第二十一回 — 红楼梦 — 曹雪芹

xián xí rén jiāo chēn zhēn bǎo yù qiào píng r ruǎn yǔ jiù gǔ liǎn

贤袭人娇嗔箴宝玉俏平儿软语救贾琏

huà shuō shǐ xiāng yún pǎo le chū lái pà lín dài yù gǎn shàng bǎo yù zài hòu máng shuō zǐ xì bàn diē le

话说史湘云跑了出来，怕林黛玉赶上，宝玉在后忙说：“仔细绊跌了！

nà lǐ jiù gǎn shàng le

那里就赶上了？

lín dài yù gǎn dào mén qián bèi bǎo yù chā shǒu zài mén kuàng shàng lán zhù xiào quàn dào ráo tā zhè yī zāo ba

”林黛玉赶到门前，被宝玉叉手在门框上拦住，笑劝道：“饶他这一遭罢。

lín dài yù bān zhuó shǒu shuō dào wǒ ruò ráo guò yún r zài bù huó zhe

”林黛玉搬着手说道：“我若饶过云儿，再不活着！

xiāng yún jiàn bǎo yù lán zhù mén liào dài yù bù néng chū lái biàn lì zhù jiǎo xiào dào hǎo jiě jie ráo wǒ zhè yī zāo ba

”湘云见宝玉拦住门，料黛玉不能出来，便立住脚笑道：“好姐姐，饶我这一遭罢。

qià zhí bǎo chāi lái zài xiāng yún shēn hòu yě xiào dào wǒ quàn nǐ liǎng gè kàn bǎo xiōng dì fēn shàng dōu diū kāi shǒu ba

”恰值宝钗来在湘云身后，也笑道：“我劝你两个看宝兄弟分上，都丢开手罢。

dài yù dào wǒ bù yī

”黛玉道：“我不依。

nǐ men shì yī qì de dōu xì nòng wǒ bù chéng

你们是一气的，都戏弄我不成！

bǎo yù quàn dào shuí gǎn xì nòng nǐ

”宝玉劝道：“谁敢戏弄你！

nǐ bù dǎ qù tā tā yān gǎn shuō nǐ

你不打趣他，他焉敢说你。

sì rén zhèng nán fēn jiě yǒu rén lái qǐng chī fàn fāng wǎng qián biān lái

”四人正难分解，有人来请吃饭，方往前边来。

nà tiān zǎo yòu zhǎng dēng shí fēn wáng fū rén li wán fèng jie yíng tàn xī děng dōu wǎng gǔ mǔ zhè biān lái dà jiā xián huà le yī huí gè zì guī qǐn

那天早又掌灯时分，王夫人，李纨，凤姐，迎，探，惜等都往贾母这边来，大家闲话了一回，各自归寝。

xiāng yún réng wǎng dài yù fáng zhōng ān xiē

湘云仍往黛玉房中安歇。

bǎo yù sòng tā èr rén dào fáng nà tiān yǐ èr gēng duō shí xí rén lái cuī le jǐ cì fāng huí zì jǐ fáng zhōng lái shuì

宝玉送他二人到房，那天已二更多时，袭人来催了几次，方回自己房中来睡。

cì rì tiān míng shí biàn pī yī sǎ xié wǎng dài yù fáng zhōng lái bú jiàn zǐ juān cuì lǚ èr rén zhī jiàn tā zǐ mèi liǎng gè shàng wò zài qīn nèi

次日天明时，便披衣靸鞋往黛玉房中来，不见紫鹃，翠缕二人，只见他姊妹两个尚卧在衾内。

nà lín dài yù yán yán mì mì guǒ zhe yī fú xìng zǐ hóng líng bèi ān wěn hé mù ér shuì

那林黛玉严严密密裹着一幅杏子红绫被，安稳合目而睡。

nà shǐ xiāng yún què yī bǎ qīng sī tuō yú zhěn pàn bèi zhǐ qí xiōng yī wān xuě bái de bǎng zi liào yú bèi wài yòu dài zhe liǎng gè jīn zhuó zi

那史湘云却一把青丝拖于枕畔，被只齐胸，一弯雪白的膀子撂于被外，又带着两个金镯子。

bǎo yù jiàn le tàn dào shuì jiào hái shì bù lǎo shí

宝玉见了，叹道：“睡觉还是不老实！

huí lái fēng chuī le yòu rǎng jiān wō téng le

回来风吹了，又嚷肩窝疼了。

yī miàn shuō yī miàn qīng qīng de tì tā gài shang

”一面说，一面轻轻的替他盖上。

lín dài yù zǎo yǐ xǐng le jué de yǒu rén jiù cāi zháo dìng shì bǎo yù yīn fān shēn yī kàn guǒ zhōng qí liào

林黛玉早已醒了，觉得有人，就猜着定是宝玉，因翻身一看，果中其料。

yīn shuō dào zhè zǎo wǎn jiù pǎo guò lái zuò shén me

因说道：“这早晚就跑过来作什么？

bǎo yù xiào dào zhè tiān hái zǎo ne

”宝玉笑道：“这天还早呢！

nǐ qǐ lái qiáo qiáo

你起来瞧瞧。

dài yù dào nǐ xiān chū qù ràng wǒ men qǐ lái

”黛玉道：“你先出去，让我们起来。

bǎo yù tīng le zhuǎn shēn chū zhì wài biān

”宝玉听了，转身出至外边。

dài yù qǐ lái jiào xǐng xiāng yún èr rén dōu chuān le yī fú

黛玉起来叫醒湘云，二人都穿了衣服。

bǎo yù fù yòu jìn lái zuò zài jìng tái páng biān zhī jiàn zǐ juān xuě yàn jìn lái fú shì shū xǐ

宝玉复又进来，坐在镜台旁边，只见紫鹃，雪雁进来伏侍梳洗。

xiāng yún xǐ le miàn cuì lǚ biàn ná cán shuǐ yào po bǎo yù dào zhàn zhe wǒ chèn shì xǐ le jiù wán le shěng de yòu guò qù fèi shì

湘云洗了面，翠缕便拿残水要泼，宝玉道：“站着，我趁势洗了就完了，省得又过去费事。

shuō zhe biàn zǒu guò lái wān yāo xǐ le liǎng bǎ

”说着便走过来，弯腰洗了两把。

zǐ juān dì guò xiāng zào qù bǎo yù dào zhè pén lǐ de jiù bù shǎo bù yòng cuō le

紫鹃递过香皂去，宝玉道：这盆里的就不少，不用搓了。

zài xǐ le liǎng bǎ biàn yào shǒu jīn

”再洗了两把，便要手巾。

cuì lǚ dào hái shì zhè gè máo bìng r duō zǎo wǎn cái gǎi

翠缕道：“还是这个毛病儿，多早晚才改。

bǎo yù yě bù lǐ máng máng de yào guò qīng yán cā le yá sou le kǒu wán bì jiàn xiāng yún yǐ shū wán le tóu biàn zǒu guò lái xiào dào hǎo mèi mei tì wǒ shū shàng tou ba

