zhāng zhāo zì zi bù péng chéng rén yě
张昭字子布，彭城人也。
shǎo hào xué shàn lì shū cóng bái hòu zǐ ān shòu zuǒ shì chūn qiū bó lǎn zhòng shū yǔ láng yá zhào yù dōng hǎi wáng lǎng jù fā míng yǒu shàn
少好学，善隶书，从白侯子安受左氏春秋，博览众书，与琅邪赵昱、东海王朗俱发名友善。
ruò guàn chá xiào lián bù jiù yǔ lǎng gòng lùn jiù jūn huì shì zhōu lǐ cái shì chén lín děng jiē chēng shàn zhī
弱冠察孝廉，不就，与朗共论旧君讳事，州里才士陈琳等皆称善之。
cì shǐ táo qiān jǔ mào cái bù yīng qiān yǐ wéi qīng jǐ suì jiàn jū zhí
刺史陶谦举茂才，不应，谦以为轻己，遂见拘执。
yù qīng shēn yíng jiù fāng yǐ de miǎn
昱倾身营救，方以得免。
hàn mò dà luàn xú fāng shì mín duō bì nàn yáng tǔ zhāo jiē nán dù jiāng
汉末大乱，徐方士民多避难扬土，昭皆南渡江。
sūn cè chuàng yè mìng zhāo wèi zhǎng shǐ fǔ jūn zhōng láng jiàng shēng táng bài mǔ rú bǐ jiān zhī jiù wén wǔ zhī shì yī yǐ wěi zhāo
孙策创业，命昭为长史、抚军中郎将，升堂拜母，如比肩之旧，文武之事，一以委昭。
zhāo měi de běi fāng shì dà fū shū shū zhuān guī měi wū zhāo zhāo yù hēi ér bù xuān zé jù yǒu sī xuān zhī zé kǒng fēi yi jìn tuì bù ān
昭每得北方士大夫书疏，专归美于昭，昭欲嘿而不宣则惧有私，宣之则恐非宜，进退不安。
cè wén zhī huān xiào yuē xī guǎn zhòng xiāng qí yī zé zhòng fù èr zé zhòng fù ér huán gōng wèi bà zhě zōng
策闻之，欢笑曰：“昔管仲相齐，一则仲父，二则仲父，而桓公为霸者宗。
jīn zi bù xián wǒ néng yòng zhī qí gōng míng dú bù zài wǒ hu
今子布贤，我能用之，其功名独不在我乎！
cè lín wáng yǐ dì quán tuō zhāo zhāo lǜ qún liáo lì ér fǔ zhī
策临亡，以弟权讬昭，昭率群僚立而辅之。
shàng biǎo hàn shì xià yí shǔ chéng zhōng wài jiàng xiào gè lìng fèng zhí
上表汉室，下移属城，中外将校，各令奉职。
quán bēi gǎn wèi shì shì zhāo wèi quán yuē fu wéi rén hòu zhě guì néng fù hè xiān guǐ kè chāng táng gòu yǐ chéng xūn yè yě
权悲感未视事，昭谓权曰：“夫为人后者，贵能负荷先轨，克昌堂构，以成勋业也。
fāng jīn tiān xià dǐng fèi qún dào mǎn shān xiào lián hé de qǐn fú āi qī sì pǐ fū zhī qíng zāi
方今天下鼎沸，群盗满山，孝廉何得寝伏哀戚，肆匹夫之情哉？
nǎi shēn zì fú quán shàng mǎ chén bīng ér chū rán hòu zhòng xīn zhī yǒu suǒ guī
”乃身自扶权上马，陈兵而出，然后众心知有所归。
zhāo fù wèi quán zhǎng shǐ shòu rèn rú qián
昭复为权长史，授任如前。
hòu liú bèi biǎo quán xíng chē qí jiāng jūn zhāo wèi jūn shī
后刘备表权行车骑将军，昭为军师。
quán měi tián liè cháng chéng mǎ shè hǔ hǔ cháng tū qián pān chí mǎ ān
权每田猎，常乘马射虎，虎常突前攀持马鞍。
zhāo biàn sè ér qián yuē jiāng jūn hé yǒu dāng ěr
昭变色而前曰：“将军何有当尔？
fu wéi rén jūn zhě wèi néng jià yù yīng xióng qū shǐ qún xián qǐ wèi chí zhú wū yuán yě xiào yǒng wū měng shòu zhě hu
夫为人君者，谓能驾御英雄，驱使群贤，岂谓驰逐于原野，校勇于猛兽者乎？
rú yǒu yī dàn zhī huàn nài tiān xià xiào hé
如有一旦之患，奈天下笑何？
quán xiè zhāo yuē nián shào lǜ shì bù yuǎn yǐ cǐ cán jūn
”权谢昭曰：“年少虑事不远，以此惭君。
rán yóu bù néng yǐ nǎi zuò shè hǔ chē wèi fāng mù jiān bù zhì gài yī rén wèi yù zì wū zhōng shè zhī
”然犹不能已，乃作射虎车，为方目，间不置盖，一人为御，自于中射之。
shí yǒu yì qún zhī shòu zhé fù fàn chē ér quán měi shǒu jī yǐ wéi lè
时有逸群之兽，辄复犯车，而权每手击以为乐。
zhāo suī jiàn zhēng cháng xiào ér bù dá
昭虽谏争，常笑而不答。
wèi huáng chū èr nián qiǎn shǐ zhě xíng zhēn bài quán wèi wú wáng
魏黄初二年，遣使者邢贞拜权为吴王。
zhēn rù mén bù xià chē
贞入门，不下车。
zhāo wèi zhēn yuē fu lǐ wú bù jìng gù fǎ wú bù xíng
昭谓贞曰：“夫礼无不敬，故法无不行。
ér jūn gǎn zì zūn dà qǐ yǐ jiāng nán guǎ ruò wú fāng cùn zhī rèn gù hu
而君敢自尊大，岂以江南寡弱，无方寸之刃故乎！
zhēn jí jù xià chē
”贞即遽下车。
bài zhāo wèi suí yuǎn jiāng jūn fēng yóu quán hóu
拜昭为绥远将军，封由拳侯。
quán wū wǔ chāng lín diào tái yǐn jiǔ dà zuì
权于武昌，临钓台，饮酒大醉。
quán shǐ rén yǐ shuǐ sǎ qún chén yuē jīn rì hān yǐn wéi zuì duò tái zhōng nǎi dāng zhǐ ěr
权使人以水洒群臣曰：“今日酣饮，惟醉堕台中，乃当止耳。
zhāo zhèng sè bù yán chū wài chē zhōng zuò
”昭正色不言，出外车中坐。
quán qiǎn rén hū zhāo hái wèi yuē wèi gòng zuò yuè ěr gōng hé wèi nù hu
权遣人呼昭还，谓曰：“为共作乐耳，公何为怒乎？
zhāo duì yuē xī zhòu wèi zāo qiū jiǔ chí cháng yè zhī yǐn dāng shí yì yǐ wéi lè bù yǐ wèi è yě
”昭对曰：“昔纣为糟丘酒池长夜之饮，当时亦以为乐，不以为恶也。
quán mò rán yǒu cán sè suì ba jiǔ
”权默然，有惭色，遂罢酒。
chū quán dāng zhì chéng xiàng zhòng yì guī zhāo
初，权当置丞相，众议归昭。
quán yuē fāng jīn duō shì zhí tǒng zhě zé zhòng fēi suǒ yǐ yōu zhī yě
权曰：“方今多事，职统者责重，非所以优之也。
hòu sūn shào zú bǎi liáo fù jǔ zhāo quán yuē gū qǐ wèi zi bù yǒu ài hu
”后孙邵卒，百寮复举昭，权曰：“孤岂为子布有爱乎？
lǐng chéng xiàng shì fán ér cǐ gōng xìng gāng suǒ yán bù cóng yuàn jiù jiāng xìng fēi suǒ yǐ yì zhī yě
领丞相事烦，而此公性刚，所言不从，怨咎将兴，非所以益之也。
nǎi yòng gù yōng
”乃用顾雍。
quán jì chēng zūn hào zhāo yǐ lǎo bìng shàng hái guān wèi jí suǒ tǒng lǐng
权既称尊号，昭以老病，上还官位及所统领。
gèng bài fǔ wú jiāng jūn bān yà sān sī gǎi fēng lóu hóu shí yì wàn hù
更拜辅吴将军，班亚三司，改封娄侯，食邑万户。
zài lǐ zhái wú shì nǎi zhe chūn qiū zuǒ shì zhuàn jiě jí lún yǔ zhù
在里宅无事，乃著春秋左氏传解及论语注。
quán cháng wèn wèi wèi yán jùn níng niàn xiǎo shí suǒ ān shū bù
权尝问卫尉严峻：“宁念小时所暗书不？
jùn yīn sòng xiào jīng zhòng ní jū
”峻因诵孝经“仲尼居”。
zhāo yuē yán jùn bǐ shēng chén qǐng wèi bì xià sòng zhī
昭曰：“严畯鄙生，臣请为陛下诵之。
nǎi sòng jūn zǐ zhī shì shàng xián yǐ zhāo wèi zhī suǒ sòng
”乃诵“君子之事上”，咸以昭为知所诵。
zhāo měi cháo jiàn cí qì zhuàng lì yì xíng wū sè céng yǐ zhí yán nì zhǐ zhōng bù jìn jiàn
昭每朝见，辞气壮厉，义形于色，曾以直言逆旨，中不进见。
hòu shǔ shǐ lái chēng shǔ dé měi ér qún chén mò jù quán tàn yuē shǐ zhāng gōng zài zuò bǐ bù zhé zé fèi ān fù zì kuā hu
