qián xiù cái cuò zhàn fèng huáng chóu
钱秀才错占凤凰俦
yú chuán zài jiǔ rì xiāng suí duǎn dí lú huā shēn chù chuī
渔船载酒日相随，短笛卢花深处吹。
hú miàn fēng shōu yún yǐng sàn shuǐ tiān guāng zhào bì liú lí
湖面风收云影散，水天光照碧琉璃。
zhè shǒu shī shì wèi shí yáng bèi yóu tài hú suǒ zuò
这首诗是未时杨备游太湖所作。
zhè tài hú zài wú jùn xī nán sān shí yú lǐ zhī wài
这太湖在吴郡西南三十余里之外。
nǐ dào yǒu duō shǎo dà
你道有多少大？
dōng xī èr bǎi lǐ nán běi yī bǎi èr shí lǐ zhōu wéi wǔ bǎi lǐ guǎng sān wàn liù qiān qǐng zhōng yǒu shān qī shí èr fēng jīn dài sān zhōu
东西二百里，南北一百二十里，周围五百里，广三万六千顷，中有山七十二峰，襟带三州。
nǎ sān zhōu
哪三州？
sū zhōu hú zhōu cháng zhōu
苏州、湖州、常州。
dōng nán zhū shuǐ jiē guī
东南诸水皆归。
yī míng zhèn zé yī míng jù qū yī míng lì zé yī míng wǔ hú
一名震泽，一名具区，一名笠泽，一名五湖。
hé yǐ wèi zhī wǔ hú
何以谓之五湖？
dōng tōng cháng zhōu sōng jiāng nán tōng wū chéng xī xi tōng yì xìng jīng xī běi tōng jìn líng hú dōng tōng jiā xīng jiǔ xī shuǐ fán wǔ dào gù wèi zhī wǔ hú
东通长洲松江，南通乌程溪，西通义兴荆溪，北通晋陵湖，东通嘉兴韭溪，水凡五道，故谓之五湖。
nà wǔ hú zhī shuǐ zǒng shì zhèn zé fēn liú suǒ yǐ wèi zhī tài hú
那五湖之水，总是震泽分流，所以谓之太湖。
jiù tài hú zhōng yì yǒu wǔ hú míng sè yuē líng hú yóu hú mò hú gòng hú xū hú
就太湖中，亦有五湖名色，曰：菱湖、游湖、莫湖、贡湖、胥湖。
wǔ hú zhī wài yòu yǒu sān xiǎo hú fú jiāo shān dōng rì méi liáng hú dù yín zhī xi yú chá zhī dōng rì jīn dǐng hú lín wū zhī dōng rì dōng gāo lǐ hú wú rén zhǐ chēng zuò tài hú
五湖之外，又有三小湖：扶椒山东日梅梁湖，杜圻之西、鱼查之东日金鼎湖，林屋之东日东皋里湖：吴人只称做太湖。
nà tài hú zhōng qī shí èr fēng wéi yǒu dòng tíng liǎng shān zuì dà dōng dòng tíng yuē xī shān liǎng shān fēn zhì hú zhōng
那太湖中七十二峰，惟有洞庭两山最大：东洞庭曰西山，两山分峙湖中。
qí yú zhū shān huò yuǎn huò jìn ruò fú huò chén yǐn jiàn chū mò yú bō tāo zhī jiān
其余诸山，或远或近，若浮或沉，隐见出没于波涛之间。
yǒu yuán rén jì qiān shī wèi zhèng
有元人计谦诗为证：
zhōu huí wàn shuǐ rù yuǎn jìn shù zhōu huán
周回万水入，远近数州环。
nán jí yí wú dì xi fú zhí jì shān
南极疑无地，西浮直际山。
sān jiāng guī hǎi biǎo yī jìng jiè hé jiān
三江归海表，一径界河间。
bái làng qiū fēng jí yú zhōu yì shàng xián
白浪秋风疾，渔舟意尚闲。
nà dōng xī liǎng shān zài tài hú zhōng jiān sì miàn jiē shuǐ chē mǎ bù tōng
那东西两山在太湖中间，四面皆水，车马不通。
yù yóu liǎng shān zhě bì jiǎ zhōu yī wǎng wǎng yǒu fēng bō zhī xiǎn
欲游两山者，必假舟揖，往往有风波之险。
xī sòng shí zǎi xiāng fàn chéng dà zài hú zhōng yù fēng céng zuò shī yī shǒu
昔宋时宰相范成大在湖中遇风，曾作诗一首：
bái wù màn kòng bái làng zhōu rú zhú yè xìn fú chén
白雾漫空白浪，舟如竹叶信浮沉。
kē tóu yàn qǐ wú hé gǎn zì yǒu shān chuān yìn cǐ xīn
科头宴起吾何敢，自有山川印此心。
huà shuō liǎng shān zhī rén shàn yú huò zhí bā miàn sì lù qù wèi shāng wèi gǔ suǒ yǐ jiāng hú shàng yǒu gè kǒu hào jiào zuò zuān tiān dòng tíng
话说两山之人，善于货殖，八面四路，去为商为贾，所以江湖上有个口号，叫做“钻天洞庭”。
nèi zhōng dān biǎo xi dòng tíng yǒu gè fù jiā xìng gāo míng zàn shào nián guàn zǒu hú guǎng fàn mài liáng shí
内中单表西洞庭有个富家，姓高名赞，少年惯走湖广，贩卖粮食。
hòu lái jiā dào yīn shí le kāi qǐ liǎng gè jiě kù tuō zhe sì gè huǒ ji zhǎng guǎn zì jǐ zhī zài jiā zhōng shòu yòng
后来家道殷实了，开起两个解库，托著四个伙计掌管，自己只在家中受用。
hún jiā jīn shì shēng le nán nǚ èr rén nán míng gāo biāo nǚ míng qiū fāng
浑家金氏，生了男女二人，男名高标，女名秋芳。
nà qiū fāng fǎn zhǎng shì gāo biāo èr suì
那秋芳反长似高标二岁。
gāo zàn qǐng gè jī nián lǎo jiào shòu zài jiā guǎn gǔ jiào zhe liǎng gè nǚ ér dú shū
高赞请个积年老教授在家馆谷，教著两个女儿读书。
nà qiū fāng zī xìng cōng míng zì qī suì zhì èr shí suì shū shǐ jiē tōng xiě zuò jù miào
那秋芳资性聪明，自七岁，至二十岁，书史皆通，写作俱妙。
jiāo shí sān suì jiù bù jìn xué táng zhī zài fáng zhōng xí xué nǚ gōng miáo luán cì fèng
交十三岁，就不进学堂，只在房中习学女工，描鸾刺凤。
kàn kàn cháng chéng shí liù suì chū là de hǎo gè nǚ ér měi yàn fēi cháng yǒu shī wèi zhèng
看看长成十六岁，出落得好个女儿，美艳非常，有诗为证：
miàn shì táo huā hán lù tǐ rú bái xuě tuán chéng
面似桃花含露，体如白雪团成。
yǎn héng qiū shuǐ dài méi qīng shí zhǐ jiān jiān chūn sǔn
眼横秋水黛眉清，十指尖尖春笋。
niǎo nuó xiū yán xī zǐ fēng liú bù ràng cuī yīng
袅娜休言西子，风流不让崔莺。
jīn lián zhǎi zhǎi bàn er qīng xíng dòng yì tiān fēng yùn
金莲窄窄瓣儿轻，行动一天丰韵。
gāo zàn jiàn nǚ ér rén wù zhěng qí qiě yòu cōng míng bù kěn jiāng tā pèi gè píng děng zhī dìng yào jiǎn gè dú shū jūn zǐ cái mào jiān quán de pèi tā pìn lǐ hòu bó dào yě bù lùn
高赞见女儿人物整齐，且又聪明，不肯将他配个平等之，定要拣个读书君子、才貌兼全的配他，聘礼厚薄到也不论。
ruò duì tóu hǎo shí jiù péi xiē zhuāng qū jià qù yě zì yuàn qíng yuàn
若对头好时，就赔些妆区嫁去，也自愿情愿。
yǒu duō shǎo háo mén fù shì rì lái qiú qīn de
有多少豪门富室，日来求亲的。
gāo zàn fǎng de tā zǐ dì cái bù yā zhòng mào bù chāo qún suǒ yǐ bù céng xǔ yǔn
高赞访得他子弟才不压众，貌不超群，所以不曾许允。
suī zé dòng tíng zài shuǐ zhōng yāng sān zhōu tōng dào kuàng gāo zàn yòu shì gè fù jiā
虽则洞庭在水中央，三州通道，况高赞又是个富家。
zhèi xiē zuò méi de sì chù chuán yáng shuō gāo jiā nǚ zǐ měi mào cōng míng qíng yuàn péi qián chū jià zhǐ yào zé gè fēng liú jiā xù
这些做媒的四处传扬，说高家女子美貌聪明，情愿赔钱出嫁，只要择个风流佳婿。
dàn yǒu yī èr fēn cái mào de nǎ yī ge bù āi fēng jī fèng duì nèi xiē méi rén shuō dào jīn hòu bù xū yán sān yǔ sì
但有一二分才貌的，哪一个不挨风缉缝，对那些媒人说道：“今后不须言三语四。
ruò guǒ yǒu rén cái chū zhòng de biàn yǔ tā tóng lái jiàn wǒ
若果有人才出众的，便与他同来见我。
hé yì de wǒ yì yī yán liǎng jué kě bù kuài dāng
合意得我意，一言两决，可不快当！
zì gāo zàn chū le zhè jù yán yǔ nèi xiē méi rén jiù bù gǎn qīng yì shàng mén
”自高赞出了这句言语，那些媒人就不敢轻易上门。
zhèng shì
正是：
yǎn jiàn fāng wéi shì chuán yán wèi bì zhēn
眼见方为是，传言未必真。
shì jīn jīn yǒu shí jīng pò jiǎ yín rén
试金今有石，惊破假银人。
huà fēn liǎng tóu
话分两头。
què shuō sū zhōu fǔ wú jiāng xiàn píng wàng dì fāng yǒu yī xiù shì xìng qián míng qīng zì wàn xuǎn
却说苏州府吴江县平望地方，有一秀士，姓钱名青，字万选。
cǐ rén bǎo dú shī shū guǎng zhī jīn gǔ gēng jiān yī biǎo rén cái
此人饱读诗书，广知今古，更兼一表人才。
yě yǒu shī wèi zhèng
也有诗为证：
chū là chún hóng chǐ bái shēng chéng yǎn xiù méi qīng
出落唇红齿白，生成眼秀眉清。
fēng liú bù zài zhe yī xīn jùn qiào xíng zhōng shǒu lǐng
风流不在著衣新，俊俏行中首领。
xià bǐ qiān yán lì jiù huī háo sì zuò jiē jīng
下笔千言立就，挥毫四坐皆惊。
qīng qián wàn xuǎn hǎo shēng míng yī jiàn rén rén qǐ jìng
青钱万选好声名，一见人人起敬。
qián chū jiā shì shū xiāng chǎn wēi yè báo bù xìng fù mǔ zǎo sàng yù jiā líng tì suǒ yǐ nián dāng ruò guàn wú lì qǔ qī zhǐ yǔ lǎo pú qián xìng xiāng yī tóng zhù
钱出家世书香，产微业薄，不幸父母早丧，愈加零替，所以年当弱冠，无力娶妻，止与老仆钱兴相依同住。
qián xìng zhú rì zuò xiē xiǎo jīng jì gōng jǐ jiā zhǔ měi měi bù fū yī jī liǎng bǎo
钱兴逐日做些小经纪供给家主，每每不敷，一饥两饱。
xìng de qí nián yóu xiáng tóng xiàn yǒu gè biǎo xiōng zhù zài běi mén zhī wài jiā dào pō fù jiù yán tā zài jiā dú shū
幸得其年游庠，同县有个表兄，住在北门之外，家道颇富，就延他在家读书。
nà biǎo xiōng xìng yán míng jùn zì bó yǎ yǔ qián shēng tóng gēng shēng dōu zé yī shí bā suì yán jùn zhǐ zhǎng de sān gè yuè gù cǐ qián shēng hū zhī wèi xiōng
那表兄姓颜名俊，字伯雅，与钱生同庚生，都则一十八岁，颜俊只长得三个月，故此钱生呼之为兄。
fù qīn yǐ shì zhǐ yǒu lǎo mǔ zài táng yì wèi cháng dìng qīn
父亲已逝，止有老母在堂，亦未尝定亲。
shuō huà de nà qián qīng yīn jiā pín wèi qǔ yán jùn shì fù jiā zhī zǐ rú hé yī shí bā suì hái méi lǎo pó
说话的，那钱青因家贫未娶，颜俊是富家之子，如何一十八岁，还没老婆？
qí zhōng yǒu gè yuán gù nà yán jùn yǒu gè hào gāo zhī bìng lì shì yào jiǎn gè jué měi de nǚ zǐ fāng yǔ dì yīn suǒ yǐ jí qiè bù néng chéng jiù kuàng qiě yán jùn zì jǐ yòu shēng de shí fēn chǒu lòu
其中有个缘故：那颜俊有个好高之病，立誓要拣个绝美的女子，方与缔姻，所以急切不能成就，况且颜俊自己又生得十分丑陋。
zěn jiàn de
怎见得？
yì yǒu shī wèi zhèng
亦有诗为证：
miàn hēi hún rú guō dǐ yǎn yuán què shì tóng líng
面黑浑如锅底，眼圆却似铜铃。
dòu bā mì bǎi pào tóu dīng huáng fà fēng sōng liǎng bìn
痘疤密摆泡头钉，黄发锋松两鬓。
yá chǐ zhēn jīn dù jiù shēn qū wán tiě qiāo chéng
牙齿真金镀就，身躯顽铁敲成。
chá kāi wǔ zhǐ gǔ chuí néng wang le míng hū yán jùn
楂开五指鼓锤能，枉了名呼颜俊。
nà yán jùn suī zé chǒu lòu zuì hǎo zhuāng bàn chuān hóng zhe lǜ dī shēng qiǎng xiào zì yǐ wéi měi
那颜俊虽则丑陋，最好妆扮，穿红著绿，低声强笑，自以为美。
gēng jiān tā fù zhōng quán wú dī mò zhǐ shàng nán chéng piàn yǔ piān hǎo pān jīn diào gǔ mài nòng cái xué
更兼他腹中全无滴墨，纸上难成片语，偏好攀今掉古，卖弄才学。
qián qīng suī zhī bú shì tóng diào què yě jiè tā guǎn dì wèi dú shū zhī zī měi shì zuǒ còu zhe tā
钱青虽知不是同调，却也借他馆地，为读书之资，每事左凑著他。
gù cǐ yán jùn shèn shì xǐ huan shì shì shāng yì ér xíng shén shuō de zhe
故此颜俊甚是喜欢，事事商议而行，甚说得著。
huà xiū xù fán
话休絮烦。