”宝玉也不理，忙忙的要过青盐擦了牙，嗽了口，完毕，见湘云已梳完了头，便走过来笑道：“好妹妹，替我梳上头罢。

xiāng yún dào zhè kě bù néng le

”湘云道：“这可不能了。

bǎo yù xiào dào hǎo mèi mei nǐ xiān shí zěn me tì wǒ shū le ne

”宝玉笑道：“好妹妹，你先时怎么替我梳了呢？

xiāng yún dào rú jīn wǒ wàng le zěn me shū ne

”湘云道：“如今我忘了，怎么梳呢？

bǎo yù dào héng shù wǒ bù chū mén yòu bù dài guàn zi lè zǐ bù guò dǎ jǐ gēn sàn biàn zi jiù wán le

”宝玉道：“横竖我不出门，又不带冠子勒子，不过打几根散辫子就完了。

shuō zhe yòu qiān mèi mei wàn mèi mei de yāng gào

”说着，又千妹妹万妹妹的央告。

xiāng yún zhǐ de fú guò tā de tóu lái yī yī shū bì

湘云只得扶过他的头来，一一梳篦。

zài jiā bù dài guān bìng bù zǒng jiǎo zhǐ jiāng sì wéi duǎn fā biān chéng xiǎo biàn wǎng dǐng xīn fā shàng guī le zǒng biān yī gēn dà biàn hóng tāo jié zhù

在家不戴冠，并不总角，只将四围短发编成小辫，往顶心发上归了总，编一根大辫，红绦结住。

zì fā dǐng zhì biàn shāo yí lù sì kē zhēn zhū xià miàn yǒu jīn zhuì jiǎo

自发顶至辫梢，一路四颗珍珠，下面有金坠脚。

xiāng yún yī miàn biān zhe yī miàn shuō dào zhè zhū zi zhǐ sān kē le zhè yī kē bú shì de

湘云一面编着，一面说道：“这珠子只三颗了，这一颗不是的。

wǒ jì de shì yí yàng de zěn me shǎo le yī kē

我记得是一样的，怎么少了一颗？

bǎo yù dào diū le yī kē

”宝玉道：“丢了一颗。

xiāng yún dào bì dìng shì wài tou qù diào xià lái bù fáng bèi rén jiǎn le qù dào pián yí tā

”湘云道：“必定是外头去掉下来，不防被人拣了去，倒便宜他。

dài yù yī páng guàn shǒu lěng xiào dào yě bù zhī shì zhēn diū le yě bù zhī shì gěi le rén xiāng shén me dài qù le

”黛玉一旁盥手，冷笑道：“也不知是真丢了，也不知是给了人镶什么戴去了！

bǎo yù bù dá yīn jìng tái liǎng biān jù shì zhuāng lián děng wù shùn shǒu ná qǐ lái shǎng wán bù jué yòu shùn shǒu niān le yān zhī yì yù yào wǎng kǒu biān sòng yīn yòu pà shǐ xiāng yún shuō

”宝玉不答，因镜台两边俱是妆奁等物，顺手拿起来赏玩，不觉又顺手拈了胭脂，意欲要往口边送，因又怕史湘云说。

zhèng yóu yù jiān xiāng yún guǒ zài shēn hòu kàn jiàn yī shǒu lüè zhe biàn zi biàn shēn shǒu lái pāi de yī xià cóng shǒu zhōng jiàng yān zhī dǎ luò shuō dào zhè bu zhǎng jìn de máo bìng r duō zǎo wǎn cái gǎi guò

正犹豫间，湘云果在身后看见，一手掠着辫子，便伸手来“拍”的一下，从手中将胭脂打落，说道：“这不长进的毛病儿，多早晚才改过！

yī yǔ wèi liǎo zhī jiàn xí rén jìn lái kàn jiàn zhè bān guāng jǐng zhī shì shū xǐ guò le zhǐ de huí lái zì jǐ shū xǐ

一语未了，只见袭人进来，看见这般光景，知是梳洗过了，只得回来自己梳洗。

hū jiàn bǎo chāi zǒu lái yīn wèn dào bǎo xiōng dì nà qù le

忽见宝钗走来，因问道：“宝兄弟那去了？

xí rén hán xiào dào bǎo xiōng dì nà lǐ hái yǒu zài jiā de gōng fū

”袭人含笑道：“宝兄弟那里还有在家的工夫！

bǎo chāi tīng shuō xīn zhōng míng bái

”宝钗听说，心中明白。

yòu tīng xí rén tàn dào zǐ mèi men hé qì yě yǒu gè fēn cùn lǐ jié yě méi gè hēi jiā bái rì nào de

又听袭人叹道：“姊妹们和气，也有个分寸礼节，也没个黑家白日闹的！

píng rén zěn me quàn dōu shì ěr páng fēng

凭人怎么劝，都是耳旁风。

bǎo chāi tīng le xīn zhōng àn cǔn dào dào bié kàn cuò le zhè gè yā tou tīng tā shuō huà dào yǒu xiē shí jiàn

”宝钗听了，心中暗忖道：“倒别看错了这个丫头，听他说话，倒有些识见。

bǎo chāi biàn zài kàng shàng zuò le màn màn de xián yán zhōng tào wèn tā nián jì jiā xiāng děng yǔ liú shén kuī chá qí yán yǔ zhì liàng shēn kě jìng ài

”宝钗便在炕上坐了，慢慢的闲言中套问他年纪家乡等语，留神窥察，其言语志量深可敬爱。

yī shí bǎo yù lái le bǎo chāi fāng chū qù

一时宝玉来了，宝钗方出去。

bǎo yù biàn wèn xí rén dào zěn me bǎo jiě jie hé nǐ shuō de zhè me rè nào jiàn wǒ jìn lái jiù pǎo le

宝玉便问袭人道：“怎么宝姐姐和你说的这么热闹，见我进来就跑了？

wèn yī shēng bù dá zài wèn shí xí rén fāng dào nǐ wèn wǒ me

”问一声不答，再问时，袭人方道：“你问我么？

wǒ nà lǐ zhī dào nǐ men de yuán gù

我那里知道你们的原故。

bǎo yù tīng le zhè huà jiàn tā liǎn shàng qì sè fēi wǎng rì kě bǐ biàn xiào dào zěn me dòng le zhēn qì

