎng jiàn nán yǐ zhē yǎn kǒng pà lù chū shì lái
诸色好了，只有两件难以遮掩，恐怕露出事来。
nà liǎng jiàn
那两件？
dì jiàn shì zú yǔ nǚ zǐ bù tóng
第—件是足与女子不同。
nà nǚ zǐ de jiān jiān qiáo qiáo fèng tóu yī duì lù zài xiāng qún zhī xià lián bù qīng yí rú huā zhī zhāo zhǎn yì bān
那女子的尖尖趫趫，凤头一对，露在湘裙之下，莲步轻移，如花枝招展一般。
yù láng shì gè nán zǐ hàn yī zhī jiǎo bǐ nǚ zǐ de yǒu sān sì zhǐ dà
玉郎是个男子汉，一只脚比女子的有三四只大。
suī rán bǎ sǎo dì cháng qún zhē le jiào tā huǎn xíng xì bù zhōng shì yǒu xiē qī qiao
虽然把扫地长裙遮了，教他缓行细步，终是有些蹊跷。
zhè yě hái zài xià biān wú rén lái jiē qǐ qún r guān kàn hái yǐn cáng dé guò
这也还在下边，无人来揭起裙儿观看，还隐藏得过。
dì èr jiàn shì ěr shàng de huán r
第二件是耳上的环儿。
cǐ nǎi nǚ zǐ píng cháng shí suǒ dài ài qīng qiǎo de yě shào bù dé dài duì dīng xiāng r nà jí pín xiǎo hù rén jiā méi yǒu jīn de yín de jiù shì tóng xī de yě yào mǎi duì r dài zhe
此乃女子平常时所戴，爱轻巧的，也少不得戴对丁香儿，那极贫小户人家，没有金的银的，就是铜锡的，也要买对儿戴着。
jīn rì yù láng ban zuò xīn rén mǎn tóu zhū cuì ruò ěr shàng méi yǒu huán r kě chéng mú yàng me
今日玉郎扮做新人，满头珠翠，若耳上没有环儿，可成模样么？
tā zuǒ ěr hái yǒu gè huán yǎn nǎi shì yòu shí kǒng fáng nán yǎng chuān guò de
他左耳还有个环眼，乃是幼时恐防难养穿过的。
nà yòu ěr què méi yǎn r zěn shēng dài de
那右耳却没眼儿，怎生戴得？
sūn guǎ fù zuǒ sī yòu xiǎng xiǎng chū yí gè jì cè lái
孙寡妇左思右想，想出一个计策来。
nǐ dào shì shèn jì cè
你道是甚计策？
tā jiào yǎng niang tǎo gè xiǎo xiǎo gāo yào tiē zài yòu ěr
他教养娘讨个小小膏药，贴在右耳。
ruò wèn shí zhǐ shuō huán yǎn shēng zhe bó chuāng dài bù dé huán zǐ lù chū zuǒ ěr shàng yǎn r yǎn shì
若问时，只说环眼生着箔疮，戴不得环子，露出左耳上眼儿掩饰。
dǎ diǎn tíng dāng jiāng zhū yí cáng guò yī jiān fáng lǐ zhuān hòu yíng qīn rén lái
打点停当，将珠姨藏过一间房里，专候迎亲人来。
dào le huáng hūn shí hòu zhǐ tīng de gǔ yuè xuān tiān yíng qīn jiào zi yǐ dào mén shǒu
到了黄昏时候，只听得鼓乐喧天，迎亲轿子已到门首。
zhāng liù sǎo xiān rù lái kàn jiàn xīn rén dǎ bàn de rú tiān shén yì bān hǎo bù huān xǐ
张六嫂先入来，看见新人打扮得如天神一般．好不欢喜。
yǎn qián bú jiàn yù láng wèn dào xiǎo guān rén zěn dì bú jiàn
眼前不见玉郎，问道：“小官人怎地不见？
sūn guǎ fù dào
”孙寡妇道；
jīn rì hū rán shēn zi yǒu xiē bù jiàn shuì zài nà lǐ qǐ lái bù dé
“今日忽然身子有些不健，睡在那里，起来不得！
nà pó zǐ bù zhī jiù lǐ bù lái zài wèn
”那婆子不知就里，不来再问。
sūn guǎ fù jiāng jiǔ fàn kào shǎng le lái rén bīn xiāng niàn qǐ shī fù qǐng xīn rén shàng jiào
孙寡妇将酒饭犒赏了来人，宾相念起诗赋，请新人上轿。
yù láng dōu shàng fāng jīn xiàng mǔ qīn zuò bié
玉郎兜上方巾，向母亲作别。
sūn guǎ fù yí lù jiǎ kū sòng chū mén lái
孙寡妇一路假哭，送出门来。
shàng le jiào zi jiào yǎng niang gēn zhe suí shēn zhǐ yǒu yī zhī pí xiāng gèng wú yī háo zhuāng lián
上了轿子，教养娘跟着，随身只有一只皮箱，更无一毫妆奁。
sūn guǎ fù yòu dīng zhǔ zhāng liù sǎo dào yǔ nǐ shuō guò sān cháo jiù yào sòng huí de bú yào shī xìn
孙寡妇又叮嘱张六嫂道：“与你说过，三朝就要送回的，不要失信！
zhāng liù sǎo lián shēng dā yìng dào zhè gè zì rán
”张六嫂连声答应道：“这个自然！
bù tí sūn guǎ fù
”不题孙寡妇。
qiě shuō yíng qīn de yí lù shēng xiāo guō ěr dēng zhú huī huáng dào le liú jiā mén shǒu
且说迎亲的，一路笙箫聒耳，灯烛辉煌，到了刘家门首。
bīn xiāng jìn lái shuō dào xīn rén jiāng yǐ chū jiào méi xīn láng yíng jiē nán dào jiào tā dú zì bài táng bù chéng
宾相进来说道：“新人将已出轿，没新郎迎接，难道教他独自拜堂不成？
liú gōng dào
”刘公道；
zhè què zěn hǎo
“这却怎好？
bú yào bài bà
不要拜罢！
liú mā ma dào wǒ yǒu dào li jiào nǚ ér péi bài biàn liǎo
”刘妈妈道：“我有道理．教女儿赔拜便了。
jí lìng huì niang chū lái xiāng yíng
”即令慧娘出来相迎。
bīn xiāng niàn le lán mén shī fù qǐng xīn rén chū le jiào zi yǎng niáng hé zhāng liù sǎo liǎng biān fú zhe
宾相念了阑门诗赋，请新人出了轿子，养娘和张六嫂两边扶着。
huì niang xiāng yíng jìn le zhōng táng xiān bài le tiān dì cì jí gōng gū qīn qī
慧娘相迎，进了中堂，先拜了天地，次及公姑亲戚。
shuāng shuāng què shì liǎng gè nǚ rén tóng bài suí cóng rén méi yī gè bù yǎn kǒu ér xiào
双双却是两个女人同拜，随从人没一个不掩口而笑。
dōu xiāng jiàn guò le rán hòu shǐ sǎo duì bài
都相见过了，然后始嫂对拜。
liú mā ma dào
刘妈妈道；
rú jīn dào fáng zhōng qù yǔ hái ér chōng xǐ
“如今到房中去与孩儿冲喜。
lè rén chuī dǎ yǐn xīn rén jìn fáng lái zhì wò chuáng biān liú mā ma jiē qǐ zhàng zi jiào dào wǒ de r jīn rì qǔ nǐ xí fù lái jiā chōng xǐ nǐ xū zhēng zhá jīng shén zé gè
”乐人吹打，引新人进房，来至卧床边，刘妈妈揭起帐子，叫道：“我的儿，今日娶你媳妇来家冲喜，你须挣扎精神则个。
lián jiào sān sì cì bìng bù zé shēng
”连叫三四次，并不则声。
liú gōng jiāng dēng zhào shí zhī jiàn tou er wāi zài bàn biān hūn mí qù le
刘公将灯照时，只见头儿歪在半边，昏迷去了。
yuán lái liú pú bìng de shēn zi xū ruò bèi gǔ yuè yī zhèn gù cǐ hūn mí
原来刘璞病得身子虚弱，被鼓乐一震，故此昏迷。
dāng xià lǎo fū qī shǒu máng jiǎo luàn qiā zhù rén zhōng jí jiào qǔ guò rè tāng guàn le jǐ kǒu chū le yī shēn lěng hàn fāng cái sū xǐng
当下老夫妻手忙脚乱，掐住人中，即教取过热汤，灌了几口，出了一身冷汗，方才苏醒。
liú mā ma jiào liú gōng kàn zhe ér zi zì jǐ yǐn xīn rén dào xīn fáng zhōng qù
刘妈妈教刘公看着儿子，自己引新人到新房中去。
jiē qǐ fāng jīn dǎ yī kàn shí měi lì rú huà
揭起方巾，打一看时，美丽如画。
qīn qī wú bù hè cǎi
亲戚无不喝采。
zhǐ yǒu liú mā ma xīn zhōng fǎn jué kǔ chǔ
只有刘妈妈心中反觉苦楚。
tā xiǎng
他想；
xí fù chéng bān měi mào yǔ r zhèng shì duì r
“媳妇惩般美貌，与儿正是—对儿。
ruò de shuāng shuāng fèng shì lǎo fū qī de mù nián yě bù wǎng yī shēng xīn kǔ
若得双双奉侍老夫妻的暮年，也不枉一生辛苦。
shuí xiǎng tā méi fú lín zuò qīn què rǎn cǐ dà bìng shí fēn zhōng dào yǒu jiǔ fēn bù miào
谁想他没福，临做亲却染此大病，十分中到有九分不妙。
tǎng yǒu yī chà liǎng wù xí fù shào bù dé guī yú bié xìng qǐ bù mù qián kōng xǐ
倘有一差两误，媳妇少不得归于别姓，岂不目前空喜！
bù tí liú mā ma xīn zhōng zhī shì
”不题刘妈妈心中之事。
qiě shuō yù láng yě jǔ mù kàn shí xǔ duō qīn qī zhōng zhǐ yǒu gū niáng shēng de fēng liú biāo zhì
且说玉郎也举目看时，许多亲戚中，只有姑娘生得风流标致。
xiǎng dào
想道；
hǎo gè nǚ zǐ wǒ sūn rùn kě xī yǐ dìng le qī zǐ
“好个女子，我孙润可惜已定了妻子。
ruò zǎo zhī cǐ nǚ nèn bān chū sè yī dìng yào qiú tā wèi fù
若早知此女恁般出色，一定要求他为妇。
zhè lǐ yù láng fāng zài zàn xiàn shéi zhī huì niang xīn zhōng yě xiǎng dào yī xiàng zhāng liù sǎo shuō tā biāo zhì wǒ hái wèi xìn bù xiǎng huà bù xū chuán
”这里玉郎方在赞羡，谁知慧娘心中也想道：“一向张六嫂说他标致，我还未信，不想话不虚传。
zhǐ kě xī gē ge méi fú shòu yòng jīn yè jiào tā gū mián dú sù
只可惜哥哥没福受用，今夜教他孤眠独宿。
ruò wǒ zhàng fu xiàng de tā zhè yàng měi mào biàn chēng wǒ de shēng píng le zhǐ pà bù néng gòu li
若我丈夫像得他这样美貌，便称我的生平了，只怕不能够哩！
bù tí èr rén bǐ cǐ xīn xiàn
”不题二人彼此欣羡。
liú mā ma qǐng zhòng qīn qī fù guò huā zhú yán xí gè zì fēn tóu xiē xī
刘妈妈请众亲戚赴过花烛筵席，各自分头歇息。
bīn xiāng lè rén jù yǐ dǎ fā qù le
宾相乐人，俱已打发去了。
zhāng liù sǎo méi yǒu shuì chù yě zì guī jiā
张六嫂没有睡处，也自归家。
yù láng zài fáng yǎng niáng yǔ tā xiè le shǒu shì bǐng zhú ér zuò bù gǎn biàn qǐn
玉郎在房，养娘与他卸了首饰，秉烛而坐，不敢便寝。
liú mā ma yǔ liú gōng shāng yì dào xí fù chū dào rú hé jiào tā dú sù
刘妈妈与刘公商议道，“媳妇初到，如何教他独宿？
kě jiào nǚ ér qù péi bàn
可教女儿去陪伴。
liú gōng dào zhǐ bó bù wěn biàn yóu tā zì shuì ba
刘公道：“只伯不稳便，由他自睡罢。
liú mā ma bù tīng duì huì niang dào nǐ jīn yè xiāng bàn sǎo sǎo zài xīn fáng zhōng qù shuì shěng de tā pà lěng jìng
