dōng guō yán
东郭延
dōng guō yán zì gōng yóu shān yáng rén yě
东郭延，字公游，山阳人也。
shǎo hǎo dào
少好道，
wén li shǎo jūn yǒu dào
闻李少君有道，
qiú yǔ xiāng jiàn
求与相见，
kòu tóu qǐ de zhí shì jīn zhì sǎ sǎo zhī yì
叩头乞得执侍巾栉洒扫之役，
shǎo jūn xǔ zhī
少君许之，
jiàn yán xiǎo xīn liáng jǐn
见延小心良谨，
kě chéng
可成，
lín dāng qù
临当去，
mì yǐ wǔ dì liù jiǎ zuǒ yòu líng fēi zhī shù yóu xū zhāo zhēn shí èr shì shòu yán
密以五帝六甲左右灵飞之术、游虚招真十二事授延，
gào zhī yuē cǐ yì yào dào yě
告之曰：“此亦要道也，
mì ér xíng zhī
密而行之，
yì shēng tiān yǐ
亦升天矣。
kǒu jué bì ér qiǎn qù
”口诀毕而遣去。
yán suì huán jiā hé fú líng fēi sàn néng yè shū zài qǐn shì zhōng shēn shēng guāng diǎn zuǒ yòu xíng liù jiǎ zuǒ yòu shù néng zhàn jí xiōng tiān xià dāng qiāo yòu yòu zhě shi yǔ bù shí jiē nì zhī zhī
延遂还家，合服灵飞散，能夜书，在寝室中，身生光点，左右行六甲左右术，能占吉凶，天下当（敲右＋又）者，识与不识，皆逆知之。
yòu yì shǐ guǐ shén shōu shè hǔ bào wú suǒ bù wéi
又役使鬼神，收摄虎豹，无所不为。
zài xiāng lǐ sì bǎi suì bù lǎo
在乡里四百岁不老。
hàn jiàn ān èr shí yī nián yī dàn yǒu shù shí rén chéng hǔ bào zhī lái yíng zhī lín jǐn jiàn zhī nǎi yǔ qīn gù bié ér cí qù yún yì kūn lún tái lín qù yán yǐ shén dān fāng wǔ dì líng fēi mì yào chuán yǐn xiān shēng
汉建安二十一年，一旦，有数十人乘虎豹之来迎之，邻尽见之，乃与亲故别而辞去，云“诣昆仑台”，临去延以神丹方、五帝灵飞秘要传尹先生。
líng shòu guāng
灵寿光
líng shòu guāng zhě fú fēng rén yě
灵寿光者，扶风人也。
nián qī shí shí de zhū yīng wán fāng hé fú zhī zhuǎn gèng shǎo rú nián èr shí
年七十时，得朱英丸方，合服之，转更少，如年二十。
shí zhì jiàn ān yuán nián yǐ èr bǎi èr shí suì yǐ
时至建安元年，已二百二十岁矣。
liú jīng
刘京
liú jīng zì tài xuán nán yáng rén yě hàn xiào wén huáng dì shì láng yě
刘京，字太玄，南阳人也，汉孝文皇帝侍郎也。
hòu qì shì cóng hán dān zhāng jūn xué dào shòu ěr zhū yīng wán fāng hé fú zhī bǎi sān shí suì shì zhī rú sān shí xǔ rén
后弃世从邯郸张君学道，受饵朱英丸方，合服之，百三十岁，视之如三十许人。
hòu shī shì sū zǐ xun zi xùn shòu jīng wǔ dì líng fēi liù jiǎ shí èr shì shén xiān shí zhōu zhēn xíng zhū mì yào jīng àn jué xíng zhī shén xiào néng yì shǐ guǐ shén lì qǐ fēng yǔ míng zhì xíng chú zuò zài lì wáng ér zhī jí xiōng qī rì
