hàn xìng zhī chū fǎn qín zhī bì yǔ mín xiū xī fán shì jiǎn yì jìn wǎng shū kuò ér xiàng guó xiāo cáo yǐ kuān hòu qīng jìng wèi tiān xià shuài mín zuò huà yī zhī gē
汉兴之初，反秦之敝，与民休息，凡事简易，禁罔疏阔，而相国萧、曹以宽厚清静为天下帅，民作“画一”之歌。
xiào huì chuí gǒng gāo hòu nǚ zhǔ bù chū fáng tà ér tiān xià yàn rán mín wù jià sè yī shí zī zhí
孝惠垂拱，高后女主，不出房闼，而天下晏然，民务稼穑，衣食滋殖。
zhì yú wén jǐng suì yí fēng yì sú
至于文、景，遂移风易俗。
shì shí xún lì rú hé nán shǒu wú gōng shǔ shǒu wén wēng zhī shǔ jiē jǐn shēn shuài xiān jū yǐ lián píng bù zhì yú yán ér mín cóng huà
是时，循吏如河南守吴公、蜀守文翁之属，皆谨身帅先，居以廉平，不至于严，而民从化。
xiào wǔ zhī shì wài ràng sì yí nèi gǎi fǎ dù mín yòng diāo bì jiān guǐ bù jīn
孝武之世，外攘四夷，内改法度，民用凋敝，奸轨不禁。
shí shǎo néng yǐ huà zhì chēng zhě wéi jiāng dū xiāng dǒng zhòng shū nèi shǐ gōng sūn hóng mào kuān jū guān kě jì
时少能以化治称者，惟江都相董仲舒、内史公孙弘、皃宽，居官可纪。
sān rén jiē rú zhě tōng yú shì wù míng xí wén fǎ yǐ jīng shù rùn shì lì shì tiān zǐ qì zhī
三人皆儒者，通于世务，明习文法，以经术润饰吏事，天子器之。
zhòng shū shù xiè bìng qù hóng kuān zhì sān gōng
仲舒数谢病去，弘、宽至三公。
xiào zhāo yòu chōng huò guāng bǐng zhèng chéng shē chǐ shī lǚ zhī hòu hǎi nèi xū hào guāng yīn xún shǒu zhí wú suǒ gǎi zuò
孝昭幼冲，霍光秉政，承奢侈师旅之后，海内虚耗，光因循守职，无所改作。
zhì yú shǐ yuán yuán fèng zhī jiān xiōng nú xiāng huà bǎi xìng yì fù jǔ xián liáng wén xué wèn mín suǒ jí kǔ yú shì ba jiǔ què ér yì yán tiě yǐ
至于始元、元凤之间，匈奴乡化，百姓益富，举贤良文学，问民所疾苦，于是罢酒榷而议盐铁矣。
jí zhì xiào xuān yóu zè lòu ér dēng zhì zūn xìng yú lǘ yán zhī mín shì zhī jiān nán
及至孝宣，由仄陋而登至尊，兴于闾阎，知民事之艰难。
zì huò guāng hōng hòu shǐ gōng wàn jī lì jīng wéi zhì wǔ rì yī tīng shì zì chéng xiàng yǐ xià gè fèng zhí ér jìn
自霍光薨后始躬万机，厉精为治，五日一听事，自丞相已下各奉职而进。
jí bài cì shǐ shǒu xiāng zhé qīn jiàn wèn guān qí suǒ yóu tuì ér kǎo chá suǒ xíng yǐ zhì qí yán yǒu míng shí bù xiāng yìng bì zhī qí suǒ yǐ rán
及拜刺史守相，辄亲见问，观其所由，退而考察所行以质其言，有名实不相应，必知其所以然。
cháng chēng yuē shù mín suǒ yǐ ān qí tián lǐ ér wáng tàn xī chóu hèn zhī xīn zhě zhèng píng sòng lǐ yě
常称曰：“庶民所以安其田里而亡叹息愁恨之心者，政平讼理也。
yǔ wǒ gòng cǐ zhě qí wéi liáng èr qiān dàn hu
与我共此者，其唯良二千石乎！
yǐ wéi tài shǒu lì mín zhī běn yě
”以为太守，吏民之本也。
shù biàn yì zé xià bù ān mín zhī qí jiāng jiǔ bù kě qī wǎng nǎi fú cóng qí jiào huà
数变易则下不安，民知其将久，不可欺罔，乃服从其教化。
gù èr qiān dàn yǒu zhì lǐ xiào zhé yǐ xǐ shū miǎn lì zēng zhì cì jīn huò jué zhì guān nèi hóu gōng qīng quē zé xuǎn zhū suǒ biǎo yǐ cì yòng zhī
故二千石有治理效，辄以玺书勉厉，增秩赐金，或爵至关内侯，公卿缺则选诸所表以次用之。
shì gù hàn shì liáng lì yú shì wèi shèng chēng zhōng xīng yān
是故汉世良吏，于是为盛，称中兴焉。
ruò zhào guǎng hàn hán yán shòu yǐn wēng guī yán yán nián zhāng chǎng zhī shǔ jiē chēng qí wèi rán rèn xíng fá huò dǐ zuì zhū
若赵广汉、韩延寿、尹翁归、严延年、张敞之属，皆称其位，然任刑罚，或抵罪诛。
wáng chéng huáng bà zhū yì gōng suì zhèng hóng zhào xìn chén děng suǒ jū mín fù suǒ qù jiàn sī shēng yǒu róng hào sǐ jiàn fèng sì cǐ lǐn lǐn shù jī dé ràng jūn zǐ zhī yí fēng yǐ
王成、黄霸、朱邑、龚遂、郑弘、召信臣等人，在位时人民富足，离任后人民思念，生前有荣誉的称号，死后被祭祀缅怀，这样的风采也许就是仁德礼让的君子遣风吧。
wén wēng lú jiāng shū rén yě
文翁，庐江舒人也。
shǎo hào xué tōng chūn qiū yǐ jùn xiàn lì chá jǔ
少好学，通《春秋》，以郡县吏察举。
jǐng dì mò wèi shǔ jùn shǒu rén ài hǎo jiào huà
景帝末，为蜀郡守，仁爱好教化。
jiàn shǔ de pì lòu yǒu mán yí fēng wén wēng yù yòu jìn zhī nǎi xuǎn jùn xiàn xiǎo lì kāi mǐn yǒu cái zhě zhāng shū děng shí yú rén qīn zì chì lì qiǎn yì jīng shī shòu yè bó shì huò xué lǜ lìng
