第十二回 — 西游记 — 吴承恩

xuán zàng bǐng chéng jiàn dà huì guān yīn xiǎn xiàng huà jīn chán

玄奘秉诚建大会观音显象化金蝉

shī yuē lóng jí zhēn guàn zhèng shí sān wáng xuān dà zhòng bǎ jīng tán

诗曰：龙集贞观正十三，王宣大众把经谈。

dào chǎng kāi yǎn wú liàng fǎ yún wù guāng chéng dà yuàn kān

道场开演无量法，云雾光乘大愿龛。

yù chì chuí ēn xiū shàng shā jīn chán tuō qiào huà xi hán

御敕垂恩修上刹，金蝉脱壳化西涵。

pǔ shī shàn guǒ chāo chén mò bǐng jiào xuān yáng qián hòu sān

普施善果超沉没，秉教宣扬前后三。

zhēn guàn shí sān nián suì cì jǐ sì jiǔ yuè jiǎ xū chū sān rì guǐ mǎo liáng chén

贞观十三年，岁次己巳，九月甲戌初三日，癸卯良辰。

chén xuán zàng dà chǎn fǎ shī jù jí yī qiān èr bǎi míng gāo sēng dōu zài cháng ān chéng huà shēng sì kāi yǎn zhū pǐn miào jīng

陈玄奘大阐法师，聚集一千二百名高僧，都在长安城化生寺开演诸品妙经。

nà huáng dì zǎo cháo yǐ bì shuài wén wǔ duō guān chéng fèng niǎn lóng chē chū lí jīn luán bǎo diàn jìng shàng sì lái niān xiāng

那皇帝早朝已毕，帅文武多官，乘凤辇龙车，出离金銮宝殿，径上寺来拈香。

zěn jiàn nà luán jià

怎见那銮驾？

zhēn gè shì yì tiān ruì qì wàn dào xiáng guāng

真个是：一天瑞气，万道祥光。

rén fēng qīng dàn dàng huà rì lì fēi cháng

仁风轻淡荡，化日丽非常。

qiān guān huán pèi fēn qián hòu wǔ wèi jīng qí liè liǎng páng

千官环佩分前后，五卫旌旗列两旁。

zhí jīn guā qíng fǔ yuè shuāng shuāng duì duì

执金瓜，擎斧钺，双双对对；

jiàng shā zhú yù lú xiāng ǎi ǎi táng táng

绛纱烛，御炉香，霭霭堂堂。

lóng fēi fèng wǔ è jiàn yīng yáng

龙飞凤舞，鹗荐鹰扬。

shèng míng tiān zǐ zhèng zhōng yì dà chén liáng

圣明天子正，忠义大臣良。

jiè fú qiān nián guò shùn yǔ shēng píng wàn dài sài yáo tāng

介福千年过舜禹，升平万代赛尧汤。

yòu jiàn nǎ qū bǐng sǎn gǔn lóng páo huī guāng xiāng shè

又见那曲柄伞，滚龙袍，辉光相射；

yù lián huán cǎi fèng shàn ruì ǎi piāo yáng

玉连环，彩凤扇，瑞霭飘扬。

zhū guān yù dài zǐ shòu jīn zhāng

珠冠玉带，紫绶金章。

hù jià jūn qiān duì fú yú jiāng liǎng xíng

护驾军千队，扶舆将两行。

zhè huáng dì mù yù qián chéng zūn jìng fú guī yī shàn guǒ xǐ niān xiāng

这皇帝沐浴虔诚尊敬佛，皈依善果喜拈香。

táng wáng dà jià zǎo dào sì qián fēn fù zhù le yīn yuè xiǎng qì xià le chē niǎn yǐn zháo duō guān

唐王大驾，早到寺前，吩咐住了音乐响器，下了车辇，引着多官。

bài fó niān xiāng

拜佛拈香。

sān zā yǐ bì tái tóu guān kàn guǒ rán hǎo zuò dào chǎng dàn jiàn zhuàng fān piāo wǔ bǎo gài fēi huī