后蜀使来，称蜀德美，而群臣莫拒，权叹曰：“使张公在坐，彼不折则废，安复自夸乎？
míng rì qiǎn zhōng shǐ láo wèn yīn qǐng jiàn zhāo
”明日，遣中使劳问，因请见昭。
zhāo bì xí xiè quán guì zhǐ zhī
昭避席谢，权跪止之。
zhāo zuò dìng
昭坐定，
yǎng yuē xī tài hòu huán wáng bù yǐ lǎo chén shǔ bì xià
仰曰：“昔太后、桓王不以老臣属陛下，
ér yǐ bì xià shǔ lǎo chén
而以陛下属老臣，
shì yǐ sī jǐn chén jié
是以思尽臣节，
yǐ bào hòu ēn
以报厚恩，
shǐ mǐn mò zhī hòu
使泯没之后，
yǒu kě chēng shù
有可称述，
ér yì lǜ qiǎn duǎn
而意虑浅短，
wéi nì shèng zhǐ
违逆盛旨，
zì fēn yōu lún
自分幽沦，
zhǎng qì gōu hè
长弃沟壑，
bù tú fù méng yǐn jiàn
不图复蒙引见，
de fèng wéi wò
得奉帷幄。
rán chén yú xīn suǒ yǐ shì guó zhì zài zhōng yì bì mìng ér yǐ
然臣愚心所以事国，志在忠益，毕命而已。
ruò nǎi biàn xīn yì lǜ yǐ tōu róng qǔ róng cǐ chén suǒ bù néng yě quán cí xiè yān
若乃变心易虑，以偷荣取容，此臣所不能也”权辞谢焉。
quán yǐ gōng sūn yuān chēng fān qiǎn zhāng mí xǔ yàn zhì liáo dōng bài yuān wèi yàn wáng zhāo jiàn yuē yuān bèi wèi jù tǎo yuǎn lái qiú yuán fēi běn zhì yě
权以公孙渊称藩，遣张弥、许晏至辽东拜渊为燕王，昭谏曰：“渊背魏惧讨，远来求援，非本志也。
ruò yuān gǎi tú yù zì míng wū wèi liǎng shǐ bù fǎn bù yì qǔ xiào wū tiān xià hu
若渊改图，欲自明于魏，两使不反，不亦取笑于天下乎？
quán yǔ xiāng fǎn fù zhāo yì mí qiè
”权与相反复，昭意弥切。
quán bù néng kān àn dāo ér nù yuē wú guó shì rén rù gōng zé bài gū chū gōng zé bài jūn gū zhī jìng jūn yì wèi zhì yǐ ér shù wū zhòng zhōng zhé gū gū cháng kǒng shī jì
权不能堪，案刀而怒曰：“吴国士人入宫则拜孤，出宫则拜君，孤之敬君，亦为至矣，而数于众中折孤，孤尝恐失计。
zhāo shú shì quán yuē chén suī zhī yán bù yòng měi jié yú zhōng zhě chéng yǐ tài hòu lín bēng hū lǎo chén wū chuáng xià yí zhào gù mìng zhī yán gù zài ěr
”昭熟视权曰：“臣虽知言不用，每竭愚忠者，诚以太后临崩，呼老臣于床下，遗诏顾命之言故在耳。
yīn tì qì héng liú
”因涕泣横流。
quán zhì dāo zhì de yǔ zhāo duì qì
权掷刀致地，与昭对泣。
rán zú qiǎn mí yàn wǎng
然卒遣弥、晏往。
zhāo fèn yán zhī bù yòng chēng jí bù cháo
昭忿言之不用，称疾不朝。
quán hèn zhī tǔ sāi qí mén zhāo yòu wū nèi yǐ tǔ fēng zhī
权恨之，土塞其门，昭又于内以土封之。
yuān guǒ shā mí yàn
渊果杀弥、晏。
quán shù wèi xiè zhāo zhāo gù bù qǐ quán yīn chū guò qí mén hū zhāo zhāo cí jí dǔ
权数慰谢昭，昭固不起，权因出过其门呼昭，昭辞疾笃。
quán shāo qí mén yù yǐ kǒng zhī zhāo gèng bì hù
权烧其门，欲以恐之，昭更闭户。
quán shǐ rén miè huǒ zhù mén liáng jiǔ zhāo zhū zǐ gòng fú zhāo qǐ quán zài yǐ huán gōng shēn zì kè zé
权使人灭火，住门良久，昭诸子共扶昭起，权载以还宫，深自克责。
zhāo bù dé yǐ rán hòu cháo huì
昭不得已，然后朝会。
zhāo róng mào qín yán yǒu wēi fēng quán cháng yuē gū yǔ zhāng gōng yán bù gǎn wàng yě
昭容貌矜严，有威风，权常曰：“孤与张公言，不敢妄也。
jǔ bāng dàn zhī
”举邦惮之。
nián bā shí yī jiā hé wǔ nián zú
年八十一，嘉禾五年卒。
yí lìng fú jīn sù guān liǎn yǐ shí fú
遗令幅巾素棺，敛以时服。
quán sù fú lín diào shì yuē wén hóu
权素服临吊，谥曰文侯。
zhǎng zǐ chéng yǐ zì fēng hóu shǎo zǐ xiū xí jué
长子承已自封侯，少子休袭爵。
zhāo dì zǐ fèn nián èr shí zào zuò gōng chéng dà gōng chē wèi bù zhì suǒ jiàn
昭弟子奋年二十，造作攻城大攻车，为步骘所荐。
zhāo bù yuàn yuē rǔ nián shàng shǎo hé wéi zì wěi wū jūn lǚ hu
昭不愿曰：“汝年尚少，何为自委于军旅乎？
fèn duì yuē xī tóng wāng sǐ nàn zǐ qí zhì ē fèn shí bù cái ěr wū nián bù wéi shǎo yě
”奋对曰：“昔童汪死难，子奇治阿，奋实不才耳，于年不为少也。
suì lǐng bīng wèi jiāng jūn lián yǒu gōng xiào zhì bàn zhōu dū dū fēng lè xiāng tíng hòu
”遂领兵为将军，连有功效，至半州都督，封乐乡亭侯。
chéng zì zhòng sì shǎo yǐ cái xué zhī míng yǔ zhū gě jǐn bù zhì yán jùn xiāng yǒu shàn
承字仲嗣，少以才学知名，与诸葛瑾、步骘、严畯相友善。
quán wèi piào qí jiāng jūn pì xī cáo yuàn chū wèi cháng shā xī bù dū wèi
权为骠骑将军，辟西曹掾，出为长沙西部都尉。
tǎo píng shān kòu de jīng bīng wàn wǔ qiān rén
讨平山寇，得精兵万五千人。
hòu wèi rú xū dū du fèn wēi jiāng jūn fēng dōu xiāng hòu lǐng bù qǔ wǔ qiān rén chéng wéi rén zhuàng yì zhōng dǎng néng zhēn shí rén wù bá péng chéng cài kuǎn nán yáng xiè jǐng wū gū wēi tóng yòu hòu bìng wèi guó shì kuǎn zhì wèi wèi jǐng yù zhāng tài shǒu
后为濡须都督、奋威将军，封都乡侯，领部曲五千人，承为人壮毅忠谠，能甄识人物，拔彭城蔡款、南阳谢景于孤微童幼，后并为国士，款至卫尉，景豫章太守。
yòu zhū gě kè nián shào shí zhòng rén qí qí yīng cái chéng yán zhōng bài zhū gě shì zhě yuán xùn yě
又诸葛恪年少时，众人奇其英才，承言终败诸葛氏者元逊也。
qín wū zhǎng jìn dǔ wū wù lèi fán zài shù jī zhī liú wú bù zào mén
勤于长进，笃于物类，凡在庶几之流，无不造门。
nián liù shí qī chì wū qī nián zú shì yuē dìng hóu
年六十七，赤乌七年卒，谥曰定侯。
zi zhèn sì
子震嗣。
chū chéng sàng qī zhāo yù wèi suǒ zhū gě jǐn nǚ chéng yǐ xiāng yǔ yǒu hǎo nán zhī quán wén ér quàn yān suì wèi xù
初，承丧妻，昭欲为索诸葛瑾女，承以相与有好，难之，权闻而劝焉，遂为婿。
shēng nǚ quán wèi zi hé nà zhī
生女，权为子和纳之。
quán shù lìng hé xiū jìng wū chéng zhí zǐ xù zhī lǐ
权数令和修敬于承，执子婿之礼。
zhèn zhū gě kè zhū shí yì sǐ
震诸葛恪诛时亦死。
xiū zì shū sì ruò guàn yǔ zhū gě kè gù tán děng jù wèi tài zǐ dēng liáo yǒu yǐ hàn shū shòu dēng
休字叔嗣，弱冠与诸葛恪、顾谭等俱为太子登僚友，以汉书授登。
cóng zhōng shù zǐ zhuǎn wéi yòu bì dū wèi
从中庶子转为右弼都尉。
quán cháng yóu liè dài mù nǎi guī xiū shàng shū jiàn jiè quán dà shàn zhī yǐ shì wū zhāo
权常游猎，迨暮乃归，休上疏谏戒，权大善之，以示于昭。
jí dēng zú hòu wèi shì zhōng bài yǔ lín dū du píng sān diǎn jūn shì qiān yáng wǔ jiàng jūn
及登卒后，为侍中，拜羽林都督，平三典军事，迁扬武将军。
wèi lǔ wáng bà yǒu dǎng suǒ zèn yǔ gù tán chéng jù yǐ què pí lùn gōng shì xiū chéng yǔ diǎn jūn chén xún tōng qíng zhà zēng qí fá bìng xǐ jiāo zhōu
为鲁王霸友党所谮，与顾谭、承俱以芍陂论功事，休、承与典军陈恂通情，诈增其伐，并徙交州。
