卷八·如是我闻二(2) — 阅微草堂笔记 — 纪昀

wū lǔ mù qí quán gān tǔ wò suī huā cǎo yì jiē fán shèng

乌鲁木齐泉甘土沃，虽花草亦皆繁盛。

jiāng xi là wǔ sè bì bèi duo ruò jù bēi bàn wēi ruí rú yáng jú yú měi rén huā dà rú sháo yào

江西蜡五色毕备，朵若巨杯，瓣葳蕤如洋菊，虞美人花大如芍药。

dà xué shì wēn gōng yǐ cāng chǎng shì láng chū zhèn shí jiē qián yú měi rén yī cóng hū biàn yì sè bàn shēn hóng rú dān shā xīn zé nóng lǜ rú yīng wǔ yìng rì zhuó zhuó yǒu guāng shì jīn xīng yǐn yào suī huà shè sè bù néng jí

大学士温公以仓场侍郎出镇时，阶前虞美人一丛，忽变异色，瓣深红如丹砂，心则浓绿如鹦鹉，映日灼灼有光，似金星隐耀，虽画设色不能及。

gōng xuán zhuó fú jiàn xún fǔ qù

公旋擢福建巡抚去。

yú yǐ cǎi xiàn xì huā gěng qiū shōu qí zi cì suì zhǒng zhī réng cháng huā ěr

余以彩线系花梗，秋收其子，次岁种之，仍常花耳。

nǎi zhī cǐ huā wèi ruì zhào rú yáng zhōu sháo yào ǒu kāi jīn dài wéi yě

乃知此花为瑞兆，如扬州芍药，偶开金带围也。

xīn tóng fu xiān shēng jì yì shī yuē liù dào shuí yán shì yǎo míng rén yáng zhuǎn gū xùn wú tíng sān xián tán chū biān guān diào qīn jiàn qīng lǘ cè ěr tīng

辛彤甫先生记异诗曰：六道谁言事杳冥，人羊转毂迅无停，三弦弹出边关调，亲见青驴侧耳听。

kāng xī xīn chǒu guǎn yú jiā rì zuò yě

康熙辛丑馆余家日作也。

chū lǐ rén mǒu huò láng bū xiān zǔ duō jīn bù cháng qiě chū fù xīn yǔ xiān zǔ xìng huò dá yī xiào ér yǐ

初里人某货郎，逋先祖多金不偿，且出负心语，先祖性豁达，一笑而已。

yī rì wǔ shuì qǐ wèi yáo ān gōng yuē mǒu huò láng sǐ yǐ jiǔ qǐng hū mèng zhī hé yě

一日午睡起，谓姚安公曰：某货郎死已久，顷忽梦之，何也？

é yǔ rén bào mǎ shēng yī qīng luó xián yuē mǒu huò láng cháng sù bū yě

俄圉人报马生一青骡，咸曰：某货郎偿夙逋也。

xiān zǔ yuē fù wǒ cháng zhě duō yǐ hé dú mǒu huò láng lái cháng mǒu huò láng fù rén yì duō yǐ hé dú lái cháng wǒ

先祖曰：负我偿者多矣，何独某货郎来偿，某货郎负人亦多矣，何独来偿我？

shì yǒu ǒu hé wù shén qí shuō shǐ rén zǐ sūn méng chǐ yě

事有偶合，勿神其说，使人子孙蒙耻也。

rán yǔ rén měi xì hū mǒu huò láng zhuǎn áng shǒu zuò nù zhuàng

然圉人每戏呼某货郎，转昂首作怒状。

píng shēng hǎo dàn sān xián chàng biān guān diào huò duì zhī zuò cǐ qū zhé sǒng ěr yǐ tīng yún

平生好弹三弦，唱边关调，或对之作此曲，辄耸耳以听云。

gǔ shū zì yǐ zhú jiǎn wù zé yǐ dāo xiāo gǎi zhī gù yuē dāo bǐ

古书字以竹简，误则以刀削改之，故曰刀笔。

huáng shān gǔ míng qí chǐ dú yuē dāo bǐ yǐ fēi běn yì jīn xiě sòng dié zhě chēng dāo bǐ zé wèi bǐ rú dāo ěr yòu yī yì yǐ