yī rì zhèng shì shí yuè chū xún tiān qì yán jùn yǒu gè mén fáng yuǎn qīn xìng yóu míng chén hào shǎo méi wéi rén shēng yì xíng zhōng pō pō líng lì yě lǐng jiè yán jùn xiē běn qián zài jiā kāi gè guǒ zǐ diàn yíng yùn guò huó
一日，正是十月初旬天气，颜俊有个门房远亲，姓尤名辰，号少梅，为人生意行中，颇颇伶俐，也领借颜俊些本钱，在家开个果子店营运过活。
qí rì zài dòng tíng shān fàn le jǐ dān chéng jú huí lái zhuāng zuò yī pán dào yán jiā sòng xīn
其日在洞庭山贩了几担橙橘回来，装做一盘，到颜家送新。
tā zài shān shàng wén de gāo jiā xuǎn xù zhī shì shuō huà zhōng jiān ǒu rán duì yán jùn xù shù yě shì wú xīn zhī tán
他在山上闻得高家选婿之事，说话中间偶然对颜俊叙述，也是无心之谈。
shéi zhī yán jùn dào yǒu yì le
谁知颜俊到有意了。
xiǎng dào wǒ yī xiàng yào mì yī tóu hǎo qīn shì dōu bù zhòng yì
想道：“我一向要觅一头好亲事，都不中意。
bù xiǎng zhè duàn yīn yuán què luò zài nà lǐ
不想这段姻缘却落在那里！
píng zhe wǒ nèn bān cái mào yòu yǒu jiā sī ruò yāng méi qù shuō zài zēng tiān jǐ jù hǎo huà pà dào bù chéng
凭著我恁般才貌，又有家私，若央媒去说，再增添几句好话，怕道不成？
nà rì yī yè shuì bù zhe tiān míng qǐ lái jí jí shū xǐ le dào yóu chén jiā lǐ
”那日一夜睡不著，天明起来，急急梳洗了，到尤辰家里。
yóu chén gāng gāng kāi mén chū lái jiàn le yán jùn biàn dào dà guān rén wèi hé jīn rì qǐ de rèn zǎo
尤辰刚刚开门出来，见了颜俊，便道：“大官人为何今日起得恁早？
yán jùn dào biàn shì yǒu xiē zhèng shì yù dài xiāng fán
”颜俊道：“便是有些正事，欲待相烦。
kǒng lǎo xiōng chū qù le tè tè zǎo lái
恐老兄出去了，特特早来。
yóu chén dào bù zhī dà guān rén yǒu hé shì jiàn wěi
”尤辰道：“不知大官人有何事见委？
qǐng lǐ miàn zuò le lǐng jiào
请里面坐了领教。
yán jùn zuò zuò qǐ xià zuò le yī fēn bīn ér zuò yóu chén yòu dào dà guān rén dàn yǒu suǒ wěi bì dāng xiào lì zhǐ pà yòng xiǎo zi bù zhe
”颜俊坐座启下，作了揖，分宾而坐，尤辰又道：“大官人但有所委，必当效力，只怕用小子不著。
yán jùn dào cǐ lái fēi wéi bié shì tè qiú shǎo méi zuò fá
”颜俊道：“此来非为别事，特求少梅作伐。
yóu chén dào dà guān rén zuò chéng xiǎo zi zhuàn huā hóng qián zuì gǎn hòu yì bù zhī shuō de shì nà yī tóu qīn shì
”尤辰道：“大官人作成小子赚花红钱，最感厚意，不知说的是那一头亲事？
yán jùn dào jiù shì lǎo xiōng zuó rì shuō de dòng tíng xī shān gāo jiā zhè tóu qīn shì yú jiā xià shèn shì xiāng yí qiú lǎo xiōng zuò chéng xiǎo zi zé gè
”颜俊道：“就是老兄昨日说的洞庭西山高家这头亲事，于家下甚是相宜，求老兄作成小子则个。
yóu chén gé de xiào de yī shēng dào dà guān rén mò guài xiǎo zi zhí yán
”尤辰格的笑的一声道：“大官人莫怪小子直言！
ruò shì dì èr jiā xiǎo zi yě jiù yǔ nǐ qù shuō le
若是第二家，小子也就与你去说了；
ruò shì gāo jiā dà guān rén zuò chéng bié rén zuò méi ba
若是高家，大官人作成别人做媒罢。
yán jùn dào lǎo xiōng wèi hé tuī tuō
”颜俊道：“老兄为何推托？
zhè shì nǐ shuō qǐ de zěn me yòu jiào wǒ qù xún bié rén
这是你说起的，怎么又叫我去寻别人？
yóu chén dào bú shì xiǎo zi tuī tuō
”尤辰道：“不是小子推托。
zhǐ wèi gāo lǎo yǒu xiē gǔ guài bù róng yì shuō huà suǒ yǐ chí yí
只为高老有些古怪，不容易说话，所以迟疑。
yán jùn dào bié jiàn shì huò zhě yǒu xiē dōng chě xī zhuāi dōng yǎn xī zhē dōng sān xī sì bù róng yì shuō huà
”颜俊道：“别件事，或者有些东扯西拽，东掩西遮，东三西四，不容易说话。
zhè zuò méi nǎi shì bīng rén cuō hé yì tiān hǎo shì chú fēi tā nǚ ér bú yào jià rén biàn bà xiū
这做媒乃是冰人撮合，一天好事，除非他女儿不要嫁人便罢休；
bù rán shào bù dé nán méi nǚ yuē
不然，少不得男媒女约。
suí tā gǔ guài shā xū zhī méi rén bù kě dài màn
随他古怪煞，须知媒人不可怠慢。
nǐ pà tā zěn de
你怕他怎的！
hái shì nǐ gù yì zuò nán bù kěn zǒng chéng wǒ zhè zhuāng měi shì
还是你故意作难，不肯总成我这桩美事。
zhè yě bù nán wǒ jiù yāng bié rén què shuō
这也不难，我就央别人却说。
shuō chéng le shí xiū xiǎng chī wǒ le xǐ jiǔ
说成了时，休想吃我了喜酒！
shuō ba lián máng qǐ shēn
”说罢，连忙起身。
nà yóu chén lǐng jiè le yán jùn jiā běn qián píng rì fèng cheng tā de jiàn tā yǒu rán bù yuè zhī yì jí máng huí chuán zhǎn duò dào kěn qù jiù qù bù kěn qù jiù bà le yǒu shèn huà shāng liáng de
那尤辰领借了颜俊家本钱，平日奉承他的，见他有然不悦之意，即忙回船转舵道：“肯去就去，不肯去就罢了，有甚话商量得！
kǒu lǐ suī zé shì nèn bān shuō le shēn zi què yòu zhuàn lái zuò xia yóu chén dào bú shì wǒ gù yì zuò nán nà lǎo ér zhēn gè gǔ guài bié jiā xiāng xí fù tā piān yào xiàng nǚ xù
口里虽则是恁般说了，身子却又转来坐下，尤辰道：“不是我故意作难，那老儿真个古怪，别家相媳妇，他偏要向女婿。
dàn de tā dāng miàn jiàn de zhòng yì cái jiāng nǚ ér xǔ tā
但得他当面见得中意，才将女儿许他。
yǒu zhèi xiē nán chǔ zhǐ pà láo ér wú gōng gù cǐ bù gǎn bǎ zhè gè nán tí bāo lǎn zài shēn shàng
有这些难处，只怕劳而无功，故此不敢把这个难题包揽在身上。
yán jùn dào yī nǐ shuō yě jí róng yì
”颜俊道：“依你说，也极容易。
tā yào dāng miàn kàn wǒ shí jiù děng tā kàn gè yǎn bǎo
他要当面看我时，就等他看个眼饱。
wǒ yòu bù cán jí pà tā zěn dì
我又不残疾，怕他怎地！
yóu chén bù jué hē hē dà xiào dào dà guān rén bú shì chōng zhuàng nǐ shuō
”尤辰不觉呵呵大笑道：“大官人，不是冲撞你说。
dà guān rén suī zé bù chǒu gèng yǒu bǐ dà guān rén shèng guò jǐ bèi de tā hái kàn bù shàng yǎn li
大官人虽则不丑，更有比大官人胜过几倍的，他还看不上眼哩。
dà guān rén ruò bù shì bǎ yǔ tā jiàn miàn zhè shì zòng méi yī fēn èr fēn hái yǒu yī lí èr lí
大关人若不是把与他见面，这事纵没一分二分，还有一厘二厘；
ruò shì dāng miàn yī kàn biàn wàn fēn nán chéng le
若是当面一看，便万分难成了。
yán jùn dào cháng yán wú huǎng bù chéng méi
”颜俊道：“常言‘无谎不成媒。
nǐ yǔ wǒ bāo huǎng zhǐ shuō shí èr fēn rén cái huò zhě gāi shì wǒ de yīn yuán yī shuō biàn jiù bú yào miàn kàn yě bù kě zhī yóu chén dào tǎng ruò yào kàn shí què zěn dì
’，你与我包谎，只说十二分人才，或者该是我的姻缘，一说便就，不要面看，也不可知，”尤辰道：“倘若要看时，却怎地？
yán jùn dào qiě dào nà shí zài yǒu shāng liáng zhǐ qiú lǎo xiōng sù qù yī yán
”颜俊道：“且到那时，再有商量，只求老兄速去一言。
yóu chén dào jì méng fēn fù xiǎo zi hǎo dǎi zǒu yī zāo biàn liǎo
”尤辰道：“既蒙吩咐，小子好歹走一遭便了。
yán jùn lín qǐ shēn yòu dīng níng dào qiān wàn qiān wàn
言俊临起身，又叮咛道：“千万，千万！
shuō de chéng shí bǎ nǐ èr shí wǔ zhè zhǐ jiè qì xiān fèng huán le méi lǐ huā hóng zài wài
说得成时，把你二十五这纸借契，先奉还了，媒礼花红在外。
yóu chén dào dāng de dāng de
”尤辰道：“当得，当得！
yán jùn bié qù
”颜俊别去。
bù duō shí jiù jiào rén fēng shàng wǔ qián yín zi sòng yǔ yóu chén wèi míng rì mǎi zhōu zhī fèi
不多时，就教人封上五钱银子，送与尤辰，为明日买舟之费。
yán jùn nà yī yè zài chuáng shàng yòu shuì bù zhe xiǎng dào tǎng tā qù shí bù jìn qí xīn hú lú tí huí fù le wǒ kě bù wang zǒu yī zāo
颜俊那一夜在床上又睡不著，想道：“倘他去时不尽其心，葫芦提回复了我，可不枉走一遭！
zài chà yí gè líng lì jiā rén gēn suí tā qù tīng tā jiǎng shèn yán yǔ
再差一个伶俐家人跟随他去，听他讲甚言语。
hǎo jì hǎo jì
好计，好计！
děng dài tiān míng biàn huàn jiā tóng xiǎo yǐ lái gēn suí yóu quǎn shě wǎng shān shàng qù shuō qīn
”等待天明，便唤家童小乙来，跟随尤犬舍往山上去说亲。
xiǎo yǐ qù le
小乙去了。
yán jùn xīn zhōng qiān guà jí máng shū xǐ wǎng jìn chù yí gè guān shèng miào zhōng qiú qiān bo qí shì zhī chéng fǒu
颜俊心中牵挂，即忙梳洗，往近处一个关圣庙中求签，卜其事之成否。
dāng xià fén xiāng zài bài bǎ qiān tǒng yáo le jǐ yáo pū de tiào chū yī qiān shi qǐ kàn shí què shì dì qī shí sān qiān
当下焚香再拜，把签筒摇了几摇，扑的跳出一签，拾起看时，却是第七十三签。
qiān shàng xiě de yǒu qiān jué sì jù yún
签上写的有签诀四句，云：
yì xī lán fáng fēn bàn chāi ér jīn hū bǎ xìn yīn guāi
忆昔兰房分半钗，而今忽把信音乖。
chī xīn zhǐ wàng chéng lián lǐ dào dǐ shuí shì bù xié
痴心指望成连理，到底谁事不谐。
yán jùn cái xué suī zé bù jì zhè jǐ jù qiān jué wén yì xiǎn qiǎn nán dào hǎo dǎi bù zhī
颜俊才学虽则不济，这几句签诀文义显浅，难道好歹不知。
qiú dé cǐ qiān xīn zhōng dà nù lián shēng dào bù zhǔn bù zhǔn
求得此签，心中大怒，连声道：“不准，不准！
sā xiù chū miào mén ér qù
”撒袖出庙门而去。
huí jiā zhōng zuò le yī huì xiǎng dào cǐ shì yǒu shèn bù xié
回家中坐了一会，想道：“此事有甚不谐！
nán dào zhēn gè xián wǒ chǒu lòu bù zhōng qí yì
难道真个嫌我丑陋，不中其意？
nán zǐ hàn xū bǐ bù dé fù rén zhǐ shì chū dé rén qián bà le
男子汉须比不得妇人，只是出得人前罢了。
yī dìng yào xuǎn gè chén píng pān ān bù chéng
一定要选个陈平、潘安不成？
yī tóu xiǎng yī tóu qǔ jìng zi zì zhào
”一头想，一头取镜子自照。
cè tóu cè nǎo de kàn le yī huí liáng xīn bù mèi zì jǐ yě kàn bù guò le
侧头侧脑的看了一回，良心不昧，自己也看不过了。
bǎ jìng zi xiàng zhuō shàng yī piě tàn le yī kǒu guǎ qì dāi dāi ér jiā zhǔn zhǔn de mèn le yī rì
把镜子向桌上一撇，叹了一口寡气，呆呆而佳，准准的闷了一日。
bù tí
不题。
qiě shuō yóu chén shì rì tóng xiǎo yǐ jià le yī zhī sān lǔ kuài chuán chèn zhe wú fēng jìng làng yī yā de yáo dào xī shān gāo jiā mén shǒu tíng bó gāng gāng shì wèi pái shí fēn
且说尤辰是日同小乙驾了一只三橹快船，趁著无风静浪，咿呀的摇到西山高家门首停舶，刚刚是未牌时分。
xiǎo yǐ jiāng míng tiě dì le
小乙将名帖递了。
gāo gōng chū yíng wèn qí lái yì
高公出迎，问其来意。
shuō shì yǔ lìng ài zuò fá
说是与令爱作伐。
gāo zàn wèn shì hé zhái yóu chén dào jiù shì bì xiàn yí gè shè qīn jiā yè yě bù báo yǔ zhái shàng mén hù xiāng dāng
高赞问是何宅，尤辰道：“就是敝县一个舍亲，家业也不薄，与宅上门户相当。