zhōng shū lìng sūn hóng nìng wěi xiǎn bì xiū sù suǒ fèn hóng yīn shì zèn sù xià zhào shū cì xiū sǐ shí nián sì shí yī
中书令孙弘佞伪险诐，休素所忿，弘因是谮诉，下诏书赐休死，时年四十一。
gù yōng zì yuán tàn wú jùn wú rén yě
顾雍字元叹，吴郡吴人也。
cài bó jiē cóng shuò fāng hái cháng bì yuàn wū wú yōng cóng xué qín shū
蔡伯喈从朔方还，尝避怨于吴，雍从学琴书。
zhōu jùn biǎo jiàn ruò guàn wèi hé féi zhǎng hòu zhuǎn zài lóu qǔ ā shàng yú jiē yǒu zhì jì
州郡表荐，弱冠为合肥长，后转在娄、曲阿、上虞，皆有治迹。
sūn quán lǐng huì jī tài shǒu bù zhī jùn yǐ yōng wèi chéng xíng tài shǒu shì tǎo chú kòu zéi jùn jiè níng jìng lì mín guī fú
孙权领会稽太守，不之郡，以雍为丞，行太守事，讨除寇贼，郡界宁静，吏民归服。
shù nián rù wèi zuǒ sī mǎ
数年，入为左司马。
quán wèi wú wáng lèi qiān dà lǐ fèng cháng lǐng shàng shū lìng fēng yáng suì xiāng hòu bài hóu hái sì ér jiā rén bù zhī hòu wén nǎi jīng
权为吴王，累迁大理奉常，领尚书令，封阳遂乡侯，拜侯还寺，而家人不知，后闻乃惊。
huáng wǔ sì nián yíng mǔ wū wú
黄武四年，迎母于吴。
jì zhì quán lín hè zhī qīn bài qí mǔ wū tíng gōng qīng dà chén bì huì hòu tài zǐ yòu wǎng qìng yān
既至，权临贺之，亲拜其母于庭，公卿大臣毕会，后太子又往庆焉。
yōng wéi rén bù yǐn jiǔ guǎ yán yǔ jǔ dòng shí dāng
雍为人不饮酒，寡言语，举动时当。
quán cháng tàn yuē gù jūn bù yán yán bì yǒu zhòng
权尝叹曰：“顾君不言，言必有中。
zhì yǐn yàn huān lè zhī jì zuǒ yòu kǒng yǒu jiǔ shī ér yōng bì jiàn zhī shì yǐ bù gǎn sì qíng
”至饮宴欢乐之际，左右恐有酒失而雍必见之，是以不敢肆情。
quán yì yuē gù gōng zài zuò shǐ rén bù lè
权亦曰：“顾公在坐，使人不乐。
qí jiàn dàn rú cǐ
”其见惮如此。
shì suì gǎi wéi tài cháng jìn fēng lǐ líng hóu dài sūn shào wèi chéng xiàng píng shàng shū shì
是岁，改为太常，进封醴陵侯，代孙邵为丞相，平尚书事。
qí suǒ xuǎn yòng wén wǔ jiāng lì gè suí néng suǒ rèn xīn wú shì mò
其所选用文武将吏各随能所任，心无适莫。
shí fǎng dǎi mín jiān jí zhèng zhí suǒ yí zhé mì yǐ wén
时访逮民间，及政职所宜，辄密以闻。
ruò jiàn nà yòng zé guī zhī wū shàng bù yòng zhōng bù xuān xiè
若见纳用，则归之于上，不用，终不宣泄。
quán yǐ cǐ zhòng zhī
权以此重之。
rán wū gōng cháo yǒu suǒ chén jí cí sè suī shùn ér suǒ zhí zhě zhèng
然于公朝有所陈及，辞色虽顺而所执者正。
quán cháng zī wèn dé shī zhāng zhāo yīn chén tīng cǎi wén pō yǐ fǎ lìng tài chóu xíng fá wēi zhòng yi yǒu suǒ juān sǔn
权尝咨问得失，张昭因陈听采闻，颇以法令太稠，刑罚微重，宜有所蠲损。
quán mò rán gù wèn yōng yuē jūn yǐ wéi hé rú
权默然，顾问雍曰：“君以为何如？
yōng duì yuē chén zhī suǒ wén yì rú zhāo suǒ chén
”雍对曰：“臣之所闻，亦如昭所陈。
wū shì quán nǎi yì yù qīng xíng
”于是权乃议狱轻刑。
jiǔ zhī lǚ yī qín bó wèi zhōng shū diǎn xiào zhū guān fǔ jí zhōu jùn wén shū
久之，吕壹、秦博为中书，典校诸官府及州郡文书。
yī děng yīn cǐ jiàn zuò wēi fú suì zào zuò què gū zhàng guǎn zhī lì jǔ zuì jiū jiān xiān jiè bì wén zhòng yǐ shēn àn chǒu wū huǐ duǎn dà chén pái xiàn wú gū yōng děng jiē jiàn jǔ bái yòng bèi qiǎn ràng
壹等因此渐作威福，遂造作榷酤障管之利，举罪纠奸，纤介必闻，重以深案丑诬，毁短大臣，排陷无辜，雍等皆见举白，用被谴让。
hòu yī jiān zuì fā lù shōu xì tíng wèi
后壹奸罪发露，收系廷尉。
yōng wǎng duàn yù yī yǐ qiú jiàn yōng hé yán sè wèn qí cí zhuàng lín chū yòu wèi yī yuē jūn yì de wú yù yǒu suǒ dào
雍往断狱，壹以囚见，雍和颜色，问其辞状，临出，又谓壹曰：“君意得无欲有所道？
yī kòu tóu wú yán
”壹叩头无言。
shí shàng shū láng huái xù miàn lì rǔ yī yōng zé xù yuē guān yǒu zhèng fǎ hé zhì wū cǐ
时尚书郎怀叙面詈辱壹，雍责叙曰：“官有正法，何至于此！
yōng wèi xiāng shí jiǔ nián nián qī shí liù chì wū liù nián zú
雍为相十九年，年七十六，赤乌六年卒。
chū jí wēi shí quán lìng yī zhào quán shì zhī bài qí shǎo zǐ jì wèi qí dū wèi
初疾微时，权令医赵泉视之，拜其少子济为骑都尉。
yōng wén bēi yuē quán shàn bié sǐ shēng wú bì bù qǐ gù shàng yù jí wú mù jiàn jì bài yě
雍闻，悲曰：“泉善别死生，吾必不起，故上欲及吾目见济拜也。
quán sù fú lín diào shì yuē sù hóu
”权素服临吊，谥曰肃侯。
zhǎng zǐ shào zǎo zú cì zǐ yù yǒu dǔ jí shǎo zǐ jì sì wú hòu jué
长子邵早卒，次子裕有笃疾，少子济嗣，无后，绝。
yǒng ān yuán nián zhào yuē gù chéng xiàng yōng zhì dé zhōng xián fǔ guó yǐ lǐ ér hóu tǒng fèi jué zhèn shén mǐn zhī
永安元年，诏曰：“故丞相雍，至德忠贤，辅国以礼，而侯统废绝，朕甚愍之。
qí yǐ yōng cì zǐ yù xí jué wèi lǐ líng hóu yǐ míng zhe jiù xūn
其以雍次子裕袭爵为醴陵侯，以明著旧勋。
shào zì xiào zé bó lǎn shū chuán hǎo lè rén lún
邵字孝则，博览书传，好乐人伦。
shǎo yǔ jiù lù jī qí míng ér lù xùn zhāng dūn bo jìng děng jiē yà yān
少与舅陆绩齐名，而陆逊、张敦、卜静等皆亚焉。
zì zhōu jùn shù jī jí sì fāng rén shì wǎng lái xiāng jiàn huò yán yì ér qù huò jié hòu ér bié fēng shēng liú wén yuǎn jìn chēng zhī
自州郡庶几及四方人士，往来相见，或言议而去，或结厚而别，风声流闻，远近称之。
quán qī yǐ cè nǚ
权妻以策女。
nián èr shí qī qǐ jiā wèi yù zhāng tài shǒu
年二十七，起家为豫章太守。
xià chē sì xiān xián xú rú zǐ zhī mù yōu dài qí hòu
下车祀先贤徐孺子之墓，优待其后；
jìn qí yín sì fēi lǐ zhī jì zhě
禁其淫祀非礼之祭者。
xiǎo lì zī zhì jiā zhě zhé lìng jiù xué zé qí xiān jìn zhuó zhì yòu zhí jǔ shàn yǐ jiào fēng huà dà xíng
小吏资质佳者，辄令就学，择其先进，擢置右职，举善以教，风化大行。
chū qián táng dīng xū chū wū yì wu yáng xiàn zhāng bǐng shēng wū shù mín wū chéng wú càn yún yáng yīn lǐ qǐ hu wēi jiàn shào jiē bá ér you zhī wèi lì shēng yù
初，钱唐丁谞出于役伍，阳羡张秉生于庶民，乌程吴粲、云阳殷礼起乎微贱，邵皆拔而友之，为立声誉。
bǐng zāo dà sàng qīn wéi zhì fú jié dié
秉遭大丧，亲为制服结绖。
shào dāng zhī yù zhāng fā zài jìn lù zhí bǐng jí bìng shí sòng zhě bǎi shù shào cí bīn kè yuē zhāng zhòng jié yǒu jí kǔ bù néng lái bié hèn bú jiàn zhī zàn hái yǔ jué zhū jūn shǎo shí xiāng dài
邵当之豫章，发在近路，值秉疾病，时送者百数，邵辞宾客曰：“张仲节有疾，苦不能来别，恨不见之，暂还与诀，诸君少时相待。
qí liú xīn xià shì wéi shàn suǒ zài jiē cǐ lèi yě
”其留心下士，惟善所在，皆此类也。