”刘妈妈不听，对慧娘道：“你今夜相伴嫂嫂在新房中去睡，省得他怕冷静。
huì niang zhèng ài zhe sǎo sǎo jiàn shuō jiào tā xiāng bàn qià zhōng qí yì
”慧娘正爱着嫂嫂，见说教他相伴，恰中其意。
liú mā ma yǐn huì niang dào xīn fáng zhōng dào niáng zǐ zhǐ yīn nǐ guān rén yǒu xiē xiǎo chāi bù néng tóng fáng tè lìng xiǎo nǚ lái péi nǐ tóng shuì
刘妈妈引慧娘到新房中道：“娘子，只因你官人有些小差，不能同房，特令小女来陪你同睡。
yù láng kǒng lù chū mǎ jiǎo huí dào nú jiā zì lái zuì pà shēng rén dào bù xiāo ba
”玉郎恐露出马脚，回道：“奴家自来最怕生人，到不消罢。
liú mā ma dào ya
”刘妈妈道：“呀！
nǐ men gū sǎo nián jì xiāng fǎng jí rú zǐ mèi yì bān zhèng hǎo xiāng chǔ pà zěn de
你们姑嫂年纪相仿，即如姊妹一般，正好相处，怕怎的！
nǐ zhe xián bù wěn shí gè zì gài zhe tiáo bèi r biàn bù fáng le
你著嫌不稳时，各自盖着条被儿，便不妨了。
duì huì niang dào nǐ qù shōu shí le bèi wō guò lái
”对慧娘道：“你去收拾了被窝过来。
huì niang dā yìng ér qù
”慧娘答应而去。
yù láng cǐ shí yòu jīng yòu xǐ
玉郎此时，又惊又喜。
xǐ de shì xīn zhōng zhèng ài zhe gū niáng biāo zhì bù xiǎng tiān yǔ qí biàn liú mā ma lìng lái péi wò zhè shì biàn yǒu jǐ fēn le
喜的是心中正爱着姑娘标致，不想天与其便，刘妈妈令来陪卧，这事便有几分了。
jīng de shì kǒng tā bù yǔn yī shí jiào hǎn qǐ lái fǎn huài le zì jǐ zhī shì
惊的是恐他不允，一时叫喊起来，反坏了自己之事。
yòu xiǎng dào cǐ fān cuò guò hòu huì nán féng
又想道：“此番挫过，后会难逢。
kàn zhè gū niáng nián jì yǐ zài dāng shí qíng dòu liào yě kāi le
看这姑娘年纪已在当时，情窦料也开了。
xū yòng jì huǎn huǎn liáo bō rè le bù pà bù shàng wǒ gōu
须用计缓缓撩拨热了，不怕不上我钩！
xīn xià zhèng xiǎng huì niang jiào yā huán ná le bèi r tóng jìn fáng lái fàng zài chuáng shàng liú mā ma qǐ shēn tóng yā huán zì qù
”心下正想，慧娘教丫鬟拿了被儿同进房来，放在床上，刘妈妈起身，同丫鬟自去。
huì niang jiāng fáng mén bì shang zǒu dào yù láng shēn biān xiào róng kě jū nǎi dào sǎo sǎo shì lái jiàn nǐ yī xiē dōng xī bù chī mò bù è le
慧娘将房门闭上，走到玉郎身边，笑容可掬，乃道：“嫂嫂，适来见你一些东西不吃，莫不饿了？
yù láng dào dào hái wèi è
”玉郎道：“到还未饿。
huì niang yòu dào sǎo sǎo jīn hòu yào shén dōng xī kě duì nú jiā shuō zhī zì qù ná lái bú yào hài xiū bù shuō
”慧娘又道：“嫂嫂，今后要甚东西，可对奴家说知，自去拿来，不要害羞不说。
yù láng jiàn tā yì r yīn qín xīn xià àn xǐ dá dào duō xiè gū niáng měi qíng
”玉郎见他意儿殷勤，心下暗喜，答道：“多谢姑娘美情。
huì niang jiàn dēng huǒ jié zhe yí gè dà dà huā ér xiào dào sǎo sǎo hǎo gè dēng huā r zhèng duì zhe sǎo sǎo kě zhī xǐ yě
”慧娘见灯火结着一个大大花儿，笑道：“嫂嫂，好个灯花儿，正对着嫂嫂，可知喜也！
yù láng yě xiào dào
”玉郎也笑道；
gū niáng xiū de qǔ xiào hái shì gū niáng de xǐ xìn
“姑娘休得取笑，还是姑娘的喜信。
huì niang dào sǎo sǎo huà r dào huì shuǎ rén
”慧娘道：“嫂嫂话儿到会耍人。
liǎng gè xián huà yī huí
”两个闲话一回。
huì niang dào
慧娘道；
sǎo sǎo yè shēn le qǐng shuì ba
“嫂嫂，夜深了，请睡罢。
yù jí dào gū niáng xiān qǐng
”玉即道：“姑娘先请。
huì niang dào sǎo sǎo shì kè nú jiā shì zhǔ zěn gǎn jiàn xiān
”慧娘道：“嫂嫂是客，奴家是主，怎敢僭先！
yù láng dào zhè gè fáng zhōng hái shì gū niáng shì kè
”玉郎道：“这个房中还是姑娘是客。
huì niang xiào dào nèn yàng zhàn xiān le
”慧娘笑道：“恁样占先了。
biàn jiě yī xiān shuì
”便解衣先睡。
yǎng niáng jiàn liǎng xià qǔ xiào jué dào yù láng bù huái hào yì dī dī shuō dào
养娘见两下取笑，觉道玉郎不怀好意，低低说道；
guān rén nǐ xū yào zhēn zhuó cǐ shì bú shì dāng shuǎ de
“官人，你须要斟酌，此事不是当耍的！
tǎng dà niáng zhī liǎo lián wǒ yě bù hǎo
倘大娘知了，连我也不好。
yù láng dào
”玉郎道；
bù xiāo zhǔ fù wǒ zì xiǎo de
“不消嘱付，我自晓得！
nǐ zì qù shuì
你自去睡。
yǎng niáng biàn qù páng biān dǎ gè pù r shuì xià
”养娘便去旁边打个铺儿睡下。
yù láng qǐ shēn xié zhe dēng r zǒu dào chuáng biān jiē qǐ zhàng zi zhào kàn zhī jiàn huì niang juǎn zhe bèi r shuì zài lǐ chuáng jiàn yù láng jiāng dēng lái zhào
玉郎起身携着灯儿，走到床边，揭起帐子照看，只见慧娘卷着被儿，睡在里床，见玉郎将灯来照。
xiào xī xī de dào sǎo sǎo shuì bà le zhào zěn de
笑嘻嘻的道：“嫂嫂，睡罢了，照怎的？
yù láng yě xiào dào wǒ kàn gū niáng shuì zài nà yī tóu fāng hǎo lái shuì
”玉郎也笑道：“我看姑娘睡在那一头，方好来睡。
bǎ dēng fàng zài chuáng qián yī zhī xiǎo zhuō r shàng jiě yī rù zhàng duì huì niang dào
”把灯放在床前一只小桌儿上，解衣入帐，对慧娘道；
gū niáng wǒ yǔ nǐ yī tóu shuì le hǎo jiǎng huà shuǎ zǐ
“姑娘，我与你一头睡了，好讲话耍子。
huì niang dào rú cǐ zuì hǎo
”慧娘道：“如此最好！
yù láng zuān xià bèi lǐ xiè le shàng shēn yī fú xià tǐ xiǎo yī què chuān zhe wèn dào gū niáng jīn nián qīng chūn le
”玉郎钻下被里，卸了上身衣服，下体小衣却穿着，问道：“姑娘，今年青春了？
huì niang dào yī shí wǔ suì
”慧娘道：“一十五岁。
yòu wèn gū niáng xǔ de shì nà yī jiā
”又问：“姑娘许的是那一家？
huì niang pà xiū bù kěn huí yán
”慧娘怕羞，不肯回言。
yù láng bǎ tóu ái dào tā zhěn shàng fù ěr dào wǒ yǔ nǐ yì bān shì nǚ ér jiā hé bì hài xiū
玉郎把头挨到他枕上．附耳道：“我与你一般是女儿家，何必害羞。
huì niang fāng cái dá dào shì kāi shēng yào pù de péi jiā
”慧娘方才答道：“是开生药铺的裴家。
yòu wèn dào kě jiàn shuō jiā qī hái zài hé rì
”又问道，“可见说佳期还在何日？
huì niang dī dī dào jìn rì céng jiào méi rén zài sān lái shuō diē dào nú jiā nián jì shàng xiǎo huí tā men zài huǎn jǐ shí li
”慧娘低低道：“近日曾教媒人再三来说，爹道奴家年纪尚小，回他们再缓几时哩。
yù láng xiào dào huí le tā jiā nǐ xīn xià kě bù qì nǎo me
”玉郎笑道：“回了他家，你心下可不气恼么？
huì niang shēn shǒu bǎ yù láng de tóu tuī xià zhěn lái dào nǐ bú shì gè hǎo rén
”慧娘伸手把玉郎的头推下枕来，道：“你不是个好人！
hōng le wǒ de huà biàn lái shuǎ rén
哄了我的话，便来耍人。
wǒ ruò qì nǎo shí nǐ jīn yè xīn lǐ hái bù zhī zěn dì nǎo zhe lǐ
我若气恼时，你今夜心里还不知怎地恼着哩！
yù láng yī jiù yòu ái dào zhěn shàng dào nǐ qiě shuō wǒ yǒu shèn nǎo
”玉郎依旧又挨到枕上道：‘你且说我有甚恼？
huì niang dào jīn yè zuò qīn méi yǒu gè duì r zěn dì bù nǎo
”慧娘道：“今夜做亲没有个对儿，怎地不恼？
yù láng dào rú jīn yǒu gū niáng zài cǐ biàn shì gè duì r le yòu yǒu shèn nǎo
”玉郎道：“如今有姑娘在此，便是个对儿了，又有甚恼！
huì niang xiào dào nèn yàng shuō nǐ shì wǒ de niáng zǐ le
”慧娘笑道：“恁样说，你是我的娘子了。
yù láng dào wǒ nián jì zhǎng shì nǐ zhàng fū hái shì wǒ
”玉郎道：“我年纪长似你，丈夫还是我。
huì niang dào wǒ jīn yè tì gē ge bài táng jiù shì gē ge yì bān hái gāi shì wǒ
”慧娘道：“我今夜替哥哥拜堂，就是哥哥一般，还该是我。
yù láng dào dà jiā bú yào zhēng zhǐ zuò gè nǚ fū qī ba
”玉郎道：“大家不要争，只做个女夫妻罢！
liǎng gè shuō fēng huà shuǎ zǐ yù jiā qīn rè
”两个说风话耍子，愈加亲热。
yù láng liào xiǎng méi shì nǎi dào jì zuò le fū qī rú hé bù hé bèi r shuì
玉郎料想没事，乃道：“既做了夫妻，如何不合被儿睡？
kǒu zhōng biàn shuō liǎng shǒu jí xiān kāi tā de bèi r tí guò shēn lái shēn shǒu biàn qù mō tā shēn shàng nì huá rú sū xià tǐ què yě chuān zhe xiǎo yī
”口中便说，两手即掀开他的被儿，提过身来，伸手便去摸他身上，腻滑如酥，下体却也穿着小衣。
huì niang cǐ shí yǐ bèi yù láng diào dòng chūn xīn wàng qí suǒ yǐ rèn yù láng mó nòng quán rán bù jù
慧娘此时已被玉郎调动春心，忘其所以，任玉郎摩弄，全然不拒。
yù láng mō zhì xiōng qián yī duì xiǎo rǔ fēng lóng tū qǐ wēn ruǎn rú mián
玉郎摸至胸前，一对小乳，丰隆突起，温软如绵；
rǔ tóu què xiàng jī tóu ròu yì bān shèn shì kě ài
乳头却象鸡头肉一般，甚是可爱。
huì niang yě bǎ shǒu lái jiāng yù láng hún shēn yī mō dào sǎo sǎo hǎo gè ruǎn huá shēn zi
慧娘也把手来将玉郎浑身一摸道：“嫂嫂好个软滑身子。
mō tā rǔ shí gāng gāng zhǐ yǒu liǎng gè xiǎo xiǎo rǔ tóu
”摸他乳时，刚刚只有两个小小乳头。
xīn zhōng xiǎng dào sǎo sǎo zhǎng shì wǒ zěn me rǔ ér dào xiǎo
心中想道：“嫂嫂长似我，怎么乳儿到小？