三匝已毕，抬头观看，果然好座道场，但见：幢幡飘舞，宝盖飞辉。

zhuàng fān piāo wǔ níng kōng dào dào cǎi xiá yáo

幢幡飘舞，凝空道道彩霞摇；

bǎo gài fēi huī yìng rì piān piān hóng diàn chè

宝盖飞辉，映日翩翩红电彻。

shì zūn jīn xiàng mào zhēn zhēn luó hàn yù róng wēi liè liè

世尊金象貌臻臻，罗汉玉容威烈烈。

píng chā xian huā lú fén tán jiàng

瓶插仙花，炉焚檀降。

píng chā xian huā jǐn shù huī huī màn bǎo chà

瓶插仙花，锦树辉辉漫宝刹；

lú fén tán jiàng xiāng yún ǎi ǎi tòu qīng xiāo

炉焚檀降，香云霭霭透清霄。

shí xīn guǒ pǐn qì zhū pán qí yàng táng sū duī cǎi àn

时新果品砌朱盘，奇样糖酥堆彩案。

gāo sēng luó liè sòng zhēn jīng yuàn bá gū hún lí kǔ nán

高僧罗列诵真经，愿拔孤魂离苦难。

tài zōng wén wǔ jù gè niān xiāng bài le fó zǔ jīn shēn cān le luó hàn

太宗文武俱各拈香，拜了佛祖金身，参了罗汉。

yòu jiàn nà dà chǎn dōu gāng chén xuán zàng fǎ shī yǐn zhòng sēng luó bài táng wáng

又见那大阐都纲陈玄奘法师引众僧罗拜唐王。

lǐ bì fēn bān gè ān chán wèi fǎ shī xiàn shàng jì gū bǎng wén yǔ tài zōng kàn bǎng yuē zhì dé miǎo máng chán zōng jì miè

礼毕，分班各安禅位，法师献上济孤榜文与太宗看，榜曰：“至德渺茫，禅宗寂灭。

qīng jìng líng tōng zhōu liú sān jiè

清净灵通，周流三界。

qiān biàn wàn huà tǒng shè yīn yáng

千变万化，统摄陰阳。

千变万化，统摄阴阳。

tǐ yòng zhēn cháng wú qióng jí yǐ

体用真常，无穷极矣。

guān bǐ gū hún shēn yi āi mǐn

观彼孤魂，深宜哀愍。

cǐ fèng tài zōng shèng mìng xuǎn jí zhū sēng cān chán jiǎng fǎ

此奉太宗圣命：选集诸僧，参禅讲法。

dà kāi fāng biàn mén tíng guǎng yùn cí bēi zhōu jí pǔ jì kǔ hǎi qún shēng tuō miǎn chén kē liù qù

大开方便门庭，广运慈悲舟楫，普济苦海群生，脱免沉疴六趣。

yǐn guī zhēn lù pǔ wán hóng méng

引归真路，普玩鸿蒙；

dòng zhǐ wú wéi hùn chéng chún sù

动止无为，混成纯素。

zhàng cǐ liáng yīn yāo shǎng qīng dōu jiàng què

仗此良因，邀赏清都绛阙；

chéng wú shèng huì tuō lí dì yù fán lóng

乘吾胜会，脱离地狱凡笼。

zǎo dēng jí lè rèn xiāo yáo lái wǎng xī fāng suí zì zài

早登极乐任逍遥，来往西方随自在。

shī yuē yī lú yǒng shòu xiāng jǐ juǎn chāo shēng

诗曰：一炉永寿香，几卷超生。

wú biān miào fǎ xuān wú jì tiān ēn mù

无边妙法宣，无际天恩沐。

yuān niè jǐn xiāo chú gū hún jiē chū yù

冤孽尽消除，孤魂皆出狱。

yuàn bǎo wǒ bāng jiā qīng píng wàn nián fú

愿保我邦家，清平万年福。

tài zōng kàn le mǎn xīn huān xǐ duì zhòng sēng dào rǔ děng bǐng lì dān zhōng qiè xiū dài màn fó shì

”太宗看了满心欢喜，对众僧道：“汝等秉立丹衷，切休怠慢佛事。

dài hòu gōng chéng wán bèi gè gè fú yǒu suǒ guī zhèn dāng zhòng shǎng jué bù kōng láo