xū zhì diǎn jūn zhōng láng bǐng yún yáng tài shǒu lǐ líng líng tài shǒu càn tài zǐ shǎo fù
谞至典军中郎，秉云阳太守，礼零陵太守，粲太子少傅。
shì yǐ shào wèi zhī rén
世以邵为知人。
zài jùn wǔ nián zú guān zi tán chéng yún
在郡五年，卒官，子谭、承云。
tán zì zi mò ruò guàn yǔ zhū gě kè děng wéi tài zǐ sì yǒu cóng zhōng shù zǐ zhuǎn fǔ zhèng dū wèi
谭字子默，弱冠与诸葛恪等为太子四友，从中庶子转辅正都尉。
chì wū zhōng dài kè wèi zuǒ jié dù
赤乌中，代恪为左节度。
měi shěng bù shū wèi cháng xià chóu tú qū zhǐ xīn jì jǐn fā yí miù xià lì yǐ cǐ fú zhī
每省簿书，未尝下筹，徒屈指心计，尽发疑谬，下吏以此服之。
jiā fèng chē dū wèi
加奉车都尉。
xuē zōng wèi xuǎn cáo shàng shū gù ràng tán yuē tán xīn jīng tǐ mì guàn dào dá wēi cái zhào rén wù dé yǔn zhòng wàng chéng fēi yú chén suǒ kě yuè xiān
薛综为选曹尚书，固让谭曰：“谭心精体密，贯道达微，才照人物，德允众望，诚非愚臣所可越先。
hòu suì dài zōng
”后遂代综。
zǔ fù yōng zú shù yuè bài tài cháng dài yōng píng shàng shū shì
祖父雍卒数月，拜太常，代雍平尚书事。
shì shí lǔ wáng bà yǒu shèng chǒng yǔ tài zǐ hé qí héng tán shàng shū yuē chén wén yǒu guó yǒu jiā zhě bì míng dí shù zhī duān yì zūn bēi zhī lǐ shǐ gāo xià yǒu chà jiē jí yú miǎo rú cǐ zé gǔ ròu zhī ēn shēng jì yú zhī wàng jué
是时鲁王霸有盛宠，与太子和齐衡，谭上疏曰：“臣闻有国有家者，必明嫡庶之端，异尊卑之礼，使高下有差，阶级逾邈，如此则骨肉之恩生，觊觎之望绝。
xī jiǎ yì chén zhì ān zhī jì lùn zhū hóu zhī shì yǐ wéi shì zhòng suī qīn bì yǒu nì jié zhī lèi shì qīng suī shū bì yǒu bǎo quán zhī zuò
昔贾谊陈治安之计，论诸侯之势，以为势重，虽亲必有逆节之累，势轻，虽疏必有保全之祚。
gù huái nán qīn dì bù zhōng xiǎng guó shī zhī wū shì zhòng yě
故淮南亲弟，不终飨国，失之于势重也；
wú ruì shū chén chuán zuò cháng shā de zhī wū shì qīng yě
吴芮疏臣，传祚长沙，得之于势轻也。
xī hàn wén dì shǐ shèn fū rén yǔ huáng hòu tóng xí yuán àng tuì fū rén zhī zuò dì yǒu nù sè jí àng biàn shàng xià zhī yí chén rén zhì zhī jiè dì jì yuè yì fū rén yì wù
昔汉文帝使慎夫人与皇后同席，袁盎退夫人之座，帝有怒色，及盎辨上下之仪，陈人彘之戒，帝既悦怿，夫人亦悟。
jīn chén suǒ chén fēi yǒu suǒ piān chéng yù yǐ ān tài zǐ ér biàn lǔ wáng yě
今臣所陈，非有所偏，诚欲以安太子而便鲁王也。
yóu shì bà yǔ tán yǒu xì
”由是霸与谭有隙。
shí cháng gōng zhǔ xù wèi jiāng jūn quán cóng zi jì wèi bà bīn kè jì sù qīng xié tán suǒ bù nà
时长公主婿卫将军全琮子寄为霸宾客，寄素倾邪，谭所不纳。
xiān shì tán dì chéng yǔ zhāng xiū jù běi zhēng shòu chūn quán cóng shí wéi dà dū dū yǔ wèi jiāng wáng lìng zhàn wū què pí jūn bù lì wèi bīng chéng shèng xiàn méi wǔ yíng jiāng qín huang jūn xiū chéng fèn jī zhī
先是，谭弟承与张休俱北征寿春，全琮时为大都督，与魏将王凌战于芍陂，军不利，魏兵乘胜陷没五营将秦晃军，休、承奋击之。
suì zhù wèi shī
遂驻魏师。
shí cóng qún zǐ xù duān yì bìng wèi jiāng yīn dí jì zhù nǎi jìn jī zhī lìng jūn yòng tuì
时琮群子绪、端亦并为将，因敌既住，乃进击之，凌军用退。
shí lùn gōng xíng shǎng yǐ wéi zhù dí zhī gōng dà tuì dí zhī gōng xiǎo xiū chéng bìng wèi zá hào jiāng jūn xù duān piān pí ér yǐ
时论功行赏，以为驻敌之功大，退敌之功小，休、承并为杂号将军，绪、端偏裨而已。
jì fù zi yì hèn gòng gòu huì tán
寄父子益恨，共构会谭。
tán zuò xǐ jiāo zhōu yōu ér fā fèn zhe xīn yán èr shí piān
谭坐徙交州，幽而发愤，著新言二十篇。
qí zhī nán piān gài yǐ zì dào shāng yě
其知难篇盖以自悼伤也。
jiàn liú èr nián nián sì shí èr zú wū jiāo zhǐ
见流二年，年四十二，卒于交阯。
chéng zì zi zhí jiā hé zhōng yǔ jiù lù mào jù yǐ lǐ zhēng
承字子直，嘉禾中与舅陆瑁俱以礼征。
quán cì chéng xiàng yōng shū yuē guì sūn zi zhí lìng wèn xiū xiū zhì yǔ xiāng jiàn guò wū suǒ wén wèi jūn jiā zhī
权赐丞相雍书曰：“贵孙子直，令问休休，至与相见，过于所闻，为君嘉之。
bài qí dū wèi lǐng yǔ lín bīng
”拜骑都尉，领羽林兵。
hòu wèi wú jùn xī bù dū wèi yǔ zhū gě kè děng gòng píng shān yuè bié de jīng bīng bā qiān rén hái tún jūn zhāng kēng bài zhāo yì zhōng láng jiàng rù wèi shì zhōng
后为吴郡西部都尉，与诸葛恪等共平山越，别得精兵八千人，还屯军章坑，拜昭义中郎将，入为侍中。
què pí zhī yì bài fèn wēi jiāng jūn chū lǐng jīng xià dū
芍陂之役，拜奋威将军，出领京下督。
shù nián yǔ xiōng tán zhāng xiū děng jù xǐ jiāo zhōu nián sān shí qī zú
数年，与兄谭、张休等俱徙交州，年三十七卒。
zhū gě jǐn zì zi yú láng yá yáng dōu rén yě
诸葛瑾字子瑜，琅邪阳都人也。
hàn mò bì luàn jiāng dōng
汉末避乱江东。
zhí sūn cè zú sūn quán zǐ xù qǔ ā hóng zī jiàn ér yì zhī jiàn zhī wū quán yǔ lǔ sù děng bìng jiàn bīn dài hòu wèi quán zhǎng shǐ zhuǎn zhōng sī mǎ
值孙策卒，孙权姊婿曲阿弘咨见而异之，荐之于权，与鲁肃等并见宾待，后为权长史，转中司马。
jiàn ān èr shí nián quán qiǎn jǐn shǐ shǔ tōng hǎo liú bèi yǔ qí dì liàng jù gōng huì xiāng jiàn tuì wú sī miàn
建安二十年，权遣瑾使蜀通好刘备，与其弟亮俱公会相见，退无私面。
yǔ quán tán shuō jiàn yù wèi cháng qiē è wēi jiàn fēng cǎi cū chén zhǐ guī rú yǒu wèi hé zé shě ér jí tā xú fù tuō shì zào duān yǐ wù lèi xiāng qiú wū shì quán yì wǎng wǎng ér shì
与权谈说谏喻，未尝切愕，微见风彩，粗陈指归，如有未合，则舍而及他，徐复讬事造端，以物类相求，于是权意往往而释。
wú jùn tài shǒu zhū zhì quán jǔ jiāng yě quán céng yǒu yǐ wàng zhī ér sù jiā jìng nán zì jié ràng fèn fèn bù jiě
吴郡太守朱治，权举将也，权曾有以望之，而素加敬，难自诘让，忿忿不解。
jǐn chuāi zhī qí gù ér bù gǎn xiǎn chén nǎi qǐ yǐ yì sī zì wèn suì wū quán qián wéi shū fàn lùn wù lǐ yīn yǐ jǐ xīn yáo wǎng cǔn duó zhī
瑾揣知其故，而不敢显陈，乃乞以意私自问，遂于权前为书，泛论物理，因以己心遥往忖度之。
bì yǐ chéng quán quán xǐ xiào yuē gū yì jiě yǐ
毕，以呈权，权喜，笑曰：“孤意解矣。
yán shì zhī dé shǐ rén jiā qīn qǐ wèi cǐ yá
颜氏之德，使人加亲，岂谓此邪？
quán yòu guài xiào wèi yīn mó zuì zhì bù cè
”权又怪校尉殷模，罪至不测。
qún xià duō wèi zhī yán quán nù yì shén yǔ xiāng fǎn fù wéi jǐn mò rán quán yuē zi yú hé dú bù yán
群下多为之言，权怒益甚，与相反复，惟瑾默然，权曰：“子瑜何独不言？