后师事苏子训，子训授京五帝灵飞六甲十二事，神仙十洲真形诸秘要，京按诀行之，甚效，能役使鬼神，立起风雨，名致行厨，坐在立亡，而知吉凶期日。
yòu néng wéi rén jì tiān yì mìng huò de shí nián dào qī jiē qiāo yòu yòu qí bù xìn zhě zhì qī yì qiāo yòu yòu
又能为人祭天益命，或得十年，到期皆（敲右＋又），其不信者，至期亦（敲右＋又）。
zhōu liú míng shān wǔ yuè yǔ wáng zhēn jù xíng xī biàn yě
周流名山五岳，与王真俱行，悉遍也。
wèi wǔ dì shí gù yóu xíng zhū dì zi jiā
魏武帝时，故游行诸弟子家。
huáng fǔ lóng wén qí yǒu dào nǎi suí shì zhī yǐ yún mǔ jiǔ zǐ wán jí jiāo jiē zhī dào èr fāng jiào lóng lóng àn hé xíng fú zhī sè lǐ rì shǎo fā bù bái chǐ bù là nián sān bǎi yú suì bù zhī néng de dù shì bù ěr
皇甫隆闻其有道，乃随事之，以云母九子丸及交接之道二方教隆，隆按合行服之，色理日少，发不白，齿不落，年三百余岁，不知能得度世不耳。
wèi huáng chū sān nián jīng rù héng shān zhōng qù suì bù fù jiàn jīng yǔ huáng fǔ lóng yuē zhì shēn zhī yào dāng cháo cháo fú yù quán shǐ rén dīng zhuàng yǒu yán sè qù sān chóng ér jiān chǐ yě
魏黄初三年，京入衡山中去，遂不复见，京语皇甫隆曰：“治身之要，当朝朝服玉泉，使人丁壮有颜色，去三虫而坚齿也。
yù quán zhě kǒu zhōng yè yě
玉泉者，口中液也。
zhāo lái qǐ zǎo shù yè mǎn kǒu nǎi tūn zhī zuó chǐ èr qī guò rú cǐ zhě sān nǎi zhǐ míng yuē liàn jīng shǐ rén cháng shēng yě
朝来起早，漱液满口，乃吞之，琢齿二七过，如此者三乃止，名曰炼精，使人长生也。
fu jiāo jiē zhī dào zhì nán fēi shàng shì bù néng xíng zhī chéng bēn niú jīng mǎ wèi zú yù qí xiǎn zhuì yǐ
夫交接之道至难，非上士不能行之，乘奔牛惊马未足喻其险坠矣。
qīng xìng duō yín dé wú dāng yòng cǐ zì jiè hu
卿性多滛，得无当用此自戒乎！
rú jīng yán lǜ lóng bù dé dù shì yě
”如京言，虑隆不得度世也。
yán qīng
严青
yán qīng zhě kuài jī rén yě
严青者，会稽人也。
jiā pín cháng zài shān zhōng shāo tàn hū yù xiān rén yún rǔ gǔ xiāng hé xian
家贫，常在山中烧炭，忽遇仙人云：“汝骨相合仙。
nǎi yǐ yī juàn sù shū yǔ zhī lìng yǐ jìng qì shèng zhī zhì gāo chù jiān jiào qīng fú shí nǎo fǎ
”乃以一卷素书与之，令以净器盛之，置高处，兼教青服石脑法。
qīng suì yǐ jìng qì shèng shū zhì gāo chù biàn wén zuǒ yòu cháng yǒu shí shù rén shì zhī
青遂以净器盛书，置高处，便闻左右常有十数人侍之。
měi zài tàn chū cǐ shén biàn wèi yǐn chuán tā rén dàn jiàn chuán zì xíng
每载炭出，此神便为引船，他人但见船自行。
hòu duàn gǔ rù xiǎo huò shān qù
后断谷入小霍山去。
bó hé
帛和
bó hé zì zhòng lǐ
帛和，字仲理。
