huán jiē zì bó xù cháng shā lín xiāng rén yě
桓阶字伯绪，长沙临湘人也。
shì jùn gōng cáo
仕郡功曹。
tài shǒu sūn jiān jǔ jiē xiào lián chú shàng shū láng
太守孙坚举阶孝廉，除尚书郎。
fù sāng huán xiāng lǐ
父丧还乡里。
huì jiān jī liú biǎo zhàn sǐ jiē mào nán yì biǎo qǐ jiān sàng biǎo yì ér yǔ zhī
会坚击刘表战死，阶冒难诣表乞坚丧，表义而与之。
hòu tài zǔ yǔ yuán shào xiāng jù wū guān dù biǎo jǔ zhōu yǐ yīng shào
后太祖与袁绍相拒于官渡，表举州以应绍。
jiē shuō qí tài shǒu zhāng xiàn yuē fu jǔ shì ér bù běn wū yì wèi yǒu bù bài zhě yě
阶说其太守张羡曰：“夫举事而不本于义，未有不败者也。
gù qí huán lǜ zhū hóu yǐ zūn zhōu jìn wén zhú shū dài yǐ nà wáng
故齐桓率诸侯以尊周，晋文逐叔带以纳王。
jīn yuán shì fǎn cǐ ér liú mù yīng zhī qǔ huò zhī dào yě
今袁氏反此，而刘牧应之，取祸之道也。
míng fǔ bì yù lì gōng míng yì quán fú yuǎn huò bù yí yǔ zhī tóng yě
明府必欲立功明义，全福远祸，不宜与之同也。
xiàn yuē rán zé hé xiàng ér kě
”羡曰：“然则何向而可？
jiē yuē cáo gōng suī ruò zhàng yì ér qǐ jiù cháo tíng zhī wēi fèng wáng mìng ér tǎo yǒu zuì shú gǎn bù fú
”阶曰：“曹公虽弱，仗义而起，救朝廷之危，奉王命而讨有罪，孰敢不服？
jīn ruò jǔ sì jùn bǎo sān jiāng yǐ dài qí lái ér wèi zhī nèi yīng bù yì kě hu
今若举四郡保三江以待其来，而为之内应，不亦可乎！
xiàn yuē shàn
”羡曰：“善。
nǎi jǔ cháng shā jí páng sān jùn yǐ jù biǎo qiǎn shǐ yì tài zǔ
”乃举长沙及旁三郡以拒表，遣使诣太祖。
tài zǔ dà yuè
太祖大悦。
huì shào yǔ tài zǔ lián zhàn jūn wèi de nán
会绍与太祖连战，军未得南。
ér biǎo jí gōng xiàn xiàn bìng sǐ
而表急攻羡，羡病死。
chéng xiàn jiē suì zì nì
城陷，阶遂自匿。
jiǔ zhī liú biǎo pì wéi cóng shì jì jiǔ yù qī yǐ qī mèi cài shì
久之，刘表辟为从事祭酒，欲妻以妻妹蔡氏。
jiē zì chén yǐ jié hūn jù ér bù shòu yīn cí jí gào tuì
阶自陈已结婚，拒而不受，因辞疾告退。
tài zǔ dìng jīng zhōu wén qí wèi zhāng xiàn móu yě yì zhī pì wèi chéng xiàng yuàn zhǔ bù qiān zhào jùn tài shǒu
太祖定荆州，闻其为张羡谋也，异之，辟为丞相掾主簿，迁赵郡太守。
wèi guó chū jiàn wèi hǔ bēn zhōng láng jiàng shì zhōng
魏国初建，为虎贲中郎将侍中。
shí tài zǐ wèi dìng ér lín zī hóu zhí yǒu chǒng
时太子未定，而临菑侯植有宠。
jiē shù chén wén dì dé yōu chǐ cháng yi wèi chǔ fù gōng guī mì jiàn qián hòu kěn zhì
阶数陈文帝德优齿长，宜为储副，公规密谏，前后恳至。
yòu máo jiè xú yì yǐ gāng jiǎn shǎo dǎng ér wèi xī cáo yuàn dīng yí suǒ bù shàn yí lǚ yán qí duǎn lài jiē zuǒ yòu yǐ zì quán bǎo
又毛玠、徐奕以刚蹇少党，而为西曹掾丁仪所不善，仪屡言其短，赖阶左右以自全保。
qí jiāng shùn kuāng jiù duō cǐ lèi yě
其将顺匡救，多此类也。
qiān shàng shū diǎn xuǎn jǔ
迁尚书，典选举。
cáo rén wèi guān yǔ suǒ wéi tài zǔ qiǎn xú huang jiù zhī bù jiě
曹仁为关羽所围，太祖遣徐晃救之，不解。
tài zǔ yù zì nán zhēng yǐ wèn qún xià
太祖欲自南征，以问群下。
qún xià jiē wèi wáng bù jí xíng jīn bài yǐ
群下皆谓：“王不亟行，今败矣。
jiē dú yuē dài wáng yǐ rén děng wéi zú yǐ liào shì shì bù yě
”阶独曰：“大王以仁等为足以料事势不也？
yuē néng
”曰：“能。
dài wáng kǒng èr rén yí lì yá
”“大王恐二人遗力邪？
yuē bù rán zé hé wéi zì wǎng
”曰：“不”“然则何为自往？
yuē wú kǒng lǔ zhòng duō ér huang děng shì bù biàn ěr
”曰：“吾恐虏众多，而晃等势不便耳。
jiē yuē jīn rén děng chù chóng wéi zhī zhōng ér shǒu sǐ wú èr zhě chéng yǐ dài wáng yuǎn wèi zhī shì yě
“阶曰：“今仁等处重围之中而守死无贰者，诚以大王远为之势也。
fu jū wàn sǐ zhī de bì yǒu sǐ zhēng zhī xīn
夫居万死之地，必有死争之心；
nèi huái sǐ zhēng wài yǒu qiáng jiù dài wáng àn liù jūn yǐ shì yú lì hé yōu wū bài ér yù zì wǎng
内怀死争，外有强救，大王案六军以示馀力，何忧于败而欲自往？
tài zǔ shàn qí yán zhù jūn wū mó bēi
”太祖善其言，驻军于摩陂。
zéi suì tuì
贼遂退。
wén dì jiàn zuò qiān shàng shū lìng fēng gāo xiāng tíng hóu jiā shì zhōng
文帝践阼，迁尚书令，封高乡亭侯，加侍中。
jiē jí bìng dì zì lín shěng wèi yuē wú fāng tuō liù chǐ zhī gū jì tiān xià zhī mìng wū qīng
阶疾病，帝自临省，谓曰：“吾方讬六尺之孤，寄天下之命于卿。
miǎn zhī
勉之！
xǐ fēng ān lè xiāng hòu yì liù bǎi hù yòu cì jiē sān zǐ jué guān nèi hóu yòu yǐ sì zi bù fēng bìng zú yòu zhuī zèng guān nèi hóu
”徙封安乐乡侯，邑六百户，又赐阶三子爵关内侯，祐以嗣子不封，病卒，又追赠关内侯。
hòu jiē jí dǔ qiǎn shǐ zhě jí bài tài cháng hōng dì wèi zhī liú tì shì yuē zhēn hóu
后阶疾笃，遣使者即拜太常，薨，帝为之流涕，谥曰贞侯。
zi jiā sì
子嘉嗣。
yǐ jiē dì zuǎn wèi sàn qí shì láng cì jué guān nèi hóu
以阶弟纂为散骑侍郎，赐爵关内侯。
jiā shàng shēng qiān tíng gōng zhǔ
嘉尚升迁亭公主。
huì jiā píng zhōng yǐ lè ān tài shǒu yǔ wú zhàn wū dōng guān jūn bài méi shì yuē zhuàng hóu
会嘉平中，以乐安太守与吴战于东关，军败，没，谥曰壮侯。
zi yì sì
子翊嗣。
chén qún zì zhǎng wén yǐng chuān xǔ chāng yě
陈群字长文，颍川许昌也。
zǔ fù shí fù jì shū fù chén jiē yǒu shèng míng
祖父寔，父纪，叔父谌，皆有盛名。
qún wèi ér shí shí cháng qí yì zhī wèi zōng rén fù lǎo yuē cǐ r bì xìng wú zōng
群为儿时，寔常奇异之，谓宗人父老曰：“此儿必兴吾宗。
lǔ guó kǒng róng gāo cái jù ào nián zài jì qún zhī jiān xiān yǔ jì you hòu yǔ qún jiāo gèng wéi jì bài yóu shì xiǎn míng
”鲁国孔融高才倨傲，年在纪、群之间，先与纪友，后与群交，更为纪拜，由是显名。
liú bèi lín yù zhōu pì qún wéi bié jià
刘备临豫州，辟群为别驾。
shí táo qiān bìng sǐ xú zhōu yíng bèi bèi yù wǎng qún shuō bèi yuē yuán shù shàng qiáng jīn dōng bì yǔ zhī zhēng
时陶谦病死，徐州迎备，备欲往，群说备曰：“袁术尚强，今东，必与之争。
lǚ bù ruò xí jiāng jūn zhī hòu jiāng jūn suī de xú zhōu shì bì wú chéng
吕布若袭将军之后，将军虽得徐州，事必无成。
bèi suì dōng yǔ yuán shù zhàn
“备遂东，与袁术战。
bù guǒ xí xià pī qiǎn bīng zhù shù dà pò bèi jūn bèi hèn bù yòng qún yán
布果袭下邳，遣兵助术，大破备军，备恨不用群言。
jǔ mào cái chú zhè lìng bù xíng suí jì bì nàn xú zhōu
举茂才，除柘令，不行，随纪避难徐州。
shǔ lǚ bù pò tài zǔ pì qún wèi sī kōng xī cáo yuàn shǔ
属吕布破，太祖辟群为司空西曹掾属。
shí yǒu jiàn lè ān wáng mó xià pī zhōu kuǐ zhě tài zǔ pì zhī
时有荐乐安王模、下邳周逵者，太祖辟之。
qún fēng hái jiào yǐ wéi mó kuǐ huì dé zhōng bì bài tài zǔ bù tīng
群封还教，以为模、逵秽德，终必败，太祖不听。
hòu mó kuǐ jiē zuò jiān guǐ zhū tài zǔ yǐ xiè qún
后模、逵皆坐奸宄诛，太祖以谢群。
qún jiàn guǎng líng chén jiáo dān yáng dài qián tài zǔ jiē yòng zhī
群荐广陵陈矫、丹阳戴干，太祖皆用之。
hòu wú rén pàn qián zhōng yì sǐ nàn jiáo suì wèi míng chén shì yǐ qún wèi zhī rén
后吴人叛，干忠义死难，矫遂为名臣，世以群为知人。
chú xiāo zàn cháng píng lìng fù zú qù guān