jǐn bì xí yuē jǐn yǔ yīn mó děng zāo běn zhōu qīng fù shēng lèi tiǎn jǐn
”瑾避席曰：“瑾与殷模等遭本州倾覆，生类殄尽。
qì fén mù xié lǎo ruò pī cǎo lái guī shèng huà zài liú lì zhī zhōng méng shēng chéng zhī fú bù néng gōng xiāng dū lì chén dá wàn yī zhì lìng mó gū fù ēn huì zì xiàn zuì lì
弃坟墓，携老弱，披草莱，归圣化，在流隶之中，蒙生成之福，不能躬相督厉，陈答万一，至令模孤负恩惠，自陷罪戾。
chén xiè guò bù xiá chéng bù gǎn yǒu yán
臣谢过不暇，诚不敢有言。
quán wén zhī chuàng rán nǎi yuē tè wèi jūn shè zhī
”权闻之怆然，乃曰：“特为君赦之。
hòu cóng tǎo guān yǔ fēng xuān chéng hóu yǐ suí nán jiāng jūn dài lǚ méng lǐng nán jùn tài shǒu zhù gōng ān
后从讨关羽，封宣城侯，以绥南将军代吕蒙领南郡太守，住公安。
liú bèi dōng fá wú wú wáng qiú hé jǐn yǔ bèi jiān yuē yǎn wén qí gǔ lái zhì bái dì huò kǒng yì chén yǐ wú wáng qīn qǔ cǐ zhōu wēi hài guān yǔ yuàn shēn huò dà bù yí dá hé cǐ yòng xīn wū xiǎo wèi liú yì wū dà zhě yě
刘备东伐吴，吴王求和，瑾与备笺曰：“奄闻旗鼓来至白帝，或恐议臣以吴王侵取此州，危害关羽，怨深祸大，不宜答和，此用心于小，未留意于大者也。
shì wèi bì xià lùn qí qīng zhòng jí qí dà xiǎo
试为陛下论其轻重，及其大小。
bì xià ruò yì wēi sǔn fèn zàn shěng jǐn yán zhě jì kě lì jué bù fù zī zhī wū qún hòu yě
陛下若抑威损忿，𫏐省瑾言者，计可立决，不复咨之于群后也。
bì xià yǐ guān yǔ zhī qīn hé rú xiān dì
陛下以关羽之亲何如先帝？
jīng zhōu dà xiǎo shú yǔ hǎi nèi
荆州大小孰与海内？
jù yīng chóu jí shuí dāng xiān hòu
俱应仇疾，谁当先后？
ruò shěn cǐ shù yì wū fǎn zhǎng
若审此数，易于反掌。
shí huò yán jǐn bié qiǎn qīn rén yǔ bèi xiāng wén quán yuē gū yǔ zi yú yǒu sǐ shēng bù yì zhī shì zi yú zhī bù fù gū yóu gū zhī bù fù zi yú yě
”时或言瑾别遣亲人与备相闻，权曰：“孤与子瑜有死生不易之誓，子瑜之不负孤，犹孤之不负子瑜也。
huáng wǔ yuán nián qiān zuǒ jiāng jūn dū gōng ān jiǎ jié fēng wǎn líng hóu
”黄武元年，迁左将军，督公安，假节，封宛陵侯。
yú fān yǐ kuáng zhí liú xǐ wéi jǐn lǚ wèi zhī shuō
虞翻以狂直流徙，惟瑾屡为之说。
fān yǔ suǒ qīn shū yuē zhū gě dūn rén zé tiān huó wù bǐ méng qīng lùn yǒu yǐ bǎo fēn
翻与所亲书曰：“诸葛敦仁，则天活物，比蒙清论，有以保分。
è jī zuì shēn jiàn jì yīn zhòng suī yǒu qí lǎo zhī jiù dé wú yáng shé jiě shì nán jì yě
恶积罪深，见忌殷重，虽有祁老之救，德无羊舌，解释难冀也。
jǐn wéi rén yǒu róng mào sī dù yú shí fú qí hóng yǎ
瑾为人有容貌思度，于时服其弘雅。
quán yì zhòng zhī dà shì zī fǎng
权亦重之，大事咨访。
yòu bié zī jǐn yuē jìn de bó yán biǎo yǐ wéi cáo pī yǐ sǐ dú luàn zhī mín dāng wàng jīng wǎ jiě ér gèng jìng rán
又别咨瑾曰：“近得伯言表，以为曹丕已死，毒乱之民，当望旌瓦解，而更静然。
wén jiē xuǎn yòng zhōng liáng kuān xíng fá bù ēn huì báo fù shěng yì yǐ yuè mín xīn qí huàn gēng shēn wū cāo shí
闻皆选用忠良，宽刑罚，布恩惠，薄赋省役，以悦民心，其患更深于操时。
gū yǐ wéi bù rán
孤以为不然。
cāo zhī suǒ xíng qí wéi shā fá xiǎo wèi guò chà jí lí jiàn rén gǔ ròu yǐ wéi kù ěr
操之所行，其惟杀伐小为过差，及离间人骨肉，以为酷耳。
zhì wū yù jiāng zì gǔ shǎo yǒu
至于御将，自古少有。
pī zhī wū cāo wàn bù jí yě
丕之于操，万不及也。
jīn ruì zhī bù rú pī yóu pī bù rú cāo yě
今叡之不如丕，犹丕不如操也。
qí suǒ yǐ wu chóng xiǎo huì bì yǐ qí fù xīn sǐ zì dù shuāi wēi kǒng kùn kǔ zhī mín yī zhāo bēng jǔ gù qiáng qū qū yǐ qiú mín xīn yù yǐ zì ān zhù ěr níng shì xīng lóng zhī jiàn yá
其所以务崇小惠，必以其父新死，自度衰微，恐困苦之民一朝崩沮，故强屈曲以求民心，欲以自安住耳，宁是兴隆之渐邪！
wén rèn chén zhǎng wén cáo zi dān bèi huò wén rén zhū shēng huò zōng shì qi chén níng néng yù xióng cái hǔ jiàng yǐ zhì tiān xià hu
闻任陈长文、曹子丹辈，或文人诸生，或宗室戚臣，宁能御雄才虎将以制天下乎？
fu wēi bǐng bù zhuān zé qí shì guāi cuò rú xī zhāng ěr chén yú fēi bù dūn mù zhì wū bǐng shì zì hái xiāng zéi nǎi shì lǐ shǐ rán yě
夫威柄不专，则其事乖错，如昔张耳、陈馀，非不敦睦，至于秉势，自还相贼，乃事理使然也。
yòu zhǎng wén zhī tú xī suǒ yǐ néng shǒu shàn zhě yǐ cāo zé qí tóu wèi cāo wēi yán gù jié xīn jìn yì bù gǎn wèi fēi ěr
又长文之徒，昔所以能守善者，以操笮其头，畏操威严，故竭心尽意，不敢为非耳。
dǎi pī jì yè nián yǐ zhǎng dà chéng cāo zhī hòu yǐ ēn qíng jiā zhī yòng néng gǎn yì
逮丕继业，年已长大，承操之后，以恩情加之，用能感义。
jīn ruì yòu ruò suí rén dōng xī cǐ cáo děng bèi bì dāng yīn cǐ nòng qiǎo xíng tài ē dǎng bǐ zhōu gè zhù suǒ fù
今叡幼弱，随人东西，此曹等辈，必当因此弄巧行态，阿党比周，各助所附。
rú cǐ zhī rì jiān chán bìng qǐ gēng xiāng xiàn duì zhuǎn chéng xián èr
如此之日，奸谗并起，更相陷怼，转成嫌贰。
yī ěr yǐ wǎng qún xià zhēng lì zhǔ yòu bù yù qí wèi bài yě yān de jiǔ hu
一尔已往，群下争利，主幼不御，其为败也焉得久乎？
suǒ yǐ zhī qí rán zhě zì gǔ zhì jīn ān yǒu sì wǔ rén bǎ chí xíng bǐng ér bù lí cì zhuǎn xiāng tí niè zhě yě
所以知其然者，自古至今，安有四五人把持刑柄，而不离刺转相蹄啮者也！
qiáng dāng líng ruò ruò dāng qiú yuán cǐ luàn wáng zhī dào yě
强当陵弱，弱当求援，此乱亡之道也。
zi yú qīng dàn cè ěr tīng zhī bó yán cháng zhǎng wū jì jiào kǒng cǐ yī shì xiǎo duǎn yě
子瑜，卿但侧耳听之，伯言常长于计校，恐此一事小短也。
quán chēng zūn hào bài dà jiàng jūn zuǒ dū hù lǐng yù zhōu mù
权称尊号，拜大将军、左都护，领豫州牧。
jí lǚ yī zhū quán yòu yǒu zhào qiē cuō jǐn děng yǔ zài quán chuán
及吕壹诛，权又有诏切磋瑾等，语在权传。
jǐn zhé yīn shì yǐ dá cí shùn lǐ zhèng
瑾辄因事以答，辞顺理正。
jǐn zi kè míng shèng dāng shì quán shēn qì yì zhī
瑾子恪，名盛当世，权深器异之；
rán jǐn cháng xián zhī wèi fēi bǎo jiā zhī zǐ měi yǐ yōu qī
然瑾常嫌之，谓非保家之子，每以忧戚。
chì wū sì nián nián liù shí bā zú yí mìng lìng sù guān liǎn yǐ shí fú shì cóng shěng yuē
赤乌四年，年六十八卒，遗命令素棺敛以时服，事从省约。
kè yǐ zì fēng hóu gù dì róng xí jué shè bīng yè zhù gōng ān bù qǔ lì shì qīn fù zhī
恪已自封侯，故弟融袭爵，摄兵业驻公安，部曲吏士亲附之。
jiāng wài wú shì qiū dōng zé shè liè jiǎng wǔ chūn xià zé yán bīn gāo huì xiū lì jiǎ zú huò bù yuǎn qiān lǐ ér zào yān