待后功成完备，各各福有所归，朕当重赏，决不空劳。

nà yī qiān èr bǎi sēng yī qí dùn shǒu chēng xiè

”那一千二百僧，一齐顿首称谢。

dāng rì sān zhāi yǐ bì táng wáng jià huí

当日三斋已毕，唐王驾回。

dài qī rì zhèng huì fù qǐng niān xiāng

待七日正会，复请拈香。

shí tiān sè jiāng wǎn gè guān jù tuì

时天色将晚，各官俱退。

zěn jiàn de hǎo wǎn

怎见得好晚？

nǐ kàn nà wàn lǐ cháng kōng dàn luò huī guī yā shǔ diǎn xià qī chí

你看那：万里长空淡落辉，归鸦数点下栖迟。

mǎn chéng dēng huǒ rén yān jìng zhèng shì chán sēng rù dìng shí

满城灯火人烟静，正是禅僧入定时。

yī xiǔ wǎn jǐng tí guò

一宿晚景题过。

cì zǎo fǎ shī yòu shēng zuò jù zhòng sòng jīng bù tí

次早，法师又升坐，聚众诵经不题。

què shuō nán hǎi pǔ tuó shān guān shì yīn pú sà zì lǐng liǎo rú lái fó zhǐ zài cháng ān chéng fǎng chá qǔ jīng de shàn rén rì jiǔ wèi féng zhēn shí yǒu dé xíng zhě

却说南海普陀山观世音菩萨，自领了如来佛旨，在长安城访察取经的善人，日久未逢真实有德行者。

hū wén de tài zōng xuān yáng shàn guǒ

忽闻得太宗宣扬善果，

xuǎn jǔ gāo sēng

选举高僧，

kāi jiàn dà huì

开建大会，

yòu jiàn de fǎ shī tán zhǔ

又见得法师坛主，

nǎi shì jiāng liú r hé shàng

乃是江流儿和尚，

zhèng shì jí lè zhōng jiàng lái de fó zǐ

正是极乐中降来的佛子，

yòu shì tā yuán yǐn sòng tóu tāi de zhǎng lǎo

又是他原引送投胎的长老，

pú sà shí fēn huān xǐ

菩萨十分欢喜，

jiù jiāng fú cì de bǎo bèi

就将佛赐的宝贝，

pěng shàng cháng jiē

捧上长街，

yǔ mù chā huò mài

与木叉货卖。

nǐ dào tā shì hé bǎo bèi

你道他是何宝贝？

yǒu yī jiàn jǐn yì bǎo jiā shā jiǔ huán xī zhàng hái yǒu nà jīn jǐn jìn sān gè gū er mì mì cáng shōu yǐ sì hòu yòng zhǐ jiāng jiā shā xī zhàng chū mài

有一件锦-异宝袈裟、九环锡杖，还有那金紧禁三个箍儿，密密藏收，以俟后用，只将袈裟、锡杖出卖。

cháng ān chéng lǐ yǒu nà xuǎn bù zhōng de yú sēng dào yǒu jǐ guàn cūn chāo

长安城里，有那选不中的愚僧，倒有几贯村钞。

jiàn pú sà biàn huà gè jiè lài xíng róng shēn chuān pò nà chì jiǎo guāng tóu jiāng jiā shā pěng dìng yàn yàn shēng guāng tā shàng qián wèn dào nà lài hé shàng nǐ de jiā shā yào mài duō shǎo jià qián

见菩萨变化个疥癞形容，身穿破衲，赤脚光头，将袈裟捧定，艳艳生光，他上前问道：“那癞和尚，你的袈裟要卖多少价钱？

pú sà dào jiā shā jià zhí wǔ qiān liǎng xī zhàng jià zhí èr qiān liǎng

”菩萨道：“袈裟价值五千两，锡杖价值二千两。

nà yú sēng xiào dào zhè liǎng gè lài hé shàng shì fēng zi

”那愚僧笑道：“这两个癞和尚是疯子！

shì shǎ zi

是傻子！

zhè liǎng jiàn cū wù jiù mài de qī qiān liǎng yín zi

这两件粗物，就卖得七千两银子？

zhǐ shì chú fēi chuān shang shēn cháng shēng bù lǎo jiù de chéng fó zuò zǔ yě zhí bù dé zhè xǔ duō

只是除非穿上身长生不老，就得成佛作祖，也值不得这许多！

ná le qù

拿了去！

mài bù chéng

卖不成！

nà pú sà gèng bù zhēng chǎo yǔ mù chā wǎng qián yòu zǒu

”那菩萨更不争吵，与木叉往前又走。

xíng gōu duō shí lái dào dōng huá mén qián zhèng zhuàng zhe zǎi xiàng xiāo sàn cháo ér huí zhòng tóu tà hē kāi jiē dào