除萧、赞、长平令，父卒去官。
hòu yǐ sī tú yuàn jǔ gāo dì wèi zhì shū shì yù shǐ zhuǎn cān chéng xiàng jūn shì
后以司徒掾举高第，为治书侍御史，转参丞相军事。
wèi guó jì jiàn qiān wèi yù shǐ zhōng chéng
魏国既建，迁为御史中丞。
shí tài zǔ yì fù ròu xíng lìng yuē ān dé tōng lǐ jūn zǐ dá wū gǔ jīn zhě shǐ píng sī shì hu
时太祖议复肉刑，令曰：“安得通理君子达于古今者，使平斯事乎！
xī chén hóng lú yǐ wéi sǐ xíng yǒu kě jiā wū rén ēn zhě zhèng wèi cǐ yě
昔陈鸿胪以为死刑有可加于仁恩者，正谓此也。
yù shǐ zhōng chéng néng shēn qí fù zhī lùn hu
御史中丞能申其父之论乎？
qún duì yuē chén fù jì yǐ wéi hàn chú ròu xíng ér zēng jiā chī běn xīng rén cè ér sǐ zhě gèng zhòng suǒ wèi míng qīng ér shí zhòng zhě yě
”群对曰：“臣父纪以为汉除肉刑而增加笞，本兴仁恻而死者更众，所谓名轻而实重者也。
míng qīng zé yì fàn shí zhòng zé shāng mín
名轻则易犯，实重则伤民。
shū yuē wéi jìng wǔ xíng yǐ chéng sān dé
书曰：'惟敬五刑，以成三德。
yì zhe yì yuè miè zhǐ zhī fǎ suǒ yǐ fǔ zhèng zhù jiào chéng è xi shā yě
'易著劓、刖、灭趾之法，所以辅政助教，惩恶息杀也。
qiě shā rén cháng sǐ hé wū gǔ zhì
且杀人偿死，合于古制；
zhì wū shāng rén huò cán huǐ qí tǐ ér cái jiǎn máo fà fēi qí lǐ yě
至于伤人，或残毁其体而裁翦毛发，非其理也。
ruò yòng gǔ xíng shǐ yín zhě xià cán shì dào zhě yuè qí zú zé yǒng wú yín fàng chuān yú zhī jiān yǐ
若用古刑，使淫者下蚕室，盗者刖其足，则永无淫放穿窬之奸矣。
fu sān qiān zhī shǔ suī wèi kě xī fù ruò sī shù zhě shí zhī suǒ huàn yi xiān shī yòng
夫三千之属，虽未可悉复，若斯数者，时之所患，宜先施用。
hàn lǜ suǒ shā shū sǐ zhī zuì rén suǒ bù jí yě qí yú dǎi sǐ zhě kě yǐ xíng shā
汉律所杀殊死之罪，仁所不及也，其馀逮死者，可以刑杀。
rú cǐ zé suǒ xíng zhī yǔ suǒ shēng zú yǐ xiāng mào yǐ
如此，则所刑之与所生足以相贸矣。
jīn yǐ chī sǐ zhī fǎ yì bù shā zhī xíng shì zhòng rén zhī tǐ ér qīng rén qū mìng yě
今以笞死之法易不杀之刑，是重人支体而轻人躯命也。
shí zhōng yáo yǔ qún yì tóng wáng lǎng jí yì zhě duō yǐ wéi wèi kě xíng
”时锺繇与群议同，王朗及议者多以为未可行。
tài zǔ shēn shàn yáo qún yán yǐ jūn shì wèi ba gù zhòng yì gù qiě qǐn
太祖深善繇、群言，以军事未罢，顾众议，故且寝。
qún zhuǎn wéi shì zhōng lǐng chéng xiàng dōng xī cáo yuàn
群转为侍中，领丞相东西曹掾。
zài cháo wú dí wú mò yā zhàng míng yì bù yǐ fēi dào jiǎ rén
在朝无适无莫，雅杖名义，不以非道假人。
wén dì zài dōng gōng shēn jìng qì yān dài yǐ jiāo yǒu zhī lǐ cháng tàn yuē zì wú yǒu huí mén rén rì yǐ qīn
文帝在东宫，深敬器焉，待以交友之礼，常叹曰：“自吾有回，门人日以亲。
jí jí wáng wèi fēng qún chāng wǔ tíng hòu xǐ wèi shàng shū
”及即王位，封群昌武亭侯，徙为尚书。
zhì jiǔ pǐn guān rén zhī fǎ qún suǒ jiàn yě
制九品官人之法，群所建也。
jí jiàn zuò qiān shàng shū pú yè jiā shì zhōng xǐ shàng shū lìng jìn jué yǐng xiāng hòu
及践阼，迁尚书仆射，加侍中，徙尚书令，进爵颖乡侯。
dì zhēng sūn quán zhì guǎng líng shǐ qún lǐng zhōng lǐng jūn
帝征孙权，至广陵，使群领中领军。
dì hái jiǎ jié dū du shuǐ jūn
帝还，假节，都督水军。
hái xǔ chāng yǐ qún wèi zhèn jūn dà jiàng jūn lǐng zhōng hù jūn lù shàng shū shì
还许昌，以群为镇军大将军，领中护军，录尚书事。
dì qǐn jí qún yǔ cáo zhēn sī mǎ xuān wáng děng bìng shòu yí zhào fǔ zhèng
帝寝疾，群与曹真、司马宣王等并受遗诏辅政。
míng dì jí wèi jìn fēng yǐng yīn hóu zēng yì wǔ bǎi bìng qián qiān sān bǎi hù yǔ zhēng dōng dà jiàng jūn cáo xiū zhōng jūn dà jiàng jūn cáo zhēn fǔ jūn dà jiàng jūn sī mǎ xuān wáng bìng kāi fǔ
明帝即位，进封颍阴侯，增邑五百，并前千三百户，与征东大将军曹休、中军大将军曹真、抚军大将军司马宣王并开府。
qǐng zhī wèi sī kōng gù lù shàng shū shì
顷之，为司空，故录尚书事。
shì shí dì chū lì zhèng qún shàng shū yuē shī chēng yí xíng wén wáng wàn bāng zuò fú
是时，帝初莅政，群上疏曰：“诗称'仪刑文王，万邦作孚'；
yòu yuē xíng yú guǎ qī zhì yú xiōng dì yǐ yù yú jiā bāng
又曰'刑于寡妻，至于兄弟，以御于家邦'。
dào zì jìn shǐ ér huà qià wū tiān xià
道自近始，而化洽于天下。
zì sāng luàn yǐ lái gān gē wèi jí bǎi xìng bù shí wáng jiào zhī běn jù qí ling chi sì shén
自丧乱已来，干戈未戢，百姓不识王教之本，惧其陵迟巳甚。
bì xià dāng shèng wèi zhī lóng hé èr zǔ zhī yè tiān xià xiǎng wàng zhì zhì wéi yǒu yǐ chóng dé bù huà huì xù lí shù zé zhào mín xìng shèn
陛下当盛魏之隆，荷二祖之业，天下想望至治，唯有以崇德布化，惠恤黎庶，则兆民幸甚。
fu chén xià léi tóng shì fēi xiāng bì guó zhī dà huàn yě
夫臣下雷同，是非相蔽，国之大患也。
ruò bù hé mù zé yǒu chóu dǎng yǒu chóu dǎng zé huǐ yù wú duān huǐ yù wú duān zé zhēn wěi shī shí bù kě bù shēn fáng bèi yǒu yǐ jué qí yuán liú
若不和睦则有雠党，有雠党则毁誉无端，毁誉无端则真伪失实，不可不深防备，有以绝其源流。
tài hé zhōng cáo zhēn biǎo yù shǔ dào fá shǔ cóng xié gǔ rù
”太和中，曹真表欲数道伐蜀，从斜谷入。
qún yǐ wéi tài zǔ xī dào yáng píng gōng zhāng lǔ duō shōu dòu mài yǐ yì jūn liáng lǔ wèi xià ér shí yóu fá
群以为”太祖昔到阳平攻张鲁，多收豆麦以益军粮，鲁未下而食犹乏。
jīn jì wú suǒ yīn qiě xié gǔ zǔ xiǎn nán yǐ jìn tuì zhuǎn yùn bì jiàn chāo jié duō liú bīng shǒu yào zé sǔn zhàn shì bù kě bù shú lǜ yě
今既无所因，且斜谷阻险，难以进退，转运必见钞截，多留兵守要，则损战士，不可不熟虑也“。
dì cóng qún yì
帝从群议。
zhēn fù biǎo cóng zǐ wǔ dào
真复表从子午道。
qún yòu chén qí bù biàn bìng yán jūn shì yòng dù zhī jì
群又陈其不便，并言军事用度之计。
zhào yǐ qún yì xià zhēn zhēn jù zhī suì xíng
诏以群议下真，真据之遂行。
huì lín yǔ jī rì qún yòu yǐ wéi yi zhào zhēn hái dì cóng zhī
会霖雨积日，群又以为宜诏真还，帝从之。
hòu huáng nǚ shū hōng zhuī fēng shì píng yuán yì gōng zhǔ
后皇女淑薨，追封谥平原懿公主。
qún shàng shū yuē cháng duǎn yǒu mìng cún wáng yǒu fèn
群上疏曰：“长短有命，存亡有分。
gù shèng rén zhì lǐ huò yì huò zhì yǐ qiú jué zhōng
故圣人制礼，或抑或致，以求厥中。
fáng mù yǒu bù xiū zhī jiǎn yíng bó yǒu bù guī zhī hún
防墓有不修之俭，嬴、博有不归之魂。
fu dà rén dòng hé tiān de chuí zhī wú qióng yòu dà dé bù yú xián dòng wèi shī biǎo gù yě
夫大人动合天地，垂之无穷，又大德不逾闲，动为师表故也。
bā suì xià shāng lǐ suǒ bù bèi kuàng wèi qī yuè ér yǐ chéng rén lǐ sòng zhī jiā wèi zhì fú jǔ cháo sù yī zhāo xī kū lín zì gǔ yǐ lái wèi yǒu cǐ bǐ
八岁下殇，礼所不备，况未期月，而以成人礼送之，加为制服，举朝素衣，朝夕哭临，自古已来，未有此比。
ér nǎi fù zì wǎng shì líng qīn lín zǔ zǎi
而乃复自往视陵，亲临祖载。
yuàn bì xià yì gē wú yì yǒu sǔn zhī shì dàn xī tīng qún chén sòng zàng qǐ chē jià bù xíng cǐ wàn guó zhī zhì wàng yě
愿陛下抑割无益有损之事，但悉听群臣送葬，乞车驾不行，此万国之至望也。
