qíng qiē qiè liáng xiāo huā jiě yǔ yì mián mián jìng rì yù shēng xiāng
情切切良宵花解语意绵绵静日玉生香
huà shuō gǔ fēi huí gōng cì rì jiàn jià xiè ēn bìng huí zòu guī xǐng zhī shì lóng yán shén yuè
话说贾妃回宫，次日见驾谢恩，并回奏归省之事，龙颜甚悦。
yòu fā nèi tǎng cǎi duàn jīn yín děng wù yǐ cì gǔ zhèng jí gè jiāo fáng děng yuán bù bì xì shuō
又发内帑彩缎金银等物，以赐贾政及各椒房等员，不必细说。
qiě shuō róng níng èr fǔ zhōng yīn lián rì yòng jìn xīn lì zhēn shì rén rén lì juàn gè gè shén pí yòu jiāng yuán zhōng yī yīng chén shè dòng yòng zhī wù shōu shí le liǎng sān tiān fāng wán
且说荣宁二府中因连日用尽心力，真是人人力倦，各各神疲，又将园中一应陈设动用之物收拾了两三天方完。
dì yī gè fèng jie shì duō rèn zhòng bié rén huò kě tōu ān duǒ jìng dú tā shì bù néng tuō de de
第一个凤姐事多任重，别人或可偷安躲静，独他是不能脱得的；
èr zé běn xìng yào qiáng bù kěn luò rén bāo biǎn zhǐ zā zhēng zhe yǔ wú shì de rén yí yàng
二则本性要强，不肯落人褒贬，只紥挣着与无事的人一样。
dì yī gè bǎo yù shì jí wú shì zuì xián xiá de
第一个宝玉是极无事最闲暇的。
piān zhè rì yī zǎo xí rén de mǔ qīn yòu qīn lái huí guò gǔ mǔ jiē xí rén jiā qù chī nián chá wǎn jiān cái de huí lái
偏这日一早，袭人的母亲又亲来回过贾母，接袭人家去吃年茶，晚间才得回来。
yīn cǐ bǎo yù zhǐ hé zhòng yā tou men zhì tóu zǐ gǎn wéi qí zuò xì
因此，宝玉只和众丫头们掷骰子赶围棋作戏。
zhèng zài fáng nèi wán de méi xīng tóu hū jiàn yā tou men lái huí shuō dōng fǔ zhēn dà yé lái qǐng guò qù kàn xì fàng huā dēng
正在房内顽的没兴头，忽见丫头们来回说：“东府珍大爷来请过去看戏，放花灯。
bǎo yù tīng le biàn mìng huàn yī shang
”宝玉听了，便命换衣裳。
cái yào qù shí hū yòu yǒu gǔ fēi cì chū táng zhēng sū lào lái bǎo yù xiǎng shàng cì xí rén xǐ chī cǐ wù biàn mìng liú yǔ xí rén le
才要去时，忽又有贾妃赐出糖蒸酥酪来，宝玉想上次袭人喜吃此物，便命留与袭人了。
zì jǐ huí guò gǔ mǔ guò qù kàn xì
自己回过贾母，过去看戏。
shuí xiǎng gǔ zhēn zhè biān chàng de shì dīng láng rèn fù
谁想贾珍这边唱的是《丁郎认父》，
huáng bó yāng dà bǎi yīn hún zhèn
《黄伯央大摆阴魂阵》，
gèng yǒu sūn xíng zhě dà nào tiān gōng
更有《孙行者大闹天宫》，
jiāng zǐ yá zhǎn jiāng fēng shén děng lèi de xì wén
《姜子牙斩将封神》等类的戏文，
shū ěr shén guǐ luàn chū
倏尔神鬼乱出，
hū yòu yāo mó bì lù
忽又妖魔毕露，
shèn zhì yú yáng fān guò huì
甚至于扬幡过会，
hào fú xíng xiāng
号佛行香，
luó gǔ hǎn jiào zhī shēng yuǎn wén xiàng wài
锣鼓喊叫之声远闻巷外。
mǎn jiē zhī rén gè gè dōu zàn hǎo rè nào xì bié rén jiā duàn bù néng yǒu de
满街之人个个都赞：“好热闹戏，别人家断不能有的。
bǎo yù jiàn fán huá rè nào dào rú cǐ bù kān de tián dì zhǐ lüè zuò le yī zuò biàn zǒu kāi gè chù xián shuǎ
”宝玉见繁华热闹到如此不堪的田地，只略坐了一坐，便走开各处闲耍。
xiān shì jìn nèi qù hé yóu shì hé yā huán jī qiè shuō xiào le yī huí biàn chū èr mén lái
先是进内去和尤氏和丫鬟姬妾说笑了一回，便出二门来。
yóu shì děng réng liào tā chū lái kàn xì suì yě bù céng zhào guǎn
尤氏等仍料他出来看戏，遂也不曾照管。
gǔ zhēn gǔ liǎn xuē pán děng zhǐ gù cāi méi xíng lìng bǎi bān zuò yuè yě bù lǐ lùn zòng yī shí bú jiàn tā zài zuò zhī dào zài lǐ biān qù le gù yě bù wèn
贾珍，贾琏，薛蟠等只顾猜枚行令，百般作乐，也不理论，纵一时不见他在座，只道在里边去了，故也不问。
zhì yú gēn bǎo yù de xiǎo sī men
至于跟宝玉的小厮们，
nà nián jì dà xiē de
那年纪大些的，
zhī bǎo yù zhè yī lái le
知宝玉这一来了，
bì shì wǎn jiān cái sàn
必是晚间才散，
yīn cǐ tōu kòng yě yǒu qù huì dǔ de
因此偷空也有去会赌的，
yě yǒu wǎng qīn yǒu jiā qù chī nián chá de
也有往亲友家去吃年茶的，
gèng yǒu huò piào huò yǐn de
更有或嫖或饮的，
dōu sī sàn le
都私散了，
dài wǎn jiān zài lái
待晚间再来，
nà xiǎo xiē de
那小些的，
dōu zuān jìn xì fáng lǐ qiáo rè nào qù le
都钻进戏房里瞧热闹去了。
bǎo yù jiàn yī gè rén méi yǒu yīn xiǎng zhè lǐ sù rì yǒu gè xiǎo shū fáng nèi céng guà zhe yī zhóu měi rén jí huà de de shén
宝玉见一个人没有，因想“这里素日有个小书房，内曾挂着一轴美人，极画的得神。
jīn rì zhè bān rè nào xiǎng nà lǐ zì rán wú rén nà měi rén yě zì rán shì jì mò de xū de wǒ qù wàng wèi tā yī huí
今日这般热闹，想那里自然无人，那美人也自然是寂寞的，须得我去望慰他一回。
xiǎng zhe biàn wǎng shū fáng lǐ lái
”想着，便往书房里来。
gāng dào chuāng qián wén de fáng nèi yǒu shēn yín zhī yùn
刚到窗前，闻得房内有呻吟之韵。
bǎo yù dào hu le yī tiào gǎn shì měi rén huó liǎo bù chéng
宝玉倒唬了一跳：敢是美人活了不成？
nǎi zhà zhe dǎn zi tiǎn pò chuāng zhǐ xiàng nèi yī kàn nà zhóu měi rén què bù céng huó què shì míng yān àn zhe yí gè nǚ hái zi yě gàn nà jǐng huàn suǒ xun zhī shì
乃乍着胆子，舔破窗纸，向内一看----那轴美人却不曾活，却是茗烟按着一个女孩子，也干那警幻所训之事。
bǎo yù jīn bú zhù dà jiào liǎo bù dé
宝玉禁不住大叫：“了不得！
yī jiǎo shuàn jìn mén qù jiāng nà liǎng gè hu kāi le dǒu yī ér chàn
”一脚踹进门去，将那两个唬开了，抖衣而颤。
míng yān jiàn shì bǎo yù máng guì qiú bù dié
茗烟见是宝玉，忙跪求不迭。
bǎo yù dào qīng tiān bái rì zhè shì zěn me shuō
宝玉道：“青天白日，这是怎么说。
zhēn dà yé zhī dào nǐ shì sǐ shì huó
珍大爷知道，你是死是活？
yī miàn kàn nà yā tou suī bù biāo zhì dǎo hái bái jìng xiē wēi yì yǒu dòng rén chù xiū de liǎn hóng ěr chì dī shǒu wú yán
”一面看那丫头，虽不标致，倒还白净，些微亦有动人处，羞的脸红耳赤，低首无言。
bǎo yù duò jiǎo dào hái bù kuài pǎo
宝玉跺脚道：“还不快跑！
yī yǔ tí xǐng le nà yā tou fēi yě sì qù le
”一语提醒了那丫头，飞也似去了。
bǎo yù yòu gǎn chū qù jiào dào nǐ bié pà wǒ shì bù gào sù rén de
宝玉又赶出去，叫道：“你别怕，我是不告诉人的。
jí de míng yān zài hòu jiào zǔ zōng zhè shì fēn míng gào sù rén le
”急的茗烟在后叫：“祖宗，这是分明告诉人了！
bǎo yù yīn wèn nà yā tou shí jǐ suì le
”宝玉因问：“那丫头十几岁了？
míng yān dào dà bù guò shí liù qī suì le
”茗烟道：“大不过十六七岁了。
bǎo yù dào lián tā de suì shǔ yě bù wèn wèn bié de zì rán yuè fā bù zhī le
”宝玉道：“连他的岁属也不问问，别的自然越发不知了。
kě jiàn tā bái rèn de nǐ le
可见他白认得你了。
kě lián kě lián
可怜，可怜！
yòu wèn míng zì jiào shén me
”又问：“名字叫什么？