行勾多时，来到东华门前，正撞着宰相萧-散朝而回，众头踏喝开街道。

nà pú sà gōng rán bù bì dāng jiē shàng ná zhe jiā shā jìng yíng zhe zǎi xiàng

那菩萨公然不避，当街上拿着袈裟，径迎着宰相。

zǎi xiàng lè mǎ guān kàn jiàn jiā shā yàn yàn shēng guāng zhuó shǒu xià rén wèn nà mài jiā shā de yào jià jǐ hé

宰相勒马观看，见袈裟艳艳生光，着手下人问那卖袈裟的要价几何。

pú sà dào jiā shā yào wǔ qiān liǎng xī zhàng yào èr qiān liǎng

菩萨道：“袈裟要五千两，锡杖要二千两。

xiāo dào yǒu hé hǎo chù zhí zhè bān gāo jià

”萧-道：“有何好处，值这般高价？

pú sà dào jiā shā yǒu hǎo chù yǒu bù hǎo chù

”菩萨道：“袈裟有好处，有不好处；

yǒu yào qián chù yǒu bú yào qián chù

有要钱处，有不要钱处。

xiāo dào hé wéi hǎo

”萧-道：“何为好？

hé wéi bù hǎo

何为不好？

pú sà dào zhe le wǒ jiā shā bù rù chén lún bù duò dì yù bù zāo è dú zhī nán bù yù hǔ láng zhī xué biàn shì hǎo chù

”菩萨道：“着了我袈裟，不入沉沦，不堕地狱，不遭恶毒之难，不遇虎狼之袕，便是好处；

ruò tān yíng lè huò de yú sēng bù zhāi bù jiè de hé shàng huǐ jīng bàng fú de fán fū nán jiàn wǒ jiā shā zhī miàn zhè biàn shì bù hǎo chù

若贪滢乐祸的愚僧，不斋不戒的和尚，毁经谤佛的凡夫，难见我袈裟之面，这便是不好处。

yòu wèn dào hé wéi yào qián bú yào qián

又问道：“何为要钱，不要钱？

pú sà dào bù zūn fó fǎ bù jìng sān bǎo qiáng mǎi jiā shā xī zhàng dìng yào mài tā qī qiān liǎng zhè biàn shì yào qián

”菩萨道：“不遵佛法，不敬三宝，强买袈裟、锡杖，定要卖他七千两，这便是要钱；

ruò jìng zhòng sān bǎo jiàn shàn suí xǐ guī yī wǒ fú chéng shòu de qǐ wǒ jiāng jiā shā xī zhàng qíng yuàn sòng tā yǔ wǒ jié gè shàn yuán zhè biàn shì bú yào qián

若敬重三宝，见善随喜，皈依我佛，承受得起，我将袈裟、锡杖，情愿送他，与我结个善缘，这便是不要钱。

xiāo wén yán bèi tiān chūn sè zhī tā shì gè hǎo rén jí biàn xià mǎ yǔ pú sà yǐ lǐ xiāng jiàn kǒu chēng dà fǎ zhǎng lǎo shù wǒ xiāo zhī zuì

”萧-闻言，倍添春色，知他是个好人，即便下马，与菩萨以礼相见，口称：“大法长老，恕我萧-之罪。

wǒ dà táng huáng dì shí fēn hào shàn mǎn cháo de wén wǔ wú bù fèng xíng

我大唐皇帝十分好善，满朝的文武，无不奉行。

jí jīn qǐ jiàn shuǐ lù dà huì zhè jiā shā zhèng hǎo yǔ dà dū chǎn chén xuán zàng fǎ shī chuān yòng

即今起建水陆大会，这袈裟正好与大都阐陈玄奘法师穿用。

wǒ hé nǐ rù cháo jiàn jià qù lái

我和你入朝见驾去来。

pú sà xīn rán cóng zhī yè zhuǎn bù jìng jìn dōng huá mén lǐ

菩萨欣然从之，拽转步，径进东华门里。

huáng mén guān zhuǎn zòu méng zhǐ xuān zhì bǎo diàn

黄门官转奏，蒙旨宣至宝殿。

jiàn xiāo yǐn zháo liǎng gè jiè lài sēng rén lì yú jiē xià táng wáng wèn yuē

见萧-引着两个疥癞僧人，立于阶下，唐王问曰：

xiāo lái zòu hé shì

“萧-来奏何事？

xiāo fǔ fú jiē qián dào chén chū le dōng huá mén qián ǒu yù èr sēng nǎi mài jiā shā yǔ xī zhàng zhě

