wáng xī fèng zhì huò bào xiū cán gǔ tài jūn dǎo tiān xiāo huò huàn
王熙凤致祸抱羞惭贾太君祷天消祸患
huà shuō gǔ zhèng wén zhī gǔ mǔ wēi jí jí máng jìn qù kàn shì
话说贾政闻知贾母危急，即忙进去看视。
jiàn gǔ mǔ jīng xià qì nì wáng fū rén yuān yāng děng huàn xǐng huí lái jí yòng shū qì ān shén de wán yào fú le jiàn jiàn de hǎo xiē zhǐ shì shāng xīn luò lèi
见贾母惊吓气逆，王夫人鸳鸯等唤醒回来，即用疏气安神的丸药服了，渐渐的好些，只是伤心落泪。
gǔ zhèng zài páng quàn wèi zǒng shuō shì ér zi men bù xiào zhāo le huò lái lèi lǎo tài tài shòu jīng
贾政在旁劝慰，总说是“儿子们不肖，招了祸来累老太太受惊。
ruò lǎo tài tài kuān wèi xiē ér zi men shàng kě zài wài liào lǐ
若老太太宽慰些，儿子们尚可在外料理；
ruò shì lǎo tài tài yǒu shén me bù zì zài ér zi men de zuì niè gèng zhòng le
若是老太太有什么不自在，儿子们的罪孽更重了。
gǔ mǔ dào wǒ huó le bā shí duō suì zì zuò nǚ hái ér qǐ dào nǐ fù qīn shǒu lǐ dōu tuō zhe zǔ zōng de fú cóng méi yǒu tīng jiàn guò nèi xiē shì
”贾母道：“我活了八十多岁，自作女孩儿起到你父亲手里，都托着祖宗的福，从没有听见过那些事。
rú jīn dào lǎo le jiàn nǐ men tǎng huò shòu zuì jiào wǒ xīn lǐ guò děi qù me
如今到老了，见你们倘或受罪，叫我心里过得去么！
dào bù rú hé shàng yǎn suí nǐ men qù bà le
倒不如合上眼随你们去罢了。
shuō zhe yòu kū
”说着，又哭。
gǔ zhèng cǐ shí zháo jí yì cháng yòu tīng wài miàn shuō qǐng lǎo ye nèi tíng yǒu xìn
贾政此时着急异常，又听外面说：“请老爷，内廷有信。
gǔ zhèng jí máng chū lái jiàn shì běi jìng wáng fǔ zhǎng shǐ yī jiàn miàn biàn shuō dà xǐ
”贾政急忙出来，见是北静王府长史，一见面便说“大喜。
gǔ zhèng xiè le qǐng zhǎng shǐ zuò xia qǐng wèn wáng yé yǒu hé yù zhǐ
”贾政谢了，请长史坐下，“请问王爷有何谕旨？
nà zhǎng shǐ dào wǒ men wáng yé tóng xī píng jùn wáng jìn nèi fù zòu jiāng dà rén de jù pà de xīn gǎn jī tiān ēn zhī huà dōu dài zòu le
”那长史道：“我们王爷同西平郡王进内复奏，将大人的惧怕的心、感激天恩之话都代奏了。
zhǔ shàng shèn shì mǐn xù bìng niàn jí guì fēi kè shì wèi jiǔ bù rěn jiā zuì zhe jiā ēn réng zài gōng bù yuán wài shàng xíng zǒu
主上甚是悯恤，并念及贵妃溘逝未久，不忍加罪，着加恩仍在工部员外上行走。
suǒ fēng jiā chǎn wéi jiāng gǔ shè de rù guān yú jù gěi hái
所封家产，惟将贾赦的入官，余俱给还。
bìng chuán zhǐ lìng jìn xīn gòng zhí
并传旨令尽心供职。
wéi chāo chū jiè quàn lìng wǒ men wáng yé zhā hé rú yǒu wéi jìn zhòng lì de yī gài zhào lì rù guān qí zài dìng lì shēng xī de tóng fáng dì wén shū jìn xíng gěi hái
惟抄出借券令我们王爷查核，如有违禁重利的一概照例入官，其在定例生息的同房地文书尽行给还。
gǔ liǎn zhe gé qù zhí xián miǎn zuì shì fàng
贾琏着革去职衔，免罪释放。
gǔ zhèng tīng bì jí qǐ shēn kòu xiè tiān ēn yòu bài xiè wáng yé ēn diǎn
”贾政听毕，即起身叩谢天恩，又拜谢王爷恩典。
xiān qǐng zhǎng shǐ dà rén dài wéi bǐng xiè míng chén dào quē xiè ēn bìng dào fǔ lǐ kē tóu
“先请长史大人代为禀谢，明晨到阙谢恩，并到府里磕头。
nà zhǎng shǐ qù le
”那长史去了。
shǎo tíng chuán chū zhǐ lái
少停，传出旨来。
chéng bàn guān zūn zhǐ yī yī chá qīng rù guān zhě rù guān gěi hái zhě gěi hái jiāng gǔ liǎn fàng chū suǒ yǒu gǔ shè míng xià nán fù rén děng zào cè rù guān
承办官遵旨一一查清，入官者入官，给还者给还，将贾琏放出，所有贾赦名下男妇人等造册入官。
kě lián gǔ liǎn wū nèi dōng xī chú jiāng àn lì fàng chū de wén shū fā gěi wài qí yú suī wèi jǐn rù guān de zǎo bèi chá chāo de rén jìn xíng qiǎng qù suǒ cún zhě zhǐ yǒu jiā huo wù jiàn
可怜贾琏屋内东西除将按例放出的文书发给外，其余虽未尽入官的，早被查抄的人尽行抢去，所存者只有家伙物件。
gǔ liǎn shǐ zé jù zuì hòu méng shì fàng yǐ shì dà xìng jí xiǎng qǐ lì nián jī jù de dōng xī bìng fèng jie de tī ji bù xià qī bā wàn jīn yī zhāo ér jǐn zěn de bù tòng
贾琏始则惧罪，后蒙释放已是大幸，及想起历年积聚的东西并凤姐的体己不下七八万金，一朝而尽，怎得不痛。
qiě tā fù qīn xiàn jìn zài jǐn yī fǔ fèng jie bìng zài chuí wēi yī shí bēi tòng
且他父亲现禁在锦衣府，凤姐病在垂危，一时悲痛。