wén chē jià yù xìng mó bēi shí dào xǔ chāng èr gōng shàng xià jiē xī jù dōng jǔ cháo dà xiǎo mò bù jīng guài
闻车驾欲幸摩陂，实到许昌，二宫上下，皆悉俱东，举朝大小，莫不惊怪。
huò yán yù yǐ bì shuāi huò yán yù wū biàn chù yí diàn shè huò bù zhī hé gù
或言欲以避衰，或言欲于便处移殿舍，或不知何故。
chén yǐ wéi jí xiōng yǒu mìng huò fú yóu rén yí xǐ qiú ān zé yì wú yì
臣以为吉凶有命，祸福由人，移徙求安，则亦无益。
ruò bì dāng yí bì shàn zhì jīn yōng chéng xī gōng jí mèng jīn bié gōng jiē kě quán shí fēn zhǐ
若必当移避，缮治金墉城西宫，及孟津别宫，皆可权时分止。
kě wú jǔ gōng bào lù yě cì fèi sǔn shèng jié cán nóng zhī yào
可无举宫暴露野次，废损盛节蚕农之要。
yòu zéi de wén zhī yǐ wéi dà shuāi jiā suǒ fán fèi bù kě jì liàng
又贼地闻之，以为大衰，加所烦费，不可计量。
qiě jí shì xián rén dāng shèng shuāi chù ān wēi bǐng dào xìn mìng fēi xǐ qí jiā yǐ níng xiāng yì cóng qí fēng huà wú kǒng jù zhī xīn
且吉士贤人，当盛衰，处安危，秉道信命，非徙其家以宁，乡邑从其风化，无恐惧之心。
kuàng nǎi dì wáng wàn guó zhī zhǔ jìng zé tiān xià ān dòng zé tiān xià rǎo
况乃帝王万国之主，静则天下安，动则天下扰；
xíng zhǐ dòng jìng qǐ kě qīng tuō zāi
行止动静，岂可轻脱哉？
dì bù tīng
”帝不听。
qīng lóng zhōng yíng zhì gōng shì bǎi xìng shī nóng shí
青龙中，营治宫室，百姓失农时。
qún shàng shū yuē yǔ chéng táng yú zhī shèng yóu bēi gōng shì ér è yī fú kuàng jīn sāng luàn zhī hòu rén mín zhì shǎo bǐ hàn wén jǐng zhī shí bù guò yī dà jùn
群上疏曰：“禹承唐、虞之盛，犹卑宫室而恶衣服，况今丧乱之后，人民至少，比汉文、景之时，不过一大郡。
jiā biān jìng yǒu shì jiàng shì láo kǔ ruò yǒu shuǐ hàn zhī huàn guó jiā zhī shēn yōu yě
加边境有事，将士劳苦，若有水旱之患，国家之深忧也。
qiě wú shǔ wèi miè shè jì bù ān
且吴、蜀未灭，社稷不安。
yi jí qí wèi dòng jiǎng wǔ quàn nóng yǒu yǐ dài zhī
宜及其未动，讲武劝农，有以待之。
jīn shě cǐ jí ér xiān gōng shì chén jù bǎi xìng suì kùn jiāng hé yǐ yìng dí
今舍此急而先宫室，臣惧百姓遂困，将何以应敌？
xī liú bèi zì chéng dū zhì bái shuǐ duō zuò chuán shè xìng fèi rén yì tài zǔ zhī qí pí mín yě
昔刘备自成都至白水，多作传舍，兴费人役，太祖知其疲民也。
jīn zhōng guó láo lì yì wú shǔ zhī suǒ yuàn
今中国劳力，亦吴、蜀之所愿。
cǐ ān wēi zhī jī yě wéi bì xià lǜ zhī
此安危之机也，惟陛下虑之。
dì dá yuē wáng zhě gōng shì yì yi bìng lì
“帝答曰：“王者宫室，亦宜并立。
miè zéi zhī hòu dàn dāng ba shǒu ěr qǐ kě fù xīng yì yá
灭贼之后，但当罢守耳，岂可复兴役邪？
shì gù jūn zhī zhí xiāo hé zhī dà lüè yě
是故君之职，萧何之大略也。
qún yòu yuē xī hàn zǔ wéi yǔ xiàng yǔ zhēng tiān xià yǔ yǐ miè gōng shì shāo fén shì yǐ xiāo hé jiàn wǔ kù tài cāng jiē shì yào jí rán yóu fēi qí zhuàng lì
”群又曰：“昔汉祖唯与项羽争天下，羽已灭，宫室烧焚，是以萧何建武库、太仓，皆是要急，然犹非其壮丽。
jīn èr lǔ wèi píng chéng bù yí yǔ gǔ tóng yě
今二虏未平，诚不宜与古同也。
fū rén zhī suǒ yù mò bù yǒu cí kuàng nǎi tiān wáng mò zhī gǎn wéi
夫人之所欲，莫不有辞，况乃天王，莫之敢违。
qián yù huài wǔ kù wèi bù kě bù huài yě
前欲坏武库，谓不可不坏也；
hòu yù zhì zhī wèi bù kě bù zhì yě
后欲置之，谓不可不置也。
ruò bì zuò zhī gù fēi chén xià cí yán suǒ qū
若必作之，固非臣下辞言所屈；
ruò shǎo liú shén zhuó rán huí yì yì fēi chén xià zhī suǒ jí yě
若少留神，卓然回意，亦非臣下之所及也。
hàn míng dì yù qǐ dé yáng diàn zhōng lí yì jiàn jí yòng qí yán hòu nǎi fù zuò zhī
汉明帝欲起德阳殿，锺离意谏，即用其言，后乃复作之；
diàn chéng wèi qún chén yuē zhōng lí shàng shū zài bù dé chéng cǐ diàn yě
殿成，谓群臣曰：'锺离尚书在，不得成此殿也。
fu wáng zhě qǐ dàn yī chén gài wèi bǎi xìng yě
'夫王者岂惮一臣，盖为百姓也。
jīn chén céng bù néng shǎo níng shèng tīng bù jí yì yuǎn yǐ
今臣曾不能少凝圣听，不及意远矣。
dì wū shì yǒu suǒ jiǎn shěng
“帝于是有所减省。
chū tài zǔ shí liú yì zuò dì yǔ wèi fěng móu fǎn dāng zhū
初，太祖时，刘廙坐弟与魏讽谋反，当诛。
qún yán zhī tài zǔ tài zǔ yuē yì míng chén yě wú yì yù shè zhī
群言之太祖，太祖曰：“廙，名臣也，吾亦欲赦之。
nǎi fù wèi
”乃复位。
yì shēn dé qún qún yuē fu yì xíng wèi guó fēi wéi sī yě
廙深德群，群曰：“夫议刑为国，非为私也；
qiě zì míng zhǔ zhī yì wú hé zhī yān
且自明主之意，吾何知焉？
qí hóng bó bù fá jiē cǐ lèi yě
”其弘博不伐，皆此类也。
qīng lóng sì nián hōng shì yuē jìng hóu
青龙四年薨，谥曰靖侯。
zi tài sì
子泰嗣。
dì zhuī sī qún gōng dé fēn qún hù yì fēng yī zi liè hóu
帝追思群功德，分群户邑，封一子列侯。
tài zì xuán bó
泰字玄伯。
qīng lóng zhōng chú sàn qí shì láng
青龙中，除散骑侍郎。
zhèng shǐ zhōng xǐ yóu jī jiāng jūn wèi bīng zhōu cì shǐ jiā zhèn wēi jiāng jūn shǐ chí jié hù xiōng nú zhōng láng jiàng huái róu yí mín shén yǒu wēi huì
正始中，徙游击将军，为并州刺史，加振威将军，使持节，护匈奴中郎将，怀柔夷民，甚有威惠。
jīng yì guì rén duō jì bǎo huò yīn tài shì nú bì tài jiē guà zhī wū bì bù fā qí fēng jí zhēng wèi shàng shū xī yǐ huán zhī
京邑贵人多寄宝货，因泰市奴婢，泰皆挂之于壁，不发其封，及征为尚书，悉以还之。
jiā píng chū dài guō huái wèi yōng zhōu cì shǐ jiā fèn wēi jiāng jūn
嘉平初，代郭淮为雍州刺史，加奋威将军。
shǔ dà jiàng jūn jiāng wéi lǜ zhòng yī qū shān zhù èr chéng shǐ yá mén jiāng jù ān li xīn děng shǒu zhī jù qiāng hú zhì rèn děng kòu bī zhū jùn
蜀大将军姜维率众依麹山筑二城，使牙门将句安、李歆等守之，聚羌胡质任等寇偪诸郡。
zhēng xi jiāng jūn guō huái yǔ tài móu suǒ yǐ yù zhī tài yuē qū chéng suī gù qù shǔ xiǎn yuǎn dāng xū yùn liáng
征西将军郭淮与泰谋所以御之，泰曰：“麹城虽固，去蜀险远，当须运粮。
qiāng yí huàn wéi láo yì bì wèi kěn fù
羌夷患维劳役，必未肯附。
jīn wéi ér qǔ zhī kě bù xuè rèn ér bá qí chéng
今围而取之，可不血刃而拔其城；
suī qí yǒu jiù shān dào zǔ xiǎn fēi xíng bīng zhī de yě
虽其有救，山道阻险，非行兵之地也。
huái cóng tài jì shǐ tài lǜ tǎo shǔ hù jūn xú zhì nán ān tài shǒu shān ài děng jìn bīng wéi zhī duàn qí yùn dào jí chéng wài liú shuǐ
”淮从泰计，使泰率讨蜀护军徐质、南安太守邓艾等进兵围之，断其运道及城外流水。
ān děng tiǎo zhàn bù xǔ jiàng shì kùn jiǒng fēn liáng jù xuě yǐ jī rì yuè
安等挑战，不许，将士困窘，分粮聚雪以稽日月。
wéi guǒ lái jiù chū zì niú tóu shān yǔ tài xiāng duì
维果来救，出自牛头山，与泰相对。
tài yuē bīng fǎ guì zài bù zhàn ér qū rén
泰曰：“兵法贵在不战而屈人。
jīn jué niú tóu wéi wú fǎn dào zé wǒ zhī qín yě
今绝牛头，维无反道，则我之禽也。
chì zhū jūn gè jiān lěi wù yǔ zhàn qiǎn shǐ bái huái yù zì nán dù bái shuǐ xún shuǐ ér dōng shǐ huái qù niú tóu jié qí hái lù kě bìng qǔ wéi bù wéi ān děng ér yǐ
”敕诸军各坚垒勿与战，遣使白淮，欲自南渡白水，循水而东，使淮趣牛头，截其还路，可并取维，不惟安等而已。