yù láng mó nòng le yī huí biàn shuāng shǒu lǒu bào guò lái zuǐ duì zuǐ jiāng shé jiān dù xiàng huì niang kǒu zhōng
”玉郎摩弄了一回，便双手搂抱过来，嘴对嘴将舌尖度向慧娘口中。
huì niang zhǐ rèn zuò gū sǎo xì shuǎ yě jiāng shuāng shǒu bào zhù hán le yī huí
慧娘只认作姑嫂戏耍，也将双手抱住，含了一回；
yě bǎ shé r tǔ dào yù láng kǒu lǐ bèi yù láng hán zhù zhuó shí zā shǔn
也把舌儿吐到玉郎口里，被玉郎含住，着实咂吮。
zā de huì niang biàn tǐ sū má
咂得慧娘遍体酥麻。
biàn dào sǎo sǎo rú jīn bù xiàng nǚ fū qī jìng shì zhēn fū qī bān le
便道：“嫂嫂如今不象女夫妻，竟是真夫妻—般了。
yù jí jiàn tā qíng dòng biàn dào yǒu xīn wán le
”玉即见他情动，便道：“有心顽了。
hé bù bǎ xiǎo yī yī fà qù le qīn qīn rè rè shuì yī huí yě hǎo
何不把小衣一发去了，亲亲热热睡一回也好。
huì niang dào xiū rén dā dā tuō liǎo bù hǎo
”慧娘道：“羞人答答，脱了不好。
yù láng dào zòng shì qǔ xiào yǒu shèn me xiū
”玉郎道：“纵是取笑有甚么羞。
biàn jiě kāi tā de xiǎo yī tùn xià shēn shǒu qù mō tā bù biàn chù
”便解开他的小衣褪下，伸手去摸他不便处。
huì niang shuāng shǒu jí lái zhē yǎn dào sǎo sǎo xiū de luó zào
慧娘双手即来遮掩道：“嫂嫂休得罗唣。
yù láng pěng guò miàn lái qīn gè zuǐ dào
”玉郎捧过面来，亲个嘴道；
hé fáng de nǐ yě mō wǒ de biàn le
“何妨得，你也摸我的便了。
huì niang zhēn gè yě qù jiě le tā de kù lái mō shí zhī jiàn yī tiáo yù jīng tiě yìng de tǐng zhe
”慧娘真个也去解了他的裤来摸时，只见一条玉茎铁硬的挺着。
chī le jīng suō shǒu bù dié
吃了—惊，缩手不迭。
nǎi dào nǐ shì hé rén
乃道：“你是何人？
què jiǎ zhuāng zhe sǎo sǎo lái cǐ
却假妆着嫂嫂来此？
yù láng dào wǒ biàn shì nǐ de zhàng fū le yòu wèn zěn de
”玉郎道：“我便是你的丈夫了，又问怎的？
yī tóu jí biàn téng shēn shǎng qù jiāng shǒu qǐ tā shuāng gǔ
”一头即便腾身上去，将手启他双股。
huì niang shuāng shǒu tuī kāi bàn biān dào nǐ ruò bù shuō zhēn huà wǒ biàn jiào hǎn qǐ lái jiào nǐ liǎo bù dé
慧娘双手推开半边道：“你若不说真话，我便叫喊起来，教你了不得。
yù láng dào le jí lián máng dào niáng zǐ bù xiāo xìng jí dài wǒ shuō biàn liǎo
”玉郎道了急，连忙道：“娘子不消性急，待我说便了。
wǒ shì nǐ sǎo sǎo de xiōng dì yù láng
我是你嫂嫂的兄弟玉郎。
wén de nǐ gē ge bìng shì chén zhòng wèi zhī zěn dì
闻得你哥哥病势沉重，未知怎地。
wǒ mǔ qīn bù shě de jiě jie chū mén yòu kǒng wù le nǐ jiā jí qī
我母亲不舍得姐姐出门，又恐误了你家吉期。
gù bǎ wǒ jiǎ zhuāng jià lái děng nǐ gē ge bìng hǎo rán hòu sòng jiě jie guò mén
故把我假妆嫁来，等你哥哥病好，然后送姐姐过门。
bù xiǎng tiān fù liáng yuán dào yǔ niáng zǐ chéng le fū fù cǐ qíng zhǐ xǔ nǐ wǒ xiǎo de bù kě xiè lòu
不想天付良缘，到与娘子成了夫妇，此情只许你我晓得，不可泄漏！
shuō ba yòu fān shàng shēn lái
”说罢，又翻上身来。
huì niang chū shí zhī dào shì zhēn nǚ rén shàng rán xīn ài rú jīn què shì gè nán zǐ qǐ bù huān xǐ
慧娘初时只道是真女人，尚然心爱，如今却是个男子，岂不欢喜？
kuàng qiě yǐ bèi yù láng xiān yǐn de shén hún piāo dàng yòu jīng yòu xǐ bàn tuī bàn jiù dào yuán lái nǐ men nèn yàng qī xīn
况且已被玉郎先引得神魂飘荡，又惊又喜，半推半就道：“原来你们恁样欺心！
yù láng nà yǒu xīn qíng huí dá shuāng shǒu jǐn jǐn bào zhù jí biàn zì yì fēng liú
”玉郎那有心情回答，双手紧紧抱住，即便恣意风流：
yí gè shì qīng nián nán zǐ chū cháng zī wèi
一个是青年男子，初尝滋味；
yí gè shì huáng huā nǚ ér zhà dé tián tou
一个是黄花女儿，乍得甜头。
yí gè shuō jīn xiāo huā zhú dào chéng jiù le nǐ wǒ yīn yuán
一个说今宵花烛，到成就了你我姻缘；
yí gè shuō cǐ yè qīn yī zhōu biàn shì fā le fū qī ēn ài
一个说此夜衾[衤周]，便试发了夫妻恩爱。
yí gè shuō qián shēng yǒu fèn bù xū yuè lǎo bīng rén yí gè dào yì rì xiū wàng shuō jǐn shān méng hǎi shì
一个说，前生有分，不须月老冰人，一个道，异日休忘，说尽山盟海誓。
gè zào zì jiā pí wèi guǎn shèn me jiě jie gē ge
各燥自家脾胃，管甚么姐姐哥哥；
qiě tú yǎn xià huān yú quán bù xiǎng yǒu fu yǒu fù
且图眼下欢娱，全不想有夫有妇。
shuāng shuāng hú dié huā jiān wǔ liǎng liǎng yuān yāng shuǐ shàng yóu
双双蝴蝶花间舞，两两鸳鸯水上游。
yún yǔ yǐ bì jǐn jǐn wēi bào ér shuì
云雨已毕，紧紧偎抱而睡。
qiě shuō yǎng niáng kǒng pà yù láng nòng chū shì lái wò zài páng biān pù shàng yǎn yě bù hé
且说养娘恐怕玉郎弄出事来，卧在旁边铺上，眼也不合。
tīng zhe tā men chū shí shuō huà xiào shuǎ cì hòu zhǐ tīng de chuáng léng yáo jiá qì chuǎn xū xū yǐ zhī èr rén chéng le nà shì àn àn jiào kǔ
听着他们初时说话笑耍．次后只听得床棱摇戛，气喘吁吁，已知二人成了那事，暗暗叫苦。
dào cì zǎo qǐ lái huì niang zì xiàng mǔ qīn fáng zhōng shū xǐ
到次早起来，慧娘自向母亲房中梳洗。
yǎng niáng tì yù láng shū zhuāng dī dī shuō dào
养娘替玉郎梳妆，低低说道；
guān rén nǐ zuó yè nèn bān shuō le què yòu kǒu bù yìng xīn zuò xià nà shì
“官人，你昨夜恁般说了，却又口不应心，做下那事！
tǎng bèi tā men xiǎo de què zěn chù
倘被他们晓得，却怎处？
yù láng dào yòu bú shì wǒ qù xún tā tā zì sòng shàng mén lái jiào wǒ zěn shēng tuī què
”玉郎道：“又不是我去寻他，他自送上门来，教我怎生推却！
yǎng niáng dào nǐ xū ná zhù zhǔ yì biàn hǎo
”养娘道：“你须拿住主意便好。
yù láng dào nǐ xiǎng nèn yàng huā yì bān de měi rén tóng chuáng ér wò biàn shì tiě shí rén yě dǎ áo bú zhù jiào wǒ rú hé rěn nài dé guò
”玉郎道：“你想恁样花一般的美人，同床而卧，便是铁石人也打熬不住，叫我如何忍耐得过！
nǐ ruò bù xiè lòu shí gèng yǒu hé rén xiǎo de
你若不泄漏时，更有何人晓得？
zhuāng bàn yǐ bì lái liú mā ma fáng lǐ xiāng jiàn liú mā ma dào r huán zǐ yě wàng dài le
”妆扮已毕，来刘妈妈房里相见，刘妈妈道：“儿，环子也忘戴了？
yǎng niáng dào bú shì wàng le yīn yòu ěr shàng huán yǎn shēng le chuāng chuāng dài bù dé hái tiē zhe gāo yào li
”养娘道：“不是忘了，因右耳上环眼生了疮疮，戴不得，还贴着膏药哩。
liú mā ma dào yuán lái rú cǐ
”刘妈妈道：“元来如此。
yù láng yī jiù lái zhì fáng zhōng zuò xia qīn qī nǚ juàn dōu lái xiāng jiàn zhāng liù sǎo yě dào
”玉郎依旧来至房中坐下，亲戚女眷都来相见，张六嫂也到。
huì niang shū guǒ ba yě dào fáng zhōng bǐ cǐ xiāng shì ér xiào
慧娘梳裹罢，也到房中，彼此相视而笑。
shì rì liú gōng qǐng nèi wài qīn qi chī qìng xǐ yán xí dà chuī dà léi zhí yǐn dào wǎn gè zì cí bié huí jiā
是日刘公请内外亲戚吃庆喜筵席，大吹大擂，直饮到晚，各自辞别回家。
huì niang yī jiù lái bàn yù láng zhè yī yè diān luán dǎo fèng hǎi shì shān méng bǐ zuó bèi jiā ēn ài
慧娘依旧来伴玉郎，这一夜颠鸾倒凤，海誓山盟，比昨倍加恩爱。
kàn kàn guò le sān cháo èr rén xíng zuò bù lí
看看过了三朝，二人行坐不离。
dào shì yǎng niáng niē zhe liǎng bǎ hàn cuī yù láng dào rú jīn yǐ guò sān cháo kě duì liú dà niáng shuō huí qù ba
到是养娘捏着两把汗，催玉郎道：“如今已过三朝，可对刘大娘说，回去罢！
yù láng yǔ huì niang zhèng huǒ yì bān rè nà xiǎng huí qù jiǎ yì dào wǒ zěn hǎo qǐ chǐ shuō yào huí qù xū shì mǔ qīn jiào zhāng liù sǎo lái shuō biàn hǎo
”玉郎与慧娘正火一般热，那想回去，假意道：“我怎好启齿说要回去，须是母亲叫张六嫂来说便好。
yǎng niáng dào
”养娘道；
yě shuō de shì
‘也说得是。
jí biàn huí jiā
”即便回家。
què shuō sūn guǎ fù suī jiāng ér zi jiǎ zhuāng jià qù xīn zhōng què huái zhe guǐ tāi
却说孙寡妇虽将儿子假妆嫁去，心中却怀着鬼胎。
jí qiè bú jiàn zhāng liù sǎo lái huí fù yǎn bā bā wàng dào dì sì rì yǎng niáng huí jiā lián máng lái wèn
急切不见张六嫂来回复，眼巴巴望到第四日，养娘回家，连忙来问。
yǎng niáng jiāng nǚ xù bìng yīn gū niáng péi bài yè jiān tóng shuì xiàng hǎo zhī shì xì xì shuō zhī
养娘将女婿病因，姑娘陪拜，夜间同睡相好之事，细细说知。
sūn guǎ fù diē zú jiào kǔ dào zhè shì bì rán zuò chū lái yě
孙寡妇跌足叫苦道：“这事必然做出来也！
nǐ kuài qù xún zhāng liù sǎo lái
你快去寻张六嫂来。
yǎng niáng qù bù duō shí tóng zhāng liù sǎo lái jiā
”养娘去不多时，同张六嫂来家。
sūn guǎ fù dào liù sǎo qián rì jiǎng dìng de sān cháo biàn sòng huí lái jīn yǐ guò le láo nǐ qù shuō kuài xiē sòng wǒ nǚ ér huí lái
孙寡妇道：“六嫂前日讲定的三朝便送回来，今已过了，劳你去说，快些送我女儿回来！
zhāng liù sǎo dé le yán yǔ tóng yǎng niáng lái zhì liú jiā