yòu jiàn gǔ zhèng hán lèi jiào tā wèn dào wǒ yīn guān shì zài shēn bù dà lǐ jiā gù jiào nǐ men fū fù zǒng lǐ jiā shì
又见贾政含泪叫他，问道：“我因官事在身，不大理家，故叫你们夫妇总理家事。
nǐ fù qīn suǒ wéi gù nán quàn jiàn nà zhòng lì pán bō jiū jìng shì shuí gàn de
你父亲所为固难劝谏，那重利盘剥究竟是谁干的？
kuàng qiě fēi zán men zhè yàng rén jiā suǒ wéi
况且非咱们这样人家所为。
rú jīn rù le guān zài yín qián shì bù dǎ jǐn de zhè zhǒng shēng míng chū qù hái liǎo de ma
如今入了官，在银钱是不打紧的，这种声名出去还了得吗！
gǔ liǎn guì xià shuō dào zhí ér bàn jiā shì bìng bù gǎn cún yì diǎn sī xīn
”贾琏跪下说道：“侄儿办家事，并不敢存一点私心。
suǒ yǒu chū rù de zhàng mù zì yǒu lài dà wú xīn dēng dài liáng děng dēng jì lǎo yé zhǐ guǎn jiào tā men lái chá wèn
所有出入的帐目，自有赖大、吴新登、戴良等登记，老爷只管叫他们来查问。
xiàn zài zhè jǐ nián kù nèi de yín zi chū duō rù shǎo suī méi tiē bǔ zài nèi yǐ zài gè chù zuò le hǎo xiē kōng tóu qiú lǎo yé wèn tài tài jiù zhī dào le
现在这几年，库内的银子出多入少，虽没贴补在内，已在各处做了好些空头，求老爷问太太就知道了。
zhèi xiē fàng chū qù de zhàng lián zhí ér yě bù zhī dào nà lǐ de yín zi yào wèn zhōu ruì wàng r cái zhī dào
这些放出去的帐，连侄儿也不知道那里的银子，要问周瑞旺儿才知道。
gǔ zhèng dào jù nǐ shuō lái lián nǐ zì jǐ wū lǐ de shì hái bù zhī dào nèi xiē jiā zhōng shàng xià de shì gèng bù zhī dào le
”贾政道：“据你说来，连你自己屋里的事还不知道，那些家中上下的事更不知道了。
wǒ zhè huí yě bù lái chá wèn nǐ xiàn jīn nǐ wú shì de rén nǐ fù qīn de shì hé nǐ zhēn dà gē de shì hái bù kuài qù dǎ tīng dǎ tīng
我这回也不来查问你，现今你无事的人，你父亲的事和你珍大哥的事还不快去打听打听。
gǔ liǎn yī xīn wěi qū hán zhuó yǎn lèi dā yìng le chū qù
”贾琏一心委屈，含着眼泪答应了出去。
gǔ zhèng tàn qì lián lián de xiǎng dào wǒ zǔ fù qín láo wáng shì lì xià gōng xūn dé le liǎng gè shì zhí rú jīn liǎng fáng fàn shì dōu gé qù le
贾政叹气连连的想道：“我祖父勤劳王事，立下功勋，得了两个世职，如今两房犯事都革去了。
wǒ qiáo zhèi xiē zǐ zhí méi yī gè zhǎng jìn de
我瞧这些子侄没一个长进的。
lǎo tiān a lǎo tiān a
老天啊，老天啊！
wǒ gǔ jiā hé zhì yī bài rú cǐ
我贾家何至一败如此！
wǒ suī méng shèng ēn gé wài chuí cí gěi hái jiā chǎn nà liǎng chù shí yòng zì yīng guī bìng yī chù jiào wǒ yī rén nà lǐ zhī chēng de zhù
我虽蒙圣恩格外垂慈，给还家产，那两处食用自应归并一处，叫我一人那里支撑的住。
fāng cái liǎn r suǒ shuō gèng jiā chà yì shuō bù dàn kù shàng wú yín ér qiě shàng yǒu kuī kōng zhè jǐ nián jìng shì xū míng zài wài
方才琏儿所说更加诧异，说不但库上无银，而且尚有亏空，这几年竟是虚名在外。
zhǐ hèn wǒ zì jǐ wèi shén me hú tú ruò cǐ
只恨我自己为什么糊涂若此。
tǎng huò wǒ zhū ér zài shì shàng yǒu bǎng bì
倘或我珠儿在世，尚有膀臂；
bǎo yù suī dà gèng shì wú yòng zhī wù
宝玉虽大，更是无用之物。
xiǎng dào nà lǐ bù jué lèi mǎn yī jīn
”想到那里，不觉泪满衣襟。
yòu xiǎng lǎo tài tài ruò dà nián jì ér zi men bìng méi yǒu zì néng fèng yǎng yī rì fǎn lèi tā xià de sǐ qù huó lái
又想：“老太太偌大年纪，儿子们并没有自能奉养一日，反累他吓得死去活来。
zhǒng zhǒng zuì niè jiào wǒ wěi zhī hé rén
种种罪孽，叫我委之何人！
zhèng zài dú zì bēi qiè zhī jiàn jiā rén bǐng bào gè qīn yǒu jìn lái kàn hòu
正在独自悲切，只见家人禀报各亲友进来看候。
gǔ zhèng yī yī dào xiè shuō qǐ jiā mén bù xìng shì wǒ bù néng guǎn jiào zǐ zhí suǒ yǐ zhì cǐ
贾政一一道谢，说起：“家门不幸，是我不能管教子侄，所以至此。
yǒu de shuō wǒ jiǔ zhī lìng xiōng shè dà lǎo yé xíng shì bù tuǒ nà biān zhēn gē gèng jiā jiāo zòng
”有的说：“我久知令兄赦大老爷行事不妥，那边珍哥更加骄纵。
ruò shuō yīn guān shì cuò wù de gè bú shì yú jīn wú kuì rú jīn zì jǐ nào chū de dào dài lèi le èr lǎo ye
若说因官事错误得个不是，于心无愧，如今自己闹出的，倒带累了二老爷。
yǒu de shuō rén jiā nào de yě duō yě méi jiàn yù shǐ cān zòu bú shì zhēn lǎo dà dé zuì péng yǒu hé zhì rú cǐ
”有的说：“人家闹的也多，也没见御史参奏，不是珍老大得罪朋友，何至如此。