cǐ zi diàn fāng shí bā dú shū bǎo xué
此子佃方十八，读书饱学。
gāo zàn dào rén pǐn shēng de rú hé
”高赞道：“人品生得如何？
lǎo hàn yǒu yán zài qián dìng yào dāng miàn kàn guò fāng gǎn yìng chéng
老汉有言在前，定要当面看过，方敢应承。
yóu chén jiàn xiǎo yǐ jǐn jǐn kào zài yǐ zi hòu biān zhǐ de bù lǎo shí chě gè dà huǎng biàn dào ruò lùn rén pǐn gèng bù bì yán
”尤辰见小乙紧紧靠在椅子后边，只得不老实扯个大谎，便道：“若论人品，更不必言。
táng táng yī qū shí quán zhī xiāng
堂堂一躯，十全之相；
kuàng qiě yī dù wén cái shí sì suì chū qù kǎo tóng shēng xiàn lǐ jiù gāo gāo qǔ shàng yī míng zhè jǐ nián wèi dīng le fù yōu bù céng jìn yuàn suǒ yǐ wèi de yóu xiáng
况且一肚文才，十四岁出去考童生，县里就高高取上一名，这几年为丁了父忧，不曾进院，所以未得游庠。
yǒu jǐ gè lǎo xué kàn le shè qīn de wén zì dōu xǔ tā jīng jiě zhī cái
有几个老学，看了舍亲的文字，都许他京解之才。
jiù shì zài xià yě fēi guàn yú wèi méi de
就是在下，也非惯于为媒的。
yīn nián cháng zài guì shān mǎi yīn ǒu wén lìng ài cái mào shuāng quán lǎo wēng yòu shèn yú zé xù yīn sī shè qīn zhèng hé qí xuǎn gù cǐ dǒu dǎn qīng zào
因年常在贵山买，因偶闻令爱才貌双全，老翁又慎于择婿，因思舍亲正合其选，故此斗胆轻造。
gāo zàn wén yán xīn zhōng shén xǐ biàn dào lìng qīn guǒ rán yǒu cái yǒu mào lǎo hàn gǎn bù cóng mìng
高赞闻言，心中甚喜，便道：“令亲果然有才有貌，老汉敢不从命！
dàn lǎo hàn wèi zēng jīng mù zhōng bù yú xīn
但老汉未曾经目，终不于心。
ruò shì zú xià yǐn lìng qīn guò hán jiā yī huì gèng wú bié shuō
若是足下引令亲过寒家一会，更无别说。
yóu chén dào xiǎo zi bìng fēi miù yán lǎo wēng tā rì zì zhī
”尤辰道：“小子并非谬言，老翁他日自知。
zhǐ shì shè qīn shì gè bù chū shū fáng de xiǎo guān rén huò zhě wèi bì kěn dào zhái shàng
只是舍亲是个不出书房的小官人，或者未必肯到宅上。
jiù shì xiǎo zi cuān duō lái shí ruò chéng de qīn shì hái hǎo wàn yī bù chéng shè qīn hé miàn mù huí zhuǎn
就是小子撺掇来时，若成得亲事还好，万一不成，舍亲何面目回转！
xiǎo zi bì rán tǎo tā bào yuàn le
小子必然讨他抱怨了。
gāo zàn dào jì rán rén pǐn shí quán qǐ yǒu bù chéng zhī lǐ
”高赞道：“既然人品十全，岂有不成之理？
lǎo fū shēng xìng shì zhè bān xiǎo xīn guò dù de rén suǒ yǐ bì yào zhe yǎn
老夫生性是这般小心过度的人，所以必要著眼。
ruò shì lìng qīn bù xiè bù gù dài lǎo hàn dào zhái zú xià bù yì zhī zhōng yǐn lìng qīn lái yī guān què bù tuǒ tiē
若是令亲不屑不顾，待老汉到宅，足下不意之中，引令亲来一观，却不妥贴？
yóu chén kǒng pà gāo zàn shēn dào wú jiāng fǎng chū yán jùn zhī chǒu jí máng zhuǎn kǒu dào jì rán zūn yì jué yào huì miàn xiǎo zi hái tóng shè qīn fèng bài bù gǎn fán zūn jià dòng dìng
”尤辰恐怕高赞身到吴江，访出颜俊之丑，即忙转口道：“既然尊意决要会面，小子还同舍亲奉拜，不敢烦尊驾动定。
shuō ba gào bié
”说罢，告别。
gāo gōng nǎ lǐ kěn fàng máng jiào zhěng jiǔ yáo xiāng kuǎn
高公哪里肯放，忙教整酒肴相款。
chī dào gèng yú gāo gōng liú sù
吃到更余，高公留宿。
yóu chén dào xiǎo zhōu dài yǒu pū chén míng rì yào zǎo xíng jí jīn fèng bié
尤辰道：“小舟带有铺陈，明日要早行，即今奉别。
děng shè qīn dēng mén què yòu xiāng rǎo
等舍亲登门，却又相扰。
gāo gōng qǔ zhōu jīn yī fēng xiāng sòng
”高公取舟金一封相送。
yóu chén zuò xiè xià chuán
尤辰作谢下船。
cì zǎo shùn fēng yè qǐ bǎo fān bù gōu dà bàn rì jiù dào le wú jiāng
次早顺风，拽起饱帆，不勾大半日就到了吴江。
yán jùn zhèng dāi dāi de zhàn zài mén qián wàng xìn yī jiàn yóu chén huí jiā biàn yíng zhù wèn dào yǒu láo lǎo xiōng wǎng fǎn shì tǐ rú hé
颜俊正呆呆的站在门前望信，一见尤辰回家，便迎住问道：“有劳老兄往返，事体如何？
yóu chén bǎ wèn dá zhī yán xì shù yī biàn
”尤辰把问答之言，细述一遍。
tā bì yào miàn huì dà guān rén rú hé chǔ zhì
“他必要面会，大官人如何处置？
yán jùn hēi rán wú yán
”颜俊嘿然无言。
yóu chén biàn dào zàn bié zài huì
尤辰便道：“暂别再会。
zì huí jiā qù le
”自回家去了。
pín jùn dào lǐ miàn huàn guò xiǎo yǐ lái wèn qí bèi xì zhǐ kǒng yóu chén suǒ yán bù shí
频俊到里面，唤过小乙来问其备细，只恐尤辰所言不实。
xiǎo yǐ shuō lái guǒ shì yì bān
小乙说来果是一般。
yán jùn chén yín le bàn shǎng xīn shēng yī jì zài zǒu dào yóu chén jiā yǔ tā shāng yì
颜俊沉吟了半晌，心生一计，再走到尤辰家，与他商议。
bù zhī shuō de shì shèn me jì cè zhèng shì
不知说的是甚么计策，正是：
wèi sī jiā ǒu qíng rú huǒ suǒ jìn kū cháng yè bù mián
为思佳偶情如火，索尽枯肠夜不眠。
zì gǔ yīn yuán jiē fēn dìng hóng sī qǐ shì yǒu xīn qiān
自古姻缘皆分定，红丝岂是有心牵。
yán jùn duì yóu chén dào shì cái lǎo xiōng suǒ yán wǒ yǒu yī jì zài cǐ yě bù dǎ
颜俊对尤辰道：“适才老兄所言，我有一计在，此也不打。
jǐn yóu chén dào yǒu hé hǎo jì
”紧尤辰道：“有何好计？
yán jùn dào biǎo dì qián wàn xuǎn xiàng zài shè xià tóng chuāng dú shū tā de cái mào bǐ wǒ shèng jǐ fēn r
”颜俊道：“表弟钱万选，向在舍下同窗读书，他的才貌比我胜几分儿。
míng rì wǒ yāng jí tā tóng nǐ qù zǒu yī zāo bǎ tā zhǐ shuō shì wǒ hōng guò yī shí
明日我央及他同你去走一遭，把他只说是我，哄过一时。
de xíng guò le pìn bù pà tā lài wǒ de yīn shì
得行过了聘，不怕他赖我的姻事。
yóu chén dào ruò kàn le qián guān rén wàn wú bù chéng zhī lǐ zhǐ pà qián guān rén bù kěn
”尤辰道：“若看了钱官人，万无不成之理，只怕钱官人不肯。
yán jùn dào tā yǔ wǒ zhì qīn yòu xiāng chǔ de jí hǎo
”颜俊道：“他与我至亲，又相处得极好。
zhǐ yāng tā diǎn yī biàn míng er yǒu shèn kuī tā chǔ
只央他点一遍名儿，有甚亏他处！
liào tā jué rán wú cí
料他决然无辞。
shuō ba zuò bié huí jiā
”说罢，作别回家。
qí yè jiù dào shū fáng zhōng péi qián wàn xuǎn yè fàn jiǔ yáo bǐ cháng fēn wài zhěng qí
其夜，就到书房中陪钱万选夜饭，酒肴比常分外整齐。
qián wàn xuǎn è rán dào rì rì xiāng rǎo jīn rì hé láo shèng shè
钱万选愕然道：“日日相扰，今日何劳盛设？
yán jùn dào qiě chī sān bēi yǒu xiǎo shì xiāng fán xián dì zé gè zhǐ shì mò yào tuī gù
”颜俊道：“且吃三杯，有小事相烦贤弟则个，只是莫要推故。
qián wàn xuǎn dào xiǎo dì dàn kě láo zhī chù wú bù cóng mìng zhǐ bù zhī shèn me yàng shì
”钱万选道：“小弟但可劳之处，无不从命，只不知甚么样事？
yán jùn dào bù mán xián dì shuō duì mén kāi guǒ zǐ diàn de yóu shǎo méi yǔ shī zuò fá shuō de nǚ jiā shì dòng tíng xī shān gāo jiā
”颜俊道：“不瞒贤弟说，对门开果子店的尤少梅，与失作伐，说的女家，是洞庭西山高家。
yī shí jiān kuā le dà kǒu shuō wǒ shí fēn cái mào
一时间夸了大口，说我十分才貌。
bù xiǎng shuō de tè gāo xìng le nà gāo lǎo dìng yào xiān qǐng wǒ qù miàn huì yī huì rán hòu xíng pìn
不想说得忒高兴了，那高老定要先请我去面会一会，然后行聘。
zuó rì shāng yì ruò wǒ zì qù kǒng pà bù yīng le qián yán
昨日商议，若我自去，恐怕不应了前言。
yī lái shǎo méi méi qù èr lái zhè qīn shì jiù nán chéng le
一来少梅没趣，二来这亲事就难成了。
gù cǐ yào láo xián dì rèn le wǒ de míng sè tóng shǎo méi yī xíng mán guò nà gāo lǎo yù chéng zhè tóu qīn shì
故此要劳贤弟认了我的名色，同少梅一行，瞒过那高老，玉成这头亲事。
gǎn ēn bù qiǎn yú xiōng zì dāng zhòng bào
感恩不浅，愚兄自当重报。
qián wàn xuǎn xiǎng le yī xiǎng dào bié shì yóu kě zhè shì zhǐ pà xíng bù dé
”钱万选想了一想，道：“别事犹可，这事只怕行不得。
yī shí biàn hōng guò le hòu lái zhī dào nǐ wǒ dōu bù hǎo kàn xiāng
一时便哄过了，后来知道，你我都不好看相。
yán jùn dào yuán zhǐ yào hōng guò zhè yī shí
”颜俊道：“原只要哄过这一时。
ruò xíng pìn guò le jiù xiǎo de yě hé pà
若行聘过了，就晓得也何怕。
tā tā yòu bù rèn de nǐ shì shèn me rén
他他又不认得你是甚么人。
jiù guài yě zhǐ guài de méi rén yǔ nǐ shèn me xiāng gān
就怪也只怪得媒人，与你甚么相干！
kuàng qiě tā jiā zài dòng tíng xī shān bǎi lǐ zhī gé yī shí yě wèi bì zhī dào
况且他家在洞庭西山，百里之隔，一时也未必知道。
nǐ dàn fàng xīn qián qù dào bú yào wèi suō
你但放心前去，到不要畏缩。
qián wàn zàn tīng le chén yīn bù yǔ
”钱万赞听了，沉吟不语。
yù dài cóng tā bú shì jūn zǐ suǒ wéi
欲待从他，不是君子所为；
yù dài bù cóng bì rán qǔ guài zhè guǎn jiù chù bù chéng le shì zài liǎng nán
欲待不从，必然取怪，这馆就处不成了，事在两难。
yán jùn jiàn tā chén yīn bù jué biàn dào xián dì cháng yán dào tiān tān xià lái zì yǒu zhǎng de chēng zhù
颜俊见他沉吟不决，便道：“贤弟，常言道：‘天摊下来，自有长的撑住。
fán shì yǒu yú xiōng zài qián xián dì xiū de guò lǜ
’凡事有愚兄在前，贤弟休得过虑。
qián wàn xuǎn dào suī rán rú cǐ zhǐ shì yú dì yī shān lán lǚ bù chēng rén xiōng zhī xiāng
”钱万选道：“虽然如此，只是愚弟衣衫褴褛，不称仁兄之相。
yán jùn dào cǐ shì yú xiōng zǎo yǐ bàn xià le
”颜俊道：“此事愚兄早已办下了。
shì yè wú huà
”是夜无话。
cì rì yán jùn zǎo qǐ biàn dào shū fáng zhōng huàn jiā tóng qǔ chū yī pí xiāng yī fú dōu shì líng luó chóu juàn shí xīn huā yàng de cuì yán sè shí cháng yòng lóng xián qìng zhēn bǐng xūn de pū bí zhī xiāng jiāo fù qián qīng xíng shí gēng huàn xià miàn zhēng wà sī xié
次日，颜俊早起，便到书房中，唤家童取出一皮箱衣服，都是绫罗绸绢时新花样的翠颜色，时常用龙涎庆真饼薰得扑鼻之香，交付钱青行时更换，下面挣袜丝鞋。
zhǐ yǒu tóu jīn bú duì shí yǔ tā zhé le yī dǐng xīn de
只有头巾不对，时与他折了一顶新的。
yòu fēng zhe èr liǎng yín zi sòng yǔ qián qīng dào báo yì quán chōng zhǐ bǐ zhī yòng hòu lái hái yǒu xiāng chóu
又封著二两银子送与钱青道：“薄意权充纸笔之用，后来还有相酬。
zhè yī tào yī fú jiù sòng yǔ xián dì chuān le
这一套衣服，就送与贤弟穿了。
rì hòu zhǐ qiú xián dì xiū xiàng rén shuō xiè lòu qí shì
日后只求贤弟休向人说，泄漏其事。
jīn rì yuē dìng le yóu shǎo méi míng rì zǎo xíng
今日约定了尤少梅，明日早行。
qián qīng dào yī yī zūn mìng
”钱青道：“一依尊命。
zhè yī xiǎo dì jiè chuān huí shí yī jiù nà