”张六嫂得了言语，同养娘来至刘家。
qià hǎo liú mā ma zài yù láng fáng zhōng xián huà zhāng liù sǎo jiāng sūn jiā yào jiē xīn rén de huà shuō zhī
恰好刘妈妈在玉郎房中闲话，张六嫂将孙家要接新人的话说知。
yù láng huì niang bù rěn gē shè dào àn àn dào dàn yuàn bù yǔn biàn hǎo
玉郎慧娘不忍割舍，到暗暗道：“但愿不允便好。
shuí xiǎng liú mā ma zhēn gè shuō dào liù sǎo nǐ méi yě zuò lǎo le nán dào nèn yàng shì hái bù xiǎo de
”谁想刘妈妈真个说道：“六嫂，你媒也做老了，难道恁样事还不晓得？
cóng lái kě yǒu sān cháo xí fù biàn guī qù de lǐ me
从来可有三朝媳妇便归去的理么？
qián rì tā bù kěn jià lái zhè yě mò nài hé
前日他不肯嫁来，这也没奈何。
jīn jì dào wǒ jiā biàn shì wǒ jiā de rén le hái xiàng de tā yì
今既到我家，便是我家的人了，还象得他意！
wǒ qiān nán wàn nán qǔ de gè xí fù dào sān cháo biàn yào huí qù shuō yě bù dāng rén zǐ
我千难万难，娶得个媳妇，到三朝便要回去，说也不当人子。
jì rú cǐ bù shě de hé bù dāng chū mò xǔ rén jiā
既如此不舍得，何不当初莫许人家。
tā yě yǒu ér zi shào bù dé yě yào qǔ xí fù kàn sān cháo kě kěn fàng huí jiā qù
他也有儿子，少不得也要娶媳妇，看三朝可肯放回家去？
wén de qīn mǔ shì gè zhī lǐ zhī rén kuī tā zěn yàng shuō le chū lái
闻得亲母是个知礼之人，亏他怎样说了出来？
yī fān yán yǔ shuō de zhāng liù sǎo yǎ kǒu wú yán bù gǎn huí fù sūn jiā
”一番言语，说得张六嫂哑口无言，不敢回复孙家。
nà yǎng niáng kǒng pà yǒu rén chuǎng jìn fáng lǐ chōng pò èr rén zhī shì dào jǐn jǐn shǒu zhe fáng mén yě bù gǎn huí jiā
那养娘恐怕有人闯进房里，冲破二人之事，到紧紧守着房门，也不敢回家。
qiě shuō liú pú zì cóng jié qīn zhè yè jīng chū nà shēn lěng hàn lái jiàn jiàn quán kě
且说刘璞自从结亲这夜，惊出那身冷汗来，渐渐痊可。
xiǎo de qī zǐ yǐ qǔ lái jiā rén wù shí fēn biāo zhì xīn zhōng huān xǐ zhè bìng yù jué hǎo de kuài le
晓得妻子已娶来家，人物十分标致，心中欢喜，这病愈觉好得快了。
guò le shù rì zhēng zhá qǐ lái bàn mián bàn zuò rì jiàn jiàn wàng
过了数日，挣扎起来，半眠半坐，日渐健旺。
jí néng shū guǒ yào dào fáng zhōng lái kàn hún jiā
即能梳裹，要到房中来看浑家。
liú mā ma kǒng tā chū yù bù miàn xíng dòng jiào yā huán fú zhe zì jǐ yě suí zài hòu màn téng téng de zǒu dào xīn fáng mén kǒu
刘妈妈恐他初愈，不面行动，叫丫鬟扶着，自己也随在后，慢腾腾的走到新房门口。
yǎng niáng zhèng zuò zài mén kǎn zhī shàng yā huán dào ràng dà guān rén jìn qù
养娘正坐在门槛之上，丫鬟道：“让大官人进去。
yǎng niáng lì qǐ shēn lái gāo shēng jiào dào dà guān rén jìn lái le
”养娘立起身来，高声叫道：“大官人进来了！
yù láng zhèng lǒu zhe huì niang tiáo xiào tīng de yǒu rén jìn lái lián máng zǒu kāi
”玉郎正搂着慧娘调笑，听得有人进来，连忙走开。
liú pú xiān kāi mén lián kuà jìn fáng lái
刘璞掀开门帘跨进房来。
huì niang dào gē ge qiě xǐ shū xǐ le
慧娘道：“哥哥，且喜梳洗了。
zhǐ pà hái bù yí láo dòng
只怕还不宜劳动。
liú pú dào
”刘璞道；
bù dǎ jǐn
“不打紧！
wǒ yě zàn shí zǒu zǒu jiù qù shuì de
我也暂时走走，就去睡的。
biàn xiàng yù láng zuō yī
”便向玉郎作揖。
yù láng bèi zhuǎn shēn dào le gè wàn fú
玉郎背转身，道了个万福。
liú mā ma dào wǒ de r nǐ qiě màn zuō yī me
刘妈妈道：“我的儿，你且慢作揖么！
yòu jiàn yù láng bèi lì biàn dào niáng zǐ zhè biàn shì nǐ guān rén
”又见玉郎背立，便道：“娘子，这便是你官人。
rú jīn bìng hǎo le tè lái jiàn nǐ zěn me dào bèi zhuǎn shēn zi
如今病好了，特来见你，怎么到背转身子？
zǒu xiàng qián chě jìn ér zi shēn biān dào wǒ de r yǔ nǐ qià hǎo zhèng shì gè duì r
”走向前，扯近儿子身边，道：“我的儿，与你恰好正是个对儿。
liú pú jiàn qī zǐ měi mào fēi cháng shèn shì kuài lè
”刘璞见妻子美貌非常，甚是快乐。
zhēn gè shì rén féng xǐ shì jīng shén shuǎng nà bìng píng qù le jǐ fēn
真个是人逢喜事精神爽，那病平去了几分。
liú mā ma dào r qù shuì le ba bú yào nán wéi shēn zi
刘妈妈道：“儿去睡了罢，不要难为身子。
yuán jiào yā huán fú zhe huì niang yě tóng jìn qù
”原叫丫鬟扶着，慧娘也同进去。
yù láng jiàn liú pú suī rán shì gè bìng róng què yě rén cái qí zhěng àn xiǎng dào jiě jie de pèi cǐ rén yě bù rǔ méi le
玉郎见刘璞虽然是个病容，却也人材齐整，暗想道：“姐姐得配此人，也不辱没了。
yòu xiǎng dào rú jīn jiě fū bìng hǎo tǎng rán yào lái tóng wò zhè shì biàn yào jué sā kuài xiē huí qù ba
”又想道：“如今姐夫病好，倘然要来同卧，这事便要决撒，快些回去罢。
dào wǎn shàng duì huì niang dào nǐ gē ge bìng yǐ hǎo le wǒ xū zhù shēn bù dé
”到晚上对慧娘道：“你哥哥病已好了，我须住身不得。
nǐ kě cuān duō mǔ qīn sòng wǒ huí jiā huàn jiě jie guò lái zhè shì biàn yǐn guò le
你可撺掇母亲送我回家，换姐姐过来，这事便隐过了。
ruò zài zhù shí shì bì bài lù
若再住时，事必败露！
huì niang dào nǐ yào guī jiā yě shì yì shì
”慧娘道：“你要归家，也是易事。
wǒ de zhōng shēn què zěn me chù
我的终身，却怎么处？
yù láng dào
”玉郎道；
cǐ shì wǒ yǐ qiān sī wàn xiǎng dàn nǐ yǐ xǔ rén wǒ yǐ pìn fù méi shén jì cè wǎn huí rú zhī nai hé
“此事我已千思万想，但你已许人，我已聘妇，没甚计策挽回，如之奈何？
huì niang dào jūn ruò wú jì qǔ wǒ shì yǐ hún pò xiāng suí jué rán wú yán gēng shì tā rén
”慧娘道：“君若无计娶我，誓以魂魄相随，决然无颜更事他人！
shuō ba wū wū yè yè kū jiāng qǐ lái
”说罢，呜呜咽咽哭将起来。
yù láng yǔ tā shì le yǎn lèi dào nǐ qiě wù fán nǎo róng wǒ zài xiǎng
玉郎与他拭了眼泪道：“你且勿烦恼，容我再想。
zì cǐ liǎng xiāng liú liàn bǎ huí jiā zhī shì dào gé qǐ yī biān
”自此两相留恋，把回家之事到阁起一边。
rì wǔ fàn jǐ guò yǎng niáng xiàng hòu biān qù le
—日午饭己过，养娘向后边去了。
èr rén jiāng fáng mén bì shang shāng yì nà shì cháng suàn duǎn suàn méi gè jì cè xīn xià kǔ chǔ bǐ cǐ xiāng bào àn qì
二人将房门闭上，商议那事，长算短算，没个计策，心下苦楚，彼此相抱暗泣。
qiě shuō liú mā ma zì cóng xí fù dào jiā zhī hòu nǚ ér zhōng rì xíng zuò bù lí
且说刘妈妈自从媳妇到家之后，女儿终日行坐不离。
gāng dào wǎn biàn bì shàng fáng mén qù shuì zhí zhì rì shàng èr gān fāng cái qǐ shēn liú mā ma hǎo shēng bù lè chū shí rèn zuò gū sǎo xiāng ài bù zài qí yì
刚到晚，便闭上房门去睡，直至日上二竿，方才起身，刘妈妈好生不乐，初时认做姑嫂相爱，不在其意。
yǐ hòu rì rì rú cǐ xīn zhōng lǎo dà yí huò
以后日日如此，心中老大疑惑。
yě hái dào shì hòu shēng jiā tān mián lǎn duò jǐ biàn yào shuō yīn xiǎng xí fù chū lái shàng wèi yǔ ér zi tóng chuáng hái shì gè jiāo kè zhǐ de nài zhù
也还道是后生家贪眠懒惰，几遍要说，因想媳妇初来，尚未与儿子同床，还是个娇客，只得耐住。
nà rì yě shì hé dāng yǒu shì
那日也是合当有事。
ǒu zài xīn fáng qián zǒu guò hū tīng de lǐ biān yǒu kū qì zhī shēng
偶在新房前走过，忽听得里边有哭泣之声。
xiàng bì fèng zhōng zhāng shí zhī jiàn xí fù gòng nǚ ér hù xiāng lǒu bào dī dī ér kū
向壁缝中张时，只见媳妇共女儿互相搂抱，低低而哭。
liú mā ma jiàn rú cǐ zuò zuò liào dào zhè shì yǒu xiē qī qiao
刘妈妈见如此做作，料道这事有些蹊跷。
yù dài fā zuò yòu xiǎng ér zi cái hǎo ruò zhī de bì rán qì nǎo quán qiě nài zhù
欲待发作，又想儿子才好，若知得，必然气恼，权且耐住。
biàn xiān mén lián jìn lái mén què bì zhe
便掀门帘进来，门却闭着。
jiào dào jué xiē kāi mén
叫道：”决些开门！
èr rén tīng jiàn shì mā ma shēng yīn shì gàn yǎn lèi máng lái kāi mén
”二人听见是妈妈声音，拭干眼泪，忙来开门。
liú mā ma zǒu jiāng jìn qù biàn dào wéi shèn qīng tiān bái rì bǎ mén bì shang zài nèi lǒu bào tí kū
刘妈妈走将进去，便道：“为甚青天白日，把门闭上，在内搂抱啼哭？
èr rén bèi wèn jīng de mǎn miàn tòng hóng wú yán kě dá
”二人被问，惊得满面通红，无言可答。
liú mā ma jiàn èr rén wú yán yī fà shì le qì dé shǒu zú má mù
刘妈妈见二人无言，一发是了，气得手足麻木。
yī shǒu chě zhe huì niang dào
一手扯着慧娘道；
zuò de hǎo shì
“做得好事！
qiě jìn lái hé nǐ shuō huà
且进来和你说话。
chě dào hòu biān yī jiān kōng wū zhōng lái
”扯到后边一间空屋中来。
yā huán kàn jiàn bù zhī wéi shèn shǎn zài yī biān
丫鬟看见，不知为甚，闪在一边。
liú mā ma chě jìn le wū lǐ jiàng mén shuān shàng yā huán fú zài mén shàng zhāng shí jiàn mā ma xún le yī gēn mù bàng mà dào jiàn rén
