jì kāng zi wèn yú gōng fù wén bó zhī mǔ yuē zhǔ yì yǒu yǐ yǔ féi yě
季康子问于公父文伯之母曰：“主亦有以语肥也。
duì yuē wú néng lǎo ér yǐ hé yǐ yǔ zi
”对曰：“吾能老而已，何以语子。
kāng zǐ yuē suī rán féi yuàn yǒu wén yú zhǔ
”康子曰：“虽然，肥愿有闻于主。
duì yuē wú wén zhī xiān gū yuē jūn zǐ néng láo hòu shì yǒu jì
”对曰：“吾闻之先姑曰：‘君子能劳，后世有继。
zi xià wén zhī yuē shàn zāi
’”子夏闻之，曰：“善哉！
shāng wén zhī yuē gǔ zhī jià zhě bù jí jiù gū wèi zhī bù xìng
商闻之曰：‘古之嫁者，不及舅、姑，谓之不幸。
fū fù xué yú jiù gū zhě yě
’夫妇，学于舅、姑者也。