huái shàn qí cè jìn lǜ zhū jūn jūn táo shuǐ
淮善其策，进率诸军军洮水。
wéi jù dùn zǒu ān děng gū xiàn suì jiē jiàng
维惧，遁走，安等孤县，遂皆降。
huái hōng tài dài wéi zhēng xi jiāng jūn jiǎ jié dū du yōng liáng zhū jūn shì
淮薨，泰代为征西将军，假节都督雍、凉诸军事。
hòu nián yōng zhōu cì shǐ wáng jīng bái tài yún jiāng wéi xià hóu bà yù sān dào xiàng qí shān shí yíng jīn chéng qiú jìn bīng wèi chì shǐ liáng zhōu jūn zhì fú hǎn tǎo shǔ hù jūn xiàng qí shān
后年，雍州刺史王经白泰，云姜维、夏侯霸欲三道向祁山、石营、金城，求进兵为翅，使凉州军至枹罕，讨蜀护军向祁山。
tài liàng zéi shì zhōng bù néng sān dào qiě bīng shì è fēn liáng zhōu wèi yi yuè jìng bào jīng shěn qí dìng wèn zhī suǒ qù xiàng xū dōng xī shì hé nǎi jìn
泰量贼势终不能三道，且兵势恶分，凉州未宜越境，报经：“审其定问，知所趣向，须东西势合乃进。
shí wéi děng jiāng shù wàn rén zhì fú hǎn qù dí dào
“时维等将数万人至枹罕，趣狄道。
tài chì jīng jìn tún dí dào xū jūn dào nǎi guī qǔ zhī
泰敕经进屯狄道，须军到，乃规取之。
tài jìn jūn chén cāng
泰进军陈仓。
huì jīng suǒ tǒng zhū jūn wū gù guān yǔ zéi zhàn bù lì jīng zhé dù táo
会经所统诸军于故关与贼战不利，经辄渡洮。
tài yǐ jīng bù jiān jù dí dào bì yǒu tā biàn
泰以经不坚据狄道，必有他变。
bìng qiǎn wǔ yíng zài qián tài lǜ zhū jūn jì zhī
并遣五营在前，泰率诸军继之。
jīng sì yǔ wéi zhàn dà bài yǐ wàn yú rén hái bǎo dí dào chéng yú jiē bēn sàn
经巳与维战，大败，以万馀人还保狄道城，馀皆奔散。
wéi chéng shèng wéi dí dào
维乘胜围狄道。
tài jūn shàng guī fēn bīng shǒu yào chén yè jìn qián
泰军上邽，分兵守要，晨夜进前。
shān ài hú fèn wáng mì yì dào jí yǔ ài mì děng fēn wèi sān jūn jìn dào lǒng xī
邓艾、胡奋、王秘亦到，即与艾、秘等分为三军，进到陇西。
ài děng yǐ wéi wáng jīng jīng zú pò nǜ wū xi zéi zhòng dà shèng chéng shèng zhī bīng jì bù kě dāng ér jiāng jūn yǐ wū hé zhī zú jì bài jūn zhī hòu jiàng shì shī qì lǒng yòu qīng dàng
艾等以为“王经精卒破衄于西，贼众大盛，乘胜之兵既不可当，而将军以乌合之卒，继败军之后，将士失气，陇右倾荡。
gǔ rén yǒu yán fù shé shì shǒu zhuàng shì jiě qí wàn
古人有言：'蝮蛇螫手，壮士解其腕。
sūn zi yuē bīng yǒu suǒ bù jī de yǒu suǒ bù shǒu
'孙子曰：'兵有所不击，地有所不守。
gài xiǎo yǒu suǒ shī ér dà yǒu suǒ quán gù yě
'盖小有所失而大有所全故也。
jīn lǒng yòu zhī hài guò wū fù shé dí dào zhī de fēi tú bù shǒu zhī wèi
今陇右之害，过于蝮蛇，狄道之地，非徒不守之谓。
jiāng wéi zhī bīng shì suǒ pì zhī fēng
姜维之兵，是所辟之锋。
bù rú gē xiǎn zì bǎo guān xìn dài bì rán hòu jìn jiù cǐ jì zhī de zhě yě
不如割险自保，观衅待弊，然后进救，此计之得者也。
tài yuē jiāng wéi tí qīng bīng shēn rù zhèng yù yǔ wǒ zhēng fēng yuán yě qiú yī zhàn zhī lì
“泰曰：“姜维提轻兵深入，正欲与我争锋原野，求一战之利。
wáng jīng dāng gāo bì shēn lěi cuò qí ruì qì
王经当高壁深垒，挫其锐气。
jīn nǎi yǔ zhàn shǐ zéi dé jì zǒu pò wáng jīng fēng zhī dí dào
今乃与战，使贼得计，走破王经，封之狄道。
ruò wéi yǐ zhàn kè zhī wēi jìn bīng dōng xiàng jù yuè yáng jī gǔ zhī shí fàng bīng shōu xiáng zhāo nà qiāng hú dōng zhēng guān lǒng chuán xí sì jùn cǐ wǒ zhī suǒ è yě
若维以战克之威，进兵东向，据栎阳积谷之实，放兵收降，招纳羌、胡，东争关、陇，传檄四郡，此我之所恶也。
ér wéi yǐ chéng shèng zhī bīng cuò jùn chéng zhī xià ruì qì zhī zú qū lì zhì mìng gōng shǒu shì shū kè zhǔ bù tóng
而维以乘胜之兵，挫峻城之下，锐气之卒，屈力致命，攻守势殊，客主不同。
bīng shū yún xiū lǔ fén wēn sān yuè nǎi chéng jù yīn sān yuè ér hòu yǐ
兵书云'修橹轒榅，三月乃成，拒堙三月而后已'。
chéng fēi qīng jūn yuǎn rù wéi zhī guǐ móu cāng cù suǒ bàn
诚非轻军远入，维之诡谋仓卒所办。
xiàn jūn yuǎn qiáo liáng gǔ bù jì shì wǒ sù jìn pò zéi zhī shí yě suǒ wèi jí léi bù jí yǎn ěr zì rán zhī shì yě
县军远侨，粮谷不继，是我速进破贼之时也，所谓疾雷不及掩耳，自然之势也。
táo shuǐ dài qí biǎo wéi děng zài qí nèi jīn chéng gāo jù shì lín qí xiàng lǐng bù zhàn bì zǒu
洮水带其表，维等在其内，今乘高据势，临其项领，不战必走。
kòu bù kě zòng wéi bù kě jiǔ jūn děng hé yán rú cǐ
寇不可纵，围不可久，君等何言如此？
suì jìn jūn dù gāo chéng lǐng qián xíng yè zhì dí dào dōng nán gāo shān shàng duō jǔ fēng huǒ míng gǔ jiǎo
“遂进军度高城岭，潜行，夜至狄道东南高山上，多举烽火，鸣鼓角。
dí dào chéng zhōng jiàng shì jiàn jiù zhě zhì jiē fèn yǒng
狄道城中将士见救者至，皆愤踊。
wéi shǐ wèi guān jiù bīng dāng xū zhòng jí nǎi fā ér zú wén yǐ zhì wèi yǒu jī biàn sù móu shàng xià zhèn jù
维始谓官救兵当须众集乃发，而卒闻已至，谓有奇变宿谋，上下震惧。
zì jūn zhī fā lǒng xī yě yǐ shān dào shēn xiǎn zéi bì shè fú
自军之发陇西也，以山道深险，贼必设伏。
tài guǐ cóng nán dào wéi guǒ sān rì shī fú
泰诡从南道，维果三日施伏。
dìng jūn qián xíng zú chū qí nán
定军潜行，卒出其南。
wéi nǎi yuán shān tū zhì tài yǔ jiāo zhàn wéi tuì huán
维乃缘山突至，泰与交战，维退还。
liáng zhōu jūn cóng jīn chéng nán zhì wò gàn bǎn
凉州军从金城南至沃干阪。
tài yǔ jīng gòng mì qī dāng gòng xiàng qí hái lù wéi děng wén zhī suì dùn chéng zhōng jiàng shì dé chū
泰与经共密期，当共向其还路，维等闻之，遂遁，城中将士得出。
jīng tàn yuē liáng bù zhì xún xiàng bù yīng jī jǔ chéng tú liè fù sàng yī zhōu yǐ
经叹曰：“粮不至旬，向不应机，举城屠裂，覆丧一州矣。
tài wèi láo jiàng shì qián hòu qiǎn hái gèng chà jūn shǒu bìng zhì chéng lěi hái zhūn shàng guī
”泰慰劳将士，前后遣还，更差军守，并治城垒，还屯上邽。
chū tài wén jīng jiàn wéi yǐ zhōu jūn jiāng shì sù jiē yī xīn jiā de bǎo chéng fēi wéi suǒ néng zú qīng
初，泰闻经见围，以州军将士素皆一心，加得保城，非维所能卒倾。
biǎo shàng jìn jūn chén yè sù dào hái
表上进军晨夜速到还。
zhòng yì yǐ jīng bēn běi chéng bù zú zì gù wéi ruò duàn liáng zhōu zhī dào jiān sì jùn mín yí jù guān lǒng zhī xiǎn gǎn néng méi jīng jūn ér tú lǒng yòu
众议以经奔北，城不足自固，维若断凉州之道，兼四郡民夷，据关、陇之险，敢能没经军而屠陇右。
yi xū dà bīng sì jí nǎi zhì gōng tǎo
宜须大兵四集，乃致攻讨。
dà jiàng jūn sī mǎ wén wáng yuē xī zhū gě liàng cháng yǒu cǐ zhì zú yì bù néng
大将军司马文王曰：“昔诸葛亮常有此志，卒亦不能。
shì dà móu yuǎn fēi wéi suǒ rèn yě
事大谋远，非维所任也。
qiě chéng fēi cāng cù suǒ bá ér liáng shǎo wèi jí zhēng xi sù jiù de shàng cè yǐ
且城非仓卒所拔，而粮少为急，征西速救，得上策矣。
tài měi yǐ yī fāng yǒu shì zhé yǐ xū shēng rǎo dòng tiān xià gù xī jiǎn bái shàng shì yì shū bù guò liù bǎi lǐ
”泰每以一方有事，辄以虚声扰动天下，故希简白上事，驿书不过六百里。
