guó zhī huì lǔ rén shí yán chu lìng yǐn wéi jiāng yǐ lǔ shū sūn mù zi wèi lù lè wáng fù qiú huò yān bù yú
虢之会，鲁人食言，楚令尹围将以鲁叔孙穆子为戮，乐王鲋求货焉不予。
zhào wén zi wèi shū sūn yuē fu chu lìng yǐn yǒu yù yú chu shǎo nuò yú zhū hóu
赵文子谓叔孙曰：“夫楚令尹有欲于楚，少懦于诸侯。
zhū hóu zhī gù qiú zhì zhī bù qiú zhì yě
诸侯之故，求治之，不求致也。
qí wéi rén yě gāng ér shàng chǒng ruò jí bì bù bì yě
其为人也，刚而尚宠，若及，必不避也。
zi hé táo zhī
子盍逃之？
bù xìng bì jí yú zi
不幸，必及于子。
duì yuē bào yě shòu mìng yú jūn yǐ cóng zhū hóu zhī méng wèi shè jì yě
”对曰：“豹也受命于君，以从诸侯之盟，为社稷也。
ruò lǔ yǒu zuì ér shòu méng zhě táo bì bù miǎn shì wú chū ér wēi zhī yě
若鲁有罪，而受盟者逃，必不免，是吾出而危之也。
ruò wéi zhū hóu lù zhě lǔ zhū jǐn yǐ bì bù jiā shī qǐng wèi lù yě
若为诸侯戮者，鲁诛尽矣，必不加师，请为戮也。
fu lù chū yú shēn shí nán zì tā jí zhī hé hài
夫戮出于身实难，自他及之何害？
gǒu kě yǐ ān jūn lì guó měi è yī xīn yě
苟可以安君利国，美恶一心也。
wén zǐ jiāng qǐng zhī yú chu lè wáng fù yuē zhū hóu yǒu méng wèi tuì ér lǔ bèi zhī ān yòng qí méng
文子将请之于楚，乐王鲋曰：“诸侯有盟未退，而鲁背之，安用齐盟？
zòng bù néng tǎo yòu miǎn qí shòu méng zhě jìn hé yǐ wèi méng zhǔ yǐ bì shā shū sūn bào
纵不能讨，又免其受盟者，晋何以为盟主矣，必杀叔孙豹。
wén zǐ yuē yǒu rén bù nán yǐ sǐ ān lì qí guó kě wú ài hu
”文子曰：“有人不难以死安利其国，可无爱乎！
ruò jiē xù guó rú shì zé dà bù sàng wēi ér xiǎo bú jiàn líng yǐ
若皆恤国如是，则大不丧威，而小不见陵矣。
ruò shì dào yě guǒ kě yǐ jiào xùn hé bài guó zhī yǒu
若是道也果，可以教训，何败国之有！
wú wén zhī yuē shàn rén zài huàn fú jiù bù xiáng
吾闻之曰：‘善人在患，弗救不祥；
è rén zài wèi bù qù yì bù xiáng
恶人在位，不去亦不祥。
bì miǎn shū sūn
’必免叔孙。
gù qǐng yú chu ér miǎn zhī
”固请于楚而免之。