”萧-俯伏阶前道：“臣出了东华门前，偶遇二僧，乃卖袈裟与锡杖者。

chén sī fǎ shī xuán zàng kě zhe cǐ fú gù lǐng sēng rén qǐ jiàn

臣思法师玄奘可着此服，故领僧人启见。

tài zōng dà xǐ biàn wèn nà jiā shā jià zhí jǐ hé

”太宗大喜，便问那袈裟价值几何。

pú sà yǔ mù chā shì lì jiē xià gèng bù xíng lǐ yīn wèn jiā shā zhī jià dá dào jiā shā wǔ qiān liǎng xī zhàng èr qiān liǎng

菩萨与木叉侍立阶下，更不行礼，因问袈裟之价，答道：“袈裟五千两，锡杖二千两。

tài zōng dào nà jiā shā yǒu hé hǎo chù jiù zhí xǔ duō

太宗道：“那袈裟有何好处，就值许多？

pú sà dào zhè jiā shā lóng pī yī lǚ miǎn dà péng cán shì zhī zāi

”菩萨道：“这袈裟，龙披一缕，免大鹏蚕噬之灾；

hè guà yī sī de chāo fán rù shèng zhī miào

鹤挂一丝，得超凡入圣之妙。

dàn zuò chù yǒu wàn shén cháo lǐ

但坐处，有万神朝礼；

fán jǔ dòng yǒu qī fó suí shēn

凡举动，有七佛随身。

zhè jiā shā shì bīng cán zào liàn chóu sī qiǎo jiàng fān téng wèi xiàn

这袈裟是冰蚕造练怞丝，巧匠翻腾为线。

xiān é zhī jiù shén nǚ jī chéng

仙娥织就，神女机成。

fāng fāng cù fú xiù huā fèng piàn piàn xiāng bāng duī jǐn

方方簇幅绣花缝，片片相帮堆锦。

líng lóng sǎn suì dòu zhuāng huā sè liàng piāo guāng pēn bǎo yàn

玲珑散碎斗妆花，色亮飘光喷宝艳。

chuān shang mǎn shēn hóng wù rào tuō lái yī duàn cǎi yún fēi

穿上满身红雾绕，脱来一段彩云飞。

sān tiān mén wài tòu xuán guāng wǔ yuè shān qián shēng bǎo qì

三天门外透玄光，五岳山前生宝气。

chóng chóng qiàn jiù xī fān lián zhuó zhuó xuán zhū xīng dǒu xiàng

重重嵌就西番莲，灼灼悬珠星斗象。

sì jiǎo shàng yǒu yè míng zhū zǎn dǐng jiān yī kē zǔ mǔ lǜ

四角上有夜明珠，攒顶间一颗祖母绿。

suī wú quán zhào yuán běn tǐ yě yǒu shēng guāng bā bǎo zǎn

虽无全照原本体，也有生光八宝攒。

zhè jiā shā xián shí zhé dié yù shèng cái chuān

这袈裟，闲时折迭，遇圣才穿。

xián shí zhé dié qiān céng bāo guǒ tòu hóng ní

闲时折迭，千层包裹透虹霓；

yù shèng cái chuān jīng dòng zhū tiān shén guǐ pà

遇圣才穿，惊动诸天神鬼怕。

shàng biān yǒu rú yì zhū mó ní zhū pì chén zhū dìng fēng zhū

上边有如意珠、摩尼珠、辟尘珠、定风珠；

yòu yǒu nà hóng mǎ nǎo zǐ shān hú yè míng zhū shè lì zǐ

又有那红玛瑙、紫珊瑚、夜明珠、舍利子。

tōu yuè qìn bái yǔ rì zhēng hóng

偷月沁白，与日争红。

tiáo tiáo xiān qì yíng kōng duo duo xiáng guāng pěng shèng

条条仙气盈空，朵朵祥光捧圣。

tiáo tiáo xiān qì yíng kōng zhào chè le tiān guān

条条仙气盈空，照彻了天关；

duo duo xiáng guāng pěng shèng yǐng biàn le shì jiè

朵朵祥光捧圣，影遍了世界。

zhào shān chuān jīng hǔ bào

照山川，惊虎豹；

yǐng hǎi dǎo dòng yú lóng

影海岛，动鱼龙。

yán biān liǎng dào xiāo jīn suǒ kòu lǐng lián huán bái yù cóng