黄山谷名其尺牍曰刀笔，已非本义，今写讼牒者称刀笔，则谓笔如刀耳，又一义矣。

yú dū xué mǐn zhōng shí yī shēng yǐ dǎo rén wū gào shù biān

余督学闽中时，一生以导人诬告戍边。

wén qí jiāng bài qián fāng wéi rén gòu cí shǒu zhōng bǐ bào rán yī shēng zhōng liè rú pī tián bù zhī jǐng zú jí huò

闻其将败前，方为人构词，手中笔爆然一声，中裂如劈，恬不知警，卒及祸。

yòu wén ān wáng yuè fāng yán qí xiāng yǒu gòu xiàn shàn lèi zhě fāng jù cǎo yà zì jiē chì sè shì zhī nǎi xuè zì háo duān chū tóu bǐ ér qǐ suì chuò shì yè jìng de lìng zhōng

又文安王岳芳言，其乡有构陷善类者，方具草，讶字皆赤色，视之乃血自毫端出，投笔而起，遂辍是业，竟得令终。

yú yì jiàn yī shàn sòng zhě wéi rén huà cè wū fù mín yòu cáng qí qī fù mín jǐ pò jiā àn shàng wèi jié ér shàn sòng zhě zhī qī jìng wéi rén suǒ yòu táo

余亦见一善讼者，为人画策，诬富民诱藏其妻，富民几破家，案尚未结，而善讼者之妻竟为人所诱逃。

bù dé zhǔ míng jìng wú suǒ yòng qí sòng

不得主名，竟无所用其讼。

tiān dào chéng chú bù néng jǐn cè shàn è zhī bào yǒu shí yīng yǒu shí bù yīng yǒu shí jí yīng yǒu shí huǎn yīng yì yǒu shí shì qiǎo yīng

天道乘除，不能尽测，善恶之报有时应，有时不应，有时即应，有时缓应，亦有时示巧应。

yú zài wū lǔ mù qí shí jí mù sà bào qiǎn fàn liú yǔn chéng wèi bū fù guò duō pò ér zì yì yú chì lì xiāo chú qí míng jí

余在乌鲁木齐时，吉木萨报遣犯刘允成，为逋负过多，迫而自缢，余饬吏销除其名籍。

jiàn yuán àn zhù yǔ yún wéi zhòng lì pán bō bī sǐ rén mìng shì

见原案注语云：为重利盘剥，逼死人命事。

wū lǔ mù qí xún jiǎn suǒ zhù yuē hū tú bì hū tú yì yán guǐ hū tú bì yì yán yǒu guǐ yě

乌鲁木齐巡检所驻曰呼图壁，呼图译言鬼，呼图壁译言有鬼也。

cháng yǒu shāng rén yè xíng àn zhōng jiàn shù xià yǒu rén yǐng yí wéi guǐ hū wèn zhī

尝有商人夜行，暗中见树下有人影，疑为鬼，呼问之。

yuē wú rì mù dǐ cǐ wèi guǐ bù gǎn qián dài jié bàn ěr

曰：吾日暮抵此，畏鬼不敢前，待结伴耳。

yīn xiāng chèn gòng xíng jiàn xiāng kuǎn qià qí rén wèn yǒu hé jí shì mào dòng yè xíng

因相趁共行，渐相款洽，其人问有何急事，冒冻夜行。

shāng rén yuē wú sù fù yī you qián sì qiān wén qí fū fù jù bìng yǐn shí yào ěr kǒng bù gěi gù wǎng sòng hái

商人曰：吾夙负一友钱四千，闻其夫妇俱病，饮食药饵恐不给，故往送还。

shì rén què lì shù bèi yuē běn yù suì gōng qiú xiǎo jì sì

是人却立树背曰：本欲祟公，求小祭祀。

jīn wén gōng yán nǎi zhēn zhǎng zhě wú bù gǎn fàn gōng yuàn wèi gōng qián dǎo kě hu

今闻公言，乃真长者，吾不敢犯公，愿为公前导，可乎？

bù dé yǐ gū suí zhī fán dào lù xiǎn zǔ jiē yù gào

不得已，姑随之，凡道路险阻，皆预告。

é quē yuè wēi shēng shāo néng biàn wù dì shì nǎi yī wú shǒu rén lì rán què lì guǐ yì yǎn rán ér miè

