rèn jùn zì bó dá hé nán zhōng mù rén yě
任峻字伯达，河南中牟人也。
hàn mò rǎo luàn guān dōng jiē zhèn
汉末扰乱，关东皆震。
zhōng mù lìng yáng yuán chóu kǒng yù qì guān zǒu
中牟令杨原愁恐，欲弃官走。
jùn shuō yuán yuē dǒng zhuó shǒu luàn tiān xià mò bù cè mù rán ér wèi yǒu xiān fā zhě fēi wú qí xīn yě shì wèi gǎn ěr
峻说原曰：“董卓首乱，天下莫不侧目，然而未有先发者，非无其心也，势未敢耳。
míng fǔ ruò néng chàng zhī bì yǒu hé zhě
明府若能唱之，必有和者。
yuán yuē wèi zhī nài hé
”原曰：“为之奈何？
jùn yuē jīn guān dōng yǒu shí yú xiàn néng shèng bīng zhě bù jiǎn wàn rén ruò quán xíng hé nán yǐn shì zǒng ér yòng zhī wú bù jì yǐ
”峻曰：“今关东有十馀县，能胜兵者不减万人，若权行河南尹事，总而用之，无不济矣。
yuán cóng qí jì yǐ jùn wéi zhǔ bù
”原从其计，以峻为主簿。
jùn nǎi wèi yuán biǎo xíng yǐn shì shǐ zhū xiàn jiān shǒu suì fā bīng
峻乃为原表行尹事，使诸县坚守，遂发兵。
huì tài zǔ qǐ guān dōng rù zhōng móu jiè zhòng bù zhī suǒ cóng jùn dú yǔ tóng jùn zhāng fèn yì jǔ jùn yǐ guī tài zǔ
会太祖起关东，入中牟界，众不知所从，峻独与同郡张奋议，举郡以归太祖。
jùn yòu bié shōu zōng zú jí bīn kè jiā bīng shù bǎi rén yuàn cóng tài zǔ
峻又别收宗族及宾客家兵数百人，愿从太祖。
tài zǔ dà yuè biǎo jùn wèi qí dū wèi qī yǐ cóng mèi shén jiàn qīn xìn
太祖大悦，表峻为骑都尉，妻以从妹，甚见亲信。
tài zǔ měi zhēng fá jùn cháng jū shǒu yǐ gěi jūn
太祖每征伐，峻常居守以给军。
shì shí suì jī hàn jūn shí bù zú yǔ lín jiān yǐng chuān zǎo zhī jiàn zhì tún tián tài zǔ yǐ jùn wèi diǎn nóng zhōng láng jiàng mù bǎi xìng tún tián wū xǔ xià de gǔ bǎi wàn hú jùn guó liè zhì tián guān shù nián zhōng suǒ zài jī sù cāng lǐn jiē mǎn
是时岁饥旱，军食不足，羽林监颍川枣祗建置屯田，太祖以峻为典农中郎将，募百姓屯田于许下，得谷百万斛，郡国列置田官，数年中所在积粟，仓廪皆满。
guān dù zhī zhàn tài zǔ shǐ jùn diǎn jūn qì liáng yùn
官渡之战，太祖使峻典军器粮运。
zéi shù kòu chāo jué liáng dào nǎi shǐ qiān shèng wèi yī bù shí dào fāng xíng wéi fù chén yǐ yíng wèi zhī zéi bù gǎn jìn
贼数寇钞绝粮道，乃使千乘为一部，十道方行，为复陈以营卫之，贼不敢近。
jūn guó zhī ráo qǐ wū zǎo zhī ér chéng wū jùn
军国之饶，起于枣祗而成于峻。
tài zǔ yǐ jùn gōng gāo nǎi biǎo fēng wèi dū tíng hóu yì sān bǎi hù qiān zhǎng shuǐ xiào wèi
太祖以峻功高，乃表封为都亭侯，邑三百户，迁长水校尉。
jùn kuān hòu yǒu dù ér jiàn shì lǐ měi yǒu suǒ chén tài zǔ duō shàn zhī
峻宽厚有度而见事理，每有所陈，太祖多善之。
wū jī huāng zhī jì shōu xù péng yǒu gū yí zhōng wài pín zōng zhōu jí jì fá xìn yì jiàn chēng
于饥荒之际，收恤朋友孤遗，中外贫宗，周急继乏，信义见称。
jiàn ān jiǔ nián hōng tài zǔ liú tì zhě jiǔ zhī
建安九年薨，太祖流涕者久之。
zi xiān sì
子先嗣。
xiān hōng wú zi guó chú
先薨，无子，国除。
wén dì zhuī lù gōng chén shì jùn yuē chéng hóu
文帝追录功臣，谥峻曰成侯。
fù yǐ jùn zhōng zǐ lǎn wèi guān nèi hóu
复以峻中子览为关内侯。
sū zé zì wén shī fú fēng wǔ gōng rén yě
苏则字文师，扶风武功人也。
shǎo yǐ xué xíng wén jǔ xiào lián mào cái pì gōng fǔ jiē bù jiù
少以学行闻，举孝廉茂才，辟公府，皆不就。
qǐ jiā wèi jiǔ quán tài shǒu zhuǎn ān dìng wǔ dū suǒ zài yǒu wēi míng
起家为酒泉太守，转安定、武都，所在有威名。
tài zǔ zhēng zhāng lǔ guò qí jùn jiàn zé yuè zhī shǐ wèi jūn dǎo
太祖征张鲁，过其郡，见则悦之，使为军导。
lǔ pò zé suí dìng xià biàn zhū dǐ tōng hé xī dào xǐ wèi jīn chéng tài shǒu
鲁破，则绥定下辩诸氐，通河西道，徙为金城太守。
shì shí sāng luàn zhī hòu lì mín liú sàn jī qióng hù kǒu sǔn hào zé fǔ xún zhī shén jǐn
是时丧乱之后，吏民流散饥穷，户口损耗，则抚循之甚谨。
wài zhāo huái qiāng hú de qí niú yáng yǐ yǎng pín lǎo
外招怀羌胡，得其牛羊，以养贫老。
yǔ mín fēn liáng ér shí xún yuè zhī jiān liú mín jiē guī de shù qiān jiā
与民分粮而食，旬月之间，流民皆归，得数千家。
nǎi míng wèi jìn lìng yǒu gān fàn zhě zhé lù qí cóng jiào zhě bì shǎng
乃明为禁令，有干犯者辄戮，其从教者必赏。
qīn zì jiào mín gēng zhòng qí suì dà fēng shōu yóu shì guī fù zhě rì duō
亲自教民耕种，其岁大丰收，由是归附者日多。
li yuè yǐ lǒng xī fǎn zé lǜ qiāng hú wéi yuè yuè jí qǐng fú
李越以陇西反，则率羌胡围越，越即请服。
tài zǔ bēng xī píng qū yǎn pàn chēng hù qiāng xiào wèi
太祖崩，西平麹演叛，称护羌校尉。
zé lè bīng tǎo zhī
则勒兵讨之。
yǎn kǒng qǐ xiáng
演恐，乞降。
wén dì yǐ qí gōng jiā zé hù qiāng xiào wèi cì jué guān nèi hóu
文帝以其功，加则护羌校尉，赐爵关内侯。
hòu yǎn fù jié páng jùn wéi luàn zhāng yè zhāng jìn zhí tài shǒu dù tōng jiǔ quán huáng huá bù shòu tài shǒu xīn jī jìn huá jiē zì chēng tài shǒu yǐ yīng zhī
后演复结旁郡为乱，张掖张进执太守杜通，酒泉黄华不受太守辛机，进、华皆自称太守以应之。
yòu wǔ wēi sān zhǒng hú bìng kòu chāo dào lù duàn jué
又武威三种胡并寇钞，道路断绝。
wǔ wēi tài shǒu guàn qiū xìng gào jí wū zé
武威太守毌丘兴告急于则。
shí yōng liáng zhū háo jiē qū lüè qiāng hú yǐ cóng jìn děng jùn rén xián yǐ wéi jìn bù kě dāng
时雍、凉诸豪皆驱略羌胡以从进等，郡人咸以为进不可当。
yòu jiāng jūn hǎo zhāo wèi píng xiān shì gè tún shǒu jīn chéng yì shòu zhào bù dé xi dù
又将军郝昭、魏平先是各屯守金城，亦受诏不得西度。
zé nǎi jiàn jùn zhōng dà lì jí zhāo děng yǔ qiāng háo shuài móu yuē jīn zéi suī shèng rán jiē xīn hé huò yǒu xié cóng wèi bì tóng xīn
则乃见郡中大吏及昭等与羌豪帅谋曰：“今贼虽盛，然皆新合，或有胁从，未必同心；
yīn xìn jī zhī shàn è bì lí lí ér guī wǒ wǒ zēng ér bǐ sǔn yǐ
因衅击之，善恶必离，离而归我，我增而彼损矣。
jì huò yì zhòng zhī shí qiě yǒu bèi qì zhī shì lǜ yǐ jìn tǎo pò zhī bì yǐ
既获益众之实，且有倍气之势，率以进讨，破之必矣。
ruò dài dà jūn kuàng rì chí jiǔ shàn rén wú guī bì hé wū è shàn è jì hé shì nán zú lí
若待大军，旷日持久，善人无归，必合于恶，善恶既合，势难卒离。
suī yǒu zhào mìng wéi ér hé quán zhuān zhī kě yě
虽有诏命，违而合权，专之可也。
wū shì zhāo děng cóng zhī nǎi fā bīng jiù wǔ wēi jiàng qí sān zhǒng hú yǔ xìng jī jìn wū zhāng yè