见蜀地辟陋有蛮夷风，文翁欲诱进之，乃选郡县小吏开敏有材者张叔等十余人亲自饬厉，遣诣京师，受业博士，或学律令。
jiǎn shěng shào fǔ yòng dù mǎi dāo bù shǔ wù jī jì lì yǐ yí bó shì
减省少府用度，买刀布蜀物，赍计吏以遗博士。
shù suì shǔ shēng jiē chéng jiù hái guī wén wēng yǐ wéi yòu zhí yòng cì chá jǔ guān yǒu zhì jùn shǒu cì shǐ zhě
数岁，蜀生皆成就还归，文翁以为右职，用次察举，官有至郡守刺史者。
yòu xiū qǐ xué guān yú chéng dū shì zhōng zhāo xià xiàn zǐ dì yǐ wéi xué guān dì zǐ wèi chú gèng yáo gāo zhě yǐ bǔ jùn xiàn lì cì wèi xiào dì lì tián
又修起学官于成都市中，招下县子弟以为学官弟子，为除更徭，高者以补郡县吏，次为孝弟力田。
cháng xuǎn xué guān tóng zǐ shǐ zài biàn zuò shòu shì
常选学官僮子，使在便坐受事。
měi chū xíng xiàn yì cóng xué guān zhū shēng míng jīng chì xíng zhě yǔ jù shǐ chuán jiào lìng chū rù guī gé
每出行县，益从学官诸生明经饬行者与俱，使传教令，出入闺阁。
xiàn yì lì mín jiàn ér róng zhī shù nián zhēng yù wéi xué guān dì zǐ fù rén zhì chū qián yǐ qiú zhī
县邑吏民见而荣之，数年，争欲为学官弟子，富人至出钱以求之。
yóu shì dà huà shǔ dì xué yú jīng shī zhě bǐ qí lǔ yān
由是大化，蜀地学于京师者比齐鲁焉。
zhì wǔ dì shí nǎi lìng tiān xià jùn guó jiē lì xué xiào guān zì wén wēng wèi zhī shǐ yún
至武帝时，乃令天下郡国皆立学校官，自文翁为之始云。
wén wēng zhōng yú shǔ lì mín wèi lì cí táng suì shí jì sì bù jué
文翁终于蜀，吏民为立祠堂，岁时祭祀不绝。
zhì jīn bā shǔ hǎo wén yǎ wén wēng zhī huà yě
至今巴蜀好文雅，文翁之化也。
wáng chéng bù zhī hé jùn rén yě
王成，不知何郡人也。
wèi jiāo dōng xiāng zhì shén yǒu shēng
为胶东相，治甚有声。
xuān dì zuì xiān bāo zhī dì jié sān nián xià zhào yuē gài wén yǒu gōng bù shǎng yǒu zuì bù zhū suī táng yú bù néng yǐ huà tiān xià
宣帝最先褒之，地节三年下诏曰：“盖闻有功不赏，有罪不诛，虽唐、虞不能以化天下。
jīn jiāo dōng xiāng chéng láo lái bù dài liú mín zì zhàn bā wàn yú kǒu zhì yǒu yì děng zhī xiào
今胶东相成，劳来不怠，流民自占八万余口，治有异等之效。
qí cì chéng jué guān nèi hóu zhì zhōng èr qiān dàn
其赐成爵关内侯，秩中二千石。
wèi jí zhēng yòng huì bìng zú guān
”未及征用，会病卒官。
hòu zhào shǐ chéng xiàng yù shǐ wèn jùn guó shàng jì zhǎng lì shǒu chéng yǐ zhèng lìng dé shī huò duì yán qián jiāo dōng xiāng chéng wěi zì zēng jiā yǐ méng xiǎn shǎng shì hòu sú lì duō wèi xū míng yún
后诏使丞相、御史问郡国上计长吏守丞以政令得失，或对言前胶东相成伪自增加，以蒙显赏，是后俗吏多为虚名云。
huáng bà zì cì gōng huái yáng yáng jiǎ rén yě yǐ háo jié yì shǐ xǐ yún líng
黄霸字次公，淮阳阳夏人也，以豪杰役使徙云陵。
bà shǎo xué lǜ lìng xǐ wèi lì wǔ dì mò yǐ dài zhào rù qián shǎng guān bǔ shì láng yè zhě zuò tóng chǎn yǒu zuì hé miǎn
霸少学律令，喜为吏，武帝末以待诏入钱赏官，补侍郎谒者，坐同产有罪劾免。
hòu fù rù gǔ chén lí jùn bǔ zuǒ féng yì èr bǎi shí zú shǐ
后复入谷沈黎郡，补左冯翊二百石卒史。
féng yì yǐ bà rù cái wèi guān bù shǔ yòu zhí shǐ lǐng jùn qián gǔ jì
冯翊以霸入财为官，不署右职，使领郡钱谷计。
bù shū zhèng yǐ lián chēng chá bǔ hé dōng jūn shū zhǎng fù chá lián wèi hé nán tài shǒu chéng
簿书正，以廉称，察补河东均输长，复察廉为河南太守丞。
bà wéi rén míng chá nèi mǐn yòu xí wén fǎ rán wēn liáng yǒu ràng zú zhī shàn yù zhòng
霸为人明察内敏，又习文法，然温良有让，足知，善御众。
wèi chéng chǔ yì dāng yú fǎ hé rén xīn tài shǒu shén rèn zhī lì mín ài jìng yān
为丞，处议当于法，合人心，太守甚任之，吏民爱敬焉。
zì wǔ dì mò yòng fǎ shēn
自武帝末，用法深。
zhāo dì lì yòu dà jiàng jūn huò guāng bǐng zhèng dà chén zhēng quán shàng guān jié děng yǔ yàn wáng móu zuò luàn guāng jì zhū zhī suì zūn wǔ dì fǎ dù yǐ xíng fá tòng shéng qún xià yóu shì sú lì shàng yán kù yǐ wéi néng ér bà dú yòng kuān hé wèi míng
昭帝立，幼，大将军霍光秉政，大臣争权，上官桀等与燕王谋作乱，光既诛之，遂遵武帝法度，以刑罚痛绳群下，由是俗吏上严酷以为能，而霸独用宽和为名。
huì xuān dì jí wèi zài mín jiān shí zhī bǎi xìng kǔ lì jí yě wén bà chí fǎ píng zhào yǐ wéi tíng wèi zhèng shù jué yí yù tíng zhōng chēng píng
会宣帝即位，在民间时知百姓苦吏急也，闻霸持法平，召以为廷尉正，数决疑狱，庭中称平。