刘妈妈扯进了屋里，将门闩上，丫鬟伏在门上张时，见妈妈寻了一根木棒，骂道：“贱人！
kuài kuài shí shuō biàn ráo nǐ dǎ mà
快快实说，便饶你打骂。
ruò jù hán hu dǎ xià nǐ zhè xià bàn jié lái
若—句含糊，打下你这下半截来！
huì niang chū shí dǐ lài
”慧娘初时抵赖。
mā ma dào
妈妈道；
jiàn rén
“贱人！
wǒ qiě wèn nǐ
我且问你；
tā lái de jǐ shí yǒu shèn ēn ài gē shè bù dé bì zhe fáng mén lǒu bào tí kū
他来得几时，有甚恩爱割舍不得，闭着房门，搂抱啼哭？
huì niang duì dá bù lái
”慧娘对答不来。
mā ma ná qǐ bàng zi yào dǎ xīn zhōng què yòu bù shě de
妈妈拿起棒子要打，心中却又不舍得。
huì niang liào shì yǐn mán bù guò xiǎng dào shì yǐ zhì cǐ suǒ xìng shuō gè míng bái qiú diē mā cí le péi jiā pèi yǔ yù láng
慧娘料是隐瞒不过，想道：“事已至此，索性说个明白，求爹妈辞了裴家，配与玉郎。
ruò bù yǔn shí pīn gè zì jìn biàn liǎo
若不允时，拼个自尽便了！
nǎi dào
”乃道；
qián rì sūn jiā xiǎo de gē ge yǒu bìng kǒng wù nǚ ér yào kàn xià luò jiào diē mā lìng zì zé rì
“前日孙家晓得哥哥有病，恐误女儿，要看下落，教爹妈另自择日。
yīn diē mā zhí yì bù cóng gù bà er zi yù láng jiǎ zhuāng jià lái
因爹妈执意不从，故把儿子玉郎假妆嫁来。
bù xiǎng mǔ qīn jiào hái ér péi bàn suì chéng le fū fù
不想母亲叫孩儿陪伴，遂成了夫妇。
ēn shēn yì zhòng shì bì tú bǎi nián xié lǎo
恩深义重，誓必图百年偕老。
jīn jiàn gē ge bìng hǎo yù láng kǒng pà shì lù yào huí qù huàn jiě jie guò lái
今见哥哥病好，玉郎恐怕事露，要回去换姐姐过来。
hái ér sī xiǎng yī nǚ wú jià èr fu zhī lǐ jiào yù láng xún mén lù qǔ wǒ wèi qī
孩儿思想，一女无嫁二夫之理，叫玉郎寻门路娶我为妻。
yīn wú liáng cè yòu bù rěn fēn lí gù cǐ tí kū
因无良策，又不忍分离，故此啼哭。
bù xiǎng bèi mǔ qīn kàn jiàn zhī cǐ biàn shì shí huà
不想被母亲看见，只此便是实话。
liú mā ma tīng ba nù qì tián xiōng bǎ bàng piē zài yī biān shuāng zú luàn tiào mà dào
”刘妈妈听罢，怒气填胸，把棒撇在一边，双足乱跳，骂道；
yuán lái zhè lǎo qǐ pó nèn bān qī xīn jiāng nán zuò nǚ hōng wǒ
“原来这老乞婆恁般欺心，将男作女哄我！
guài dào sān cháo biàn yào jiē huí
怪道三朝便要接回。
rú jīn hài le wǒ nǚ ér xū yǔ tā gān xiū bù dé
如今害了我女儿，须与他干休不得！
pīn zhè lǎo xìng mìng jié guǒ zhè xiǎo shā cái ba
拼这老性命结果这小杀才罢！
kāi le mén biàn gǎn chū lái
”开了门，便赶出来。
huì niang jiàn mǔ qīn qù dǎ yù láng xīn zhōng zháo máng bù gù xiū chǐ shàng qián chě zhù
慧娘见母亲去打玉郎，心中着忙，不顾羞耻，上前扯住。
bèi mā ma jiāng shǒu yī tuī diē zài dì shàng pá qǐ shí mā ma yǐ gǎn xiàng wài biān qù le
被妈妈将手一推，跌在地上，爬起时，妈妈已赶向外边去了。
huì niang suí hòu yě gǎn jiāng lái yā huán yì gēn zài hòu miàn
慧娘随后也赶将来，丫鬟亦跟在后面。
qiě shuō yù láng jiàn liú mā ma chě qù huì niang
且说玉郎见刘妈妈扯去慧娘；
qíng zhī shì lù zhèng zài fáng zhōng zháo jí
情知事露，正在房中着急。
zhī jiàn yǎng niáng jìn lái dào guān rén bù hǎo le
只见养娘进来道：“官人，不好了！
nòng chū shì lái yě
弄出事来也！
shì zài hòu biān lái tīng dé kōng wū zhōng luàn nào
适在后边来，听得空屋中乱闹。
zhāng kàn shí jiàn liú dà niáng ná dà bàng zi kǎo dǎ gū niáng bī wèn zhè shì li
张看时，见刘大娘拿大棒子拷打姑娘，逼问这事哩！
yù láng tīng shuō dǎ zhe huì niang xīn rú dāo gē yǎn zhōng là xià lèi lái méi le zhǔ yì
”玉郎听说打着慧娘，心如刀割，眼中落下泪来，没了主意。
yǎng niáng dào jīn ruò bù zǒu shǎo qǐng biàn huò dào le
养娘道：“今若不走，少顷便祸到了！
yù láng jí máng chú xià zān chāi wǎn qǐ yí gè jiǎo r pí xiāng nèi kāi chū dào páo xié wà chuān qǐ zǒu chū fáng lái jiàng mén dài shàng
”玉郎即忙除下簪钗，挽起一个角儿，皮箱内开出道袍鞋袜穿起，走出房来．将门带上。
lí le liú jiā dài diē bēn huí jiā lǐ
离了刘家，带跌奔回家里。
zhèng shì chāi pò yù lóng fēi cǎi fèng dùn kāi jīn suǒ zǒu jiāo lóng
正是：拆破玉笼飞彩凤，顿开金锁走蛟龙。
sūn guǎ fù jiàn ér zi huí lái nèn bān huāng jí yòu jīng yòu xǐ biàn dào rú hé zhè bān mú yàng
孙寡妇见儿子回来，恁般慌急，又惊又喜，便道：“如何这般模样？
yǎng niáng jiāng shàng xiàng shì shuō zhī
”养娘将上项事说知。
sūn guǎ fù mán yuàn dào wǒ jiào nǐ qù bù guò quán yí zhī jì rú hé què zuò chū zhè bān méi tiān lǐ shì tǐ
孙寡妇埋怨道：“我教你去，不过权宜之计，如何却做出这般没天理事体！
nǐ ruò sān cháo biàn huí yǐn è yáng shàn yě bú jiàn de shì bài
你若三朝便回，隐恶扬善，也不见得事败。
kě hèn zhāng liù sǎo zhè lǎo qián pó zì cóng nà rì qù le jìng bù lái fù wǒ
可恨张六嫂这老虔婆，自从那日去了，竟不来覆我。
yǎng niáng nǐ yě bù huí jiā zǒu zāo jiào wǒ rì yè dān chóu
养娘，你也不回家走遭，教我日夜担愁！
jīn rì nòng chū shì lái hài zhè gū niáng què zěn me chù
今日弄出事来，害这姑娘，却怎么处？
yào nǐ bú xiào zǐ hé yòng
要你不肖子何用！
yù láng bèi mǔ qīn tián zé jīng kuì wú dì
”玉郎被母亲嗔责，惊愧无地。
yǎng niáng dào xiǎo guān rén yě zì yào huí de zěn nài liú dà niáng bù kěn
养娘道：“小官人也自要回的，怎奈刘大娘不肯。
wǒ yīn kǒng tā men zuò chū shì lái rì rì shǒu zhe fáng mén bù gǎn huí jiā
我因恐他们做出事来，日日守着房门，不敢回家。
jīn rì zàn zǒu dào hòu biān biàn bèi liú dà niáng zhuàng pò
今日暂走到后边，便被刘大娘撞破。
xìng xǐ de jí bēn huí lái hái bù céng chī kuī
幸喜得急奔回来，还不曾吃亏。
rú jīn qiě jiào xiǎo guān rén duǒ guò liǎng rì tā jiā méi shén huà shuō biàn shì wàn qiān zhī xǐ le
如今且教小官人躲过两日，他家没甚话说，便是万千之喜了。
sūn guǎ fù zhēn gè jiào yù láng shǎn guò děng hòu tā jiā xiāo xī
”孙寡妇真个教玉郎闪过，等候他家消息。
qiě shuō liú mā ma gǎn dào xīn fáng mén kǒu jiàn mén bì zhe zhī dào yù láng hái zài lǐ miàn zài wài mà dào tiān shā de zéi jiàn cái
且说刘妈妈赶到新房门口，见门闭着，只道玉郎还在里面．在外骂道：“天杀的贼贱才！
nǐ bǎ lǎo niáng dàng zuò shén me yàng rén gǎn lái nòng kōng tóu huài wǒ nǚ ér
你把老娘当做什么样人，敢来弄空头，坏我女儿！
jīn rì yǔ nǐ xìng mìng xiāng bó fāng jiàn lǎo niang shǒu duàn
今日与你性命相博，方见老娘手段。
kuài xiē zǒu chū lái
快些走出来！
ruò bù kāi shí wǒ jiù dǎ jìn lái le
若不开时，我就打进来了！
zhèng mà shí huì niang yǐ dào biàn qù chě mǔ qīn jìn qù
”正骂时，慧娘已到，便去扯母亲进去。
liú mā ma mà dào
刘妈妈骂道；
jiàn rén kuī nǐ xiū yě bù xiū hái lái quàn wǒ
“贱人，亏你羞也不羞，还来劝我！
jìn lì shuāi bù xiǎng yòng lì měng le jiàng mén kào kāi mǔ zǐ liǎng gè dōu diē jìn qù jiǎo zuò yī tuán
”尽力—摔，不想用力猛了，将门靠开，母子两个都跌进去，搅做一团。
liú mā ma mà dào hǎo tiān shā de zéi jiàn cái dào fàng lǎo niáng zhè yī jiāo
刘妈妈骂道：“好天杀的贼贱才，到放老娘这一交！
jí máng pá qǐ xún shí nà lǐ jiàn gè yǐng er
”即忙爬起寻时，那里见个影儿。
nà pó zǐ xún bú jiàn yù láng nǎi dào tiān shā de hǎo jiàn shí
那婆子寻不见玉郎，乃道：“天杀的好见识！
zǒu de hǎo
走得好！
nǐ biàn zǒu shàng tiān qù shào bù dé yě yào ná xià lái
你便走上天去，少不得也要拿下来！
duì zhe huì niang dào
”对着慧娘道；
rú jīn zuò xià zhè děng chǒu shì tǎng bèi péi jiā xiǎo de què zěn dì zuò rén
“如今做下这等丑事，倘被裴家晓得，却怎地做人？
huì niang kū dào shì hái ér yī shí bú shì zuò chà zhè shì
”慧娘哭道：“是孩儿一时不是，做差这事。
dàn qiú mǔ qīn lián niàn hái ér quàn diē diē zěn shēng huí le péi jiā jià zhe yù láng yóu kě wǎn huí qián shī
但求母亲怜念孩儿，劝爹爹怎生回了裴家，嫁着玉郎，犹可挽回前失。
tǎng ruò bù yǔn yǒu sǐ ér yǐ
倘若不允，有死而已！
shuō ba kū dào zài de
”说罢，哭倒在地。
liú mā ma dào
刘妈妈道；
nǐ shuō de hǎo zì zài huà r
“你说得好自在话儿！
tā jiā xià cái nà pìn dìng zhe xí fù jīn rì píng bái de yào xiū zhè qīn shì shuí gè kěn me
他家下财纳聘，定着媳妇，今日平白地要休这亲事，谁个肯么？
tǎng rán wèn yīn shén shì gù yào xiū zhè qīn jiào nǐ diē zěn shēng duì dá
倘然问因甚事故要休这亲，教你爹怎生对答！
nán dào shuō wǒ nǚ ér zì xún le yí gè hàn zi bù chéng
难道说我女儿自寻了一个汉子不成？
huì niang bèi mǔ qīn shuō de mǎn miàn xiū cán jiāng xiù yǎn zhe tòng kū
”慧娘被母亲说得满面羞惭，将袖掩着痛哭。