shī dǒng xiān shēng xíng qì duàn gǔ shù yòu yì xi chéng shān shī wáng jūn jūn wèi yuē dà dào zhī jué fēi kě zú de wú zàn wǎng yíng zhōu rǔ yú cǐ shí shì zhōng kě shú shì shí bì jiǔ jiǔ dāng jiàn wén zì jiàn zé dú zhī dé dào yǐ
师董先生行炁断谷术，又诣西城山师王君，君谓曰：“大道之诀，非可卒得，吾暂往瀛洲，汝于此石室中，可熟视石壁，久久当见文字，见则读之，得道矣。
hé nǎi shì zhī yī nián liǎo wú suǒ jiàn èr nián shì yǒu wén zì sān nián liǎo rán jiàn tài qīng zhōng jīng shén dān fāng sān huáng wén wǔ yuè tú hé sòng zhī shàng kǒu
”和乃视之，一年了无所见，二年视有文字，三年了然见太清中经、神丹方、三皇文、五岳图，和诵之，上口。
wáng jūn huí yuē zi de zhī yǐ
王君回曰：“子得之矣。
nǎi zuò shén dān fú bàn jì yán nián wú jí yǐ bàn jì zuò huáng jīn wǔ shí jīn jiù huì pín bìng yě
”乃作神丹，服半剂，延年无极，以半剂作黄金五十斤，救惠贫病也。
zhào jù
赵瞿
zhào jù zhě shàng dǎng rén yě
赵瞿者，上党人也。
bìng lài lì nián zhòng zhì zhī bù yù chuí sǐ huò yún bù jí huó liú qì zhī
病癞历年，众治之，不愈，垂死，或云：“不及活流弃之。
hòu zǐ sūn zhuǎn xiāng zhù yì qí jiā nǎi jī liáng jiāng zhī sòng zhì shān xué zhōng
”后子孙转相注易，其家乃赍粮将之送置山穴中。
jù zài xué zhōng zì yuàn bù xìng zhòu yè bēi tàn tì qì
瞿在穴中自怨不幸，昼夜悲叹涕泣。
jīng yuè yǒu xiān rén jīng guò xué jiàn ér āi zhī jù wèn xùn zhī jù zhī qí yì rén nǎi kòu tóu zì chén qǐ āi
经月，有仙人经过穴，见而哀之，具问讯之，瞿知其异人，乃叩头自陈乞哀。
yú shì xiān rén yǐ yī náng yào cì zhī jiào qí fú fǎ
于是仙人以一囊药赐之，教其服法。
jù fú zhī bǎi xǔ rì chuāng dōu yù yán sè fēng yuè jī fū yù zé
瞿服之，百许日，疮都愈，颜色丰悦，肌肤玉泽。
xiān rén yòu guò shì zhī jù xiè shòu gēng shēng huó zhī ēn qǐ gài qí fāng
仙人又过视之，瞿谢受更生活之恩，乞丐其方。
xiān rén gào cǐ shì sōng zhī ěr cǐ shān zhōng gēng duō cǐ wù rǔ liàn fú zhī kě yǐ cháng shēng bū sǐ
仙人告：“此是松脂耳，此山中更多此物，汝炼服之，可以长生不死。
jù nǎi guī jiā jiā rén chū wèi zhī guǐ yě shén jīng è
”瞿乃归家，家人初谓之鬼也，甚惊愕。
jù suì zhǎng fú sōng zhī shēn tǐ zhuǎn qīng qì lì bǎi bèi dēng wēi yuè xiǎn zhōng rì bù jí
瞿遂长服松脂，身体转轻，气力百倍，登危越险，终日不极。
nián bǎi qī shí suì chǐ bù duò fā bù bái
年百七十岁，齿不堕，发不白。
yè wò hū jiàn tái jiān yǒu guāng dà rú jìng zhě yǐ wèn zuǒ yòu jiē yún bú jiàn jiǔ ér jiàn dà yī shì jǐn míng rú zhòu rì