yǒu de shuō yě bù guài yù shǐ wǒ men tīng jiàn shuō shì fǔ shàng de jiā rén tóng jǐ gè ní tuǐ zài wài tóu hōng rǎng chū lái de
”有的说：“也不怪御史，我们听见说是府上的家人同几个泥腿在外头哄嚷出来的。
yù shǐ kǒng cān zòu bù shí suǒ yǐ kuāng le zhè lǐ de rén qù cái shuō chū lái de
御史恐参奏不实，所以诓了这里的人去才说出来的。
wǒ xiǎng fǔ shàng dài xià rén zuì kuān de wèi shén me hái yǒu zhè shì
我想府上待下人最宽的，为什么还有这事。
yǒu de shuō dà fán nú cái men shì yí gè yǎng huó bù dé de
”有的说：“大凡奴才们是一个养活不得的。
jīn ér zài zhè lǐ dōu shì hǎo qīn yǒu wǒ cái gǎn shuō jiù shì zūn jià zài wài rèn wǒ bǎo bù dé nǐ shì bù ài qián de nà wài tou de fēng shēng yě bù hǎo dōu shì nú cái men nào de
今儿在这里都是好亲友我才敢说，就是尊驾在外任，我保不得－－你是不爱钱的，－－那外头的风声也不好，都是奴才们闹的。
nǐ gāi dī fáng xiē
你该隄防些。
rú jīn suī shuō méi yǒu dòng nǐ de jiā tǎng huò zài yù zhe zhǔ shàng yí xīn qǐ lái hǎo xiē bù biàn ne
如今虽说没有动你的家，倘或再遇着主上疑心起来，好些不便呢。
gǔ zhèng tīng shuō xīn xià zháo máng dào zhòng wèi tīng jiàn wǒ de fēng shēng zěn yàng
”贾政听说，心下着忙道：“众位听见我的风声怎样？
zhòng rén dào wǒ men suī méi tīng jiàn shí jù zhǐ wén wài miàn rén shuō nǐ zài liáng dào rèn shàng zěn me jiào mén shàng jiā rén yào qián
”众人道：“我们虽没听见实据，只闻外面人说你在粮道任上怎么叫门上家人要钱。
gǔ zhèng tīng le biàn shuō dào wǒ shì duì dé tiān de cóng bù gǎn qǐ zhè yào qián de niàn tou
”贾政听了，便说道：“我是对得天的，从不敢起这要钱的念头。
zhǐ shì nú cái zài wài zhāo yáo zhuàng piàn nào chū shì lái wǒ jiù chī bú zhù le
只是奴才在外招摇撞骗，闹出事来我就吃不住了。
zhòng rén dào rú jīn pà yě wú yì zhǐ hǎo jiāng xiàn zài de guǎn jiā men dōu yán yán de chá yī chá ruò yǒu kàng zhǔ de nú cái chá chū lái yán yán de bàn yī bàn
”众人道：“如今怕也无益，只好将现在的管家们都严严的查一查，若有抗主的奴才，查出来严严的办一办。
gǔ zhèng tīng le diǎn tóu
”贾政听了点头。
biàn jiàn mén shàng jìn lái huí bǐng shuō sūn gū yé nà biān dǎ fā rén lái shuō zì jǐ yǒu shì bù néng lái zhe rén lái qiáo qiáo
便见门上进来回禀说：“孙姑爷那边打发人来说，自己有事不能来，着人来瞧瞧。
shuō dà lǎo yé gāi tā yī zhǒng yín zi yào zài èr lǎo ye shēn shàng hái de
说大老爷该他一种银子，要在二老爷身上还的。
gǔ zhèng xīn nèi yōu mèn zhǐ shuō zhī dào le
”贾政心内忧闷，只说：“知道了。
zhòng rén dōu lěng xiào dào rén shuō lìng qīn sūn shào zǔ hùn zhàng zhēn yǒu xiē
”众人都冷笑道：“人说令亲孙绍祖混帐，真有些。
rú jīn zhàng rén chāo le jiā bù dàn bù lái qiáo kàn bāng bǔ zhào yìng dào gǎn máng de lái yào yín zi zhēn zhēn bù zài lǐ shàng
如今丈人抄了家，不但不来瞧看帮补照应，倒赶忙的来要银子，真真不在理上。
gǔ zhèng dào rú jīn qiě bù bì shuō tā
”贾政道：“如今且不必说他。
nà tóu qīn shì yuán shì jiā xiōng pèi cuò de wǒ de zhí nǚ ér de zuì yǐ jīng shòu gòu le rú jīn yòu zhāo wǒ lái
那头亲事原是家兄配错的，我的侄女儿的罪已经受够了，如今又招我来。
zhèng shuō zhe zhī jiàn xuē kē jìn lái shuō dào wǒ dǎ tīng jǐn yī fǔ zhào táng guān bì yào zhào yù shǐ cān de bàn qù zhǐ pà dà lǎo yé hé zhēn dà yé chī bú zhù
”正说着，只见薛蝌进来说道：“我打听锦衣府赵堂官必要照御史参的办去，只怕大老爷和珍大爷吃不住。
zhòng rén dōu dào èr lǎo ye hái de shì nǐ chū qù qiú qiú wáng yé zěn me wǎn huí wǎn huí cái hǎo
”众人都道：“二老爷，还得是你出去求求王爷，怎么挽回挽回才好。
bù rán zhè liǎng jiā jiù wán le
不然这两家就完了。
gǔ zhèng dā yìng zhì xiè zhòng rén dōu sàn
”贾政答应致谢，众人都散。
nà shí tiān yǐ diǎn dēng shí hòu gǔ zhèng jìn qù qǐng gǔ mǔ de ān jiàn gǔ mǔ lüè lüè hǎo xiē
那时天已点灯时候，贾政进去请贾母的安，见贾母略略好些。
huí dào zì jǐ fáng zhōng mán yuàn gǔ liǎn fū fù bù zhī hǎo dǎi rú jīn nào chū fàng zhàng qǔ lì de shì qíng dà jiā bù hǎo
回到自己房中，埋怨贾琏夫妇不知好歹，如今闹出放账取利的事情，大家不好。
fāng jiàn fèng jie suǒ wéi xīn lǐ hěn bù shòu yòng
方见凤姐所为，心里很不受用。