”于是昭等从之，乃发兵救武威，降其三种胡，与兴击进于张掖。
yǎn wén zhī jiāng bù qí sān qiān yíng zé cí lái zhù jūn ér shí yù wèi biàn
演闻之，将步骑三千迎则，辞来助军，而实欲为变。
zé yòu yǔ xiāng jiàn yīn zhǎn zhī chū yǐ xùn jūn qí dǎng jiē sàn zǒu
则诱与相见，因斩之，出以徇军，其党皆散走。
zé suì yǔ zhū jūn wéi zhāng yè pò zhī zhǎn jìn jí qí zhī dǎng zhòng jiē jiàng
则遂与诸军围张掖，破之，斩进及其支党，众皆降。
yǎn jūn bài huá jù chū suǒ zhí qǐ xiáng hé xī píng
演军败，华惧，出所执乞降，河西平。
nǎi hái jīn chéng
乃还金城。
jìn fēng dū tíng hóu yì sān bǎi hù
进封都亭侯，邑三百户。
zhēng bài shì zhōng yǔ dǒng zhāo tóng liáo
征拜侍中，与董昭同寮。
zhāo cháng zhěn zé xī wò zé tuī xià zhī yuē sū zé zhī xī fēi nìng rén zhī zhěn yě
昭尝枕则膝卧，则推下之，曰：“苏则之膝，非佞人之枕也。
chū zé jí lín zī hóu zhí wén wèi shì dài hàn jiē fā fú bēi kū wén dì wén zhí rú cǐ ér bù wén zé yě
”初，则及临菑侯植闻魏氏代汉，皆发服悲哭，文帝闻植如此，而不闻则也。
dì zài luò yáng cháng cóng róng yán yuē wú yìng tiān ér chán ér wén yǒu kū zhě hé yě
帝在洛阳，尝从容言曰：“吾应天而禅，而闻有哭者，何也？
zé wèi wéi jiàn wèn xū rán xī zhāng yù zhèng lùn yǐ duì
”则谓为见问，须髯悉张，欲正论以对。
shì zhōng fu xùn qiā zé yuē bù wèi qīng yě
侍中傅巽掐则曰：“不谓卿也。
wū shì nǎi zhǐ
”于是乃止。
wén dì wèn zé yuē qián pò jiǔ quán zhāng yè xī yù tōng shǐ dūn huáng xiàn jìng cùn dà zhū kě fù qiú shì yì dé bù
文帝问则曰：“前破酒泉、张掖，西域通使，敦煌献径寸大珠，可复求市益得不？
zé duì yuē ruò bì xià huà qià zhōng guó dé liú shā mò jí bù qiú zì zhì
”则对曰：“若陛下化洽中国，德流沙漠，即不求自至；
qiú ér de zhī bù zú guì yě
求而得之，不足贵也。
dì mò rán
”皇帝沉默不语。
hòu zé cóng xíng liè chá zhì bá shī lù dì dà nù jù hú chuáng bá dāo xī shōu dū lì jiāng zhǎn zhī
后则从行猎，槎桎拔，失鹿，帝大怒，踞胡床拔刀，悉收督吏，将斩之。
zé qǐ shǒu yuē chén wén gǔ zhī shèng wáng bù yǐ qín shòu hài rén jīn bì xià fāng lóng táng yáo zhī huà ér yǐ liè xì duō shā qún lì yú chén yǐ wéi bù kě
则稽首曰：“臣闻古之圣王不以禽兽害人，今陛下方隆唐尧之化，而以猎戏多杀群吏，愚臣以为不可。
gǎn yǐ sǐ qǐng
敢以死请！
dì yuē qīng zhí chén yě
”帝曰：“卿，直臣也。
suì jiē shè zhī
”遂皆赦之。
rán yǐ cǐ jiàn dàn
然以此见惮。
huáng chū sì nián zuǒ qiān dōng píng xiāng
黄初四年，左迁东平相。
wèi zhì dào bìng hōng shì yuē gāng hóu
未至，道病薨，谥曰刚侯。
zi yí sì
子怡嗣。
yí hōng wú zi dì yú xí fēng
怡薨，无子，弟愉袭封。
yú xián xī zhōng wèi shàng shū
愉，咸熙中为尚书。
dù jī zì bó hóu jīng zhào dù líng rén yě
杜畿字伯侯，京兆杜陵人也。
shǎo gū jì mǔ kǔ zhī yǐ xiào wén
少孤，继母苦之，以孝闻。
nián èr shí wèi jùn gōng cáo shǒu zhèng xiàn lìng
年二十，为郡功曹，守郑县令。
xiàn qiú xì shù bǎi rén jī qīn lín yù cái qí qīng zhòng jǐn jué qiǎn zhī suī wèi xī dāng jùn zhōng qí qí nián shào ér yǒu dà yì yě
县囚系数百人，畿亲临狱，裁其轻重，尽决遣之，虽未悉当，郡中奇其年少而有大意也。
jǔ xiào lián chú hàn zhōng fǔ chéng
举孝廉，除汉中府丞。
huì tiān xià luàn suì qì guān kè jīng zhōu jiàn ān zhōng nǎi hái
会天下乱，遂弃官客荆州，建安中乃还。
xún yù jìn zhī tài zǔ tài zǔ yǐ jī wèi sī kōng sī zhí qiān hù qiāng xiào wèi shǐ chí jié lǐng xī píng tài shǒu
荀彧进之太祖，太祖以畿为司空司直，迁护羌校尉，使持节，领西平太守。
tài zǔ jì dìng hé běi ér gāo gàn jǔ bīng zhōu fǎn
太祖既定河北，而高干举并州反。
shí hé dōng tài shǒu wáng yì bèi zhēng hé dōng rén wèi gù fàn xiān wài yǐ qǐng yì wèi míng ér nèi shí yǔ gàn tōng móu
时河东太守王邑被征，河东人卫固、范先外以请邑为名，而内实与干通谋。
tài zǔ wèi xún yù yuē guān xī zhū jiāng shì xiǎn yǔ mǎ zhēng bì wéi luàn
太祖谓荀彧曰：“关西诸将，恃险与马，征必为乱。
zhāng shèng kòu xiáo miǎn jiān nán tōng liú biǎo gù děng yīn zhī wú kǒng qí wéi hài shēn
张晟寇殽、渑间，南通刘表，固等因之，吾恐其为害深。
hé dōng pī shān dài hé sì lín duō biàn dāng jīn tiān xià zhī yào dì yě
河东被山带河，四邻多变，当今天下之要地也。
jūn wèi wǒ jǔ xiāo hé kòu xún yǐ zhèn zhī
君为我举萧何、寇恂以镇之。
yù yuē dù jī qí rén yě
”彧曰：“杜畿其人也。
wū shì zhuī bài jī wèi hé dōng tài shǒu
”于是追拜畿为河东太守。
gù děng shǐ bīng shù qiān rén jué shǎn jīn jī zhì bù dé dù
固等使兵数千人绝陕津，畿至不得渡。
tài zǔ qiǎn xià hóu dūn tǎo zhī wèi zhì
太祖遣夏侯惇讨之，未至。
huò wèi jī yuē yi xū dà bīng
或谓畿曰：“宜须大兵。
jī yuē hé dōng yǒu sān wàn hù fēi jiē yù wéi luàn yě
”畿曰：“河东有三万户，非皆欲为乱也。
jīn bīng pò zhī jí yù wéi shàn zhě wú zhǔ bì jù ér tīng wū gù
今兵迫之急，欲为善者无主，必惧而听于固。
gù děng shì zhuān bì yǐ sǐ zhàn
固等势专，必以死战。
tǎo zhī bù shèng sì lín yīng zhī tiān xià zhī biàn wèi xi yě
讨之不胜，四邻应之，天下之变未息也；
tǎo zhī ér shèng shì cán yī jùn zhī mín yě
讨之而胜，是残一郡之民也。
qiě gù děng wèi xiǎn jué wáng mìng wài yǐ qǐng gù jūn wèi míng bì bù hài xīn jūn
且固等未显绝王命，外以请故君为名，必不害新君。
wú dān chē zhí wǎng chū qí bù yì
吾单车直往，出其不意。
gù wéi rén duō jì ér wú duàn bì wěi shòu wú
固为人多计而无断，必伪受吾。
wú de jū jùn yī yuè yǐ jì mí zhī zú yǐ
吾得居郡一月，以计縻之，足矣。
suì guǐ dào cóng dòu jīn dù
“遂诡道从郖津度。
fàn xiān yù shā jī yǐ wēi zhòng
范先欲杀畿以威众。
qiě guān jī qù jiù wū mén xià zhǎn shā zhǔ bù yǐ xià sān shí yú rén jī jǔ dòng zì ruò
且观畿去就，于门下斩杀主簿已下三十馀人，畿举动自若。
wū shì gù yuē shā zhī wú sǔn tú yǒu è míng
于是固曰：“杀之无损，徒有恶名；
qiě zhì zhī zài wǒ
且制之在我。
suì fèng zhī
”遂奉之。
jī wèi wèi gù fàn xiān yuē wèi fàn hé dōng zhī wàng yě wú yǎng chéng ér yǐ
畿谓卫固、范先曰：“卫、范，河东之望也，吾仰成而已。
rán jūn chén yǒu dìng yì chéng bài tóng zhī dà shì dāng gòng píng yì
然君臣有定义，成败同之，大事当共平议。
yǐ gù wèi dū du xíng chéng shì lǐng gōng cáo
”以固为都督，行丞事，领功曹；