míng yān dà xiào dào ruò shuō chū míng zì lái huà cháng zhēn zhēn xīn xiān qí wén jìng shì xiě bù chū lái de
”茗烟大笑道：“若说出名字来话长，真真新鲜奇文，竟是写不出来的。
jù tā shuō tā mǔ qīn yǎng tā de shí jié zuò le gè mèng mèng jiàn dé le yī pǐ jǐn shàng miàn shì wǔ sè fù guì bù duàn tóu wàn zì de huā yàng suǒ yǐ tā de míng zì jiào zuò wàn r
据他说，他母亲养他的时节做了个梦，梦见得了一匹锦，上面是五色富贵不断头卍字的花样，所以他的名字叫作卍儿。
bǎo yù tīng le xiào dào zhēn yě xīn qí xiǎng bì tā jiāng lái yǒu xiē zào huà
”宝玉听了笑道：“真也新奇，想必他将来有些造化。
shuō zhe chén sī yī huì
”说着，沉思一会。
míng yān yīn wèn èr yé wèi hé bù kàn zhè yàng de hǎo xì
茗烟因问：“二爷为何不看这样的好戏？
bǎo yù dào kàn le bàn rì guài fán de chū lái guàng guang jiù yù jiàn nǐ men le
”宝玉道：“看了半日，怪烦的，出来逛逛，就遇见你们了。
zhè huì zǐ zuò shén me ne
这会子作什么呢？
míng yān zōng zōng xiào dào zhè huì zǐ méi rén zhī dào wǒ qiāo qiāo de yǐn èr yé wǎng chéng wài guàng guang qù yī huì zi zài wǎng zhè lǐ lái tā men jiù bù zhī dào le
”茗烟嵸嵸笑道：“这会子没人知道，我悄悄的引二爷往城外逛逛去，一会子再往这里来，他们就不知道了。
bǎo yù dào bù hǎo zǐ xì huā zǐ guǎi le qù
”宝玉道：“不好，仔细花子拐了去。
biàn shì tā men zhī dào le yòu nào dà le bù rú wǎng shú jìn xiē de dì fāng qù
便是他们知道了，又闹大了，不如往熟近些的地方去。
hái kě jiù lái
还可就来。
míng yān dào shú jìn dì fāng shuí jiā kě qù
”茗烟道：“熟近地方，谁家可去？
zhè què nán le
这却难了。
bǎo yù xiào dào yī wǒ de zhǔ yì zán men jìng zhǎo nǐ huā dà jiě jie qù qiáo tā zài jiā zuò shén me ne
”宝玉笑道：“依我的主意，咱们竟找你花大姐姐去，瞧他在家作什么呢。
míng yān xiào dào hǎo hǎo
”茗烟笑道：“好，好！
dào wàng le tā jiā
倒忘了他家。
yòu dào ruò tā men zhī dào le shuō wǒ yǐn zháo èr yé hú zǒu yào dǎ wǒ ne
”又道：“若他们知道了，说我引着二爷胡走，要打我呢？
bǎo yù dào yǒu wǒ ne
”宝玉道：“有我呢。
míng yān tīng shuō lā le mǎ èr rén cóng hòu mén jiù zǒu le
”茗烟听说，拉了马，二人从后门就走了。
xìng ér xí rén jiā bù yuǎn bù guò yī bàn lǐ lù chéng zhǎn yǎn yǐ dào mén qián
幸而袭人家不远，不过一半里路程，展眼已到门前。
míng yān xiān jìn qù jiào xí rén zhī xiōng huā zì fāng
茗烟先进去叫袭人之兄花自芳。
bǐ shí xí rén zhī mǔ jiē le xí rén yǔ jǐ gè wài shēng nǚ r
彼时袭人之母接了袭人与几个外甥女儿，
jǐ gè zhí nǚ ér lái jiā
几个侄女儿来家，
zhèng chī guǒ chá
正吃果茶，
tīng jiàn wài miàn yǒu rén jiào huā dà gē
听见外面有人叫“花大哥”，
huā zì fāng máng chū qù kàn shí
花自芳忙出去看时，
jiàn shì tā zhǔ pú liǎng gè
见是他主仆两个，
hu de jīng yí bù zhǐ
唬的惊疑不止，
lián máng bào xià bǎo yù lái
连忙抱下宝玉来，
zài yuàn nèi rǎng dào bǎo èr yé lái le
在院内嚷道：“宝二爷来了！
bié rén tīng jiàn hái kě xí rén tīng le yě bù zhī wèi hé máng pǎo chū lái yíng zhe bǎo yù yī bǎ lā zhe wèn nǐ zěn me lái le
”别人听见还可，袭人听了，也不知为何，忙跑出来迎着宝玉，一把拉着问：“你怎么来了？
bǎo yù xiào dào wǒ guài mèn de lái qiáo qiáo nǐ zuò shén me ne
”宝玉笑道：“我怪闷的，来瞧瞧你作什么呢。
xí rén tīng le cái fàng xià xīn lái hài le yī shēng xiào dào nǐ yě tè hú nào le kě zuò shén me lái ne
”袭人听了，才放下心来，嗐了一声，笑道：“你也忒胡闹了，可作什么来呢！
yī miàn yòu wèn míng yān hái yǒu shuí gēn lái
”一面又问茗烟：“还有谁跟来？
míng yān xiào dào bié rén dōu bù zhī jiù zhǐ yǒu wǒ men liǎng gè
”茗烟笑道：“别人都不知，就只有我们两个。
xí rén tīng le fù yòu jīng huāng shuō dào zhè hái liǎo dé
”袭人听了，复又惊慌，说道：“这还了得！
tǎng huò pèng jiàn le rén huò shì yù jiàn le lǎo yé jiē shàng rén jǐ chē pèng mǎ jiào fēn fēn de ruò yǒu gè shǎn shī yě shì wán de de
倘或碰见了人，或是遇见了老爷，街上人挤车碰，马轿纷纷的，若有个闪失，也是顽得的！
nǐ men de dǎn zi bǐ dòu hái dà
你们的胆子比斗还大。
dōu shì míng yān tiáo suō de huí qù wǒ dìng gào sù mó mó men dǎ nǐ
都是茗烟调唆的，回去我定告诉嬷嬷们打你。
míng yān juē le zuǐ dào èr yé mà zhe dǎ zhe jiào wǒ yǐn le lái zhè huì zǐ tuī dào wǒ shēn shàng
”茗烟撅了嘴道：“二爷骂着打着，叫我引了来，这会子推到我身上。
wǒ shuō bié lái ba bù rán wǒ men hái qù ba
我说别来罢，------不然我们还去罢。
huā zì fāng máng quàn bà le yǐ shì lái le yě bù yòng duō shuō le
”花自芳忙劝：“罢了，已是来了，也不用多说了。
zhǐ shì máo yán cǎo shè yòu zhǎi yòu zàng ye zěn me zuò ne
只是茅檐草舍，又窄又脏，爷怎么坐呢？
xí rén zhī mǔ yě zǎo yíng le chū lái
袭人之母也早迎了出来。
xí rén lā le bǎo yù jìn qù
袭人拉了宝玉进去。
bǎo yù jiàn fáng zhōng sān wǔ gè nǚ hái ér jiàn tā jìn lái dōu dī le tóu xiū cán cán de
宝玉见房中三五个女孩儿，见他进来，都低了头，羞惭惭的。
huā zì fāng mǔ zǐ liǎng gè bǎi bān pà bǎo yù lěng yòu ràng tā shàng kàng yòu máng lìng bǎi guǒ zhuō yòu máng dǎo hǎo chá
花自芳母子两个百般怕宝玉冷，又让他上炕，又忙另摆果桌，又忙倒好茶。
xí rén xiào dào nǐ men bù yòng bái máng wǒ zì rán zhī dào
袭人笑道：“你们不用白忙，我自然知道。
guǒ zǐ yě bù yòng bǎi yě bù gǎn luàn gěi dōng xī chī
果子也不用摆，也不敢乱给东西吃。
yī miàn shuō
”一面说，
yī miàn jiāng zì jǐ de zuò rù ná le pù zài yí gè kàng shàng
一面将自己的坐褥拿了铺在一个炕上，
bǎo yù zuò le
宝玉坐了，
yòng zì jǐ de jiǎo lú diàn le jiǎo
用自己的脚炉垫了脚，
xiàng hé bāo nèi qǔ chū liǎng gè méi huā xiāng bǐng r lái
向荷包内取出两个梅花香饼儿来，
yòu jiāng zì jǐ de shǒu lú xiān kāi fén shàng
又将自己的手炉掀开焚上，
réng gài hǎo
仍盖好，
fàng yǔ bǎo yù huái nèi
放与宝玉怀内，
rán hòu jiāng zì jǐ de chá bēi zhēn le chá
然后将自己的茶杯斟了茶，
sòng yǔ bǎo yù
送与宝玉。
bǐ shí tā mǔ xiōng yǐ shì máng lìng qí qí zhěng zhěng bǎi shàng yī zhuō zi guǒ pǐn lái
彼时他母兄已是忙另齐齐整整摆上一桌子果品来。
xí rén jiàn zǒng wú kě chī zhī wù yīn xiào dào jì lái le méi yǒu kòng qù zhī lǐ hǎo dǎi cháng yī diǎn er yě shì lái wǒ jiā yī tàng
袭人见总无可吃之物，因笑道：“既来了，没有空去之理，好歹尝一点儿，也是来我家一趟。
shuō zhe biàn niān le jǐ gè sōng zǐ ráng chuī qù xì pí yòng shǒu pà tuō zhe sòng yǔ bǎo yù
”说着，便拈了几个松子穰，吹去细皮，用手帕托着送与宝玉。
bǎo yù kàn jiàn xí rén liǎng yǎn wēi hóng fěn guāng róng huá yīn qiāo wèn xí rén hǎo hǎo de kū shén me
