hàn xìng nìng xìng chǒng chén gāo zǔ shí zé yǒu jí rú xiào huì yǒu hóng rú
汉兴，佞幸宠臣，高祖时则有籍孺，孝惠有闳孺。
cǐ liǎng rén fēi yǒu cái néng dàn yǐ wǎn mèi guì xìng yǔ shàng wò qǐ gōng qīng jiē yīn guān shuō
此两人非有材能，但以婉媚贵幸，与上卧起，公卿皆因关说。
gù xiào huì shí láng shì zhōng jiē guān jùn yí bèi dài fu zhī fěn huà hóng jí zhī shǔ yě
故孝惠时，郎侍中皆冠鵕鸃，贝带，傅脂粉，化闳、籍之属也。
liǎng rén xǐ jiā ān líng
这两家后来迁居到安陵。
qí hòu chǒng chén xiào wén shí shì rén zé dèng tōng huàn zhě zé zhào tán běi gōng bǎi zǐ
其后宠臣，孝文时士人则邓通，宦者则赵谈、北宫伯子；
xiào wǔ shí shì rén zé hán yān huàn zhě zé li yán nián
孝武时士人则韩嫣，宦者则李延年；
xiào yuán shí huàn zhě zé hóng gōng shí xiǎn
孝元时宦者则弘恭、石显；
xiào chéng shí shì rén zé zhāng fàng chún yú zhǎng
孝成时士人则张放、淳于长；
xiào āi shí zé yǒu dǒng xián
孝哀时则有董贤。
xiào jǐng zhāo xuān shí jiē wú chǒng chén
孝景、昭、宣时皆无宠臣。
jǐng dì wéi yǒu láng zhōng lìng zhōu rén
景帝唯有郎中令周仁。
zhāo dì shí fù mǎ dū wèi dù hóu jīn shǎng sì fù chē qí jiāng jūn rì dī jué wèi hóu èr rén zhī chǒng qǔ guò yōng bù dǔ
昭帝时，驸马都尉秺侯金赏嗣父车骑将军日䃅爵为侯，二人之宠取过庸，不笃。
xuān dì shí shì zhōng zhōng láng jiàng zhāng péng zǔ shǎo yǔ dì wēi shí tóng xí yán shū jí dì jí zūn wèi péng zǔ yǐ jiù ēn fēng yáng dōu hóu chū cháng cān chéng hào wèi ài xìng
宣帝时，侍中中郎将张彭祖少与帝微时同席研书，及帝即尊位，彭祖以旧恩封阳都侯，出常参乘，号为爱幸。
qí rén jǐn chì wú suǒ kuī sǔn wèi qí xiǎo qī suǒ dú hōng guó chú
其人谨敕，无所亏损，为其小妻所毒薨，国除。
dèng tōng shǔ jùn nán ān rén yě yǐ zhuó chuán wèi huáng tóu láng
邓通是蜀郡南安人，原是个划船的黄头郎。
wén dì cháng mèng yù shàng tiān bù néng yǒu yī huáng tóu láng tuī shàng tiān gù jiàn qí yī kāo dài hòu chuān
文帝尝梦欲上天，不能，有一黄头郎推上天，顾见其衣尻带后穿。
jué ér zhī jiàn tái yǐ mèng zhōng yīn mù qiú tuī zhě láng jiàn dèng tōng qí yī hòu chuān mèng zhōng suǒ jiàn yě
觉而之渐台，以梦中阴目求推者郎，见邓通，其衣后穿，梦中所见也。
zhào wèn qí míng xìng xìng shān míng tōng
召问其名姓，姓邓，名通。
shān yóu dēng yě wén dì shén shuō zūn xìng zhī rì rì yì
邓犹登也，文帝甚说，尊幸之，日日异。
tōng yì yuàn jǐn bù hǎo wài jiāo suī cì xǐ mù bù yù chū
邓通也为人恭顺谨慎，不喜欢结交外人，即使皇帝赐他休假，也不愿外出。
yú shì wén dì shǎng cì tōng jù wàn yǐ shí shù guān zhì shàng dài fū
于是文帝赏赐通巨万以十数，官至上大夫。
wén dì shí jiān rú tōng jiā yóu xì rán tōng wú tā jì néng bù néng yǒu suǒ jiàn dá dú zì jǐn shēn yǐ mèi shàng ér yǐ
文帝时间如通家游戏，然通无他技能，不能有所荐达，独自谨身以媚上而已。
shàng shǐ shàn xiāng rén zhě xiāng tōng yuē dāng pín è sǐ
上使善相人者相通，曰：“当贫饿死。
shàng yuē néng fù tōng zhě zài wǒ hé shuō pín
”上曰：“能富通者在我，何说贫？
yú shì cì tōng shǔ yán dào tóng shān de zì zhù qián
”于是赐通蜀严道铜山，得自铸钱。
shān shì qián bù tiān xià qí fù rú cǐ
邓氏钱布天下，其富如此。
wén dì cháng bìng yōng dèng tōng cháng wéi shàng sou shǔn zhī
文帝尝病痈，邓通常为上嗽吮之。
shàng bù lè cóng róng wèn yuē tiān xià shuí zuì ài wǒ zhě hu
上不乐，从容问曰：“天下谁最爱我者乎？
tōng yuē yi mò ruò tài zǐ
”通曰：“宜莫若太子。
tài zǐ rù wèn jí shàng shǐ tài zǐ zé yōng
”太子入问疾，上使太子𫜬痈。
tài zǐ zé yōng ér sè nán zhī
太子𫜬痈而色难之。
yǐ ér wén tōng cháng wéi shàng zé zhī tài zǐ cán yóu shì xīn hèn tōng
已而闻通尝为上𫜬之，太子惭，由是心恨通。
jí wén dì bēng jǐng dì lì dèng tōng miǎn jiā jū
等到文帝去世，景帝即位，邓通被免职，在家闲居。
jū wú hé rén yǒu gào tōng dào chū jiǎo wài zhù qián xià lì yàn wèn pō yǒu suì jìng àn jǐn mò rù zhī tōng jiā shàng fù zé shù jù wàn
居无何，人有告通盗出徼外铸钱，下吏验问，颇有，遂竟案，尽没入之，通家尚负责数巨万。
cháng gōng zhǔ cì dèng tōng lì zhé suí mò rù zhī yī zān bù dé zhe shēn
长公主赏赐给邓通的东西，官吏随即就没收，连一根簪子都不能留在身上。
yú shì cháng gōng zhǔ nǎi lìng jiǎ yī shí
于是长公主乃令假衣食。
jìng bù dé míng yī qián jì sǐ rén jiā
最终身无分文，寄居在别人家里死去。
zhào tán zhě yǐ xīng qì xìng běi gōng bǎi zǐ zhǎng zhě ài rén gù qīn jìn rán jiē bù bǐ dèng tōng
赵谈者，以星气幸，北宫伯子长者爱人，故亲近，然皆不比邓通。