疆外无事，秋冬则射猎讲武，春夏则延宾高会，休吏假卒，或不远千里而造焉。
měi huì zhé lì wèn bīn kè gè yán qí néng nǎi hé tà cù xí liàng dí xuǎn duì huò yǒu bó yì huò yǒu chū pú tóu hú gōng dàn bù bié lèi fēn wū shì gān guǒ jì jìn qīng jiǔ xú xíng róng zhōu liú guān lǎn zhōng rì bù juàn
每会辄历问宾客，各言其能，乃合榻促席，量敌选对，或有博弈，或有摴蒱，投壶弓弹，部别类分，于是甘果继进，清酒徐行，融周流观览，终日不倦。
róng fù xiōng zhì sù suī zài jūn lǚ shēn wú cǎi shì
融父兄质素，虽在军旅，身无采饰；
ér róng jǐn jì wén xiù dú wèi shē qǐ
而融锦罽文绣，独为奢绮。
sūn quán hōng xǐ fèn wēi jiāng jūn
孙权薨，徙奋威将军。
hòu kè zhēng huái nán jiǎ róng jié lìng yǐn jūn rù miǎn yǐ jī xi bīng
后恪征淮南，假融节，令引军入沔，以击西兵。
kè jì zhū qiǎn wú nán dū shī kuān jiù jiāng jūn shī jī sūn yī quán xī děng qǔ róng
恪既诛，遣无难督施宽就将军施绩、孙壹、全熙等取融。
róng zú wén bīng shì zhì huáng jù yóu yù bù néng jué jì bīng dào wéi chéng yǐn yào ér sǐ sān zi jiē fú zhū
融卒闻兵士至，惶惧犹豫，不能决计，兵到围城，饮药而死，三子皆伏诛。
bù zhì zì zi shān lín huái huái yīn rén yě
步骘字子山，临淮淮阴人也。
shì luàn bì nàn jiāng dōng dān shēn qióng kùn yǔ guǎng líng wèi jīng tóng nián xiāng shàn jù yǐ zhòng guā zì jǐ zhòu qín sì tǐ yè sòng jīng chuán
世乱，避难江东，单身穷困，与广陵卫旌同年相善，俱以种瓜自给，昼勤四体，夜诵经传。
kuài jī jiāo zhēng qiāng jùn zhī háo zú rén kè fàng zòng
会稽焦征羌，郡之豪族，人客放纵。
zhì yǔ jīng qiú shí qí de jù wèi suǒ qīn nǎi gòng xiū cì fèng guā yǐ xiàn zhēng qiāng
骘与旌求食其地，惧为所侵，乃共修刺奉瓜，以献征羌。
zhēng qiāng fāng zài nèi wò zhù zhī yí shí jīng yù wěi qù zhì zhǐ zhī yuē běn suǒ yǐ lái wèi qí qiáng yě
征羌方在内卧，驻之移时，旌欲委去，骘止之曰：“本所以来，畏其强也；
ér jīn shě qù yù yǐ wèi gāo zhī jié yuàn ěr
而今舍去，欲以为高，祗结怨耳。
liáng jiǔ zhēng qiāng kāi yǒu jiàn zhī shēn yìn jī zuò zhàng zhōng shè xí zhì de zuò zhì jīng wū yǒu wài jīng yù chǐ zhī zhì cí sè zì ruò
“良久，征羌开牖见之，身隐几坐帐中，设席致地，坐骘、旌于牖外，旌愈耻之，骘辞色自若。
zhēng qiāng zuò shí shēn xiǎng dà àn xiáo shàn chóng tà yǐ xiǎo pán fàn yǔ zhì jīng wéi cài rú ér yǐ
征羌作食，身享大案，殽膳重沓，以小盘饭与骘、旌，惟菜茹而已。
jīng bù néng shí zhì jí fàn zhì bǎo nǎi cí chū
旌不能食，骘极饭致饱乃辞出。
jīng nù zhì yuē hé néng rěn cǐ
旌怒骘曰：“何能忍此？
zhì yuē wú děng pín jiàn shì yǐ zhǔ rén yǐ pín jiàn yù zhī gù qí yi yě dāng hé suǒ chǐ
”骘曰：“吾等贫贱，是以主人以贫贱遇之，固其宜也，当何所耻？
sūn quán wèi tǎo lǔ jiāng jūn zhào zhì wéi zhǔ jì chú hǎi yán zhǎng hái pì chē qí jiāng jūn dōng cáo yuàn
孙权为讨虏将军，召骘为主记，除海盐长，还辟车骑将军东曹掾。
jiàn ān shí wǔ nián chū lǐng pó yáng tài shǒu
建安十五年，出领鄱阳太守。
suì zhōng xǐ jiāo zhōu cì shǐ lì wǔ zhōng láng jiàng lǐng wǔ shè lì qiān rén biàn dào nán xíng
岁中，徙交州刺史、立武中郎将，领武射吏千人，便道南行。
míng nián zhuī bài shǐ chí jié zhēng nán zhōng láng jiàng
明年，追拜使持节、征南中郎将。
liú biǎo suǒ zhì cāng wú tài shǒu wú jù yīn huái yì xīn wài fù nèi wéi
刘表所置苍梧太守吴巨阴怀异心，外附内违。
zhì jiàng yì huái yòu qǐng yǔ xiāng jiàn yīn zhǎn xùn zhī wēi shēng dà zhèn
骘降意怀诱，请与相见，因斩徇之，威声大震。
shì xiè xiōng dì xiāng shuài gòng mìng nán tǔ zhī bīn zì cǐ shǐ yě
士燮兄弟，相率供命，南土之宾，自此始也。
yì zhōu dà xìng yōng kǎi děng shā shǔ suǒ shǔ tài shǒu zhèng áng yǔ xiè xiāng wén qiú yù nèi fù
益州大姓雍闿等杀蜀所署太守正昂，与燮相闻，求欲内附。
zhì yīn chéng zhì qiǎn shǐ xuān ēn fǔ nà yóu shì jiā bài píng róng jiāng jūn fēng guǎng xìn hóu
骘因承制遣使宣恩抚纳，由是加拜平戎将军，封广信侯。
yán kāng yuán nián quán qiǎn lǚ dài dài zhì zhì jiāng jiāo zhōu yì shì wàn rén chū cháng shā
延康元年，权遣吕岱代骘，骘将交州义士万人出长沙。
huì liú bèi dōng xià wǔ líng mán yí chǔn dòng quán suì mìng zhì shàng yì yáng
会刘备东下，武陵蛮夷蠢动，权遂命骘上益阳。
bèi jì bài jì ér líng guì zhū jùn yóu xiāng jīng rǎo chǔ chù zǔ bīng
备既败绩，而零、桂诸郡犹相惊扰，处处阻兵；
zhì zhōu xuán zhēng tǎo jiē píng zhī
骘周旋征讨，皆平之。
huáng wǔ èr nián qiān yòu jiāng jūn zuǒ hù jūn gǎi fēng lín xiāng hóu
黄武二年，迁右将军左护军，改封临湘侯。
wǔ nián jiǎ jié xǐ zhūn ōu kǒu
五年，假节，徙屯沤口。
quán chēng zūn hào bài piào qí jiāng jūn lǐng jì zhōu mù
权称尊号，拜骠骑将军，领冀州牧。
shì suì dū du xī líng dài lù xùn fǔ èr jìng qǐng yǐ jì zhōu zài shǔ fēn jiě mù zhí
是岁，都督西陵，代陆逊抚二境，顷以冀州在蜀分，解牧职。
shí quán tài zǐ dēng zhù wǔ chāng ài rén hào shàn yǔ zhì shū yuē fu xián rén jūn zǐ suǒ yǐ xīng lóng dà huà zuǒ lǐ shí wù zhě yě
时权太子登驻武昌，爱人好善，与骘书曰：“夫贤人君子，所以兴隆大化，佐理时务者也。
shòu xìng ān bì bù dá dào shù suī shí qū qū yù jìn xīn wū míng dé guī fēn wū jūn zǐ zhì wū yuǎn jìn shì rén xiān hòu zhī yi yóu huò miǎn yān wèi zhī néng xiáng
受性暗蔽，不达道数，虽实区区欲尽心于明德，归分于君子，至于远近士人，先后之宜，犹或缅焉，未之能详。
chuán yuē ài zhī néng wù láo hu
传曰：'爱之能勿劳乎？
zhōng yān néng wù huì hu
忠焉能勿诲乎？
sī qí yì yě qǐ fēi suǒ wàng wū jūn zǐ zāi
'斯其义也，岂非所望于君子哉！
zhì wū shì tiáo yú shí shì yè zài jīng zhōu jiè zhě
”骘于是条于时事业在荆州界者，
zhū gě jǐn lù xùn zhū rán chéng pǔ pān jùn péi xuán xià hóu chéng wèi jīng li sù zhōu tiáo shí gàn shí yī rén
诸葛瑾、陆逊、朱然、程普、潘濬、裴玄、夏侯承、卫旌、李肃、周条、石干十一人，
zhēn bié xíng zhuàng
甄别行状，
yīn shàng shū jiǎng quàn yuē chén wén rén jūn bù qīn xiǎo shì
因上疏奖劝曰：“臣闻人君不亲小事，
bǎi guān yǒu sī gè rèn qí zhí
百官有司各任其职。
gù shùn mìng jiǔ xián zé wú suǒ yòng xīn dàn wǔ xián zhī qín yǒng nán fēng zhī shī bù xià táng miào ér tiān xià zhì yě
故舜命九贤，则无所用心，弹五弦之琴，咏南风之诗，不下堂庙而天下治也。
qí huán yòng guǎn zhòng bèi fā zài chē qí guó jì zhì yòu zhì kuāng hé
齐桓用管仲，被发载车，齐国既治，又致匡合。