这衣小弟借穿，回时依旧纳。
hái zhè yín zi yī fà bù gǎn lǐng le
还这银子一发不敢领了。
yán jùn dào gǔ rén chē mǎ qīng qiú yǔ péng yǒu gòng jiù méi yǒu cǐ shì xiāng láo nà jǐ jiàn cū yī fèng yǔ xián dì chuān le bù wéi dà shì
”颜俊道：“古人车马轻裘，与朋友共，就没有此事相劳，那几件粗衣奉与贤弟穿了，不为大事。
zhèi xiē xū báo yì bù guò biǎo qíng cí shí fǎn jiào yú xiōng cán kuì
这些须薄意，不过表情，辞时反教愚兄惭愧。
qián qīng dào jì shì rén xiōng shèng qíng yī fú biàn miǎn qiǎng lǐng xià nà yín zi duàn rán bù gǎn lǐng
”钱青道：“既是仁兄盛情，衣服便勉强领下，那银子断然不敢领。
yán jùn dào ruò shì xián dì gù cí biàn shì tuī tuō le
”颜俊道：“若是贤弟固辞，便是推托了。
qián qīng fāng cái shòu le
”钱青方才受了。
yán jùn shì rì yuē huì yóu shǎo méi
颜俊是日约会尤少梅。
yóu chén běn bù kěn dān zhè gàn jì zhǐ wèi bù gǎn dé zuì yú yán jùn miǎn qiǎng yìng chéng
尤辰本不肯担这干纪，只为不敢得罪于颜俊，勉强应承。
yán jùn yù xiān bèi xià chuán zhī jí chuán zhōng gōng yìng shí wù hé pū chén zhī lèi yòu bō liǎng gè ān tóng fú shì lián qián fān gēn qù de xiǎo yǐ gòng shì sān rén
颜俊预先备下船只，及船中供应食物，和铺陈之类，又拨两个安童服侍，连前番跟去的小乙，共是三人。
juàn shān zhān bāo jí qí huá zhěng
绢衫毡包，极其华整。
gé yè jù yǐ tíng dāng
隔夜俱已停当。
yòu fēn fù xiǎo yǐ hé ān tóng dào bǐ zhǐ dāng zì jiā dà guān rén chēng hū bù xǔ lù chū gè qián zì
又吩咐小乙和安童到彼，只当自家大官人称呼，不许露出个“钱”字。
guò le yī yè qīn zǎo jiù qǐ lái cuī cù qián qīng shū xǐ chuān zhe
过了一夜，侵早就起来催促钱青梳洗穿著。
qián qīng tiē lǐ tiē wài dōu huàn le shí xīn huá lì yī fú xíng dòng xiāng fēng fú fú bǐ qián gèng jué biāo zhì
钱青贴里贴外，都换了时新华丽衣服，行动香风拂拂，比前更觉标致。
fēn míng xún lìng liú xiāng qù yí shì pān láng zhì guǒ huí
分明荀令留香去，疑是潘郎掷果回。
yán jùn qǐng yóu chén dào jiā tóng qián qīng chī le zǎo fàn xiǎo yǐ hé ān tóng gēn suí xià chuán
颜俊请尤辰到家，同钱青吃了早饭，小乙和安童跟随下船。
yòu yù le shùn fēng piàn fān zhí chuī dào dòng tíng xī shān tiān sè yǐ wǎn zhōu zhōng guò sù
又遇了顺风，片帆直吹到洞庭西山，天色已晚，舟中过宿。
cì rì zǎo fàn guò hòu yuē mò gāo zàn qǐ shēn qián qīng quán jiǎn xiě yán jùn míng zì bài tiē qiān xùn xiē jiā gè wǎn zì
次日早饭过后，约莫高赞起身，钱青全柬写颜俊名字拜帖，谦逊些，加个“晚”字。
xiǎo yǐ pěng tiè dào gāo jiā mén shǒu tóu xià shuō yóu dà shè yǐn yán zhái xiǎo guān rén tè lái bài jiàn
小乙捧帖，到高家门首投下，说：“尤大舍引颜宅小官人特来拜见！
gāo jiā pú rén rèn de xiǎo yǐ de huāng máng tōng bào
”高家仆人认得小乙的，慌忙通报。
gāo zàn chuán yán kuài qǐng
高赞传言快请。
jiǎ yán jùn zài qián yóu chén zài hòu bù rù zhōng táng gāo zàn yī yǎn kàn jiàn nà gè xiǎo hòu shēng rén wù xuān áng yī guàn jì chǔ xīn xià yǐ zì sān fēn huān xǐ
假颜俊在前，尤辰在后，步入中堂，高赞一眼看见那个小后生，人物轩昂，衣冠济楚，心下已自三分欢喜。
xù lǐ yǐ bì gāo zàn kàn yǐ shàng zuò
叙礼已毕，高赞看椅上坐。
qián qīng zì qiān yòu bèi zài sān bù kěn zhǐ de dōng xī zhāo mù zuò xia
钱青自谦幼辈，再三不肯，只得东西昭穆坐下。
gāo zàn dù lǐ àn àn xǐ huan guǒ rán shì gè qiān qiān jūn zǐ
高赞肚里暗暗喜欢：“果然是个谦谦君子。
zuò dìng xiān shì yóu chén kāi kǒu chēng shuō qián rì xiāng rǎo
”坐定，先是尤辰开口，称说前日相扰。
gāo wēng dá yán duō màn jiē kǒu jiù wèn shuō cǐ wèi jiù shì lìng qīn yán dà guān rén
高翁答言多慢，接口就问说：“此位就是令亲颜大官人？
qián rì bù céng wèn de guì biǎo
前日不曾问得贵表。
qián qīng dào nián yòu wú biǎo
”钱青道：“年幼无表。
yóu chén dài yán shè qīn biǎo bó yā
”尤辰代言：“舍亲表伯雅。
bó zhòng zhī bó yǎ sú zhī yā
伯仲之伯，雅俗之雅。
gāo zàn dào zūn míng zūn zì jù chēng qí shí
”高赞道：“尊名尊字，俱称其实。
qián qīng dào bù gǎn
”钱青道：“不敢！
gāo zàn yòu wèn qǐ jiā shì qián qīng yī yī duì dá chū cí tǔ qì shí fēn wēn yǎ
”高赞又问起家世，钱青一一对答，出词吐气，十分温雅。
gāo zàn xiǎng dào wài cái yǐ shì měi le bù zhī tā xué wèn rú hé
高赞想道：“外才已是美了，不知他学问如何？
qiě qǐng xiān shēng hé r chū lái xiāng jiàn pán tā yī pán biàn jiàn yǒu xué wú xué
且请先生和儿出来相见，盘他一盘，便见有学无学。
xiàn chá èr dào fēn fù jiā rén shū guǎn zhōng qǐng xiān shēng hé xiǎo shè chū lái jiàn kè
”献茶二道，吩咐家人：“书馆中请先生和小舍出来见客。
qù bù duō shí zhī jiàn wǔ shí duō suì yí gè rú zhě yǐn zhe yí gè chuí tiáo xué shēng chū lái
去不多时，只见五十多岁一个儒者，引著一个垂髫学生出来。
zhòng rén yī qí qǐ shēn zuō yī
众人一齐起身作揖。
gāo zàn yī yī tōng míng zhè wèi shì xiǎo ér de yè shī xìng chén jiàn zài fǔ xiáng zhè jiù shì xiǎo ér gāo biāo
高赞一一通名：“这位是小儿的业师，姓陈，见在府庠：这就是小儿高标。
qián qīng kàn nà xué shēng shēng de méi qīng mù xiù shí fēn jùn yǎ xīn zhōng xiǎng zhe cǐ zi rú cǐ qí zǐ kě zhī
”钱青看那学生，生得眉清目秀，十分俊雅，心中想著：“此子如此，其姊可知。
yán xiōng hǎo zào huà li
颜兄好造化哩！
yòu xiàn le yī dào chá
”又献了一道茶。
gāo zàn biàn duì xiān shēng dào cǐ wèi zūn kè shì wú jiāng yán bó yǎ nián shào gāo cái
高赞便对先生道：“此位尊客是吴江颜伯雅，年少高才。
nà chén xiān shēng yǐ huì le zhǔ rén zhī yì biàn dào wú jiāng shì rén cái zhī de jiàn gāo shí guǎng dìng rán bù tóng
”那陈先生已会了主人之意，便道：“吴江是人才之地，见高识广，定然不同。
qǐng wèn guì yì yǒu sān gāo cí hái shì nǎ sān gè
请问贵邑有三高祠，还是哪三个？
qián qīng dá yán fàn lǐ zhāng hàn lù guī méng
”钱青答言：“范蠡、张翰、陆龟蒙。
yòu wèn cǐ sān rén hé yǐ jiàn dé tā gāo chù
”又问：“此三人何以见得他高处？
qián qīng yī yī fēn shū chū lái
”钱青一一分疏出来。
liǎng gè suì hù xiāng pán wèn le yī huí
两个遂互相盘问了一回。
qián qīng jiàn nà xiān shēng xué wèn píng cháng gù yì tán tiān shuō dì jiǎng gǔ lùn jīn jīng de xiān shēng yī zì jù wú lián chēng dào qí cái qí cái
钱青见那先生学问平常，故意谭天说地，讲古论今，惊得先生一字俱无，连称道：“奇才，奇才！
bǎ yí gè gāo zàn jiù xǐ dé shǒu wǔ zú dǎo máng huàn jiā rén qiāo qiāo fēn fù bèi fàn xi zhěng qí xiē
”把一个高赞就喜得手舞足蹈，忙唤家人，悄悄吩咐备饭，西整齐些。
jiā rén wén yán jí shí yè kāi zhuō zi pái xià wǔ sè guǒ pǐn
家人闻言，即时拽开桌子，排下五色果品。
gāo zàn qǔ bēi zhù ān xí
高赞取杯箸安席。
qián qīng dá jìng qiān ràng le yī huí zhào qián zhāo mù zuò xia
钱青答敬谦让了一回，照前昭穆坐下。
sān tāng shí cài tiàn àn xiǎo chī qǐng kè jiān bǎi mǎn le zhuō zi zhēn gè duō jiē ér bàn
三汤十菜，掭案小吃，顷刻间，摆满了桌子，真个咄嗟而办。
nǐ dào wèi hé rú cǐ biàn dāng yuán lái gāo zàn de mā ma jīn shì zuì ài qí nǚ wén de méi rén yǐn yán xiǎo guān rén dào lái yě fú zài zhē táng bèi hòu diào kàn
你道为何如此便当，原来高赞的妈妈金氏，最爱其女，闻得媒人引颜小官人到来，也伏在遮堂背后吊看。
kàn jiàn yī biǎo rén cái yǔ yán xiǎng liàng zì jiā xiān zhòng yì liào gāo lǎo bì rán tóng xīn gù cǐ yù xiān zhǔn bèi yán xí yī děng fēn fù liú xiǎo de jiù bān chū lái
看见一表人才，语言响亮，自家先中意，料高老必然同心，故此预先准备筵席，一等吩咐，流小的就搬出来。
bīn zhǔ gòng shì wǔ wèi
宾主共是五位。
jiǔ hòu fàn fàn hòu jiǔ zhí chī dào hóng rì xián shān
酒后饭，饭后酒，直吃到红日衔山。
qián qīng hé yóu chén qǐ shēn gào cí
钱青和尤辰起身告辞。
gāo zàn xīn zhōng shén bù rěn bié yì yù pān liú rì
高赞心中甚不忍别，意欲攀留日。
qián qīng nà lǐ kěn zhù
钱青那里肯住？
gāo zàn liú le jǐ cì zhǐ de fàng tā qǐ shēn
高赞留了几次，只得放他起身。
qián qīng bài bié le chén xiān shēng kǒu chēng chéng jiào cì yǔ gāo gōng zuò xiè dào míng rì zǎo xíng bù dé zài lái gào bié
钱青拜别了陈先生，口称承教，次与高公作谢道：“明日早行，不得再来告别！
gāo zàn dào cāng cù dài màn wù de jiàn zuì
”高赞道：“仓卒怠慢，勿得见罪。
xiǎo xué shēng yě zuō yī guò le
”小学生也作揖过了。
jīn shì yǐ bèi xià jǐ sè chéng xiāng sòng wú fēi shì jiǔ mǐ yú ròu zhī lèi yòu yǒu yī fēng zhōu jīn gāo zàn chě yóu chén dào bèi chǔ shuō dào yán xiǎo guān rén cái mào gèng wú tā shuō
金氏已备下几色程相送，无非是酒米鱼肉之类，又有一封舟金，高赞扯尤辰到背处，说道：“颜小官人才貌，更无他说。
ruò de shǎo méi jū jiān chéng jiù wàn fēn zhī xìng
若得少梅居间成就，万分之幸。
yóu chén dào xiǎo zi lǐng mìng
”尤辰道：“小子领命。
gāo zàn zhí sòng shàng chuán fāng cái fēn bié
”高赞直送上船，方才分别。
dàng yè fū qī liǎng kǒu shuō le yán xiǎo guān rén yī yè zhèng shì
当夜夫妻两口，说了颜小官人一夜，正是：
bù xū yù chǔ qiān jīn pìn yǐ xǔ hóng shéng liǎng zú chán
不须玉杵千金聘，已许红绳两足缠。
zài shuō qián qīng hé yóu chén cì rì kāi chuán fēng shuǐ bù shùn zhēn dào gēng shēn fāng cái dǐ jiā yán jùn wū zì bǐng zhú yè zuò zhuān tīng hào yīn
再说钱青和尤辰，次日开船，风水不顺，真到更深，方才抵家，颜俊兀自秉烛夜坐，专听好音。
èr rén kòu mén ér rù bèi shù zuó cháo zhī shì
二人叩门而入，备述昨朝之事。
yán jùn jiàn qīn shì yǐ chéng bù shèng zhī xǐ máng máng de jiù běn yuè zhōng zé gè jí rì xíng pìn
颜俊见亲事已成，不胜之喜，忙忙的就本月中择个吉日行聘。
guǒ rán bǎ nà èr shí liǎng jiè qì sòng hái le yóu chén yǐ wéi xiè lǐ
果然把那二十两借契送还了尤辰，以为谢礼。
jiù zé le shí èr yuè chū sān rì chéng qīn
就择了十二月初三日成亲。
gāo zàn dé yì le nǚ xù kuàng qiě zhuāng lián jiǔ yǐ wán bèi bìng bù tuī zǔ
高赞得意了女婿，况且妆奁久已完备，并不推阻。
rì wǎng yuè lái bù jué shí yī yuè xià xún jí qī jiāng jìn
日往月来，不觉十一月下旬，吉期将近。
yuán lái jiāng nán dì fāng qǔ qīn bù xíng gǔ shí qīn yíng zhī lǐ dōu shì nǚ qìng jia hé ā jiù zì sòng shàng mén