”宝玉听了这话，见他脸上气色非往日可比，便笑道：“怎么动了真气？

xí rén lěng xiào dào wǒ nà lǐ gǎn dòng qì

”袭人冷笑道：“我那里敢动气！

zhǐ shì cóng jīn yǐ hòu bié zài jìn zhè wū zi le

只是从今以后别再进这屋子了。

héng shù yǒu rén fú shì nǐ zài bié lái zhī shǐ wǒ

横竖有人伏侍你，再别来支使我。

wǒ réng jiù hái fú shì lǎo tài tài qù

我仍旧还伏侍老太太去。

yī miàn shuō yī miàn biàn zài kàng shàng hé yǎn dǎo xià

”一面说，一面便在炕上合眼倒下。

bǎo yù jiàn le zhè bān jǐng kuàng shēn wéi hài yì jīn bú zhù gǎn lái quàn wèi

宝玉见了这般景况，深为骇异，禁不住赶来劝慰。

nà xí rén zhǐ guǎn hé le yǎn bù lǐ

那袭人只管合了眼不理。

bǎo yù wú le zhǔ yì yīn jiàn shè yuè jìn lái biàn wèn dào nǐ jiě jie zěn me le

宝玉无了主意，因见麝月进来，便问道：“你姐姐怎么了？

shè yuè dào wǒ zhī dào me

”麝月道：“我知道么？

wèn nǐ zì jǐ biàn míng bái le

问你自己便明白了。

bǎo yù tīng shuō dāi le yī huí zì jué wú qù biàn qǐ shēn tàn dào bù lǐ wǒ ba wǒ yě shuì qù

”宝玉听说，呆了一回，自觉无趣，便起身叹道：“不理我罢，我也睡去。

shuō zhe biàn qǐ shēn xià kàng dào zì jǐ chuáng shàng wāi xià

”说着，便起身下炕，到自己床上歪下。

xí rén tīng tā bàn rì wú dòng jìng wēi wēi de dǎ hān liào tā shuì zháo biàn qǐ shēn ná yī lǐng dòu péng lái tì tā gāng yā shàng zhǐ tīng hū de yī shēng bǎo yù biàn xiān guò qù yě réng hé mù zhuāng shuì

袭人听他半日无动静，微微的打鼾，料他睡着，便起身拿一领斗蓬来，替他刚压上，只听“忽”的一声，宝玉便掀过去，也仍合目装睡。

xí rén míng zhī qí yì biàn diǎn tóu lěng xiào dào nǐ yě bù yòng shēng qì cóng cǐ hòu wǒ zhǐ dāng yǎ zǐ zài bù shuō nǐ yī shēng r rú hé

袭人明知其意，便点头冷笑道：“你也不用生气，从此后我只当哑子，再不说你一声儿，如何？

bǎo yù jīn bú zhù qǐ shēn wèn dào wǒ yòu zěn me le

”宝玉禁不住起身问道：“我又怎么了？

nǐ yòu quàn wǒ

你又劝我。

nǐ quàn wǒ yě bà le cái gāng yòu méi jiàn nǐ quàn wǒ yī jìn lái nǐ jiù bù lǐ wǒ dǔ qì shuì le

你劝我也罢了，才刚又没见你劝我，一进来你就不理我，赌气睡了。

wǒ hái mō bù zháo shì wèi shén me zhè huì zǐ nǐ yòu shuō wǒ nǎo le

我还摸不着是为什么，这会子你又说我恼了。

wǒ hé cháng tīng jiàn nǐ quàn wǒ shén me huà le

我何尝听见你劝我什么话了。

xí rén dào nǐ xīn lǐ hái bù míng bái hái děng wǒ shuō ne

”袭人道：“你心里还不明白，还等我说呢！

zhèng nào zhe gǔ mǔ qiǎn rén lái jiào tā chī fàn fāng wǎng qián biān lái hú luàn chī le bàn wǎn réng huí zì jǐ fáng zhōng

正闹着，贾母遣人来叫他吃饭，方往前边来，胡乱吃了半碗，仍回自己房中。

zhī jiàn xí rén shuì zài wài tóu kàng shàng shè yuè zài páng biān mǒ gǔ pái

只见袭人睡在外头炕上，麝月在旁边抹骨牌。

bǎo yù sù zhī shè yuè yǔ xí rén qīn hòu yī bìng lián shè yuè yě bù lǐ jiē qǐ ruǎn lián zì wǎng lǐ jiān lái

宝玉素知麝月与袭人亲厚，一并连麝月也不理，揭起软帘自往里间来。

shè yuè zhǐ de gēn jìn lái

麝月只得跟进来。

bǎo yù biàn tuī tā chū qù shuō bù gǎn jīng dòng nǐ men

宝玉便推他出去，说：“不敢惊动你们。

shè yuè zhǐ de xiào zhe chū lái huàn le liǎng gè xiǎo yā tou jìn lái

”麝月只得笑着出来，唤了两个小丫头进来。

bǎo yù ná yī běn shū wāi zhe kàn le bàn tiān yīn yào chá tái tóu zhī jiàn liǎng gè xiǎo yā tou zài dì xià zhàn zhe

宝玉拿一本书，歪着看了半天，因要茶，抬头只见两个小丫头在地下站着。

yí gè dà xiē ér de shēng de shí fēn shuǐ xiù bǎo yù biàn wèn nǐ jiào shén me míng zì

一个大些儿的生得十分水秀，宝玉便问：“你叫什么名字？

nà yā tou biàn shuō jiào huì xiāng

”那丫头便说：“叫蕙香。

bǎo yù biàn wèn shì shuí qǐ de

”宝玉便问：“是谁起的？

huì xiāng dào wǒ yuán jiào yún xiāng de shì huā dà jiě jie gǎi le huì xiāng

”蕙香道：“我原叫芸香的，是花大姐姐改了蕙香。

bǎo yù dào zhèng jīng gāi jiào huì qì bà le shén me huì xiāng ne

”宝玉道：“正经该叫‘晦气’罢了，什么蕙香呢！

yòu wèn nǐ zǐ mèi jǐ gè

”又问：“你姊妹几个？

huì xiāng dào sì gè

”蕙香道：“四个。

bǎo yù dào nǐ dì jǐ

”宝玉道：“你第几？

huì xiāng dào dì sì

”蕙香道：“第四。

bǎo yù dào míng ér jiù jiào sì r bù bì shén me huì xiāng lán qì de

”宝玉道：“明儿就叫‘四儿’，不必什么‘蕙香’‘兰气’的。

nà yí gè pèi bǐ zhèi xiē huā méi de diàn rǔ le hǎo míng hǎo xìng

那一个配比这些花，没的玷辱了好名好姓。

yī miàn shuō yī miàn mìng tā dào le chá lái chī

”一面说，一面命他倒了茶来吃。

xí rén hé shè yuè zài wài jiān tīng le mǐn zuǐ ér xiào

袭人和麝月在外间听了抿嘴而笑。

zhè yī rì bǎo yù yě bù dà chū fáng yě bù hé zǐ mèi yā tou děng sī nào zì jǐ mèn mèn de zhǐ bù guò ná zhe shū jiě mèn huò nòng bǐ mò yě bù shǐ huàn zhòng rén zhǐ jiào sì r dā yìng