宝玉看见袭人两眼微红，粉光融滑，因悄问袭人：“好好的哭什么？
xí rén xiào dào hé cháng kū cái mí le yǎn róu de
”袭人笑道：“何尝哭，才迷了眼揉的。
yīn cǐ biàn zhē yǎn guò le
”因此便遮掩过了。
dāng xià bǎo yù chuān zhe dà hóng jīn mǎng hú yè jiàn xiù wài zhào shí qīng diāo qiú pái suì guà
当下宝玉穿着大红金蟒狐腋箭袖，外罩石青貂裘排穗褂。
xí rén dào nǐ tè wèi wǎng zhè lǐ lái yòu huàn xīn fú tā men jiù bù wèn nǐ wǎng nà qù de
袭人道：“你特为往这里来又换新服，他们就不问你往那去的？
bǎo yù xiào dào zhēn dà yé nà lǐ qù kàn xì huàn de
”宝玉笑道：“珍大爷那里去看戏换的。
xí rén diǎn tóu
”袭人点头。
yòu dào zuò yī zuò jiù huí qù ba zhè gè dì fāng bú shì nǐ lái de
又道：“坐一坐就回去罢，这个地方不是你来的。
bǎo yù xiào dào nǐ jiù jiā qù cái hǎo ne wǒ hái tì nǐ liú zhe hǎo dōng xī ne
”宝玉笑道：“你就家去才好呢，我还替你留着好东西呢。
xí rén qiāo xiào dào qiāo qiāo de jiào tā men tīng zhe shén me yì sī
”袭人悄笑道：“悄悄的，叫他们听着什么意思。
yī miàn yòu shēn shǒu cóng bǎo yù xiàng shàng jiàng tōng líng yù zhāi le xià lái xiàng tā zǐ mèi men xiào dào nǐ men jiàn shí jiàn shí
”一面又伸手从宝玉项上将通灵玉摘了下来，向他姊妹们笑道：“你们见识见识。
shí cháng shuō qǐ lái dōu dāng xī hǎn hèn bù néng yī jiàn jīn ér kě jìn lì qiáo le
时常说起来都当希罕，恨不能一见，今儿可尽力瞧了。
zài qiáo shén me xī hǎn wù r yě bù guò shì zhè mǒ gè dōng xī
再瞧什么希罕物儿，也不过是这么个东西。
shuō bì dì yǔ tā men chuán kàn le yī biàn réng yǔ bǎo yù guà hǎo
”说毕，递与他们传看了一遍，仍与宝玉挂好。
yòu mìng tā gē ge qù huò gù yī chéng xiǎo jiào huò gù yī liàng xiǎo chē sòng bǎo yù huí qù
又命他哥哥去或雇一乘小轿，或雇一辆小车，送宝玉回去。
huā zì fāng dào yǒu wǒ sòng qù qí mǎ yě bù fáng le
花自芳道：“有我送去，骑马也不妨了。
xí rén dào bù wéi bù fáng wèi de shì pèng jiàn rén
”袭人道：“不为不妨，为的是碰见人。
huā zì fāng máng qù gù le yī dǐng xiǎo jiào lái zhòng rén yě bù gǎn xiāng liú zhǐ de sòng bǎo yù chū qù xí rén yòu zhuā guǒ zǐ yǔ míng yān yòu bǎ xiē qián yǔ tā mǎi huā pào fàng jiào tā bù kě gào sù rén lián nǐ yě yǒu bú shì
”花自芳忙去雇了一顶小轿来，众人也不敢相留，只得送宝玉出去，袭人又抓果子与茗烟，又把些钱与他买花炮放，教他“不可告诉人，连你也有不是。
yī zhí sòng bǎo yù zhì mén qián kàn zhe shàng jiào fàng xià jiào lián
”一直送宝玉至门前，看着上轿，放下轿帘。
huā míng èr rén qiān mǎ gēn suí
花，茗二人牵马跟随。
lái zhì níng fǔ jiē míng yān mìng zhù jiào xiàng huā zì fāng dào xū děng wǒ tóng èr yé hái dào dōng fǔ lǐ hùn yī hùn cái hǎo guò qù de bù rán rén jiā jiù yí huò le
来至宁府街，茗烟命住轿，向花自芳道：“须等我同二爷还到东府里混一混，才好过去的，不然人家就疑惑了。
huā zì fāng tīng shuō yǒu lǐ máng jiāng bǎo yù bào chū jiào lái sòng shàng mǎ qù
”花自芳听说有理，忙将宝玉抱出轿来，送上马去。
bǎo yù xiào shuō dào nán wéi nǐ le
宝玉笑说：“倒难为你了。
yú shì réng jìn hòu mén lái
”于是仍进后门来。
jù bù zài huà xià
俱不在话下。
què shuō bǎo yù zì chū le mén tā fáng zhōng zhèi xiē yā huán men dōu yuè xìng zì yì de wán xiào yě yǒu gǎn wéi qí de yě yǒu zhì tóu mǒ pái de kē le yī dì guā zǐ pí
却说宝玉自出了门，他房中这些丫鬟们都越性恣意的顽笑，也有赶围棋的，也有掷骰抹牌的，磕了一地瓜子皮。
piān nǎi mǔ li mó mó zhǔ guǎi jìn lái qǐng ān qiáo qiáo bǎo yù jiàn bǎo yù bù zài jiā yā huán men zhǐ gù wán nào shí fēn kàn bù guò
偏奶母李嬷嬷拄拐进来请安，瞧瞧宝玉，见宝玉不在家，丫鬟们只顾玩闹，十分看不过。
yīn tàn dào zhī cóng wǒ chū qù le bù dà jìn lái nǐ men yuè fā méi gè yàng r le bié de mā ma men yuè bù gǎn shuō nǐ men le
因叹道：“只从我出去了，不大进来，你们越发没个样儿了，别的妈妈们越不敢说你们了。
nà bǎo yù shì gè zhàng bā de dēng tái zhào jiàn rén jiā zhào bú jiàn zì jiā de
那宝玉是个丈八的灯台----照见人家，照不见自家的。
zhǐ zhī xián rén jiā zàng zhè shì tā de wū zi yóu zhe nǐ men zāo tā yuè bù chéng tǐ tǒng le
只知嫌人家脏，这是他的屋子，由着你们糟塌，越不成体统了。
zhèi xiē yā tou men míng zhī bǎo yù bù jiǎng jiū zhèi xiē èr zé li mó mó yǐ shì gào lǎo jiě shì chū qù de le rú jīn guǎn tā men bù zháo yīn cǐ zhǐ gù wán bìng bù lǐ tā
”这些丫头们明知宝玉不讲究这些，二则李嬷嬷已是告老解事出去的了，如今管他们不着，因此只顾顽，并不理他。
nà li mó mó hái zhǐ guǎn wèn bǎo yù rú jīn yī dùn chī duō shǎo fàn shén me shí chén shuì jiào děng yǔ
那李嬷嬷还只管问“宝玉如今一顿吃多少饭”，“什么时辰睡觉”等语。
yā tou men zǒng hú luàn dā yìng
丫头们总胡乱答应。
yǒu de shuō hǎo yí gè tǎo yàn de lǎo huò
有的说：“好一个讨厌的老货！
li mó mó yòu wèn dào zhè gài wǎn lǐ shì sū lào zěn bù sòng yǔ wǒ qù
李嬷嬷又问道：“这盖碗里是酥酪，怎不送与我去？
wǒ jiù chī le ba
我就吃了罢。
shuō bì ná shi jiù chī
”说毕，拿匙就吃。
yí gè yā tou dào kuài bié dòng
一个丫头道：“快别动！
nà shi shuō le gěi xí rén liú zhe de huí lái yòu rě qì le
那是说了给袭人留着的，回来又惹气了。
nǐ lǎo rén jiā zì jǐ chéng rèn bié dài lèi wǒ men shòu qì
你老人家自己承认，别带累我们受气。
li mó mó tīng le yòu qì yòu kuì biàn shuō dào wǒ bù xìn tā zhè yàng huài le
”李嬷嬷听了，又气又愧，便说道：“我不信他这样坏了。
bié shuō wǒ chī le yī wǎn niú nǎi jiù shì zài bǐ zhè gè zhí qián de yě shì yīng gāi de
别说我吃了一碗牛奶，就是再比这个值钱的，也是应该的。
nán dào dài xí rén bǐ wǒ hái zhòng
难道待袭人比我还重？
nán dào tā bù xiǎng xiǎng zěn me zhǎng dà le
难道他不想想怎么长大了？
wǒ de xuè biàn de nǎi chī de zhǎng zhè me dà rú jīn wǒ chī tā yī wǎn niú nǎi tā jiù shēng qì le
我的血变的奶，吃的长这么大，如今我吃他一碗牛奶，他就生气了？
wǒ piān chī le kàn zěn me yàng
我偏吃了，看怎么样！
nǐ men kàn xí rén bù zhī zěn yàng nà shi wǒ shǒu lǐ tiáo lǐ chū lái de máo yā tou shén me ā wù ér
你们看袭人不知怎样，那是我手里调理出来的毛丫头，什么阿物儿！
yī miàn shuō yī miàn dǔ qì jiāng sū lào chī jǐn
”一面说，一面赌气将酥酪吃尽。
yòu yī yā tou xiào dào tā men bú huì shuō huà yuàn bù dé nǐ lǎo rén jiā shēng qì
又一丫头笑道：“他们不会说话，怨不得你老人家生气。
bǎo yù hái shí cháng sòng dōng xī xiào jìng nǐ lǎo qù qǐ yǒu wéi zhè gè bù zì zài de
宝玉还时常送东西孝敬你老去，岂有为这个不自在的。
li mó mó dào nǐ men yě bù bì zhuāng hú mèi zǐ hōng wǒ dǎ liang shàng cì wèi chá niǎn qiàn xuě de shì wǒ bù zhī dào ne