hán yān zì wáng sūn gōng gāo hóu tuí dāng zhī sūn yě
韩嫣字王孙，弓高侯穨当之孙也。
wǔ dì wèi jiāo dōng wáng shí yān yǔ shàng xué shū xiāng ài
武帝为胶东王时，嫣与上学书相爱。
jí shàng wèi tài zǐ yù yì qīn yān
等到皇上当了太子，更加亲近韩嫣。
yān shàn qí shè cōng huì
嫣善骑射，聪慧。
shàng jí wèi yù shì fá hú ér yān xiān xí bīng yǐ gù yì zūn guì guān zhì shàng dài fū shǎng cì nǐ dèng tōng
上即位，欲事伐胡，而嫣先习兵，以故益尊贵，官至上大夫，赏赐拟邓通。
shǐ shí yān cháng yǔ shàng gòng wò qǐ
始时，嫣常与上共卧起。
jiāng dū wáng rù cháo cóng shàng liè shàng lín zhōng
江都王入朝，从上猎上林中。
tiān zǐ chē jià bì dào wèi xíng xiān shǐ yān chéng fù chē cóng shù shí bǎi qí chí shì shòu
天子车驾跸道未行，先使嫣乘副车，从数十百骑驰视兽。
jiāng dū wáng wàng jiàn yǐ wéi tiān zǐ pì cóng zhě fú yè dào páng
江都王望见，以为天子，辟从者，伏谒道旁。
yān qū bú jiàn
韩嫣驱车而过，没有理睬他。
jì guò jiāng dū wáng nù wèi huáng tài hòu qì qǐng de guī guó rù sù wèi bǐ hán yān
既过，江都王怒，为皇太后泣，请得归国入宿卫，比韩嫣。
tài hòu yóu cǐ xián yān
太后由此衔嫣。
yān shì chū rù yǒng xiàng bù jīn yǐ jiān wén huáng tài hòu
嫣侍，出入永巷不禁，以奸闻皇太后。
tài hòu nù shǐ shǐ cì yān sǐ
太后怒，使使赐嫣死。
shàng wèi xiè zhōng bù néng de yān suì sǐ
皇上为他求情，最终没能成功，韩嫣于是死了。
yān dì shuō yì ài xìng yǐ jūn gōng fēng àn dào hóu wū gǔ shí wéi lì tài zǐ suǒ shā
韩嫣的弟弟韩说，也备受武帝宠爱，他凭藉军功被封为案道侯。
zi zēng fēng lóng luò hòu dà sī mǎ chē qí jiāng jūn zì yǒu chuán
子增封龙雒侯、大司马、车骑将军，自有传。
li yán nián zhōng shān rén shēn jí fù mǔ xiōng dì jiē gù chàng yě
李延年，中山人，身及父母兄弟皆故倡也。
yán nián zuò fǎ fǔ xíng jǐ shì gǒu jiān zhōng
延年坐法腐刑，给事狗监中。
nǚ dì de xìng yú shàng hào lǐ fū rén liè wài qī chuán
女弟得幸于上，号李夫人，列《外戚传》。
yán nián shàn gē wèi xīn biàn shēng
延年善歌，为新变声。
shì shí shàng fāng xìng tiān dì cí yù zào lè lìng sī mǎ xiàng rú děng zuò shī sòng
是时，上方兴天地祠，欲造乐，令司马相如等作诗颂。
yán nián zhé chéng yì xián gē suǒ zào shī wèi zhī xīn shēng qū
延年辄承意弦歌所造诗，为之新声曲。
ér lǐ fū rén chǎn chāng yì wáng yán nián yóu shì guì wèi xié lǜ dū wèi pèi èr qiān dàn yìn shòu ér yǔ shàng wò qǐ qí ài xìng liè hán yān
而李夫人产昌邑王，延年由是贵为协律都尉，佩二千石印绶，而与上卧起，其爱幸埒韩嫣。
jiǔ zhī yán nián dì jì yǔ zhōng rén luàn chū rù jiāo zì
久之，延年弟季与中人乱，出入骄恣。
jí lǐ fū rén zú hòu qí ài chí shàng suì zhū yán nián xiōng dì zōng zú
及李夫人卒后，其爱弛，上遂诛延年兄弟宗族。
shì hòu chǒng chén dà dī wài qī zhī jiā yě
是后，宠臣大氐外戚之家也。
wèi qīng huò qù bìng jiē ài xìng rán yì yǐ gōng néng zì jìn
卫青、霍去病皆爱幸，然亦以功能自进。
shí xiǎn zì jūn fáng jǐ nán rén
石显字君房，济南人；
hóng gōng pèi rén yě
弘恭，沛人也。
jiē shǎo zuò fǎ fǔ xíng wèi zhōng huáng mén yǐ xuǎn wèi zhōng shàng shū
皆少坐法腐刑，为中黄门，以选为中尚书。
xuān dì shí rèn zhōng shū guān gōng míng xí fǎ lìng gù shì shàn wèi qǐng zòu néng chēng qí zhí
宣帝时任中书官，恭明习法令故事，善为请奏，能称其职。
gōng wèi lìng xiǎn wèi pú yè
恭为令，显为仆射。
yuán dì jí wèi shù nián gōng sǐ xiǎn dài wéi zhōng shū lìng
元帝即位数年，恭死，显代为中书令。
shì shí yuán dì bèi jí bù qīn zhèng shì fāng lóng hǎo yú yīn yuè yǐ xiǎn jiǔ diǎn shì zhōng rén wú wài dǎng jīng zhuān kě xìn rèn suì wěi yǐ zhèng
是时，元帝被疾，不亲政事，方隆好于音乐，以显久典事，中人无外党，精专可信任，遂委以政。
shì wú xiǎo dà yīn xiǎn bái jué guì xìng qīng cháo bǎi liáo jiē jìng shì xiǎn
事无小大，因显白决，贵幸倾朝，百僚皆敬事显。
xiǎn wéi rén qiǎo huì xí shì néng tàn dé rén zhǔ wēi zhǐ nèi shēn zéi chí guǐ biàn yǐ zhòng shāng rén wǔ hèn yá zì zhé bèi yǐ wēi fǎ
显为人巧慧习事，能探得人主微指，内深贼，持诡辩以中伤人，忤恨睚眦，辄被以危法。
chū yuán zhōng qián jiāng jūn xiāo wàng zhī jí guāng lù dài fu zhōu kān zōng zhèng liú gēng shēng jiē jǐ shì zhōng
初元中，前将军萧望之及光禄大夫周堪、宗正刘更生皆给事中。
wàng zhī lǐng shàng shū shì zhī xiǎn zhuān quán xié pì jiàn bái yǐ wéi shàng shū bǎi guān zhī běn guó jiā shū jī yi yǐ tōng míng gōng zhèng chù zhī
望之领尚书事，知显专权邪辟，建白以为：“尚书百官之本，国家枢机，宜以通明公正处之。