俄缺月微升，稍能辨物，谛视乃一无首人，栗然却立，鬼亦奄然而灭。

féng jù yuán guān chì chéng jiào yù shí yán chì chéng shān zhōng yī lǎo wēng xiāng chuán yuán dài rén yě jù yuán wǎng jiàn zhī hū wèi xiān rén

冯巨源官赤城教谕时，言赤城山中一老翁，相传元代人也，巨源往见之，呼为仙人。

yuē wǒ fēi xian dàn tǔ nà dǎo yǐn dé bù sǐ ěr

曰：我非仙，但吐纳导引得不死耳。

kòu qí shù

叩其术。

yuē bù lí hu dān jīng ér fēi dān jīng suǒ néng jǐn

曰：不离乎丹经，而非丹经所能尽。

qí fēn cùn jié dù miào jí wēi máng gǒu wú kǒu jué zhēn chuán dàn yī fǎ yùn yòng rú jiǎn pǔ duì yì yì bì bài

其分寸节度，妙极微芒，苟无口诀真传，但依法运用，如检谱对弈，弈必败；

rú jū fāng zhì bìng bìng bì dài huǎn jí xiān hòu shāo yī shī tiáo huò jié wèi yōng jū huò zhì wèi jū luán shèn huò jīng qì mào luàn shén bù guī shě jìng zhì yú diān xián shì fēi tú wú yì yǐ yě

如拘方治病，病必殆，缓急先后，稍一失调，或结为痈疽，或滞为拘挛，甚或精气瞀乱，神不归舍，竟至于颠痫，是非徒无益已也。

wèn róng chéng péng zǔ zhī shù kě yán nián hu

问容成彭祖之术可延年乎？

yuē cǐ xié dào yě bù dé fǎ zhě huò bù xuán zhǒng

曰：此邪道也，不得法者，祸不旋踵；

zhēn dé fǎ zhě yì jǐn shǐ rén zhuàng shèng

真得法者，亦仅使人壮盛。

zhuàng shèng zhī jí bì yǒu jué liè héng kuì zhī huàn pì rú bèi lǐ jù cái fēi bù zhòu fù ér duàn wú jiǔ xiǎng zhī lǐ gōng wú wèi suǒ huò

壮盛之极，必有决裂横溃之患，譬如悖理聚财，非不骤富，而断无久享之理，公毋为所惑。

yòu wèn fú shí yán nián qí fǎ rú hé yuē yào suǒ yǐ gōng fá jí bìng diào bǔ qì xuè ér fēi suǒ yǐ yǎng shēng

又问服食延年，其法如何，曰：药所以攻伐疾病，调补气血，而非所以养生。

fāng shì suǒ ěr bù guò cǎo mù jīn shí cǎo mù bù néng bù xiǔ fǔ jīn shí bù néng bù xiāo huà bǐ qiě bù néng zì cún ér wèi jiè qí yú qì fǎn cháng cún hu

方士所饵，不过草木金石，草木不能不朽腐，金石不能不消化，彼且不能自存，而谓借其余气，反长存乎？

yòu wèn de xiān zhě guǒ bù sǐ yú

又问得仙者果不死欤？

yuē shén xiān kě bù sǐ ér yì shí shí kě sǐ fu shēng bì yǒu sǐ wù lǐ zhī cháng liàn qì cún shén jiē nì ér zhì zhī zhě yě nì zhì zhī lì bù xiè zé qì jù ér shén yì jù

曰：神仙可不死，而亦时时可死，夫生必有死，物理之常，炼气存神，皆逆而制之者也，逆制之力不懈，则气聚而神亦聚；

nì zhì zhī lì huò shū zé qì xiāo ér shén yì xiāo

逆制之力或疏，则气消而神亦消。

xiāo zé sǐ yǐ rú duō cái zhī jiā jiǎn qín zé zhǎng fù bù qín bù jiǎn zé jiàn pín zài jiā yǐ shē dàng zé pín lì zhì

消则死矣，如多财之家，俭勤则长富，不勤不俭则渐贫，再加以奢荡，则贫立至。

bǐ shén xiān zhě gù yì jīng jīng rán kǒng bù zì bǎo fēi nèi dān yī chéng jí wàn jié bù huài yě