这一日，宝玉也不大出房，也不和姊妹丫头等厮闹，自己闷闷的，只不过拿着书解闷，或弄笔墨，也不使唤众人，只叫四儿答应。

shéi zhī sì r shì gè cōng mǐn guāi qiǎo bù guò de yā tou jiàn bǎo yù yòng tā tā biàn jǐn fāng fǎ lǒng luò bǎo yù

谁知四儿是个聪敏乖巧不过的丫头，见宝玉用他，他变尽方法笼络宝玉。

zhì wǎn fàn hòu bǎo yù yīn chī le liǎng bēi jiǔ yǎn xíng ěr rè zhī jì ruò wǎng rì zé yǒu xí rén děng dà jiā xǐ xiào yǒu xīng jīn rì què lěng qīng qīng de yī rén duì dēng hǎo méi xīng qù

至晚饭后，宝玉因吃了两杯酒，眼饧耳热之际，若往日则有袭人等大家喜笑有兴，今日却冷清清的一人对灯，好没兴趣。

dài yào gǎn le tā men qù yòu pà tā men dé le yì yǐ hòu yuè fā lái quàn ruò ná chū zuò shàng de guī ju lái zhèn hǔ sì hū wú qíng tài shèn

待要赶了他们去，又怕他们得了意，以后越发来劝，若拿出做上的规矩来镇唬，似乎无情太甚。

shuō bù dé héng xīn zhǐ dāng tā men sǐ le héng shù zì rán yě yào guò de

说不得横心只当他们死了，横竖自然也要过的。

biàn quán dāng tā men sǐ le háo wú qiān guà fǎn néng yí rán zì yuè

便权当他们死了，毫无牵挂，反能怡然自悦。

yīn mìng sì r jiǎn dēng pēng chá zì jǐ kàn le yī huí nán huá jīng

因命四儿剪灯烹茶，自己看了一回《南华经》。

zhèng kàn zhì wài piān qū qiè yī zé qí wén yuē

正看至《外篇·胠箧》一则，其文曰：

gù jué shèng qì zhī dà dào nǎi zhǐ zhì yù huǐ zhū xiǎo dào bù qǐ

故绝圣弃知，大盗乃止，擿玉毁珠，小盗不起；

fén fú pò xǐ ér mín piáo bǐ

焚符破玺，而民朴鄙；

烧掉符节、砸碎印章，百姓就会淳朴；

pǒu dǒu zhé héng ér mín bù zhēng

掊斗折衡，而民不争；

打破斗斛、折断秤杆，百姓就不会争夺；

dān cán tiān xià zhī shèng fǎ ér mín shǐ kě yǔ lùn yì

殚残天下之圣法，而民始可与论议。

zhuó luàn liù lǜ shuò jué yú sè sāi gǔ kuàng zhī ěr ér tiān xià shǐ rén hán qí cōng yǐ

擢乱六律，铄绝竽瑟，塞瞽旷之耳，而天下始人含其聪矣；

miè wén zhāng sàn wǔ cǎi jiāo lí zhū zhī mù ér tiān xià shǐ rén hán qí míng yǐ huǐ jué gōu shéng ér qì guī ju lì gōng chuí fǔ zhī zhǐ ér tiān xià shǐ rén yǒu qí qiǎo yǐ

灭文章，散五采，胶离朱之目，而天下始人含其明矣，毁绝钩绳而弃规矩，攦工倕頫之指，而天下始人有其巧矣。

灭文章，散五采，胶离朱之目，而天下始人含其明矣，毁绝钩绳而弃规矩，攦工倕𫖯之指，而天下始人有其巧矣。

kàn zhì cǐ yì qù yáng yáng chèn zhe jiǔ xìng bù jīn tí bǐ xù yuē

看至此，意趣洋洋，趁着酒兴，不禁提笔续曰：

fén huā sàn shè ér guī gé shǐ rén hán qí quàn yǐ qiāng bǎo chāi zhī xiān zī huī dài yù zhī líng qiào sàng jiǎn qíng yì ér guī gé zhī měi è shǐ xiāng lèi yǐ

焚花散麝，而闺阁始人含其劝矣，戕宝钗之仙姿，灰黛玉之灵窍，丧减情意，而闺阁之美恶始相类矣。

bǐ hán qí quàn zé wú shēn shāng zhī yú yǐ qiāng qí xiān zī wú liàn ài zhī xīn yǐ huī qí líng qiào wú cái sī zhī qíng yǐ

彼含其劝，则无参商之虞矣，戕其仙姿，无恋爱之心矣，灰其灵窍，无才思之情矣。

bǐ chāi yù huā shè zhě jiē zhāng qí luō ér xué qí suì suǒ yǐ mí xuàn chán xiàn tiān xià zhě yě

彼钗，玉，花，麝者，皆张其罗而穴其隧，所以迷眩缠陷天下者也。

xù bì zhì bǐ jiù qǐn

续毕，掷笔就寝。

tóu gāng zhe zhěn biàn hū shuì qù yī yè jìng bù zhī suǒ zhī zhí zhì tiān míng fāng xǐng

头刚着枕便忽睡去，一夜竟不知所之，直至天明方醒。

fān shēn kàn shí zhī jiàn xí rén hé yī shuì zài qīn shàng

翻身看时，只见袭人和衣睡在衾上。

bǎo yù jiāng zuó rì de shì yǐ fù yǔ dù wài biàn tuī tā shuō dào qǐ lái hǎo shēng shuì kàn dòng zhe le

宝玉将昨日的事已付与度外，便推他说道：“起来好生睡，看冻着了。

yuán lái xí rén jiàn tā wú xiǎo yè hé zǐ mèi men sī nào ruò zhí quàn tā liào bù néng gǎi gù yòng róu qíng yǐ jǐng zhī liào tā bù guò bàn rì piàn kè réng fù hǎo le

原来袭人见他无晓夜和姊妹们厮闹，若直劝他，料不能改，故用柔情以警之，料他不过半日片刻仍复好了。

bù xiǎng bǎo yù yī rì yè jìng bù huí zhuǎn zì jǐ fǎn bù dé zhǔ yì zhí yī yè méi hǎo shēng shuì de