wǔ dì yóu yàn hòu tíng gù yòng huàn zhě fēi gǔ zhì yě
武帝游宴后庭，故用宦者，非古制也。
yi ba zhōng shū huàn guān yīng gǔ bù jìn xíng rén
宜罢中书宦官，应古不近刑人。
yuán dì bù tīng yóu shì dà yǔ xiǎn wǔ
”元帝不听，由是大与显忤。
hòu jiē hài yān wàng zhī zì shā kān gēng shēng fèi gù bù dé fù jìn yòng yǔ zài wàng zhī chuán
后皆害焉，望之自杀，堪、更生废锢，不得复进用，语在《望之传》。
hòu tài zhōng dài fū zhāng měng wèi jùn tài shǒu jīng fáng yù shǐ zhōng chéng chén xián dài zhào gǔ juān zhī jiē cháng zòu fēng shì huò zhào jiàn yán xiǎn duǎn
后太中大夫张猛、魏郡太守京房、御史中丞陈咸、待诏贾捐之皆尝奏封事，或召见，言显短。
xiǎn qiú suǒ qí zuì fáng juān zhī qì shì měng zì shā yú gōng chē xián dǐ zuì kūn wèi chéng dàn
显求索其罪，房、捐之弃市，猛自杀于公车，咸抵罪，髡为城旦。
jí zhèng lìng sū jiàn de xiǎn sī shū zòu zhī hòu yǐ tā shì lùn sǐ
及郑令苏建得显私书奏之，后以它事论死。
zì shì gōng qīng yǐ xià wèi xiǎn chóng zú yī jì
自是公卿以下畏显，重足一迹。
xiǎn yǔ zhōng shū pú yè láo liáng shào fǔ wǔ lù chōng zōng jié wèi dǎng yǒu zhū fù yǐ zhě jiē dé chǒng wèi
显与中书仆射牢梁、少府五鹿充宗结为党友，诸附倚者皆得宠位。
mín gē zhī yuē láo yá shí yá wǔ lù kè xié
民歌之曰：“牢邪石邪，五鹿客邪！
yìn hé lěi lěi shòu ruò ruò yá
印何累累，绶若若邪！
yán qí jiān guān jù shì yě
”言其兼官据势也。
xiǎn jiàn zuǒ jiāng jūn féng fèng shì fù zi wèi gōng qīng zhù míng nǚ yòu wèi zhāo yí zài nèi xiǎn xīn yù fù zhī jiàn yán zhāo yí xiōng yè zhě qūn xiū chì yi shì wéi wò
显见左将军冯奉世父子为公卿著名，女又为昭仪在内，显心欲附之，荐言昭仪兄谒者逡修敕宜侍帷幄。
tiān zǐ zhào jiàn yù yǐ wèi shì zhōng qūn qǐng jiān yán shì
天子召见，欲以为侍中，逡请间言事。
shàng wén qūn yán xiǎn zhuān quán tiān zǐ dà nù ba qūn guī láng guān
上闻逡言显颛权，天子大怒，罢逡归郎官。
qí hòu yù shǐ dài fū quē qún chén jiē jǔ qūn xiōng dà hóng lú yě wáng xíng néng dì yī tiān zǐ yǐ wèn xiǎn xiǎn yuē jiǔ qīng wú chū yě wáng zhě
其后御史大夫缺，群臣皆举逡兄大鸿胪野王行能第一，天子以问显，显曰：“九卿无出野王者。
rán yě wáng qīn zhāo yí xiōng chén kǒng hòu shì bì yǐ bì xià dù yuè zhòng xián sī hòu gōng qīn yǐ wéi sān gōng
然野王亲昭仪兄，臣恐后世必以陛下度越众贤，私后宫亲以为三公。
shàng yuē shàn wú bú jiàn shì
”上曰：“善，吾不见是。
nǎi xià zhào jiā měi yě wáng fèi ér bù yòng yǔ zài yě wáng chuán
”乃下诏嘉美野王，废而不用，语在《野王传》。
xiǎn nèi zì zhī shàn quán shì bǐng zài zhǎng wò kǒng tiān zǐ yī dàn nà yòng zuǒ yòu ěr mù yǒu yǐ jiān jǐ nǎi shí guī chéng qǔ yī xìn yǐ wéi yàn
显内自知擅权事柄在掌握，恐天子一旦纳用左右耳目，有以间己，乃时归诚，取一信以为验。
xiǎn cháng shǐ zhì zhū guān yǒu suǒ zhēng fā xiǎn xiān zì bái kǒng hòu lòu jǐn gōng mén bì qǐng shǐ zhào lì kāi mén
显尝使至诸官有所征发，显先自白，恐后漏尽宫门闭，请使诏吏开门。
shàng xǔ zhī
皇上答应了他。
xiǎn gù tóu yè hái chēng zhào kāi mén rù
显故投夜还，称诏开门入。
hòu guǒ yǒu shàng shū gào xiǎn zhuān mìng jiǎo zhào kāi gōng mén tiān zǐ wén zhī xiào yǐ qí shū shì xiǎn
后果有上书告显颛命矫诏开宫门，天子闻之，笑以其书示显。
xiǎn yīn qì yuē bì xià guò sī xiǎo chén zhǔ rèn yǐ shì qún xià wú bù jí dù yù xiàn hài chén zhě shì lèi rú cǐ fēi yī wéi dú míng zhǔ zhī zhī
显因泣曰：“陛下过私小臣，属任以事，群下无不嫉妒欲陷害臣者，事类如此非一，唯独明主知之。
yú chén wēi jiàn chéng bù néng yǐ yī qū chēng kuài wàn zhòng rèn tiān xià zhī yuàn chén yuàn guī shū jī zhí shòu hòu gōng sǎo chú zhī yì sǐ wú suǒ hèn wéi bì xià āi lián cái xìng yǐ cǐ quán huó xiǎo chén
愚臣微贱，诚不能以一躯称快万众，任天下之怨，臣愿归枢机职，受后宫扫除之役，死无所恨，唯陛下哀怜财幸，以此全活小臣。
tiān zǐ yǐ wéi rán ér lián zhī shù láo miǎn xiǎn jiā hòu shǎng cì shǎng cì jí lù yí zǐ yī wàn wàn
”天子以为然而怜之，数劳勉显，加厚赏赐，赏赐及赂遗訾一万万。
chū xiǎn wén zhòng rén xiōng xiōng yán jǐ shā qián jiāng jūn xiāo wàng zhī
初，显闻众人匈匈，言己杀前将军萧望之。
wàng zhī dāng shì míng rú xiǎn kǒng tiān xià xué shì shān jǐ bìng zhī
望之当世名儒，显恐天下学士姗己，病之。
shì shí míng jīng zhe jié shì láng yá gòng yǔ wèi jiàn dài fū xiǎn shǐ rén zhì yì shēn zì jié nà
是时，明经著节士琅邪贡禹为谏大夫，显使人致意，深自结纳。
xiǎn yīn jiàn yǔ tiān zǐ lì wèi jiǔ qīng zhì yù shǐ dài fū lǐ shì zhī shèn bèi