fèng jie xiàn zài bìng zhòng zhī tā suǒ yǒu shí wù jǐn bèi chāo qiǎng yī guāng xīn nèi yù jié yī shí wèi biàn mán yuàn zàn qiě yǐn rěn bù yán
凤姐现在病重，知他所有什物尽被抄抢一光，心内郁结，一时未便埋怨，暂且隐忍不言。
yī yè wú huà
一夜无话。
cì zǎo gǔ zhèng jìn nèi xiè ēn bìng dào běi jìng wáng fǔ xī píng wáng fǔ liǎng chù kòu xiè qiú liǎng wèi wáng yé zhào yìng tā gē ge zhí ér
次早贾政进内谢恩，并到北静王府西平王府两处叩谢，求两位王爷照应他哥哥侄儿。
liǎng wèi yīng xǔ
两位应许。
gǔ zhèng yòu zài tóng yín xiāng hǎo chù tuō qíng
贾政又在同寅相好处托情。
qiě shuō gǔ liǎn dǎ tīng de fù xiōng zhī shì bù hěn tuǒ wú fǎ kě shī zhǐ de huí dào jiā zhōng
且说贾琏打听得父兄之事不很妥，无法可施，只得回到家中。
píng r shǒu zhe fèng jie kū qì qiū tóng zài ěr fáng zhōng bào yuàn fèng jie
平儿守着凤姐哭泣，秋桐在耳房中抱怨凤姐。
gǔ liǎn zǒu jìn páng biān jiàn fèng jie yǎn yǎn yī xī jiù yǒu duō shǎo yuàn yán yī shí yě shuō bu chū lái
贾琏走近旁边，见凤姐奄奄一息，就有多少怨言，一时也说不出来。
píng r kū dào rú jīn shì yǐ rú cǐ dōng xī yǐ qù bù néng fù lái
平儿哭道：“如今事已如此，东西已去不能复来。
nǎi nai zhè yàng hái de zài qǐng gè dài fū tiáo zhì tiáo zhì cái hǎo
奶奶这样，还得再请个大夫调治调治才好。
gǔ liǎn cuì dào wǒ de xìng mìng hái bù bǎo wǒ hái guǎn tā me
”贾琏啐道：“我的性命还不保，我还管他么！
fèng jie tīng jiàn zhēng yǎn yī qiáo suī bù yán yǔ nà yǎn lèi liú gè bù jìn jiàn gǔ liǎn chū qù biàn yǔ píng r dào nǐ bié bù dá shì wù le dào le zhè yàng tián dì nǐ huán gù wǒ zuò shí mǒ
”凤姐听见，睁眼一瞧，虽不言语，那眼泪流个不尽，见贾琏出去，便与平儿道：“你别不达事务了，到了这样田地，你还顾我做什么。
wǒ bā bù dé jīn ér jiù sǐ cái hǎo
我巴不得今儿就死才好。
zhǐ yào nǐ néng gòu yǎn lǐ yǒu wǒ wǒ sǐ zhī hòu nǐ fú yǎng dà le qiǎo jiě ér wǒ zài yīn sī lǐ yě gǎn jī nǐ de
只要你能够眼里有我，我死之后，你扶养大了巧姐儿，我在阴司里也感激你的。
píng r tīng le fàng shēng dà kū
”平儿听了，放声大哭。
fèng jie dào nǐ yě shì cōng míng rén
凤姐道：“你也是聪明人。
tā men suī méi yǒu lái shuō wǒ tā bì bào yuàn wǒ
他们虽没有来说我，他必抱怨我。
suī shuō shì shì wài tou nào de wǒ ruò bù tān cái rú jīn yě méi yǒu wǒ de shì bù dàn shì wǎng fèi xīn jì zhēng le yī bèi zi de qiáng rú jīn luò zài rén hòu tóu
虽说事是外头闹的，我若不贪财，如今也没有我的事，不但是枉费心计，挣了一辈子的强，如今落在人后头。
wǒ zhǐ hèn yòng rén bú dàng huǎng hū tīng de nà biān zhēn dà yé de shì shuō shì qiáng zhàn liáng mín qī zǐ wèi qiè bù cóng bī sǐ yǒu gè xìng zhāng de zài lǐ tou nǐ xiǎng xiǎng hái yǒu shuí ruò shì zhè jiàn shì shěn chū lái zán men èr yé shì tuō bù liǎo de wǒ nà shí zěn yàng jiàn rén
我只恨用人不当，恍惚听得那边珍大爷的事说是强占良民妻子为妾，不从逼死，有个姓张的在里头，你想想还有谁，若是这件事审出来，咱们二爷是脱不了的，我那时怎样见人。
wǒ yào jí shí jiù sǐ yòu dān bù qǐ tūn jīn fú dú de
我要即时就死，又耽不起吞金服毒的。
nǐ dào hái yào qǐng dài fū kě bú shì nǐ wèi gù wǒ fǎn dào hài le wǒ le me
你到还要请大夫，可不是你为顾我反倒害了我了么。
píng r yù tīng yù cǎn xiǎng lái shí zài nán chǔ kǒng fèng jie zì xún duǎn jiàn zhǐ de jǐn jǐn shǒu zhe
”平儿愈听愈惨，想来实在难处，恐凤姐自寻短见，只得紧紧守着。
xìng gǔ mǔ bù zhī dǐ xì yīn jìn rì shēn zi hǎo xiē yòu jiàn gǔ zhèng wú shì bǎo yù bǎo chāi zài páng tiān tiān bù lí zuǒ yòu lüè jué fàng xīn
幸贾母不知底细，因近日身子好些，又见贾政无事，宝玉宝钗在旁天天不离左右，略觉放心。
sù lái zuì téng fèng jie biàn jiào yuān yāng jiāng wǒ tī ji dōng xī ná xiē gěi fèng yā tou zài ná xiē yín qián jiāo gěi píng r hǎo hǎo de fú shì hǎo le fèng yā tou wǒ zài màn màn de fēn pài
素来最疼凤姐，便叫鸳鸯“将我体己东西拿些给凤丫头，再拿些银钱交给平儿，好好的伏侍好了凤丫头，我再慢慢的分派。
yòu mìng wáng fū rén zhào kàn le xíng fū rén
”又命王夫人照看了邢夫人。
yòu jiā le níng guó fǔ dì rù guān suǒ yǒu cái chǎn fáng dì děng bìng jiā nú děng jù zào cè shōu jǐn zhè lǐ gǔ mǔ mìng rén jiāng chē jiē le yóu shì pó xí děng guò lái