原来江南地方娶亲，不行古时亲迎之礼，都是女亲家和阿舅自送上门。
nǚ qìng jia wèi zhī sòng niáng ā jiù wèi zhī bào jià
女亲家谓之送娘，阿舅谓之抱嫁。
gāo zàn wèi xuǎn zhòng le chéng lóng jiā xù dào chù kuā yáng jīn rì dìng yào nǚ xù shàng mén qīn yíng zhǔn bèi dà kāi yán yàn biàn qǐng yuǎn jìn qīn lín chī xǐ jiǔ xiān qiǎn rén duì yóu chén shuō zhī
高赞为选中了乘龙佳婿，到处夸扬，今日定要女婿上门亲迎，准备大开筵宴，遍请远近亲邻吃喜酒，先遣人对尤辰说知。
yóu chén chī le yī jīng máng lái duì yán jùn shuō le yán jùn dào zhè fān qīn yíng shào bù dé wǒ zì qù zǒu zāo
尤辰吃了一惊，忙来对颜俊说了，颜俊道：“这番亲迎，少不得我自去走遭。
yóu chén diē zú dào qián rì nǚ xù shàng mén tā jǔ jiā dōu kàn gè gōu xíng lè tú yě huà dé chū zài nà lǐ
”尤辰跌足道：“前日女婿上门，他举家都看个勾，行乐图也画得出在那里。
jīn fān yòu huàn le yí gè miàn mào jiào zuò méi de rú hé cuò cí
今番又换了一个面貌，教做媒的如何措辞？
hǎo shì dìng rán zhōng biàn
好事定然中变！
lián lěi xiǎo zi bì rán shòu rǔ
连累小子必然受辱！
yán jùn tīng shuō fǎn bào yuàn qǐ méi rén lái dào dāng chū wǒ yuán shuō guò lái gāi shì wǒ yīn yuán zì rán chéng jiù
”颜俊听说，反抱怨起媒人来道：“当初我原说过来，该是我姻缘，自然成就。
ruò dì yī cì shàng mén shí zì jiā qù le nǎ jiàn de jīn rì jìn tuì liǎng nán
若第一次上门时，自家去了，哪见得今日进退两难！
dōu shì nǐ zhuō nòng wǒ gù yì shuō de gāo lǎo shí fēn gǔ guài bú yào wǒ qù jiào qián jiā biǎo dì tì le
都是你捉弄我，故意说得高老十分古怪，不要我去，教钱家表弟替了。
shéi zhī gāo lǎo shèn shì hǎo qíng yī shuō jiù chéng bìng bù zuò nán
谁知高老甚是好情，一说就成，并不作难。
zhè shì wǒ mìng zhōng zhù dìng gāi zuò tā jiā de nǚ xù qǐ yīn jiàn le qián biǎo dì fāng cái kěn chéng
这是我命中注定，该做他家的女婿，岂因见了钱表弟方才肯成！
kuàng qiě tā jiā yǐ shòu le pìn lǐ tā de nǚ ér jiù shì wǒ de rén le gǎn dào gè bù zì me
况且他家已受了聘礼，他的女儿就是我的人了，敢道个不字么？
nǐ jiǎo wǒ jīn fān zì qù tā zěn shēng fā fù wǒ
你搅我今番自去，他怎生发付我？
nán dào lài wǒ de qīn shì bù chéng
难道赖我的亲事不成？
yóu chén yáo zhe tóu dào chéng bù dé
”尤辰摇著头道：“成不得！
rén yě hái zài tā jiā
人也还在他家！
nǐ hěn dào nǎ lǐ qù
你狠到哪里去？
ruò bù kěn bǎ sòng shàng jiào nǐ yě mò nài hé tā
若不肯把送上轿，你也没奈何他！
yán jùn dào duō dài xiē rén cóng qù kěn biàn kěn bù kěn shí dǎ jìn qù qiǎng jiāng huí lái gào dào guān sī yǒu shēng chén jí tiē wèi zhèng zhǐ shì lài hūn de bú shì wǒ bìng méi chà chù
”颜俊道：“多带些人从去，肯便肯，不肯时打进去，抢将回来，告到官司，有生辰吉帖为证，只是赖婚的不是，我并没差处。
yóu chén dào dà guān rén xiū shuō mǎn huà
”尤辰道：“大官人休说满话！
cháng yán dào è lóng bù dòu dì tóu shé
常言道：‘恶龙不斗地头蛇。
nǐ de cóng rén suī duō zěn bǐ de zuò dì de yǒu zēng wú jiǎn
’你的从人虽多，怎比得坐地的，有增无减。
wàn yī nòng chū shì lái chán dào guān sī nà lǎo ér sù shuō qiú qīn de yí gè qǔ qīn de yòu shì yí gè
万一弄出事来，缠到官司，那老儿诉说，求亲的一个，娶亲的又是一个。
guān fǔ miǎn bù dé yǔ méi rén jié wèn
官府免不得与媒人诘问。
xíng fá zhī xià xiǎo zi zhǐ de shí shuō
刑罚之下，小子只得实说。
lián lěi qián dà guān rén qián chéng gān xì bú shì shuǎ chù
连累钱大官人前程干系，不是耍处。
yán jùn xiǎng le yī xiǎng dào jì rú cǐ suǒ xìng bù qù le láo nǐ míng rì qù huí tā yī shēng zhǐ shuō qián rì yǐ céng huì guò le bì xiàn méi yǒu yíng de cháng guī hái shì cóng sú sòng qīn ba
颜俊想了一想道：“既如此，索性不去了，劳你明日去回他一声，只说前日已曾会过了，敝县没有迎的常规，还是从俗送亲罢。
yóu chén dào yī fà chéng bù dé
”尤辰道：“一发成不得。
gāo lǎo yīn kàn shàng le jiā xù dào chù kuā qí cái mào
高老因看上了佳婿，到处夸其才貌。
nèi xiē qīn lín zhuān děng qīn yíng zhī shí dōu yào lái sī rèn
那些亲邻专等亲迎之时，都要来厮认。
zhè shì duàn rán yào qù de
这是断然要去的。
yán jùn dào rú cǐ zěn me hǎo
”颜俊道：“如此，怎么好？
yóu chén dào yī xiǎo zi yú jiàn gèng wú bié cè zhǐ shì zài yāng lìng biǎo dì qián dà guān rén zǒu zāo
”尤辰道：“依小子愚见，更无别策，只是再央令表弟钱大官人走遭。
suǒ xìng hōng tā dào dǐ
索性哄他到底。
hōng de xīn rén jìn mén nǐ jiù kào jiā dà le bù pà tā yòu duó le qù
哄得新人进门，你就靠家大了，不怕他又夺了去。
jié hūn zhī hòu zòng rán yǒu huà yě bù pà tā le
结婚之后，纵然有话，也不怕他了。
yán jùn dùn le yī dùn kǒu dào huà dào yǒu lǐ
”颜俊顿了一顿口道：“话到有理！
zhǐ shì wǒ de qīn shì dào zuò chéng bié rén qù fēng guāng
只是我的亲事，到作成别人去风光。
yāng jí tā shí hái yǒu xǔ duō zuò nán li
央及他时，还有许多作难哩。
yóu chén dào shì dào qí jiān bù dé bù rú cǐ le
”尤辰道：“事到其间，不得不如此了。
fēng guāng zhī zài yī shí zěn jí de dà guān rén zhōng shēn shòu yòng
风光只在一时，怎及得大官人终身受用！
yán jùn yòu xǐ yòu nǎo
”颜俊又喜又恼。
dāng xià bié le yóu chén huí dào shū fáng duì qián qīng shuō dào xián dì yòu yào xiāng fán yī shì
当下别了尤辰，回到书房，对钱青说道：“贤弟，又要相烦一事。
qián qīng dào bù zhī xiōng yòu yǒu hé shì
”钱青道：“不知兄又有何事？
yán jùn dào chū yuè chū sān shì yú xiōng bì yīn zhī qī chū èr rì jiù yào qù qīn yíng
”颜俊道：“出月初三，是愚兄毕姻之期，初二日就要去亲迎。
yuán yào láo xián dì yī xíng fāng cái tuǒ dàng
原要劳贤弟一行，方才妥当。
qián qīng dào qián rì dài láo bù guò fàn rán zhī shì
”钱青道：“前日代劳，不过泛然之事。
jīn fān qīn yíng shì gè dà lǐ qǐ shì xiǎo dì dài de de
今番亲迎，是个大礼，岂是小弟代得的？
zhè gè duàn rán bù kě
这个断然不可！
yán jùn dào xián dì suǒ yán suī dāng dàn yīn chū fān huì miàn tā jiā yǐ rèn de le
”颜俊道：“贤弟所言虽当，但因初番会面，他家已认得了；
rú jīn hū huàn wǒ qù bì rán yí xīn cǐ shì kǒng yǒu biàn guà
如今忽换我去，必然疑心，此事恐有变卦。
bù dàn qīn shì bù chéng zhǐ kǒng hái yào chéng sòng
不但亲事不成，只恐还要成讼。
nà shí lián xián dì yě yǒu gān xì què bú shì wèi xiǎo fáng dà bǎ yì tiān hǎo shì zì jiā nòng huài le
那时连贤弟也有干系，却不是为小妨大，把一天好事自家弄坏了？
ruò de xián dì yíng huí lái chéng jiù zhī hòu bù pà tā xián yán xián yǔ zhè shì gè quán yí zhī shù
若得贤弟迎回来，成就之后，不怕他闲言闲语，这是个权宜之术。
xián dì xū zhī tǎ jiān shàng gōng dé xiū de gù cí
贤弟须知：塔尖上功德，休得固辞。
qián qīng jiàn tā shuō de qíng cí kěn qiè zhǐ suǒ yī yǔn
”钱青见他说得情辞恳切，只索依允。
yán jùn yòu huàn guò chuī shǒu jí yī yīng jiē qīn rén cóng dōu fēn fù le shuō huà bù xǔ lòu xiè fēng shēng qǔ de qīn huí dōu yǒu zhòng shǎng
颜俊又唤过吹手及一应接亲人从，都吩咐了说话，不许漏泄风声，取得亲回，都有重赏。
zhòng rén shuí gǎn yī
众人谁敢依。
dào le chū èr rì qīn chén yóu chén biàn dào yán jiā xiāng bāng ān pái qīn yíng lǐ wù jí shàng mén gè xiàng shǎng cì dōu fēng de tíng tíng dāng dāng
到了初二日侵晨，尤辰便到颜家相帮安排亲迎礼物，及上门各项赏赐，都封得停停当当。
qí qián qīng suǒ yòng jí rú jīn yuán lǐng sī zào xuē bìng jiē qí bèi
其钱青所用，及儒巾圆领丝皂靴，并皆齐备。
yòu fēn pài gè chuán shí yòng dà chuán èr zhǐ yī zhī zuò xīn rén yī zhī méi rén gòng xīn láng tóng zuò
又分派各船食用，大船二只，一只坐新人，一只媒人共新郎同坐；
zhōng chuán sì zhǐ sàn zài zhòng rén
中船四只，散载众人；
xiǎo chuán sì zhǐ yī zhě hù sòng èr zhě yǐ bèi zá chà
小船四只，一者护送，二者以备杂差。
shí yú zhǐ chuán shāi luó zhǎng hào yī qí kāi chū hú qù
十余只船，筛锣掌号，一齐开出湖去。
yí lù liú xīng pào zhàng hǎo bù xìng tou
一路流星炮杖，好不兴头。
zhèng shì
正是：
mén lán duō xǐ qì nǚ xù jìn chéng lóng
门阑多喜气，女婿近乘龙。
chuán dào xī shān
船到西山。
yǐ shì xià wǔ
已是下午。
yuē mò lí gāo jiā bàn lǐ tíng bó yóu chén xiān dào gāo jiā bào xìn
约莫离高家半里停泊，尤辰先到高家报信。
yī miàn ān pái qīn yíng lǐ wù jí xīn rén chéng zuò bǎi huā cǎi jiào dēng lóng huǒ bǎ gòng yǒu shù bǎi
一面安排亲迎礼物，及新人乘坐百花彩轿，灯笼火把，共有数百。
qián qīng dǎ bàn zhěng qí lìng yǒu qīng juàn nuǎn jiào sì tái sì chāo shēng xiāo gǔ lè jìng wàng gāo jiā ér lái
钱青打扮整齐，另有青绢暖轿，四抬四绰，生箫鼓乐，迳望高家而来。
nà shān zhōng yuǎn jìn rén jiā dōu xiǎo de gāo jiā xīn nǚ xù cái mào shuāng quán jìng lái guān kàn āi jiān bìng zú rú kàn shén huì gù shì de bān rè nào
那山中远近人家，都晓得高家新女婿才貌双全，竞来观看，挨肩并足，如看神会故事的般热闹。
qián qīng duān zuò jiào zhōng měi rú guān yù wú bù hè cǎi
钱青端坐轿中，美如冠玉，无不喝采。
yǒu fù nǚ céng jiàn guò qiū fāng de biàn dào zhè bān yī duì fū qī zhēn gè láng cái nǚ mào
有妇女曾见过秋芳的，便道：“这般一对夫妻，真个郎才女貌！
gāo jiā jiǎn le xǔ duō nǚ xù jīn rì guǒ rán bèi tā jiǎn zhe le
高家拣了许多女婿，今日果然被他拣著了。
bù tí zhòng rén
”不题众人。
qiě shuō gāo zàn jiā zhōng dà pái yán xí qīn péng mǎn zuò wèi jí tiān wǎn táng zhōng diǎn de huà zhú tòng hóng
且说高赞家中，大排筵席，亲朋满坐，未及天晚，堂中点得画烛通红。
zhǐ tīng de lè shēng guō ěr mén shàng rén bào dào jiāo kè jiào zi dào mén le
只听得乐声聒耳，门上人报道：“娇客轿子到门了。
bīn xiàng pī hóng chā huā máng dào jiào qián zuò yī niàn le shī fù qǐng chū jiào lái
”傧相披红插花，忙到轿前作揖，念了诗赋，请出轿来。
zhòng rén qiān gōng yī ràng yán zhì zhōng táng diàn yàn
众人谦恭揖让，延至中堂奠雁。
xíng lǐ yǐ bì rán hòu zhū qīn yī yī xiāng jiàn
行礼已毕，然后诸亲一一相见。
zhòng rén jiàn xīn láng biāo zhì yī gè gè àn àn chēng xiàn
众人见新郎标致，一个个暗暗称羡。
xiàn chá hòu chī le chá guǒ diǎn xīn rán hòu dìng xí ān wèi