显因荐禹天子，历位九卿，至御史大夫，礼事之甚备。
yì zhě yú shì chēng xiǎn yǐ wéi bù dù zèn wàng zhī yǐ
议者于是称显，以为不妒谮望之矣。
xiǎn zhī shè biàn zhà yǐ zì jiě miǎn qǔ xìn rén zhǔ zhě jiē cǐ lèi yě
显之设变诈以自解免取信人主者，皆此类也。
yuán dì wǎn jié qǐn jí dìng táo gōng wáng ài xìng xiǎn yōng yòu tài zǐ pō yǒu lì
元帝晚节寝疾，定陶恭王爱幸，显拥祐太子颇有力。
yuán dì bēng chéng dì chū jí wèi qiān xiǎn wèi cháng xìn zhōng tài pú zhì zhōng èr qiān dàn
元帝崩，成帝初即位，迁显为长信中太仆，秩中二千石。
xiǎn shī yǐ lí quán shù yuè chéng xiàng yù shǐ tiáo zòu xiǎn jiù è jí qí dǎng láo liáng chén shùn jiē miǎn guān
显失倚，离权数月，丞相御史条奏显旧恶，及其党牢梁、陈顺皆免官。
xiǎn yǔ qī zǐ xǐ guī gù jùn yōu mǎn bù shí dào bìng sǐ
显与妻子徙归故郡，忧满不食，道病死。
zhū suǒ jiāo jié yǐ xiǎn wèi guān jiē fèi bà
诸所交结，以显为官，皆废罢。
shào fǔ wǔ lù chōng zōng zuǒ qiān xuán tú tài shǒu yù shǐ zhōng chéng yī jiā wèi yàn mén dū wèi
少府五鹿充宗左迁玄菟太守，御史中丞伊嘉为雁门都尉。
cháng ān yáo yuē yī xǐ yàn lù xǐ tù qù láo yǔ chén shí wú gǔ
长安谣曰：“伊徙雁，鹿徙菟，去牢与陈实无贾。
chún yú zhǎng zì zi hóng wèi jùn yuán chéng rén yě
淳于长字子鸿，魏郡元城人也。
shǎo yǐ tài hòu zǐ zi wèi huáng mén láng wèi jìn xìng
少以太后姊子为黄门郎，未进幸。
huì dà jiàng jūn wáng fèng bìng cháng shì bìng chén yè fú chéng zuǒ yòu shèn wéi shēng jiù zhī ēn
会大将军王凤病，长侍病，晨夜扶丞左右，甚为甥舅之恩。
fèng qiě zhōng yǐ cháng shǔ tuō tài hòu jí dì
凤且终，以长属托太后及帝。
dì jiā zhǎng yì bài wèi liè xiào wèi zhū cáo qiān shuǐ héng dū wèi shì zhōng zhì wèi wèi jiǔ qīng
帝嘉长义，拜为列校尉诸曹，迁水衡都尉侍中，至卫尉九卿。
jiǔ zhī zhào fēi yàn guì xìng shàng yù lì yǐ wéi huáng hòu tài hòu yǐ qí suǒ chū wēi nán zhī
久之，赵飞燕贵幸，上欲立以为皇后，太后以其所出微，难之。
cháng zhǔ wǎng lái tōng yǔ dōng gōng
长主往来通语东宫。
suì yú zhào huáng hòu de lì shàng shén dé zhī nǎi zhuī xiǎn zhǎng qián gōng xià zhào yuē qián jiāng zuò dà jiàng jiě wàn nián zòu qǐng yíng zuò chāng líng bà bì hǎi nèi shì zhōng wèi wèi zhǎng shù bái yi zhǐ xǐ jiā fǎn gù chù zhèn yǐ cháng yán xià gōng qīng yì zhě jiē hé cháng jì
岁余，赵皇后得立，上甚德之，乃追显长前功，下诏曰：“前将作大匠解万年奏请营作昌陵，罢弊海内，侍中卫尉长数白宜止徙家反故处，朕以长言下公卿，议者皆合长计。
shǒu jiàn zhì cè mín yǐ kāng níng
首建至策，民以康宁。
qí cì cháng jué guān nèi hóu
其赐长爵关内侯。
hòu suì fēng wèi dìng líng hóu dà jiàn xìn yòng guì qīng gōng qīng
”后遂封为定陵侯，大见信用，贵倾公卿。
wài jiāo zhū hóu mù shǒu lù yí shǎng cì yì lèi jù wàn
外交诸侯牧守，赂遗赏赐亦累巨万。
duō chù qī qiè yín yú shēng sè bù fèng fǎ dù
多畜妻妾，淫于声色，不奉法度。
chū xǔ huáng hòu zuò zhí zuǒ dào fèi chù zhǎng dìng gōng ér hòu zǐ mǐ wèi lóng é sī hóu fū rén guǎ jū
初，许皇后坐执左道废处长定宫，而后姊孊为龙额思侯夫人，寡居。
zhǎng yǔ mǐ sī tōng yīn qǔ wèi xiǎo qī
长与孊私通，因取为小妻。
xǔ hòu yīn mǐ lù yí zhǎng yù qiú fù wèi jié yú
许后因孊赂遗长，欲求复为婕妤。
zhǎng shòu xǔ hòu jīn qián shèng yú fú yù wù qián hòu qiān yú wàn zhà xǔ wèi bái shàng lì yǐ wéi zuǒ huáng hòu
长受许后金钱乘舆服御物前后千余万，诈许为白上，立以为左皇后。
mǐ měi rù zhǎng dìng gōng zhé yǔ mǐ shū xì wǔ xǔ hòu màn yì wú bù yán
孊每入长定宫，辄与孊书，戏侮许后，嫚易无不言。
jiāo tōng shū jì lù yí lián nián
交通书记，赂遗连年。
shì shí dì jiù qǔ yáng hòu wáng gēn wèi dà sī mǎ piào qí jiāng jūn fǔ zhèng shù suì jiǔ bìng shù qǐ hái gǔ
是时，帝舅曲阳侯王根为大司马票骑将军，辅政数岁，久病，数乞骸骨。
zhǎng yǐ wài qīn jū jiǔ qīng wèi cì dì dāng dài gēn
长以外亲居九卿位，次第当代根。
gēn xiōng zi xīn dū hòu wáng mǎng xīn hài zhǎng chǒng sī wén zhǎng qǔ xǔ mǐ shòu zhǎng dìng gōng lù yí
根兄子新都侯王莽心害长宠，私闻长取许孊，受长定宫赂遗。
mǎng shì qǔ yáng hóu jí yīn yán zhǎng jiàn jiāng jūn jiǔ bìng yì xǐ zì yǐ dāng dài fǔ zhèng zhì duì yì guān yì yǔ shǔ zhì
莽侍曲阳侯疾，因言：“长见将军久病，意喜，自以当代辅政，至对衣冠议语署置。
jù yán qí zuì guò
”具言其罪过。
gēn nù yuē jí rú shì hé bù bái yě
根怒曰：“即如是，何不白也？
mǎng yuē wèi zhī jiāng jūn yì gù wèi gǎn yán
”莽曰：“未知将军意，故未敢言。
gēn yuē qù bái dōng gōng