不想宝玉一日夜竟不回转，自己反不得主意，直一夜没好生睡得。

jīn hū jiàn bǎo yù rú cǐ liào tā xīn yì huí zhuǎn biàn yuè xìng bù cǎi tā

今忽见宝玉如此，料他心意回转，便越性不睬他。

bǎo yù jiàn tā bù yīng biàn shēn shǒu tì tā jiě yī gāng jiě kāi le niǔ zǐ bèi xí rén jiāng shǒu tuī kāi yòu zì kòu le

宝玉见他不应，便伸手替他解衣，刚解开了钮子，被袭人将手推开，又自扣了。

bǎo yù wú fǎ zhǐ de lā tā de shǒu xiào dào nǐ dào dǐ zěn me le

宝玉无法，只得拉他的手笑道：“你到底怎么了？

lián wèn jǐ shēng xí rén zhēng yǎn shuō dào wǒ yě bù zěn me

”连问几声，袭人睁眼说道：“我也不怎么。

nǐ shuì xǐng le nǐ zì guò nà biān fáng lǐ qù shū xǐ zài chí le jiù gǎn bù shàng

你睡醒了，你自过那边房里去梳洗，再迟了就赶不上。

bǎo yù dào wǒ guò nà lǐ qù

”宝玉道：“我过那里去？

xí rén lěng xiào dào nǐ wèn wǒ wǒ zhī dào

”袭人冷笑道：“你问我，我知道？

nǐ ài wǎng nà lǐ qù jiù wǎng nà lǐ qù

你爱往那里去，就往那里去。

cóng jīn zán men liǎng gè diū kāi shǒu shěng de jī shēng é dòu jiào bié rén xiào

从今咱们两个丢开手，省得鸡声鹅斗，叫别人笑。

héng shù nà biān nì le guò lái zhè biān yòu yǒu gè shén me sì r wǔ r fú shì

横竖那边腻了过来，这边又有个什么‘四儿’‘五儿’伏侍。

wǒ men zhè qǐ dōng xī kě shì bái diàn rǔ le hǎo míng hǎo xìng de

我们这起东西，可是白‘玷辱了好名好姓’的。

bǎo yù xiào dào nǐ jīn ér hái jì zhe ne

”宝玉笑道：“你今儿还记着呢！

xí rén dào yī bǎi nián hái jì zhe ne

”袭人道：“一百年还记着呢！

bǐ bù dé nǐ ná zhe wǒ de huà dāng ěr páng fēng yè lǐ shuō le zǎo qǐ jiù wàng le

比不得你，拿着我的话当耳旁风，夜里说了，早起就忘了。

bǎo yù jiàn tā jiāo chēn mǎn miàn qíng bù kě jìn biàn xiàng zhěn biān ná qǐ yī gēn yù zān lái yī diē liǎng duàn shuō dào wǒ zài bù tīng nǐ shuō jiù tóng zhè gè yí yàng

”宝玉见他娇嗔满面，情不可禁，便向枕边拿起一根玉簪来，一跌两段，说道：“我再不听你说，就同这个一样。

xí rén máng de shi le zān zǐ shuō dào dà qīng zǎo qǐ zhè shì hé kǔ lái

”袭人忙的拾了簪子，说道：“大清早起，这是何苦来！

tīng bù tīng shén me yào jǐn yě zhí de zhè zhǒng yàng zi

听不听什么要紧，也值得这种样子。

bǎo yù dào nǐ nà lǐ zhī dào wǒ xīn lǐ jí

”宝玉道：“你那里知道我心里急！

xí rén xiào dào nǐ yě zhī dào zháo jí me

”袭人笑道：“你也知道着急么！

kě zhī wǒ xīn lǐ zěn me yàng

可知我心里怎么样？

kuài qǐ lái xǐ liǎn qù ba

快起来洗脸去罢。

shuō zhe èr rén fāng qǐ lái shū xǐ

”说着，二人方起来梳洗。

bǎo yù wǎng shàng fáng qù hòu shéi zhī dài yù zǒu lái jiàn bǎo yù bù zài fáng zhōng yīn fān nòng àn shàng shū kàn kě qiǎo fān chū zuó ér de zhuāng zi lái

宝玉往上房去后，谁知黛玉走来，见宝玉不在房中，因翻弄案上书看，可巧翻出昨儿的《庄子》来。

kàn zhì suǒ xù zhī chù bù jué yòu qì yòu xiào bù jīn yě tí bǐ xù shū yī jué yún

看至所续之处，不觉又气又笑，不禁也提笔续书一绝云：

wú duān nòng bǐ shì hé rén

无端弄笔是何人？

zuó jiàn nán huá zhuāng zi yīn

作践南华《庄子因》。

bù huǐ zì jǐ wú jiàn shi què jiāng chǒu yǔ guài tā rén

不悔自己无见识，却将丑语怪他人！

xiě bì yě wǎng shàng fáng lái jiàn gǔ mǔ hòu wǎng wáng fū rén chù lái

写毕，也往上房来见贾母，后往王夫人处来。

shéi zhī fèng jie zhī nǚ dà jiě bìng le zhèng luàn zhe qǐng dài fū lái zhěn mài

谁知凤姐之女大姐病了，正乱着请大夫来诊脉。

dài fū biàn shuō tì fū rén nǎi nai men dào xǐ jiě ér fā rè shì jiàn xǐ le bìng fēi bié bìng

大夫便说：“替夫人奶奶们道喜，姐儿发热是见喜了，并非别病。

wáng fū rén fèng jie tīng le máng qiǎn rén wèn kě hǎo bù hǎo

”王夫人凤姐听了，忙遣人问：“可好不好？

yī shēng huí dào bìng suī xiǎn què shùn dǎo hái bù fáng

”医生回道：“病虽险，却顺，倒还不妨。

yù bèi sāng chóng zhū wěi yào jǐn

预备桑虫猪尾要紧。

fèng jie tīng le dēng shí máng jiāng qǐ lái yī miàn dǎ sǎo fáng wū gòng fèng dòu zhěn niáng niáng yī miàn chuán yǔ jiā rén jì jiān chǎo děng wù yī miàn mìng píng r dǎ diǎn pū gài yī fú yǔ gǔ liǎn gé fáng yī miàn yòu ná dà hóng chǐ tóu yǔ nǎi zǐ yā tou qīn jìn rén děng cái yī