献茶后，吃了茶果点心，然后定席安位。
cǐ rì xīn nǚ xù yǔ xún cháng bù tóng miàn nán zhuān xí zhū qīn yǒu huán zuò xiāng péi dà chuī dà léi de yǐn
此日新女婿与寻常不同，面南专席，诸亲友环坐相陪，大吹大擂的饮。
jiǔ suí cóng rén děng wài xiāng lìng yǒu kuǎn dài
酒随从人等，外厢另有款待。
qiě shuō qián qīng zuò yú xí shàng zhǐ tīng de zhòng rén bú zhù shēng de zàn tā cái mào hè gāo lǎo xuǎn xù dé rén
且说钱青坐于席上，只听得众人不住声的赞他才貌，贺高老选婿得人。
qián qīng dù lǐ àn xiào dào tā men hǎo sì jiàn guǐ yì bān
钱青肚里暗笑道：“他们好似见鬼一般！
wǒ hǎo xiàng zuò mèng yì bān
我好像做梦一般！
zuò mèng de xǐng le yě zhǐ chě dàn
做梦的醒了，也只扯淡；
nèi xiē jiàn shén jiàn guǐ de bù zhī rú hé jié mò li
那些见神见鬼的，不知如何结末哩？
wǒ jīn rì qiě luò de shòu yòng
我今日且落得受用。
yòu xiǎng dào wǒ jīn rì zuò tì shēn dān le xū míng bù zhī shí shòu hái zài jǐ shí
”又想道：“我今日做替身，担了虚名，不知实受还在几时？
liào xiǎng bù néng rú cǐ fù guì
料想不能如此富贵。
zhuǎn le zhè yī niàn fǎn jué de méi xīng qǐ lái
”转了这一念，反觉得没兴起来。
jiǔ yě lǎn chī le
酒也懒吃了。
gāo zàn fù zǐ lún liú jìng jiǔ shèn shì yīn
高赞父子，轮流敬酒，甚是殷。
qián qīng pà dān wù le biǎo xiōng de zhèng shì jí yù chōu shēn
钱青怕担误了表兄的正事，急欲抽身。
gāo zàn gù liú yòu zuò le yī huí
高赞固留，又坐了一回。
yòng le tāng fàn pú cóng de jiǔ dōu chī wán le
用了汤饭，仆从的酒都吃完了。
yuē mò sì gǔ xiǎo yǐ zǒu zài qián qīng xí biān cuī cù qǐ shēn
约莫四鼓，小乙走在钱青席边，催促起身。
qián qīng jiào xiǎo yǐ bǎ shǎng fēng gěi sàn qǐ shēn zuò bié
钱青教小乙把赏封给散，起身作别。
gāo zàn liáng dù yǐ shì wǔ gǔ shí fēn péi jià zhuāng lián jù yǐ diǎn jiǎn xià chuán zhǐ dài shōu shí xīn rén shàng jiào
高赞量度已是五鼓时分，陪嫁妆奁俱已点检下船，只待收拾新人上轿。
zhī jiàn chuán shàng rén dōu zǒu lái shuō wài biān fēng dà nán yǐ xíng chuán qiě xiāo tíng yī shí děng fēng tou huǎn le hǎo zǒu
只见船上人都走来说：“外边风大，难以行船，且消停一时，等风头缓了好走。
yuán lái bàn yè lǐ biàn fā dà le fēng
”原来半夜里便发大了风。
nà fēng guā de hào lì hài
那风刮得好利害！
zhī jiàn shān jiān bá mù yáng chén hú nèi téng bō qǐ làng
只见：山间拔木扬尘，湖内腾波起浪。
zhǐ wèi táng zhōng gǔ yuè xuān tián quán bù jué de
只为堂中鼓乐喧阗，全不觉得。
gāo zàn jiào lè rén zhù le chuī dǎ
高赞叫乐人住了吹打，
tīng shí
听时，
yī piàn fēng shēng
一片风声，
chuī de guài xiǎng
吹得怪响，
zhòng jiē è rán
众皆愕然，
jí de yóu chén zhǐ bǎ jiǎo tiào
急得尤辰只把脚跳，
gāo zàn xīn zhōng dà shì bù lè
高赞心中大是不乐，
zhǐ de chóng xīn rù xí
只得重新入席，
yī miàn chāi rén zài wài zhuān kàn fēng sè
一面差人在外专看风色，
kàn kàn tiān xiǎo
看看天晓，
nà fēng yuè kuáng qǐ lái
那风越狂起来，
guā de tóng yún mì bù
刮得彤云密布，
xuě huā fēi wǔ
雪花飞舞。
zhòng rén dōu qǐ shēn kàn zhe tiān zuò yī kuài er shāng yì
众人都起身看著天，做一块儿商议。
yí gè dào zhè fēng hái bù xiàng jiù zhù de
一个道：“这风还不像就住的。
yí gè dào bàn yè qǐ de fēng yuán yào bàn yè lǐ zhàn
”一个道：“半夜起的风，原要半夜里占。
yòu yí gè dào zhè děng xuě tiān jiù shì méi fēng yě pà xíng bù dé
”又一个道：“这等雪天，就是没风也怕行不得。
yòu yí gè dào zhǐ pà zhè xuě hái yào dà li
”又一个道：“只怕这雪还要大哩！
yòu yí gè dào fēng tài jí le zhù le fēng zhǐ pà hú jiāo
”又一个道：“风太急了，住了风，只怕湖胶。
yòu yí gè dào zhè tài hú bù chóu tā jiāo duàn hái pà de shì fēng xuě
”又一个道：“这太湖不愁他胶断，还怕的是风雪。
zhòng rén shì nèn bān xián jiǎng gāo lǎo hé yóu chén hǎo shēng qì mèn
”众人是恁般闲讲，高老和尤辰好生气闷！
yòu ái yī huì chī le zǎo fàn fēng yù kuáng xuě yù dà liào xiǎng jīn rì guò hú bù chéng
又挨一会，吃了早饭，风愈狂，雪愈大，料想今日过湖不成。
cuò guò le jí rì liáng shí cán dōng là yuè wèi bì yǒu hǎo rì le
错过了吉日良时，残冬腊月，未必有好日了。
kuàng qiě shēng xiāo gǔ yuè chéng xìng ér lái zěn hǎo jiào tā kōng qù
况且笙箫鼓乐，乘兴而来，怎好教他空去？
shì zài qiān nán wàn nán zhī jì zuò jiān yǒu gè lǎo zhě huàn zuò zhōu quán shì gāo zàn lǎo lín píng rì zuì shàn chǔ fèn xiāng lǐ zhī shì jiàn gāo zàn chén yín wú jì biàn dào yī lǎo hàn yú jiàn zhè shì yī xiē bù nán
事在千难万难之际，坐间有个老者，唤做周全，是高赞老邻，平日最善处分乡里之事，见高赞沉吟无计，便道：“依老汉愚见，这事一些不难。
gāo zàn dào zú xià jì jiāng ān zài
”高赞道：“足下计将安在？
zhōu quán dào jì shì xuǎn dìng rì qī qǐ kě cuò guò
”周全道：“既是选定日期，岂可错过！
lìng xù jì yǐ dào zhái hé jiù cǐ jié qīn
令婿既已到宅，何就此结亲？
chèn zhè yán xí zuò le huā zhú
趁这筵席，做了花烛。
děng fēng xī cóng kè huí qù qǐ fēi quán měi
等风息，从客回去，岂非全美！
zhòng rén qí shēng dào zuì hǎo
”众人齐声道：“最好！
gāo zàn zhèng yǒu cǐ niàn què xǐ de zhōu lǎo shuō huà tóu jī
”高赞正有此念，却喜得周老说话投机。
dāng xià biàn fēn fù jiā rén zhǔn bèi dòng fáng huā zhú zhī shì
当下便吩咐家人，准备洞房花烛之事。
què shuō qián qīng suī rán shēn zi zài cǐ běn shì gè jú wài zhī rén qǐ chū fēng dà fēng xiǎo yě hái bù zài tā xīn shàng
却说钱青虽然身子在此，本是个局外之人，起初风大风小，也还不在他心上。
hū jiàn zhōu quán fā cǐ yì lùn àn àn xīn jīng hái dào gāo lǎo wèi bì tīng tā bù xiǎng gāo lǎo xīn rán yīng yǔn lǎo zhe máng àn àn jiào kǔ
忽见周全发此议论，暗暗心惊，还道高老未必听他，不想高老欣然应允，老著忙，暗暗叫苦。
yù yāng yóu shǎo méi dài yán shuí xiǎng yóu chén píng xī hǎo jiǔ yī lái tiān qì hán lěng èr lái xīn xù bù jiā zhēn zhe dà bēi zhǐ gù chī
欲央尤少梅代言，谁想尤辰平昔好酒，一来天气寒冷，二来心绪不佳，斟著大杯，只顾吃。
chī de làn zuì rú ní zài yī bì xiāng kōng yǐ zi shàng dǎ hān qù le
吃得烂醉如泥，在一壁厢空椅子上，打鼾去了。
qián qīng zhǐ de zì jiā kāi kǒu dào cǐ bǎi nián dà shì bù kě cǎo cǎo bù fáng lìng zé gè rì zi zài lái fèng yíng
钱青只得自家开口道：“此百年大事，不可草草，不妨另择个日子，再来奉迎。
gāo zàn nǎ lǐ kěn yī biàn dào wēng xù yī jiā hé fēn bǐ cǐ
”高赞哪里肯依，便道：“翁婿一家，何分彼此！
kuàng xián xù zūn rén yǐ bù zài táng kě yǐ zì zhuān
况贤婿尊人已不在堂，可以自专。
shuō ba gāo zàn rù nèi qù le
”说罢，高赞入内去了。
qián qīng yòu duì gè wèi qīn lín zài sān yāng jí bù yuàn zài cǐ jié qīn
钱青又对各位亲邻，再三央及，不愿在此结亲。
zhòng rén dōu shì fèng cheng gāo lǎo de nǎ yī ge bù jí kǒu zàn chéng
众人都是奉承高老的，哪一个不极口赞成。
qián qīng cǐ shí wú kě nài hé zhǐ tuī chū gōng dào wài miàn shí què jiào yán xiǎo yǐ yǔ tā shāng yì
钱青此时无可奈何，只推出恭，到外面时，却叫颜小乙与他商议。
xiǎo yǐ xīn shàng yě dào bù gāi zhī jiào jiào qián xiù cái tuī cí cǐ wài bié wú liáng cè
小乙心上也道不该，只教教钱秀才推辞，此外别无良策。
qián qīng dào wǒ cí zhī zài sì qí nài gāo lǎo cóng
钱青道：“我辞之再四，其奈高老从！
ruò zhí yì tuī cí fǎn qǐ qí yí
若执意推辞，反起其疑。
wǒ zhǐ yào wěi qū zhōu quán nǐ jiā zhǔ yī zhuāng dà shì bìng wú qī xīn
我只要委曲周全你家主一桩大事，并无欺心。
ruò yǒu gǒu qiě tiān dì bù róng
若有苟且，天地不容。
zhǔ pú èr rén zhèng zài jiǎng huà zhòng rén dōu zǎn lǒng lái dào cǐ shì měi shì lìng yuè yì yǐ jué yǐ dà guān rén bù xū yí lǜ
”主仆二人正在讲话，众人都攒拢来道：“此是美事，令岳意已决矣，大官人不须疑虑！
qián qīng hēi rán wú yǔ
”钱青嘿然无语。
zhòng rén yī qián qīng qǐng jìn
众人揖钱青请进。
shén fàn yǐ bì chóng pái xǐ yán
什饭已毕，重排喜筵。
bīn xiàng pī hóng hē lǐ liǎng wèi xīn rén dǎ bàn dēng táng zhào yī táng guī xíng lǐ jié le huā zhú
傧相披红喝礼，两位新人打扮登堂，照依堂规行礼，结了花烛。
zhèng shì
正是：
bǎi nián yīn juàn jīn xiāo jiù yī duì fū qī cǐ yè xīn
百年姻眷今宵就，一对夫妻此夜新。
dé yì shì chéng shī yì shì yǒu xīn rén yù méi xīn rén
得意事成失意事，有心人遇没心人。
qí yè jiǔ lán rén sàn gāo zàn lǎo fū fù qīn sòng xīn láng jìn fáng bàn niáng tì xīn niáng xiè le tóu miàn
其夜酒阑人散，高赞老夫妇亲送新郎进房，伴娘替新娘卸了头面。
jǐ biàn cuī xīn láng ān zhì qián qīng zhǐ bù dā yìng
几遍催新郎安置，钱青只不答应。
zhèng bù zhī shèn me yì gù
正不知甚么意故。
zhǐ de fú shì xīn niáng xiān shuì zì jǐ chū fáng qù le
只得服侍新娘先睡，自己出房去了。
yā huán jiāng fáng mén yǎn shàng yòu cuī cù guān rén shàng chuáng
丫鬟将房门掩上，又催促官人上床。
qián qīng xīn shàng rú xiǎo lù luàn zhuàng miǎn qiǎng dā yìng yī jù dào nǐ men xiān shuì
钱青心上如小鹿乱撞，勉强答应一句道：“你们先睡。
yā huán men luàn le yī yè gè zì dào dōng wāi xi qù dǎ kē shuì
”丫鬟们乱了一夜，各自倒东歪西去打瞌睡。
qián qīng běn dài bǐng dēng dá dàn yī shí bù céng tǎo de jǐ zhī là zhú dào zhú jìn shí yòu bù hǎo shēng huàn rěn zhe yī dǔ zi mēn qì hé yī zài chuáng wài cè shēn ér wò yě bù zhī nǚ hái ér tóu dōng tóu xi
钱青本待秉灯达旦，一时不曾讨得几支蜡烛，到烛尽时，又不好声唤，忍著一肚子闷气，和衣在床外侧身而卧，也不知女孩儿头东头西。
cì zǎo qīng qīng tiān liàng biàn qǐ shēn chū wài dào jiù zǐ shū guǎn zhōng qù shū liú
次早清清天亮，便起身出外，到舅子书馆中去梳流。
gāo zàn fū qī zhī dào tā shào nián hài xiū yì bù wéi guài
高赞夫妻只道他少年害羞，亦不为怪。
shì rì xuě suī zhù le fēng shàng bù xī gāo zàn qiě zuò qìng hè yán xí qián qīng chī de mǐng dǐng dà zuì zuò dào gēng shēn jìn fáng
是日雪虽住了，风尚不息，高赞且做庆贺筵席，钱青吃得酩酊大醉，坐到更深进房。
nǚ hái ér yòu xiān shuì le
女孩儿又先睡了。
qián qīng dǎ áo bù guò yī jiù hé yī ér shuì lián xiǎo niáng zǐ de bèi wō ér yě bù gǎn chù zhe
钱青打熬不过，依旧和衣而睡，连小娘子的被窝儿也不敢触著。