彼神仙者，固亦兢兢然，恐不自保，非内丹一成，即万劫不坏也。

jù yuán qǐng zhí dì zǐ lǐ

巨源请执弟子礼。

yuē gōng yú cǐ dào wú yuán hé bì tú huāng qí běn yè bù rú qí yǐ

曰：公于此道无缘，何必徒荒其本业，不如其已。

jù yuán chàng rán ér fǎn jǐng zhōu gē lǔ zhāi wèi yú shù zhī chēng qí yán jiē dǔ shí bù lèi fāng shì zhī xuàn huò yún

巨源怅然而返，景州戈鲁斋为余述之，称其言皆笃实，不类方士之炫惑云。

xiān yáo ān gōng yán yǒu fú jī zhì bìng zhě xian zì chēng lú zhōng rén

先姚安公言，有扶乩治病者，仙自称芦中人。

wèn qǐ wǔ xiāng guó yé

问岂伍相国耶？

yuē bǐ zì yǐn yǔ wú zhēn yǐ cǐ wéi hào yě

曰：彼自隐语，吾真以此为号也。

qí fāng shí xiào shí bù xiào

其方时效时不效。

yuē wú néng zhì bìng bù néng zhì mìng

曰：吾能治病，不能治命。

yī rì jiàng niú zhàng xī yīng yáo ān gōng chēng niú zhàng zì zuò cǐ èr zì yīn wèi zhī shì fǒu

一日降牛丈希英--姚安公称牛丈字作此二字，音未知是否。

niú huì ān qǔ qián mǔ ān tài fū rén jiā yǒu qǐ xū sǔn fāng zhě xian pàn yuē jūn bìng fēi yào suǒ néng zhì dàn è chú shì yù yuǎn shèng yú cǎo gēn shù pí

牛讳盫，娶前母安太夫人--家，有乞虚损方者，仙判曰：君病非药所能治，但遏除嗜欲，远胜于草根树皮。

yòu yǒu qǐ zhǒng zi fāng zhě xian pàn yuē zhǒng zi yǒu fāng bìng néng shén xiào rán yǒu fāng yǔ wú fāng tóng shén xiào yì yǔ bù xiào tóng

又有乞种子方者，仙判曰：种子有方，并能神效，然有方与无方同，神效亦与不效同。

fu jīng xuè huà shēng zhōng hán yù huǒ shàng dú fā wèi dòu shí zhōng bì sǔn qí yī èr kuàng zhù yǐ rè yào tuán jié chéng tāi qí yùn dú bì jiā shù bèi gù měi féng shēng dòu bǎi bù yī quán

夫精血化生，中含欲火，尚毒发为痘，十中必损其一二，况助以热药，抟结成胎，其蕴毒必加数倍，故每逢生痘，百不一全。

rén tú yú yāo zhé zhī shí xī qí bù shòu ér bù zhī wèi shēng zhī rì yǐ fú bì sǐ zhī jī shēng rú bù shēng yì hé guì hu zhǒng yé

人徒于夭折之时，惜其不寿，而不知未生之日，已伏必死之机，生如不生，亦何贵乎种耶？

cǐ lǐ shén míng ér xī xián wèi wù shān rén zhì cún jì wù bù rěn yǐ cǐ shù qī rén yě

此理甚明，而昔贤未悟，山人志存济物，不忍以此术欺人也。

qí shuō qí lǐ jiē yī jiā suǒ bù kěn yán huò zhēn yǒu líng guǐ píng zhī yú

其说其理，皆医家所不肯言，或真有灵鬼凭之欤？

yòu wén liú jì zhēn xiān shēng cháng yǔ lùn yī jī xiān yún gōng bǔ xū hǎo yòng cān fu xū zhèng zhǒng zhǒng bù tóng ér cān zhī xìng zé zhuān yǒu suǒ zhǔ bù tōng zhì gè zhèng