又加了宁国府第入官，所有财产房地等并家奴等俱造册收尽，这里贾母命人将车接了尤氏婆媳等过来。
kě lián hè hè níng fǔ zhǐ shèng de tā men pó xí liǎng gè bìng pèi fèng xié luán èr rén lián yí gè xià rén méi yǒu
可怜赫赫宁府只剩得他们婆媳两个并佩凤偕鸾二人，连一个下人没有。
gǔ mǔ zhǐ chū fáng zi yī suǒ jū zhù jiù zài xī chūn suǒ zhù de jiàn bì
贾母指出房子一所居住，就在惜春所住的间壁。
yòu pài le pó zǐ sì rén yā tou liǎng gè fú shì
又派了婆子四人丫头两个伏侍。
yī yīng fàn shí qǐ jū zài dà chú fáng nèi fēn sòng yī qún shí wù yòu shì gǔ mǔ sòng qù líng xīng xū yòng yì zài zhàng fáng nèi kāi xiāo jù zhào róng fǔ měi rén yuè lì zhī shù
一应饭食起居在大厨房内分送，衣裙什物又是贾母送去，零星需用亦在帐房内开销，俱照荣府每人月例之数。
nà gǔ shè gǔ zhēn gǔ róng zài jǐn yī fǔ shǐ yòng zhàng fáng nèi shí zài wú xiàng kě zhī
那贾赦贾珍贾蓉在锦衣府使用，帐房内实在无项可支。
rú jīn fèng jie yī wú suǒ yǒu gǔ liǎn kuàng yòu duō zhài wù mǎn shēn gǔ zhèng bù zhī jiā wù zhǐ shuō yǐ jīng tuō rén zì yǒu zhào yìng
如今凤姐一无所有，贾琏况又多债务满身，贾政不知家务，只说已经托人，自有照应。
gǔ liǎn wú jì kě shī xiǎng dào nà qīn qī lǐ tou xuē yí mā jiā yǐ bài wáng zǐ téng yǐ sǐ yú zhě qīn qī suī yǒu jù shì bù néng zhào yìng zhǐ de àn àn chāi rén xià zhūn jiāng dì mǔ zàn mài le shù qiān jīn zuò wéi jiān zhōng shǐ fèi
贾琏无计可施，想到那亲戚里头薛姨妈家已败，王子腾已死，余者亲戚虽有，俱是不能照应，只得暗暗差人下屯将地亩暂卖了数千金作为监中使费。
gǔ liǎn rú cǐ yī xíng nèi xiē jiā nú jiàn zhǔ jiā shì bài yě biàn chèn cǐ nòng guǐ bìng jiāng dōng zhuāng zū shuì yě jiù zhǐ míng jiè yòng xiē
贾琏如此一行，那些家奴见主家势败，也便趁此弄鬼，并将东庄租税也就指名借用些。
cǐ shì hòu huà zàn qiě bù tí
此是后话，暂且不提。
qiě shuō gǔ mǔ jiàn zǔ zōng shì zhí gé qù xiàn zài zǐ sūn zài jiān zhì shěn xíng fū rén yóu shì děng rì yè tí kū fèng jie bìng zài chuí wēi suī yǒu bǎo yù bǎo chāi zài cè zhǐ kě jiě quàn bù néng fēn yōu suǒ yǐ rì yè bù níng sī qián xiǎng hòu yǎn lèi bù gàn
且说贾母见祖宗世职革去，现在子孙在监质审，邢夫人尤氏等日夜啼哭，凤姐病在垂危，虽有宝玉宝钗在侧，只可解劝，不能分忧，所以日夜不宁，思前想后，眼泪不干。
yī rì bàng wǎn jiào bǎo yù huí qù zì jǐ zā zhēng zuò qǐ jiào yuān yāng děng gè chù fó táng shàng xiāng yòu mìng zì jǐ yuàn nèi fén qǐ dòu xiāng yòng guǎi zhǔ zhe chū dào yuàn zhōng
一日傍晚，叫宝玉回去，自己紥挣坐起，叫鸳鸯等各处佛堂上香，又命自己院内焚起斗香，用拐拄着出到院中。
hǔ pò zhī shì lǎo tài tài bài fó pù xià dà hóng duǎn zhān bài diàn
琥珀知是老太太拜佛，铺下大红短毡拜垫。
gǔ mǔ shàng xiāng guì xià kē le hǎo xiē tóu niàn le yī huí fú hán lèi zhù gào tiān dì dào huáng tiān pú sà zài shàng wǒ gǔ mén shǐ shì qián chéng dǎo gào qiú pú sà cí bēi
贾母上香跪下磕了好些头，念了一回佛，含泪祝告天地道：“皇天菩萨在上，我贾门史氏，虔诚祷告，求菩萨慈悲。
wǒ gǔ mén shù shì yǐ lái bù gǎn xíng xiōng bà dào
我贾门数世以来，不敢行凶霸道。
wǒ bāng fu zhù zi suī bù néng wéi shàn yì bù gǎn zuò è
我帮夫助子，虽不能为善，亦不敢作恶。
bì shì hòu bèi er sūn jiāo chǐ bào yì bào tiǎn tiān wù yǐ zhì hé fǔ chāo jiǎn
必是后辈儿孙骄侈暴佚，暴殄天物，以致合府抄检。
xiàn zài ér sūn jiān jìn zì rán xiōng duō jí shǎo jiē yóu wǒ yī rén zuì niè bù jiào ér sūn suǒ yǐ zhì cǐ
现在儿孙监禁，自然凶多吉少，皆由我一人罪孽，不教儿孙，所以至此。
wǒ jīn jí qiú huáng tiān bǎo yòu zài jiān féng xiōng huà jí yǒu bìng de zǎo zǎo ān shēn
我今即求皇天保佑：在监逢凶化吉，有病的早早安身。
zǒng yǒu hé jiā zuì niè qíng yuàn yī rén chéng dāng zhǐ qiú ráo shù ér sūn
总有合家罪孽，情愿一人承当，只求饶恕儿孙。
ruò huáng tiān jiàn lián niàn wǒ qián chéng zǎo zǎo cì wǒ yī sǐ kuān miǎn ér sūn zhī zuì
若皇天见怜，念我虔诚，早早赐我一死，宽免儿孙之罪。
mò mò shuō dào cǐ bù jīn shāng xīn wū wū yè yè de kū qì qǐ lái
”默默说到此，不禁伤心，呜呜咽咽的哭泣起来。
yuān yāng zhēn zhū yī miàn jiě quàn yī miàn fú jìn fáng qù
鸳鸯珍珠一面解劝，一面扶进房去。
zhī jiàn wáng fū rén dài le bǎo yù bǎo chāi guò lái qǐng wǎn ān jiàn gǔ mǔ bēi shāng sān rén yě dà kū qǐ lái