jiàng xiào lì bīng sān qiān yú rén jiē fàn xiān dū zhī
将校吏兵三千馀人，皆范先督之。
gù děng xǐ suī yáng shì jī bù yǐ wéi yì
固等喜，虽阳事畿，不以为意。
gù yù dà fā bīng jī huàn zhī shuō gù yuē fu yù wèi fēi cháng zhī shì bù kě dòng zhòng xīn
固欲大发兵，畿患之，说固曰：“夫欲为非常之事，不可动众心。
jīn dà fā bīng zhòng bì rǎo bù rú xú yǐ zī mù bīng
今大发兵，众必扰，不如徐以赀募兵。
gù yǐ wéi rán cóng zhī suì wèi zī diào fā shù shí rì nǎi dìng zhū jiāng tān duō yìng mù ér shǎo qiǎn bīng
”固以为然，从之，遂为赀调发，数十日乃定，诸将贪多应募而少遣兵。
yòu rù yù gù děng yuē rén qíng gù jiā zhū jiāng yuàn lì kě fēn qiǎn xiū xī jí huǎn zhào zhī bù nán
又入喻固等曰：“人情顾家，诸将掾吏，可分遣休息，急缓召之不难。
gù děng è nì zhòng xīn yòu cóng zhī
”固等恶逆众心，又从之。
wū shì shàn rén zài wài yīn wèi jǐ yuán
于是善人在外，阴为己援；
è rén fēn sǎn gè hái qí jiā zé zhòng lí yǐ
恶人分散，各还其家，则众离矣。
huì bái qí gōng dōng yuán gāo gàn rù huò zé shàng dǎng zhū xiàn shā zhǎng lì hóng nóng zhí jùn shǒu gù děng mì diào bīng wèi zhì
会白骑攻东垣，高干入濩泽，上党诸县杀长吏，弘农执郡守，固等密调兵未至。
jī zhī zhū xiàn fù jǐ yīn chū dān jiāng shù shí qí fù zhāng pì jù shǒu lì mín duō jǔ chéng zhù jī zhě bǐ shù shí rì de sì qiān yú rén
畿知诸县附己，因出，单将数十骑，赴张辟拒守，吏民多举城助畿者，比数十日，得四千馀人。
gù děng yǔ gàn shèng gòng gōng jī bù xià lüè zhū xiàn wú suǒ de
固等与干、晟共攻畿，不下，略诸县，无所得。
huì dà bīng zhì gàn shèng bài gù děng fú zhū qí yú dǎng yǔ jiē shè zhī shǐ fù qí jū yè
会大兵至，干、晟败，固等伏诛，其馀党与皆赦之，使复其居业。
shì shí tiān xià jùn xiàn jiē cán pò hé dōng zuì xiān dìng shǎo hào jiǎn
是时天下郡县皆残破，河东最先定，少耗减。
jī zhì zhī chóng kuān huì yǔ mín wú wéi
畿治之，崇宽惠，与民无为。
mín cháng cí sòng yǒu xiāng gào zhě jī qīn jiàn wèi chén dà yì qiǎn lìng guī dì sī zhī ruò yì yǒu suǒ bù jìn gèng lái yì fǔ
民尝辞讼，有相告者，畿亲见为陈大义，遣令归谛思之，若意有所不尽，更来诣府。
xiāng yì fù lǎo zì xiāng zé nù yuē yǒu jūn rú cǐ nài hé bù cóng qí jiào
乡邑父老自相责怒曰：“有君如此，奈何不从其教？
zì shì shǎo yǒu cí sòng
“自是少有辞讼。
bān xià shǔ xiàn jǔ xiào zǐ zhēn fù shùn sūn fù qí yáo yì suí shí wèi miǎn zhī
班下属县，举孝子、贞妇、顺孙，复其繇役，随时慰勉之。
jiàn kè mín chù zì niú cǎo mǎ xià dǎi jī tún quǎn shǐ jiē yǒu zhāng chéng
渐课民畜牸牛、草马，下逮鸡豚犬豕，皆有章程。
bǎi xìng qín nóng jiā jiā fēng shí
百姓勤农，家家丰实。
jī nǎi yuē mín fù yǐ bù kě bù jiào yě
畿乃曰：“民富矣，不可不教也。
wū shì dōng yuè xiū róng jiǎng wǔ yòu kāi xué gōng qīn zì zhí jīng jiào shòu jùn zhōng huà zhī
”于是冬月修戎讲武，又开学宫，亲自执经教授，郡中化之。
hán suì mǎ chāo zhī pàn yě hóng nóng féng yì duō jǔ xiàn yì yǐ yīng zhī
韩遂、马超之叛也，弘农、冯翊多举县邑以应之。
hé dōng suī yǔ zéi jiē mín wú yì xīn
河东虽与贼接，民无异心。
tài zǔ xī zhēng zhì pú bǎn yǔ zéi jiā wèi wèi jūn jūn shí yī yǎng hé dōng
太祖西征至蒲阪，与贼夹渭为军，军食一仰河东。
jí zéi pò yú chù èr shí yú wàn hú
及贼破，馀畜二十馀万斛。
tài zǔ xià lìng yuē hé dōng tài shǒu dù jī kǒng zǐ suǒ wèi yǔ wú wú jiàn rán yǐ
太祖下令曰：“河东太守杜畿，孔子所谓'禹，吾无间然矣'。
zēng zhì zhōng èr qiān dàn
增秩中二千石。
tài zǔ zhēng hàn zhōng qiǎn wǔ qiān rén yùn yùn zhě zì lǜ miǎn yuē rén shēng yǒu yī sǐ bù kě fù wǒ fǔ jūn
”太祖征汉中，遣五千人运，运者自率勉曰：“人生有一死，不可负我府君。
zhōng wú yī rén táo wáng qí dé rén xīn rú cǐ
”终无一人逃亡，其得人心如此。
wèi guó jì jiàn yǐ jī wèi shàng shū
魏国既建，以畿为尚书。
shì píng gèng yǒu lìng yuē xī xiāo hé dìng guān zhōng kòu xún píng hé nèi qīng yǒu qí gōng jiān jiāng shòu qīng yǐ nà yán zhī zhí
事平，更有令曰：“昔萧何定关中，寇恂平河内，卿有其功，间将授卿以纳言之职；
gù niàn hé dōng wú gǔ gōng jùn chōng shí zhī suǒ zú yǐ zhì tiān xià gù qiě fán qīng wò zhèn zhī
顾念河东吾股肱郡，充实之所，足以制天下，故且烦卿卧镇之。
jī zài hé dōng shí liù nián cháng wèi tiān xià zuì
”畿在河东十六年，常为天下最。
wén dì jí wáng wèi cì jué guān nèi hóu
文帝即王位，赐爵关内侯。
zhēng wèi shàng shū
征为尚书。
jí jiàn zuò jìn fēng fēng lè tíng hòu
及践阼，进封丰乐亭侯。
yì bǎi hù shǒu sī lì xiào wèi
邑百户，守司隶校尉。
dì zhēng wú yǐ jī wèi shàng shū pú yè tǒng liú shì
帝征吴，以畿为尚书仆射，统留事。
qí hòu dì xìng xǔ chāng jī fù jū shǒu
其后帝幸许昌，畿复居守。
shòu zhào zuò yù lóu chuán wū táo hé shì chuán yù fēng méi
受诏作御楼船，于陶河试船，遇风没。
dì wèi zhī liú tì
帝为之流涕。
zhào yuē xī míng qín qí guān ér shuǐ sǐ jì qín bǎi gǔ ér shān sǐ
诏曰：“昔冥勤其官而水死，稷勤百谷而山死。
gù shàng shū pú yè dù jī wū mèng jīn shì chuán suì zhì fù mò zhōng zhī zhì yě
故尚书仆射杜畿，于孟津试船，遂至覆没，忠之至也。
zhèn shén mǐn yān
朕甚愍焉。
zhuī zèng tài pú shì yuē dài hóu
”追赠太仆，谥曰戴侯。
zi shù sì
子恕嗣。
shù zì wu bó tài hé zhōng wèi sàn qí huáng mén shì láng
恕字务伯，太和中为散骑黄门侍郎。
shù tuī chéng yǐ zhì bù zhì shì shǎo wú míng yù
恕推诚以质，不治饰，少无名誉。
jí zài cháo bù jié jiāo yuán zhuān xīn xiàng gōng
及在朝，不结交援，专心向公。
měi zhèng yǒu de shī cháng yǐn gāng wéi yǐ zhèng yán wū shì shì zhōng xīn pí děng qì zhòng zhī
每政有得失，常引纲维以正言，于是侍中辛毗等器重之。
shí gōng qīng yǐ xià dà yì sǔn yì shù yǐ wéi gǔ zhī cì shǐ fèng xuān liù tiáo yǐ qīng jìng wèi míng wēi fēng zhù chēng jīn kě wù lìng lǐng bīng yǐ zhuān mín shì
时公卿以下大议损益，恕以为“古之刺史，奉宣六条，以清静为名，威风著称，今可勿令领兵，以专民事。
é ér zhèn běi jiāng jūn lǚ zhāo yòu lǐng jì zhōu nǎi shàng shū yuē
“俄而镇北将军吕昭又领冀州，乃上疏曰：
dì wáng zhī dào mò shàng hu ān mín
帝王之道，莫尚乎安民；
ān mín zhī shù zài wū fēng cái
安民之术，在于丰财。
fēng cái zhě wù běn ér jié yòng yě
丰财者，务本而节用也。