”李嬷嬷道：“你们也不必妆狐媚子哄我，打量上次为茶撵茜雪的事我不知道呢。
míng ér yǒu le bú shì wǒ zài lái lǐng
明儿有了不是，我再来领！
shuō zhe dǔ qì qù le
”说着，赌气去了。
shǎo shí bǎo yù huí lái mìng rén qù jiē xí rén
少时，宝玉回来，命人去接袭人。
zhī jiàn qíng wén tǎng zài chuáng shàng bù dòng bǎo yù yīn wèn gǎn shì bìng le
只见晴雯躺在床上不动，宝玉因问：“敢是病了？
zài bù rán shū le
再不然输了？
qiū wén dào tā dǎo shì yíng de shéi zhī lǐ lǎo tài tài lái le hùn shū le tā qì de shuì qù le
”秋纹道：“他倒是赢的，谁知李老太太来了，混输了，他气的睡去了。
bǎo yù xiào dào nǐ bié hé tā yī bān jiàn shí yóu tā qù jiù shì le
”宝玉笑道：“你别和他一般见识，由他去就是了。
shuō zhe xí rén yǐ lái bǐ cǐ xiāng jiàn
”说着，袭人已来，彼此相见。
xí rén yòu wèn bǎo yù hé chǔ chī fàn duō zǎo wǎn huí lái yòu dài mǔ mèi wèn zhū tóng bàn zǐ mèi hǎo
袭人又问宝玉何处吃饭，多早晚回来，又代母妹问诸同伴姊妹好。
yī shí huàn yī xiè zhuāng
一时换衣卸妆。
bǎo yù mìng qǔ sū lào lái yā huán men huí shuō li nǎi nai chī le
宝玉命取酥酪来，丫鬟们回说：“李奶奶吃了。
bǎo yù cái yào shuō huà xí rén biàn máng xiào dào yuán lái shì liú de zhè gè duō xiè fèi xīn
”宝玉才要说话，袭人便忙笑道：“原来是留的这个，多谢费心。
qián ér wǒ chī de shí hòu hǎo chī chī guò le hǎo dǔ zi téng zú nào de tǔ le cái hǎo
前儿我吃的时候好吃，吃过了好肚子疼，足闹的吐了才好。
tā chī le dǎo hǎo gē zài zhè lǐ dào bái zāo tā le
他吃了倒好，搁在这里倒白糟塌了。
wǒ zhǐ xiǎng fēng gān lì zi chī nǐ tì wǒ bō lì zi wǒ qù pū chuáng
我只想风干栗子吃，你替我剥栗子，我去铺床。
bǎo yù tīng le xìn yǐ wéi zhēn fāng bǎ sū lào diū kāi qǔ lì zi lái zì xiàng dēng qián jiǎn bō yī miàn jiàn zhòng rén bù zài fáng lǐ nǎi xiào wèn xí rén dào jīn ér nà gè chuān hóng de shì nǐ shén me rén
宝玉听了信以为真，方把酥酪丢开，取栗子来，自向灯前检剥，一面见众人不在房里，乃笑问袭人道：“今儿那个穿红的是你什么人？
xí rén dào nà shi wǒ liǎng yí mèi zǐ
”袭人道：“那是我两姨妹子。
bǎo yù tīng le zàn tàn le liǎng shēng
”宝玉听了，赞叹了两声。
xí rén dào tàn shén me
袭人道：“叹什么？
wǒ zhī dào nǐ xīn lǐ de yuán gù xiǎng shì shuō tā nà lǐ pèi hóng de
我知道你心里的缘故，想是说他那里配红的。
bǎo yù xiào dào bú shì bú shì
”宝玉笑道：“不是，不是。
nà yàng de bù pèi chuān hóng de shuí hái gǎn chuān
那样的不配穿红的，谁还敢穿。
wǒ yīn wèi jiàn tā shí zài hǎo de hěn zěn me yě de tā zài zán men jiā jiù hǎo le
我因为见他实在好的很，怎么也得他在咱们家就好了。
xí rén lěng xiào dào wǒ yī gè rén shì nú cái mìng bà le nán dào lián wǒ de qīn qi dōu shì nú cái mìng bù chéng
”袭人冷笑道：“我一个人是奴才命罢了，难道连我的亲戚都是奴才命不成？
dìng hái yào jiǎn shí zài hǎo de yā tou cái wǎng nǐ jiā lái
定还要拣实在好的丫头才往你家来。
bǎo yù tīng le máng xiào dào nǐ yòu duō xīn le
”宝玉听了，忙笑道：“你又多心了。
wǒ shuō wǎng zán men jiā lái bì dìng shì nú cái bù chéng
我说往咱们家来，必定是奴才不成？
shuō qīn qi jiù shǐ bù dé
说亲戚就使不得？
xí rén dào nà yě bān pèi bù shàng
”袭人道：“那也搬配不上。
bǎo yù biàn bù kěn zài shuō zhǐ shì bō lì zi
”宝玉便不肯再说，只是剥栗子。
xí rén xiào dào zěn me bù yán yǔ le
袭人笑道：“怎么不言语了？
xiǎng shì wǒ cái mào zhuàng chōng fàn le nǐ míng ér dǔ qì huā jǐ liǎng yín zi mǎi tā men jìn lái jiù shì le
想是我才冒撞冲犯了你，明儿赌气花几两银子买他们进来就是了。
bǎo yù xiào dào nǐ shuō de huà zěn me jiào wǒ dá yán ne
”宝玉笑道：“你说的话，怎么叫我答言呢。
wǒ bù guò shì zàn tā hǎo zhèng pèi shēng zài zhè shēn táng dà yuàn lǐ méi de wǒ men zhè zhǒng zhuó wù dǎo shēng zài zhè lǐ
我不过是赞他好，正配生在这深堂大院里，没的我们这种浊物倒生在这里。
xí rén dào tā suī méi zhè zào huà dào yě shì jiāo shēng guàn yǎng de ne wǒ yí diē yí niáng de bǎo bèi
”袭人道：“他虽没这造化，倒也是娇生惯养的呢，我姨爹姨娘的宝贝。
rú jīn shí qī suì gè yàng de jià zhuāng dōu qí bèi le míng nián jiù chū jià
如今十七岁，各样的嫁妆都齐备了，明年就出嫁。
bǎo yù tīng le chū jià èr zì bù jīn yòu hài le liǎng shēng zhèng shì bù zì zài yòu tīng xí rén tàn dào zhī cóng wǒ lái zhè jǐ nián zǐ mèi men dōu bù dé zài yī chù
宝玉听了“出嫁”二字，不禁又嗐了两声，正是不自在，又听袭人叹道：“只从我来这几年，姊妹们都不得在一处。
rú jīn wǒ yào huí qù le tā men yòu dōu qù le
如今我要回去了，他们又都去了。
bǎo yù tīng zhè huà nèi yǒu wén zhāng bù jué chī yī jīng máng diū xià lì zi wèn dào zěn me nǐ rú jīn yào huí qù le
”宝玉听这话内有文章，不觉吃一惊，忙丢下栗子，问道：“怎么，你如今要回去了？
xí rén dào wǒ jīn ér tīng jiàn wǒ mā hé gē gē shāng yì jiào wǒ zài nài fán yī nián míng nián tā men shàng lái jiù shú wǒ chū qù de ne
”袭人道：“我今儿听见我妈和哥哥商议，叫我再耐烦一年，明年他们上来，就赎我出去的呢。
bǎo yù tīng le zhè huà yuè fā zhēng le yīn wèn wèi shén me yào shú nǐ
”宝玉听了这话，越发怔了，因问：“为什么要赎你？
xí rén dào zhè huà qí le
”袭人道：“这话奇了！
wǒ yòu bǐ bù dé shì nǐ zhè lǐ de jiā shēng zǐ r yī jiā zǐ dōu zài bié chù dú wǒ yī gè rén zài zhè lǐ zěn me shì gè liǎo jú
我又比不得是你这里的家生子儿，一家子都在别处，独我一个人在这里，怎么是个了局？
bǎo yù dào wǒ bù jiào nǐ qù yě nán
”宝玉道：“我不叫你去也难。
xí rén dào cóng lái méi zhè dào lǐ
”袭人道：“从来没这道理。
biàn shì cháo tíng gōng lǐ yě yǒu gè dìng lì huò jǐ nián yī xuǎn jǐ nián yī rù yě méi yǒu gè cháng yuǎn liú xià rén de lǐ bié shuō nǐ le
便是朝廷宫里，也有个定例，或几年一选，几年一入，也没有个长远留下人的理，别说你了！
bǎo yù xiǎng yī xiǎng guǒ rán yǒu lǐ
宝玉想一想，果然有理。
yòu dào lǎo tài tài bù fàng nǐ yě nán
又道：“老太太不放你也难。
xí rén dào wèi shén me bù fàng
”袭人道：“为什么不放？
wǒ guǒ rán shì gè zuì nán de de huò zhě gǎn dòng le lǎo tài tài lǎo tài tài bì bù fàng wǒ chū qù de shè huò duō gěi wǒ men jiā jǐ liǎng yín zi liú xià wǒ rán huò yǒu zhī qí shí wǒ yě bù guò shì gè píng cháng de rén bǐ wǒ qiáng de duō ér qiě duō
我果然是个最难得的，或者感动了老太太，老太太必不放我出去的，设或多给我们家几两银子，留下我，然或有之，其实我也不过是个平常的人，比我强的多而且多。
zì wǒ cóng xiǎo r lái le gēn zhe lǎo tài tài xiān fú shì le shǐ dà gū niáng jǐ nián rú jīn yòu fú shì le nǐ jǐ nián