又闻刘季箴先生尝与论医，乩仙云：公补虚好用参，夫虚证种种不同，而参之性则专有所主，不通治各证。

yǐ zàng fǔ ér lùn cān wéi zhì shàng jiāo zhōng jiāo ér xià jiāo bù zhì yān

以脏府而论，参惟至上焦中焦，而下焦不至焉；

yǐ róng wèi ér lùn wéi zhì qì fēn ér xuè fēn bù zhì yān

以荣卫而论，惟至气分，而血分不至焉。

shèn gān xū yǔ yīn xū ér bǔ yǐ cān yōng yǒu jì hu

肾肝虚与陰虚，而补以参，庸有济乎？

肾肝虚与阴虚，而补以参，庸有济乎？

qǐ dàn wú jì gāng yáng bù gēng jiān shuò hu

岂但无济，亢陽不更煎铄乎？

岂但无济，亢阳不更煎铄乎？

qiě gǔ fāng yǒu shēng cān shú cān zhī fēn jīn cǎi cān zhě de jí zhēng zhī hé chǔ de yǒu shēng cān hu

且古方有生参熟参之分，今采参者，得即蒸之，何处得有生参乎？

gǔ zhě cān chū yú shàng dǎng bǐng zhōng yāng tǔ qì gù qí xìng wēn hòu xiān rù zhōng gōng

古者参出于上党，秉中央土气，故其性温厚，先入中宫。

jīn shàng dǎng qì jié wéi yòng liáo cān bǐng dōng fāng chūn qì gù qí xìng fā shēng xiān shēng shàng bù

今上党气竭，惟用辽参，秉东方春气，故其性发生，先升上部。

jí yǐ yào lùn yì gè yǒu yùn yòng zhī quán yuàn gōng shěn zhī

即以药论，亦各有运用之权，愿公审之。

jì zhēn jí bù yǐ wéi rán yú bù zhī yī bìng fù lù zhī dài jīng cǐ shì zhě lùn dìng yān

季箴极不以为然，余不知医，并附录之，待精此事者论定焉。

xī rén jiǎng zǐ yuán liú yù xiàn xiàn chéng jiā zhuāng yǐ yī wèi yè yǒu jiě pī dú fāng yòng zhī jí quán rán bì yāo qǔ zhòng zī bù mǎn suǒ yù zé zuò shì qí sǐ

歙人蒋紫垣，流寓献县程家庄，以医为业，有解砒毒方，用之即痊，然必邀取重赀，不满所欲，则坐视其死。

yī rì bào zú jiàn mèng yú jū tíng zhǔ rén yuē wú yǐ dān lì zhī gù wù rén jiǔ mìng yǐ

一日暴卒，见梦于居停主人，曰：吾以耽利之故，误人九命矣。

sǐ zhě su yú míng sī míng sī pàn wǒ jiǔ shì fú pī sǐ jīn jiāng zhuàn lún lù guǐ zú de lái jiàn jūn tè yǐ cǐ fāng fèng shòu jūn néng chí yǐ huó yī rén zé wǒ shǎo shòu yī shì yè bào yě

死者诉于冥司，冥司判我九世服砒死，今将转轮，赂鬼卒，得来见君，特以此方奉授，君能持以活一人，则我少受一世业报也。

yán qì tì qì ér qù

言讫，涕泣而去。

yuē wú huǐ wǎn yǐ qí fāng yǐ fáng fēng yī liǎng yán wèi mò shuǐ diào fú zhī ér yǐ

曰：吾悔晚矣，其方以防风一两，研为末，水调服之而已。

wú tā mì yào yě

无他秘药也。

yòu wén zhū chén zhàng fēng gōng yuē lěng shuǐ diào shí qīng jiě pī dú rú shén

又闻诸沈丈丰功曰：冷水调石青，解砒毒如神。

chén zhàng píng shēng bù wàng yǔ qí fāng dāng yì yàn

沈丈平生不妄语，其方当亦验。

lǎo rú liú tǐng shēng yán dōng chéng yǒu liè zhě yè bàn shuì xǐng wén chuāng zhǐ xī xī zuò xiǎng é yòu wén chuāng xià xī sū shēng pī yī chì wèn hū dá yuē wǒ guǐ yě yǒu shì qiú jūn jūn wù bù

老儒刘挺生，言东城有猎者，夜半睡醒，闻窗纸淅淅作响，俄又闻窗下窸窣声，披衣叱问，忽答曰：我鬼也，有事求君，君勿怖。

wèn qí hé shì yuē hú yǔ guǐ zì gǔ bù bìng jū hú suǒ kū xué zhī mù jiē wú guǐ zhī mù yě