fāng jīn èr zéi wèi miè róng chē jí jià cǐ zì xióng hǔ zhī shì zhǎn lì zhī qiū yě
方今二贼未灭，戎车亟驾，此自熊虎之士展力之秋也。
rán jìn shēn zhī rú héng jiā róng mù è wàn kàng lùn yǐ sūn wú wéi shǒu
然搢绅之儒，横加荣慕，搤腕抗论，以孙、吴为首。
zhōu jùn mù shǒu xián gòng hū xù mín zhī shù xiū jiāng lǜ zhī shì
州郡牧守，咸共忽恤民之术，修将率之事。
nóng sāng zhī mín jìng gān gē zhī yè bù kě wèi wù běn
农桑之民，竞干戈之业，不可谓务本。
tǎng cáng suì xū ér zhì dù suì guǎng mín lì suì shuāi ér fù yì suì xìng bù kě wèi jié yòng
帑藏岁虚而制度岁广，民力岁衰而赋役岁兴，不可谓节用。
jīn dà wèi yǎn yǒu shí zhōu zhī de ér chéng sāng luàn zhī bì jì qí hù kǒu bù rú wǎng xī yī zhōu zhī mín rán ér èr fāng tiě nì běi lǔ wèi bīn sān biān gòu nán rào tiān lüè zā
今大魏奄有十州之地，而承丧乱之弊，计其户口不如往昔一州之民，然而二方僣逆，北虏未宾，三边遘难，绕天略匝；
suǒ yǐ tǒng yī zhōu zhī mín jīng yíng jiǔ zhōu zhī de qí wèi jiān nán pì cè léi mǎ yǐ qǔ dào lǐ qǐ kě bù jiā yì ài xī qí lì zāi
所以统一州之民，经营九州之地，其为艰难，譬策羸马以取道里，岂可不加意爱惜其力哉？
yǐ wǔ huáng dì zhī jié jiǎn fǔ cáng chōng shí yóu bù néng shí zhōu yōng bīng
以武皇帝之节俭，府藏充实，犹不能十州拥兵；
jùn qiě èr shí yě
郡且二十也。
jīn jīng yáng qīng xú yōu bìng yōng liáng yuán biān zhū zhōu jiē yǒu bīng yǐ qí suǒ shì nèi chōng fǔ kù wài zhì sì yí zhě wéi yǎn yù sī jì ér yǐ
今荆、扬、青、徐、幽、并、雍、凉缘边诸州皆有兵矣，其所恃内充府库外制四夷者，惟兖、豫、司、冀而已。
chén qián yǐ zhōu jùn diǎn bīng zé zhuān xīn jūn gōng bù qín mín shì yi bié zhì jiāng shǒu yǐ jǐn zhì lǐ zhī wu
臣前以州郡典兵，则专心军功，不勤民事，宜别置将守，以尽治理之务；
ér bì xià fù yǐ jì zhōu chǒng zhì lǚ zhāo
而陛下复以冀州宠秩吕昭。
jì zhōu hù kǒu zuì duō tián duō kěn pì yòu yǒu sāng zǎo zhī ráo guó jiā zhēng qiú zhī fǔ chéng bù dàng fù rèn yǐ bīng shì yě
冀州户口最多，田多垦辟，又有桑枣之饶，国家征求之府，诚不当复任以兵事也。
ruò yǐ běi fāng dāng xū zhèn shǒu zì kě zhuān zhì dà jiàng yǐ zhèn ān zhī
若以北方当须镇守，自可专置大将以镇安之。
jì suǒ zhì lì shì zhī fèi yǔ jiān guān wú yì
计所置吏士之费，与兼官无异。
rán zhāo wū rén cái shàng fù yì
然昭于人才尚复易；
zhōng cháo gǒu fá rén jiān cái zhě shì bù dú duō
中朝苟乏人，兼才者势不独多。
yǐ cǐ tuī zhī zhī guó jiā yǐ rén zé guān bù wéi guān zé rén yě
以此推之，知国家以人择官，不为官择人也。
guān de qí rén zé zhèng píng sòng lǐ
官得其人，则政平讼理；
zhèng píng gù mín fù guì sòng lǐ gù líng yǔ kōng xū
政平故民富贵，讼理故囹圄空虚。
bì xià jiàn zuò tiān xià duàn yù bǎi shù shí rén suì suì zēng duō zhì wǔ bǎi yú rén yǐ
陛下践阼，天下断狱百数十人，岁岁增多，至五百馀人矣。
mín bù yì duō fǎ bù yì jùn
民不益多，法不益峻。
yǐ cǐ tuī zhī fēi zhèng jiào ling chi mù shǒu bù chēng zhī míng xiào yú
以此推之，非政教陵迟，牧守不称之明效欤？
wǎng nián niú sǐ tōng lǜ tiān xià shí néng sǔn èr
往年牛死，通率天下十能损二；
mài bù bàn shōu qiū zhǒng wèi xià
麦不半收，秋种未下。
ruò èr zéi yóu hún wū jiāng yì fēi chú wǎn sù qiān lǐ bù jí
若二贼游魂于疆埸，飞刍挽粟，千里不及。
jiū cǐ zhī shù qǐ zài qiáng bīng hu
究此之术，岂在强兵乎？
wǔ shì jìng zú yù duō yù duō yù bìng ěr
武士劲卒愈多，愈多愈病耳。
fu tiān xià yóu rén zhī tǐ fù xīn chōng shí sì zhī suī bìng zhōng wú dà huàn
夫天下犹人之体，腹心充实，四支虽病，终无大患；
jīn yǎn yù sī jì yì tiān xià zhī fù xīn yě
今兖、豫、司、冀亦天下之腹心也。
shì yǐ yú chén lóu lóu shí yuàn sì zhōu zhī mù shǒu dú xiū wù běn zhī yè yǐ kān sì zhī zhī zhòng
是以愚臣㥪㥪，实愿四州之牧守，独修务本之业，以堪四支之重。
rán gū lùn nán chí fàn yù nán chéng zhòng yuàn nán jī yí sì nán fēn gù lèi zǎi bù wéi míng zhǔ suǒ chá
然孤论难持，犯欲难成，众怨难积，疑似难分，故累载不为明主所察。
fán yán cǐ zhě lèi jiē shū jiàn
凡言此者，类皆疏贱；
shū jiàn zhī yán shí wèi yì tīng
疏贱之言，实未易听。
ruò shǐ shàn cè bì chū wū qīn guì qīn guì gù bù fàn sì nán yǐ qiú zhōng ài cǐ gǔ jīn zhī suǒ cháng huàn yě
若使善策必出于亲贵，亲贵固不犯四难以求忠爱，此古今之所常患也。
shí yòu dà yì kǎo kè zhī zhì yǐ kǎo nèi wài zhòng guān
时又大议考课之制，以考内外众官。
shù yǐ wéi yòng bù jìn qí rén suī cái qiě wú yì suǒ cún fēi suǒ wu suǒ wu fēi shì yào
恕以为用不尽其人，虽才且无益，所存非所务，所务非世要。
shàng shū yuē
上疏曰：
shū chēng míng shì yǐ gōng sān kǎo chù zhì chéng dì wáng zhī shèng zhì
书称“明试以功，三考黜陟”，诚帝王之盛制。
shǐ yǒu néng zhě dāng qí guān yǒu gōng zhě shòu qí lù pì yóu wū huò zhī jǔ qiān jūn liáng lè zhī xuǎn jì zú yě
使有能者当其官，有功者受其禄，譬犹乌获之举千钧，良、乐之选骥足也。
suī lì liù dài ér kǎo jì zhī fǎ bù zhe guān qī shèng ér kè shì zhī wén bù chuí chén chéng yǐ wéi qí fǎ kě cū yī qí xiáng nán bèi jǔ gù yě
虽历六代而考绩之法不著，关七圣而课试之文不垂，臣诚以为其法可粗依，其详难备举故也。
yǔ yuē shì yǒu luàn rén ér wú luàn fǎ
语曰：“世有乱人而无乱法。
ruò shǐ fǎ kě zhuān rèn zé táng yú kě bù xū jì qì zhī zuǒ yīn zhōu wú guì yī lǚ zhī fǔ yǐ
”若使法可专任，则唐、虞可不须稷、契之佐，殷、周无贵伊、吕之辅矣。
jīn zòu kǎo gōng zhě chén zhōu hàn zhī fǎ wèi zhui jīng fáng zhī běn zhǐ kě wèi míng kǎo kè zhī yào yǐ
今奏考功者，陈周、汉之法为，缀京房之本旨，可谓明考课之要矣。
wū yǐ chóng yī ràng zhī fēng xìng jì jì zhī zhì chén yǐ wéi wèi jìn shàn yě
于以崇揖让之风，兴济济之治，臣以为未尽善也。
qí yù shǐ zhōu jùn kǎo shì bì yóu sì kē jiē yǒu shì xiào rán hòu chá jǔ shì pì gōng fǔ wèi qīn mín zhǎng lì zhuǎn yǐ gōng cì bǔ jùn shǒu zhě huò jiù zēng zhì cì jué cǐ zuì kǎo kè zhī jí wù yě
其欲使州郡考士，必由四科，皆有事效，然后察举，试辟公府，为亲民长吏，转以功次补郡守者，或就增秩赐爵，此最考课之急务也。
chén yǐ wéi biàn dāng xiǎn qí shēn yòng qí yán shǐ jù wèi kè zhōu jùn zhī fǎ fǎ jù shī xíng lì bì xìn zhī shǎng shī bì xíng zhī fá
臣以为便当显其身，用其言，使具为课州郡之法，法具施行，立必信之赏，施必行之罚。