自我从小儿来了，跟着老太太，先伏侍了史大姑娘几年，如今又伏侍了你几年。
rú jīn wǒ men jiā lái shú zhèng shì gāi jiào qù de zhǐ pà lián shēn jià yě bú yào jiù kāi ēn jiào wǒ qù ne
如今我们家来赎，正是该叫去的，只怕连身价也不要，就开恩叫我去呢。
ruò shuō wèi fú shì de nǐ hǎo bù jiào wǒ qù duàn rán méi yǒu de shì
若说为伏侍的你好，不叫我去，断然没有的事。
nà fú shì de hǎo shì fèn nèi yīng dāng de bú shì shén me qí gōng
那伏侍的好，是分内应当的，不是什么奇功。
wǒ qù le réng jiù yǒu hǎo de lái le bú shì méi le wǒ jiù bù chéng shì
我去了，仍旧有好的来了，不是没了我就不成事。
bǎo yù tīng le zhèi xiē huà
”宝玉听了这些话，
jìng shì yǒu qù de lǐ
竟是有去的理，
wú liú de lǐ
无留的理，
xīn nèi yuè fā jí le
心内越发急了，
yīn yòu dào suī rán rú cǐ shuō
因又道：“虽然如此说，
wǒ zhǐ yī xīn liú xià nǐ
我只一心留下你，
bù pà lǎo tài tài bù hé nǐ mǔ qīn shuō
不怕老太太不和你母亲说，
duō duō gěi nǐ mǔ qīn xiē yín zi
多多给你母亲些银子，
tā yě bù hǎo yì sī jiē nǐ le
他也不好意思接你了，
xí rén dào wǒ mā zì rán bù gǎn qiáng
”袭人道：“我妈自然不敢强。
qiě màn shuō hé tā hǎo shuō yòu duō gěi yín zi
且漫说和他好说，又多给银子；
jiù biàn bù hǎo hé tā shuō yí gè qián yě bù gěi ān xīn yào qiáng liú xià wǒ tā yě bù gǎn bù yī
就便不好和他说，一个钱也不给，安心要强留下我，他也不敢不依。
dàn zhǐ shì zán men jiā cóng méi gàn guò zhè yǐ shì zhàng guì bà dào de shì zhè bǐ bù dé bié de dōng xī yīn wèi nǐ xǐ huan jiā shí bèi lì nòng le lái gěi nǐ nà mài de rén bù dé chī kuī kě yǐ xíng de
但只是咱们家从没干过这倚势仗贵霸道的事，这比不得别的东西，因为你喜欢，加十倍利弄了来给你，那卖的人不得吃亏，可以行得。
rú jīn wú gù píng kōng liú xià wǒ yú nǐ yòu wú yì fǎn jiào wǒ men gǔ ròu fēn lí zhè jiàn shì lǎo tài tài tài tài duàn bù kěn xíng de
如今无故平空留下我，于你又无益，反叫我们骨肉分离，这件事，老太太、太太断不肯行的。
bǎo yù tīng le sī cǔn bàn shǎng nǎi shuō dào yī nǐ shuō nǐ shì qù dìng le
”宝玉听了，思忖半晌，乃说道：“依你说，你是去定了？
xí rén dào qù dìng le
”袭人道：“去定了。
bǎo yù tīng le zì sī dào shéi zhī zhè yàng yī gè rén zhè yàng báo qíng wú yì
”宝玉听了，自思道：“谁知这样一个人，这样薄情无义。
nǎi tàn dào zǎo zhī dao dōu shì yào qù de wǒ jiù bù gāi nòng le lái lín le shèng wǒ yí gè gū guǐ r
”乃叹道：“早知道都是要去的，我就不该弄了来，临了剩我一个孤鬼儿。
shuō zhe biàn dǔ qì shàng chuáng shuì qù le
”说着，便赌气上床睡去了。
yuán lái xí rén zài jiā tīng jiàn tā mǔ xiōng yào shú tā huí qù tā jiù shuō zhì sǐ yě bù huí qù de
原来袭人在家，听见他母兄要赎他回去，他就说至死也不回去的。
yòu shuō dāng rì yuán shì nǐ men méi fàn chī jiù shèng wǒ hái zhí jǐ liǎng yín zi ruò bù jiào nǐ men mài méi yǒu gè kàn zhe lǎo zi niáng è sǐ de lǐ
又说：“当日原是你们没饭吃，就剩我还值几两银子，若不叫你们卖，没有个看着老子娘饿死的理。
rú jīn xìng ér mài dào zhè gè dì fāng chī chuān hé zhǔ zi yí yàng yě bù cháo dǎ mù mà
如今幸而卖到这个地方，吃穿和主子一样，也不朝打暮骂。
kuàng qiě rú jīn diē suī méi le nǐ men què yòu zhěng lǐ de jiā chéng yè jiù fù le yuán qì
况且如今爹虽没了，你们却又整理的家成业就，复了元气。
ruò guǒ rán hái jiān nán bǎ wǒ shú chū lái zài duō tāo chéng jǐ gè qián yě hái bà le qí shí yòu bù nán le
若果然还艰难，把我赎出来，再多掏澄几个钱，也还罢了，其实又不难了。
zhè huì zǐ yòu shú wǒ zuò shén me
这会子又赎我作什么？
quán dāng wǒ sǐ le zài bù bì qǐ shú wǒ de niàn tou
权当我死了，再不必起赎我的念头！
yīn cǐ kū nào le yī zhèn
”因此哭闹了一阵。
tā mǔ xiōng jiàn tā zhè bān jiān zhí zì rán bì bù chū lái de le
他母兄见他这般坚执，自然必不出来的了。
kuàng qiě yuán shì mài dǎo de sǐ qì míng zhàng zhe gǔ zhái shì cí shàn kuān hòu zhī jiā bù guò qiú yī qiú zhǐ pà shēn jià yín yī bìng shǎng le zhè shì yǒu de shì ne
况且原是卖倒的死契，明仗着贾宅是慈善宽厚之家，不过求一求，只怕身价银一并赏了这是有的事呢。
èr zé gǔ fǔ zhōng cóng bù céng zuó jiàn xià rén zhǐ yǒu ēn duō wēi shǎo de
二则，贾府中从不曾作践下人，只有恩多威少的。
qiě fán lǎo shào fáng zhōng suǒ yǒu qīn shì de nǚ hái zi men gèng bǐ dài jiā xià zhòng rén bù tóng píng cháng hán báo rén jiā de xiǎo jiě yě bù néng nà yàng zūn zhòng de
且凡老少房中所有亲侍的女孩子们，更比待家下众人不同，平常寒薄人家的小姐，也不能那样尊重的。
yīn cǐ tā mǔ zǐ liǎng gè yě jiù sǐ xīn bù shú le
因此，他母子两个也就死心不赎了。
cì hòu hū rán bǎo yù qù le tā èr rén yòu shì nà bān jǐng kuàng tā mǔ zǐ èr rén xīn xià gèng míng bái le yuè fā shí tou là le de ér qiě shì yì wài zhī xiǎng bǐ cǐ fàng xīn zài wú shú niàn le
次后忽然宝玉去了，他二人又是那般景况，他母子二人心下更明白了，越发石头落了地，而且是意外之想，彼此放心，再无赎念了。
rú jīn qiě shuō xí rén zì yòu jiàn bǎo yù xìng gé yì cháng qí táo qì hān wán zì shì chū yú zhòng xiǎo r zhī wài gèng yǒu jǐ jiàn qiān qí bǎi guài kǒu bù néng yán de máo bìng r
如今且说袭人自幼见宝玉性格异常，其淘气憨顽自是出于众小儿之外，更有几件千奇百怪口不能言的毛病儿。
jìn lái zhàng zhe zǔ mǔ nì ài fù mǔ yì bù néng shí fēn yán jǐn jū guǎn gèng jué fàng dàng chí zòng rèn xìng zì qíng zuì bù xǐ wù zhèng
近来仗着祖母溺爱，父母亦不能十分严紧拘管，更觉放荡弛纵，任性恣情，最不喜务正。
měi yù quàn shí liào bù néng tīng jīn rì kě qiǎo yǒu shú shēn zhī lùn gù xiān yòng piàn cí yǐ tàn qí qíng yǐ yā qí qì rán hòu hǎo xià zhēn guī
每欲劝时，料不能听，今日可巧有赎身之论，故先用骗词，以探其情，以压其气，然后好下箴规。
jīn jiàn tā mò mò shuì qù le zhī qí qíng yǒu bù rěn qì yǐ něi duò
今见他默默睡去了，知其情有不忍，气已馁堕。
zì jǐ yuán bù xiǎng lì zi chī de zhǐ yīn pà wèi sū lào yòu shēng shì gù yì rú qiàn xuě zhī chá děng shì shì yǐ jiǎ yǐ lì zi wèi yóu hùn guò bǎo yù bù tí jiù wán le
自己原不想栗子吃的，只因怕为酥酪又生事故，亦如茜雪之茶等事，是以假以栗子为由，混过宝玉不提就完了。
yú shì mìng xiǎo yā tou men jiāng lì zi ná qù chī le zì jǐ lái tuī bǎo yù
于是命小丫头们将栗子拿去吃了，自己来推宝玉。
zhī jiàn bǎo yù lèi hén mǎn miàn xí rén biàn xiào dào zhè yǒu shén me shāng xīn de nǐ guǒ rán liú wǒ wǒ zì rán bù chū qù le
只见宝玉泪痕满面，袭人便笑道：“这有什么伤心的，你果然留我，我自然不出去了。