问其何事，曰：狐与鬼自古不并居，狐所窟穴之墓，皆无鬼之墓也。

wǒ mù zài cūn běi sān lǐ xǔ hú chéng wǒ tā wǎng jù zú jū zhī fǎn qū wǒ bù dé rù

我墓在村北三里许，狐乘我他往，聚族居之，反驱我不得入。

yù yǔ dòu zé wǒ běn wén shì bì bù shèng

欲与斗，则我本文士，必不胜；

yù sòng zhū tǔ shén jí xìng ér de shēn bǐ zhōng yì bào fù rán yòu bì bù shèng

欲讼诸土神，即幸而得申，彼终亦报复，然又必不胜。

wéi de jūn děng xíng liè shí huò rào dào bàn lǐ shù guò qí de zé bǐ bì kǒng bù ér tā xǐ yǐ

惟得君等行猎时，或绕道半里，数过其地，则彼必恐怖而他徙矣。

rán tǎng yǒu suǒ yù wù jù yì huò kǒng shì jī huò xiè bǐ yòu xiū yuàn yú wǒ yě

然倘有所遇，勿遽殪获，恐事机或泄，彼又修怨于我也。

liè rú qí yán hòu mèng qí lái xiè

猎如其言，后梦其来谢。

fu què cháo jiū jù shì lǐ běn zhí rán lì bù zú yǐ shèng zhī zé bì ér bù zhēng

夫鹊巢鸠据，事理本直，然力不足以胜之，则避而不争；

lì zú yǐ shèng zhī yòu cháng lǜ shēn sī ér bù jìn qí lì bù qiú xìng shèng bù qiú guò shèng cǐ qí suǒ yǐ zhōng shèng yú

力足以胜之，又长虑深思，而不尽其力，不求幸胜不求过胜，此其所以终胜欤？

chán ruò zhě yù qiáng bào rú cǐ guǐ kě yǐ

孱弱者遇强暴，如此鬼可矣。

jiù shì zhāng gōng jiàn tíng yán cāng zhōu mù wáng mǒu yǒu ài nǚ yīng jí chén kùn jiā rén yè rù shū zhāi hū jiàn qí duì yuè dú lì huā yīn xià sǒng rán ér fǎn yí wéi hú mèi tuō xíng sǒu quǎn pū zhī shū rán miè jì

舅氏张公健亭言，沧州牧王某，有爱女婴疾沉困，家人夜入书斋，忽见其对月独立花陰下，悚然而返，疑为狐魅托形，嗾犬扑之，倏然灭迹。

舅氏张公健亭言，沧州牧王某，有爱女婴疾沉困，家人夜入书斋，忽见其对月独立花阴下，悚然而返，疑为狐魅托形，嗾犬扑之，倏然灭迹。

é shì zhōng bìng zhě yuē qǐng mèng zhì shū zhāi kàn yuè yì shū shuǎng shì bù yú quǎn zhì jǐ bù dé miǎn

俄室中病者曰：顷梦至书斋看月，意殊爽适，不虞犬至，几不得免。

zhì jīn yóu jì hàn

至今犹悸汗。

zhī suǒ jiàn nǎi qí shēng hún yě

知所见乃其生魂也。

yī zhě wén zhī yuē shì xíng shén yǐ lí suī lú biǎn mò cuò yǐ

医者闻之，曰：是形神已离，虽卢扁莫措矣。

bù jiǔ guǒ zú

不久果卒。

mǐn yǒu fāng zhú yān shān zhī shì xíng wēi fāng cǐ gè yī zhǒng yě

闽有方竹，燕山之柿形微方，此各一种也。

shān dōng yì dōu yǒu fāng bǎi gài yī zhū ǒu jiàn tā bǎi shù zé bù fāng

山东益都有方柏，盖一株偶见，他柏树则不方。

yú bā jiǔ suì shí jiàn wài zǔ jiā jiè zhǐ táng zhōng yǒu jú sì àng kāi huā jiē zhèng fāng bàn zhěng qí rú cái jiǎn

余八九岁时，见外祖家介祉堂中，有菊四盎，开花皆正方瓣，整齐如裁剪。

yún de zhī tiān jīn chá shì míng huáng jīn yìn xiān yáo ān gōng qǐ qí gēn guī cì suì huā jiàn yuán zài yī suì zé quán yuán yǐ