zhì wū gōng qīng jí nèi zhí dà chén yì dāng jù yǐ qí zhí kǎo kè zhī yě
至于公卿及内职大臣，亦当俱以其职考课之也。
gǔ zhī sān gōng zuò ér lùn dào nèi zhí dà chén nà yán bǔ quē wú shàn bù jì wú guò bù jǔ
古之三公，坐而论道，内职大臣，纳言补阙，无善不纪，无过不举。
qiě tiān xià zhì dà wàn jī zhì zhòng chéng fēi yī míng suǒ néng biàn zhào
且天下至大，万机至众，诚非一明所能遍照。
gù jūn wèi yuán shǒu chén zuò gǔ gōng míng qí yī tǐ xiāng xū ér chéng yě
故君为元首，臣作股肱，明其一体相须而成也。
shì yǐ gǔ rén chēng láng miào zhī cái fēi yī mù zhī zhī
是以古人称廊庙之材，非一木之支；
dì wáng zhī yè fēi yī shì zhī lüè
帝王之业，非一士之略。
yóu shì yán zhī yān yǒu dà chén shǒu zhí biàn kè kě yǐ zhì yōng xī zhě zāi
由是言之，焉有大臣守职辨课可以致雍熙者哉！
qiě bù yī zhī jiāo yóu yǒu wu xìn shì ér dǎo shuǐ huǒ gǎn zhī jǐ ér pī gān dǎn xùn shēng míng ér lì jié yì zhě
且布衣之交，犹有务信誓而蹈水火，感知己而披肝胆，徇声名而立节义者；
kuàng wū shù dài lì cháo zhì wèi qīng xiàng suǒ wu zhě fēi tè pǐ fū zhī xìn suǒ gǎn zhě fēi tú zhī jǐ zhī huì suǒ xùn zhě qǐ shēng míng ér yǐ hu
况于束带立朝，致位卿相，所务者非特匹夫之信，所感者非徒知己之惠，所徇者岂声名而已乎！
zhū méng chǒng lù shòu zhòng rèn zhě bù tú yù jǔ míng zhǔ wū táng yú zhī shàng ér yǐ
诸蒙宠禄受重任者，不徒欲举明主于唐、虞之上而已；
shēn yì yù cè jì qì zhī liè
身亦欲厕稷、契之列。
shì yǐ gǔ rén bù huàn wū niàn zhì zhī xīn bù jìn huàn wū zì rèn zhī yì bù zú cǐ chéng rén zhǔ shǐ zhī rán yě
是以古人不患于念治之心不尽，患于自任之意不足，此诚人主使之然也。
táng yú zhī jūn wěi rèn jì qì kuí lóng ér zé chéng gōng jí qí zuì yě jí gǔn ér fàng sì xiōng
唐、虞之君，委任稷、契、夔、龙而责成功，及其罪也，殛鲧而放四凶。
jīn dà chén qīn fèng míng zhào jǐ shì mù xià qí yǒu sù yè zài gōng kè qín tè lì dāng guān bù náo guì shì zhí píng bù ē suǒ sī wēi yán wēi xíng yǐ chù cháo tíng zhě zì míng zhǔ suǒ chá yě
今大臣亲奉明诏，给事目下，其有夙夜在公，恪勤特立，当官不挠贵势，执平不阿所私，危言危行以处朝廷者，自明主所察也。
ruò shī lù yǐ wéi gāo gǒng mò yǐ wéi zhì dāng guān gǒu zài wū miǎn fù lì cháo bù wàng wū róng shēn jié xíng xùn yán yǐ chù cháo tíng zhě yì míng zhǔ suǒ chá yě
若尸禄以为高，拱默以为智，当官苟在于免负，立朝不忘于容身，絜行逊言以处朝廷者，亦明主所察也。
chéng shǐ róng shēn bǎo wèi wú fàng tuì zhī gū ér jìn jié zài gōng bào jiàn yí zhī shì gōng yì bù xiū ér sī yì chéng sú suī zhòng ní wèi móu yóu bù néng jǐn yī cái yòu kuàng wū shì sú zhī rén hu
诚使容身保位，无放退之辜，而尽节在公，抱见疑之势，公义不修而私议成俗，虽仲尼为谋，犹不能尽一才，又况于世俗之人乎！
jīn zhī xué zhě shī shāng hán ér shàng fǎ shù jìng yǐ rú jiā wèi yū kuò bù zhōu shì yòng cǐ zuì fēng sú zhī liú bì chuàng yè zhě zhī suǒ zhì shèn yě
今之学者，师商、韩而上法术，竞以儒家为迂阔，不周世用，此最风俗之流弊，创业者之所致慎也。
hòu kǎo kè jìng bù xíng
后考课竟不行。
lè ān lián zhāo yǐ cái néng bá zhuó pō hǎo yán shì
乐安廉昭以才能拔擢，颇好言事。
shù shàng shū jí jiàn yuē
恕上疏极谏曰：
fú jiàn shàng shū láng lián zhāo zòu zuǒ chéng cáo fán yǐ fá dāng guān bù yī zhào zuò pàn wèn
伏见尚书郎廉昭奏左丞曹璠以罚当关不依诏，坐判问。
yòu yún zhū dāng zuò zhě bié zòu
又云“诸当坐者别奏“。
shàng shū lìng chén jiáo zì zòu bù gǎn cí fá yì bù gǎn yǐ chù zhòng wèi gōng yì zhì kěn cè
尚书令陈矫自奏不敢辞罚，亦不敢以处重为恭，意至恳恻。
chén qiè mǐn rán wèi cháo tíng xī zhī
臣窃悯然为朝廷惜之！
fu shèng rén bù zé shì ér xìng bù yì mín ér zhì rán ér shēng bì yǒu xián zhì zhī zuǒ zhě gài jìn zhī yǐ dào lǜ zhī yǐ lǐ gù yě
夫圣人不择世而兴，不易民而治，然而生必有贤智之佐者，盖进之以道，率之以礼故也。
gǔ zhī dì wáng zhī suǒ yǐ néng fǔ shì zhǎng mín zhě mò bù yuǎn de bǎi xìng zhī huān xīn jìn jǐn qún chén zhī zhì lì
古之帝王之所以能辅世长民者，莫不远得百姓之欢心，近尽群臣之智力。
chéng shǐ jīn zhāo rèn zhí zhī chén jiē tiān xià zhī xuǎn ér bù néng jǐn qí lì bù kě wèi néng shǐ rén
诚使今朝任职之臣皆天下之选，而不能尽其力，不可谓能使人；
ruò fēi tiān xià zhī xuǎn yì bù kě wèi néng guān rén
若非天下之选，亦不可谓能官人。
bì xià yōu láo wàn jī huò qīn dēng huǒ ér zhù shì bù kāng xíng jìn rì chí qǐ fēi gǔ gōng bù chēng zhī míng xiào yú
陛下忧劳万机，或亲灯火，而庶事不康，刑禁日弛，岂非股肱不称之明效欤？
yuán qí suǒ yóu fēi dú chén yǒu bù jìn zhōng yì zhǔ yǒu bù néng shǐ
原其所由，非独臣有不尽忠，亦主有不能使。
bǎi lǐ xī yú wū yú ér zhì wū qín yù ràng gǒu róng zhōng xíng ér zhe jié zhì bó sī zé gǔ rén zhī míng yàn yǐ
百里奚愚于虞而智于秦，豫让苟容中行而著节智伯，斯则古人之明验矣。
jīn chén yán yī zhāo jiē bù zhōng shì wū yī zhāo yě
今臣言一朝皆不忠，是诬一朝也；
rán qí shì lèi kě tuī ér de
然其事类，可推而得。
bì xià gǎn tǎng cáng zhī bù chōng shí ér jūn shì wèi xi zhì nǎi duàn sì shí zhī fù yī báo yù fǔ zhī sī gǔ shuài yóu shèng yì jǔ cháo chēng míng yù wén zhèng shì mì wù dà chén níng yǒu kěn kěn yōu cǐ zhě hu
陛下感帑藏之不充实，而军事未息，至乃断四时之赋衣，薄御府之私谷，帅由圣意，举朝称明，与闻政事密勿大臣，宁有恳恳忧此者乎？
qí dū wèi wáng cái xìng lè rén mèng sī suǒ wéi bù fǎ zhèn dòng jīng dū ér qí zuì zhuàng fā wū xiǎo lì gōng qīng dà chén chū wú yī yán
骑都尉王才、幸乐人孟思所为不法，振动京都，而其罪状发于小吏，公卿大臣初无一言。
zì bì xià jiàn zuò yǐ lái sī lì xiào wèi yù shǐ zhōng chéng níng yǒu jǔ gāng wéi yǐ dū jiān guǐ shǐ cháo tíng sù rán zhě yá
自陛下践阼以来，司隶校尉、御史中丞宁有举纲维以督奸宄，使朝廷肃然者邪？
ruò bì xià yǐ wéi jīn shì wú liáng cái cháo tíng fá xián zuǒ qǐ kě zhuī wàng jì qì zhī xiá zōng zuò dài lái shì zhī jùn yì hu
若陛下以为今世无良才，朝廷乏贤佐，岂可追望稷、契之遐踪，坐待来世之俊乂乎！
jīn zhī suǒ wèi xián zhě jǐn yǒu dà guān ér xiǎng hòu lù yǐ rán ér fèng shàng zhī jié wèi lì xiàng gōng zhī xīn bù yī zhě wěi rèn zhī zé bù zhuān ér sú duō jì huì gù yě
