zuǒ shǐ yǐ xiāng tíng jiàn shēn gōng zǐ wěi zi wěi bù chū zuǒ shǐ bàng zhī jǔ bó yǐ gào
左史倚相廷见申公子亹，子亹不出，左史谤之，举伯以告。
zi wěi nù ér chū yuē nǚ wú yì wèi wǒ lǎo mào ér shě wǒ ér yòu bàng wǒ
子亹怒而出，曰：“女无亦谓我老耄而舍我，而又谤我！
zuǒ shǐ yǐ xiāng yuē wéi zi lǎo mào gù yù jiàn yǐ jiāo jǐng zi
左史倚相曰：“唯子老耄，故欲见以交儆子。
ruò zi fāng zhuàng néng jīng yíng bǎi shì yǐ xiāng jiāng bēn zǒu chéng xù yú shì bù gěi ér hé xiá de jiàn
若子方壮，能经营百事，倚相将奔走承序，于是不给，而何暇得见？
xī wèi wǔ gōng nián shù jiǔ shí yǒu wǔ yǐ yóu zhēn jǐng yú guó yuē zì qīng yǐ xià zhì yú shī zhǎng shì gǒu zài cháo zhě wú wèi wǒ lǎo mào ér shě wǒ bì gōng kè yú cháo zhāo xī yǐ jiāo jiè wǒ
昔卫武公年数九十有五矣，犹箴儆于国，曰：‘自卿以下至于师长士，苟在朝者，无谓我老耄而舍我，必恭恪于朝，朝夕以交戒我；
wén yī èr zhī yán bì sòng zhì ér nà zhī yǐ xùn dǎo wǒ
闻一二之言，必诵志而纳之，以训导我。
zài yú yǒu lǚ bēn zhī guī wèi níng yǒu guān shī zhī diǎn yǐ jǐ yǒu sòng xùn zhī jiàn jū qǐn yǒu xiè yù zhī zhēn lín shì yǒu gǔ shǐ zhī dǎo yàn jū yǒu shī gōng zhī sòng
’在舆有旅贲之规，位宁有官师之典，倚几有诵训之谏，居寝有亵御之箴，临事有瞽史之导，宴居有师工之诵。
shǐ bù shī shū méng bù shī sòng yǐ xùn yù zhī yú shì hū zuò yì jiè yǐ zì jǐng yě
史不失书，蒙不失诵，以训御之，于是乎作《懿》戒以自儆也。
jí qí méi yě wèi zhī ruì shèng wǔ gōng
及其没也，谓之睿圣武公。
zǐ shí bù ruì shèng yú yǐ xiāng hé hài
子实不睿圣，于倚相何害。
zhōu shū yuē wén wáng zhì yú rì zhōng zè bù huáng xiá shí
《周书》曰：‘文王至于日中昃，不皇暇食。
huì yú xiǎo mín wéi zhèng zhī gōng
惠于小民，唯政之恭。
wén wáng yóu bù gǎn jiāo
’文王犹不敢骄。
jīn zi lǎo chǔ guó ér yù zì ān yě yǐ yù shù zhě wáng jiāng hé wéi
今子老楚国而欲自安也，以御数者，王将何为？
ruò cháng rú cǐ chu qí nán zāi
若常如此，楚其难哉！
zi wěi jù yuē lǎo zhī guò yě
”子亹惧，曰：“老之过也。
nǎi zhòu jiàn zuǒ shǐ
”乃骤见左史。