”根曰：“趣白东宫。
mǎng qiú jiàn tài hòu jù yán zhǎng jiāo yì yù dài qǔ yáng hóu duì mǎng mǔ shàng chē sī yǔ zhǎng dìng guì rén zǐ tōng shòu qǔ qí yī wù
”莽求见太后，具言长骄佚，欲代曲阳侯，对莽母上车，私与长定贵人姊通，受取其衣物。
tài hòu yì nù yuē r zhì rú cǐ
太后亦怒曰：“儿至如此！
wǎng bái zhī dì
往白之帝！
mǎng bái shàng shàng nǎi miǎn zhǎng guān qiǎn jiù guó
”莽白上，上乃免长官，遣就国。
chū zhǎng wèi shì zhōng fèng liǎng gōng shǐ qīn mì
初，长为侍中，奉两宫使，亲密。
hóng yáng hóu lì dú bù dé wèi dà sī mǎ fǔ zhèng lì zì yí wéi zhǎng huǐ zèn cháng yuàn dú zhǎng
红阳侯立独不得为大司马辅政，立自疑为长毁谮，常怨毒长。
shàng zhī zhī
上知之。
jí zhǎng dāng jiù guó yě lì sì zi róng cóng cháng qǐng chē qí zhǎng yǐ zhēn bǎo yīn róng zhòng yí lì lì yīn wèi cháng yán
及长当就国也，立嗣子融从长请车骑，长以珍宝因融重遗立，立因为长言。
yú shì tiān zǐ yí yān xià yǒu sī àn yàn
于是天子疑焉，下有司案验。
shǐ bǔ róng lì lìng róng zì shā yǐ miè kǒu
史捕融，立令融自杀以灭口。
shàng yù yí qí yǒu dà jiān suì dǎi zhǎng xì luò yáng zhào yù qióng zhì
上愈疑其有大奸，遂逮长系洛阳诏狱穷治。
zhǎng jù fú xì wǔ zhǎng dìng gōng móu lì zuǒ huáng hòu zuì zhì dà nì sǐ yù zhōng
长具服戏侮长定宫，谋立左皇后，罪至大逆，死狱中。
qī zǐ dāng zuò zhě xǐ hé pǔ mǔ ruò guī gù jùn
妻子当坐者徙合浦，母若归故郡。
hóng yáng hóu lì jiù guó
红阳侯立就国。
jiāng jūn qīng dài fū jùn shǒu zuò zhǎng miǎn bà zhě shù shí rén
将军、卿、大夫、郡守坐长免罢者数十人。
mǎng suì dài gēn wèi dà sī mǎ
莽遂代根为大司马。
jiǔ zhī hái zhǎng mǔ jí zi pú yú cháng ān
久之，还长母及子酺于长安。
hòu pú yǒu zuì mǎng fù shā zhī xǐ qí jiā shǔ guī gù jùn
后酺有罪，莽复杀之，徙其家属归故郡。
shǐ zhǎng yǐ wài qīn qīn jìn qí ài xìng bù jí fù píng hòu zhāng fàng
始，长以外亲亲近，其爱幸不及富平侯张放。
fàng cháng yǔ shàng wò qǐ jù wèi wēi xíng chū rù
放常与上卧起，俱为微行出入。
dǒng xián zì shèng qīng yún yáng rén yě
董贤字圣卿，云阳人也。
fù gōng wèi yù shǐ rèn xián wèi tài zǐ shè rén
父恭，为御史，任贤为太子舍人。
āi dì lì xián suí tài zǐ guān wèi láng
哀帝立，贤随太子官为郎。
èr suì yú xián zhuàn lòu zài diàn xià wéi rén měi lì zì xǐ āi dì wàng jiàn shuō qí yí mào shi ér wèn zhī yuē shì shè rén dǒng xián yá
二岁余，贤传漏在殿下，为人美丽自喜，哀帝望见，说其仪貌，识而问之，曰：“是舍人董贤邪？
yīn yǐn shàng yǔ yǔ bài wèi huáng mén láng yóu shì shǐ xìng
”因引上与语，拜为黄门郎，由是始幸。
wèn jí qí fù wèi yún zhōng hóu jí rì zhēng wèi bà líng lìng qiān guāng lù dài fu
问及其父为云中侯，即日征为霸陵令，迁光禄大夫。
xián chǒng ài rì shén wèi fù mǎ dū wèi shì zhōng chū zé cān chéng rù yù zuǒ yòu xún yuè jiān shǎng cì lèi jù wàn guì zhèn cháo tíng
贤宠爱日甚，为驸马都尉侍中，出则参乘，入御左右，旬月间赏赐累巨万，贵震朝廷。
cháng yǔ shàng wò qǐ
常与上卧起。
cháng zhòu qǐn piān jiè shàng xiù shàng yù qǐ xián wèi jué bù yù dòng xián nǎi duàn xiù ér qǐ
尝昼寝，偏藉上袖，上欲起，贤未觉，不欲动贤，乃断袖而起。
qí ēn ài zhì cǐ
其恩爱至此。
xián yì xìng róu hé biàn pì shàn wèi mèi yǐ zì gù
贤亦性柔和便辟，善为媚以自固。
měi cì xǐ mù bù kěn chū cháng liú zhōng shì yī yào
每赐洗沐，不肯出，常留中视医药。
shàng yǐ xián nán guī zhào lìng xián qī de tōng yǐn jí diàn zhōng zhǐ xián lú ruò lì qī zǐ jū guān sì shè
上以贤难归，诏令贤妻得通引籍殿中，止贤庐，若吏妻子居官寺舍。
yòu zhào xián nǚ dì yǐ wéi zhāo yí wèi cì huáng hòu gēng míng qí shě wèi jiāo fēng yǐ pèi jiāo fáng yún
又召贤女弟以为昭仪，位次皇后，更名其舍为椒风，以配椒房云。
zhāo yí jí xián yǔ qī dàn xī shàng xià bìng shì zuǒ yòu
昭仪及贤与妻旦夕上下，并侍左右。
shǎng cì zhāo yí jí xián qī yì gè qiān wàn shù
赏赐昭仪及贤妻亦各千万数。
qiān xián fù wèi shào fǔ cì jué guān nèi hóu shí yì fù xǐ wèi wèi wèi
迁贤父为少府，赐爵关内侯，食邑，复徙为卫尉。
yòu yǐ xián qī fù wèi jiāng zuò dà jiàng dì wèi zhí jīn wú
又以贤妻父为将作大匠，弟为执金吾。
zhào jiāng zuò dà jiàng wèi xián qǐ dà dì běi què xià zhòng diàn dòng mén mù tǔ zhī gōng qióng jí jì qiǎo zhù kǎn yī yǐ tí jǐn
诏将作大匠为贤起大第北阙下，重殿洞门，木土之功穷极技巧，柱槛衣以绨锦。
xià zhì xián jiā tóng pū jiē shòu shàng cì jí wǔ kù jìn bīng shàng fāng zhēn bǎo
下至贤家僮仆皆受上赐，及武库禁兵，上方珍宝。