sī mǎ wén wáng yǔ xún yǐ yuē xuán bó shěn yǒng néng duàn hé fāng bó zhī zhòng jiù jiāng xiàn zhī chéng ér bù qiú yì bīng yòu xī jiǎn shàng shì bì néng bàn zéi gù yě
司马文王语荀𫖮曰：“玄伯沈勇能断，荷方伯之重，救将陷之城，而不求益兵，又希简上事，必能办贼故也。
dū du dà jiàng bù dàng ěr yá
都督大将，不当尔邪！
hòu zhēng tài wèi shàng shū yòu pú yè diǎn xuǎn jǔ jiā shì zhōng guāng lù dài fu
后征泰为尚书右仆射，典选举，加侍中光禄大夫。
wú dà jiàng sūn jùn chū huái sì
吴大将孙峻出淮、泗。
yǐ tài wèi zhèn jūn jiāng jūn jiǎ jié dū du huái běi zhū jūn shì zhào xú zhōu jiān jūn yǐ xià shòu tài jié dù
以泰为镇军将军，假节都督淮北诸军事，诏徐州监军已下受泰节度。
jùn tuì jūn hái zhuǎn wéi zuǒ pú yè
峻退，军还，转为左仆射。
zhū gě dàn zuò luàn shòu chūn sī mǎ wén wáng lǜ liù jūn jūn qiū tóu tài zǒng shǔ xíng tái
诸葛诞作乱寿春，司马文王率六军军丘头，泰总署行台。
sī mǎ jǐng wáng wén wáng jiē yǔ tài qīn yǒu jí pèi guó wǔ gāi yì yǔ tài shàn
司马景王、文王皆与泰亲友，及沛国武陔亦与泰善。
wén wáng wèn gāi yuē xuán bó hé rú qí fù sī kōng yě
文王问陔曰：“玄伯何如其父司空也？
gāi yuē tōng yǎ bó chàng néng yǐ tiān xià shēng jiào wéi jǐ rèn zhě bù rú yě
”陔曰：“通雅博畅，能以天下声教为己任者，不如也；
míng tǒng jiǎn zhì lì gōng lì shì guò zhī
明统简至，立功立事，过之。
tài qián hòu yǐ gōng zēng yì èr qiān liù bǎi hù cì zǐ dì yī rén tíng hòu èr rén guān nèi hóu
”泰前后以功增邑二千六百户，赐子弟一人亭侯，二人关内侯。
jǐng yuán yuán nián hōng zhuī zèng sī kōng
景元元年薨，追赠司空。
shì yuē mù hóu
谥曰穆侯。
zi xún sì
子恂嗣。
xún hōng wú sì dì wēn shào fēng
恂薨，无嗣，弟温绍封。
xián xī zhōng kāi jiàn wǔ děng yǐ tài zhe xūn qián cháo gǎi fēng wēn wèi shèn zi
咸熙中开建五等，以泰著勋前朝，改封温为慎子。
chén jiáo zì jì bì guǎng líng dōng yáng rén yě
陈矫字季弼，广陵东阳人也。
bì luàn jiāng dōng jí dōng chéng cí sūn cè yuán shù zhī mìng huán běn jùn
避乱江东及东城，辞孙策、袁术之命，还本郡。
tài shǒu chén dēng qǐng wèi gōng cáo shǐ jiáo yì xǔ wèi yuē xǔ xià lùn yì dài wú bù zú
太守陈登请为功曹，使矫诣许，谓曰：“许下论议，待吾不足；
zú xià xiāng wéi guān chá hái yǐ jiàn huì
足下相为观察，还以见诲。
jiáo hái yuē wén yuǎn jìn zhī lùn pō wèi míng fǔ jiāo ér zì jīn
”矫还曰：“闻远近之论，颇谓明府骄而自矜。
dēng yuē fu guī mén yōng mù yǒu dé yǒu xíng wú jìng chén yuán fāng xiōng dì
”登曰：“夫闺门雍穆，有德有行，吾敬陈元方兄弟；
yuān qīng yù jié yǒu lǐ yǒu fǎ wú jìng huá zǐ yú
渊清玉絜，有礼有法，吾敬华子鱼；
qīng xiū jí wù yǒu shí yǒu yì wú jìng zhào yuán dá
清修疾恶，有识有义，吾敬赵元达；
bó wén qiáng jì qí yì zhuó luò wú jìng kǒng wén jǔ
博闻强记，奇逸卓荦，吾敬孔文举；
xióng zī jié chū yǒu wáng bà zhī lüè wú jìng liú xuán dé
雄姿杰出，有王霸之略，吾敬刘玄德。
suǒ jìng rú cǐ hé jiāo zhī yǒu
所敬如此，何骄之有！
yú zi suǒ suǒ yì yān zú lù zāi
馀子琐琐，亦焉足录哉？
dēng yǎ yì rú cǐ ér shēn jìng you jiáo
”登雅意如此，而深敬友矫。
jùn wèi sūn quán suǒ wéi wū kuāng qí dēng lìng jiáo qiú jiù wū tài zǔ
郡为孙权所围于匡奇，登令矫求救于太祖。
jiáo shuō tài zǔ yuē bǐ jùn suī xiǎo xíng biàn zhī guó yě ruò méng jiù yuán shǐ wèi wài fān zé wú rén cuò móu xú fāng yǒng ān wǔ shēng yuǎn zhèn rén ài pāng liú wèi cóng zhī guó wàng fēng jǐng fù chóng dé yǎng wēi cǐ wáng yè yě
矫说太祖曰：“鄙郡虽小，形便之国也，若蒙救援，使为外藩，则吴人剉谋，徐方永安，武声远震，仁爱滂流，未从之国，望风景附，崇德养威，此王业也。
tài zǔ qí jiǎo yù liú zhī
”太祖奇矫，欲留之。
jiáo cí yuē běn guó dào xuán běn bēn zǒu gào jí zòng wú shēn xū zhī xiào gǎn wàng hóng yǎn zhī yì hu
矫辞曰：“本国倒悬，本奔走告急，纵无申胥之效，敢忘弘演之义乎？
tài zǔ nǎi qiǎn fù jiù
”太祖乃遣赴救。
wú jūn jì tuì dēng duō shè jiān fú lè bīng zhuī bēn dà pò zhī
吴军既退，登多设间伏，勒兵追奔，大破之。
tài zǔ pì jiáo wèi sī kōng yuàn shǔ chú xiāng lìng zhēng nán zhǎng shǐ péng chéng lè líng tài shǒu wèi jùn xī bù dū wèi
太祖辟矫为司空掾属，除相令，征南长史，彭城、乐陵太守，魏郡西部都尉。
qǔ zhōu mín fù bìng yǐ niú dǎo xiàn jié zhèng qì shì
曲周民父病，以牛祷，县结正弃市。
jiáo yuē cǐ xiào zǐ yě
矫曰：“此孝子也。
biǎo shè zhī
“表赦之。
qiān wèi jùn tài shǒu
迁魏郡太守。
shí xì qiú qiān shù zhì yǒu lì nián jiáo yǐ wéi zhōu yǒu sān diǎn zhī zhì hàn yuē sān zhāng zhī fǎ jīn xī qīng zhòng zhī lǐ ér hū jiǔ xì zhī huàn kě wèi miù yǐ
时系囚千数，至有历年，矫以为周有三典之制，汉约三章之法，今惜轻重之理，而忽久系之患，可谓谬矣。
xī zì lǎn zuì zhuàng yī shí lùn jué
悉自览罪状，一时论决。
dà jūn dōng zhēng rù wèi chéng xiàng zhǎng shǐ
大军东征，入为丞相长史。
jūn hái fù wèi wèi jùn zhuǎn xī cáo shǔ
军还，复为魏郡，转西曹属。
cóng zhēng hàn zhōng hái wèi shàng shū
从征汉中，还为尚书。
xíng qián wèi dào qiū tài zǔ bēng luò yáng qún chén jū cháng yǐ wéi tài zǐ jí wèi dāng xū zhào mìng
行前未到邺，太祖崩洛阳，群臣拘常，以为太子即位，当须诏命。
jiáo yuē wáng hōng yú wài tiān xià huáng jù
矫曰：“王薨于外，天下惶惧。
tài zǐ yi gē āi jí wèi yǐ xì yuǎn jìn zhī wàng
太子宜割哀即位，以系远近之望。
qiě yòu ài zǐ zài cè bǐ cǐ shēng biàn zé shè jì wēi yǐ
且又爱子在侧，彼此生变，则社稷危矣。
jí jù guān bèi lǐ yī rì jiē bàn
”即具官备礼，一日皆办。
míng dàn yǐ wáng hòu lìng cè tài zǐ jí wèi dà shè dàng rán
明旦，以王后令，策太子即位，大赦荡然。
wén dì yuē chén jì bì lín dà jié míng lüè guò rén xìn yī shí zhī jùn jié yě
文帝曰：“陈季弼临大节，明略过人，信一时之俊杰也。
dì jì jiàn zuò zhuǎn shǔ lì bù fēng gāo líng tíng hòu qiān shàng shū lìng
“帝既践阼，转署吏部，封高陵亭侯，迁尚书令。
míng dì jí wèi jìn jué dōng xiāng hóu yì liù bǎi hù
明帝即位，进爵东乡侯，邑六百户。
chē jià cháng zú zhì shàng shū mén jiáo guì wèn dì yuē bì xià yù hé zhī
车驾尝卒至尚书门，矫跪问帝曰：“陛下欲何之？
dì yuē yù àn xíng wén shū ěr
”帝曰：“欲案行文书耳。
jiáo yuē cǐ zì chén zhí fèn fēi bì xià suǒ yí lín yě
“矫曰：“此自臣职分，非陛下所宜临也。
ruò chén bù chēng qí zhí zé qǐng jiù chù tuì
若臣不称其职，则请就黜退。
bì xià yi hái
陛下宜还。
dì cán huí chē ér fǎn
”帝惭，回车而反。
qí liàng zhí rú cǐ
其亮直如此。
jiā shì zhōng guāng lù dài fu qiān sī tú
加侍中光禄大夫，迁司徒。
jǐng chū yuán nián hōng shì yuē zhēn hóu
景初元年薨，谥曰贞侯。
zǐ běn sì lì wèi jùn shǒu jiǔ qīng
子本嗣，历位郡守、九卿。
suǒ zài cāo gāng lǐng jǔ dà tǐ néng shǐ qún xià zì jìn
所在操纲领，举大体，能使群下自尽。
yǒu tǒng yù zhī cái bù qīn xiǎo shì bù dú fǎ lǜ ér de tíng wèi zhī chēng yōu wū sī mǎ qí děng jīng liàn wén lǐ
有统御之才，不亲小事，不读法律而得廷尉之称，优于司马岐等，精练文理。
qiān zhèn běi jiāng jūn jiǎ jié dū du hé běi zhū jūn shì