shǒu chéng xiāng cháng shǐ zuò gōng qīng dà yì tíng zhōng zhī cháng xìn shào fǔ xià hóu shèng fēi yì zhào shū dà bù jìng bà ā cóng bù jǔ hé jiē xià tíng wèi xì yù dāng sǐ
守丞相长史，坐公卿大议廷中知长信少府夏侯胜非议诏书大不敬，霸阿从不举劾，皆下廷尉，系狱当死。
bà yīn cóng shèng shòu shàng shū yù zhōng zài yú dōng jī sān suì nǎi chū yǔ zài shèng chuán
霸因从胜受《尚书》狱中，再逾冬，积三岁乃出，语在《胜传》。
shèng chū fù wèi jiàn dài fū lìng zuǒ féng yì sòng jī jǔ bà xián liáng
胜出，复为谏大夫，令左冯翊宋畸举霸贤良。
shèng yòu kǒu jiàn bà yú shàng shàng zhuó bà wèi yáng zhōu cì shǐ
胜又口荐霸于上，上擢霸为扬州刺史。
sān suì xuān dì xià zhào yuē zhì zhào yù shǐ qí yǐ xián liáng gāo dì yáng zhōu cì shǐ bà wèi yǐng chuān tài shǒu zhì bǐ èr qiān dàn jū guān cì chē gài tè gāo yī zhàng bié jià zhǔ bù chē tí yóu píng ní yú shì qián yǐ zhāng yǒu dé
三岁，宣帝下诏曰：“制诏御史：其以贤良高第扬州刺史霸为颍川太守，秩比二千石居，官赐车盖，特高一丈，别驾主簿车，缇油屏泥于轼前，以章有德。
shí shàng chuí yì yú zhì shù xià ēn zé zhào shū lì bù fèng xuān
时，上垂意于治，数下恩泽诏书，吏不奉宣。
tài shǒu bà wèi xuǎn zé liáng lì fēn bù xuān bù zhào lìng lìng mín xián zhī shàng yì shǐ yóu tíng xiāng guān jiē chù jī tún yǐ shàn guān guǎ pín qióng zhě
太守霸为选择良吏，分部宣布诏令，令民咸知上意，使邮亭乡官皆畜鸡豚，以赡鳏寡贫穷者。
rán hòu wèi tiáo jiào zhì fù lǎo shī shī wǔ zhǎng bān háng zhī yú mín jiān quàn yǐ wéi shàn fáng jiān zhī yì jí wu gēng sāng jié yòng zhí cái zhòng shù xù yǎng qù shí gǔ mǎ
然后为条教，置父老师师伍长，班行之于民间，劝以为善防奸之意，及务耕桑，节用殖财，种树畜养，去食谷马。
mǐ yán mí mì chū ruò fán suì rán bà jīng lì néng tuī xíng zhī
米盐靡密，初若烦碎，然霸精力能推行之。
lì mín jiàn zhě yǔ cì xún yì wèn tā yīn fú yǐ xiāng cān kǎo
吏民见者，语次寻绎，问它阴伏，以相参考。
cháng yù yǒu suǒ sī chá zé cháng nián lián lì qiǎn xíng zhǔ lìng zhōu mì
曾经遇有密事调查，于是择派一位老成的廉吏前往访察，并令其绝不能泄露机密。
lì chū bù gǎn shě yóu tíng shí yú dào páng wū jué qí ròu
廉吏依言出发，途中易服微行，不敢住在驿亭，饿了便躲在路边悄悄地吃些食物，这时忽有一只乌鸦飞来抢走了他手裹拿的肉。
mín yǒu yù yì fǔ kǒu yán shì zhě shì jiàn zhī bà yǔ yǔ dào cǐ
民有欲诣府口言事者适见之，霸与语，道此。
hòu rì lì hái yè bà bà jiàn yíng láo zhī yuē shén kǔ
后日吏还谒霸，霸见迎劳之，曰：“甚苦！
shí yú dào páng nǎi wèi wū suǒ dào ròu
食于道旁乃为乌所盗肉。
lì dà jīng yǐ bà jù zhī qí qǐ jū suǒ wèn háo máo bù gǎn yǒu suǒ yǐn
”吏大惊，以霸具知其起居，所问豪牦不敢有所隐。
guān guǎ gū dú yǒu sǐ wú yǐ zàng zhě xiāng bù shū yán bà jù wèi qū chǔ mǒu suǒ dà mù kě yǐ wèi guān mǒu tíng zhū zi kě yǐ jì lì wǎng jiē rú yán
鳏寡孤独有死无以葬者，乡部书言，霸具为区处，某所大木可以为棺，某亭猪子可以祭，吏往皆如言。
qí shí shì cōng míng rú cǐ lì mín bù zhī suǒ chū xián chēng shén míng
黄霸了解情况清晰明了到这样的程度，官吏民众不知底细的人，都称他是神明。
jiān rén qù rù tā jùn dào zéi rì shǎo
奸人去入它郡，盗贼日少。
bà lì xíng jiào huà ér hòu zhū fá wu zài chéng jiù quán ān zhǎng lì
霸力行教化而后诛罚，务在成就全安长吏。
xǔ chéng lǎo bìng lóng dū yóu bái yù zhú zhī bà yuē xǔ chéng lián lì suī lǎo shàng néng bài qǐ sòng yíng zhèng pō zhòng tīng hé shāng
许丞老，病聋，督邮白欲逐之，霸曰：“许丞廉吏，虽老，尚能拜起送迎，正颇重听，何伤？
qiě shàn zhù zhī wú shī xián zhě yì
且善助之，毋失贤者意。
huò wèn qí gù bà yuē shù yì zhǎng lì sòng gù yíng xīn zhī fèi jí jiān lì yuán jué bù shū dào cái wù gōng sī fèi hào shén duō jiē dāng chū yú mín suǒ yì xīn lì yòu wèi bì xián huò bù rú qí gù tú xiāng yì wéi luàn
”或问其故，霸曰：“数易长吏，送故迎新之费及奸吏缘绝簿书盗财物，公私费耗甚多，皆当出于民，所易新吏又未必贤，或不如其故，徒相益为乱。
fán zhì dào qù qí tài shèn zhě ěr
凡治道，去其泰甚者耳。
bà yǐ wài kuān nèi míng de lì mín xīn hù kǒu suì zēng zhì wèi tiān xià dì yī
霸以外宽内明得吏民心，户口岁增，治为天下第一。
zhēng shǒu jīng zhào yǐn zhì èr qiān dàn
征守京兆尹，秩二千石。
zuò fā mín zhì chí dào bù xiān wén yòu fā qí shì yì běi jūn mǎ bù shì shì hé fá jūn xīng lián biǎn zhì