qí xuǎn wù shàng dì jǐn zài dǒng shì ér shèng yú suǒ fú nǎi qí fù yě
其选物上弟尽在董氏，而乘舆所服乃其副也。
jí zhì dōng yuán mì qì zhū rú yù xiá yù yǐ cì xián wú bù bèi jù
及至东园秘器，珠襦玉柙，豫以赐贤，无不备具。
yòu lìng jiāng zuò wéi xián qǐ zhǒng yíng yì líng páng nèi wèi biàn fáng gāng bǎi tí còu wài wèi jiǎo dào zhōu yuán shù lǐ mén quē fú sī shén shèng
又令将作为贤起冢茔义陵旁，内为便房，刚柏题凑，外为徼道，周垣数里，门阙罘罳甚盛。
shàng yù hóu xián ér wèi yǒu yuán
上欲侯贤而未有缘。
huì dài zhào sūn chǒng xī fū gōng děng gào dōng píng wáng yún hòu yè cí sì zhòu zǔ xià yǒu sī zhì jiē fú qí gū
会待诏孙宠、息夫躬等告东平王云后谒祠祀祝诅，下有司治，皆伏其辜。
shàng yú shì lìng gōng chǒng wéi yīn xián gào dōng píng shì zhě nǎi yǐ qí gōng xià zhào fēng xián wèi gāo ān hóu gōng yi líng hóu chǒng fāng yáng hòu shí yì gè qiān hù
上于是令躬、宠为因贤告东平事者，乃以其功下诏封贤为高安侯，躬宜陵侯，宠方阳侯，食邑各千户。
qǐng zhī fù yì fēng xián èr qiān hù
顷之，复益封贤二千户。
chéng xiàng wáng jiā nèi yí dōng píng shì yuān shén è gōng děng shù jiàn zhēng yǐ xián wéi luàn guó zhì dù jiā jìng zuò yán shì xià yù sǐ
丞相王嘉内疑东平事冤，甚恶躬等，数谏争，以贤为乱国制度，嘉竟坐言事下狱死。
shàng chū jí wèi zǔ mǔ fu tài hòu mǔ dīng tài hòu jiē zài liǎng jiā xiān guì
上初即位，祖母傅太后、母丁太后皆在，两家先贵。
fu tài hòu cóng dì xǐ xiān wèi dà sī mǎ fǔ zhèng shù jiàn shī tài hòu zhǐ miǎn guān
傅太后从弟喜先为大司马辅政，数谏，失太后指，免官。
shàng jiù dīng míng dài wèi dà sī mǎ yì rèn zhí pō hài xián chǒng jí chéng xiàng wáng jiā sǐ míng shén lián zhī
上舅丁明代为大司马，亦任职，颇害贤宠，及丞相王嘉死，明甚怜之。
shàng jìn zhòng xián yù jí qí wèi ér hèn míng rú cǐ suì cè miǎn míng yuē qián dōng píng wáng yún tān yù shàng wèi cí jì zhòu zǔ yún hòu jiù wu hóng yǐ yī dài zhào yǔ xiào mì shū láng yáng hóng jié móu fǎn nì huò shén pò qiè
上浸重贤，欲极其位，而恨明如此，遂册免明曰：“前东平王云贪欲上位，祠祭祝诅，云后舅伍宏以医待诏，与校秘书郎杨闳结谋反逆，祸甚迫切。
lài zōng miào shén líng dǒng xián děng yǐ wén xián fú qí gū
赖宗庙神灵，董贤等以闻，咸伏其辜。
jiāng jūn cóng dì shì zhōng fèng chē dū wèi wú zú fù zuǒ cáo tún qí xiào wèi xuān jiē zhī hóng jí xǔ dān zhū hóu wáng hòu qīn ér xuān chú yòng dān wèi yù shǔ wú yǔ hóng jiāo tōng hòu shàn shù chēng jiàn hóng
将军从弟侍中奉车都尉吴、族父左曹屯骑校尉宣皆知宏及栩丹诸侯王后亲，而宣除用丹为御属，吴与宏交通厚善，数称荐宏。
hóng yǐ fù wú de xìng qí ě xīn yīn yī jì jìn jǐ wēi shè jì zhèn yǐ gōng huáng hòu gù bù rěn yǒu yún
宏以附吴得兴其恶心，因医技进，几危社稷，朕以恭皇后故，不忍有云。
jiāng jūn wèi zūn rèn zhòng jì bù néng míng wēi lì yì shé xiāo wèi méng yòu bù shēn jí yún hóng zhī è ér huái fēi jūn shàng ā wèi xuān wú fǎn tòng hèn yún děng yáng yán wèi qún xià suǒ yuān yòu qīn jiàn yán wu hóng shàn yī sǐ kě xī yě xián děng huò fēng jí xìng
将军位尊任重，既不能明威立义，折消未萌，又不深疾云、宏之恶，而怀非君上，阿为宣、吴，反痛恨云等扬言为群下所冤，又亲见言伍宏善医，死可惜也，贤等获封极幸。
jí dù zhōng liáng fēi huǐ yǒu gōng wū xì shāng zāi
嫉妒忠良，非毁有功，于戏伤哉！
gài jūn qīn wú jiāng jiāng ér zhū zhī
盖‘君亲无将，将而诛之’。
shì yǐ jì you zhèn shū yá chūn qiū xián zhī
是以季友鸩叔牙，《春秋》贤之；
zhào dùn bù tǎo zéi wèi zhī shì jūn
晋大夫赵盾从边境返回来见趟穿攻袭灵公而不讨伐逆臣，史臣说赵盾杀了国君。
zhèn mǐn jiāng jūn xiàn yú zhòng xíng gù yǐ shū chì
朕闵将军陷于重刑，故以书饬。
jiāng jūn suì fēi bù gǎi fù yǔ chéng xiàng jiā xiāng bǐ lìng jiā yǒu yī dé yǐ wǎng shàng
将军遂非不改，复与丞相嘉相比，令嘉有依，得以罔上。
yǒu sī zhì fǎ jiāng jūn qǐng yù zhì zhèn wéi shì fū zhī ēn wèi rěn qí shàng piào qí jiāng jūn yìn shòu bà guī jiù dì
有司致法将军请狱治，朕惟噬肤之恩未忍，其上票骑将军印绶，罢归就第。
suì yǐ xián dài míng wèi dà sī mǎ wèi jiāng jūn
”遂以贤代明为大司马卫将军。
cè yuē zhèn chéng tiān xù wéi jī gǔ jiàn ěr yú gōng yǐ wéi hàn fǔ
册曰：“朕承天序，惟稽古建尔于公，以为汉辅。
wǎng xī ěr xīn tǒng pì yuán róng zhé chōng suí yuǎn kuāng zhèng zhù shì yǔn zhí qí zhōng
往悉尔心，统辟元戎，折冲绥远，匡正庶事，允执其中。
tiān xià zhī zhòng shòu zhì yú zhèn yǐ jiāng wéi mìng yǐ bīng wèi wēi kě bù shèn yǔ
天下之众，受制于朕，以将为命，以兵为威，可不慎与！