迁镇北将军，假节都督河北诸军事。
hōng zi càn sì
薨，子粲嗣。
běn dì qiān xián xī zhōng wèi chē qí jiāng jūn
本弟骞，咸熙中为车骑将军。
chū jiáo wèi jùn gōng cáo shǐ guò tài shān
初，矫为郡功曹，使过泰山。
tài shān tài shǒu dōng jùn xuē tì yì zhī jié wèi qīn yǒu
泰山太守东郡薛悌异之，结为亲友。
xì wèi jiáo yuē yǐ jùn lì ér jiāo èr qiān dàn lín guó jūn qū cóng péi chén yóu bù yì kě hu
戏谓矫曰：“以郡吏而交二千石，邻国君屈从陪臣游，不亦可乎！
tì hòu wèi wèi jùn jí shàng shū lìng jiē chéng dài jiáo yún
”悌后为魏郡及尚书令，皆承代矫云。
xú xuān zì bǎo jiān guǎng líng hǎi xī rén yě
徐宣字宝坚，广陵海西人也。
bì luàn jiāng dōng yòu cí sūn cè zhī mìng huán běn jùn
避乱江东，又辞孙策之命，还本郡。
yǔ chén jiáo bìng wèi gāng jì èr rén qí míng ér sī hǎo bù xié rán jù jiàn qì wū tài shǒu chén dēng yǔ dēng bìng xīn wū tài zǔ
与陈矫并为纲纪，二人齐名而私好不协，然俱见器于太守陈登，与登并心于太祖。
hǎi xī huái pǔ èr xiàn mín zuò luàn dū wèi wèi mí lìng liáng xí yè bēn xuān jiā mì sòng miǎn zhī
海西、淮浦二县民作乱，都尉卫弥、令梁习夜奔宣家，密送免之。
tài zǔ qiǎn dū jūn hù zhì lái tǎo zéi yǐ bīng shǎo bù jìn
太祖遣督军扈质来讨贼，以兵少不进。
xuān qián jiàn zé zhī shì yǐ xíng shì zhì nǎi jìn pò zéi
宣潜见责之，示以形势，质乃进破贼。
tài zǔ pì wèi sī kōng yuàn shǔ chú dōng mín fā gàn lìng qiān qí jùn tài shǒu rù wèi mén xià dū cóng dào shòu chūn
太祖辟为司空掾属，除东缗、发干令，迁齐郡太守，入为门下督，从到寿春。
huì mǎ chāo zuò luàn dà jūn xī zhēng tài zǔ jiàn guān shǔ yuē jīn dāng yuǎn zhēng ér cǐ fāng wèi dìng yǐ wéi hòu yōu yi de qīng gōng dà dé yǐ zhèn tǒng zhī
会马超作乱，大军西征，太祖见官属曰：“今当远征，而此方未定，以为后忧，宜得清公大德以镇统之。
nǎi yǐ xuān wèi zuǒ hù jūn liú tǒng zhū jūn
”乃以宣为左护军，留统诸军。
hái wèi chéng xiàng dōng cáo yuàn chū wèi wèi jùn tài shǒu
还，为丞相东曹掾，出为魏郡太守。
tài zǔ bēng luò yáng qún chén rù diàn zhōng fā āi
太祖崩洛阳，群臣入殿中发哀。
huò yán kě yì zhū chéng shǒu yòng qiáo pèi rén
或言可易诸城守，用谯、沛人。
xuān lì shēng yuē jīn zhě yuǎn jìn yī tǒng rén huái xiào jié hé bì qiáo pèi ér jū sù wèi zhě xīn
宣厉声曰：“今者远近一统，人怀效节，何必谯、沛，而沮宿卫者心。
wén dì wén yuē suǒ wèi shè jì zhī chén yě
”文帝闻曰：“所谓社稷之臣也。
dì jì jiàn zuò wèi yù shǐ zhōng chéng cì jué guān nèi hóu xǐ chéng mén xiào wèi xún yuè qiān sī lì xiào wèi zhuǎn sàn qí cháng shì
”帝既践阼，为御史中丞，赐爵关内侯，徙城门校尉，旬月迁司隶校尉，转散骑常侍。
cóng zhì guǎng líng liù jūn chéng zhōu fēng làng bào qǐ dì chuán huí dǎo xuān bìng zài hòu líng bō ér qián qún liáo mò xiān zhì zhě
从至广陵，六军乘舟，风浪暴起，帝船回倒，宣病在后，陵波而前，群寮莫先至者。
dì zhuàng zhī qiān shàng shū
帝壮之，迁尚书。
míng dì jí wèi fēng jīn yáng tíng hòu yì èr bǎi hù
明帝即位，封津阳亭侯，邑二百户。
zhōng lǐng jūn huán fàn jiàn xuān yuē chén wén dì wáng yòng rén dù shì shòu cái
中领军桓范荐宣曰：“臣闻帝王用人，度世授才。
zhēng duó zhī shí yǐ cè lüè wèi xiān fēn dìng zhī hòu yǐ zhōng yì wéi shǒu
争夺之时，以策略为先，分定之后，以忠义为首。
gù jìn wén xíng jiù fàn zhī jì ér shǎng yōng jì zhī yán gāo zǔ yòng chén píng zhī zhì ér tuō hòu wū zhōu bó yě
故晋文行舅犯之计而赏雍季之言，高祖用陈平之智而讬后于周勃也。
qiè jiàn shàng shū xú xuān tǐ zhōng hòu zhī xíng bǐng zhí liàng zhī xìng
窃见尚书徐宣，体忠厚之行，秉直亮之性；
qīng yǎ tè lì bù jū shì sú
清雅特立，不拘世俗；
què rán nán dòng yǒu shè jì zhī jié
确然难动，有社稷之节；
lì wèi zhōu jùn suǒ zài chèn zhí
历位州郡，所在称职。
jīn pú yè quē xuān xíng zhǎng hòu shì
今仆射缺，宣行掌后事；
fù xīn rèn zhòng mò yi xuān zhě
腹心任重，莫宜宣者。
dì suì yǐ xuān wèi zuǒ pú yè hòu jiā shì zhōng guāng lù dài fu
“帝遂以宣为左仆射，后加侍中光禄大夫。
chē jià xìng xǔ chāng zǒng tǒng liú shì
车驾幸许昌，总统留事。
dì hái zhǔ zhě zòu chéng wén shū
帝还，主者奏呈文书。
zhào yuē wú shěng yǔ pú yè hé yì
诏曰：“吾省与仆射何异？
jìng bù shì
”竟不视。
shàng fāng lìng zuò wěi jiàn kǎo jìng xuān shàng shū chén wēi xíng dà guò yòu jiàn zuò gōng diàn qióng jìn mín lì dì jiē shǒu zhào jiā nà
尚方令坐猥见考竟，宣上疏陈威刑大过，又谏作宫殿穷尽民力，帝皆手诏嘉纳。
xuān yuē qī shí yǒu xuán chē zhī lǐ jīn yǐ liù shí bā kě yǐ qù yǐ
宣曰：“七十有县车之礼，今已六十八，可以去矣。
nǎi gù cí jí xùn wèi dì zhōng bù xǔ
”乃固辞疾逊位，帝终不许。
qīng lóng sì nián hōng yí lìng bù yī shū jīn liǎn yǐ shí fú
青龙四年薨，遗令布衣疏巾，敛以时服。
zhào yuē xuān tǐ lǚ zhì shí zhí nèi fāng wài lì zài sān cháo gōng liàng zhèng sè yǒu xíng gū jì mìng zhī jié kě wèi zhù shí chén yě
诏曰：“宣体履至实，直内方外，历在三朝，公亮正色，有讬孤寄命之节，可谓柱石臣也。
cháng yù yǐ yǐ tái fǔ wèi jí dēng zhī xī hu dà mìng bù yǒng
常欲倚以台辅，未及登之，惜乎大命不永！
qí zhuī zèng chē qí jiāng jūn zàng rú gōng lǐ
其追赠车骑将军，葬如公礼。
shì yuē zhēn hóu
”谥曰贞侯。
zi qīn sì
子钦嗣。
wèi zhēn zì gōng zhèn chén liú xiāng yì rén yě
卫臻字公振，陈留襄邑人也。
fù cí yǒu dà jié bù yīng sān gōng zhī pì
父兹，有大节，不应三公之辟。
tài zǔ zhī chū zhì chén liú cí yuē píng tiān xià zhě bì cǐ rén yě
太祖之初至陈留，兹曰：“平天下者，必此人也。
tài zǔ yì yì zhī shù yì cí yì dà shì
”太祖亦异之，数诣兹议大事。
cóng tǎo dǒng zhuó zhàn yú xíng yáng ér zú
从讨董卓，战于荥阳而卒。
tài zǔ měi shè jùn jìng zhé qiǎn shǐ cí yān
太祖每涉郡境，辄遣使祠焉。
xià hóu dūn wèi chén liú tài shǒu jǔ zhēn jì lì mìng fù chū yàn zhēn yǐ wéi mò shì zhī sú fēi lǐ zhī zhèng
夏侯惇为陈留太守，举臻计吏，命妇出宴，臻以为“末世之俗，非礼之正“。
dūn nù zhí zhēn jì ér shè zhī
惇怒，执臻，既而赦之。
hòu wèi hàn huáng mén shì láng
后为汉黄门侍郎。
dōng jùn zhū yuè móu fǎn yǐn zhēn
东郡朱越谋反，引臻。
tài zǔ lìng yuē gū yǔ qīng jūn tóng gòng jǔ shì jiā qīn lìng wèn
太祖令曰：“孤与卿君同共举事，加钦令问。
shǐ wén yuè yán gù zì bù xìn
始闻越言，固自不信。
jí de xún lìng jūn shū jù liàng zhōng chéng
及得荀令君书，具亮忠诚。
huì fèng zhào mìng pìn guì rén yú wèi yīn biǎo liú zhēn cān chéng xiàng jūn shì
”会奉诏命，聘贵人于魏，因表留臻参丞相军事。
zhuī lù zhēn fù jiù xūn cì jué guān nèi hóu zhuǎn wéi hù cáo yuàn
追录臻父旧勋，赐爵关内侯，转为户曹掾。
wén dì jí wáng wèi wèi sàn qí cháng shì
文帝即王位，为散骑常侍。
jí jiàn zuò fēng ān guó tíng hòu
及践阼，封安国亭侯。
shí qún chén bìng sòng wèi dé duō yì sǔn qián cháo
时群臣并颂魏德，多抑损前朝。
zhēn dú míng chán shòu zhī yì chēng yáng hàn měi
臻独明禅授之义，称扬汉美。