坐发民治驰道不先闻，又发骑士诣北军马不适士，劾乏军兴，连贬秩。
yǒu zhào guī yǐng chuān tài shǒu guān yǐ bā bǎi shí jū zhì rú qí qián
有诏归颍川太守官，以八百石居治如其前。
qián hòu bā nián jùn zhōng yù zhì
前后八年，郡中愈治。
shì shí fèng huáng shén jué shù jí jùn guó yǐng chuān yóu duō
是时，凤皇神爵数集郡国，颍川尤多。
tiān zǐ yǐ bà zhì xíng zhōng zhǎng zhě
天子以霸治行终长者，
xià zhào chēng yáng yuē yǐng chuān tài shǒu bà
下诏称扬曰：“颍川太守霸，
xuān bù zhào lìng
宣布诏令，
bǎi xìng xiàng huà
百姓向化，
xiào zǐ dì di zhēn fù shùn sūn rì yǐ zhòng duō
孝子弟弟贞妇顺孙日以众多，
tián zhě ràng pàn
田者让畔，
dào bù shi qiǎn
道不拾遣，
yǎng shì guān guǎ
养视鳏寡，
shàn zhù pín qióng
赡助贫穷，
yù huò bā nián wáng zhòng zuì qiú
狱或八年亡重罪囚，
lì mín xiàng yú jiào huà
吏民向于教化，
xìng yú xíng yì
兴于行谊，
kě wèi xián rén jūn zǐ yǐ
可谓贤人君子矣。
shū bù yún hū
《书》不云乎？
gǔ gōng liáng zāi
‘股肱良哉！
qí cì jué guān nèi hóu huáng jīn bǎi jīn zhì zhōng èr qiān dàn
’其赐爵关内侯，黄金百斤，秩中二千石。
ér yǐng chuān xiào dì yǒu xíng yì mín sān lǎo lì tián jiē yǐ chà cì jué jí bó
”而颍川孝弟有行义民、三老、力田，皆以差赐爵及帛。
hòu shù yuè zhēng bà wèi tài zǐ tài fù qiān yù shǐ dài fū
后数月，征霸为太子太傅，迁御史大夫。
wǔ fèng sān nián dài bǐng jí wèi chéng xiàng fēng jiàn chéng hóu shí yì liù bǎi hù
五凤三年，代丙吉为丞相，封建成侯，食邑六百户。
bà cái cháng yú zhì mín jí wèi chéng xiàng zǒng gāng jì hào lìng fēng cǎi bù jí bǐng wèi yú dìng guó gōng míng sǔn yú zhì jùn
霸材长于治民，及为丞相，总纲纪号令，风采不及丙、魏、于定国，功名损于治郡。
shí jīng zhào yǐn zhāng chǎng shě hé què fēi jí chéng xiàng fǔ bà yǐ wéi shén què yì yù yǐ wén
时，京兆尹张敞舍鹖雀飞集丞相府，霸以为神雀，议欲以闻。
chang zòu bà yuē qiè jiàn chéng xiàng qǐng yǔ zhōng èr qiān dàn bó shì zá wèn jùn guó shàng jì zhǎng lì shǒu chéng wèi mín xīng lì chú hài chéng dà huà
敞奏霸曰：“窃见丞相请与中二千石博士杂问郡国上计长吏、守丞为民兴利除害、成大化，
tiáo qí duì
条其对，
yǒu gēng zhě ràng pàn
有耕者让畔，
nán nǚ yì lù
男女异路，
dào bù shí yí
道不拾遗，
jí jǔ xiào zǐ zhēn fù zhě wèi yī bèi
及举孝子贞妇者为一辈，
xiān shàng diàn
先上殿，
jǔ ér bù zhī qí rén shù zhě cì zhī
举而不知其人数者次之，
bù wéi tiáo jiào zhě zài hòu kòu tóu xiè
不为条教者在后叩头谢。
chéng xiàng suī kǒu bù yán ér xīn yù qí wèi zhī yě
丞相虽口不言，而心欲其为之也。
zhǎng lì shǒu chéng duì shí chén chang shě yǒu hé què fēi zhǐ chéng xiàng fǔ wū shàng chéng xiàng yǐ xià jiàn zhě shù bǎi rén
长吏、守丞对时，臣敞舍有鹖雀飞止丞相府屋上，丞相以下见者数百人。
biān lì duō zhī hé què zhě wèn zhī jiē yáng bù zhī
边吏多知鹖雀者，问之，皆阳不知。
chéng xiàng tú yì shàng zòu yuē chén wèn shàng jì zhǎng lì shǒu chéng yǐ xīng huà tiáo huáng tiān bào xià shén què
丞相图议上奏曰：‘臣问上计长吏、守丞以兴化条，皇天报下神雀。
hòu zhī cóng chén chang shě lái nǎi zhǐ
’后知从臣敞舍来，乃止。
jùn guó lì qiè xiào chéng xiàng rén hòu yǒu zhī lüè wēi xìn qí guài yě
郡国吏窃笑丞相仁厚有知略，微信奇怪也。
xī jí àn wèi huái yáng shǒu cí qù zhī guān wèi dà xíng li xi yuē yù shǐ dài fū zhāng tāng huái zhà ē yì yǐ qīng cháo tíng gōng bù zǎo bái yǔ jù shòu lù yǐ
昔汲黯为淮阳守，辞去之官，谓大行李息曰：‘御史大夫张汤怀诈阿意，以倾朝廷，公不早白，与俱受戮矣。
xi wèi tāng zhōng bù gǎn yán
’息畏汤，终不敢言。
hòu tāng zhū bài shàng wén àn yǔ xi yǔ nǎi dǐ xi zuì ér zhì àn zhū hóu xiāng qǔ qí sī jié zhōng yě
后汤诛败，上闻黯与息语，乃抵息罪而秩黯诸侯相，取其思竭忠也。
chén chang fēi gǎn huǐ chéng xiàng yě chéng kǒng qún chén mò bái ér zhǎng lì shǒu chéng wèi chéng xiàng zhǐ guī shě fǎ lìng gè wèi sī jiào wu xiāng zēng jiā jiāo chún sàn pǔ bìng xíng wěi mào yǒu míng wáng shí qīng yáo jiě dài shèn zhě wèi yāo
臣敞非敢毁丞相也，诚恐群臣莫白，而长吏、守丞畏丞相指，归舍法令，各为私教，务相增加，浇淳散朴，并行伪貌，有名亡实，倾摇解怠，甚者为妖。