liú mā ma zhōng shì qín dú zhī ài jiàn nǚ ér nèn bān tí kū què yòu kǒng kū shāng le shēn zi biàn dào wǒ de r zhè yě bù gàn nǐ shì dōu shì nà lǎo qián pó shè zhè méi tiān lǐ de guǐ jì jiāng nà shā cái qiáo zhuāng jià lái
刘妈妈终是禽犊之爱，见女儿恁般啼哭，却又恐哭伤了身子，便道：“我的儿，这也不干你事，都是那老虔婆设这没天理的诡计，将那杀才乔妆嫁来。
wǒ shí bù zhī jiào nǐ péi bàn là le tā quān tào
我—时不知，教你陪伴，落了他圈套。
rú jīn zǒng shì wú rén zhī de bǎ lái gé guò biān quán nǐ de tǐ miàn zhè cái shì gè cháng cè
如今总是无人知得，把来阁过—边，全你的体面，这才是个长策。
ruò shuō yào xiū le péi jiā jià nà shā cái zhè shì duàn rán bù néng
若说要休了裴家，嫁那杀才，这是断然不能！
huì niang jiàn mǔ qīn bù yǔn yù jiā tí kū liú mā ma yòu lián yòu nǎo dào méi le zhǔ yì
”慧娘见母亲不允，愈加啼哭，刘妈妈又怜又恼，到没了主意。
zhèng nào jiān liú gōng zhèng zài rén jiā kàn bìng huí lái dǎ fáng mén kǒu jīng guò tīng de fáng zhōng lüè kū nǎi shì nǚ ér shēng yīn yòu tīng de mā ma huà xiǎng zhèng bù zhī wéi zhe shèn de xīn zhōng yí huò
正闹间，刘公正在人家看病回来，打房门口经过，听得房中略哭，乃是女儿声音，又听得妈妈话响，正不知为着甚的，心中疑惑。
rěn nài bú zhù jiē kāi mén lián wèn dào nǐ men wéi shèn nèn bān mú yàng
忍耐不住，揭开门帘，问道：“你们为甚恁般模样？
liú mā ma jiāng qián xiàng shì yī yī xì shuō qì de liú gōng bàn shǎng shuō bù chū huà lái
”刘妈妈将前项事，一一细说，气得刘公半晌说不出话来。
xiǎng le xiǎng dào bǎ mā ma mán yuàn dào dōu shì nǐ zhè lǎo qǐ pó hài le nǚ ér
想了—想，到把妈妈埋怨道：“都是你这老乞婆害了女儿！
qǐ chū ér zi bìng zhòng shí wǒ yuán yào lìng zhái rì zi nǐ biàn shuō cháng dào duǎn shēng chū xǔ duō huà lái zhí yì yào nà yī rì
起初儿子病重时，我原要另择日子，你便说长道短，生出许多话来，执意要那一日。
cì hòu sūn jiā jiào yǎng niáng lái shuō wǒ yě bà le yòu shì nǐ nòng zuǐ nòng shé hōng zhe tā jiā
次后孙家教养娘来说，我也罢了，又是你弄嘴弄舌，哄着他家。
jí zhì qǔ lái jiā zhōng wǒ shuō dài tā zì shuì ba nǐ yòu piān shēng tuī nǚ ér bàn tā
及至娶来家中，我说待他自睡罢，你又偏生推女儿伴他。
rú jīn bàn de hǎo me
如今伴得好么！
liú mā ma yīn yù láng zǒu le yòu bù shě de nǚ ér nán wéi dǔ zi qì zhèng méi fā tuō jiàn lǎo gōng dào qián dào hòu shǔ shuō mán yuàn jí de bào zào rú léi mà dào lǎo wáng bā
”刘妈妈因玉郎走了，又不舍得女儿难为，—肚子气，正没发脱，见老公倒前倒后，数说埋怨，急得暴躁如雷，骂道：“老亡八！
yī nǐ shuō qǐ lái wǒ de hái ér yīng gāi yǔ zhè shā cái piàn de
依你说起来，我的孩儿应该与这杀才骗的！
yī tóu zhuàng gè mǎn huái
”一头撞个满怀。
liú gōng yě zài qì nǎo zhī shí jiū guò lái biàn dǎ
刘公也在气恼之时，揪过来便打。
huì niang biàn lái jiě quàn
慧娘便来解劝。
sān rén jiǎo zuò yī tuán gǔn zuò yí kuài fēn chāi bù kāi
三人搅做一团，滚做一块．分拆不开。
yā huán zhe le máng bēn dào fáng zhōng bào yǔ liú pú dào dà guān rén bù hǎo le
丫鬟着了忙，奔到房中报与刘璞道：“大官人，不好了！
dà yé dà niáng zài xīn fáng zhōng xiāng dǎ li
大爷大娘在新房中相打哩！
liú pú zài tā shàng pá qǐ lái zǒu zhì xīn fáng xiàng qián fēn jiě
”刘璞在塌上爬起来，走至新房，向前分解。
lǎo quǎn qī jiàn ér zi lái quàn yīn xī tā bìng tǐ chū yù kǒng láo lù le tā fāng cái bà shǒu
老犬妻见儿子来劝，因惜他病体初愈、恐劳碌了他，方才罢手。
yóu wū zì lǎo wáng bā lǎo qǐ pó xiāng mà
犹兀自老亡八老乞婆相骂。
liú pú bǎ fù qīn quàn chū wài biān nǎi wèn mèi zǐ wèi qí zài zhè fáng zhōng sī nào niáng zǐ zěn yòu bú jiàn
刘璞把父亲劝出外边，乃问：“妹子为其在这房中厮闹，娘子怎又不见？
huì niang bèi wèn xīn xià huáng kuì yǎn miàn ér kū bù gǎn zé shēng
”慧娘被问，心下惶愧，掩面而哭，不敢则声。
liú pú jiāo zào dào
刘璞焦躁道；
qiě shuō wéi zhe shèn de
“且说为着甚的？
liú pó fāng bǎ nà shì xì shuō jiāng liú pú qì de miàn rú tǔ sè
”刘婆方把那事细说，将刘璞气得面如土色。
tíng le bàn shǎng fāng dào jiā chǒu bù kě wài yáng tǎng ruò chuán dào wài biān bèi rén chǐ xiào
停了半晌，方道，“家丑不可外扬，倘若传到外边，被人耻笑。
shì yǐ zhì cǐ qiě zài zuò qū chǔ
事已至此，且再作区处！
liú mā ma fāng cái zhù kǒu zǒu chū fáng lái
”刘妈妈方才住口，走出房来。
huì niang zhēng zhù bù xíng liú mā ma yī shǒu chě zhe biàn zǒu qǔ jù suǒ jiàng mén suǒ shàng
慧娘挣住不行，刘妈妈一手扯着便走，取巨锁将门锁上。
lái zhì fáng lǐ huì niang zì jué wú yán zuò zài yí gè bì jiǎo biān kū qì
来至房里．慧娘自觉无颜．坐在一个壁角边哭泣。
zhèng shì ráo jūn jū jǐn xiāng jiāng shuǐ nán xǐ jīn zhāo mǎn miàn xiū
正是：饶君掬尽湘江水，难洗今朝满面羞。
qiě shuō li dōu guǎn tīng de liú jiā xuān rǎng fú zài bì shàng dǎ tīng
且说李都管听得刘家喧嚷，伏在壁上打听。
suī rán xiǎo de xiē fēng shēng què bù zhī qí zhōng xì dǐ
虽然晓得些风声，却不知其中细底。
cì zǎo liú jiā yā huán zǒu chū mén qián li dōu guǎn zhāo dào jiā zhōng wèn tā
次早，刘家丫鬟走出门前，李都管招到家中问他。
nà yā huán chū shí bù kěn shuō li dōu guǎn qǔ chū sì wǔ shí qián lái yǔ tā dào nǐ ruò shuō le sòng zhè qián yǔ nǐ mǎi dōng xi chī
那丫鬟初时不肯说，李都管取出四五十钱来与他道：“你若说了，送这钱与你买东西吃。
yā huán jiàn le tóng qián xīn zhōng dòng huǒ jiē guò lái cáng zài shēn biān biàn cóng tóu zhì wěi jǐn yǔ li dōu guǎn shuō zhī
”丫鬟见了铜钱，心中动火，接过来藏在身边，便从头至尾，尽与李都管说知。
li dōu guǎn àn xǐ dào
李都管暗喜道；
wǒ bǎ zhè chǒu shì bào yǔ péi jiā cuān duō lái nào chǎo yī chǎng tā dìng wú yán zài cǐ jū zhù zhè fáng zi kě bù guī yú wǒ le
“我把这丑事报与裴家．撺掇来闹吵一场，他定无颜在此居住，这房子可不归于我了？
máng máng de zǒu zhì péi jiā wǔ yī shí bào zhī yòu tiān xiē yán yǔ jī nǎo péi jiǔ lǎo
”忙忙的走至裴家，—五一十报知，又添些言语，激恼裴九老。
nà jiǔ lǎo fū qī yīn qián rì qǔ qīn bù yǔn xīn zhōng zhèng nǎo zhe liú gōng
那九老夫妻，因前日娶亲不允，心中正恼着刘公。
jīn rì tīng jiàn xí fù zuò xià chǒu shì rú hé bù qì
今日听见媳妇做下丑事，如何不气！
yī jìng gǎn dào liú jiā huàn chū liú gōng lái fā huà dào dāng chū wǒ yāng méi lái shuō yào qǔ qīn shí gàn tuī wàn zǔ dào nǚ ér nián jì shàng xiǎo bù kěn yìng chéng
一径赶到刘家，唤出刘公来发话道：“当初我央媒来说要娶亲时，干推万阻，道女儿年纪尚小，不肯应承。
hù zài jiā zhōng sī yǎng hàn zi
护在家中，私养汉子。
ruò zǎo yī le wǒ yě bú jiàn de zuò chū shì lái
若早依了我，也不见得做出事来。
wǒ shì qīng qīng bái bái de rén jiā jué bù yào zhè yàng bài huài mén fēng de hǎo dōng xī
我是清清白白的人家，决不要这样败坏门风的好东西。
kuài hái le wǒ xī nián pìn lǐ lìng zì qù duì qīn bú yào wù wǒ hái ér de dà shì
快还了我昔年聘礼，另自去对亲，不要误我孩儿的大事。
jiāng liú gōng rǎng de miàn shàng yī huí hóng yī huí bái
”将刘公嚷得面上一回红，一回白。
xiǎng dào wǒ jiā zuó yè zhī shì tā rú hé jīn zǎo biàn xiǎo de le
想道：“我家昨夜之事，他如何今早便晓得了？
zhè yě guài yì
这也怪异！
yòu bù hǎo chéng rèn zhǐ de lài dào qìng jia zhè shì nà lǐ shuō qǐ zào nèn yàng yán yǔ wū rǔ wǒ jiā
又不好承认．只得赖道：“亲家，这是那里说起，造恁样言语污辱我家？
tǎng bèi wài rén tīng de zhī dào zhēn yǒu zhè shì nǐ wǒ tǐ miàn hé zài
倘被外人听得，只道真有这事，你我体面何在！
péi jiǔ lǎo biàn mà dào dǎ jǐ jiàn dāo
裴九老便骂道：“打脊贱刀！
zhēn gè shì lǎo wáng bā
真个是老亡八。
nǚ ér xiàn zuò zhe nèn yàng chǒu shì nà gè bù xiǎo de le
女儿现做着恁样丑事，那个不晓得了！
kuī nǐ hái zhǎng zhe niǎo zuǐ zài wǒ miàn qián zhē yǎn
亏你还长着鸟嘴，在我面前遮掩。
gǎn jìn qián bǎ shǒu xiàng liú gōng liǎn shàng yī qìn dào lǎo wáng bā
”赶近前把手向刘公脸上一揿道：“老亡八！
xiū yě bù xiū
羞也不羞！
dài wǒ sòng gè guǐ liǎn r yǔ nǐ dài le jiàn rén
待我送个鬼脸儿与你戴了见人。
liú gōng bèi tā xiū rǔ bù guò mà dào lǎo shā cái jīn rì wéi shèn gǎn shàng mén lái qī wǒ
”刘公被他羞辱不过，骂道：“老杀才，今日为甚赶上门来欺我？
biàn yī tóu zhuàng qù bǎ péi jiǔ lǎo zhuàng dǎo zài dì liǎng xià xiāng dǎ qǐ lái
”便一头撞去，把裴九老撞倒在地，两下相打起来。