今之所谓贤者，尽有大官而享厚禄矣，然而奉上之节未立，向公之心不一者，委任之责不专，而俗多忌讳故也。
chén yǐ wéi zhōng chén bù bì qīn qīn chén bù bì zhōng
臣以为忠臣不必亲，亲臣不必忠。
hé zhě
为什么呢？
yǐ qí jū wú xián zhī de ér shì de zì jìn yě
以其居无嫌之地而事得自尽也。
jīn yǒu shū zhě huǐ rén bù shí qí suǒ huǐ ér bì yuē sī bào suǒ zēng yù rén bù shí qí suǒ yù ér bì yuē sī ài suǒ qīn zuǒ yòu huò yīn zhī yǐ jìn zēng ài zhī shuō
今有疏者毁人不实其所毁，而必曰私报所憎，誉人不实其所誉，而必曰私爱所亲，左右或因之以进憎爱之说。
fēi dú huǐ yù yǒu zhī zhèng shì sǔn yì yì jiē yǒu xián
非独毁誉有之，政事损益，亦皆有嫌。
bì xià dāng sī suǒ yǐ chǎn guǎng cháo chén zhī xīn dǔ lì yǒu dào zhī jié shǐ zhī zì tóng gǔ rén wàng yǔ zhú bó ěr
陛下当思所以阐广朝臣之心，笃厉有道之节，使之自同古人，望与竹帛耳。
fǎn shǐ rú lián zhāo zhě rǎo luàn qí jiān chén jù dà chén suì jiāng róng shēn bǎo wèi zuò guān dé shī wèi lái shì jiè yě
反使如廉昭者扰乱其间，臣惧大臣遂将容身保位，坐观得失，为来世戒也！
xī zhōu gōng jiè lǔ hóu yuē wú shǐ dà chén yuàn hu bù yǐ bù yán xián yú míng jiē dāng shì yòng yě
昔周公戒鲁侯曰“无使大臣怨乎不以”，不言贤愚，明皆当世用也。
yáo shù shùn zhī gōng chēng qù sì xiōng bù yán dà xiǎo yǒu zuì zé qù yě
尧数舜之功，称去四凶，不言大小，有罪则去也。
jīn zhě cháo chén bù zì yǐ wéi bù néng yǐ bì xià wèi bù rèn yě
今者朝臣不自以为不能，以陛下为不任也；
bù zì yǐ wéi bù zhì yǐ bì xià wèi bù wèn yě
不自以为不智，以陛下为不问也。
bì xià hé bù zūn zhōu gōng zhī suǒ yǐ yòng dà shùn zhī suǒ yǐ qù
陛下何不遵周公之所以用，大舜之所以去？
shǐ shì zhōng shàng shū zuò zé shì wéi wò xíng zé cóng huá niǎn qīn duì zhào wèn suǒ chén bì dá zé qún chén zhī xíng néng fǒu jiē kě de ér zhī
使侍中、尚书坐则侍帷幄，行则从华辇，亲对诏问，所陈必达，则群臣之行，能否皆可得而知；
zhōng néng zhě jìn ān liè zhě tuì shuí gǎn yī wéi ér bù zì jìn
忠能者进，暗劣者退，谁敢依违而不自尽？
yǐ bì xià zhī shèng míng qīn yǔ qún chén lùn yì zhèng shì shǐ qún chén rén de zì jìn rén zì yǐ wéi qīn rén sī suǒ yǐ bào xián yú néng fǒu zài bì xià zhī suǒ yòng
以陛下之圣明，亲与群臣论议政事，使群臣人得自尽，人自以为亲，人思所以报，贤愚能否，在陛下之所用。
yǐ cǐ zhì shì hé shì bù bàn
以此治事，何事不办？
yǐ cǐ jiàn gōng hé gōng bù chéng
以此建功，何功不成？
měi yǒu jūn shì zhào shū cháng yuē shuí dāng yōu cǐ zhě yá
每有军事，诏书常曰：“谁当忧此者邪？
wú dāng zì yōu ěr
吾当自忧耳。
jìn zhào yòu yuē yōu gōng wàng sī zhě bì bù rán dàn xiān gōng hòu sī jí zì bàn yě
”近诏又曰：“忧公忘私者必不然，但先公后私即自办也。
fú dú míng zhào nǎi zhī shèng sī jiū jìn xià qíng rán yì guài bì xià bù zhì qí běn ér yōu qí mò yě
”伏读明诏，乃知圣思究尽下情，然亦怪陛下不治其本而忧其末也。
rén zhī néng fǒu shí yǒu běn xìng suī chén yì yǐ wéi cháo chén bù jìn chèn zhí yě
人之能否，实有本性，虽臣亦以为朝臣不尽称职也。
míng zhǔ zhī yòng rén yě shǐ néng zhě bù gǎn yí qí lì ér bù néng zhě bù dé chù fēi qí rèn
明主之用人也，使能者不敢遗其力，而不能者不得处非其任。
xuǎn jǔ fēi qí rén wèi bì wèi yǒu zuì yě
选举非其人，未必为有罪也；
jǔ cháo gòng róng fēi qí rén nǎi wèi guài ěr
举朝共容非其人，乃为怪耳。
bì xià zhī qí bù jìn lì yě ér dài zhī yōu qí zhí zhī qí bù néng yě ér jiào zhī zhì qí shì qǐ tú zhǔ láo ér chén yì zāi
陛下知其不尽力也，而代之忧其职，知其不能也，而教之治其事，岂徒主劳而臣逸哉？
suī shèng xián bìng shì zhōng bù néng yǐ cǐ wéi zhì yě
虽圣贤并世，终不能以此为治也。
bì xià yòu huàn tái gé jìn lìng zhī bù mì rén shì qǐng shǔ zhī bù jué tīng yī yǐn zuò yíng kè chū rù zhī zhì xuǎn sī tú gèng è lì yǐ shǒu sì mén
陛下又患台阁禁令之不密，人事请属之不绝，听伊尹作迎客出入之制，选司徒更恶吏以守寺门；
wēi jìn yóu zhī shí wèi de wèi jìn zhī běn yě
威禁由之，实未得为禁之本也。
xī hàn ān dì shí shào fǔ dòu jiā pì tíng wèi guō gōng wú zuì zhī xiōng zi yóu jiàn jǔ zòu zhāng hé fēn fēn
昔汉安帝时，少府窦嘉辟廷尉郭躬无罪之兄子，犹见举奏，章劾纷纷。
jìn sī lì xiào wèi kǒng xiàn pì dà jiàng jūn kuáng bèi zhī dì ér yǒu sī hēi ěr wàng fēng xī zhǐ shén wū shòu shǔ
近司隶校尉孔羡辟大将军狂悖之弟，而有司嘿尔，望风希指，甚于受属。
xuǎn jǔ bù yǐ shí rén shì zhī dà zhě yě
选举不以实，人事之大者也。
jiā yǒu qīn qi zhī chǒng gōng fēi shè jì zhòng chén yóu shàng rú cǐ
嘉有亲戚之宠，躬非社稷重臣，犹尚如此；
yǐ jīn kuàng gǔ bì xià zì bù dū bì xíng zhī fá yǐ jué ē dǎng zhī yuán ěr
以今况古，陛下自不督必行之罚以绝阿党之原耳。
yī yǐn zhī zhì yǔ è lì shǒu mén fēi zhì shì zhī jù yě
伊尹之制，与恶吏守门，非治世之具也。
shǐ chén zhī yán shǎo méng chá nà hé huàn wū jiān bù xuē miè ér yǎng ruò zhāo děng hu
使臣之言少蒙察纳，何患于奸不削灭，而养若昭等乎！
fu jiū tī jiān guǐ zhōng shì yě rán ér shì zēng xiǎo rén xíng zhī zhě yǐ qí bù gù dào lǐ ér gǒu qiú róng jìn yě
夫纠擿奸宄，忠事也，然而世憎小人行之者，以其不顾道理而苟求容进也。
ruò bì xià bù fù kǎo qí zhōng shǐ bì yǐ wéi zhòng wǔ shì wèi fèng gōng mì xíng bái rén wèi jìn jié yān yǒu tōng rén dà cái ér gèng bù néng wèi cǐ yá
若陛下不复考其终始，必以违众忤世为奉公，密行白人为尽节，焉有通人大才而更不能为此邪？
chéng gù dào lǐ ér fú wèi ěr
诚顾道理而弗为耳。
shǐ tiān xià jiē bèi dào ér qū lì zé rén zhǔ zhī suǒ zuì bìng zhě bì xià jiāng hé lè yān hú bù jué qí méng hu
使天下皆背道而趋利，则人主之所最病者，陛下将何乐焉，胡不绝其萌乎！
fu xiān yì chéng zhǐ yǐ qiú róng měi lǜ jiē tiān xià qiǎn bó wú xíng yì zhě qí yì wu zài wū shì rén zhǔ zhī xīn ér yǐ fēi yù zhì tiān xià ān bǎi xìng yě
夫先意承旨以求容美，率皆天下浅薄无行义者，其意务在于适人主之心而已，非欲治天下安百姓也。
bì xià hé bù shì biàn yè ér shì zhī bǐ qǐ zhí qí suǒ shǒu yǐ wéi shèng yì zāi
陛下何不试变业而示之，彼岂执其所守以违圣意哉？
fū rén chén dé rén zhǔ zhī xīn ān yè yě
夫人臣得人主之心，安业也；
chù zūn xiǎn zhī guān róng shì yě
处尊显之官，荣事也；