jiǎ lìng jīng shī xiān xíng ràng pàn yì lù dào bù shí yí qí shí wáng yì lián tān zhēn yín zhī xíng ér yǐ wěi xiān tiān xià gù wèi kě yě
假令京师先行让畔异路，道不拾遗，其实亡益廉贪贞淫之行，而以伪先天下，固未可也；
jí zhū hóu xiān xíng zhī wěi shēng yì yú jīng shī fēi xì shì yě
即诸侯先行之，伪声轶于京师，非细事也。
hàn jiā chéng bì tōng biàn zào qǐ lǜ lìng suǒ yǐ quàn shàn jìn jiān tiáo guàn xiáng bèi bù kě fù jiā
汉家承敝通变，造起律令，所以劝善禁奸，条贯详备，不可复加。
yi lìng guì chén míng chì zhǎng lì shǒu chéng guī gào èr qiān dàn jǔ sān lǎo xiào dì lì tián xiào lián lián lì wu de qí rén jùn shì jiē yǐ yì fǎ lìng jiǎn shì wú de shàn wèi tiáo jiào
宜令贵臣明饬长吏、守丞，归告二千石、举三老、孝弟、力田、孝廉、廉吏务得其人，郡事皆以义法令捡式，毋得擅为条教；
gǎn xié zhà wěi yǐ jiān míng yù zhě bì xiān shòu lù yǐ zhèng míng hào wù
敢挟诈伪以奸名誉者，必先受戮，以正明好恶。
tiān zǐ jiā nà chang yán zhào shàng jì lì shǐ shì zhōng lín chì rú chang zhǐ yì
”天子嘉纳敞言，召上计吏，使侍中临饬如敞指意。
bà shén cán
霸甚惭。
yòu lè líng hòu shǐ gāo yǐ wài shǔ jiù ēn shì zhōng guì zhòng bà jiàn gāo kě tài wèi
又乐陵侯史高以外属旧恩侍中贵重，霸荐高可太尉。
tiān zǐ shǐ shàng shū zhào wèn bà tài wèi guān bà jiǔ yǐ chéng xiàng jiān zhī suǒ yǐ yǎn wǔ xīng wén yě
天子使尚书召问霸：“太尉官罢久矣，丞相兼之，所以偃武兴文也。
rú guó jiā bù yú biān jìng yǒu shì zuǒ yòu zhī chén jiē jiāng lǜ yě
如国家不虞，边境有事，左右之臣皆将率也。
fu xuān míng jiào huà tōng dá yōu yǐn shǐ yù wú yuān xíng yì wú dào zéi jūn zhī zhí yě
夫宣明教化，通达幽隐，使狱无冤刑，邑无盗贼，君之职也。
jiàng xiàng zhī guān zhèn zhī rèn yān
将相之官，朕之任焉。
shì zhōng lè líng hóu gāo wéi wò jìn chén zhèn zhī suǒ zì qīn jūn hé yuè zhí ér jǔ zhī
侍中乐陵侯高帷幄近臣，朕之所自亲，君何越职而举之？
shàng shū lìng shòu chéng xiàng duì bà miǎn guān xiè zuì shù rì nǎi jué
”尚书令受丞相对，霸免冠谢罪，数日乃决。
zì shì hòu bù gǎn fù yǒu suǒ qǐng
自是后不敢复有所请。
rán zì hàn xìng yán zhì mín lì yǐ bà wéi shǒu
然自汉兴，言治民吏，以霸为首。
wèi xiāng wǔ suì gān lù sān nián hōng shì yuē dìng hóu
为相五岁，甘露三年薨，谥曰定侯。
bà sǐ hòu lè líng hóu gāo jìng wèi dà sī mǎ
霸死后，乐陵侯高竟为大司马。
bà zi sī hóu shǎng sì wèi guān dōu wèi
霸子思侯赏嗣，为关都尉。
hōng zi zhōng hóu fǔ sì zhì wèi wèi jiǔ qīng
薨，子忠侯辅嗣，至卫尉九卿。
hōng zi zhōng sì hóu qì wáng mǎng nǎi jué
薨，子忠嗣侯，讫王莽乃绝。
zǐ sūn wèi lì èr qiān dàn zhě wǔ liù rén
子孙为吏二千石者五六人。
shǐ bà shǎo wèi yáng jiǎ yóu jiào yǔ shàn xiāng rén zhě gòng zài chū jiàn yī fù rén xiāng zhě yán cǐ fù rén dāng fù guì bù rán xiāng shū bù kě yòng yě
始，霸少为阳夏游徼，与善相人者共载出，见一妇人，相者言：“此妇人当富贵，不然，相书不可用也。
bà tuī wèn zhī nǎi qí xiāng lǐ wū jiā nǚ yě
”霸推问之，乃其乡里巫家女也。
bà jí qǔ wèi qī yǔ zhī zhōng shēn
霸即娶为妻，与之终身。
wèi chéng xiàng hòu xǐ dù líng
为丞相后徙杜陵。
zhū yì zì zhòng qīng lú jiāng shū rén yě
朱邑字仲卿，庐江舒人也。
shǎo shí wèi shū tóng xiāng sè fū lián píng bù kē yǐ ài lì wéi xíng wèi cháng chī rǔ rén cún wèn qí lǎo gū guǎ yù zhī yǒu ēn suǒ bù lì mín ài jìng yān
少时为舒桐乡啬夫，廉平不苛，以爱利为行，未尝笞辱人，存问耆老孤寡，遇之有恩，所部吏民爱敬焉。
qiān bǔ tài shǒu zú shǐ jǔ xián liáng wèi dà sī nóng chéng qiān běi hǎi tài shǒu yǐ zhì xíng dì yī rù wèi dà sī nóng
迁补太守卒史，举贤良为大司农丞，迁北海太守，以治行第一入为大司农。
wéi rén chún hòu dǔ yú gù jiù rán xìng gōng zhèng bù kě jiāo yǐ sī
为人淳厚，笃于故旧，然性公正，不可交以私。
tiān zǐ qì zhī cháo tíng jìng yān
天子器之，朝廷敬焉。
shì shí zhāng chǎng wèi jiāo dōng xiāng yǔ yì shū yuē míng zhǔ yóu xīn tài gǔ guǎng yán mào shì cǐ chéng zhōng chén jié sī zhī shí yě
是时，张敞为胶东相，与邑书曰：“明主游心太古，广延茂士，此诚忠臣竭思之时也。
zhí chang yuǎn shǒu jù jùn yù yú shéng mò xiōng yì yuē jié gù wáng qí yě
直敞远守剧郡，驭于绳墨，匈臆约结，固亡奇也。
suī yǒu yì ān suǒ shī
虽有，亦安所施？
zú xià yǐ qīng míng zhī dé zhǎng zhōu jì zhī yè yóu jī zhě gān zāo kāng ráng suì yú liáng ròu