lǐ biān liú mā ma yǔ liú pú tīng de wài miàn xuān rǎng chū lái kàn shí què shì péi jiǔ lǎo yǔ liú gōng sī dǎ jí xiàng qián chāi kāi
里边刘妈妈与刘璞听得外面喧嚷，出来看时，却是裴九老与刘公厮打，急向前拆开。
péi jiǔ lǎo zhǐ zhe mà dào lǎo wáng bā dǎ de hǎo
裴九老指着骂道：“老亡八打得好！
wǒ yǔ nǐ dào fǔ lǐ qù shuō huà
我与你到府里去说话。
yí lù mà chū mén qù le
”一路骂出门去了。
liú pú biàn wèn fù qīn péi jiǔ yīn shén qīng zǎo lái sī nào
刘璞便问父亲：“裴九因甚清早来厮闹？
liú gōng bǎ tā yán yǔ xué le biàn
”刘公把他言语学了—遍。
liú pú dào tā jiā rú hé biàn xiǎo de le
刘璞道：“他家如何便晓得了？
cǐ qí kě guài
此其可怪。
yòu dào rú jīn shì yǐ zhāng yáng què zěn me chù
”又道：“如今事已彰扬，却怎么处？
liú gōng yòu xiǎng qǐ péi jiǔ lǎo nèn bān chǐ rǔ xīn zhōng zhuǎn nǎo dùn zú dào dōu shì sūn jiā lǎo qǐ pó hài wǒ jiā huài le mén fēng shòu zhè yàng è qì
”刘公又想起裴九老恁般耻辱，心中转恼，顿足道：“都是孙家老乞婆，害我家坏了门风，受这样恶气！
ruò bù gào tā zěn chū de zhè qì
若不告他，怎出得这气？
liú pú quàn jiě bú zhù
”刘璞劝解不住。
liú gōng yāng rén xiě le zhuàng cí wàng zhe fǔ qián bēn lái zhèng zhí qiáo tài shǒu zǎo táng fàng gào
刘公央人写了状词，望着府前奔来，正值乔太守早堂放告。
zhè qiáo tài shǒu suī zé guān xī rén yòu zhèng zhí yòu cōng míng ling cái ài mín duàn yù rú shén fǔ zhōng dōu chēng wéi qiáo qīng tiān
这乔太守虽则关西人，又正直，又聪明，伶才爱民，断狱如神，府中都称为乔青天。
què shuō liú gōng gāng dào fǔ qián pī miàn yòu yù zhe péi jiǔ lǎo
却说刘公刚到府前，劈面又遇着裴九老。
jiǔ lǎo jiàn liú gōng shǒu zhí zhuàng cí rèn zuò gào tā biàn mà dào lǎo wáng bā zòng nǚ zuò le chǒu shì dào yào gào wǒ wǒ tóng nǐ qù jiàn tài yé
九老见刘公手执状词，认做告他，便骂道：“老亡八，纵女做了丑事，到要告我，我同你去见太爷。
shàng qián yī bǎ niǔ zhù liǎng xià yòu dǎ jiāng qǐ lái
”上前一把扭住，两下又打将起来。
liǎng zhāng zhuàng cí dōu dǎ shī le
两张状词，都打失了。
èr rén jié zuò yī tuán zhí zhì táng shàng
二人结做一团，直至堂上。
qiáo tài shǒu kàn jiàn hē jiào gè guì biān
乔太守看见，喝教各跪—边。
wèn dào nǐ èr rén jiào shén míng zì
问道：“你二人叫甚名字？
wèi hé jié niǔ xiāng dǎ
为何结扭相打？
èr rén yī qí luàn rǎng
”二人一齐乱嚷。
qiáo tài shǒu dào bù xǔ chān yuè
乔太守道：“不许搀越！
nà lǎo ér xiān shàng lái shuō
那老儿先上来说。
péi jiǔ lǎo guì shǎng qù su dào xiǎo rén jiào zuò péi jiǔ yǒu gè ér zi péi zhèng cóng yòu pìn xià liú bǐng yì de nǚ ér huì niang wèi qī jīn nián dōu shí wǔ suì le
”裴九老跪上去诉道：“小人叫做裴九，有个儿子裴政，从幼聘下刘秉义的女儿慧娘为妻，今年都十五岁了。
xiǎo rén yīn shì lǎo nián ài zǐ yào zǎo yǔ tā wán yīn
小人因是老年爱子，要早与他完姻。
jǐ cì yāng méi qù shuō yào qǔ xí fù nà liú bǐng yì zhǐ tuī nǚ ér nián jì shàng xiǎo lēi kěn bù xǔ shuí xiǎng tā zòng nǚ mài jiān liàn zhe sūn rùn àn zhāo zài jiā yào tú lài qīn shì
几次央媒去说，要娶媳妇．那刘秉义只推女儿年纪尚小，勒肯不许，谁想他纵女卖奸，恋着孙润，暗招在家，要图赖亲事。
jīn zǎo dào tā jiā lǐ shuō fǎn bǎ xiǎo rén ōu rǔ
今早到他家理说，反把小人殴辱。
qíng jí le lái yé ye tái xià tóu shēng tā yòu qǐ lái niǔ dǎ
情极了，来爷爷台下投生，他又起来扭打。
qiú yé ye zuò zhǔ jiù xiǎo rén zé gè
求爷爷作主，救小人则个！
qiáo tài shǒu tīng le dào
”乔太守听了，道；
qiě xià qù
“且下去！
huàn liú bǐng yì shǎng qù wèn dào
”唤刘秉义上去问道；
nǐ zěn me shuō
“你怎么说？
liú gōng dào
”刘公道；
xiǎo rén yǒu yī zi yī nǚ
“小人有一子一女。
ér zi liú pú pìn sūn guǎ fù nǚ ér zhū yí wèi fù nǚ ér biàn xǔ péi jiǔ de ér zi
儿子刘璞，聘孙寡妇女儿珠姨为妇，女儿便许裴九的儿子。
xiàng rì péi jiǔ yào qǔ shí yī lái nǚ ér shàng yòu wèi zēng zhěng bèi zhuāng lián èr lái zhèng yǔ ér zi wán yīn gù cǐ bù yǔn
向日裴九要娶时，一来女儿尚幼，未曾整备妆奁，二来正与儿子完姻，故此不允。
bù xiǎng ér zi lín hūn shí hū dì huàn qǐ bìng lái bù gǎn jiào yǔ xí fù tóng fáng lìng nǚ ér péi bàn sǎo zi
不想儿子临婚时，忽地患起病来，不敢教与媳妇同房，令女儿陪伴嫂子。
nǎ zhī sūn guǎ fù qī xīn cáng guò nǚ ér què jiāng ér zi sūn rùn jiǎ zhuāng guò lái dào qiáng jiān le xiǎo rén nǚ ér
那知孙寡妇欺心，藏过女儿，却将儿子孙润假妆过来，到强奸了小人女儿。
zhèng yào gào guān zhè péi jiǔ zhī de le dēng mén dǎ mà
正要告官，这裴九知得了，登门打骂。
xiǎo rén qì fèn bù guò yǔ tā zhēng rǎng shí bú shì tú lài tā de hūn yīn
小人气忿不过，与他争嚷，实不是图赖他的婚姻。
qiáo tài shǒu jiàn shuō nán ban wèi nǚ shén yǐ wéi qí nǎi dào nán ban nǚ zhuāng zì rán yǒu yì
”乔太守见说男扮为女，甚以为奇，乃道：“男扮女妆，自然有异。
nán dào nǐ rèn tā bù chū
难道你认他不出？
liú gōng dào hūn jià nǎi shì cháng shì nà céng yǒu nán zi jiǎ bàn zhī lǐ què qù biàn tā zhēn jiǎ
”刘公道：“婚嫁乃是常事，那曾有男子假扮之理，却去辨他真假？
kuàng sūn rùn miàn mào měi rú nǚ zǐ
况孙润面貌，美如女子。
xiǎo rén fū qī jiàn le yǐ shì wàn fēn huān xǐ yǒu shèn yí huò
小人夫妻见了，已是万分欢喜，有甚疑惑？
qiáo tài shǒu dào
”乔太守道；
sūn jiā jì yǐ nǚ xǔ nǐ wèi xí yīn shén què yòu bà er zi jiǎ zhuāng
“孙家既以女许你为媳，因甚却又把儿子假妆？
qí zhōng bì yǒu yuán gù
其中必有缘故。
yòu dào sūn rùn hái zài nǐ jiā me
”又道：“孙润还在你家么？
liú gōng dào yǐ táo huí qù le
”刘公道：“已逃回去了。
qiáo tài shǒu jí chāi rén qù ná sūn guǎ fù mǔ zǐ sān rén yòu chāi rén qù huàn liú pú huì niang xiōng mèi jù lái tīng shěn
”乔太守即差人去拿孙寡妇母子三人，又差人去唤刘璞、慧娘兄妹俱来听审。
bù duō shí dōu yǐ ná dào
不多时，都已拿到。
qiáo tài shǒu jǔ mù kàn shí yù láng zǐ dì guǒ rán yì bān měi mào miàn páng wú èr
乔太守举目看时，玉郎姊弟，果然一般美貌，面庞无二。
liú pú què yě rén wù jùn xiù huì niang yàn lì fēi cháng
刘璞却也人物俊秀，慧娘艳丽非常。
àn àn xīn xiàn dào hǎo liǎng duì qīng nián ér nǚ
暗暗欣羡道：“好两对青年儿女！
xīn zhōng biàn yǒu chéng quán zhī yì
”心中便有成全之意。
nǎi wèn sūn guǎ fù yīn shén jiāng nán zuò nǚ hǒng piàn liú jiā hài tā nǚ ér
乃问孙寡妇：“因甚将男作女，哄骗刘家，害他女儿？
sūn guǎ fù nǎi jiāng nǚ xù bìng zhòng liú bǐng yì bù kěn gēng gǎi jí qī kǒng pà wù le nǚ ér zhōng shēn gù bà er zi zhuāng qù chōng xǐ sān cháo biàn huí shì yī shí quán yí zhī cè
”孙寡妇乃将女婿病重，刘秉义不肯更改吉期，恐怕误了女儿终身，故把儿子妆去冲喜，三朝便回，是一时权宜之策。
bù xiǎng liú bǐng yì què jiào nǚ ér péi wò zuò chū zhè shì
不想刘秉义却教女儿陪卧，做出这事。
qiáo tài shǒu dào
乔太守道；
yuán lái rú cǐ
“原来如此！
wèn liú gōng dào dāng chū nǐ r yú jì shì bìng zhòng zì rán gāi lìng huàn jí qī
”问刘公道：“当初你儿于既是病重，自然该另换吉期。
nǐ zhí yì bù kěn què zhǔ hé yì
你执意不肯，却主何意？
jiǎ ruò cǐ shí yī le sūn jiā nà jiàn de nǚ ér yǒu cǐ chǒu shì
假若此时依了孙家，那见得女儿有此丑事？
zhè dōu shì nǐ zì qǐ xìn duān lián lěi nǚ ér
这都是你自起衅端，连累女儿。
liú gōng dào xiǎo rén yī shí bù hé tīng le qī zǐ shuō huà rú jīn huǐ zhī wú jí
”刘公道：“小人一时不合听了妻子说话，如今悔之无及！
qiáo tài shǒu dào hú shuō
”乔太守道：“胡说！
nǐ shì yī jiā zhī zhǔ què tīng fù rén yán yǔ
你是一家之主，却听妇人言语。
yòu huàn yù láng huì niang shǎng qù shuō sūn rùn nǐ yǐ nán jiǎ nǚ yǐ shì bù gāi
又唤玉郎、慧娘上去说：“孙润，你以男假女，已是不该。
què yòu jiān piàn chǔ nǚ dāng de hé zuì
却又奸骗处女，当得何罪？
yù láng kòu tóu dào xiǎo rén suī rán yǒu zuì dàn fēi shè yì móu qiú nǎi shì liú qīn mǔ zì qiǎn qí nǚ péi bàn xiǎo rén
”玉郎叩头道：“小人虽然有罪，但非设意谋求，乃是刘亲母自遣其女陪伴小人。
qiáo tài shǒu dào tā yīn bù zhī nǐ shì nán zǐ gù lìng tā lái péi bàn nǎi shì měi yì nǐ zěn bù tuī què
”乔太守道：“他因不知你是男子，故令他来陪伴，乃是美意，你怎不推却？
yù láng dào xiǎo rén yě zēng kǔ cí zěn nài jiān zhí bù cóng
”玉郎道，“小人也曾苦辞，怎奈坚执不从。
qiáo tài shǒu dào lùn qǐ fǎ lái běn gāi dǎ dùn bǎn zi cái shì
”乔太守道：“论起法来，本该打—顿板子才是！
gū niàn nǐ nián jì yòu xiǎo yòu xì liǎng jiā fù mǔ niàng chéng quán qiě ráo yuàn