夜卧，忽见台间有光大如镜者，以问左右，皆云不见，久而渐大，一室尽明，如昼日。
yòu yè jiàn miàn shàng yǒu cǎi nǚ èr rén zhǎng èr sān cùn ér tǐ jiē jù dàn wèi xiǎo ěr yóu xì qí kǒu bí zhī jiān rú shì qiě yī nián cǐ nǚ jiàn zhǎng dà chū zài qí cè
又夜见面上有彩女二人，长二三寸，而体皆具，但为小耳，游戏其口鼻之间，如是且一年，此女渐长大，出在其侧。
yòu cháng wén qín sè zhī yīn xīn rán dú xiào
又常闻琴瑟之音，欣然独笑。
zài rén jiān sān bǎi xǔ nián sè rú xiǎo tóng
在人间三百许年，色如小童。
nǎi rù bào dú shān qù bì dì xiān yě
乃入抱犊山去，必地仙也。
gōng sōng
宫嵩
gōng sōng zhě dà yǒu wén cái zhe dào shū èr bǎi yú juǎn fú yún mǔ de dì xiān dào
宫嵩者，大有文才，著道书二百余卷，服云母，得地仙道。
hòu rù zhù yǔ shān zhōng xiān qù
后入苎屿山中仙去。
róng chéng gōng
容成公
róng chéng gōng xíng xuán sù zhī dào yán shòu wú jí
容成公，行玄素之道，延寿无极。
dǒng zhòng jūn
董仲君
dǒng zhòng jūn zhě lín huái rén yě
董仲君者，临淮人也。
fú qì liàn xíng èr bǎi yú suì bù lǎo
服炁炼形，二百余岁不老。
céng bèi wū xì yù nǎi yáng sǐ xū yú chóng chū yù lì nǎi yú chū zhī hū shī suǒ zài
曾被诬系狱，乃佯死，须臾虫出，狱吏乃舁出之，忽失所在。
qiàn píng jí
倩平吉
qiàn píng jí zhě pèi rén yě
倩平吉者，沛人也。
hàn chū rù shān dé dào zhì guāng wǔ shí bù lǎo hòu tuō xíng shī jiǎ bǎi yú nián què hái xiāng lǐ yě
汉初入山得道，至光武时不老，后托形尸假，百余年却还乡里也。
wáng zhòng dōu
王仲都
wáng zhòng dōu zhě hàn zhōng rén yě
王仲都者，汉中人也。
hàn yuán dì cháng yǐ shèng shǔ shí bào zhī rào yǐ shí yú lú huǒ ér bù rè yì wú hàn
汉元帝常以盛暑时暴之，绕以十余炉火而不热，亦无汗。
níng dōng zhī yuè lìng zhòng dōu dān yī wú hán sè shēn shàng qì zhēng rú chuī
凝冬之月，令仲都单衣，无寒色，身上气蒸如炊。
hòu bù zhī suǒ zài
后不知所在。
chéng wěi qī
程伟妻
hàn huáng mén láng chéng wěi hǎo huáng bái shù
汉黄门郎程伟，好黄白术。
qǔ qī dé zhī fāng jiā nǚ
娶妻得知方家女。
chéng cháng cóng jià chū ér wú shí yī shén yōu qī yuē qǐng zhì liǎng jiǎ jiān
程常从驾出而无时衣，甚忧，妻曰：“请致两叚缣。
jiān jí wú gù ér zhì qián
”缣即无故而至前。
wěi àn zhěn zhōng hóng bǎo zuò jīn bù chéng qī nǎi wǎng shì wěi wěi fāng shàn tàn shāo tǒng yǒng zhōng yǒu shuǐ yín qī yuē wú yù shì xiāng shì yī shì
伟按枕中鸿宝作金不成，妻乃往视伟，伟方扇炭烧筩，筩中有水银，妻曰：“吾欲试相视一事。
nǎi chū qí náng zhōng yào shǎo xǔ tóu zhī shí qǐng fā zhī yǐ chéng yín