足下以清明之德，掌周稷之业，犹饥者甘糟糠，穰岁余梁肉。
hé zé
为什么呢？
yǒu wáng zhī shì yì yě
有亡之势异也。
xī chén píng suī xián xū wèi qiàn ér hòu jìn
昔陈平虽贤，须魏倩而后进；
hán xìn suī qí lài xiāo gōng ér hòu xìn
韩信虽奇，赖萧公而后信。
gù shì gè dá qí shí zhī yīng jùn ruò bì yī yǐn lǚ wàng ér hòu jiàn zhī zé cǐ rén bù yīn zú xià ér jìn yǐ
故事各达其时之英俊，若必伊尹、吕望而后荐之，则此人不因足下而进矣。
yì gǎn chang yán gòng jiàn xián shì dài fū duō de qí zhù zhě
”邑感敞言，贡荐贤士大夫，多得其助者。
shēn wéi liè qīng jū chǔ jiǎn jié lù cì yǐ gòng jiǔ zú xiāng dǎng jiā wáng yú cái
身为列卿，居处俭节，禄赐以共九族乡党，家亡余财。
shén jué yuán nián zú
神爵元年卒。
tiān zǐ mǐn xī xià zhào chēng yáng yuē dà sī nóng yì lián jié shǒu jié tuì shí zì gōng wáng qiáng wài zhī jiāo shù xiū zhī kuì kě wèi shū rén jūn zǐ zāo lí xiōng zāi zhèn shén mǐn zhī
天子闵惜，下诏称扬曰：“大司农邑，廉洁守节，退食自公，亡强外之交，束修之馈，可谓淑人君子，遭离凶灾，朕甚闵之。
qí cì yì zi huáng jīn bǎi jīn yǐ fèng qí jì sì
其赐邑子黄金百斤，以奉其祭祀。
chū yì bìng qiě sǐ shǔ qí zǐ yuē wǒ gù wèi tóng xiāng lì qí mín ài wǒ bì zàng wǒ tóng xiāng
初，邑病且死，属其子曰：“我故为桐乡吏，其民爱我，必葬我桐乡。
hòu shì zǐ sūn fèng cháng wǒ bù rú tóng xiāng mín
后世子孙奉尝我，不如桐乡民。
jí sǐ qí zi zàng zhī tóng xiāng xī guō wài mín guǒ gòng wèi yì qǐ zhǒng lì cí suì shí cí jì zhì jīn bù jué
”及死，其子葬之桐乡西郭外，民果共为邑起冢立祠，岁时祠祭，至今不绝。
gōng suì zì shǎo qīng shān yáng nán píng yáng rén yě
龚遂字少卿，山阳南平阳人也。
yǐ míng jīng wèi guān zhì chāng yì láng zhōng lìng shì wáng hè
因通晓经术出去做官，做到昌邑国郎中令，奉事昌邑王刘贺。
hè dòng zuò duō bù zhèng suì wéi rén zhōng hòu gāng yì yǒu dà jié nèi jiàn zhēng yú wáng wài zé fù xiāng yǐn jīng yì chén huò fú zhì yú tì qì jiǎn jiǎn wáng yǐ
贺动作多不正，遂为人忠厚，刚毅有大节，内谏争于王，外责傅相，引经义，陈祸福，至于涕泣，蹇蹇亡已。
miàn cì wáng guò wáng zhì yǎn ěr qǐ zǒu yuē láng zhōng lìng shàn kuì rén
面刺王过，王至掩耳起走，曰：“郎中令善愧人。
jí guó zhōng jiē wèi dàn yān
”及国中皆畏惮焉。
wáng cháng jiǔ yǔ zōu nú zǎi rén yóu xì yǐn shí shǎng cì wáng dù
王尝久与驺奴宰人游戏饮食，赏赐亡度。
suì rù jiàn wáng tì qì xī xíng zuǒ yòu shì yù jiē chū tì
遂入见王，涕泣膝行，左右侍御皆出涕。
wáng yuē láng zhōng lìng hé wéi kū
王曰：“郎中令何为哭？
suì yuē chén tòng shè jì wēi yě
”遂曰：“臣痛社稷危也！
yuàn cì qīng xián jié yú
愿赐清闲竭愚。
wáng pì zuǒ yòu suì yuē dài wáng zhī jiāo xī wáng suǒ yǐ wèi wú dào wáng hu
”王辟左右，遂曰：“大王知胶西王所以为无道亡乎？
wáng yuē bù zhī yě
”齐王说：“不知道。
yuē chén wén jiāo xī wáng yǒu yú chén hóu de wáng suǒ wèi nǐ yú jié zhòu yě dé yǐ wèi yáo shùn yě
”曰：“臣闻胶西王有谀臣侯得，王所为拟于桀、纣也，得以为尧、舜也。
wáng shuō qí chǎn yú cháng yǔ qǐn chǔ wéi de suǒ yán yǐ zhì yú shì
王说其谄谀，尝与寝处，唯得所言，以至于是。
jīn dài wáng qīn jìn qún xiǎo jiān zì xié è suǒ xí cún wáng zhī jī bù kě bù shèn yě
今大王亲近群小，渐渍邪恶所习，存亡之机，不可不慎也。
chén qǐng xuǎn láng tōng jīng shù yǒu xíng yì zhě yǔ wáng qǐ jū zuò zé tōng shī shū lì zé xí lǐ róng yi yǒu yì
臣请选郎通经术有行义者与王起居，坐则通《诗》、《书》，立则习礼容，宜有益。
wáng xǔ zhī
”赵王答应了。
suì nǎi xuǎn láng zhōng zhāng ān děng shí rén shì wáng
遂乃选郎中张安等十人侍王。
jū shù rì wáng jiē zhú qù ān děng
居数日，王皆逐去安等。
jiǔ zhī gōng zhōng shù yǒu yāo guài wáng yǐ wèn suì suì yǐ wéi yǒu dà yōu gōng shì jiāng kōng yǔ zài chāng yì wáng chuán
久之，宫中数有妖怪，王以问遂，遂以为有大忧，宫室将空，语在《昌邑王传》。
huì zhāo dì bēng wáng zǐ chāng yì wáng hè sì lì guān shǔ jiē zhēng rù
会昭帝崩，亡子，昌邑王贺嗣立，官属皆征入。
wáng xiāng ān lè qiān cháng lè wèi wèi suì jiàn ān lè liú tì wèi yuē wáng lì wèi tiān zǐ rì yì jiāo yì jiàn zhī bù fù tīng jīn āi tòng wèi jǐn rì yǔ jìn chén yǐn shí zuò yuè dòu hǔ bào zhào pí xuān chē jiǔ liú qū chí dōng xī suǒ wéi bèi dào
