yáng chù fù rú wèi fǎn guò níng shě yú nì lǚ níng yíng shì
阳处父如卫，反，过宁，舍于逆旅宁嬴氏。
yíng wèi qí qī yuē wú qiú jūn zǐ jiǔ yǐ jīn nǎi de zhī
嬴谓其妻曰：“吾求君子久矣，今乃得之。
jǔ ér cóng zhī yáng zǐ dào yǔ zhī yǔ jí shān ér hái
”举而从之，阳子道与之语，及山而还。
qí qī yuē zi de suǒ qiú ér bù cóng zhī hé qí huái yě
其妻曰：“子得所求而不从之，何其怀也！
yuē wú jiàn qí mào ér yù zhī wén qí yán ér è zhī
”曰：“吾见其貌而欲之，闻其言而恶之。
fu mào qíng zhī huá yě
夫貌，情之华也；
yán mào zhī jī yě
言，貌之机也。
shēn wéi qíng chéng yú zhōng
身为情，成于中。
yán shēn zhī wén yě
言，身之文也。
yán wén ér fā zhī hé ér hòu xíng lí zé yǒu xìn
言文而发之，合而后行，离则有衅。
jīn yáng zǐ zhī mào jì qí yán kuì fēi qí shí yě
今阳子之貌济，其言匮，非其实也。
ruò zhōng bù jì ér wài qiáng zhī qí zú jiāng fù zhōng yǐ wài yì yǐ
若中不济，而外强之，其卒将复，中以外易矣。
ruò nèi wài lèi ér yán fǎn zhī dú qí xìn yě
若内外类，而言反之，渎其信也。
fu yán yǐ zhāo xìn fèng zhī rú jī lì shí ér fā zhī hú kě dú yě
夫言以昭信，奉之如机，历时而发之，胡可渎也！
jīn yáng zǐ zhī qíng huì yǐ yǐ jì gài yě qiě gāng ér zhǔ néng bù běn ér fàn yuàn zhī suǒ jù yě
今阳子之情𬤝矣，以济盖也，且刚而主能，不本而犯，怨之所聚也。
wú jù wèi huò qí lì ér jí qí nán shì gù qù zhī
吾惧未获其利而及其难，是故去之。
jī nián nǎi yǒu gǔ jì zhī nán yáng zǐ sǐ zhī
”期年，乃有贾季之难，阳子死之。