”凤姐听了，登时忙将起来：一面打扫房屋供奉痘疹娘娘，一面传与家人忌煎炒等物，一面命平儿打点铺盖衣服与贾琏隔房，一面又拿大红尺头与奶子丫头亲近人等裁衣。

wài miàn yòu dǎ sǎo jìng shì kuǎn liú liǎng gè yī shēng lún liú zhēn zhuó zhěn mài xià yào shí èr rì bù fàng jiā qù

外面又打扫净室，款留两个医生，轮流斟酌诊脉下药，十二日不放家去。

gǔ liǎn zhǐ de bān chū wài shū fáng lái zhāi jiè fèng jie yǔ píng r dōu suí zhe wáng fū rén rì rì gòng fèng niáng niáng

贾琏只得搬出外书房来斋戒，凤姐与平儿都随着王夫人日日供奉娘娘。

nà gè gǔ liǎn zhǐ lí le fèng jie biàn yào xún shì dú qǐn le liǎng yè biàn shí fēn nán áo biàn zàn jiāng xiǎo sī men nèi yǒu qīng jùn de xuǎn lái chū huǒ

那个贾琏，只离了凤姐便要寻事，独寝了两夜，便十分难熬，便暂将小厮们内有清俊的选来出火。

bù xiǎng róng guó fǔ nèi yǒu yí gè jí bù chéng qì pò làn jiǔ tóu chú zǐ míng jiào duō guān rén jiàn tā nuò ruò wú néng dōu huàn tā zuò duō hún chóng

不想荣国府内有一个极不成器破烂酒头厨子，名叫多官，人见他懦弱无能，都唤他作“多浑虫“。

yīn tā zì xiǎo fù mǔ tì tā zài wài qǔ le yí gè xí fù jīn nián fāng èr shí lái wǎng nián jì shēng de yǒu jǐ fēn rén cái jiàn zhě wú bù xiàn ài

因他自小父母替他在外娶了一个媳妇，今年方二十来往年纪，生得有几分人才，见者无不羡爱。

tā shēng xìng qīng fú zuì xǐ niān huā rě cǎo duō hún chóng yòu bù lǐ lùn zhǐ shì yǒu jiǔ yǒu ròu yǒu qián biàn zhū shì bù guǎn le suǒ yǐ róng níng èr fǔ zhī rén dōu de rù shǒu

他生性轻浮，最喜拈花惹草，多浑虫又不理论，只是有酒有肉有钱，便诸事不管了，所以荣宁二府之人都得入手。

yīn zhè gè xí fù měi mào yì cháng qīng fú wú bǐ zhòng rén dōu hū tā zuò duō gū niáng ér

因这个媳妇美貌异常，轻浮无比，众人都呼他作“多姑娘儿”。

rú jīn gǔ liǎn zài wài áo jiān wǎng rì yě zēng jiàn guò zhè xí fù shī guò hún pò zhǐ shì nèi jù jiāo qī wài jù luán chǒng bù céng xià dé shǒu

如今贾琏在外熬煎，往日也曾见过这媳妇，失过魂魄，只是内惧娇妻，外惧娈宠，不曾下得手。

nà duō gū niáng ér yě zēng yǒu yì yú gǔ liǎn zhǐ hèn méi kòng

那多姑娘儿也曾有意于贾琏，只恨没空。

jīn wén gǔ liǎn nuó zài wài shū fáng lái tā biàn méi shì yě yào zǒu liǎng tàng qù zhāo rě

今闻贾琏挪在外书房来，他便没事也要走两趟去招惹。

rě de gǔ liǎn shì jī shǔ yì bān shào bù dé hé xīn fù de xiǎo sī men jì yì hé tóng zhē yǎn móu qiú duō yǐ jīn bó xiāng xǔ

惹的贾琏似饥鼠一般，少不得和心腹的小厮们计议，合同遮掩谋求，多以金帛相许。

xiǎo sī men yān yǒu bù yǔn zhī lǐ kuàng dōu hé zhè xí fù shì hǎo yǒu yī shuō biàn chéng

小厮们焉有不允之理，况都和这媳妇是好友，一说便成。

shì yè èr gǔ rén dìng duō hún chóng zuì hūn zài kàng gǔ liǎn biàn liū le lái xiāng huì

是夜二鼓人定，多浑虫醉昏在炕，贾琏便溜了来相会。

jìn mén yī jiàn qí tài zǎo yǐ pò fēi hún sàn yě bù yòng qíng tán kuǎn xù biàn kuān yī dòng zuò qǐ lái

进门一见其态，早已魄飞魂散，也不用情谈款叙，便宽衣动作起来。

shéi zhī zhè xí fù yǒu tiān shēng de qí qù yī jīng nán zǐ āi shēn biàn jué biàn shēn jīn gǔ tān ruǎn shǐ nán zǐ rú wò mián shàng gēng jiān yín tài làng yán yā dǎo chāng jì zhū nán zǐ zhì cǐ qǐ yǒu xī mìng zhě zāi

谁知这媳妇有天生的奇趣，一经男子挨身，便觉遍身筋骨瘫软，使男子如卧绵上，更兼淫态浪言，压倒娼妓，诸男子至此岂有惜命者哉。

nà gǔ liǎn hèn bù dé lián shēn zi huà zài tā shēn shàng

那贾琏恨不得连身子化在他身上。

nà xí fù gù zuò làng yǔ zài xià shuō dào nǐ jiā nǚ ér chū huā ér gōng zhe niáng niáng nǐ yě gāi jì liǎng rì dào wèi wǒ zāng le shēn zi

那媳妇故作浪语，在下说道：“你家女儿出花儿，供着娘娘，你也该忌两日，倒为我脏了身子。

kuài lí le wǒ zhè lǐ ba

快离了我这里罢。

gǔ liǎn yī miàn dà dòng yī miàn chuǎn xū xū dá dào nǐ jiù shì niáng niáng

”贾琏一面大动，一面喘吁吁答道：“你就是娘娘！

wǒ nà lǐ guǎn shén me niáng niáng

我那里管什么娘娘！

nà xí fù yuè làng gǔ liǎn yuè chǒu tài bì lù

”那媳妇越浪，贾琏越丑态毕露。

yī shí shì bì liǎng gè yòu hǎi shì shān méng nán fēn nán shě cǐ hòu suì chéng xiāng qì

一时事毕，两个又海誓山盟，难分难舍，此后遂成相契。

yī rì dà jiě dú jǐn bān huí shí èr rì hòu sòng le niáng niáng hé jiā jì tiān sì zǔ huán yuàn fén xiāng qìng hè fàng shǎng yǐ bì gǔ liǎn réng fù bān jìn wò shì