只见王夫人带了宝玉宝钗过来请晚安，见贾母悲伤，三人也大哭起来。
bǎo chāi gèng yǒu yī céng kǔ chǔ xiǎng gē ge yě zài wài jiān jiāng lái yào chǔ jué bù zhī kě jiǎn huǎn fǒu
宝钗更有一层苦楚：想哥哥也在外监，将来要处决，不知可减缓否；
wēng gū suī rán wú shì yǎn jiàn jiā yè xiāo tiáo
翁姑虽然无事，眼见家业萧条；
bǎo yù yī rán fēng shǎ háo wú zhì qì
宝玉依然疯傻，毫无志气。
xiǎng dào hòu lái zhōng shēn gèng bǐ gǔ mǔ wáng fū rén kū de gèng tòng
想到后来终身，更比贾母王夫人哭得更痛。
bǎo yù jiàn bǎo chāi rú cǐ dà tòng tā yì yǒu yī fān bēi qī
宝玉见宝钗如此大恸，他亦有一番悲戚。
xiǎng de shì lǎo tài tài nián lǎo bù dé ān lǎo yé tài tài jiàn cǐ guāng jǐng bù miǎn bēi shāng zhòng jiě mèi fēng liú yún sàn yī rì shǎo shì yī rì
想的是老太太年老不得安，老爷太太见此光景不免悲伤，众姐妹风流云散，一日少似一日。
zhuī xiǎng zài yuán zhōng yín shī qǐ shè hé děng rè nào zì cóng lín mèi mei yī sǐ wǒ yù mèn dào jīn yòu yǒu bǎo jiě jie guò lái wèi biàn shí cháng bēi qiè
追想在园中吟诗起社，何等热闹，自从林妹妹一死，我郁闷到今，又有宝姐姐过来，未便时常悲切。
jiàn tā yōu xiōng sī mǔ rì yè nán de xiào róng jīn jiàn tā bēi āi yù jué xīn lǐ gèng jiā bù rěn jìng háo táo dà kū
见他忧兄思母，日夜难得笑容，今见他悲哀欲绝，心里更加不忍，竟嚎啕大哭。
yuān yāng cǎi yún yīng ér xí rén jiàn tā men rú cǐ yě gè yǒu suǒ sī biàn yě wū yè qǐ lái
鸳鸯、彩云、莺儿、袭人见他们如此，也各有所思，便也呜咽起来。
yú zhě yā tou men kàn de shāng xīn yě biàn péi kū jìng wú rén jiě wèi
余者丫头们看得伤心，也便陪哭，竟无人解慰。
mǎn wū zhōng kū shēng jīng tiān dòng dì jiāng wài tou shàng yè pó zǐ xià huāng jí bào yú gǔ zhèng zhī dào
满屋中哭声惊天动地，将外头上夜婆子吓慌，急报于贾政知道。
nà gǔ zhèng zhèng zài shū fáng nà mèn tīng jiàn gǔ mǔ de rén lái bào xīn zhōng zháo máng fēi bēn jìn nèi
那贾政正在书房纳闷，听见贾母的人来报，心中着忙，飞奔进内。
yuǎn yuǎn tīng de kū shēng shén zhòng dǎ liàng lǎo tài tài bù hǎo jí de hún pò jù sàng jí máng jìn lái zhī jiàn zuò zhe bēi tí shén hún fāng dìng
远远听得哭声甚众，打谅老太太不好，急得魂魄俱丧，疾忙进来，只见坐着悲啼，神魂方定。
shuō shì lǎo tài tài shāng xīn nǐ men gāi quàn jiě zěn me de qí dǎ huǒ ér kū qǐ lái le
说是“老太太伤心，你们该劝解，怎么的齐打伙儿哭起来了。
zhòng rén tīng de gǔ zhèng shēng qì jí máng zhǐ kū dà jiā duì miàn fā zhèng
”众人听得贾政声气，急忙止哭，大家对面发怔。
gǔ zhèng shàng qián ān wèi le lǎo tài tài yòu shuō le zhòng rén jǐ jù
贾政上前安慰了老太太，又说了众人几句。
gè zì xīn xiǎng dào wǒ men yuán kǒng lǎo tài tài bēi shāng gù lái quàn jiě zěn me wàng qíng dà jiā tòng kū qǐ lái
各自心想道：“我们原恐老太太悲伤，故来劝解，怎么忘情大家痛哭起来。
zhèng zì bù jiě zhī jiàn lǎo pó zǐ dài le shǐ hòu jiā de liǎng gè nǚ rén jìn lái qǐng le gǔ mǔ de ān yòu xiàng zhòng rén qǐng ān bì biàn shuō wǒ men jiā lǎo yé tài tài gū niáng dǎ fā wǒ lái shuō tīng jiàn fǔ lǐ de shì yuán méi yǒu shén me dà shì bù guò yī shí shòu jīng
正自不解，只见老婆子带了史侯家的两个女人进来，请了贾母的安，又向众人请安毕，便说：“我们家老爷、太太、姑娘打发我来，说听见府里的事原没有什么大事，不过一时受惊。
kǒng pà lǎo yé tài tài fán nǎo jiào wǒ men guò lái gào sù yī shēng shuō zhè lǐ èr lǎo ye shì bù pà de le
恐怕老爷太太烦恼，叫我们过来告诉一声，说这里二老爷是不怕的了。
wǒ men gū niáng běn yào zì jǐ lái de yīn bù duō jǐ rì jiù yào chū gé suǒ yǐ bù néng lái le
我们姑娘本要自己来的，因不多几日就要出阁，所以不能来了。
gǔ mǔ tīng le bù biàn dào xiè shuō nǐ huí qù gěi wǒ wèn hǎo
”贾母听了，不便道谢，说：“你回去给我问好。
zhè shì wǒ men de jiā yùn hé gāi rú cǐ
这是我们的家运合该如此。
chéng nǐ lǎo ye tài tài diàn jì guò yī rì zài lái fèng xiè
承你老爷太太惦记，过一日再来奉谢。
nǐ jiā gū niang chū gé xiǎng lái nǐ men gū yé shì bú yòng shuō de le
你家姑娘出阁，想来你们姑爷是不用说的了。
tā men de jiā jì rú hé
他们的家计如何？
liǎng gè nǚ rén huí dào jiā jì dào bù zěn me zhāo zhǐ shì gū yé zhǎng de hěn hǎo wéi rén yòu hé píng
