huáng dì wèn yuē wǔ zàng shǐ rén wěi hé yě
黄帝问曰：五脏使人痿，何也？
qí bó duì yuē fèi zhǔ shēn zhī pí máo xīn zhǔ shēn zhī xuè mài gān zhǔ shēn zhī jīn mó pí zhǔ shēn zhī jī ròu shèn zhǔ shēn zhī gǔ suǐ
岐伯对曰：肺主身之皮毛，心主身之血脉，肝主身之筋膜，脾主身之肌肉，肾主身之骨髓。
gù fèi rè yè jiāo zé pí máo xū ruò jí báo zhe zé shēng wěi bì yě
故肺热叶焦，则皮毛虚弱，急薄，着则生痿躄也。
xīn qì rè zé xià mài jué ér shàng shàng zé xià mài xū xū zé shēng mài wěi shū zhé qiè jìng zòng ér bù rèn de yě
心气热，则下脉厥而上，上则下脉虚，虚则生脉痿，枢折挈，胫纵，而不任地也。
gān qì rè zé dǎn xiè kǒu kǔ jīn mó gàn jīn mó gàn zé jīn jí ér luán fā wèi jīn wěi
肝气热，则胆泄口苦，筋膜干，筋膜干则筋急而挛，发为筋痿。
pí qì rè zé wèi gàn ér kě jī ròu bù rén fā wèi ròu wěi
脾气热，则胃干而渴，肌肉不仁，发为肉痿。
shèn qì rè zé yāo jí bù jǔ gǔ kū ér suǐ jiǎn fā wèi gǔ wěi
肾气热，则腰脊不举，骨枯而髓减，发为骨痿。
dì yuē hé yǐ de zhī
帝曰：何以得之？
qí bó yuē fèi zhě zàng zhī zhǎng yě wèi xīn zhī gài yě yǒu suǒ shī wáng suǒ qiú bù dé zé fā fèi míng míng zé fèi rè yè jiāo
岐伯曰：肺者，脏之长也，为心之盖也，有所失亡，所求不得，则发肺鸣，鸣则肺热叶焦。
gù yuē wǔ zàng yīn fèi rè yè jiāo fā wèi wěi bì
故曰：“五脏因肺热叶焦，发为痿躄”。
cǐ zhī wèi yě
说的就是这个道理。
bēi āi tài shèn zé bāo luò jué bāo luò jué zé yáng qì nèi dòng fā zé xīn xià bēng shù sōu xuè yě
悲哀太甚则胞络绝，胞络绝则阳气内动，发则心下崩，数溲血也。
gù běn bìng yuē dà jīng kōng xū fā wèi jī bì chuán wèi mài wěi
故《本病》曰：“大经空虚，发为肌痹，传为脉痿。
sī xiǎng wú qióng suǒ yuàn bù dé yì yín yú wài rù fáng tài shèn zōng jīn chí zòng fā wèi jīn wěi jí wèi bái yín
思想无穷，所愿不得，意淫于外，入房太甚，宗筋弛纵，发为筋痿，及为白淫。
gù xià jīng yuē jīn wěi zhě shēng yú gān shǐ nèi yě
故《下经》曰：“筋痿者，生于肝，使内也。
yǒu jiàn yú shī yǐ shuǐ wéi shì ruò yǒu suǒ liú jū chǔ xiāng shī jī ròu rú zì bì ér bù rén fā wèi ròu wěi
有渐于湿，以水为事，若有所留，居处相湿，肌肉濡渍，痹而不仁，发为肉痿。
gù xià jīng yuē ròu wěi zhě de zhī shī dì yě
故《下经》曰：“肉痿者，得之湿地也。
yǒu suǒ yuǎn xíng láo juàn féng dà rè ér kě kě zé yáng qì nèi fá nèi fá zé rè shě yú shèn
有所远行劳倦，逢大热而渴，渴则阳气内伐，内伐则热舍于肾。
shèn zhě shuǐ zàng yě jīn shuǐ bù shèng huǒ zé gǔ kū ér suǐ xū gù zú bù rèn shēn fā wèi gǔ wěi
肾者，水脏也，今水不胜火，则骨枯而髓虚，故足不任身，发为骨痿。
gù xià jīng yuē gǔ wěi zhě shēng yú dà rè yě
故《下经》曰：“骨痿者，生于大热也。
dì yuē hé yǐ bié zhī
帝曰：何以别之？
qí bó yuē fèi rè zhě sè bái ér máo bài
岐伯曰：肺热者，色白而毛败；
xīn rè zhě sè chì ér luò mài yì
心热者，色赤而络脉溢；
gān rè zhě sè cāng ér zhǎo kū
肝热者，色苍而爪枯；
pí rè zhě sè huáng ér ròu rú dòng
脾热者，色黄而肉蠕动；
shèn rè zhě sè hēi ér chǐ gǎo
肾热者，色黑而齿槁。
dì yuē rú fū zǐ yán kě yǐ
帝曰：如夫子言可矣。
lùn yán zhì wěi zhě dú qǔ yáng míng
论言：“治痿者，独取阳明。
hé yě
”何也？
qí bó yuē yáng míng zhě wǔ zàng liù fǔ zhī hǎi zhǔ rùn zōng jīn zōng jīn zhǔ shù gǔ ér lì jī guān yě
岐伯曰：阳明者，五脏六腑之海，主润宗筋，宗筋主束骨而利机关也。
chōng mài zhě jīng mài zhī hǎi yě zhǔ shèn guàn xī gǔ yǔ yáng míng hé yú zōng jīn
冲脉者，经脉之海也，主渗灌溪谷，与阳明合于宗筋。
yīn yáng zǒng zōng jīn zhī huì huì yú qì jiē ér yáng míng wèi zhī zhǎng jiē shǔ yú dài mài ér luò yú dū mài
阴阳摠宗筋之会，会于气街，而阳明为之长，皆属于带脉，而络于督脉。
gù yáng míng xū zé zōng jīn zòng dài mài bù yǐn gù zú wěi bù yòng yě
故阳明虚，则宗筋纵，带脉不引，故足痿不用也。
dì yuē zhì zhī nài hé
帝曰：治之奈何？
qí bó yuē gè bǔ qí xíng ér tōng qí shù diào qí xū shí hé qí nì shùn jīn mài gǔ ròu gè yǐ qí shí shòu yuè zé bìng yǐ yǐ
岐伯曰：各补其荥而通其俞，调其虚实，和其逆顺，筋脉骨肉，各以其时受月，则病已矣。
dì yuē shàn
帝曰：善。