shí qiān zhōng zhī lù hòu shí yě
食千锺之禄，厚实也。
rén chén suī yú wèi yǒu bù lè cǐ ér xǐ gàn wǔ zhě yě pò wū dào zì qiáng ěr
人臣虽愚，未有不乐此而喜干迕者也，迫于道，自强耳。
chéng yǐ wéi bì xià dāng lián ér yòu zhī shǎo wěi rèn yān rú hé fǎn lù zhāo děng qīng cè zhī yì ér hū ruò rén zhě hu
诚以为陛下当怜而佑之，少委任焉，如何反录昭等倾侧之意，而忽若人者乎？
jīn zhě wài yǒu sì xì zhī kòu nèi yǒu pín kuàng zhī mín bì xià dāng dà jì tiān xià zhī sǔn yì zhèng shì zhī dé shī chéng bù kě yǐ dài yě
今者外有伺隙之寇，内有贫旷之民，陛下当大计天下之损益，政事之得失，诚不可以怠也。
shù zài cháo bā nián qí lùn yì kàng zhí jiē cǐ lèi yě
恕在朝八年，其论议亢直，皆此类也。
chū wèi hóng nóng tài shǒu shù suì zhuǎn zhào xiāng yǐ jí qù guān
出为弘农太守，数岁转赵相，以疾去官。
qǐ jiā wèi hé dōng tài shǒu suì yú qiān huái běi dū du hù jūn fù yǐ jí qù
起家为河东太守，岁馀，迁淮北都督护军，复以疾去。
shù suǒ zài wu cún dà tǐ ér yǐ qí shù huì ài yì de bǎi xìng huān xīn bù jí wū jī
恕所在，务存大体而已，其树惠爱，益得百姓欢心，不及于畿。
qǐng zhī bài yù shǐ zhōng chéng
顷之，拜御史中丞。
shù zài cháo tíng yǐ bù dé dàng shì zhī hé gù lǚ zài wài rèn
恕在朝廷，以不得当世之和，故屡在外任。
fù chū wèi yōu zhōu cì shǐ jiā jiàn wēi jiāng jūn shǐ chí jié hù wū wán xiào wèi
复出为幽州刺史，加建威将军，使持节，护乌丸校尉。
shí zhēng běi jiāng jūn chéng xǐ zhūn jì shàng shū yuán kǎn děng jiè shù yuē chéng shēn bó chù xiān dì zhī shì qīng tián guó ràng wū qīng zhōu
时征北将军程喜屯蓟，尚书袁侃等戒恕曰：“程申伯处先帝之世，倾田国让于青州。
zú xià jīn jù zhàng jié shǐ gòng zhūn yī chéng yi shēn yǒu yǐ dài zhī
足下今俱杖节，使共屯一城，宜深有以待之。
ér shù bù yǐ wéi yì
”而恕不以为意。
zhì guān wèi qī yǒu xiān bēi dà rén r bù yóu guān sài jìng jiāng shù shí qí yì zhōu zhōu zhǎn suǒ cóng lái xiǎo zi yī rén wú biǎo yán shàng
至官未期，有鲜卑大人儿，不由关塞，径将数十骑诣州，州斩所从来小子一人，无表言上。
xǐ wū shì hé zòu shù xià tíng wèi dāng sǐ
喜于是劾奏恕，下廷尉，当死。
yǐ fù jī qín shì shuǐ sǐ miǎn wèi shù rén xǐ zhāng wǔ jùn shì suì jiā píng yuán nián
以父畿勤事水死，免为庶人，徙章武郡，是岁嘉平元年。
shù tì tǎng rèn yì ér sī bù fáng huàn zhōng zhì cǐ bài
恕倜傥任意，而思不防患，终致此败。
chū shù cóng zhào jùn hái chén liú yuán wǔ yì cóng qīng hé tài shǒu zhēng jù zì báo tíng wèi
初，恕从赵郡还，陈留阮武亦从清河太守征，俱自薄廷尉。
wèi shù yuē xiāng guān cái xìng kě yǐ yóu gōng dào ér chí zhī bù lì qì néng kě yǐ chù dà guān ér qiú zhī bù shùn cái xué kě yǐ shù gǔ jīn ér zhì zhī bù yī cǐ suǒ wèi yǒu qí cái ér wú qí yòng
谓恕曰：“相观才性可以由公道而持之不厉，器能可以处大官而求之不顺，才学可以述古今而志之不一，此所谓有其才而无其用。
jīn xiàng jiān xiá kě shì qián sī chěng yī jiān yán
今向间暇，可试潜思，成一家言。
zài zhāng wǔ suì zhe tǐ lùn bā jié
”在章武，遂著体论八节。
yòu zhe xìng xìng lùn yī piān gài xìng wū wèi jǐ yě
又著兴性论一篇，盖兴于为己也。
sì nián zú wū xǐ suǒ
四年，卒于徙所。
gān lù èr nián hé dōng lè xiáng nián jiǔ shí yú shàng shū sòng jī zhī yí jì cháo tíng gǎn yān
甘露二年，河东乐详年九十馀，上书讼畿之遗绩，朝廷感焉。
zhào fēng shù zi yù wèi fēng lè tíng hòu yì bǎi hù
诏封恕子预为丰乐亭侯，邑百户。
shù zòu yì lùn bó jiē kě guān duó qí qiè shì dà shì zhe yú piān
恕奏议论駮皆可观，掇其切世大事著于篇。
zhèng hún zì wén gōng hé nán kāi fēng rén yě
郑浑字文公，河南开封人也。
gāo zǔ fù zhòng zhòng fù xìng jiē wèi míng rú
高祖父众，众父兴，皆为名儒。
hún xiōng tài yǔ xún yōu děng móu zhū dǒng zhuó wèi yáng zhōu cì shǐ zú
浑兄泰，与荀攸等谋诛董卓，为扬州刺史，卒。
hún jiāng tài xiǎo zi mào bì nàn huái nán yuán shù bīn lǐ shén hòu
浑将泰小子袤避难淮南，袁术宾礼甚厚。
hún zhī shù bì bài
浑知术必败。
shí huá xīn wèi yù zhāng tài shǒu sù yǔ tài shàn hún nǎi dù jiāng tóu xīn
时华歆为豫章太守，素与泰善，浑乃渡江投歆。
tài zǔ wén qí dǔ xíng zhào wèi yuàn fù qiān xià cài zhǎng shào líng lìng
太祖闻其笃行，召为掾，复迁下蔡长、邵陵令。
tiān xià wèi dìng mín jiē piāo qīng bù niàn chǎn zhí
天下未定，民皆剽轻，不念产殖；
qí shēng zǐ wú yǐ xiāng huó lǜ jiē bù jǔ
其生子无以相活，率皆不举。
hún suǒ zài duó qí yú liè zhī jù kè shǐ gēng sāng yòu jiān kāi dào tián zhòng qù zi zhī fǎ
浑所在夺其渔猎之具，课使耕桑，又兼开稻田，重去子之法。
mín chū wèi zuì hòu shāo fēng gěi wú bù jǔ shàn
民初畏罪，后稍丰给，无不举赡；
suǒ yù nán nǚ duō yǐ zhèng wèi zì
所育男女，多以郑为字。
pì wèi chéng xiàng yuàn shǔ qiān zuǒ féng yì
辟为丞相掾属，迁左冯翊。
shí liáng xìng děng lüè lì mín wǔ qiān yú jiā wèi kòu chāo zhū xiàn bù néng yù jiē kǒng jù jì zhì jùn xià
时梁兴等略吏民五千馀家为寇钞，诸县不能御，皆恐惧，寄治郡下。
yì zhě xī yǐ wéi dāng yí jiù xiǎn hún yuē xìng děng pò sàn cuàn zài shān zǔ
议者悉以为当移就险，浑曰：“兴等破散，窜在山阻。
suī yǒu suí zhě lǜ xié cóng ěr
虽有随者，率胁从耳。
jīn dāng guǎng kāi jiàng lù xuān yù ēn xìn
今当广开降路，宣喻恩信。
ér bǎo xiǎn zì shǒu cǐ shì ruò yě
而保险自守，此示弱也。
nǎi jù liǎn lì mín zhì chéng guō wèi shǒu yù zhī bèi
”乃聚敛吏民，治城郭，为守御之备。
suì fā mín zhú zéi míng shǎng fá yǔ yào shì qí suǒ de huò shí yǐ qī shǎng
遂发民逐贼，明赏罚，与要誓，其所得获，十以七赏。
bǎi xìng dà yuè jiē yuàn bǔ zéi duō de fù nǚ cái wù
百姓大悦，皆愿捕贼，多得妇女、财物。
zéi zhī shī qī zǐ zhě jiē hái qiú xiáng
贼之失妻子者，皆还求降。
hún zé qí de tā fù nǚ rán hòu hái qí qī zǐ wū shì zhuǎn xiāng kòu dào dǎng yǔ lí sàn
浑责其得他妇女，然后还其妻子，于是转相寇盗，党与离散。
yòu qiǎn lì mín yǒu ēn xìn zhě fēn bù shān gǔ gào yù chū zhě xiāng jì
又遣吏民有恩信者，分布山谷告喻，出者相继。
nǎi shǐ zhū xiàn zhǎng lì gè huán běn zhì yǐ ān jí zhī
乃使诸县长吏各还本治以安集之。
xìng děng jù jiāng yú zhòng jù fū chéng
兴等惧，将馀众聚鄜城。
tài zǔ shǐ xià hóu yuān jiù zhù jùn jī zhī hún lǜ lì mín qián dēng zhǎn xìng jí qí zhī dǎng