一日大姐毒尽癍回，十二日后送了娘娘，合家祭天祀祖，还愿焚香，庆贺放赏已毕，贾琏仍复搬进卧室。

jiàn le fēng jie zhèng shì sú yǔ yún xīn hūn bù rú yuǎn bié gèng yǒu wú xiàn ēn ài zì bù bì fán xù

见了风姐，正是俗语云“新婚不如远别”，更有无限恩爱，自不必烦絮。

cì rì zǎo qǐ fèng jie wǎng shàng wū qù hòu píng r shōu shí gǔ liǎn zài wài de yī fú pū gài bù chéng wàng zhěn tào zhōng dǒu chū yī liǔ qīng sī lái

次日早起，凤姐往上屋去后，平儿收拾贾琏在外的衣服铺盖，不承望枕套中抖出一绺青丝来。

píng r huì yì máng yè zài xiù nèi biàn zǒu zhì zhè biān fáng nèi lái ná chū tóu fà lái xiàng gǔ liǎn xiào dào zhè shì shén me

平儿会意，忙拽在袖内，便走至这边房内来，拿出头发来，向贾琏笑道：“这是什么？

gǔ liǎn kàn jiàn zhe le máng qiǎng shàng lái yào duó

”贾琏看见着了忙，抢上来要夺。

píng r biàn pǎo bèi gǔ liǎn yī bǎ jiū zhù àn zài kàng shàng bāi shǒu yào duó kǒu nèi xiào dào xiǎo tí zi nǐ bù chèn zǎo ná chū lái wǒ bǎ nǐ bǎng zi juē zhé le

平儿便跑，被贾琏一把揪住，按在炕上，掰手要夺，口内笑道：“小蹄子，你不趁早拿出来，我把你膀子撅折了。

píng r xiào dào nǐ jiù shì méi liáng xīn de

”平儿笑道：“你就是没良心的。

wǒ hǎo yì mán zhe tā lái wèn nǐ dào dǔ hěn

我好意瞒着他来问，你倒赌狠！

nǐ zhǐ dǔ hěn děng tā huí lái wǒ gào sù tā kàn nǐ zěn me zhāo

你只赌狠，等他回来我告诉他，看你怎么着。

gǔ liǎn tīng shuō máng péi xiào yāng qiú dào hǎo rén shǎng wǒ ba wǒ zài bù dǔ hěn le

”贾琏听说，忙陪笑央求道：“好人，赏我罢，我再不赌狠了。

yī yǔ wèi liǎo zhǐ tīng fèng jie shēng yīn jìn lái

一语未了，只听凤姐声音进来。

gǔ liǎn tīng jiàn sōng le shǒu píng r gāng qǐ shēn fèng jie yǐ zǒu jìn lái mìng píng r kuài kāi xiá zi tì tài tài zhǎo yàng zi

贾琏听见松了手，平儿刚起身，凤姐已走进来，命平儿快开匣子，替太太找样子。

píng r máng dā yìng le zhǎo shí fèng jie jiàn le gǔ liǎn hū rán xiǎng qi lai biàn wèn píng r ná chū qù de dōng xī dōu shōu jìn lái le me

平儿忙答应了找时，凤姐见了贾琏，忽然想起来，便问平儿：“拿出去的东西都收进来了么？

píng r dào shōu jìn lái le

”平儿道：“收进来了。

fèng jie dào kě shǎo shén me méi yǒu

”凤姐道：“可少什么没有？

píng r dào wǒ yě pà diū xià yī liǎng jiàn xì xì de chá le chá yě bù shǎo

”平儿道：“我也怕丢下一两件，细细的查了查，也不少。

fèng jie dào bù shǎo jiù hǎo zhǐ shì bié duō chū lái ba

”凤姐道：“不少就好，只是别多出来罢？

píng r xiào dào bù diū wàn xìng shuí hái tiān chū lái ne

”平儿笑道：“不丢万幸，谁还添出来呢？

fèng jie lěng xiào dào zhè bàn ge yuè nán bǎo gān jìng huò zhě yǒu xiāng hòu de diū xià de dōng xī jiè zhǐ hàn jīn xiāng dài r zài zhì yú tóu fà zhǐ jia dōu shì dōng xī

”凤姐冷笑道：“这半个月难保干净，或者有相厚的丢下的东西：戒指，汗巾，香袋儿，再至于头发，指甲，都是东西。

yī xí huà shuō de gǔ liǎn liǎn dōu huáng le

”一席话，说的贾琏脸都黄了。

gǔ liǎn zài fèng jie shēn hòu zhǐ wàng zhe píng r shā jī mǒ bó shǐ yǎn sè r

贾琏在凤姐身后，只望着平儿杀鸡抹脖使眼色儿。

píng r zhǐ zhuāng zhe kàn bú jiàn yīn xiào dào zěn me wǒ de xīn jiù hé nǎi nai de xīn yí yàng

平儿只装着看不见，因笑道：“怎么我的心就和奶奶的心一样！

wǒ jiù pà yǒu zhèi xiē gè liú shén sōu le yī sōu jìng yì diǎn pò zhàn yě méi yǒu

我就怕有这些个，留神搜了一搜，竟一点破绽也没有。

nǎi nai bù xìn shí nèi xiē dōng xī wǒ hái mò shōu ne nǎi nai qīn zì fān xún yī biàn qù

奶奶不信时，那些东西我还没收呢，奶奶亲自翻寻一遍去。

fèng jie xiào dào shǎ yā tou tā biàn yǒu zhèi xiē dōng xī nà lǐ jiù jiào zán men fān zhe le

”凤姐笑道：“傻丫头，他便有这些东西，那里就叫咱们翻着了！

shuō zhe xún le yàng zi yòu shǎng qù le

”说着，寻了样子又上去了。

píng r zhǐ zhe bí zi huàng zhe tóu xiào dào zhè jiàn shì zěn me huí xiè wǒ ne

平儿指着鼻子，晃着头笑道：“这件事怎么回谢我呢？

xǐ de gè gǔ liǎn shēn yǎng nán náo pǎo shàng lái lǒu zhe xīn gān cháng ròu luàn jiào luàn xiè

”喜的个贾琏身痒难挠，跑上来搂着，“心肝肠肉”乱叫乱谢。

píng r réng ná le tóu fà xiào dào zhè shì wǒ yī shēng de bǎ bǐng le

平儿仍拿了头发笑道：“这是我一生的把柄了。

hǎo jiù hǎo bù hǎo jiù dǒu lù chū zhè shì lái

好就好，不好就抖露出这事来。

gǔ liǎn xiào dào nǐ zhǐ hǎo shēng shōu zhe ba qiān wàn bié jiào tā zhī dào

”贾琏笑道：“你只好生收着罢，千万别叫他知道。

kǒu lǐ shuō zhe chǒu tā bù fáng biàn qiǎng le guò lái xiào dào nǐ ná zhe zhōng shì huò huàn bù rú wǒ shāo le tā wán shì le