”乃出其囊中药少许投之，食顷发之，已成银。
wěi dà jīng yuē dào zài rǔ chù ér bù zǎo gào wǒ hé yě
伟大惊曰：“道在汝处，而不早告我，何也？
qī yuē de zhī xū yóu mìng zhě
”妻曰：“得之须由命者。
yú shì wěi rì yè shuō yòu zhī mài tián zhái yǐ gōng měi shí yī fú yóu bù kěn gào wěi wěi nǎi yǔ bàn móu wō chī zhàng zhī qī zhé zhī zhī gào wěi yán dào bì dāng chuán qí rén de qí rén de lù xiāng yù zhé jiào zhī
”于是伟日夜说诱之，卖田宅以供美食衣服，犹不肯告伟，伟乃与伴谋挝笞杖之，妻辄知之，告伟言：“道必当传其人，得其人得路相遇，辄教之。
rú fēi qí rén kǒu shì ér xīn fēi suī cùn duàn ér zhī jiě ér dào yóu bù chū yě
如非其人，口是而心非，虽寸断而支解，而道犹不出也。
wěi bī zhī bù zhǐ qī nǎi fā kuáng luǒ ér zǒu yǐ ní zì tu suì zú
”伟逼之不止，妻乃发狂，裸而走，以泥自涂，遂卒。
jì zi xun
蓟子训
jì dá zì zi xun qí guó lín zī rén li shǎo jūn zhī yì rén yě
蓟达，字子训，齐国临淄人，李少君之邑人也。
shǎo shì zhōu jùn jǔ xiào lián chú láng zhōng yòu cóng jūn bài fù mǎ dū wèi
少仕州郡，举孝廉，除郎中，又从军拜驸马都尉。
wǎn wù zhì shì sú zōng lǐ guān wú yì yú nián mìng yě nǎi cóng shǎo jūn xué zhì bìng zuò yī fǎ jiàn jiǔ jiàn shǎo jūn yǒu bù sǐ zhī dào suì yǐ dì zǐ zhī lǐ shì shǎo jūn ér shī yān
晚悟治世俗综理官无益于年命也，乃从少君学治病作医法，渐久，见少君有不死之道，遂以弟子之礼事少君而师焉。
shǎo jūn yì yǐ zi xun yòng xīn zhuān zhī kě chéng jiù jiàn jiàn gào zhī yǐ dào jiā shì yīn jiào lìng tāi xī tāi shí zhù nián zhǐ bái zhī fǎ xíng zhī èr bǎi yú nián yán sè bù lǎo
少君亦以子训用心专，知可成就，渐渐告之以道家事，因教令胎息胎食住年止白之法，行之二百余年，颜色不老。
zài xiāng lǐ yú rén xìn ràng cóng shì xìng hǎo qīng jìng cháng xián jū dú yì shí zuò xiǎo xiǎo wén shū jiē yǒu yì yì
在乡里与人信让从事，性好清净，常闲居读《易》，时作小小文疏，皆有意义。
shǎo jūn wǎn yòu shòu zi xun wú cháng zi dà huàn huà zhī shù àn shì shī xíng jiē xiào
少君晚又授子训无常子大幻化之术，按事施行，皆效。
céng jiàn bǐ shè jiā bào yī r
曾见比舍家抱一儿，
cóng qiú bào zhī
从求抱之，
shī shǒu ér suí dì
失手而随地，
jí sǐ
即死，
qí jiā sù zūn jìng zhī
其家素尊敬之，
bù gǎn yǒu bēi āi zhī sè ér mái zhī
不敢有悲哀之色而埋之，
wèi cǐ r mìng yīng bù chéng rén
谓此儿命应不成人，
xíng yǐ jī rì
行已积日，
zhuǎn bù néng fù
转不能复，
sī zhī
思之，
zi xun yīn hái wài bào r huán jiā
子训因还外抱儿还家，
jiā rén kǒng shì guǐ
家人恐是鬼，