bǎo yù jiàn zhè huà yǒu wén zhāng biàn shuō dào nǐ dào shuō shuo wǒ hái yào zěn me liú nǐ wǒ zì jǐ yě nán shuō le
”宝玉见这话有文章，便说道““你倒说说，我还要怎么留你，我自己也难说了。
xí rén xiào dào zán men sù rì hǎo chù zài bù yòng shuō
”袭人笑道：“咱们素日好处，再不用说。
dàn jīn rì nǐ ān xīn liú wǒ bù zài zhè shàng tou
但今日你安心留我，不在这上头。
wǒ lìng shuō chū liǎng sān jiàn shì lái nǐ guǒ rán yī le wǒ jiù shì nǐ zhēn xīn liú wǒ le dāo gē zài bó zi shàng wǒ yě shì bù chū qù de le
我另说出两三件事来，你果然依了我，就是你真心留我了，刀搁在脖子上，我也是不出去的了。
bǎo yù máng xiào dào nǐ shuō nà jǐ jiàn
宝玉忙笑道：“你说，那几件？
wǒ dōu yī nǐ
我都依你。
hǎo jiě jie hǎo qīn jiě jie bié shuō liǎng sān jiàn jiù shì liǎng sān bǎi jiàn wǒ yě yī
好姐姐，好亲姐姐别说两三件，就是两三百件，我也依。
zhǐ qiú nǐ men tóng kàn zhe wǒ shǒu zhe wǒ děng wǒ yǒu yī rì huà chéng le fēi huī fēi huī hái bù hǎo huī hái yǒu xíng yǒu jī hái yǒu zhī shí
只求你们同看着我，守着我，等我有一日化成了飞灰，----飞灰还不好，灰还有形有迹，还有知识。
děng wǒ huà chéng yī gǔ qīng yān fēng yī chuī biàn sàn le de shí hòu nǐ men yě guǎn bù dé wǒ wǒ yě gù bu de nǐ men le
等我化成一股轻烟，风一吹便散了的时候，你们也管不得我，我也顾不得你们了。
nà shí píng wǒ qù wǒ yě píng nǐ men ài nà lǐ qù jiù qù le
那时凭我去，我也凭你们爱那里去就去了。
huà wèi shuō wán jí de xí rén máng wò tā de zuǐ shuō hǎo hǎo de zhèng wèi quàn nǐ zhèi xiē dào gèng shuō de hěn le
”话未说完，急的袭人忙握他的嘴，说：“好好的，正为劝你这些，倒更说的狠了。
bǎo yù máng shuō dào zài bù shuō zhè huà le
”宝玉忙说道：“再不说这话了。
xí rén dào zhè shì tóu yī jiàn yào gǎi de
”袭人道：“这是头一件要改的。
bǎo yù dào gǎi le zài yào shuō nǐ jiù níng zuǐ
”宝玉道：“改了，再要说，你就拧嘴。
hái yǒu shén me
还有什么？
xí rén dào dì èr jiàn nǐ zhēn xǐ dú shū yě bà jiǎ xǐ yě bà zhǐ shì zài lǎo yé gēn qián huò zài bié rén gēn qián nǐ bié zhǐ guǎn pī bó qiào bàng zhǐ zuò chū gè xǐ dú shū de yàng zi lái yě jiào lǎo yé shǎo shēng xiē qì zài rén qián yě hǎo shuō zuǐ
袭人道：“第二件，你真喜读书也罢，假喜也罢，只是在老爷跟前或在别人跟前，你别只管批驳诮谤，只作出个喜读书的样子来，也教老爷少生些气，在人前也好说嘴。
tā xīn lǐ xiǎng zhe wǒ jiā dài dài dú shū zhī cóng yǒu le nǐ bù chéng wàng nǐ bù xǐ dú shū yǐ jīng tā xīn lǐ yòu qì yòu kuì le
他心里想着，我家代代读书，只从有了你，不承望你不喜读书，已经他心里又气又愧了。
ér qiě bèi qián bèi hòu luàn shuō nèi xiē hún huà fán dú shū shàng jìn de rén nǐ jiù qǐ gè míng zì jiào zuò lù dù
而且背前背后乱说那些混话，凡读书上进的人，你就起个名字叫作‘禄蠹’；
yòu shuō zhī chú míng míng dé wài wú shū dōu shì qián rén zì jǐ bù néng jiě shèng rén zhī shū biàn lìng chū jǐ yì hùn biān zuǎn chū lái de
又说只除‘明明德’外无书，都是前人自己不能解圣人之书，便另出己意，混编纂出来的。
zhèi xiē huà zěn me yuàn de lǎo yé bù qì bù shí shí dǎ nǐ
这些话，怎么怨得老爷不气，不时时打你。
jiào bié rén zěn me xiǎng nǐ
叫别人怎么想你？
bǎo yù xiào dào zài bù shuō le
”宝玉笑道：“再不说了。
nà yuán shì nà xiǎo shí bù zhī tiān gāo dì hòu xìn kǒu hú shuō rú jīn zài bù gǎn shuō le
那原是，那小时不知天高地厚，信口胡说，如今再不敢说了。
hái yǒu shén me
还有什么？
xí rén dào zài bù kě huǐ sēng bàng dào tiáo zhī nòng fěn
袭人道：“再不可毁僧谤道，调脂弄粉。
hái yǒu gèng yào jǐn de yī jiàn zài bù xǔ chī rén zuǐ shàng cā de yān zhī le yǔ nà ài hóng de máo bìng r
还有更要紧的一件，再不许吃人嘴上擦的胭脂了，与那爱红的毛病儿。
bǎo yù dào dōu gǎi dōu gǎi
”宝玉道：“都改，都改。
zài yǒu shén me kuài shuō
再有什么，快说。
xí rén xiào dào zài yě méi yǒu le
”袭人笑道：“再也没有了。
zhǐ shì bǎi shì jiǎn diǎn xiē bù rèn yì rèn qíng de jiù shì le
只是百事检点些，不任意任情的就是了。
nǐ ruò guǒ dōu yī le biàn ná bā rén jiào yě tái bù chū wǒ qù le
你若果都依了，便拿八人轿也抬不出我去了。
bǎo yù xiào dào nǐ zài zhè lǐ cháng yuǎn le bù pà méi bā rén jiào nǐ zuò
”宝玉笑道：“你在这里长远了，不怕没八人轿你坐。
xí rén lěng xiào dào zhè wǒ kě bù xī hǎn de
”袭人冷笑道：“这我可不希罕的。
yǒu nà gè fú qì méi yǒu nà gè dào lǐ
有那个福气，没有那个道理。
zòng zuò le yě méi shén qù
纵坐了，也没甚趣。
èr rén zhèng shuō zhe zhī jiàn qiū wén zǒu jìn lái shuō kuài sān gēng le gāi shuì le
二人正说着，只见秋纹走进来，说：“快三更了，该睡了。
fāng cái lǎo tài tài dǎ fā mó mó lái wèn wǒ dā yìng shuì le
方才老太太打发嬷嬷来问，我答应睡了。
bǎo yù mìng qǔ biǎo lái kàn shí guǒ rán zhēn yǐ zhǐ dào hài zhèng fāng cóng xīn guàn shù kuān yī ān xiē bù zài huà xià
”宝玉命取表来看时，果然针已指到亥正，方从新盥漱，宽衣安歇，不在话下。
zhì cì rì qīng chén xí rén qǐ lái biàn jué shēn tǐ fā zhòng tóu téng mù zhàng sì zhī huǒ rè
至次日清晨，袭人起来，便觉身体发重，头疼目胀，四肢火热。
xiān shí hái zhēng zā de zhù cì hòu ái bú zhù zhǐ yào shuì zháo yīn ér hé yī tǎng zài kàng shàng
先时还挣紥的住，次后挨不住，只要睡着，因而和衣躺在炕上。
bǎo yù máng huí le gǔ mǔ chuán yī zhěn shì shuō dào bù guò ǒu gǎn fēng hán chī yī liǎng jì yào shū sàn shū sàn jiù hǎo le
宝玉忙回了贾母，传医诊视，说道：“不过偶感风寒，吃一两剂药疏散疏散就好了。
kāi fāng qù hòu lìng rén qǔ yào lái jiān hǎo
”开方去后，令人取药来煎好。
gāng fú xià qù mìng tā gài shang bèi wò hàn bǎo yù zì qù dài yù fáng zhōng lái kàn shì
刚服下去，命他盖上被渥汗，宝玉自去黛玉房中来看视。
bǐ shí dài yù zì zài chuáng shàng xiē wǔ yā huán men jiē chū qù zì biàn mǎn wū nèi jìng qiāo qiāo de bǎo yù jiē qǐ xiù xiàn ruǎn lián jìn rù lǐ jiān zhī jiàn dài yù shuì zài nà lǐ máng zǒu shàng lái tuī tā dào hǎo mèi mei cái chī le fàn yòu shuì jiào
彼时黛玉自在床上歇午，丫鬟们皆出去自便，满屋内静悄悄的，宝玉揭起绣线软帘，进入里间，只见黛玉睡在那里，忙走上来推他道：“好妹妹，才吃了饭，又睡觉。
jiāng dài yù huàn xǐng
”将黛玉唤醒。
dài yù jiàn shì bǎo yù yīn shuō dào nǐ qiě chū qù guàng guang
黛玉见是宝玉，因说道：“你且出去逛逛。
wǒ qián ér nào le yī yè jīn ér hái méi yǒu xiē guò lái hún shēn suān téng
我前儿闹了一夜，今儿还没有歇过来，浑身酸疼。
bǎo yù dào suān téng shì xiǎo shuì chū lái de bìng dà
”宝玉道：“酸疼事小，睡出来的病大。
wǒ tì nǐ jiě mèn r hùn guò kùn qù jiù hǎo le