shì shí xián nián èr shí èr suī wèi sān gōng cháng jǐ shì zhōng lǐng shàng shū bǎi guān yīn xián zòu shì
是时，贤年二十二，虽为三公，常给事中，领尚书，百官因贤奏事。
yǐ fù gōng bù yí zài qīng wèi xǐ wèi guāng lù dài fu zhì zhōng èr qiān dàn
以父恭不宜在卿位，徙为光禄大夫，秩中二千石。
dì kuān xìn dài xián wèi fù mǎ dū wèi
弟宽信代贤为驸马都尉。
dǒng shì qīn shǔ jiē shì zhōng zhū cáo fèng cháo qǐng chǒng zài dīng fu zhī yòu yǐ
董氏亲属皆侍中诸曹奉朝请，宠在丁、傅之右矣。
míng nián xiōng nú chán yú lái cháo yàn jiàn qún chén zài qián
明年，匈奴单于来朝，宴见，群臣在前。
chán yú guài xián nián shào yǐ wèn yì shàng lìng yì bào yuē dà sī mǎ nián shào yǐ dà xián jū wèi
单于怪贤年少，以问译，上令译报曰：“大司马年少，以大贤居位。
chán yú nǎi qǐ bài hè hàn de xián chén
”单于乃起拜，贺汉得贤臣。
chū chéng xiàng kǒng guāng wèi yù shǐ dài fū shí xián fù gōng wèi yù shǐ shì guāng
初，丞相孔光为御史大夫，时贤父恭为御史，事光。
jí xián wèi dà sī mǎ yǔ guāng bìng wèi sān gōng shàng gù lìng xián sī guò guāng
及贤为大司马，与光并为三公，上故令贤私过光。
guāng yā gōng jǐn zhī shàng yù zūn chǒng xián jí wén xián dāng lái yě guāng jǐng jiè yì guān chū mén dài wàng jiàn xián chē nǎi què rù
光雅恭谨，知上欲尊宠贤，及闻贤当来也，光警戒衣冠出门待，望见贤车乃却入。
xián zhì zhōng mén guāng rù gé jì xià chē nǎi chū bài yè sòng yíng shén jǐn bù gǎn yǐ bīn kè jūn dí zhī lǐ
贤至中门，光入阁，既下车，乃出拜谒，送迎甚谨，不敢以宾客均敌之礼。
xián guī shàng wén zhī xǐ lì bài guāng liǎng xiōng zi wèi jiàn dài fū cháng shì
贤归，上闻之喜，立拜光两兄子为谏大夫、常侍。
xián yóu shì quán yǔ rén zhǔ móu yǐ
贤由是权与人主侔矣。
shì shí chéng dì wài jiā wáng shì shuāi fèi wéi píng ā hòu tán zi qù jí āi dì wèi tài zǐ shí wéi shù zǐ de xìng jí jí wèi wèi shì zhōng qí dū wèi
是时，成帝外家王氏衰废，唯平阿侯谭子去疾，哀帝为太子时为庶子得幸，及即位，为侍中、骑都尉。
shàng yǐ wáng shì wáng zài wèi zhě suì yòng jiù ēn qīn jìn qù jí fù jìn qí dì hóng wèi zhōng cháng shì hóng qī fù xiāo xián qián jiāng jūn wàng zhī zǐ yě jiǔ wèi jùn shǒu bìng miǎn wèi zhōng láng jiàng
上以王氏亡在位者，遂用旧恩亲近去疾，复进其弟闳为中常侍，闳妻父萧咸，前将军望之子也，久为郡守，病免，为中郎将。
xiōng dì bìng liè xián fù gōng mù zhī yù yǔ jié hūn yīn
兄弟并列，贤父恭慕之，欲与结婚姻。
hóng wèi xián dì fù mǎ dū wèi kuān xìn qiú xián nǚ wèi fù xián huáng kǒng bù gǎn dāng sī wèi hóng yuē dǒng gōng wèi dà sī mǎ cè wén yán yǔn zhí qí zhōng cǐ nǎi yáo chán shùn zhī wén fēi sān gōng gù shì zhǎng lǎo jiàn zhě mò bù xīn jù
闳为贤弟驸马都尉宽信求咸女为妇，咸惶恐不敢当，私谓闳曰：“董公为大司马，册文言‘允执其中’，此乃尧禅舜之文，非三公故事，长老见者，莫不心惧。
cǐ qǐ jiā rén zǐ suǒ néng kān yá
此岂家人子所能堪邪！
hóng xìng yǒu zhī lüè wén xián yán xīn yì wù nǎi hái bào gōng shēn dá xián zì qiān báo zhī yì
”闳性有知略，闻咸言，心亦悟，乃还报恭，深达咸自谦薄之意。
gōng tàn yuē wǒ jiā hé yòng fù tiān xià ér wéi rén suǒ wèi rú shì
恭叹曰：“我家何用负天下，而为人所畏如是！
yì bù shuō
”意不说。
hòu shàng zhì jiǔ qí lín diàn xián fù zǐ qīn shǔ yàn yǐn wáng hóng xiōng dì shì zhōng zhōng cháng shì jiē zài cè
后上置酒麒麟殿，贤父子亲属宴饮，王闳兄弟侍中、中常侍皆在侧。
shàng yǒu jiǔ suǒ cóng róng shì xián xiào yuē wú yù fǎ yáo chán shùn hé rú
上有酒所，从容视贤笑，曰“吾欲法尧禅舜，何如？
hóng jìn yuē tiān xià nǎi gāo huáng dì tiān xià fēi bì xià zhī yǒu yě
”闳进曰：“天下乃高皇帝天下，非陛下之有也。
bì xià chéng zōng miào dāng chuán zǐ sūn yú wáng qióng
陛下承宗庙，当传子孙于亡穷。
tǒng yè zhì zhòng tiān zǐ wáng xì yán
统业至重，天子亡戏言！
shàng mò rán bù shuō zuǒ yòu jiē kǒng
”上默然不说，左右皆恐。
yú shì qiǎn hóng chū hòu bù dé fù shì yàn
于是遣闳出，后不得复侍宴。
xián dì xīn chéng gōng jiān qí wài dà mén wú gù zì huài xián xīn è zhī
贤第新成，功坚，其外大门无故自坏，贤心恶之。
hòu shù yuè āi dì bēng
后数月，哀帝崩。
tài huáng tài hòu zhào dà sī mǎ xián yǐn jiàn dōng xiāng wèn yǐ sāng shì diào dù
太皇太后召大司马贤，引见东厢，问以丧事调度。
xián nèi yōu bù néng duì miǎn guān xiè
贤内忧，不能对，免冠谢。
tài hòu yuē xīn dū hóu mǎng qián yǐ dà sī mǎ fèng sòng xiān dì dà xíng xiǎo xí gù shì wú lìng mǎng zuǒ jūn
