huáng dì wèn yuē rén yǒu sì jīng shí èr cóng hé wèi
黄帝问曰：人有四经，十二从，何谓？
qí bó duì yuē sì jīng yīng sì shí
岐伯对曰：四经应四时；
shí èr cóng yīng shí èr yuè
十二从应十二月；
shí èr yuè yīng shí èr mài
十二月应十二脉。
mài yǒu yīn yáng zhī yáng zhě zhī yīn zhī yīn zhě zhī yáng
脉有阴阳，知阳者知阴，知阴者知阳。
fán yáng yǒu wǔ wǔ wǔ èr shí wǔ yáng
凡阳有五，五五二十五阳。
suǒ wèi yīn zhě zhēn zàng yě
所谓阴者，真脏也。
jiàn zé wèi bài bài bì sǐ yě
见则为败，败必死也。
suǒ wèi yáng zhě wèi wǎn zhī yáng yě
所谓阳者，胃脘之阳也。
bié yú yáng zhě zhī bìng chù yě bié yú yīn zhě zhī shēng sǐ zhī qī
别于阳者，知病处也，别于阴者，知生死之期。
sān yáng zài tóu sān yīn zài shǒu suǒ wèi yī yě
三阳在头，三阴在手，所谓一也。
bié yú yáng zhě zhī bìng jì shí bié yú yīn zhě zhī sǐ shēng zhī qī
别于阳者，知病忌时，别于阴者，知死生之期。
jǐn shú yīn yáng wú yǔ zhòng móu
谨熟阴阳，无与众谋。
suǒ wèi yáng zhě qù zhě wèi yīn zhì zhě wèi yáng
所谓阳者，去者为阴，至者为阳；
jìng zhě wèi yīn dòng zhě wèi yáng
静者为阴，动者为阳；
chí zhě wèi yīn shù zhě wèi yáng
迟者为阴，数者为阳。
fán chí zhēn mài zhī cáng mài zhě gān zhì xuán jué jí shí bā rì sǐ
凡持真脉之藏脉者，肝至悬绝急，十八日死；
xīn zhì xuán jué jiǔ rì sǐ
心至悬绝，九日死；
fèi zhì xuán jué shí èr rì sǐ
肺至悬绝，十二日死；
shèn zhì xuán jué qī rì sǐ
肾至悬绝，七日死；
pí zhì xuán jué sì rì sǐ
脾至悬绝，四日死。
yuē èr yáng zhī bìng fā xīn pí yǒu bù dé yǐn qǔ nǚ zǐ bù yuè
曰：二阳之病发心脾，有不得隐曲，女子不月；
qí chuán wèi fēng xiāo qí chuán wèi xī bēn zhě sǐ bù zhì
其传为风消，其传为息贲者，死不治。
yuē sān yáng wèi bìng fā hán rè xià wèi yōng zhǒng jí wèi wěi jué shuàn yuān
曰：三阳为病发寒热，下为痈肿，及为痿厥，腨㾓；
qí chuán wèi suǒ zé qí chuán wèi tuí shàn
其传为索泽，其传为𤻊疝。
yuē yī yáng fā bìng shǎo qì shàn hāi shàn xiè
曰：一阳发病，少气，善咳，善泄；
qí chuán wèi xīn chè qí chuán wèi gé
其传为心掣，其传为隔。
èr yáng yī yīn fā bìng zhǔ jīng hài bèi tòng shàn ǎi shàn qiàn míng yuē fēng jué
二阳一阴发病，主惊骇、背痛、善噫、善欠，名曰风厥。
èr yīn yī yáng fā bìng shàn zhàng xīn mǎn shàn qì
二阴一阳发病，善胀、心满善气。
sān yīn sān yáng fā bìng wèi piān kū wèi yì sì zhī bù jǔ
三阴三阳发病，为偏枯萎易，四肢不举。
gǔ yī yáng yuē gōu gǔ yī yīn yuē máo gǔ yáng shèng jí yuē xián gǔ yáng zhì ér jué yuē shí yīn yáng xiāng guò yuē liū
鼓一阳曰钩，鼓一阴曰毛，鼓阳胜急曰弦，鼓阳至而绝曰石，阴阳相过曰溜。
yīn zhēng yú nèi yáng rǎo yú wài pò hàn wèi cáng sì nì ér qǐ qǐ zé xūn fèi shǐ rén chuǎn míng
阴争于内，阳扰于外，魄汗未藏，四逆而起，起则熏肺，使人喘鸣。
yīn zhī suǒ shēng hé běn yuē hé
阴之所生，和本曰和。
shì gù gāng yǔ gāng yáng qì pò sàn yīn qì nǎi xiāo wáng
是故刚与刚，阳气破散，阴气乃消亡。
nào zé gāng róu bù hé jīng qì nǎi jué
淖则刚柔不和，经气乃绝。
sǐ yīn zhī shǔ bù guò sān rì ér sǐ shēng yáng zhī shǔ bù guò sì rì ér sǐ
死阴之属，不过三日而死，生阳之属，不过四日而死。
suǒ wèi shēng yáng sǐ yīn zhě gān zhī xīn wèi zhī shēng yáng xīn zhī fèi wèi zhī sǐ yīn fèi zhī shèn wèi zhī zhòng yīn shèn zhī pí wèi zhī pì yīn sǐ bù zhì
所谓生阳死阴者，肝之心谓之生阳，心之肺谓之死阴，肺之肾谓之重阴，肾之脾谓之辟阴，死不治。
jié yáng zhě zhǒng sì zhī
结阳者，肿四支。
jié yīn zhě biàn xuè yī shēng zài jié èr shēng sān jié sān shēng
结阴者，便血一升，再结二升，三结三升。
yīn yáng jié xié duō yīn shǎo yáng yuē shí shuǐ shǎo fù zhǒng
阴阳结斜，多阴少阳曰石水，少腹肿。
èr yáng jié wèi zhī xiāo
二阳结，谓之消。
sān yáng jié wèi zhī gé
三阳结，谓之隔。
sān yīn jié wèi zhī shuǐ
三阴结，谓之水。
yī yīn yī yáng jié wèi zhī hóu bì
一阴一阳结，谓之喉痹。
yīn bó yáng bié wèi zhī yǒu zi
阴搏阳别，谓之有子。
yīn yáng xū cháng pì sǐ
阴阳虚，肠澼死。
yáng jiā yú yīn wèi zhī hàn
阳加于阴，谓之汗。
yīn xū yáng bó wèi zhī bēng
阴虚阳搏，谓之崩。
sān yīn jù bó èr shí rì yè bàn sǐ
三阴俱搏，二十日夜半死；
èr yīn jù bó shí sān rì xī shí sǐ
二阴俱搏，十三日夕时死；
yī yīn jù bó shí rì sǐ
一阴俱搏，十日死；
sān yáng bó qiě gǔ sān rì sǐ
三阳搏且鼓，三日死；
sān yīn sān yáng jù bó xīn fù mǎn fā jǐn bù dé yǐn qǔ wǔ rì sǐ
三阴三阳俱搏，心腹满，发尽不得隐曲，五日死；
èr yáng jù bó qí bìng wēn sǐ bù zhì bù guò shí rì sǐ
二阳俱搏，其病温，死不治，不过十日死。