王相安乐迁长乐卫尉，遂见安乐，流涕谓曰：“王立为天子，日益骄溢，谏之不复听，今哀痛未尽，日与近臣饮食作乐，斗虎豹，召皮轩，车九流，驱驰东西，所为悖道。
gǔ zhì kuān dà chén yǒu yǐn tuì jīn qù bù dé yáng kuáng kǒng zhī shēn sǐ wèi shì lù nài hé
古制宽，大臣有隐退，今去不得，阳狂恐知，身死为世戮，奈何？
jūn bì xià gù xiāng yi jí jiàn zhēng
君，陛下故相，宜极谏争。
wáng jí wèi èr shí qī rì zú yǐ yín luàn fèi
”王即位二十七日，卒以淫乱废。
chāng yì qún chén zuò xiàn wáng yú è bù dào jiē zhū sǐ zhě èr bǎi yú rén wéi suì yǔ zhōng wèi wáng yáng yǐ shù jiàn zhēng de jiǎn sǐ kūn wèi chéng dàn
昌邑群臣坐陷王于恶不道，皆诛，死者二百余人，唯遂与中尉王阳以数谏争得减死，髡为城旦。
xuān dì jí wèi bù jiǔ bó hǎi zuǒ yòu jùn suì jī dào zéi bìng qǐ èr qiān dàn bù néng qín zhì
宣帝即位，不久，渤海左右郡岁饥，盗贼并起，二千石不能禽制。
shàng xuǎn néng zhì zhě chéng xiàng yù shǐ jǔ suì kě yòng shàng yǐ wéi bó hǎi tài shǒu
上选能治者，丞相、御史举遂可用，上以为渤海太守。
shí suì nián qī shí yú zhào jiàn xíng mào duǎn xiǎo xuān dì wàng jiàn bù fù suǒ wén xīn nèi qīng yān wèi suì yuē bó hǎi fèi luàn zhèn shén yōu zhī
时，遂年七十余，召见，形貌短小，宣帝望见，不副所闻，心内轻焉，谓遂曰：“渤海废乱，朕甚忧之。
jūn yù hé yǐ xi qí dào zéi yǐ chēng zhèn yì
君欲何以息其盗贼，以称朕意？
suì duì yuē hǎi bīn xiá yuǎn bù zhān shèng huà qí mín kùn yú jī hán ér lì bù xù gù shǐ bì xià chì zǐ dào nòng bì xià zhī bīng yú huáng chí zhōng ěr
”遂对曰：“海濒遐远，不沾圣化，其民困于饥寒而吏不恤，故使陛下赤子盗弄陛下之兵于潢池中耳。
jīn yù shǐ chén shèng zhī yá jiāng ān zhī yě
今欲使臣胜之邪，将安之也？
shàng wén suì duì shén shuō dá yuē xuǎn yòng xián liáng gù yù ān zhī yě
”上闻遂对，甚说，答曰：“选用贤良，固欲安之也。
suì yuē chén wén zhì luàn mín yóu zhì luàn shéng bù kě jí yě
”遂曰：“臣闻治乱民犹治乱绳，不可急也；
wéi huǎn zhī rán hòu kě zhì
唯缓之，然后可治。
chén yuàn chéng xiàng yù shǐ qiě wú jū chén yǐ wén fǎ dé yī qiè biàn yí cóng shì
臣愿丞相、御史且无拘臣以文法，得一切便宜从事。
shàng xǔ yān jiā cì huáng jīn zèng qiǎn chéng chuán
”上许焉，加赐黄金，赠遣乘传。
zhì bó hǎi jiè jùn wén xīn tài shǒu zhì fā bīng yǐ yíng suì jiē qiǎn hái yí shū chì shǔ xiàn xī bà zhú bǔ dào zéi lì
至渤海界，郡闻新太守至，发兵以迎，遂皆遣还，移书敕属县悉罢逐捕盗贼吏。
zhū chí chú gōu tián qì zhě jiē wèi liáng mín lì wú de wèn chí bīng zhě nǎi wèi dào zéi
诸持锄钩田器者皆为良民，吏毋得问，持兵者乃为盗贼。
suì dān chē dú xíng zhì fǔ jùn zhōng xī rán dào zéi yì jiē ba
遂单车独行至府，郡中翕然，盗贼亦皆罢。
bó hǎi yòu duō jié lüè xiāng suí wén suì jiào lìng jí shí jiě sàn qì qí bīng nǔ ér chí gōu chú
渤海又多劫略相随，闻遂教令，即时解散，弃其兵弩而持钩锄。
dào zéi yú shì xī píng mín ān tǔ lè yè
盗贼于是悉平，民安土乐业。
suì nǎi kāi cāng lǐn jiǎ pín mín xuǎn yòng liáng lì wèi ān mù yǎng yān
遂乃开仓廪假贫民，选用良吏，尉安牧养焉。
suì jiàn qí sú shē chǐ hǎo mò jì bù tián zuò nǎi gōng lǜ yǐ jiǎn yuē quàn mín wù nóng sāng lìng kǒu zhǒng yī shù yú bǎi běn xiè wǔ shí běn cōng yī qí jiǔ jiā èr mǔ zhì wǔ jī
遂见齐俗奢侈，好末技，不田作，乃躬率以俭约，劝民务农桑，令口种一树榆，百本薤、五十本葱、一畦韭，家二母彘、五鸡。
mín yǒu dài chí dāo jiàn zhě shǐ mài jiàn mǎi niú mài dāo mǎi dú yuē hé wéi dài niú pèi dú
民有带持刀剑者，使卖剑买牛，卖刀买犊，曰：“何为带牛佩犊！
chūn xià bù dé bù qū tián mǔ qiū dōng kè shōu liǎn yì xù guǒ shí líng qiàn
”春夏不得不趋田亩，秋冬课收敛，益蓄果实菱芡。
láo lái xún háng jùn zhōng jiē yǒu xù jī lì mín jiē fù shí
劳来循行，郡中皆有蓄积，吏民皆富实。
yù sòng zhǐ xī
狱讼止息。
shù nián shàng qiǎn shǐ zhě zhēng suì yì cáo wáng shēng yuàn cóng
数年，上遣使者征遂，议曹王生愿从。
gōng cáo yǐ wéi wáng shēng sù qí jiǔ wáng jié dù bù kě shǐ
功曹以为王生素耆酒，亡节度，不可使。
suì bù rěn nì cóng zhì jīng shī
遂不忍逆，从至京师。
wáng shēng rì yǐn jiǔ bù shì tài shǒu
王生日饮酒，不视太守。
huì suì yǐn rù gōng wáng shēng zuì cóng hòu hū yuē míng fǔ qiě zhǐ yuàn yǒu suǒ bái
会遂引入宫，王生醉，从后呼，曰：“明府且止，愿有所白。