我替你解闷儿，混过困去就好了。
dài yù zhī hé zhuó yǎn shuō dào wǒ bù kùn zhǐ lüè xiē xiē r nǐ qiě bié chù qù nào huì zǐ zài lái
”黛玉只合着眼，说道：“我不困，只略歇歇儿，你且别处去闹会子再来。
bǎo yù tuī tā dào wǒ wǎng nà qù ne jiàn le bié rén jiù guài nì de
”宝玉推他道：“我往那去呢，见了别人就怪腻的。
dài yù tīng le chī de yī shēng xiào dào nǐ jì yào zài zhè lǐ nà biān qù lǎo lǎo shí shí de zuò zhe zán men shuō huà r
黛玉听了，嗤的一声笑道：“你既要在这里，那边去老老实实的坐着，咱们说话儿。
bǎo yù dào wǒ yě wāi zhe
”宝玉道：“我也歪着。
dài yù dào nǐ jiù wāi zhe
”黛玉道：“你就歪着。
bǎo yù dào méi yǒu zhěn tou zán men zài yí gè zhěn tou shàng
”宝玉道：“没有枕头，咱们在一个枕头上。
dài yù dào fàng pì
”黛玉道：“放屁！
wài tou bú shì zhěn tou
外头不是枕头？
ná yí gè lái zhěn zhe
拿一个来枕着。
bǎo yù chū zhì wài jiān kàn le yī kàn huí lái xiào dào nà gè wǒ bú yào yě bù zhī shì nà gè zàng pó zǐ de
”宝玉出至外间，看了一看，回来笑道：“那个我不要，也不知是那个脏婆子的。
dài yù tīng le zhēng kāi yǎn qǐ shēn xiào dào zhēn zhēn nǐ jiù shì wǒ mìng zhòng de tiān mó xīng
”黛玉听了，睁开眼，起身笑道：“真真你就是我命中的‘天魔星’！
qǐng zhěn zhè yí gè
请枕这一个。
shuō zhe jiāng zì jǐ zhěn de tuī yǔ bǎo yù yòu qǐ shēn jiāng zì jǐ de zài ná le yí gè lái zì jǐ zhěn le èr rén duì miàn dǎo xià
”说着，将自己枕的推与宝玉，又起身将自己的再拿了一个来，自己枕了，二人对面倒下。
dài yù yīn kàn jiàn bǎo yù zuǒ biān sāi shàng yǒu niǔ kòu dà xiǎo de yí kuài xuè zì biàn qiàn shēn còu jìn qián lái yǐ shǒu fǔ zhī xì kàn yòu dào zhè yòu shì shéi de zhǐ jia guā pò le
黛玉因看见宝玉左边腮上有钮扣大小的一块血渍，便欠身凑近前来，以手抚之细看，又道：“这又是谁的指甲刮破了？
bǎo yù cè shēn yī miàn duǒ yī miàn xiào dào bú shì guā de zhǐ pà shì cái gāng tì tā men táo lù yān zhī gāo zǐ shou céng shàng le yī diǎn er
”宝玉侧身，一面躲，一面笑道：“不是刮的，只怕是才刚替他们淘漉胭脂膏子，扌层上了一点儿。
shuō zhe biàn zhǎo shǒu pà zi yào kāi shì
”说着，便找手帕子要揩拭。
dài yù biàn yòng zì jǐ de pà zǐ tì tā kāi shì le kǒu nèi shuō dào nǐ yòu gàn zhèi xiē shì le
黛玉便用自己的帕子替他揩拭了，口内说道：“你又干这些事了。
gàn yě bà le bì dìng hái yào dài chū huǎng zi lái
干也罢了，必定还要带出幌子来。
biàn shì jiù jiù kàn bú jiàn bié rén kàn jiàn le yòu dāng qí shì xīn xiān huà r qù xué shé tǎo hǎo r chuī dào jiù jiù ěr duǒ lǐ yòu gāi dà jiā bù gān jìng rě qì
便是舅舅看不见，别人看见了，又当奇事新鲜话儿去学舌讨好儿，吹到舅舅耳朵里，又该大家不干净惹气。
bǎo yù zǒng wèi tīng jiàn zhèi xiē huà zhǐ wén de yī gǔ yōu xiāng què shì cóng dài yù xiù zhōng fā chū wén zhī lìng rén zuì hún sū gǔ
宝玉总未听见这些话，只闻得一股幽香，却是从黛玉袖中发出，闻之令人醉魂酥骨。
bǎo yù yī bǎ biàn jiāng dài yù de xiù zi lā zhù yào qiáo lóng zhe hé wù
宝玉一把便将黛玉的袖子拉住，要瞧笼着何物。
dài yù xiào dào dōng hán shí yuè shuí dài shén me xiāng ne
黛玉笑道：“冬寒十月，谁带什么香呢。
bǎo yù xiào dào jì rán rú cǐ zhè xiāng shì nà lǐ lái de
”宝玉笑道：“既然如此，这香是那里来的？
dài yù dào lián wǒ yě bù zhī dào
”黛玉道：“连我也不知道。
xiǎng bì shì guì zi lǐ tou de xiāng qì yī fú shàng xūn rǎn de yě wèi kě zhī
想必是柜子里头的香气，衣服上熏染的也未可知。
bǎo yù yáo tóu dào wèi bì zhè xiāng de qì wèi qí guài bú shì nèi xiē xiāng bǐng zi xiāng máo qiú zi xiāng dài zi de xiāng
”宝玉摇头道：“未必，这香的气味奇怪，不是那些香饼子，香〈毛求〉子，香袋子的香。
dài yù lěng xiào dào nán dào wǒ yě yǒu shén me luó hàn zhēn rén gěi wǒ xiē xiāng bù chéng
”黛玉冷笑道：“难道我也有什么‘罗汉’‘真人’给我些香不成？
biàn shì dé le qí xiāng yě méi yǒu qīn gē ge qīn xiōng dì nòng le huā ér duǒ er shuāng r xuě ér tì wǒ páo zhì
便是得了奇香，也没有亲哥哥亲兄弟弄了花儿，朵儿，霜儿，雪儿替我炮制。
wǒ yǒu de shì nèi xiē sú xiāng bà le
我有的是那些俗香罢了。
bǎo yù xiào dào fán wǒ shuō yī jù nǐ jiù lā shàng zhè mǒ xiē bù gěi nǐ gè lì hài yě bù zhī dào cóng jīn r kě bù ráo nǐ le
宝玉笑道：“凡我说一句，你就拉上这么些，不给你个利害，也不知道，从今儿可不饶你了。
shuō zhe fān shēn qǐ lái jiāng liǎng zhī shǒu ā le liǎng kǒu biàn shēn shǒu xiàng dài yù gé zhī wō nèi liǎng lèi xià luàn náo
”说着翻身起来，将两只手呵了两口，便伸手向黛玉膈肢窝内两肋下乱挠。
dài yù sù xìng chù yǎng bù jīn bǎo yù liǎng shǒu shēn lái luàn náo biàn xiào de chuǎn bu guò qì lái kǒu lǐ shuō bǎo yù nǐ zài nào wǒ jiù nǎo le
黛玉素性触痒不禁，宝玉两手伸来乱挠，便笑的喘不过气来，口里说：“宝玉，你再闹，我就恼了。
bǎo yù fāng zhù le shǒu xiào wèn dào nǐ hái shuō zhèi xiē bù shuō le
”宝玉方住了手，笑问道：“你还说这些不说了？
dài yù xiào dào zài bù gǎn le
”黛玉笑道：“再不敢了。
yī miàn lǐ bìn xiào dào wǒ yǒu jī xiāng nǐ yǒu nuǎn xiāng méi yǒu
”一面理鬓笑道：“我有奇香，你有‘暖香’没有？
bǎo yù jiàn wèn yī shí jiě bù lái yīn wèn shén me nuǎn xiāng
宝玉见问，一时解不来，因问：“什么‘暖香’？
dài yù diǎn tóu tàn xiào dào chǔn cái chǔn cái
”黛玉点头叹笑道：“蠢才，蠢才！
nǐ yǒu yù rén jiā jiù yǒu jīn lái pèi nǐ rén jiā yǒu lěng xiāng nǐ jiù méi yǒu nuǎn xiāng qù pèi
你有玉，人家就有金来配你，人家有‘冷香’，你就没有‘暖香’去配？
bǎo yù fāng tīng chū lái
”宝玉方听出来。
bǎo yù xiào dào fāng cái qiú ráo rú jīn gèng shuō hěn le
宝玉笑道：“方才求饶，如今更说狠了。
shuō zhe yòu qù shēn shǒu
”说着，又去伸手。
dài yù máng xiào dào hǎo gē ge wǒ kě bù gǎn le
黛玉忙笑道：“好哥哥，我可不敢了。
bǎo yù xiào dào ráo biàn ráo nǐ zhǐ bǎ xiù zi wǒ wén yī wén
”宝玉笑道：“饶便饶你，只把袖子我闻一闻。
shuō zhe biàn lā le xiù zi lóng zài miàn shàng wén gè bú zhù
”说着，便拉了袖子笼在面上，闻个不住。
dài yù duó le shǒu dào zhè kě gāi qù le
黛玉夺了手道：“这可该去了。
bǎo yù xiào dào qù bù néng
”宝玉笑道：“去，不能。
zán men sī sī wén wén de tǎng zhe shuō huà r
咱们斯斯文文的躺着说话儿。
shuō zhe fù yòu dǎo xià
”说着，复又倒下。
dài yù yě dǎo xià
黛玉也倒下。
yòng shǒu pà zi gài shang liǎn
用手帕子盖上脸。
bǎo yù yǒu yī dā méi yī dā de shuō xiē guǐ huà dài yù zhǐ bù lǐ
宝玉有一搭没一搭的说些鬼话，黛玉只不理。
bǎo yù wèn tā jǐ suì shàng jīng lù shàng jiàn hé jǐng zhì gǔ jì yáng zhōu yǒu hé yí jì gù shì tǔ sú mín fēng