太后曰：“新都侯莽前以大司马奉送先帝大行，晓习故事，吾令莽佐君。
xián dùn shǒu xìng shèn
”贤顿首幸甚。
tài hòu qiǎn shǐ zhě zhào mǎng
太后遣使者召莽。
jì zhì yǐ tài hòu zhǐ shǐ shàng shū hé xián dì bìng bù qīn yī yào jìn zhǐ xián bù dé rù chū gōng diàn sī mǎ zhōng
既至，以太后指使尚书劾贤帝病不亲医药，禁止贤不得入出宫殿司马中。
xián bù zhī suǒ wéi yì què miǎn guān tú xiǎn xiè
贤不知所为，诣阙免冠徒跣谢。
mǎng shǐ yè zhě yǐ tài hòu zhào jí què xià cè xián yuē jiān zhě yǐ lái yīn yáng bù tiáo zāi hài bìng zhēn yuán yuán méng gū
莽使谒者以太后诏即阙下册贤曰：“间者以来，阴阳不调，灾害并臻，元元蒙辜。
fu sān gōng dǐng zú zhī fǔ yě gāo ān hóu xián wèi gēng shì lǐ wèi dà sī mǎ bù hé zhòng xīn fēi suǒ yǐ zhé chōng suí yuǎn yě
夫三公，鼎足之辅也，高安侯贤未更事理，为大司马不合众心，非所以折冲绥远也。
qí shōu dà sī mǎ yìn shòu bà guī dì
其收大司马印绶，罢归第。
jí rì xián yǔ qī jiē zì shā jiā huáng kǒng yè zàng
”即日贤与妻皆自杀，家惶恐夜葬。
mǎng yí qí zhà sǐ yǒu sī zòu qǐng fā xián guān zhì yù zhěn shì
莽疑其诈死，有司奏请发贤棺，至狱诊视。
mǎng fù fēng dà sī tú guāng zòu xián zhì xìng qiǎo nìng yì jiān yǐ huò fēng hóu fù zǐ zhuān cháo xiōng dì bìng chǒng duō shòu shǎng cì zhì dì zhái zào zhǒng kuàng fàng xiào wú jí bù yì wáng zhì fèi yǐ wàn wàn jì guó jiā wèi kōng xū
莽复风大司徒光奏：“贤质性巧佞，翼奸以获封侯，父子专朝，兄弟并宠，多受赏赐，治第宅，造冢圹，放效无极，不异王制，费以万万计，国家为空虚。
fù zǐ jiāo jiǎn zhì bù wéi shǐ zhě lǐ shòu cì bù bài zuì è bào zhe
父子骄蹇，至不为使者礼，受赐不拜，罪恶暴著。
xián zì shā fú gū sǐ hòu fù gōng děng bù huǐ guò nǎi fù yǐ shā huà guān sì shí zhī sè zuǒ cāng lóng yòu bái hǔ shàng zhe jīn yín rì yuè yù yī zhū bì yǐ guān zhì zūn wú yǐ jiā
贤自杀伏辜，死后父恭等不悔过，乃复以沙画棺四时之色，左苍龙，右白虎，上著金银日月，玉衣珠璧以棺，至尊无以加。
gōng děng xìng de miǎn yú zhū bù yí zài zhōng tǔ
恭等幸得免于诛，不宜在中土。
chén qǐng shōu méi rù cái wù xiàn guān
臣请收没入财物县官。
zhū yǐ xián wèi guān zhě jiē miǎn
诸以贤为官者皆免。
fù gōng dì kuān xìn yǔ jiā shǔ xǐ hé pǔ mǔ bié guī gù jùn jù lù
”父恭、弟宽信与家属徙合浦，母别归故郡巨鹿。
cháng ān zhōng xiǎo mín yán guàn huā xiāng qí dì kū jǐ huò dào zhī
长安中小民讠雚哗，乡其第哭，几获盗之。
xiàn guān chì mài dǒng shì cái fán sì shí sān wàn wàn
县官斥卖董氏财凡四十三万万。
xián jì jiàn fā luǒ zhěn qí shī yīn mái yù zhōng
贤既见发，裸诊其尸，因埋狱中。
xián suǒ hòu lì pèi zhū xǔ zì hé qù dà sī mǎ fǔ mǎi guān yī shōu xián shī zàng zhī
贤所厚吏沛朱诩自劾去大司马府，买棺衣收贤尸葬之。
wáng mǎng wén zhī ér dà nù yǐ tā zuì jī shā xǔ
王莽闻之而大怒，以它罪击杀诩。
xǔ zi fú jiàn wǔ zhōng guì xiǎn zhì dà sī mǎ sī kōng fēng hóu
诩子浮建武中贵显，至大司马、司空，封侯。
ér wáng hóng wáng mǎng shí wéi mù shǒu suǒ jū jiàn jì mǎng bài nǎi qù guān
而王闳王莽时为牧守，所居见纪，莽败乃去官。
shì zǔ xià zhào yuē wǔ wáng kè yīn biǎo shāng róng zhī lǘ hóng xiū shàn jǐn chì bīng qǐ lì mín dú bù zhēng qí tóu shǒu
世祖下诏曰：“武王克殷，表商容之闾，闳修善谨敕，兵起，吏民独不争其头首。
jīn yǐ hóng zi bǔ lì
今以闳子补吏。
zhì mò shòu zú guān
”至墨绶卒官。
xiāo xián wài sūn yún
萧咸外孙云。
zàn yuē róu màn zhī qīng yì fēi dú nǚ dé gài yì yǒu nán sè yān
赞曰：温柔妩媚善解人意，并非衹有女色可以，男人的阿附同样倾动人意。
guān jí hóng shān hán zhī tú fēi yī ér dǒng xián zhī chǒng yóu shèng fù zǐ bìng wèi gōng qīng kě wèi guì zhòng rén chén wú èr yǐ
观籍、闳、邓、韩之徒非一，而董贤之宠尤盛，父子并为公卿，可谓贵重人臣无二矣。
rán jìn bù yóu dào wèi guò qí rèn mò néng yǒu zhōng suǒ wèi ài zhī shì zú yǐ hài zhī zhě yě
然进不由道，位过其任，莫能有终，所谓爱之适足以害之者也。
hàn shì shuāi yú yuán chéng huài yú āi píng
汉世衰于元、成，坏于哀、平。
āi píng zhī jì guó duō xìn yǐ
哀、平之际，国多衅矣。
zhǔ jí wú sì nòng chén wèi fǔ dǐng zú bù qiáng dòng gàn wēi náo
主疾无嗣，弄臣为辅，鼎足不强，栋干微挠。
yī zhāo dì bēng jiān chén shàn mìng dǒng xián yì sǐ dīng fu liú fàng gū jí mǔ hòu duó wèi yōu fèi jiù zài qīn pián bì suǒ rèn fēi rén xián
一朝帝崩，奸臣擅命，董贤缢死，丁、傅流放，辜及母后，夺位幽废，咎在亲便嬖，所任非仁贤。
gù zhòng ní zhe sǔn zhě sān yǒu wáng zhě bù sī rén yǐ guān dài wèi cǐ yě
故仲尼著“损者三友”，王者不私人以官，殆为此也。