suì hái wèn qí gù wáng shēng yuē tiān zǐ jí wèn jūn hé yǐ zhì bó hǎi jūn bù kě yǒu suǒ chén duì yi yuē jiē shèng zhǔ zhī dé fēi xiǎo chén zhī lì yě
”遂还问其故，王生曰：“天子即问君何以治渤海，君不可有所陈对，宜曰‘皆圣主之德，非小臣之力也’。
suì shòu qí yán
”遂受其言。
jì zhì qián shàng guǒ wèn yǐ zhì zhuàng suì duì rú wáng shēng yán
既至前，上果问以治状，遂对如王生言。
tiān zǐ shuō qí yǒu ràng xiào yuē jūn ān dé zhǎng zhě zhī yán ér chēng zhī
天子说其有让，笑曰：“君安得长者之言而称之？
suì yīn qián yuē chén fēi zhī cǐ nǎi chén yì cáo jiào jiè chén yě
”遂因前曰：“臣非知此，乃臣议曹教戒臣也。
shàng yǐ suì nián lǎo bù rèn gōng qīng bài wèi shuǐ héng dū wèi yì cáo wáng shēng wèi shuǐ héng chéng yǐ bāo xiǎn suì yún
”上以遂年老不任公卿，拜为水衡都尉，议曹王生为水衡丞，以褒显遂云。
shuǐ héng diǎn shàng lín jìn yuàn gòng zhāng gōng guǎn wèi zōng miào qǔ shēng guān zhí qīn jìn shàng shén zhòng zhī
水衡典上林禁苑，共张宫馆，为宗庙取牲，官职亲近，上甚重之。
yǐ guān shòu zú
以官寿卒。
zhào xìn chén zì wēng qīng jiǔ jiāng shòu chūn rén yě
召信臣字翁卿，九江寿春人也。
yǐ míng jīng jiǎ kē wèi láng chū bǔ gǔ yáng zhǎng
以明经甲科为郎，出补谷阳长。
jǔ gāo dì qiān shàng cài zhǎng
举高第，迁上蔡长。
qí zhì shì mín rú zǐ suǒ jū jiàn chēng shù chāo wèi líng líng tài shǒu bìng guī
其治视民如子，所居见称述，超为零陵太守，病归。
fù zhēng wèi jiàn dài fū qiān nán yáng tài shǒu qí zhì rú shàng cài
复征为谏大夫，迁南阳太守，其治如上蔡。
xìn chén wéi rén qín lì yǒu fāng lüè hǎo wèi mín xìng lì wu zài fù zhī
信臣为人勤力有方略，好为民兴利，务在富之。
gōng quàn gēng nóng chū rù qiān mò zhǐ shè lí xiāng tíng xī yǒu ān jū shí
躬劝耕农，出入阡陌，止舍离乡亭，稀有安居时。
xíng shì jùn zhōng shuǐ quán kāi tōng gōu dú qǐ shuǐ mén tí è fán shù shí chù yǐ guǎng gài guàn suì suì zēng jiā duō zhì sān wàn qǐng
行视郡中水泉，开通沟渎，起水门提阏凡数十处，以广溉灌，岁岁增加，多至三万顷。
mín de qí lì xù jī yǒu yú
民得其利，蓄积有余。
xìn chén wèi mín zuò jūn shuǐ yuē shù kè shí lì yú tián pàn yǐ fáng fēn zhēng
信臣为民作均水约束，刻石立于田畔，以防分争。
jìn zhǐ jià qǔ sòng zhōng shē mí wu chū yú jiǎn yuē
禁止嫁娶送终奢靡，务出于俭约。
fǔ xiàn lì jiā zǐ dì hǎo yóu áo bù yǐ tián zuò wéi shì zhé chì bà zhī shèn zhě àn qí bù fǎ yǐ shì hào wù
府县吏家子弟好游敖，不以田作为事，辄斥罢之，甚者案其不法，以视好恶。
qí huà dà xíng jùn zhōng mò bù gēng jià lì tián bǎi xìng guī zhī hù kǒu zēng bèi dào zéi yù sòng shuāi zhǐ
其化大行，郡中莫不耕稼力田，百姓归之，户口增倍，盗贼狱讼衰止。
lì mín qīn ài xìn chén hào zhī yuē zhào fù
吏民亲爱信臣，号之曰召父。
jīng zhōu cì shǐ zòu xìn chén wèi bǎi xìng xìng lì jùn yǐ yīn fù cì huáng jīn sì shí jīn
荆州刺史奏信臣为百姓兴利，郡以殷富，赐黄金四十斤。
qiān hé nán tài shǒu zhì xíng cháng wèi dì yī fù shù zēng zhì cì jīn
迁河南太守，治行常为第一，复数增秩赐金。
jìng níng zhōng zhēng wèi shào fǔ liè yú jiǔ qīng zòu qǐng shàng lín zhū lí yuǎn gōng guǎn xī xìng yù zhě wù fù shàn zhì gòng zhāng yòu zòu shěng yuè fǔ huáng mén chàng yōu zhū xì jí gōng guǎn bīng nǔ shí qì jiǎn guò tài bàn
竟宁中，征为少府，列于九卿，奏请上林诸离远宫馆稀幸御者，勿复缮治共张，又奏省乐府黄门倡优诸戏，及宫馆兵弩什器减过泰半。
tài guān yuán zhǒng dōng shēng cōng jiǔ cài rú fù yǐ wū wǔ zhòu yè rán yùn huǒ dài wēn qì nǎi shēng
太官园种冬生葱韭菜茹，覆以屋庑，昼夜然蕴火，待温气乃生。
xìn chén yǐ wéi cǐ jiē bù shí zhī wù yǒu shāng yú rén bù yí yǐ fèng gòng yǎng nǎi tā fēi fǎ shí wù xī zòu ba shěng fèi suì shù qiān wàn
信臣以为此皆不时之物，有伤于人，不宜以奉供养，乃它非法食物，悉奏罢，省费岁数千万。
xìn chén nián lǎo yǐ guān zú
信臣年老以官卒。
yuán shǐ sì nián zhào shū sì bǎi bì qīng shì yǒu yì yú mín zhě shǔ jùn yǐ wén wēng jiǔ jiāng yǐ zhào fù yìng zhào shū
元始四年，诏书祀百辟卿士有益于民者，蜀郡以文翁，九江以召父应诏书。
suì shí jùn èr qiān dàn lǜ guān shǔ xíng lǐ fèng cí xìn chén zhǒng ér nán yáng yì wèi lì cí
岁时郡二千石率官属行礼，奉祠信臣冢，而南阳亦为立祠。