yòu guò yī wǎn zǎo qǐ shí jiàn fēng shì shāo huǎn biàn yào qǐ shēn
又过一晚，早起时，见风势稍缓，便要起身。
gāo zàn dìng yào liú guò sān cháo fāng cái kěn fàng
高赞定要留过三朝，方才肯放。
qián qīng niù bù guò zhǐ de yòu chī le yī rì jiǔ
钱青拗不过，只得又吃了一日酒。
zuò jiān bèi dì lǐ hé yóu chén shuō qǐ yè jiān hé yī ér wò zhī shì yóu chén kǒu suī dā yìng xīn xià wèi bì zhǔn xìn
坐间背地里和尤辰说起夜间和衣而卧之事，尤辰口虽答应，心下未必准信。
shì yǐ rú cǐ zhǐ suǒ yóu tā
事已如此，只索由他。
què shuō nǚ hái ér qiū fāng zì jié qīn zhī yè tōu yǎn kàn nà xīn láng shēng de guǒ rán qí zhěng xīn zhōng àn àn huān xǐ
却说女孩儿秋芳自结亲之夜，偷眼看那新郎，生得果然齐整，心中暗暗欢喜。
yī lián liǎng yè dōu zé yī bù jiě dài bù jiě qí gù
一连两夜，都则衣不解带，不解其故。
mò fēi guài wǒ xiān shuì le bù céng děng dài de tā
“莫非怪我先睡了，不曾等待得他？
cǐ shì dì sān yè le nǚ hái ér yù xiān fēn fù yā huán zhǐ děng guān rén jìn fáng xiān qǐng tā ān xī
”此是第三夜了，女孩儿预先吩咐丫鬟，只等官人进房，先请他安息。
yā huán fèng mìng zhǐ děng xīn láng jìn lái biàn tì tā jiě yī kē mào
丫鬟奉命，只等新郎进来，便替他解衣科帽。
qián qīng jiàn bú shì tóu chú le tóu jīn jí jí de tiào shàng chuáng qù tiē zhe chuáng lǐ zì shuì réng bù tuō yī
钱青见不是头，除了头巾，急急的跳上床去，贴著床里自睡，仍不脱衣。
nǚ hái ér mǎn huái bù lè zhǐ yě hé yī shuì le yòu bù hǎo gào sù diē niáng
女孩儿满怀不乐，只也和衣睡了，又不好告诉爹娘。
dào dì sì rì tiān qì qíng hé gāo zàn yù xiān bèi xià sòng qīn chuán zhī zì jǐ hé lǎo pó qīn sòng nǚ hái ér guò hú
到第四日，天气晴和，高赞预先备下送亲船只，自己和老婆亲送女孩儿过湖。
niang nǚ gòng shì yī chuán gāo zàn yǔ qián qīng yóu chén yòu shì yī chuán
娘女共是一船，高赞与钱青、尤辰又是一船。
chuán tóu jù guà le zá cǎi gǔ yuè zhèn tiān hǎo shēng rè nào
船头俱挂了杂彩，鼓乐振天，好生热闹。
zhǐ yǒu xiǎo yǐ shòu le jiā zhǔ zhī tuō xīn zhōng shén bù kuài yì
只有小乙受了家主之托，心中甚不快意。
jià gè xiǎo xiǎo kuài chuán gǎn lù xiān xíng
驾个小小快船，赶路先行。
huà fēn liǎng tóu
话分两头。
qiě shuō yán jùn zì cóng dǎ fā zhòng rén yíng qīn qù hòu xuán xuán ér wàng dào chū èr rì bàn yè tīng de guā qǐ dà fēng dà xuě xīn shàng hǎo bù zhe máng
且说颜俊自从打发众人迎亲去后，悬悬而望，到初二日半夜，听得刮起大风大雪，心上好不著忙。
yě zhī dào fēng xuě zhōng chuán xíng de chí zhǐ pà cuò le shí chén nǎ xiǎng dào guò bù dé hú
也只道风雪中船行得迟，只怕挫了时辰，哪想道过不得湖！
yī yīng zhú yán xí zhǔn bèi shí quán
一应烛筵席，准备十全。
děng le yī yè bú jiàn dòng jìng xīn xià hǎo mèn xiǎng dào zhè děng dà fēng dào shì bù céng xià chuán hái hǎo
等了一夜，不见动静，心下好闷，想道：“这等大风，到是不曾下船还好；
ruò zài hú zhōng xíng dòng lǎo dà dān yōu li
若在湖中行动，老大担忧哩。
yòu xiǎng dào ruò shì bù céng xià chuán wǒ yuè fù zhī dào cuò guò jí qī qǐ kěn hú luàn bǎ nǚ ér sòng lái dìng rán yào lìng xuǎn gè rì zi
”又想道：“若是不曾下船，我岳父知道错过吉期，岂肯胡乱把女儿送来，定然要另选个日子。
yòu bù zhī jǐ shí jí lì
又不知几时吉利？
kě bù mèn shā le rén
可不闷杀了人！
yòu xiǎng dào ruò shì yóu shǎo méi néng shì shí zài yuè zhàng qián duó quán qiě yíng lái nà shí wǒ nǎ guǎn shí rì lì yǔ bù lì qiě luò de zǎo xiē shòu yòng
”又想道：“若是尤少梅能事时，在岳丈前掇，权且迎来，那时我哪管时日利与不利，且落得早些受用。
rú cǐ hú sī luàn xiǎng zuò bù ān xí bú zhù de zài mén qián zhāng wàng
”如此胡思乱想，坐不安席，不住的在门前张望。
dào dì sì rì fēng xī liào dào jué yǒu jiā xī
到第四日风息，料道决有佳昔。
děng dào wǔ hòu zhǐ xiǎo yǐ xiān huí bào dào xīn niáng yǐ qǔ lái le bù guò shí lǐ zhī yáo
等到午后，只小乙先回报道：“新娘已取来了，不过十里之遥。
yán jùn wèn dào jí qī cuò guò tā jiā rú hé kěn fàng xīn rén xià chuán
”颜俊问道：“吉期挫过，他家如何肯放新人下船？
xiǎo yǐ dào gāo jiā zhǐ pà cuò guò hǎo rì dìng yào jié qīn
”小乙道：“高家只怕挫过好日，定要结亲。
qián dà guān rén tì dōng rén quán zuò xīn láng sān rì le
钱大官人替东人权做新郎三日了。
yán jùn dào jì jié le qīn zhè èr yè qián dà guān rén nán dào jìng zài xīn rén fáng lǐ shuì de
”颜俊道：“既结了亲，这二夜钱大官人难道竟在新人房里睡的？
xiǎo yǐ dào shuì shì tóng chuáng de què bù céng dòng tan
”小乙道：“睡是同床的，却不曾动弹。
nà qián dà guān rén shì kàn de shú yā dàn bàn de xiǎo niáng mián de
那钱大官人是看得熟鸭蛋伴得小娘眠的。
yán jùn mà dào fàng pì
”颜俊骂道：“放屁！
nǎ yǒu cǐ lǐ
哪有此理！
wǒ tuō nǐ hé shì
我托你何事？
nǐ rú hé bù jiào tā tuī cí
你如何不叫他推辞；
què zuò xià zhè děng gòu dàng
却做下这等勾当？
xiǎo yǐ dào jiā rén yě shuō guò lái qián dà guān rén dào wǒ zhǐ yào zhōu quán nǐ jiā zhī shì ruò yǒu bàn diǎn qī xīn tiān shén jiān chá
”小乙道：“家人也说过来，钱大官人道：‘我只要周全你家之事，若有半点欺心，天神监察。
yán jùn cǐ shí nù cóng xīn shàng qǐ è xiàng dǎn biān shēng
’”颜俊此时：怒从心上起，恶向胆边生。
yī bǎ zhǎng jiāng xiǎo yǐ dǎ zài yī biān qì fèn fèn de bēn chū mén wài zhuān děng qián qīng lái sī nào
一把掌将小乙打在一边，气忿忿的奔出门外，专等钱青来厮闹。
qià hǎo chuán yǐ lǒng àn
恰好船已拢岸。
qián qīng zhōng yǒu xì nì yù xiān zhǔ fù yóu chén bàn zhù gāo lǎo zì jǐ xiān tiào shàng àn
钱青终有细腻，预先嘱咐尤辰伴住高老，自己先跳上岸。
zhǐ wèi zì fǎn wú kuì lǐ zhí qì zhuàng áng áng de bù dào pín jiā mén shǒu wàng jiàn pín jùn xiào xī xī de zhèng yào shàng qián zuō yī gào sù zhōng qíng
只为自反无愧，理直气壮，昂昂的步到频家门首，望见频俊，笑嘻嘻的正要上前作揖，告诉衷情。
shéi zhī yán jùn yǐ xiǎo rén zhī xīn duó jūn zǐ zhī fù cǐ jì biàn shì chóu rén xiāng jiàn fèn wài yǎn zhēng bù děng kāi yán biàn pū de yī tóu zhuàng qù
谁知颜俊以小人之心，度君子之腹，此际便是仇人相见，分外眼睁，不等开言，便扑的一头撞去。
yǎo dìng yá gēn hěn hěn de mà dào
咬定牙根，狠狠的骂道；
tiān shā de
“天杀的！
nǐ hǎo kuài huó
你好快活！
shuō shēng wèi bì mú huán wǔ zhǐ jiāng qián qīng hé jīn hé fā chě zuò yī bǎ luàn tī luàn dǎ kǒu lǐ bù jué shēng de dào tiān shā de
”说声未毕，氁貆五指，将钱青和巾和发，扯做一把，乱踢乱打，口里不绝声的道：“天杀的！
hǎo qī xīn
好欺心！
bié rén fèi le qián cái bǎ yǔ nǐ jiàn chéng shòu yòng
别人费了钱财，把与你见成受用！
qián qīng kǒu zhōng yě zì fēn biàn
”钱青口中也自分辩。
pín jùn dǎ mà máng le nǎ lǐ tīng tā bàn ge zì r
频俊打骂忙了，哪里听他半个字儿。
jiā rén yě bù gǎn shàng qián xiāng quàn
家人也不敢上前相劝。
qián qīng chī dǎ huāng le dàn hū jiù mìng
钱青吃打慌了，但呼救命。
chuán shàng rén tīng de nào chǎo dōu shàng àn lái kàn
船上人听得闹吵，都上岸来看。
zhī jiàn yí gè chǒu hàn jiāng xīn láng tòng dǎ zhèng bù zhī shèn me yì gù
只见一个丑汉，将新郎痛打，正不知甚么意故。
dōu zǒu lǒng lái jiě quàn nǎ lǐ quàn de tā kāi
都走拢来解劝，哪里劝得他开？
gāo zàn pán wèn tā jiā rén nà jiā rén liào mán bù guò zhǐ de shí shuō le
高赞盘问他家人，那家人料瞒不过，只得实说了。
gāo zàn bù wén yóu kě yī wén zhī shí xīn tóu huǒ qǐ dà mà yóu chén wú lǐ zuò zhè děng qī sān mán sì de méi rén shuō piàn rén jiā nǚ ér
高赞不闻犹可，一闻之时，心头火起，大骂尤辰无理，做这等欺三瞒四的媒人，说骗人家女儿。
yě niǔ zhe yóu chén luàn dǎ qǐ lái
也扭著尤辰乱打起来。
gāo jiā sòng qīn de rén yě zì xīn huái bù píng yī qí dòng shǒu yào dǎ nà chǒu hàn
高家送亲的人，也自心怀不平，一齐动手要打那丑汉。
yán jiā de jiā rén huí hù jiā zhǔ jiù yǔ gāo jiā cóng rén duì dǎ
颜家的家人回护家主，就与高家从人对打。
xiān qián yán jùn hé qián qīng shì duì sī dǎ yǐ hòu gāo zàn hé yóu chén shì liǎng duì sī dǎ jié wèi liǎng jiā jiā rén niǔ zuò yī tuán sī dǎ
先前颜俊和钱青是对厮打，以后高赞和尤辰是两对厮打，结未两家家人，扭做一团厮打。
kàn de chóng chóng dié dié yuè fā duō le jiē dào yōng sè nán xíng què shì
看的重重叠叠，越发多了，街道拥塞难行，却似：
jiǔ lǐ shān qián bǎi zhèn shì kūn yáng chéng xià dǔ shū yíng
九里山前摆阵势，昆阳城下赌输赢。
shì yǒu còu qiǎo qí shí běn xiàn dà yǐn qià hǎo sòng le shàng sī huí jiào zhì yú běi mén jiàn jiē shàng zhèn tiān xuān rǎng què shì sī dǎ de tíng le jiào zi hē jiào ná xià
事有凑巧，其时本县大尹恰好送了上司回轿，至于北门，见街上震天喧嚷，却是厮打的，停了轿子，喝教拿下。
zhòng rén jiàn zhī xiàn xiàng gōng ná rén dōu zé sàn le
众人见知县相公拿人，都则散了。
zhǐ yǒu yán jùn wū zì niǔ zhù qián qīng gāo zàn wū zì niǔ zhù yóu chén fēn fēn gào sù yī shí bù dé qí xiáng
只有颜俊兀自扭住钱青，高赞兀自扭住尤辰，纷纷告诉，一时不得其详。
dà yǐn dōu jiào dài dào gōng tíng zhú yī xì shěn bù xǔ chān kǒu
大尹都教带到公庭，逐一细审，不许搀口。
jiàn gāo zàn nián zhǎng xiān jiào tā shàng táng jié wèn
见高赞年长，先叫他上堂诘问。
gāo zàn dào xiǎo rén shì dòng tíng shān bǎi xìng jiào zuò gāo zàn wèi nǚ zé xù xiāng zhòng le nǚ xù cái mào jiāng nǚ xǔ pèi
高赞道：“小人是洞庭山百姓，叫做高赞，为女择婿，相中了女婿才貌，将女许配。
chū sān rì nǚ xù shàng mén qīn yíng yīn bèi fēng xuě suǒ zǔ
初三日，女婿上门亲迎，因被风雪所阻。
xiǎo rén liú nǚ xù zài jiā wán le qīn shì
小人留女婿在家，完了亲事。
jīn rì sòng nǚ dào cǐ bù qī yù le zhè gè chǒu hàn jiāng xiǎo rén de nǚ xù dú dǎ
今日送女到此，不期遇了这个丑汉，将小人的女婿毒打。
xiǎo rén wèn qí yuán gù què shì nà chǒu hàn mǎi zhǔ méi rén yào hǒng piàn xiǎo rén de nǚ ér wèi hūn què jiāng nà xìng jiān de hòu shēng mào míng dào xiǎo rén jiā lǐ
小人问其缘故，却是那丑汉买嘱媒人，要哄骗小人的女儿为婚，却将那姓戋的后生，冒名到小人家里。
lǎo yé zhǐ wèn méi rén biàn zhī jiān bì