qǐ bù fù yòng
乞不复用，
zi xun yuē dàn qǔ
子训曰：“但取，
wú kǔ
无苦，
gù shì rǔ r yě
故是汝儿也。
r shi qí mǔ xǐ xiào yù wǎng mǔ nǎi qǔ zhī yì yóu bù liǎo zi xun jì qù fū fù gòng wǎng jué shì suǒ mái sǐ r biǎn qì zhōng yǒu ní ér zhǎng liù cùn xǔ ěr cǐ r suì zhǎng dà
”儿识其母，喜笑欲往母，乃取之，意犹不了，子训既去，夫妇共往掘视所埋死儿窆器中，有泥儿长六寸许耳，此儿遂长大。
yòu zhū lǎo rén fā bì bái zhě zi xun dàn yǔ zhī duì zuò gòng yǔ sù xī zhī jiān zé míng dàn jiē fā hēi yǐ yì wú suǒ shī wéi wèi hēi kě qī yī nián èr bǎi rì yě
又诸老人发必白者，子训但与之对坐共语，宿昔之间，则明旦皆发黑矣，亦无所施为，为黑可期一年二百日也；
yì fù yǒu bù shǐ rén fā hēi zhě gài shén huàn zhī dà biàn zhě yě
亦复有不使人发黑者，盖神幻之大变者也。
jīng shī guì rén wén zhī mò bù xū xīn yù jiàn zi xun ér wú yuán zhì zhī
京师贵人闻之，莫不虚心欲见子训，而无缘致之。
zi xun bǐ jū yǒu nián shǎo wèi tài xué shēng yú shì zhū guì rén gòng hū yǔ zhī qīng suǒ yǐ qín kǔ dú shū zhě yù yǐ kè shì guī fù guì ěr
子训比居有年少为太学生，于是诸贵人共呼语之：“卿所以勤苦读书者，欲以课试规富贵耳。
dàn wèi wú yī zhì jì zi xun lái néng shǐ qīng bù láo ér dá
但为吾一致蓟子训来，能使卿不劳而达。
shū shēng xǔ nuò nǎi guī jiù shì zi xun zhāo xī sǎ sǎo lì shì zuǒ yòu rú cǐ qiě èr bǎi rì zi xùn yǔ shū shēng yuē qīng fēi xué dào zhě hé néng rú cǐ
”书生许诺，乃归，就事子训，朝夕洒扫，立侍左右，如此且二百日，子训语书生曰：“卿非学道者，何能如此？
shū shēng yuē tiǎn xiāng lǐ mò liú zhǎng yòu zhī dào zì dāng ěr
”书生曰：“忝乡里末流，长幼之道自当尔。
zi xun yuē hé yǐ bù dào shí ér zuò xū shì yá
”子训曰：“何以不道实而作虚饰邪？
wú yǐ jù zhī qīng yì zhū guì rén yù de jiàn wǒ wǒ yì hé xī yī xíng zhī láo ér bù shǐ qīng dé róng wèi hu
吾以具知卿意，诸贵人欲得见我，我亦何惜一行之劳而不使卿得荣位乎？
biàn kě hái yǔ zhū rén wú mǒu yuè mǒu rì dāng wǎng
便可还语诸人，吾某月某日当往。
shū shēng shén xǐ dào jīng shī jù xiàng zhū guì rén shuō cǐ yì
”书生甚喜，到京师，具向诸贵人说此意。
dào qī rì zi xun wèi xíng shū shēng fù mǔ yōu zhī wǎng shì zi xun zi xun yuē kǒng wǒ bù xíng yě bù shǐ qīng r shī xìn dāng fā yǐ shí shí qù suǒ jū
到期日，子训未行，书生父母忧之，往视子训，子训曰：“恐我不行也，不使卿儿失信，当发以食时去所居。
shū shēng fù mǔ xiāng wèi yuē jì xiān shēng suī bù rú qī zhì yào shì wǎng yě dìng hòu rì
”书生父母相谓曰：“蓟先生虽不如期至，要是往也，定后日。
