mèng zǐ zhì wéi chén ér guī
孟子致为臣而归。
wáng jiù jiàn mèng zǐ yuē qián rì yuàn jiàn ér bù kě de de shì tóng cháo shén xǐ
王就见孟子，曰：“前日愿见而不可得，得侍，同朝甚喜。
jīn yòu qì guǎ rén ér guī bù shí kě yǐ jì cǐ ér de jiàn hu
今又弃寡人而归，不识可以继此而得见乎？
duì yuē bù gǎn qǐng ěr gù suǒ yuàn yě
”对曰：“不敢请耳，固所愿也。
tā rì wáng wèi shí zǐ yuē wǒ yù zhōng guó ér shòu mèng zǐ shì yǎng dì zǐ yǐ wàn zhōng shǐ zhū dài fū guó rén jiē yǒu suǒ jīn shì
他日，王谓时子曰：“我欲中国而授孟子室，养弟子以万钟，使诸大夫国人皆有所矜式。
zi hé wèi wǒ yán zhī
子盍为我言之？
shí zǐ yīn chén zi ér yǐ gào mèng zǐ chén zi yǐ shí zi zhī yán gào mèng zǐ
”时子因陈子而以告孟子，陈子以时子之言告孟子。
mèng zǐ yuē rán
孟子曰：“然。
fu shí zǐ è zhī qí bù kě yě
夫时子恶知其不可也？
rú shǐ yǔ yù fù cí shí wàn ér shòu wàn shì wèi yù fù hu
如使予欲富，辞十万而受万，是为欲富乎？
jì sūn yuē yì zāi zǐ shū yí
季孙曰：‘异哉子叔疑！
shǐ jǐ wéi zhèng bù yòng zé yì yǐ yǐ yòu shǐ qí zǐ dì wèi qīng
使己为政，不用，则亦已矣，又使其子弟为卿。
rén yì shú bù yù fù guì
人亦孰不欲富贵？
ér dú yú fù guì zhī zhōng yǒu sī lóng duàn yān
而独于富贵之中，有私龙断焉。
gǔ zhī wéi shì yě yǐ qí suǒ yǒu yì qí suǒ wú zhě yǒu sī zhě zhì zhī ěr
’古之为市也，以其所有易其所无者，有司者治之耳。
yǒu jiàn zhàng fū yān bì qiú lóng duàn ér dēng zhī yǐ zuǒ yòu wàng ér wǎng shì lì
有贱丈夫焉，必求龙断而登之，以左右望而罔市利。
rén jiē yǐ wéi jiàn gù cóng ér zhēng zhī
人皆以为贱，故从而征之。
zhēng shāng zì cǐ jiàn zhàng fū shǐ yǐ
征商，自此贱丈夫始矣。