”口里说着，瞅他不防，便抢了过来，笑道：“你拿着终是祸患，不如我烧了他完事了。

yī miàn shuō zhe yī miàn biàn sāi yú xuē yè nèi

”一面说着，一面便塞于靴掖内。

píng r yǎo yá dào méi liáng xīn de dōng xī guò le hé jiù chāi qiáo míng ér hái xiǎng wǒ tì nǐ sā huǎng

平儿咬牙道：“没良心的东西，过了河就拆桥，明儿还想我替你撒谎！

gǔ liǎn jiàn tā jiāo qiào dòng qíng biàn lǒu zhe qiú huān bèi píng r duó shǒu pǎo le jí de gǔ liǎn wān zhe yāo hèn dào sǐ cù xiá xiǎo yín fù

”贾琏见他娇俏动情，便搂着求欢，被平儿夺手跑了，急的贾琏弯着腰恨道：“死促狭小淫妇！

yí dìng làng shàng rén de huǒ lái tā yòu pǎo le

一定浪上人的火来，他又跑了。

píng r zài chuāng wài xiào dào wǒ làng wǒ de shuí jiào nǐ dòng huǒ le

”平儿在窗外笑道：“我浪我的，谁叫你动火了？

nán dào tú nǐ shòu yòng yī huí jiào tā zhī dào le yòu bù dài jiàn wǒ

难道图你受用一回，叫他知道了，又不待见我。

gǔ liǎn dào nǐ bù yòng pà tā děng wǒ xìng zi shàng lái bǎ zhè cù guàn dǎ gè xī làn tā cái rèn de wǒ ne

”贾琏道：“你不用怕他，等我性子上来，把这醋罐打个稀烂，他才认得我呢！

tā fáng wǒ xiàng fáng zéi de zhǐ xǔ tā tóng nán rén shuō huà bù xǔ wǒ hé nǚ rén shuō huà wǒ hé nǚ rén lüè jìn xiē tā jiù yí huò tā bù lùn xiǎo shū zǐ zhí ér dà de xiǎo de shuō shuo xiào xiào jiù bù pà wǒ chī cù le

他防我像防贼的，只许他同男人说话，不许我和女人说话，我和女人略近些，他就疑惑，他不论小叔子侄儿，大的小的，说说笑笑，就不怕我吃醋了。

yǐ hòu wǒ yě bù xǔ tā jiàn rén

以后我也不许他见人！

píng r dào tā cù nǐ shǐ de nǐ cù tā shǐ bù dé

”平儿道：“他醋你使得，你醋他使不得。

tā yuán xíng de zhèng zǒu de zhèng nǐ xíng dòng biàn yǒu gè huài xīn lián wǒ yě bù fàng xīn bié shuō tā le

他原行的正走的正，你行动便有个坏心，连我也不放心，别说他了。

gǔ liǎn dào nǐ liǎng gè yī kǒu zéi qì

”贾琏道：“你两个一口贼气。

dōu shì nǐ men xíng de shì wǒ fán xíng dòng dōu cún huài xīn

都是你们行的是，我凡行动都存坏心。

duō zǎo wǎn dōu sǐ zài wǒ shǒu lǐ

多早晚都死在我手里！

yī jù wèi liǎo fèng jie zǒu jìn yuàn lái yīn jiàn píng r zài chuāng wài jiù wèn dào yào shuō huà liǎng gè rén bù zài wū lǐ shuō zěn me pǎo chū yí gè lái gé zhe chuāng zi shì shén me yì sī

一句未了，凤姐走进院来，因见平儿在窗外，就问道：“要说话两个人不在屋里说，怎么跑出一个来，隔着窗子，是什么意思？

gǔ liǎn zài chuāng nèi jiē dào nǐ kě wèn tā dào xiàng wū lǐ yǒu lǎo hǔ chī tā ne

”贾琏在窗内接道：“你可问他，倒像屋里有老虎吃他呢。

píng r dào wū lǐ yī gè rén méi yǒu wǒ zài tā gēn qián zuò shén me

”平儿道：“屋里一个人没有，我在他跟前作什么？

fèng jiě ér xiào dào zhèng shì méi rén cái hǎo ne

”凤姐儿笑道：“正是没人才好呢。

píng r tīng shuō biàn shuō dào zhè huà shì shuō wǒ ne

”平儿听说，便说道：“这话是说我呢？

fèng jie xiào dào bù shuō nǐ shuō shuí

”凤姐笑道：“不说你说谁？

píng r dào bié jiào wǒ shuō chū hǎo huà lái le

”平儿道：“别叫我说出好话来了。

shuō zhe yě bù dǎ lián zi ràng fèng jie zì jǐ xiān shuāi lián zi jìn lái wǎng nà biān qù le

”说着，也不打帘子让凤姐，自己先摔帘子进来，往那边去了。

fèng jie zì xiān lián zi jìn lái shuō dào píng r fēng mó le

凤姐自掀帘子进来，说道：“平儿疯魔了。

zhè tí zi rèn zhēn yào xiáng fú wǒ zǐ xì nǐ de pí yào jǐn

这蹄子认真要降伏我，仔细你的皮要紧！

gǔ liǎn tīng le yǐ jué dǎo zài kàng shàng pāi shǒu xiào dào wǒ jìng bù zhī píng r zhè me lì hài cóng cǐ dǎo fú tā le

”贾琏听了，已绝倒在炕上，拍手笑道：“我竟不知平儿这么利害，从此倒伏他了。

fèng jie dào dōu shì nǐ guàn de tā wǒ zhǐ hé nǐ shuō

”凤姐道：“都是你惯的他，我只和你说！

gǔ liǎn tīng shuō máng dào nǐ liǎng gè bù mǎo yòu ná wǒ lái zuò rén

”贾琏听说忙道：“你两个不卯，又拿我来作人。

wǒ duǒ kāi nǐ men

我躲开你们。

fèng jie dào wǒ kàn nǐ duǒ dào nà lǐ qù

”凤姐道：“我看你躲到那里去。

gǔ liǎn dào wǒ jiù lái

”贾琏道：“我就来。

fèng jie dào wǒ yǒu huà hé nǐ shāng liáng

”凤姐道：“我有话和你商量。

bù zhī shāng liáng hé shì qiě tīng xià huí fēn jiě

”不知商量何事，且听下回分解。

zhèng shì

正是：

shū nǚ cóng lái duō bào yuàn jiāo qī zì gǔ biàn hán suān

淑女从来多抱怨，娇妻自古便含酸。