”两个女人回道：“家计倒不怎么着，只是姑爷长的很好，为人又和平。
wǒ men jiàn guò hǎo jǐ cì kàn lái yǔ zhè lǐ bǎo èr yé chà bù duō hái tīng de shuō cái qíng xué wèn dōu hǎo de
我们见过好几次，看来与这里宝二爷差不多，还听得说才情学问都好的。
gǔ mǔ tīng le xǐ huan dào zán men dōu shì nán biān rén suī zài zhè lǐ zhù jiǔ le nèi xiē dà guī ju hái shì cóng nán fāng lǐ r suǒ yǐ xīn gū yé wǒ men dōu méi jiàn guò
”贾母听了，喜欢道：“咱们都是南边人，虽在这里住久了，那些大规矩还是从南方礼儿，所以新姑爷我们都没见过。
wǒ qián ér hái xiǎng qǐ wǒ niáng jiā de rén lái zuì téng de jiù shì nǐ men jiā gū niang yī nián sān bǎi liù shí tiān zài wǒ gēn qián de rì zi dào yǒu èr bǎi duō tiān hùn de zhè me dà le
我前儿还想起我娘家的人来，最疼的就是你们家姑娘，一年三百六十天，在我跟前的日子倒有二百多天，混得这么大了。
wǒ yuán xiǎng gěi tā shuō gè hǎo nǚ xù yòu wèi tā shū shū bù zài jiā wǒ yòu bù biàn zuò zhǔ
我原想给他说个好女婿，又为他叔叔不在家，我又不便作主。
tā jì zào huà pèi le gè hǎo gū yé wǒ yě fàng xīn
他既造化配了个好姑爷，我也放心。
yuè lǐ chū gé wǒ yuán xiǎng guò lái chī bēi xǐ jiǔ de bù liào wǒ jiā nào chū zhè yàng shì lái wǒ de xīn jiù xiàng zài rè guō lǐ áo de shì de nà lǐ néng gòu zài dào nǐ men jiā qù
月里出阁我原想过来吃杯喜酒的，不料我家闹出这样事来，我的心就像在热锅里熬的似的，那里能够再到你们家去。
nǐ huí qù shuō wǒ wèn hǎo wǒ men zhè lǐ de rén dōu shuō qǐng ān wèn hǎo
你回去说我问好，我们这里的人都说请安问好。
nǐ tì lìng gào sù nǐ jiā gū niang bú yào jiāng wǒ fàng zài xīn lǐ
你替另告诉你家姑娘，不要将我放在心里。
wǒ shì bā shí duō suì de rén le jiù sǐ yě suàn bù dé méi fú de le
我是八十多岁的人了，就死也算不得没福的了。
zhǐ yuàn tā guò le mén liǎng kǒu zi hé shùn bǎi nián dào lǎo wǒ biàn ān xīn le
只愿他过了门，两口子和顺，百年到老，我便安心了。
shuō zhe bù jué diào xià lèi lái
”说着，不觉掉下泪来。
nà nǚ rén dào lǎo tài tài yě bù bì shāng xīn
那女人道：“老太太也不必伤心。
gū niáng guò le mén děng huí le jiǔ shào bù dé tóng gū yé guò lái qǐng lǎo tài tài de ān nà shí lǎo tài tài jiàn le cái xǐ huan ne
姑娘过了门，等回了九，少不得同姑爷过来请老太太的安，那时老太太见了才喜欢呢。
gǔ mǔ diǎn tóu
”贾母点头。
nà nǚ rén chū qù
那女人出去。
bié rén dōu bù lǐ lùn zhǐ yǒu bǎo yù tīng le fā le yī huí zhēng xīn lǐ xiǎng dào rú jīn yì tiān yì tiān de dōu guò bù dé le
别人都不理论，只有宝玉听了发了一回怔，心里想道：“如今一天一天的都过不得了。
wèi shén me rén jiā yǎng le nǚ ér dào dà le bì yào chū jià yī chū le jià jiù gǎi biàn
为什么人家养了女儿到大了必要出嫁，一出了嫁就改变。
shǐ mèi mei zhè yàng yī gè rén yòu bèi tā shū shū yìng yā zhe pèi rén le tā jiāng lái jiàn le wǒ bì shì yòu bù lǐ wǒ le
史妹妹这样一个人又被他叔叔硬压着配人了，他将来见了我必是又不理我了。
wǒ xiǎng yī gè rén dào le zhè gè méi rén lǐ de fēn ér hái huó zhe zuò shí mǒ
我想一个人到了这个没人理的分儿，还活着做什么。
xiǎng dào nà lǐ yòu shì shāng xīn
”想到那里，又是伤心。
jiàn gǔ mǔ cǐ shí cái ān yòu bù gǎn kū qì zhǐ shì mèn mèn de
见贾母此时才安，又不敢哭泣，只是闷闷的。
yī shí gǔ zhèng bù fàng xīn yòu jìn lái qiáo qiáo lǎo tài tài jiàn shì hǎo xiē biàn chū lái chuán le lài dà jiào tā jiāng hé fǔ lǐ guǎn shì jiā rén de huā míng cè zi ná lái yī qí diǎn le yì diǎn chú qù gǔ shè rù guān de rén shàng yǒu sān shí yú jiā gòng nán nǚ èr bǎi shí èr míng
一时贾政不放心，又进来瞧瞧老太太，见是好些，便出来传了赖大，叫他将合府里管事家人的花名册子拿来，一齐点了一点，除去贾赦入官的人，尚有三十余家，共男女二百十二名。
gǔ zhèng jiào xiàn zài fǔ nèi dāng chà de nán rén gòng èr shí yī míng jìn lái wèn qǐ lì nián jū jiā yòng dù gòng yǒu ruò gān jìn lái gāi yòng ruò gān chū qù
贾政叫现在府内当差的男人共二十一名进来，问起历年居家用度，共有若干进来，该用若干出去。
nà guǎn zǒng de jiā rén jiāng jìn lái zhī yòng bù zǐ chéng shàng
那管总的家人将近来支用簿子呈上。
gǔ zhèng kàn shí suǒ rù bù fū suǒ chū yòu jiā lián nián gōng lǐ huā yòng zhàng shàng yǒu zài wài fú jiè de yě bù shǎo