云得之天津查氏，名黄金印，先姚安公乞其根归，次岁花渐圆，再一岁则全圆矣。

huò yuē huā yuán cháng jú tè zhǒng zhě bié yǒu fǎ rú diàn jìn lián zǐ zé huā qīng mò róu yù zān zhī gēn zé huā hēi yě

或曰花原常菊，特种者别有法，如靛浸莲子则花青，墨揉玉簪之根则花黑也。

shì huò yī shuō yú

是或一说欤？

jiā nú sòng yù bìng jí shí hū zhāng mù yuē rǔ xiōng dì bèi lái yé

家奴宋遇，病革时忽张目曰：汝兄弟辈来耶？

xiàn zài hé rì

限在何日？

jì ér zì yǔ yuē shí bā rì yì kě

既而自语曰：十八日亦可。

shí yī jiǎng xué zhě guǎn yú jiā wén zhī shěn yuē zhān yǔ yě

时一讲学者馆余家，闻之哂曰：谵语也。

jiè qī guǒ sǐ

届期果死。

yòu shěn yuē ǒu rán ěr

又哂曰：偶然耳。

shēn tiě chán fāng yǔ gòng shí tóu zhù tài xī yuē gōng kě wèi dǔ xìn chéng zhū yǐ

申铁蟾方与共食，投箸太息曰：公可谓笃信程朱矣。

qí jié yì liè yān mò wú chuán zhě kě shèng dào zāi

奇节异烈，湮没无传者，可胜道哉。

yáo ān gōng wén zhū yún tái gōng yuē míng jì bì luàn shí

姚安公闻诸云台公曰：明季避乱时，

jiàn fū fù tóng táo zhě

见夫妇同逃者，

qí fu shì yǒu yāo chán

其夫似有腰缠，

yī zéi lòu rèn zhuī zhī jí

一贼露刃追之急，

fù hū huí shēn yì lì

妇忽回身屹立，

dài zéi zhì

待贼至，

tū bào qí yāo

突抱其腰，

zéi yǐ rèn jī zhī

贼以刃击之，

xuè liú rú zhù

血流如注，

jiān bù shì shǒu

坚不释手，

bǐ qì jué ér pū

比气绝而仆，

zé qí fu tuō qù jiǔ yǐ

则其夫脱去久矣。

xī bù dé qí míng xìng

惜不得其名姓。

yòu wén zhū zhèn fān gōng yuē míng jì hé běi wǔ shěng jiē dà jī zhì tú rén zhōu ròu guān fú néng jìn yǒu kè zài dé zhōu jǐng zhōu jiān rù nì lǚ cān jiàn shǎo fù luǒ tǐ fú zǔ shàng běng qí shǒu zú fāng jí shuǐ xǐ dí

又闻诸镇番公曰：明季河北五省皆大饥，至屠人鬻肉，官弗能禁，有客在德州景州间入逆旅餐，见少妇裸体伏俎上，绷其手足，方汲水洗涤。

kǒng bù zhàn sǒng zhī zhuàng bù kě rěn shì kè xīn mǐn cè bèi cháng shú zhī shì qí fù zhù zhī zhe yī

恐怖战悚之状，不可忍视，客心悯恻，倍偿赎之，释其缚，助之著衣。

shǒu chù qí rǔ shào fù fú rán yuē hé jūn zài shēng zhōng shēn jiàn yì wú suǒ huǐ rán wèi bì ǎo zé kě wèi qiè yìng zé bì bù kě wú wéi bù kěn shì èr fu gù zhōu zhū cǐ yě jūn hé jù xiāng qīng báo yé

手触其乳，少妇艴然曰：荷君再生，终身贱役无所悔，然为婢媪则可，为妾媵则必不可，吾惟不肯事二夫，故鬻诸此也，君何遽相轻薄耶？

jiě yī zhì dì réng luǒ tǐ fú zǔ shàng míng mù shòu tú tú hèn zhī shēng gē qí gǔ ròu yī luán āi háo ér yǐ zhōng wú huǐ yì

解衣掷地，仍裸体伏俎上，瞑目受屠，屠恨之，生割其股肉一脔，哀号而已，终无悔意。

xī yì bù dé qí xìng míng

惜亦不得其姓名。