shū shēng guī tuī jì zhī zi xun yǐ qí rì zhōng shí dào jīng shī shì bù néng bàn rì xíng qiān yú lǐ
”书生归，推计之，子训以其日中时到京师，是不能半日行千余里。
jì zhì shū shēng wǎng jiàn zhī zǐ xun zi xun wèn shū shēng yuē shuí yù jiàn wǒ zhě
既至，书生往见之子训，子训问书生曰：“谁欲见我者？
shū shēng yuē yù jiàn xiān shēng zhě shén duō bù gǎn wǎng qū dàn qǐ zhī xiān shēng suǒ zhǐ zì dāng lái yě
”书生曰：“欲见先生者甚多，不敢枉屈，但乞知先生所止，自当来也。
zi xun yuē bù xū shǐ lái wú shàng qiān yú lǐ lái níng fù yǔ zhū rén jì cǐ yá
”子训曰：“不须使来，吾尚千余里来宁，复与诸人计此邪？
qīng jīn rì shǐ rén rén jìn yǔ zhī shǐ gè jué bīn kè wú rì zhōng dāng wǎng lín shí zì dāng zé suǒ xiān yì
卿今日使人人尽语之，使各绝宾客，吾日中当往，临时自当择所先诣。
shū shēng rú qí yán yǔ guì rén guì rén gè sǎ sǎo dào rì zhōng zi xun wǎng
”书生如其言语贵人，贵人各洒扫，到日中子训往。
fán èr shí sān chù biàn yǒu èr shí sān zi xun gè wǎng yī chù zhū guì rén gè gè xǐ zì wèi zi xun xiān yì zhī
凡二十三处，便有二十三子训，各往一处，诸贵人各各喜，自谓子训先诣之。
dìng míng rì xiāng cān tóng tóng shí gè yǒu yī zi xun qí yī fú yán sè jiē rú yī ér lùn shuō suí zhǔ rén zī wèn gè gè duì dá bù tóng ěr
定明日相参同，同时各有一子训，其衣服颜色皆如一，而论说随主人谘问，各各对答不同耳。
zhǔ rén bìng wèi shè jiǔ shí zhī jù yǐ xiǎng zi xun jiē gè jiā jiā jìn lǐ yǐn shí zhī
主人竝为设酒食之具，以饷子训，皆各家家尽礼饮食之。
yú shì yuǎn jìn dà jīng zhū guì rén bìng yù yì zhī
于是远近大惊，诸贵人竝欲诣之。
zi xun wèi shū shēng yuē zhū rén wèi wǒ dāng yǒu zhòng tóng bā cǎi gù yù jiàn wǒ wǒ yì wú suǒ dào wǒ bù fù wǎng biàn ěr qù yǐ
子训谓书生曰：“诸人谓我当有重瞳八采，故欲见我，我亦无所道，我不复往便尔，去矣！
shì chū mén zhū guì rén guān gài sè dào dào mén
”适出门，诸贵人冠盖塞道，到门。
shū shēng yán shì qù dōng mò shàng chéng qīng luó zhě shì yě
书生言：适去东陌上乘青骡者是也。
yú shì gè gè zǒu mǎ zhú zhī wàng jiàn qí luó xú xú ér xíng gè zǒu mǎ zhú zhī bù jí rú cǐ xíng bàn rì ér cháng xiāng qù yī lǐ xǔ bù kě jí yě nǎi gè ba hái
于是各各走马逐之，望见其骡徐徐而行，各走马逐之不及，如此行半日，而常相去一里许，不可及也，乃各罢还。
zi xun jì shǎo jūn xiāng lǐ dì zǐ wēi mì jǐn shèn sī zhèng dào ào suí shí míng jiang jiāng zú zhēn zōng zhòng miào yǐ
子训既少君乡里弟子，微密谨慎，思证道奥，随时明匠，将足甄综众妙矣。