贾政看时，所入不敷所出，又加连年宫里花用，帐上有在外浮借的也不少。
zài chá dōng shěng dì zū jìn nián suǒ jiāo bù jí zǔ shàng yī bàn rú jīn yòng dù bǐ zǔ shàng gèng jiā shí bèi
再查东省地租，近年所交不及祖上一半，如今用度比祖上更加十倍。
gǔ zhèng bù kàn zé yǐ kàn le jí de duò jiǎo dào zhè liǎo bù dé
贾政不看则已，看了急得跺脚道：“这了不得！
wǒ dǎ liang suī shì liǎn r guǎn shì zài jiā zì yǒu bǎ chí qǐ zhī hǎo jǐ nián tóu lǐ yǐ jiù yín nián yòng le mǎo nián de hái shì zhè yàng zhuāng hǎo kàn jìng bǎ shì zhí fèng lù dàng zuò bù dǎ jǐn de shì qíng wèi shén me bù bài ne
我打量虽是琏儿管事，在家自有把持，岂知好几年头里已就寅年用了卯年的，还是这样装好看，竟把世职俸禄当作不打紧的事情，为什么不败呢！
wǒ rú jīn yào jiù shěng jiǎn qǐ lái yǐ shì chí le
我如今要就省俭起来，已是迟了。
xiǎng dào nà lǐ bèi zhe shǒu duó lái duó qù jìng wú fāng fǎ
”想到那里，背着手踱来踱去，竟无方法。
zhòng rén zhī gǔ zhèng bù zhī lǐ jiā yě shì bái cāo xīn zháo jí biàn shuō dào lǎo yé yě bù yòng jiāo xīn zhè shì jiā jiā zhè yàng de
众人知贾政不知理家，也是白操心着急，便说道：“老爷也不用焦心，这是家家这样的。
ruò shì tǒng zǒng suàn qǐ lái lián wáng yé jiā hái bù gòu
若是统总算起来，连王爷家还不够。
bù guò shì zhuāng zhe mén miàn guò dào nà lǐ jiù dào nà lǐ
不过是装着门面，过到那里就到那里。
rú jīn lǎo yé dào dǐ dé le zhǔ shàng de ēn diǎn cái yǒu zhè diǎn zi jiā chǎn ruò shì yī bìng rù le guān lǎo yé jiù bù yòng guò liǎo bù chéng
如今老爷到底得了主上的恩典，才有这点子家产，若是一并入了官，老爷就不用过了不成。
gǔ zhèng tián dào fàng pì
”贾政嗔道：“放屁！
nǐ men zhè bān nú cái zuì méi yǒu liáng xīn de zhàng zhe zhǔ zi hǎo de shí hòu rèn yì kāi xiāo dào nòng guāng le zǒu de zǒu pǎo de pǎo huán gù zhǔ zi de sǐ huó ma
你们这班奴才最没有良心的，仗着主子好的时候任意开销，到弄光了，走的走，跑的跑，还顾主子的死活吗！
rú jīn nǐ men dào shì méi yǒu chá fēng shì hǎo nǎ zhī dào wài tóu de míng shēng
如今你们道是没有查封是好，那知道外头的名声。
dà běn r dōu bǎo bú zhù hái gé de zhù nǐ men zài wài tóu zhī jià zi shuō dà huà kuāng rén piàn rén dào nào chū shì lái wàng zhǔ zi shēn shàng yī tuī jiù wán le
大本儿都保不住，还搁得住你们在外头支架子说大话诓人骗人，到闹出事来望主子身上一推就完了。
rú jīn dà lǎo yé yǔ zhēn dà yé de shì shuō shì zán men jiā rén bào èr zài wài chuán bō de wǒ kàn zhè rén kǒu cè shàng bìng méi yǒu bào èr zhè shì zěn me shuō
如今大老爷与珍大爷的事，说是咱们家人鲍二在外传播的，我看这人口册上并没有鲍二，这是怎么说？
zhòng rén huí dào zhè bào èr shì bù zài cè dàng shàng de
”众人回道：“这鲍二是不在册档上的。
xiān qián zài níng fǔ cè shàng wèi èr yé jiàn tā lǎo shí bǎ tā men liǎng kǒu zi jiào guò lái le
先前在宁府册上，为二爷见他老实，把他们两口子叫过来了。
jí zhì tā nǚ rén sǐ le tā yòu huí níng fǔ qù
及至他女人死了，他又回宁府去。
hòu lái lǎo yé yá mén yǒu shì lǎo tài tài men yé men wǎng líng shàng qù zhēn dà yé tì lǐ jiā shì dài guò lái de yǐ hòu yě jiù qù le
后来老爷衙门有事，老太太们爷们往陵上去，珍大爷替理家事带过来的，以后也就去了。
lǎo yé shù nián bù guǎn jiā shì nà lǐ zhī dào zhèi xiē shì lái
老爷数年不管家事，那里知道这些事来。
lǎo yé dǎ liang cè shàng méi yǒu míng zì de jiù zhǐ yǒu zhè gè rén bù zhī yī gè rén shǒu xià qīn qī men yě yǒu nú cái hái yǒu nú cái ne
老爷打量册上没有名字的就只有这个人，不知一个人手下亲戚们也有，奴才还有奴才呢。
gǔ zhèng dào zhè hái liǎo dé
”贾政道：“这还了得！
xiǎng qù yī shí bù néng qīng lǐ zhǐ de hē tuì zhòng rén zǎo dǎ le zhǔ yì zài xīn lǐ le qiě tīng gǔ shè děng shì shěn de zěn yàng zài dìng
”想去一时不能清理，只得喝退众人，早打了主意在心里了，且听贾赦等事审得怎样再定。
yī rì zhèng zài shū fáng chóu suàn zhī jiàn yī rén fēi bēn jìn lái shuō qǐng lǎo ye kuài jìn nèi tíng wèn huà
一日正在书房筹算，只见一人飞奔进来说：“请老爷快进内廷问话。
gǔ zhèng tīng le xīn xià zháo máng zhǐ de jìn qù
”贾政听了心下着忙，只得进去。
wèi zhī xiōng jí xià huí fēn jiě
未知凶吉，下回分解。