太祖使夏侯渊就助郡击之，浑率吏民前登，斩兴及其支党。
yòu zéi jìn fù děng xié jiāng xià yáng zhǎng shào líng lìng bìng qí lì mín rù wéi shān hún fù tǎo jī pò fù děng huò èr xiàn zhǎng lì jiāng qí suǒ lüè hái
又贼靳富等，胁将夏阳长、邵陵令并其吏民入硙山，浑复讨击破富等，获二县长吏，将其所略还。
jí zhào qīng lóng zhě shā zuǒ nèi shǐ chéng xiū hún wén qiǎn zhuàng shì jiù xiāo qí shǒu
及赵青龙者，杀左内史程休，浑闻，遣壮士就枭其首。
qián hòu guī fù sì qiān yú jiā yóu shì shān zéi jiē píng mín ān chǎn yè
前后归附四千馀家，由是山贼皆平，民安产业。
zhuǎn wéi shàng dǎng tài shǒu
转为上党太守。
tài zǔ zhēng hàn zhōng yǐ hún wèi jīng zhào yǐn
太祖征汉中，以浑为京兆尹。
hún yǐ bǎi xìng xīn jí wèi zhì yí jū zhī fǎ shǐ jiān fù zhě yǔ dān qīng zhě xiāng wu wēn xìn zhě yǔ gū lǎo wéi bǐ qín jià sè míng jìn lìng yǐ fā jiān zhě
浑以百姓新集，为制移居之法，使兼复者与单轻者相伍，温信者与孤老为比，勤稼穑，明禁令，以发奸者。
yóu shì mín ān wū nóng ér dào zéi zhǐ xī
由是民安于农，而盗贼止息。
jí dà jūn rù hàn zhōng yùn zhuàn jūn liáng wèi zuì
及大军入汉中，运转军粮为最。
yòu qiǎn mín tián hàn zhōng wú táo wáng zhě
又遣民田汉中，无逃亡者。
tài zǔ yì jiā zhī fù rù wèi chéng xiàng yuàn
太祖益嘉之，复入为丞相掾。
wén dì jí wèi wèi shì yù shǐ jiā fù mǎ dū wèi qiān yáng píng pèi jùn èr tài shǒu
文帝即位，为侍御史，加驸马都尉，迁阳平、沛郡二太守。
jùn jiè xià shī huàn shuǐ lào bǎi xìng jī fá
郡界下湿，患水涝，百姓饥乏。
hún wū xiāo xiāng èr xiàn jiè xìng bēi è kāi dào tián
浑于萧、相二县界，兴陂遏，开稻田。
jùn rén jiē yǐ wéi bù biàn hún yuē dì shì wū xià yi gài guàn zhōng yǒu yú dào jīng jiǔ zhī lì cǐ fēng mín zhī běn yě
郡人皆以为不便，浑曰：“地势洿下，宜溉灌，终有鱼稻经久之利，此丰民之本也。
suì gōng lǜ lì mín xīng lì gōng fū yī dōng jiān jiē chéng
”遂躬率吏民，兴立功夫，一冬间皆成。
bǐ nián dà shōu qǐng mǔ suì zēng zū rù bèi cháng
比年大收，顷亩岁增，租入倍常。
mín lài qí lì kè shí sòng zhī hào yuē zhèng bēi
民赖其利，刻石颂之，号曰郑陂。
zhuǎn wéi shān yáng wèi jùn tài shǒu qí zhì fàng cǐ
转为山阳、魏郡太守，其治放此。
yòu yǐ jùn xià bǎi xìng kǔ fá cái mù nǎi kè shù yú wèi lí bìng yì shù wǔ guǒ
又以郡下百姓，苦乏材木，乃课树榆为篱，并益树五果；
yú jiē chéng fān wǔ guǒ fēng shí
榆皆成藩，五果丰实。
rù wèi jùn jiè cūn luò qí zhěng rú yī mín de cái zú yòng ráo
入魏郡界，村落齐整如一，民得财足用饶。
míng dì wén zhī xià zhào chēng shù bù gào tiān xià qiān jiāng zuò dà jiàng
明帝闻之，下诏称述，布告天下，迁将作大匠。
hún qīng sù zài gōng qī zǐ bù miǎn wū jī hán
浑清素在公，妻子不免于饥寒。
jí zú yǐ zi chóng wèi láng zhōng
及卒，以子崇为郎中。
cāng cí zì xiào rén huái nán rén yě
仓慈字孝仁，淮南人也。
shǐ wèi jùn lì
始为郡吏。
jiàn ān zhōng tài zǔ kāi mù tún tián wū huái nán yǐ cí wèi suí jí dū wèi
建安中，太祖开募屯田于淮南，以慈为绥集都尉。
huáng chū mò wèi cháng ān lìng qīng yuē yǒu fāng lì mín wèi ér ài zhī
黄初末，为长安令，清约有方，吏民畏而爱之。
tài hé zhōng qiān dūn huáng tài shǒu
太和中，迁敦煌太守。
jùn zài xī chuí yǐ sāng luàn gé jué kuàng wú tài shǒu èr shí suì
郡在西陲，以丧乱隔绝，旷无太守二十岁。
dà xìng xióng zhāng suì yǐ wéi sú
大姓雄张，遂以为俗。
qián tài shǒu yǐn fèng děng xún gù ér yǐ wú suǒ kuāng gé
前太守尹奉等，循故而已，无所匡革。
cí dào yì cuò quán yòu fǔ xù pín léi shén de qí lǐ
慈到，抑挫权右，抚恤贫羸，甚得其理。
jiù dà zú tián dì yǒu yú ér xiǎo mín wú lì zhuī zhī tǔ
旧大族田地有馀，而小民无立锥之土；
cí jiē suí kǒu gē fù shāo shāo shǐ bì qí běn zhí
慈皆随口割赋，稍稍使毕其本直。
xiān shì shǔ chéng yù sòng zhòng wěi xiàn bù néng jué duō jí zhì xià
先是属城狱讼众猥，县不能决，多集治下；
cí gōng wǎng xǐng yuè liào jiǎn qīng zhòng zì fēi shū sǐ dàn biān zhàng qiǎn zhī yī suì jué xíng céng bù mǎn shí rén
慈躬往省阅，料简轻重，自非殊死，但鞭杖遣之，一岁决刑曾不满十人。
yòu cháng rì xī yù zá hú yù lái gòng xiàn ér zhū háo zú duō nì duàn jué
又常日西域杂胡欲来贡献，而诸豪族多逆断绝；
jì yǔ mào qiān qī zhà wǔ yì duō bù dé fēn míng
既与贸迁，欺诈侮易，多不得分明。
hú cháng yuàn wàng cí jiē láo zhī
胡常怨望，慈皆劳之。
yù yì luò zhě wèi fēng guò suǒ yù cóng jùn hái zhě guān wèi píng qǔ zhé yǐ fǔ jiàn wù yǔ gòng jiāo shì shǐ lì mín hù sòng dào lù yóu shì mín yí xī rán chēng qí dé huì
欲诣洛者，为封过所，欲从郡还者，官为平取，辄以府见物与共交市，使吏民护送道路，由是民夷翕然称其德惠。
shù nián zú guān lì mín bēi gǎn rú sàng qīn qi tú huà qí xíng sī qí yí xiàng
数年卒官，吏民悲感如丧亲戚，图画其形，思其遗像。
jí xī yù zhū hú wén cí sǐ xī gòng huì jù wū wù jǐ xiào wèi jí zhǎng lì zhì xià fā āi huò yǒu yǐ dāo huà miàn yǐ míng xuè chéng yòu wèi lì cí yáo gòng cí zhī
及西域诸胡闻慈死，悉共会聚于戊己校尉及长吏治下发哀，或有以刀画面，以明血诚，又为立祠，遥共祠之。
zì tài zǔ qì yú xián xī
自太祖迄于咸熙，
wèi jùn tài shǒu chén guó wú guàn qīng hé tài shǒu lè ān rèn yù jīng zhào tài shǒu jì běi yán fěi hóng nóng tài shǒu tài yuán líng hú shào jǐ nán xiāng lǔ guó kǒng yì
魏郡太守陈国吴瓘、清河太守乐安任燠、京兆太守济北颜斐、弘农太守太原令狐邵、济南相鲁国孔乂，
huò āi jīn shé yù
或哀矜折狱，
huò tuī chéng huì ài
或推诚惠爱，
huò zhì shēn qīng bái
或治身清白，
huò tī jiān fā fú
或擿奸发伏，
xián wèi liáng èr qiān dàn
咸为良二千石。
píng yuē rèn jùn shǐ xīng yì bīng yǐ guī tài zǔ pì tǔ zhí gǔ cāng yǔ yíng yì yōng jì zhì yǐ
评曰：任峻始兴义兵，以归太祖，辟土殖谷，仓庾盈溢，庸绩致矣。
sū zé wēi yǐ píng luàn jì zhèng shì zhī liáng yòu jiǎo jiǎo gāng zhí fēng liè zú chēng
苏则威以平乱，既政事之良，又矫矫刚直，风烈足称。
dù jī kuān měng kè jì huì yǐ kāng mín
杜畿宽猛克济，惠以康民。
zhèng hún cāng cí xù lǐ yǒu fāng
郑浑、仓慈，恤理有方。
yì jiē wèi dài zhī míng shǒu hu
抑皆魏代之名守乎！
shù lǚ chén shí zhèng jīng lùn zhì tǐ gài yǒu kě guān yān
恕屡陈时政，经论治体，盖有可观焉。