老爷只问媒人，便知奸弊。
dà yǐn dào méi rén jiào zuò shén míng zì
”大尹道：“媒人叫做甚名字？
kě zài zhè lǐ me
可在这里么？
gāo zàn dào jiào zuò yóu chén jiàn zài tái xià
”高赞道：“叫做尤辰，见在台下。
dà yǐn hē tuì gāo zàn huàn yóu chén shàng lái mà dào nòng jiǎ chéng zhēn yǐ fēi wéi shì dōu shì nǐ nòng chū zhè gè jì liǎng
大尹喝退高赞，唤尤辰上来，骂道：“弄假成真，以非为是，都是你弄出这个伎俩！
nǐ kě shí shí gōng chū miǎn shòu zhòng xíng
你可实实供出，免受重刑。
yóu chén chū shí hái zhǐ hán hu dǐ lài
”尤辰初时还只含糊抵赖。
dà yǐn fā nù hē jiào qǔ jiā gùn cì hou
大尹发怒，喝教取夹棍伺候。
yóu chén suī rán shì jǐng cóng wèi áo xíng zhǐ de shí shuō qǐ chū yán jùn rú hé yāng xiǎo rén qù shuō qīn gāo zàn rú hé zuò nán yào xuǎn cái mào hòu lái rú hé yāng qián xiù cái mào míng qù bài wàng zhí dào jié qīn shǐ mò xì xì shù le yī biàn
尤辰虽然市井，从未熬刑，只得实说：起初颜俊如何央小人去说亲，高赞如何作难，要选才貌，后来如何央钱秀才冒名去拜望，直到结亲始末，细细述了一遍。
dà yǐn diǎn tóu dào shàng shì shí qíng le
大尹点头道：“上是实情了。
yán jùn zhè sī fèi le xǔ duō shì què bèi bié rén duó le tóu chóu mù guài bù dé fā nǎo
颜俊这厮费了许多事，却被别人夺了头筹，木怪不得发恼。
zhǐ shì qǐ xiān shè xīn hǒng piàn de bú shì
只是起先设心哄骗的不是。
biàn jiào yán jùn shěn qí kǒu cí yán jùn yǐ tīng yóu chén shuō le shí huà yòu jiàn zhī xiàn xiàng gōng cí qì wēn hé zhǐ de yě xù le yī biàn liǎng kǒu xiāng tóng
”便教颜俊，审其口词，颜俊已听尤辰说了实话，又见知县相公词气温和，只得也叙了一遍，两口相同。
dà yǐn jié wèi huàn qián qīng shàng lái yī jiàn qián qīng qīng nián měi mào qiě bèi dǎ shāng biàn yǒu jǐ fēn ài tā lián tā zhī yì wèn dào nǐ gè xiù cái dú kǒng zǐ zhī shū dá zhōu gōng zhī lǐ rú hé tì rén qù bài wàng yíng qīn tóng móu hǒng piàn yǒu guāi xíng zhǐ
大尹结未唤钱青上来，一见钱青青年美貌，且被打伤，便有几分爱他怜他之意，问道：“你个秀才，读孔子之书，达周公之礼，如何替人去拜望迎亲，同谋哄骗，有乖行止？
qián qīng dào cǐ shì yuán fēi shēng yuán suǒ yuàn zhǐ wèi yán jùn shì shēng yuán biǎo xiōng shēng yuán jiā pín yòu guǎn gǔ yú tā jiā bèi biǎo xiōng zài sì yāng qiú bù guò miǎn qiǎng yìng chéng
”钱青道：“此事原非生员所，愿只为颜俊是生员表兄，生员家贫，又馆谷于他家，被表兄再四央求不过，勉强应承。
zhī dào yī shí quán yí yù chéng qí shì
只道一时权宜，玉成其事。
dà yǐn dào zhù le
”大尹道：“住了！
nǐ jì wèi qīn qíng ér wǎng jiù bù gāi yǔ nà nǚ ér jié qīn qīn le
你既为亲情而往，就不该与那女儿结亲亲了。
qián qīng dào shēng yuán yuán zhǐ dài tā qīn yíng
”钱青道：“生员原只代他亲迎。
zhǐ wèi yī lián sān rì dà fēng tài hú zhī gé bù néng xíng zhōu gù cǐ gāo zàn pà wù le hūn qī yào shēng yuán jiù bǐ huā zhú
只为一连三日大风，太湖之隔，不能行舟，故此高赞怕误了婚期，要生员就彼花烛。
dà yǐn dào nǐ zì zhī tì shēn jiù gāi tuī cí le
”大尹道：“你自知替身，就该推辞了。
yán jùn cóng bàng kē tóu dào qīng tiān lǎo yé
”颜俊从傍磕头道：“青天老爷！
zhǐ kàn tā yìng chéng huā zhú biàn shì qī xīn
只看他应承花烛，便是欺心。
dà yǐn hè dào bú yào duō zuǐ zuǒ yòu chě tā xià qù
”大尹喝道：“不要多嘴，左右扯他下去。
zài wèn qián qīng nǐ nà shí yìng chéng zuò qīn nán dào méi yǒu gè sī xīn
”再问钱青：“你那时应承做亲，难道没有个私心？
qián qīng dào zhǐ wèn gāo zàn biàn zhī
”钱青道：“只问高赞便知。
shēng yuán zài sān tuī cí gāo zàn bù yǔn
生员再三推辞，高赞不允。
shēng yuán ruò zài cí shí kǒng bǐ shēng yí wù le biǎo xiōng de dà shì gù cǐ quán chéng dà lǐ
生员若再辞时，恐彼生疑，误了表兄的大事，故此权成大礼。
suī zé sān yè tóng chuáng shēng yuán hé yī ér shuì bìng bù xiāng fàn
虽则三夜同床，生员和衣而睡，并不相犯。
dà yǐn hē hē dà xiào dào zì gǔ yǐ lái zhǐ yǒu yí gè liǔ xià huì zuò huái bù luàn
”大尹呵呵大笑道：“自古以来，只有一个柳下惠坐怀不乱。
nà lǔ nán zǐ jiù zì zhī bù jí fēng xuě zhī zhōng jiù bù kěn fàng fù rén jìn mén le
那鲁男子就自知不及，风雪之中，就不肯放妇人进门了。
nǐ shào nián zǐ dì xuè qì wèi dìng qǐ yǒu sān yè tóng chuáng bìng bù xiāng fàn zhī lǐ
你少年子弟，血气未定，岂有三夜同床，并不相犯之理？
zhè huà hōng de nǎ yī ge
这话哄得哪一个！
qián qīng dào shēng yuán jīn rì zì chén xīn jì fù mǔ lǎo yé wèi bì xiāng xìn zhī jiào gāo zàn qù wèn zì jǐ zào yuè r biàn zhī zhēn jiǎ
”钱青道：“生员今日自陈心迹，父母老爷未必相信，只教高赞去问自己皂钺儿，便知真假。
dà yǐn xiǎng dào
”大尹想道；
nà nǚ ér ruò yǒu sī qíng rú hé kěn shuō shí huà
“那女儿若有私情，如何肯说实话？
dāng xià xiǎng chū gè zhǔ yì lái biàn jiào zuǒ yòu huàn dào lǎo shí wěn pó yī míng dào zhōu zhōng shì yàn gāo shì shì fǒu chù sù lái huí huà
”当下想出个主意来，便教左右唤到老实稳婆一名，到舟中试验高氏是否处，速来回话。
bù yī shí wěn pó lái fù zhī xiàn xiàng gōng nà gāo shì guǒ shì chǔ zǐ wèi zēng pò shēn
不一时，稳婆来覆知县相公，那高氏果是处子，未曾破身。
yán jùn zài jiē xià tīng shuō gāo shì hái shì chǔ zǐ biàn jiào hǎn dào jì shì xiǎo de qī zǐ bù céng pò huài xiǎo de qíng yuàn chéng jiù
颜俊在阶下听说高氏还是处子，便叫喊道：“既是小的妻子不曾破坏，小的情愿成就。
dà yǐn yòu dào bù xǔ duō zuǐ
”大尹又道：“不许多嘴！
zài jiào gāo zàn dào nǐ xīn xià yuàn jiāng nǚ ér pèi nǎ yī ge
”再叫高赞道：“你心下愿将女儿配哪一个？
gāo zàn dào xiǎo rén chū shí yuán kàn zhòng le qián xiù cái hòu lái nǚ ér yòu yǔ tā zuò guò huā zhú
”高赞道：“小人初时原看中了钱秀才，后来女儿又与他做过花烛。
suī rán qián xiù cái bù qī àn shì yǔ xiǎo nǚ jí wú fū fù zhī qíng yǐ dìng le fū fù zhī yì
虽然钱秀才不欺暗室，与小女即无夫妇之情，已定了夫妇之义。
ruò jiào nǚ ér lìng jià yán jùn bù wéi xiǎo rén bù yuàn jiù shì nǚ ér yě bù yuàn
若教女儿另嫁颜俊，不惟小人不愿，就是女儿也不愿。
dà yǐn dào cǐ yán zhèng hé wú yì
”大尹道：“此言正合吾意。
qián qīng xīn xià dào bù kěn biàn dào shēng yuán cǐ xíng shí shì wèi gōng bù wéi sī
”钱青心下到不肯，便道：“生员此行，实是为公不为私。
ruò jiāng cǐ nǚ guī le shēng yuán bǎ shēng yuán sān yè yī bù jiě dài zhī yì quán rán méi xià
若将此女归了生员，把生员三夜衣不解带之意全然没下。
nìng kě lìng cǐ nǚ bié jià
宁可令此女别嫁。
shēng yuán jué bù gǎn mào cǐ xián yí rě rén tán lùn
生员决不敢冒此嫌疑，惹人谈论。
dà yǐn dào cǐ nǚ ruò guī tā rén nǐ guò hú zhè liǎng fān tì rén kuāng piàn biàn shì xíng zhǐ yǒu kuī gān ài qián chéng le
”大尹道：“此女若归他人，你过湖这两番替人诓骗，便是行止有亏，干碍前程了。
jīn rì yǔ nǐ chéng jiù qīn shì nǎi shì zhē yǎn nǐ de guò shī
今日与你成就亲事，乃是遮掩你的过失。
kuàng nǐ de xīn jì yǐ zì dòng rán nǚ jiā liǎng xiāng qíng yuàn yǒu hé xián yí
况你的心迹已自洞然，女家两相情愿，有何嫌疑？
xiū de guò ràng wǒ zì yǒu míng duàn
休得过让，我自有明断。
suì jǔ bǐ pàn yún
”遂举笔判云：
gāo zàn xiàng nǚ pèi fū nǎi qí cháng lǐ
高赞相女配夫，乃其常理；
yán jùn jiè rén shì jǐ shí chū qí wén
颜俊借人饰己，实出奇闻。
dōng chuáng yǐ zhāo hé cán bǐng zhú yún zhǎng
东床已招，何惭秉烛云长。
fēng bó wèi méi tiān gōng zuò hé
风伯为媒，天公作合。
jiā nán pèi le jiā fù liǎng de qí yi
佳男配了佳妇，两得其宜；
qiú qī dào dǐ wú qī zì zuò zhī niè
求妻到底无妻，自作之孽。
gāo shì duàn guī qián qīng bù lìng zuò huā zhú
高氏断归钱青，不另作花烛。
yán jùn jì bù hé shè piàn jú yú qián yòu bù hé fèn lǎo quán yú hòu
颜俊既不合设骗局于前，又不合奋老拳于后。
shì yǐ bù xié gū miǎn zuì zé
事已不谐，姑免罪责。
suǒ fèi pìn yí hé zhù qián qīng yǐ shú yī jī zhī zuì
所费聘仪，合助钱青，以赎一击之罪。
yóu chén wǎng lái shān yòu shí qǐ xìn duān zhòng chéng shì jǐng
尤辰往来煽诱，实启衅端，重惩示儆。
pàn qì hē jiào zuǒ yòu jiāng yóu chén zhòng zé sān shí bǎn miǎn qí huà gòng jìng xíng zhú chū gài bù yù shǐ qián qīng mào míng yī shì zhāng wén yú rén yě
判讫，喝教左右，将尤辰重责三十板，免其画供，竟行逐出，盖不欲使钱青冒名一事彰闻于人也。
gāo zàn hé qián qīng bài xiè
高赞和钱青拜谢。
yī gān rén chū le xiàn mén yán jùn mǎn miàn xiū cán gǎn nù ér bù gǎn yán bào tóu shǔ cuàn ér qù yǒu hǎo jǐ yuè bù gǎn chū mén
一干人出了县门，颜俊满面羞惭，敢怒而不敢言，抱头鼠窜而去，有好几月不敢出门。
yóu chén zì huí jiā jiāng xī bàng chuāng bù tí
尤辰自回家将息棒疮不题。
què shuō gāo zàn yāo qián qīng dào zhōu zhōng fǎn yīn zhì xiè dào ruò fēi xián xù cái xíng jù quán shàng guān qǐ jìng xiǎo nǚ jī hū cuò pèi fěi rén
却说高赞邀钱青到舟中，反殷致谢道：“若非贤婿才行俱全，上官起敬，小女几乎错配匪人。
jīn rì dào yào jǐ xián xù tóng xiǎo nǚ dào shè xià shǎo zhù jǐ shí bù zhī xián xù zhái shàng hái yǒu hé rén
今日到要己贤婿同小女到舍下少住几时，不知贤婿宅上还有何人？
qián qīng dào xiǎo xù fù mǔ jù wáng bié wú qīn rén zài jiā
”钱青道：“小婿父母俱亡，别无亲人在家。
gāo zàn dào jì rú cǐ yī fà gāi zài shè xià zhù le lǎo fū gōng jǐ dú shū xián xù yì xià rú hé
”高赞道：“既如此，一发该在舍下住了，老夫供给读书，贤婿意下如何？
qián qīng dào ruò de yuè fù fú chí zú gǎn shèng dé
”钱青道：“若得岳父扶持，足感盛德。
shì yè kāi chuán lí le wú jiāng suí lù sù xiē
”是夜开船离了吴江，随路宿歇。
cì rì zǎo dào xī shān
次日早到西山。
yī shān zhī rén wén zhī cǐ shì jiē dāng xīn wén chuán shuō
一山之人闻知此事，皆当新闻传说。
yòu zhī qián qīng cún xīn zhōng hòu wú bù qīn yǎng
又知钱青存心忠厚，无不钦仰。
hòu lái qián qīng yī jǔ chéng míng fū qī xié lǎo
后来钱青一举成名，夫妻偕老。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
chǒu liǎn rú hé piàn měi qī zuò chéng biǎo dì dé biàn yi
丑脸如何骗美妻，作成表弟得便宜。
kě lián yī piàn wú jiāng yuè lěng zhào yuān yāng hú shàng fēi
可怜一片吴江月，冷照鸳鸯湖上飞。