宝玉问他几岁上京，路上见何景致古迹，扬州有何遗迹故事，土俗民风。
dài yù zhǐ bù dá
黛玉只不答。
bǎo yù zhǐ pà tā shuì chū bìng lái biàn hōng tā dào āi yō
宝玉只怕他睡出病来，便哄他道：“嗳哟！
nǐ men yáng zhōu yá mén lǐ yǒu yī jiàn dà gù shì nǐ kě zhī dào
你们扬州衙门里有一件大故事，你可知道？
dài yù jiàn tā shuō de zhèng zhòng qiě yòu zhèng yán lì sè zhǐ dāng shì zhēn shì yīn wèn shén me shì
”黛玉见他说的郑重，且又正言厉色，只当是真事，因问：“什么事？
bǎo yù jiàn wèn biàn rěn zhe xiào shùn kǒu zhōu dào yáng zhōu yǒu yī zuò dài shān
”宝玉见问，便忍着笑顺口诌道：“扬州有一座黛山。
shān shàng yǒu gè lín zi dòng
山上有个林子洞。
dài yù xiào dào jiù shì chě huǎng zì lái yě méi tīng jiàn zhè shān
”黛玉笑道：“就是扯谎，自来也没听见这山。
bǎo yù dào tiān xià shān shuǐ duō zhe ne nǐ nà lǐ zhī dào zhèi xiē bù chéng
”宝玉道：“天下山水多着呢，你那里知道这些不成。
děng wǒ shuō wán le nǐ zài pī píng
等我说完了，你再批评。
dài yù dào nǐ qiě shuō
”黛玉道：“你且说。
bǎo yù yòu zhōu dào lín zi dòng lǐ yuán lái yǒu qún hào zǐ jīng
”宝玉又诌道：“林子洞里原来有群耗子精。
nà yī nián là yuè chū qī rì lǎo hào zǐ shēng zuò yì shì yīn shuō míng rì nǎi shì là bā shì shàng rén dōu áo là bā zhōu
那一年腊月初七日，老耗子升座议事，因说：‘明日乃是腊八，世上人都熬腊八粥。
rú jīn wǒ men dòng zhōng guǒ pǐn duǎn shǎo xū de chèn cǐ dǎ jié xiē lái fāng miào
如今我们洞中果品短少，须得趁此打劫些来方妙。
nǎi bá lìng jiàn yī zhī qiǎn yī néng gàn de xiǎo hào qián qù dǎ tīng
’乃拔令箭一枝，遣一能干的小耗前去打听。
yī shí xiǎo hào huí bào gè chù chá fǎng dǎ tīng yǐ bì wéi yǒu shān xià miào lǐ guǒ mǐ zuì duō
一时小耗回报：‘各处察访打听已毕，惟有山下庙里果米最多。
lǎo hào wèn mǐ yǒu jǐ yàng
’老耗问：“米有几样？
guǒ yǒu jǐ pǐn
果有几品？
xiǎo hào dào mǐ dòu chéng cāng bù kě shèng jì
’小耗道：‘米豆成仓，不可胜记。
guǒ pǐn yǒu wǔ zhǒng yī hóng zǎo èr lì zi sān luò huā shēng sì líng jiǎo wǔ xiāng yù
果品有五种：一红枣，二栗子，三落花生，四菱角，五香芋。
lǎo hào tīng le dà xǐ jí shí diǎn hào qián qù
’老耗听了大喜，即时点耗前去。
nǎi bá lìng jiàn wèn shuí qù tōu mǐ
乃拔令箭问：‘谁去偷米？
yī hào biàn jiē lìng qù tōu mǐ
’一耗便接令去偷米。
yòu bá lìng jiàn wèn shuí qù tōu dòu
又拔令箭问：‘谁去偷豆？
yòu yī hào jiē lìng qù tōu dòu
’又一耗接令去偷豆。
rán hòu yī yī de dōu gè lǐng lìng qù le
然后一一的都各领令去了。
zhǐ shèng le xiāng yù yī zhǒng yīn yòu bá lìng jiàn wèn shuí qù tōu xiāng yù
只剩了香芋一种，因又拔令箭问：‘谁去偷香芋？
zhī jiàn yí gè jí xiǎo jí ruò de xiǎo hào yīng dào wǒ yuàn qù tōu xiāng yù
’只见一个极小极弱的小耗应道：‘我愿去偷香芋。
lǎo hào bìng zhòng hào jiàn tā zhè yàng kǒng bù ān liàn qiě qiè nuò wú lì dōu bù zhǔn tā qù
’老耗并众耗见他这样，恐不谙练，且怯懦无力，都不准他去。
xiǎo hào dào wǒ suī nián xiǎo shēn ruò què shì fǎ shù wú biān kǒu chǐ líng lì jī móu shēn yuǎn
小耗道：“我虽年小身弱，却是法术无边，口齿伶俐，机谋深远。
cǐ qù guǎn bǐ tā men tōu de hái qiǎo ne
此去管比他们偷的还巧呢。
zhòng hào máng wèn rú hé bǐ tā men qiǎo ne
’众耗忙问：‘如何比他们巧呢？
xiǎo hào dào wǒ bù xué tā men zhí tōu
’小耗道：“我不学他们直偷。
wǒ zhǐ yáo shēn yī biàn yě biàn chéng gè xiāng yù gǔn zài xiāng yù duī lǐ shǐ rén kàn bu chū tīng bu jiàn què àn àn de yòng fēn shēn fǎ bān yùn jiàn jiàn de jiù bān yùn jǐn le
我只摇身一变，也变成个香芋，滚在香芋堆里，使人看不出，听不见，却暗暗的用分身法搬运，渐渐的就搬运尽了。
qǐ bù bǐ zhí tōu yìng qǔ de qiǎo xiē
岂不比直偷硬取的巧些？
zhòng hào tīng le dōu dào miào què miào zhǐ shì bù zhī zěn me gè biàn fǎ nǐ xiān biàn gè wǒ men qiáo qiáo
’众耗听了，都道：‘妙却妙，只是不知怎么个变法，你先变个我们瞧瞧。
xiǎo hào tīng le xiào dào zhè gè bù nán děng wǒ biàn lái
’小耗听了，笑道：‘这个不难，等我变来。
shuō bì yáo shēn shuō biàn jìng biàn le yí gè zuì biāo zhì měi mào de yī wèi xiǎo jiě
’说毕，摇身说‘变’，竟变了一个最标致美貌的一位小姐。
zhòng hào máng xiào dào biàn cuò le biàn cuò le
众耗忙笑道：‘变错了，变错了。
yuán shuō biàn guǒ zǐ de rú hé biàn chū xiǎo jiě lái
原说变果子的，如何变出小姐来？
xiǎo hào xiàn xíng xiào dào wǒ shuō nǐ men méi xiàn shì miàn zhǐ rèn de zhè guǒ zǐ shì xiāng yù què bù zhī yán kè lín lǎo yé de xiǎo jiě cái shì zhēn zhèng de xiāng yù ne
’小耗现形笑道：‘我说你们没见世面，只认得这果子是香芋，却不知盐课林老爷的小姐才是真正的香玉呢。
dài yù tīng le fān shēn pá qǐ lái àn zhe bǎo yù xiào dào wǒ bǎ nǐ làn le zuǐ de
黛玉听了，翻身爬起来，按着宝玉笑道：“我把你烂了嘴的！
wǒ jiù zhī dào nǐ shì biān wǒ ne
我就知道你是编我呢。
shuō zhe biàn níng de bǎo yù lián lián yāng gào shuō hǎo mèi mei ráo wǒ ba zài bù gǎn le
”说着，便拧的宝玉连连央告，说：“好妹妹，饶我罢，再不敢了！
wǒ yīn wèi wén nǐ xiāng hū rán xiǎng qǐ zhè gè gù diǎn lái
我因为闻你香，忽然想起这个故典来。
dài yù xiào dào ráo mà le rén hái shuō shì gù diǎn ne
”黛玉笑道：“饶骂了人，还说是故典呢。
yī yǔ wèi liǎo zhī jiàn bǎo chāi zǒu lái xiào wèn shuí shuō gù diǎn ne
一语未了，只见宝钗走来，笑问：“谁说故典呢？
wǒ yě tīng tīng
我也听听。
dài yù máng ràng zuò xiào dào nǐ qiáo qiáo yǒu shuí
”黛玉忙让坐，笑道：“你瞧瞧，有谁！
tā ráo mà le rén hái shuō shì gù diǎn
他饶骂了人，还说是故典。
bǎo chāi xiào dào yuán lái shì bǎo xiōng dì yuàn bù dé tā tā dǔ zi lǐ de gù diǎn yuán duō
”宝钗笑道：“原来是宝兄弟，怨不得他，他肚子里的故典原多。
zhǐ shì kě xī yī jiàn fán gāi yòng gù diǎn zhī shí tā piān jiù wàng le
只是可惜一件，凡该用故典之时，他偏就忘了。
yǒu jīn rì jì de de qián ér yè lǐ de bā jiāo shī jiù gāi jì de
有今日记得的，前儿夜里的芭蕉诗就该记得。
yǎn miàn qián de dǎo xiǎng bù qǐ lái bié rén lěng de nà yàng nǐ jí de zhǐ chū hàn
眼面前的倒想不起来，别人冷的那样，你急的只出汗。
zhè huì zǐ piān yòu yǒu jì xìng le
这会子偏又有记性了。
dài yù tīng le xiào dào ē mí tuó fó
”黛玉听了笑道：“阿弥陀佛！
dào dǐ shì wǒ de hǎo jiě jie nǐ yì bān yě yù jiàn duì zǐ le
到底是我的好姐姐，你一般也遇见对子了。
kě zhī yī huán yī bào bù shuǎng bù cuò de
可知一还一报，不爽不错的。
gāng shuō dào zhè lǐ zhǐ tīng bǎo yù fáng zhōng yī piàn shēng rǎng chǎo nào qǐ lái
”刚说到这里，只听宝玉房中一片声嚷，吵闹起来。
zhèng shì
正是