dì shù mù zhēn yuē tiān xià zhī zhēn dāng yǔ shān yáng gòng zhī
帝数目臻曰：“天下之珍，当与山阳共之。
qiān shàng shū zhuǎn shì zhōng lì bù shàng shū
”迁尚书，转侍中吏部尚书。
dì xìng guǎng líng xíng zhōng lǐng jūn cóng
帝幸广陵，行中领军，从。
zhēng jūn dà jiàng jūn cáo xiū biǎo de jiàng zéi cí sūn quán yǐ zài rú xū kǒu
征军大将军曹休表得降贼辞，“孙权已在濡须口”。
zhēn yuē quán shì cháng jiāng wèi gǎn kàng héng cǐ bì wèi bù wěi cí ěr
臻曰：“权恃长江，未敢抗衡，此必畏怖伪辞耳。
kǎo hé jiàng zhě guǒ shǒu jiāng zhà suǒ zuò yě
“考核降者，果守将诈所作也。
míng dì jí wèi jìn fēng kāng xiāng hòu hòu zhuǎn wéi yòu pú yè diǎn xuǎn jǔ rú qián jiā shì zhōng
明帝即位，进封康乡侯，后转为右仆射，典选举，如前加侍中。
zhōng hù jūn jiǎng jì yí zhēn shū yuē hàn zǔ yù wáng lǔ wéi shàng jiāng zhōu wǔ bá yú fǔ wèi tài shī
中护军蒋济遗臻书曰：“汉祖遇亡虏为上将，周武拔渔父为太师；
bù yī sī yǎng kě dēng wáng gōng hé bì shǒu wén shì ér hòu yòng
布衣厮养，可登王公，何必守文，试而后用？
zhēn dá yuē gǔ rén yí zhì huì ér rèn dù liàng xū kǎo jì ér jiā chù zhì
”臻答曰：“古人遗智慧而任度量，须考绩而加黜陟；
jīn zi tóng mù yě wū chéng kāng yù duàn shé wén jǐng hǎo bù jīng zhī jǔ kāi bá qí zhī jīn jiāng shǐ tiān xià chí chěng ér qǐ yǐ
今子同牧野于成、康，喻断蛇文、景，好不经之举，开拔奇之津，将使天下驰骋而起矣。
zhū gě liàng kòu tiān shuǐ zhēn zòu yi qiǎn qí bīng rù sàn guān jué qí liáng dào
”诸葛亮寇天水，臻奏：“宜遣奇兵入散关，绝其粮道。
nǎi yǐ zhēn wèi zhēng shǔ jiāng jūn jiǎ jié dū zhū jūn shì dào cháng ān liàng tuì
”乃以臻为征蜀将军，假节督诸军事，到长安，亮退。
hái fù zhí jiā guāng lù dài fu
还，复职，加光禄大夫。
shì shí dì fāng lóng yì wū diàn shè zhēn shù qiē jiàn
是时，帝方隆意于殿舍，臻数切谏。
jí diàn zhōng jiān shàn shōu lán tái lìng shǐ zhēn zòu àn zhī
及殿中监擅收兰台令史，臻奏案之。
zhào yuē diàn shè bù chéng wú suǒ liú xīn qīng tuī zhī hé
诏曰：“殿舍不成，吾所留心，卿推之何？
zhēn shàng shū yuē gǔ zhì qīn guān zhī fǎ fēi è qí qín shì yě chéng yǐ suǒ yì zhě xiǎo suǒ duò zhě dà yě
”臻上疏曰：“古制侵官之法，非恶其勤事也，诚以所益者小，所堕者大也。
chén měi chá xiào shì lèi jiē rú cǐ jù qún sī jiāng suì yuè zhí yǐ zhì ling chi yǐ
臣每察校事，类皆如此，惧群司将遂越职，以至陵迟矣。
liàng yòu chū xié gǔ
”亮又出斜谷；
zhēng nán shàng zhū rán děng jūn yǐ guò jīng chéng
征南上：“朱然等军已过荆城。
zhēn yuē rán wú zhī xiāo jiàng bì xià cóng quán qiě wèi shì yǐ zhui zhēng nán ěr
”臻曰：“然，吴之骁将，必下从权，且为势以缀征南耳。
quán guǒ zhào rán rù jū cháo jìn gōng hé féi
”权果召然入居巢，进攻合肥。
dì yù zì dōng zhēng zhēn yuē quán wài shì yīng liàng nèi shí guān wàng
帝欲自东征，臻曰：“权外示应亮，内实观望。
qiě hé féi chéng gù bù zú wéi lǜ
且合肥城固，不足为虑。
chē jià kě wú qīn zhēng yǐ shěng liù jūn zhī fèi
车驾可无亲征，以省六军之费。
dì dào xún yáng ér quán jìng tuì
”帝到寻阳而权竟退。
yōu zhōu cì shǐ guàn qiū jiǎn shàng shū yuē bì xià jí wèi yǐ lái wèi yǒu kě shū
幽州刺史毌丘俭上疏曰：“陛下即位已来，未有可书。
wú shǔ shì xiǎn wèi kě zú píng liáo kě yǐ cǐ fāng wú yòng zhī shì kè dìng liáo dōng
吴、蜀恃险，未可卒平，聊可以此方无用之士克定辽东。
zhēn yuē jiǎn suǒ chén jiē zhàn guó xì shù fēi wáng zhě zhī shì yě
”臻曰：“俭所陈皆战国细术，非王者之事也。
wú pín suì chēng bīng kòu luàn biān jìng ér yóu àn jiǎ yǎng shì wèi guǒ xún zhì tǎo zhě chéng yǐ bǎi xìng pí láo gù yě
吴频岁称兵，寇乱边境，而犹案甲养士，未果寻致讨者，诚以百姓疲劳故也。
qiě yuān shēng zhǎng hǎi biǎo xiāng chéng sān shì wài fǔ róng yí nèi xiū zhàn shè ér jiǎn yù yǐ piān jūn cháng qū cháo zhì xī juǎn zhī qí wàng yǐ
且渊生长海表，相承三世，外抚戎夷，内修战射，而俭欲以偏军长驱，朝至夕卷，知其妄矣。
jiǎn xíng jūn suì bù lì
”俭行军遂不利。
zhēn qiān wèi sī kōng xǐ sī tú
臻迁为司空，徙司徒。
zhèng shǐ zhōng jìn jué cháng yuán hóu yì qiān hù fēng yī zi liè hóu
正始中，进爵长垣侯，邑千户，封一子列侯。
chū tài zǔ jiǔ bù lì tài zǐ ér fāng qí guì lín zī hóu
初，太祖久不立太子，而方奇贵临菑侯。
dīng yí děng wéi zhī yǔ yì quàn zhēn zì jié zhēn yǐ dà yì jù zhī
丁仪等为之羽翼，劝臻自结，臻以大义拒之。
jí wén dì jí wèi dōng hǎi wáng lín yǒu chǒng dì wèn zhēn píng yuán hóu hé rú
及文帝即位，东海王霖有宠，帝问臻：“平原侯何如？
zhēn chēng míng dé měi ér zhōng bù yán
”臻称明德美而终不言。
cáo shuǎng fǔ zhèng shǐ xià hóu xuán xuān zhǐ yù yǐn zhēn rù shǒu shàng shū lìng jí wèi dì qiú hūn jiē bù xǔ
曹爽辅政，使夏侯玄宣指，欲引臻入守尚书令，及为弟求婚，皆不许。
gù qǐ xùn wèi
固乞逊位。
zhào yuē xī gàn mù yǎn xī yì yā qiáng qín
诏曰：“昔干木偃息，义压强秦；
liú hòu yí shén bù wàng chu shì
留侯颐神，不忘楚事。
dǎng yán jiā móu wàng bù lìn yān
谠言嘉谋，望不吝焉。
cì zhái yī qū wèi tè jìn zhì rú sān sī
”赐宅一区，位特进，秩如三司。
hōng zhuī zèng tài wèi shì yuē jìng hóu
薨，追赠太尉，谥曰敬侯。
zi liè sì xián xī zhōng wèi guāng lù xūn
子烈嗣，咸熙中为光禄勋。
lú yù zì zi jiā zhuō jùn zhuō rén yě
卢毓字子家，涿郡涿人也。
fù zhí yǒu míng wū shì
父植，有名于世。
yù shí suì ér gū yù běn zhōu luàn èr xiōng sǐ nàn
毓十岁而孤，遇本州乱，二兄死难。
dāng yuán shào gōng sūn zàn jiāo bīng yōu jì jī huāng yǎng guǎ sǎo gū xiōng zi yǐ xué xíng jiàn chēng
当袁绍、公孙瓒交兵，幽冀饥荒，养寡嫂孤兄子，以学行见称。
wén dì wèi wǔ guān jiāng zhào yù shǔ mén xià zéi cáo
文帝为五官将，召毓署门下贼曹。
cuī yǎn jǔ wèi jì zhōu zhǔ bù
崔琰举为冀州主簿。
shí tiān xià cǎo chuàng duō bū táo gù zhòng shì wáng fǎ zuì jí qī zǐ
时天下草创，多逋逃，故重士亡法，罪及妻子。
wáng shì qī bái děng shǐ shì fū jiā shù rì wèi yǔ fu xiāng jiàn dà lǐ zòu qì fú
亡士妻白等，始适夫家数日，未与夫相见，大理奏弃巿。
yù bó zhī yuē fu nǚ zǐ zhī qíng yǐ jiē jiàn ér ēn shēng chéng fù ér yì zhòng
毓驳之曰：“夫女子之情，以接见而恩生，成妇而义重。
gù shī yún wèi jiàn jūn zǐ wǒ xīn shāng bēi
故诗云'未见君子，我心伤悲；
yì jì jiàn zhǐ wǒ xīn zé yí
亦既见止，我心则夷'。
yòu lǐ wèi miào jiàn zhī fù ér sǐ guī zàng nǚ shì zhī dǎng yǐ wèi chéng fù yě
又礼'未庙见之妇而死，归葬女氏之党，以未成妇也'。
jīn bái děng shēng yǒu wèi jiàn zhī bēi sǐ yǒu fēi fù zhī tòng ér lì yì yù sì zhī dà bì zé ruò tóng láo hé jǐn zhī hòu zuì hé suǒ jiā
今白等生有未见之悲，死有非妇之痛，而吏议欲肆之大辟，则若同牢合卺之后，罪何所加？
qiě jì yuē fù cóng qīng yán fù rén zhī zuì yǐ qīng zhě wéi bǐ yě
且记曰'附从轻'，言附人之罪，以轻者为比也。
yòu shū yún yǔ qí shā bù gū níng shī bù jīng kǒng guò zhòng yě
又书云'与其杀不辜，宁失不经'，恐过重也。