jìn hàn gāo zǔ lǎn sān jié yǐ xìng dì yè xī chǔ shī xióng jùn yǐ sàng chéng gōng
近汉高祖揽三杰以兴帝业，西楚失雄俊以丧成功。
jí àn zài cháo huái nán qǐn móu
汲黯在朝，淮南寝谋；
zhì dōu shǒu biān xiōng nú cuàn jì
郅都守边，匈奴窜迹。
gù xián rén suǒ zài zhé chōng wàn lǐ xìn guó jiā zhī lì qì chóng tì zhī suǒ yóu yě
故贤人所在，折冲万里，信国家之利器，崇替之所由也。
fāng jīn wáng huà wèi bèi wū hàn běi hé luò zhī bīn shàng yǒu tiě nì zhī chǒu chéng lǎn yīng xióng bá jùn rèn xián zhī shí yě
方今王化未被于汉北，河、洛之滨尚有僣逆之丑，诚揽英雄拔俊任贤之时也。
yuàn míng tài zǐ zhòng yǐ qīng yì zé tiān xià xìng shèn
愿明太子重以轻意，则天下幸甚。
hòu zhōng shū lǚ yī diǎn xiào wén shū duō suǒ jiū jǔ zhì shàng shū yuē fú wén zhū diǎn xiào zhì jué xì wēi chuī máo qiú xiá zhòng àn shēn wū zhé yù xiàn rén yǐ chéng wēi fú
后中书吕壹典校文书，多所纠举，骘上疏曰：“伏闻诸典校擿抉细微，吹毛求瑕，重案深诬，辄欲陷人以成威福；
wú zuì wú gū héng shòu dà xíng shì yǐ shǐ mín jú tiān jí dì shuí bù zhàn lì
无罪无辜，横受大刑，是以使民跼天蹐地，谁不战栗？
xī zhī yù guān wéi xián shì rèn gù gāo yáo zuò shì lǚ hóu shú xíng zhāng yú tíng wèi mín wú yuān wǎng xiū tài zhī zuò shí yóu cǐ xìng
昔之狱官，惟贤是任，故皋陶作士，吕侯赎刑，张、于廷尉，民无冤枉，休泰之祚，实由此兴。
jīn zhī xiǎo chén dòng yǔ gǔ yì yù yǐ huì chéng qīng hū rén mìng guī jiù yú shàng wèi guó sù yuàn
今之小臣，动与古异，狱以贿成，轻忽人命，归咎于上，为国速怨。
fu yī rén yù jiē wáng dào wèi kuī shén kě chóu jí
夫一人吁嗟，王道为亏，甚可仇疾。
míng dé shèn fá zhé rén wéi xíng shū chuán suǒ měi
明德慎罚，哲人惟刑，书传所美。
zì jīn bì yù dū xià zé yi zī gù yōng wǔ chāng zé lù xùn pān jùn píng xīn zhuān yì wu zài de qíng zhì dǎng shén míng shòu zuì hé hèn
自今蔽狱，都下则宜谘顾雍，武昌则陆逊、潘濬，平心专意，务在得情，骘党神明，受罪何恨？
yòu yuē tiān zǐ fù tiān mǔ de gù gōng shì bǎi guān dòng fǎ liè sù
”又曰：“天子父天母地，故宫室百官，动法列宿。
ruò shī zhèng lìng qīn shùn shí jié guān de qí rén zé yīn yáng hé píng qī yào xún dù
若施政令，钦顺时节，官得其人，则阴阳和平，七曜循度。
zhì wū jīn rì guān liáo duō quē suī yǒu dà chén fù bù xìn rèn rú cǐ tiān dì yān dé wú biàn
至于今日，官寮多阙，虽有大臣，复不信任，如此天地焉得无变？
gù pín nián kū hàn kàng yáng zhī yīng yě
故频年枯旱，亢阳之应也。
yòu jiā hé liù nián wǔ yuè shí sì rì chì wū èr nián zhēng yuè yī rì jí èr shí qī rì de jiē zhèn dòng
又嘉禾六年五月十四日，赤乌二年正月一日及二十七日，地皆震动。
de yīn lèi chén zhī xiàng yīn qì shèng gù dòng chén xià zhuān zhèng zhī gù yě
地阴类，臣之象，阴气盛故动，臣下专政之故也。
fu tiān dì jiàn yì suǒ yǐ jǐng wù rén zhǔ kě bù shēn sī qí yì zāi
夫天地见异，所以警悟人主，可不深思其意哉！
yòu yuē chéng xiàng gù yōng shàng dà jiàng jūn lù xùn tài cháng pān jùn yōu shēn zé zhòng zhì zài yè chéng sù yè jīng jīng qǐn shí bù níng niàn yù ān guó lì mín jiàn jiǔ cháng zhī jì kě wèi xīn lǚ gǔ gōng shè jì zhī chén yǐ
”又曰：“丞相顾雍、上大将军陆逊、太常潘濬，忧深责重，志在谒诚，夙夜兢兢，寝食不宁，念欲安国利民，建久长之计，可谓心膂股肱，社稷之臣矣。
yi gè wěi rèn bù shǐ tā guān jiān qí suǒ sī zé qí chéng xiào kè qí fù diàn
宜各委任，不使他官监其所司，责其成效，课其负殿。
cǐ sān chén zhě sī lǜ bú dào zé yǐ qǐ gǎn zhuān shàn wēi fú qī fù suǒ tiān hu
此三臣者，思虑不到则已，岂敢专擅威福欺负所天乎？
yòu yuē xiàn shǎng yǐ xiǎn shàn shè xíng yǐ wēi jiān rèn xián ér shǐ néng shěn míng wū fǎ shù zé hé gōng ér bù chéng hé shì ér bù biàn hé tīng ér bú wén hé shì ér bù dǔ zāi
“又曰：“县赏以显善，设刑以威奸，任贤而使能，审明于法术，则何功而不成，何事而不辨，何听而不闻，何视而不睹哉？
ruò jīn jùn shǒu bǎi lǐ jiē gè de qí rén gòng xiāng jīng wěi rú shì shù zhèng qǐ bù kāng zāi
若今郡守百里，皆各得其人，共相经纬，如是，庶政岂不康哉？
qiè wén zhū xiàn bìng yǒu bèi lì lì duō mín fán sú yǐ zhī bì
窃闻诸县并有备吏，吏多民烦，俗以之弊。
dàn xiǎo rén yīn yuán xián mìng bù wu fèng gōng ér zuò wēi fú wú yì shì tīng gèng wéi mín hài yú yǐ wéi kě yī qiè bà shěng
但小人因缘衔命，不务奉公而作威福，无益视听，更为民害，愚以为可一切罢省。
quán yì jué wú suì zhū lǚ yī
”权亦觉梧，遂诛吕壹。
zhì qián hòu jiàn dá qū zhì jiù jiě huàn nàn shū shù shí shàng
骘前后荐达屈滞，救解患难，书数十上。
quán suī bù néng xī nà rán shí cǎi qí yán duō méng jì lài
权虽不能悉纳，然时采其言，多蒙济赖。
chì wū jiǔ nián dài lù xùn wèi chéng xiàng yóu huì yù mén shēng shǒu bù shì shū bèi fú jū chǔ yǒu rú rú shēng
赤乌九年，代陆逊为丞相，犹诲育门生，手不释书，被服居处有如儒生。
rán mén nèi qī qiè fú shì shē qǐ pō yǐ cǐ jiàn jī
然门内妻妾服饰奢绮，颇以此见讥。
zài xī líng èr shí nián lín dí jìng qí wēi xìn
在西陵二十年，邻敌敬其威信。
xìng kuān hóng de zhòng xǐ nù bù xíng wū shēng sè ér wài nèi sù rán
性宽弘得众，喜怒不形于声色，而外内肃然。
shí nián zú zi xié sì tǒng zhì suǒ lǐng jiā fǔ jūn jiāng jūn
十年卒，子协嗣，统骘所领，加抚军将军。
xié zú zi jī sì hóu
协卒，子玑嗣侯。
xié dì chǎn jì yè wèi xī líng dū jiā zhāo wǔ jiāng jūn fēng xi tíng hòu
协弟阐，继业为西陵督，加昭武将军，封西亭侯。
fèng huáng yuán nián zhào wèi rào zhàng dū
凤皇元年，召为绕帐督。
chǎn lěi shì zài xī líng zú bèi zhēng mìng zì yǐ shī zhí yòu jù yǒu chán huò wū shì jù chéng jiàng jìn
阐累世在西陵，卒被征命，自以失职，又惧有谗祸，于是据城降晋。
qiǎn jī yǔ dì xuán yì luò yáng wèi rèn jìn yǐ chǎn wèi dū du xī líng zhū jūn shì wèi jiāng jūn yí tóng sān sī jiā shì zhōng jiǎ jié lǐng jiāo zhōu mù fēng yí dū gōng
遣玑与弟璇诣洛阳为任，晋以阐为都督西陵诸军事、卫将军、仪同三司，加侍中，假节领交州牧，封宜都公；
jī jiān jiāng líng zhū jūn shì zuǒ jiāng jūn jiā sàn qí cháng shì lǐng lú líng tài shǒu gǎi fēng jiāng líng hóu
玑监江陵诸军事、左将军，加散骑常侍，领庐陵太守，改封江陵侯；
xuán jǐ shì zhōng xuān wēi jiāng jūn fēng dōu xiāng hòu
璇给事中、宣威将军，封都乡侯。
mìng chē qí jiāng jūn yáng hù jīng zhōu cì shǐ yáng zhào wǎng fù jiù chǎn
