wáng zhì zì zhèng yǐ yáng fán cì jìn wén gōng
王至自郑，以阳樊赐晋文公。
yáng rén bù fú jìn hóu wéi zhī
阳人不服，晋侯围之。
cāng gé hū yuē wáng yǐ jìn jūn wèi néng dé gù láo zhī yǐ yáng fán yáng fán huái wǒ wáng dé shì yǐ wèi cóng yú jìn
仓葛呼曰：“王以晋君为能德，故劳之以阳樊，阳樊怀我王德，是以未从于晋。
wèi jūn qí hé dé zhī bù yǐ huái róu zhī shǐ wú yǒu yuǎn zhì
谓君其何德之布以怀柔之，使无有远志？
jīn jiāng dà mǐn qí zōng bēng ér miè shā qí mín rén yi wú bù gǎn fú yě
今将大泯其宗祊而蔑杀其民人，宜吾不敢服也！
fu sān jūn zhī suǒ xún jiāng mán yí róng dí zhī jiāo yì bù qián yú shì hū zhì wǔ
夫三军之所寻，将蛮、夷、戎、狄之骄逸不虔，于是乎致武。
cǐ léi zhě yáng yě wèi xiá jūn zhèng gù wèi chéng mìng
此羸者阳也，未狎君政，故未承命。
jūn ruò huì jí zhī wéi guān shì zhēng qí gǎn nì mìng hé zú yǐ rǔ shī
君若惠及之，唯官是征，其敢逆命，何足以辱师！
jūn zhī wǔ zhèn wú nǎi wán ér dùn hu
君之武震，无乃玩而顿乎？
chén wén zhī yuē wǔ bù kě dí wén bù kě nì
臣闻之曰：‘武不可觌，文不可匿。
dí wǔ wú liè nì wén bù zhāo
觌武无烈，匿文不昭。
yáng bù chéng huò diān ér qí yǐ dí wǔ chén shì yǐ jù
’阳不承获甸而祇以觌武，臣是以惧。
bù rán qí gǎn zì ài yě
不然，其敢自爱也？
qiě fú yáng qǐ yǒu yì mín zāi fu yì jiē tiān zǐ zhī fù xiōng shēng jiù yě ruò zhī hé qí nüè zhī yě
且夫阳岂有裔民哉，夫亦皆天子之父兄甥舅也，若之何其虐之也？
jìn hóu wén zhī yuē shì jūn zǐ zhī yán yě
”晋侯闻之，曰：“是君子之言也。
nǎi chū yáng mín
”乃出阳民。