gǒu yǐ bái děng jiē shòu lǐ pìn yǐ rù mén tíng xíng zhī wèi kě shā zhī wéi zhòng
苟以白等皆受礼聘，已入门庭，刑之为可，杀之为重。
tài zǔ yuē yù zhí zhī shì yě
”太祖曰：“毓执之是也。
yòu yǐn jīng diǎn yǒu yì shǐ gū tàn xī
又引经典有意，使孤叹息。
yóu shì wèi chéng xiàng fǎ cáo yì lìng shǐ zhuǎn xī cáo yì lìng shǐ
”由是为丞相法曹议令史，转西曹议令史。
wèi guó jì jiàn wèi lì bù láng
魏国既建，为吏部郎。
wén dì jiàn zuò xǐ huáng mén shì láng chū wèi jì yīn xiāng liáng qiáo èr jùn tài shǒu
文帝践阼，徙黄门侍郎，出为济阴相，梁、谯二郡太守。
dì yǐ qiáo jiù xiāng gù dà xǐ mín chōng zhī yǐ wéi tún tián
帝以谯旧乡，故大徙民充之，以为屯田。
ér qiáo tǔ dì qiāo jí bǎi xìng qióng kùn yù mǐn zhī shàng biǎo xǐ mín wū liáng guó jiù wò yǎn shī dì yì
而谯土地墝瘠，百姓穷困，毓愍之，上表徙民于梁国就沃衍，失帝意。
suī tīng yù suǒ biǎo xīn yóu hèn zhī suì zuǒ qiān yù shǐ jiāng xǐ mín wèi suī yáng diǎn nóng xiào wèi
虽听毓所表，心犹恨之，遂左迁毓，使将徙民为睢阳典农校尉。
yù xīn zài lì mín gōng zì lín shì zé jū měi tián bǎi xìng lài zhī
毓心在利民，躬自临视，择居美田，百姓赖之。
qiān ān píng guǎng píng tài shǒu suǒ zài yǒu huì huà
迁安平、广平太守，所在有惠化。
qīng lóng èr nián rù wèi shì zhōng
青龙二年，入为侍中。
xiān shì sàn qí cháng shì liú shào shòu zhào dìng lǜ wèi jiù
先是，散骑常侍刘劭受诏定律，未就。
yù shàng lùn gǔ jīn kē lǜ zhī yì yǐ wéi fǎ yi yī zhèng bù yí yǒu liǎng duān shǐ jiān lì de róng qíng
毓上论古今科律之意，以为法宜一正，不宜有两端，使奸吏得容情。
jí shì zhōng gāo táng lóng shù yǐ gōng shì shì qiē jiàn dì bú yuè yù jìn yuē chén wén jūn míng zé chén zhí gǔ zhī shèng wáng kǒng bù wén qí guò gù yǒu gǎn jiàn zhī gǔ
及侍中高堂隆数以宫室事切谏，帝不悦，毓进曰：“臣闻君明则臣直，古之圣王恐不闻其过，故有敢谏之鼓。
jìn chén jìn guī cǐ nǎi chén děng suǒ yǐ bù jí lóng
近臣尽规，此乃臣等所以不及隆。
lóng zhū shēng míng wéi kuáng zhí bì xià yi róng zhī
隆诸生，名为狂直，陛下宜容之。
zài zhí sān nián duō suǒ bó zhēng
”在职三年，多所驳争。
zhào yuē guān rén zhì cái shèng dì suǒ nán bì xū liáng zuǒ jìn kě tì fǒu
诏曰：“官人秩才，圣帝所难，必须良佐，进可替否。
shì zhōng yù bǐng xìng zhēn gù xīn píng tǐ zhèng kě wèi míng shì yǒu gōng bù xiè yú wèi zhě yě
侍中毓禀性贞固，心平体正，可谓明试有功，不懈于位者也。
qí yǐ yù wèi lì bù shàng shū
其以毓为吏部尚书。
shǐ yù zì xuǎn dài yuē de rú qīng zhě nǎi kě
“使毓自选代，曰：“得如卿者乃可。
yù jǔ cháng shì zhèng chōng dì yuē wén hé wú zì zhī zhī gèng jǔ wú suǒ wèi wén zhě
”毓举常侍郑冲，帝曰：“文和，吾自知之，更举吾所未闻者。
nǎi jǔ yuán wǔ sūn yōng dì wū shì yòng yōng
”乃举阮武、孙邕，帝于是用邕。
qián cǐ zhū gě dàn shān yáng děng chí míng yù yǒu sì cōng bā dá zhī qiào dì jí zhī
前此诸葛诞、邓飏等驰名誉，有四聪八达之诮，帝疾之。
shí jǔ zhōng shū láng zhào yuē de qí rén yǔ fǒu zài lú shēng ěr
时举中书郎，诏曰：“得其人与否，在卢生耳。
xuǎn jǔ mò qǔ yǒu míng míng rú huà de zuò bǐng bù kě dàn yě
选举莫取有名，名如画地作饼，不可啖也。
yù duì yuē míng bù zú yǐ zhì yì rén ér kě yǐ de cháng shì
”毓对曰：“名不足以致异人，而可以得常士。
cháng shì wèi jiào mù shàn rán hòu yǒu míng fēi suǒ dāng jí yě
常士畏教慕善，然后有名，非所当疾也。
yú chén jì bù zú yǐ shi yì rén yòu zhǔ zhě zhèng yǐ xún míng àn cháng wèi zhí dàn dāng yǒu yǐ yàn qí hòu
愚臣既不足以识异人，又主者正以循名案常为职，但当有以验其后。
gù gǔ zhě fū zòu yǐ yán míng shì yǐ gōng
故古者敷奏以言，明试以功。
jīn kǎo jì zhī fǎ fèi ér yǐ huǐ yù xiāng jìn tuì gù zhēn wěi hún zá xū shí xiāng méng
今考绩之法废，而以毁誉相进退，故真伪浑杂，虚实相蒙。
dì nà qí yán jí zhào zuò kǎo kè fǎ
”帝纳其言，即诏作考课法。
huì sī tú quē yù jǔ chǔ shì guǎn níng dì bù néng yòng
会司徒缺，毓举处士管宁，帝不能用。
gèng wèn qí cì yù duì yuē dūn dǔ zhì xíng zé tài zhōng dài fū hán jì
更问其次，毓对曰：“敦笃至行，则太中大夫韩暨；
liàng zhí qīng fāng zé sī lì xiào wèi cuī lín
亮直清方，则司隶校尉崔林；
zhēn gù chún cuì zé tài cháng cháng lín
贞固纯粹，则太常常林。
dì nǎi yòng jì
”帝乃用暨。
yù wū rén jí xuǎn jǔ xiān jǔ xìng xíng ér hòu yán cái
毓于人及选举，先举性行，而后言才。
huáng mén li fēng cháng yǐ wèn yù yù yuē cái suǒ yǐ wéi shàn yě gù dà cái chéng dà shàn xiǎo cái chéng xiǎo shàn
黄门李丰尝以问毓，毓曰：“才所以为善也，故大才成大善，小才成小善。
jīn chēng zhī yǒu cái ér bù néng wéi shàn shì cái bù zhōng qì yě
今称之有才而不能为善，是才不中器也。
fēng děng fú qí yán
”丰等服其言。
qí wáng jí wèi cì jué guān nèi hóu
齐王即位，赐爵关内侯。
shí cáo shuǎng bǐng quán jiāng shù qí dǎng xǐ yù pú yè yǐ shì zhōng hé yàn dài yù
时曹爽秉权，将树其党，徙毓仆射，以侍中何晏代毓。
qǐng zhī chū yù wèi tíng wèi sī lì bì guǐ yòu wang zòu miǎn guān zhòng lùn duō sòng zhī nǎi yǐ yù wèi guāng lù xūn
顷之，出毓为廷尉，司隶毕轨又枉奏免官，众论多讼之，乃以毓为光禄勋。
shuǎng děng jiàn shōu tài fù sī mǎ xuān wáng shǐ yù xíng sī lì xiào wèi zhì qí yù
爽等见收，太傅司马宣王使毓行司隶校尉，治其狱。
fù wèi lì bù shàng shū jiā fèng chē dū wèi fēng gāo lè tíng hòu zhuǎn wéi pú yè gù diǎn xuǎn jǔ jiā guāng lù dài fu
复为吏部尚书，加奉车都尉，封高乐亭侯，转为仆射，故典选举，加光禄大夫。
gāo guì xiāng gōng jí wèi jìn fēng dà liáng xiāng hòu
高贵乡公即位，进封大梁乡侯。
fēng yī zǐ tíng hóu
封一子亭侯。
guàn qiū jiǎn zuò luàn dà jiàng jūn sī mǎ jǐng wáng chū zhēng yù gāng jì hòu shì jiā shì zhōng
毌丘俭作乱，大将军司马景王出征，毓纲纪后事，加侍中。
zhèng yuán sān nián jí bìng xùn wèi
正元三年，疾病，逊位。
qiān wèi sī kōng gù tuī piào qí jiāng jūn wáng chǎng guāng lù dài fu wáng guān sī lì xiào wèi wáng xiáng
迁为司空，固推骠骑将军王昶、光禄大夫王观、司隶校尉王祥。
zhào shǐ shǐ zhě jí shòu yìn shòu jìn jué fēng róng chéng hòu yì èr qiān sān bǎi hù
诏使使者即授印绶，进爵封容城侯，邑二千三百户。
gān lù èr nián hōng shì yuē chéng hóu
甘露二年薨，谥曰成侯。
sūn fān sì
孙藩嗣。
yù zi qīn tǐng xián xī zhōng qīn wèi shàng shū tǐng tài shān tài shǒu
毓子钦、珽，咸熙中钦为尚书，珽泰山太守。
píng yuē huán jiē shi dǔ chéng bài cái zhōu dāng shì
评曰：桓阶识睹成败，才周当世。
chén qún dòng zhàng míng yì yǒu qīng liú yǎ wàng
陈群动仗名义，有清流雅望；
tài hóng jì jiǎn zhì yǔn kè táng gòu yǐ
泰弘济简至，允克堂构矣。
wèi shì shì tǒng tái gé zhòng nèi qīng wài gù bā zuò shàng shū jí gǔ liù qīng zhī rèn yě
魏世事统台阁，重内轻外，故八座尚书，即古六卿之任也。
chén xú wèi lú jiǔ jū sī wèi jiáo xuān gāng duàn gǔ gěng zhēn yù guī jiàn qīng lǐ xián bù tiǎn jué zhí yún
陈、徐、卫、卢，久居斯位，矫、宣刚断骨鲠，臻、毓规鉴清理，咸不忝厥职云。