姑念你年纪幼小，又系两家父母酿成，权且饶怨。
yù láng kòu tóu qì xiè
”玉郎叩头泣谢。
qiáo tài shǒu yòu wèn huì niang nǐ shì yǐ zuò cuò bù bì shuō qǐ
乔太守又问慧娘：“你事已做错，不必说起。
rú jīn hái shì yào guī péi shì
如今还是要归裴氏？
yào guī sūn rùn
要归孙润？
shí shuō shàng lái
实说上来。
huì niang kū dào jiàn qiè wú méi gǒu hé jié xíng yǐ kuī qǐ kě gēng shì tā rén
”慧娘哭道：“贱妾无媒苟合，节行已亏，岂可更事他人。
kuàng yǔ sūn rùn ēn yì yǐ shēn shì bù zài jià
况与孙润恩义已深，誓不再嫁。
ruò yé ye bì yù pàn lí jiàn qiè jí dāng zì jìn
若爷爷必欲判离，贱妾即当自尽。
jué wú yán gǒu huó yí xiào tā rén
决无颜苟活，贻笑他人。
shuō ba fàng shēng dà kū
”说罢，放声大哭。
qiáo tài shǒu jiàn tā qíng cí zhēn kěn shèn shì lián xī qiě hē guò yī biān
乔太守见他情词真恳，甚是怜惜、且喝过一边。
huàn péi jiǔ lǎo fēn fù dào huì niang běn gāi duàn guī nǐ jiā dàn yǐ shī shēn sūn rùn jié xíng yǐ kuī
唤裴九老分付道：“慧娘本该断归你家，但已失身孙润，节行已亏。
nǐ ruò qǔ huí qù fǎn shāng mén fēng bèi rén chǐ xiào
你若娶回去，反伤门风，被人耻笑。
tā yòu méng èr fu zhī míng gè bù xiāng ān
他又蒙二夫之名，各不相安。
jīn pàn yǔ sūn rùn wèi qī quán qí tǐ miàn
今判与孙润为妻、全其体面。
jīn sūn rùn hái nǐ xī nián pìn lǐ nǐ ér zi lìng zì pìn fù ba
今孙润还你昔年聘礼，你儿子另自聘妇罢！
péi jiǔ lǎo dào xí fù yǐ wèi chǒu shì xiǎo rén zì rán bú yào
”裴九老道：“媳妇已为丑事，小人自然不要。
dàn sūn rùn pò huài wǒ jiā hūn yīn
但孙润破坏我家婚姻。
jīn yuán guī yú tā fǎn zhōu quán le jiān fū yín fù xiǎo rén zěn de gān xīn
今原归于他，反周全了奸夫、淫妇．小人怎得甘心！
qíng yuàn yī háo yuán pìn bú yào qiú lǎo yé duàn xí fù lìng jià bié rén xiǎo rén zhè kǒu qì yě hái xiāo de yī bàn
情愿一毫原聘不要，求老爷断媳妇另嫁别人，小人这口气也还消得一半。
qiáo tài shǒu dào
”乔太守道；
nǐ jì yǐ bù yuàn qǔ tā hé kǔ yòu zuò cǐ yuān jiā
“你既已不愿娶他，何苦又作此冤家！
liú gōng yì bǐng dào
”刘公亦禀道；
yé ye sūn rùn yǐ yǒu qī zǐ xiǎo rén nǚ ér qǐ kě yǔ tā wèi qiè
“爷爷，孙润已有妻子，小人女儿岂可与他为妾？
qiáo tài shǒu chū shí zhī dào sūn rùn shàng wú qī zǐ gù cǐ wò xuán
”乔太守初时只道孙润尚无妻子，故此斡旋。
jiàn liú gōng shuō yǐ yǒu qī nǎi dào zhè què zěn me chù
见刘公说已有妻，乃道：“这却怎么处？
duì sūn rùn dào nǐ jì yǒu qī yú yī fà bù gāi hài rén guī nǚ le
”对孙润道：“你既有妻于，一发不该害人闺女了！
rú jīn zhì cǐ nǚ yú hé de
如今置此女于何地？
yù láng bù gǎn dā yìng
”玉郎不敢答应。
qiáo tài shǒu yòu dào nǐ qī zǐ shì hé děng rén jiā
乔太守又道：“你妻子是何等人家？
céng guò mén me
曾过门么？
sūn rùn dào
”孙润道；
xiǎo rén qī zǐ shì xú yā nǚ ér shàng wèi guò mén
“小人妻子是徐雅女儿，尚未过门。
qiáo tài shǒu dào zhè děng yì chù le
”乔太守道：“这等易处了。
jiào dào péi jiǔ sūn rùn yuán yǒu qī wèi qǔ rú jīn tā jì dé le nǐ xí fù wǒ jiāng tā qī zǐ duàn cháng nǐ de ér zi xiāo nǐ zhī fèn
”叫道：“裴九，孙润原有妻未娶，如今他既得了你媳妇，我将他妻子断偿你的儿子，消你之忿！
péi jiǔ lǎo dào lǎo yé míng duàn xiǎo rén zěn gǎn wéi nì
”裴九老道：“老爷明断，小人怎敢违逆？
dàn kǒng xú yā bù kěn
但恐徐雅不肯。
qiáo tài shǒu dào wǒ zuò le zhǔ shuí gǎn bù kěn
”乔太守道：“我作了主，谁敢不肯！
nǐ kuài huí jiā yǐn ér zi guò lái
你快回家引儿子过来。
wǒ chāi rén qù huàn xú yā dài nǚ ér lái dāng táng pǐ pèi
我差人去唤徐雅带女儿来当堂匹配。
péi jiǔ lǎo máng jí guī jiā jiāng ér zi péi zhèng lǐng dào fǔ zhōng
”裴九老忙即归家，将儿子裴政领到府中。
xú yā tóng nǚ ér yě huàn dào le
徐雅同女儿也唤到了。
qiáo tài shǒu kàn shí liǎng jiā nán nǚ què yě xiàng mào duān zhèng shì gè duì r
乔太守看时．两家男女却也相貌端正，是个对儿。
nǎi duì xú yǎ dào sūn rùn yīn yòu le liú bǐng yì nǚ r jīn yǐ pàn wèi fū fù
乃对徐雅道：“孙润因诱了刘秉义女儿，今已判为夫妇。
wǒ jīn zuò zhǔ jiāng nǐ nǚ ér pèi yǔ péi jiǔ ér zi péi zhèng
我今作主，将你女儿配与裴九儿子裴政。
xiàn jí rì sān jiā jù biàn hūn pèi huí bào rú yǒu bù fú zhě dìng xíng zhòng zhì
限即日三家俱便婚配回报，如有不伏者，定行重治。
xú yā jiàn tài shǒu zuò zhǔ zěn gǎn bù yī jù gè gān fú
”徐雅见太守作主，怎敢不依，俱各甘伏。
qiáo tài shǒu yuán bǐ pàn dào
乔太守援笔判道：
dì dài zǐ jià gū bàn sǎo mián
弟代姊嫁，姑伴嫂眠。
ài nǚ ài zǐ qíng zài lǐ zhōng
爱女爱子，情在理中。
yī cí yī xióng biàn chū yì wài
一雌一雄，变出意外。
yí gān chái jìn liè huǒ wú guài qí rán
移干柴近烈火，无怪其燃；
yǐ měi yù pèi míng zhū shì huò qí ǒu
以美玉配明珠，适获其偶。
sūn shì zi yīn zǐ ér de fù lōu chǔ zi bù yòng yú qiáng
孙氏子因姊而得妇，搂处子不用逾墙；
liú shì nǚ yīn sǎo ér de fu huái jí shì chū fēi xuàn yù
刘氏女因嫂而得夫，怀吉士初非炫玉。
xiāng yuè wèi hūn lǐ yǐ yì qǐ
相悦为婚，礼以义起。
suǒ hòu zhě báo shì kě quán yí
所厚者薄，事可权宜。
shǐ xú yā bié xù péi jiǔ zhī r xǔ péi gǎi qǔ sūn láng zhī pèi
使徐雅别婿裴九之儿，许裴改娶孙郎之配。
duó rén fù rén yì duó qí fù liǎng jiā ēn yuàn zǒng xi fēng bō
夺人妇人亦夺其妇、两家恩怨，总息风波。
dú lè zhī bù ruò yú rén lè sān duì fū qī gè xié yú shuǐ
独乐之不若与人乐，三对夫妻，各谐鱼水。
rén suī duì huàn shí liù liǎng yuán zhǐ yī jīn
人虽兑换，十六两原只一斤；
qīn shì jiāo mén wǔ bǎi nián jué fēi cuò pèi
亲是交门，五百年决非错配。
yǐ ài jí ài yī fù mǔ zì zuò bīng rén
以爱及爱，伊父母自作冰人；
fēi qīn shì qīn wǒ guān fǔ quán wèi yuè lǎo
非亲是亲，我官府权为月老。
yǐ jīng míng duàn gè fù liáng qī
已经明断，各赴良期。
qiáo tài shǒu xiě bì jiào yā sī dāng táng lǎng sòng yǔ zhòng rén tīng le
乔太守写毕，教押司当堂朗诵与众人听了。
zhòng rén wú bù xīn fú gè gè kòu tóu chēng xiè
众人无不心服，各各叩头称谢。
qiáo tài shǒu zài kù shàng zhī qǔ xǐ hóng liù duàn jiào sān duì fū qī pī guà qǐ lái huàn sān qǐ lè rén sān dǐng huā huā jiào r tái le sān wèi xīn rén
乔太守在库上支取喜红六段，教三对夫妻披挂起来，唤三起乐人，三顶花花轿儿，抬了三位新人。
xīn láng jí fù mǔ gè zì suí jiào ér chū
新郎及父母，各自随轿而出。
cǐ shì nào dòng le háng zhōu fǔ dōu shuō hǎo gè xíng fāng biàn de tài shǒu rén rén sòng dé gè gè chēng xián
此事闹动了杭州府，都说好个行方便的太守，人人诵德，个个称贤。
zì cǐ gè jiā wán qīn zhī hòu dōu wú shuō huà
自此各家完亲之后，都无说话。
li dōu guǎn běn yù suō sūn guǎ fù péi jiǔ lǎo liǎng jiā yǔ liú bǐng yì jiǎng zuǐ yù bàng xiāng chí zì jǐ yú rén dé lì
李都管本欲唆孙寡妇、裴九老两家与刘秉义讲嘴，鹬蚌相持，自己渔人得利。
bù qī tài shǒu shàn yú chǔ fèn fǎn zuò chéng le sūn yù láng duàn liáng yīn jiē fāng shàng dàng zuò yī jiàn měi shì chuán shuō bù yǐ wèi chǒu tā xīn zhōng shèn shì bù lè
不期太守善于处分，反作成了孙玉郎—段良姻、街坊上当做一件美事传说，不以为丑，他心中甚是不乐。
wèi jí xià nián qiáo tài shǒu yòu qǔ liú pú sūn rùn dōu zuò le xiù cái qǐ sòng kē jǔ li dōu guǎn zì zhī cán kuì ān shēn bù láo fǎn duǒ bì xiāng jū
未及下年，乔太守又取刘璞、孙润，都做了秀才，起送科举、李都管自知惭愧，安身不牢，反躲避乡居。
hòu lái liú pú sūn rùn tóng bǎng dēng kē jù rèn jīng zhí shì tú yǒu míng fú chí péi zhèng yì dé le guān zhí
后来刘璞、孙润同榜登科，俱任京职，仕途有名，扶持裴政亦得了官职。
yī mén qīn juàn fù guì fēi cháng
一门亲眷，富贵非常。
liú pú guān zhí zhì lóng tú gé xué shì lián li dōu guǎn jiā zhái fǎn guī bìng yú liú shì
刘濮官直至龙图阁学士，连李都管家宅反归并于刘氏。
diāo zuān xiǎo rén yì hé yì zāi
刁钻小人，亦何益哉！
hòu rén yǒu shī dān dào li dōu guǎn wéi rén bù shàn yǐ wéi hòu jiè
后人有诗，单道李都管为人不善，以为后戒。
shī yún
诗云：
wéi rén zhōng hòu wèi gēn běn hé kǔ diāo zuān yù hài rén
为人忠厚为根本，何苦刁钻欲害人！
bú jiàn gǔ rén bǔ jū zhě qiān jīn zhǐ wèi mǎi xiāng lín
不见古人卜居者，千金只为买乡邻。
yòu yǒu shī dān kuā qiáo tài shǒu cǐ shì duàn de shén hǎo
又有—诗，单夸乔太守此事断得甚好：
yuān yāng cuò pèi běn qián yuán quán lài fēng liú tài shǒu xián
鸳鸯错配本前缘，全赖风流太守贤。
jǐn bèi yī chuáng zhē jǐn chǒu qiáo gōng bù wǎng jiào qīng tiān
锦被一床遮尽丑，乔公不枉叫青天。