命车骑将军羊祜、荆州刺史杨肇往赴救阐。
sūn hào shǐ lù kàng xi xíng hù děng dùn tuì
孙皓使陆抗西行，祜等遁退。
kàng xiàn chéng zhǎn chǎn děng bù shì mǐn miè wéi xuán shào sì
抗陷城，斩阐等，步氏泯灭，惟璇绍祀。
yǐng chuān zhōu zhāo zhù shū chēng bù zhì jí yán jùn děng yuē gǔ jīn xián shì dài fū suǒ yǐ shī míng sàng shēn qīng jiā hài guó zhě qí yóu fēi yī yě rán yào qí dà guī zǒng qí cháng huàn sì zhě ér yǐ
颍川周昭著书称步骘及严畯等曰：“古今贤士大夫所以失名丧身倾家害国者，其由非一也，然要其大归，总其常患，四者而已。
jí lùn yì yī yě zhēng míng shì èr yě zhòng péng dǎng sān yě wu yù sù sì yě
急论议一也，争名势二也，重朋党三也，务欲速四也。
jí lùn yì zé shāng rén zhēng míng shì zé bài you zhòng péng dǎng zé bì zhǔ wu yù sù zé shī dé cǐ sì zhě bù chú wèi yǒu néng quán yě
急论议则伤人，争名势则败友，重朋党则蔽主，务欲速则失德，此四者不除，未有能全也。
dāng shì jūn zǐ néng bù rán zhě yì bǐ yǒu zhī qǐ dú gǔ rén hu
当世君子能不然者，亦比有之，岂独古人乎！
rán lùn qí jué yì wèi ruò gù yù zhāng zhū gě shǐ jūn bù chéng xiàng yán wèi wèi zhāng fèn wēi zhī wèi měi yě
然论其绝异，未若顾豫章、诸葛使君、步丞相、严卫尉、张奋威之为美也。
lún yǔ yán fū zǐ xún xún rán shàn yòu rén yòu yuē chéng rén zhī měi bù chéng rén zhī è yù zhāng yǒu zhī yǐ
论语言'夫子恂恂然善诱人'，又曰'成人之美，不成人之恶'，豫章有之矣。
wàng zhī yǎn rán jí zhī yě wēn tīng qí yán yě lì shǐ jūn tǐ zhī yǐ
'望之俨然，即之也温，听其言也厉'，使君体之矣。
gōng ér ān wēi ér bù měng chéng xiàng lǚ zhī yǐ
'恭而安，威而不猛'，丞相履之矣。
xué bù qiú lù xīn wú gǒu de wèi wèi fèn wēi dǎo zhī yǐ
学不求禄，心无苟得，卫尉、奋威蹈之矣。
cǐ wǔ jūn zhě suī dé shí yǒu chà qīng zhòng bù tóng zhì wū qù shè dà jiǎn bù fàn sì zhě jù yī kuí yě
此五君者，虽德实有差，轻重不同，至于趣舍大检，不犯四者，俱一揆也。
xī dīng xū chū wū gū jiā wú càn yóu wū mù shù yù zhāng yáng qí shàn yǐ bìng lù quán zhī liè shì yǐ rén wú yōu zhì ér fēng sú hòu yān
昔丁谞出于孤家，吾粲由于牧竖，豫章扬其善，以并陆、全之列，是以人无幽滞而风俗厚焉。
shǐ jūn chéng xiàng wèi wèi sān jūn xī yǐ bù yī jù xiāng yǒu shàn zhū lùn zhě yīn gè xù qí yōu liè
使君、丞相、卫尉三君，昔以布衣俱相友善，诸论者因各叙其优劣。
chū xiān wèi wèi cì chéng xiàng ér hòu yǒu shǐ jūn yě
初，先卫尉，次丞相，而后有使君也；
qí hòu bìng shì míng zhǔ jīng yíng shì wù chū chù zhī cái yǒu bù tóng xiān hòu zhī míng xū fǎn qí chū cǐ shì cháng rén jué qín báo yě
其后并事明主，经营世务，出处之才有不同，先后之名须反其初，此世常人决勤薄也。
zhì wū sān jūn fēn hǎo zú wú kuī sǔn qǐ fēi gǔ rén jiāo zāi
至于三君分好，卒无亏损，岂非古人交哉！
yòu lǔ héng jiāng xī zhàng wàn bīng tún jù lù kǒu dāng shì zhī měi yè yě néng yǔ bù néng shú bù yuàn yān
又鲁横江昔杖万兵，屯据陆口，当世之美业也，能与不能，孰不愿焉？
ér héng jiāng jì wáng wèi wèi yīng qí xuǎn zì yǐ cái fēi jiàng shuài shēn cí gù ràng zhōng wū bù jiù
而横江既亡，卫尉应其选，自以才非将帅，深辞固让，终于不就。
hòu xǐ jiǔ liè qiān diǎn bā zuò róng bù zú yǐ zì yào lù bù zú yǐ zì fèng
后徙九列，迁典八座，荣不足以自曜，禄不足以自奉。
zhì wū èr jūn jiē wèi wéi shàng jiāng qióng fù jí guì
至于二君，皆位为上将，穷富极贵。
wèi wèi jì wú qiú yù èr jūn yòu bù chēng jiàn gè shǒu suǒ zhì bǎo qí míng hǎo
卫尉既无求欲，二君又不称荐，各守所志，保其名好。
kǒng zǐ yuē jūn zǐ qín ér bù zhēng qún ér bù dǎng
孔子曰：'君子矜而不争，群而不党。
sī yǒu fēng yǐ
'斯有风矣。
yòu fèn wēi zhī míng yì sān jūn zhī cì yě dāng yī fāng zhī shù shòu shàng jiàng zhī rèn yǔ shǐ jūn chéng xiàng bù yì yě
又奋威之名，亦三君之次也，当一方之戍，受上将之任，与使君、丞相不异也。
rán lì guó shì lùn gōng láo shí yǒu xiān hòu gù jué wèi zhī róng shū yān
然历国事，论功劳，实有先后，故爵位之荣殊焉。
ér fèn wēi jiāng chù cǐ jué néng míng qí bù fèn xīn wú shī dào zhī yù shì wú chōng qū zhī qiú měi shēng cháo táng xún lǐ ér dòng cí qì jiǎn jiǎn wǎng bù wéi zhōng
而奋威将处此，决能明其部分，心无失道之欲，事无充诎之求，每升朝堂，循礼而动，辞气謇謇，罔不惟忠。
shū sì suī qīn guì yán yōu qí bài cài wén zhì suī shū jiàn tán chēng qí xián
叔嗣虽亲贵，言忧其败，蔡文至虽疏贱，谈称其贤。
nǚ pèi tài zǐ shòu lǐ ruò diào kāng kài zhī qū wéi dǔ rén wù chéng bài dé shī jiē rú suǒ lǜ kě wèi shǒu dào jiàn jī hào gǔ zhī shì yě
女配太子，受礼若吊，慷忾之趋，惟笃人物，成败得失，皆如所虑，可谓守道见机，好古之士也。
ruò nǎi jīng guó jiā dāng jūn lǚ wū chí wù zhī jì lì bà wáng zhī gōng cǐ wǔ zhě wèi wèi guò rén
若乃经国家，当军旅，于驰骛之际，立霸王之功，此五者未为过人。
zhì qí chún cuì lǚ dào qiú bù gǒu de shēng jiàng dāng shì bǎo quán míng xíng miǎo rán jué sú shí yǒu suǒ shī
至其纯粹履道，求不苟得，升降当世，保全名行，邈然绝俗，实有所师。
gù cū lùn qí shì yǐ shì hòu zhī jūn zǐ
故粗论其事，以示后之君子。
zhōu zhāo zhě zì gōng yuǎn yǔ wéi yào xuē yíng huá hé bìng shù wú shū hòu wèi zhōng shū láng zuò shì xià yù hé biǎo jiù zhī sūn xiū bù tīng suì fú fǎ yún
”周昭者字恭远，与韦曜、薛莹、华核并述吴书，后为中书郎，坐事下狱，核表救之，孙休不听，遂伏法云。
píng yuē zhāng zhāo shòu yí fǔ zuǒ gōng xūn kè jǔ zhōng jiǎn fāng zhí dòng bù wéi jǐ
评曰：张昭受遗辅佐，功勋克举，忠謇方直，动不为己；
ér yǐ yán jiàn dàn yǐ gāo jiàn wài jì bù chǔ zǎi xiàng yòu bù dēng shī bǎo cóng róng lǘ xiàng yǎng lǎo ér yǐ yǐ cǐ míng quán zhī bù jí cè yě
而以严见惮，以高见外，既不处宰相，又不登师保，从容闾巷，养老而已，以此明权之不及策也。
gù yōng yī zhàng sù yè ér jiāng zhī zhì jú gù néng jiū jí róng wèi
顾雍依杖素业，而将之智局，故能究极荣位。
zhū gě jǐn bù zhì bìng yǐ dé dù guī jiǎn jiàn qì dāng shì zhāng chéng gù shào xū xīn zhǎng zhě hào shàng rén wù zhōu zhāo zhī lùn chēng zhī shén měi gù xiáng lù yān
诸葛瑾、步骘并以德度规检见器当世，张承、顾邵虚心长者，好尚人物，周昭之论，称之甚美，故详录焉。
tán xiàn nà zài gōng yǒu zhōng zhēn zhī jié
谭献纳在公，有忠贞之节。
xiū chéng xiū zhì xián zhù wéi shàn
休、承修志，咸庶为善。
ài è xiāng gōng liú bō nán yì āi zāi
爱恶相攻，流播南裔，哀哉！