qín zhào zhàn yú cháng píng zhào bù shèng wáng yī dū wèi
秦、赵战于长平，赵不胜，亡一都尉。
zhào wáng zhào lóu chāng yǔ yú qīng yuē jūn zhàn bù shèng wèi fù sǐ guǎ rén shǐ juǎn jiǎ ér qū zhī hé rú lóu chāng yuē wú yì yě bù rú fā zhòng shǐ ér wèi gòu
赵王召楼昌与虞卿曰：“军战不胜，尉复死，寡人使卷甲而趋之，何如?”楼昌曰：“无益也，不如发重使而为媾。
yú qīng yuē fu yán gòu zhě yǐ wéi bù gòu zhě jūn bì pò ér zhì gòu zhě zài qín
”虞卿曰：“夫言媾者，以为不媾者军必破，而制媾者在秦。
qiě wáng zhī lùn qín yě yù pò wáng zhī jūn hu qí bù yá wáng yuē qín bù yí yú lì yǐ bì qiě pò zhào jūn
且王之论秦也，欲破王之军乎?其不邪?”王曰：“秦不遗余力矣，必且破赵军。
yú qīng yuē wáng liáo tīng chén fā shǐ chū zhòng bǎo yǐ fù chu wèi
”虞卿曰：“王聊听臣，发使出重宝以附楚、魏。
chu wèi yù de wáng zhī zhòng bǎo bì rù wú shǐ
楚、魏欲得王之重宝，必入吾使。
zhào shǐ rù chu wèi qín bì yí tiān xià hé zòng yě qiě bì kǒng
赵使入楚、魏，秦必疑天下合从也，且必恐。
rú cǐ zé gòu nǎi kě wèi yě
这样，讲和才有可能成功。
zhào wáng bù tīng yǔ píng yáng jūn wèi gòu fā zhèng zhū rù qín qín nèi zhī
赵王不听，与平阳君为媾，发郑朱入秦，秦内之。
zhào wáng zhào yú qīng yuē guǎ rén shǐ píng yáng jūn gòu qín qín yǐ nèi zhèng zhū yǐ zi yǐ wéi xī rú yú qīng yuē wáng bì bù dé gòu jūn bì pò yǐ tiān xià zhī hè zhàn shèng zhě jiē zài qín yǐ
赵王召虞卿曰：“寡人使平阳君媾秦，秦已内郑朱矣，子以为奚如?”虞卿曰：“王必不得媾，军必破矣，天下之贺战胜者皆在秦矣。
zhèng zhū zhào zhī guì rén yě ér rù yú qín qín wáng yǔ yīng hóu bì xiǎn zhòng yǐ shì tiān xià
郑朱，赵之贵人也，而入于秦，秦王与应侯必显重以示天下。
chu wèi yǐ zhào wèi gòu bì bù jiù wáng
楚国、魏国认为赵国已经与秦国讲和，一定不会来救援大王。
qín zhī tiān xià bù jiù wáng zé gòu bù kě de chéng yě
秦国知道天下诸侯不会救援大王，那么和议就不可能达成。
zhào zú bù dé gòu jūn guǒ dà bài
”赵卒不得媾，军果大败。
wáng rù qín qín liú zhào wáng ér hòu xǔ zhī gòu
王入秦，秦留赵王而后许之媾。