沿边两道销金锁，叩领连环白玉琮。

shī yuē sān bǎo wēi wēi dào kě zūn sì shēng liù dào jǐn píng lùn

诗曰：三宝巍巍道可尊，四生六道尽评论。

míng xīn jiě yǎng rén tiān fǎ jiàn xìng néng chuán zhì huì dēng

明心解养人天法，见性能传智慧灯。

hù tǐ zhuāng yán jīn shì jiè shēn xīn qīng jìng yù hú bīng

护体庄严金世界，身心清净玉壶冰。

zì cóng fú zhì jiā shā hòu wàn jié shuí néng gǎn duàn sēng

自从佛制袈裟后，万劫谁能敢断僧？

táng wáng zài nà bǎo diàn shàng wén yán shí fēn huān xǐ yòu wèn nà hé shàng jiǔ huán zhàng yǒu shèn hǎo chù

唐王在那宝殿上闻言，十分欢喜，又问：“那和尚，九环杖有甚好处？

pú sà dào wǒ zhè xī zhàng shì nà tóng xiāng tiě zào jiǔ lián huán jiǔ jié xian téng yǒng zhù yán

”菩萨道：“我这锡杖，是那铜镶铁造九连环，九节仙藤永驻颜。

rù shǒu yàn kàn qīng gǔ shòu xià shān qīng dài bái yún hái

入手厌看青骨瘦，下山轻带白云还。

mó hē wǔ zǔ yóu tiān què luō bo xún niang pò dì guān

摩呵五祖游天阙，罗卜寻娘破地关。

bù rǎn hóng chén xiē zǐ huì xǐ bàn shén sēng shàng yù shān

不染红尘些子秽，喜伴神僧上玉山。

táng wáng wén yán jí mìng zhǎn kāi jiā shā cóng tóu xì kàn guǒ rán shì jiàn hǎo wù dào dà fǎ zhǎng lǎo shí bù mán nǐ zhèn jīn dà kāi shàn jiào guǎng zhǒng fú tián jiàn zài nà huà shēng sì jù jí duō sēng fū yǎn jīng fǎ

”唐王闻言，即命展开袈裟，从头细看，果然是件好物，道：“大法长老，实不瞒你，朕今大开善教，广种福田，见在那化生寺聚集多僧，敷演经法。

nèi zhōng yǒu yí gè dà yǒu dé xíng zhě fǎ míng xuán zàng

内中有一个大有德行者，法名玄奘。

zhèn mǎi nǐ zhè liǎng jiàn bǎo wù cì tā shòu yòng

朕买你这两件宝物，赐他受用。

nǐ duān dì yào jià jǐ hé

你端的要价几何？

pú sà wén yán yǔ mù chā hé zhǎng guī yī dào shēng fó hào gōng shēn shàng qǐ dào jì yǒu dé xíng pín sēng qíng yuàn sòng tā jué bù yào qián

”菩萨闻言，与木叉合掌皈依，道声佛号，躬身上启道：“既有德行，贫僧情愿送他，决不要钱。

shuō ba chóu shēn biàn zǒu

”说罢，怞身便走。

táng wáng jí zhe xiāo chě zhù qiàn shēn lì yú diàn shàng wèn yuē nǐ yuán shuō jiā shā wǔ qiān liǎng xī zhàng èr qiān liǎng nǐ jiàn zhèn yào mǎi jiù bú yào qián gǎn shì shuō zhèn xīn yǐ shì jūn wèi qiáng yào nǐ de wù jiàn

唐王急着萧-扯住，欠身立于殿上，问曰：“你原说袈裟五千两，锡杖二千两，你见朕要买，就不要钱，敢是说朕心倚恃君位，强要你的物件？

gèng wú cǐ lǐ

更无此理。

zhèn zhào nǐ yuán jià fèng cháng què bù kě tuī bì

朕照你原价奉偿，却不可推避。

pú sà qǐ shǒu dào pín sēng yǒu yuàn zài qián yuán shuō guǒ yǒu jìng zhòng sān bǎo jiàn shàn suí xǐ guī yī wǒ fú bú yào qián yuàn sòng yǔ tā

”菩萨起手道：“贫僧有愿在前，原说果有敬重三宝，见善随喜，皈依我佛，不要钱，愿送与他。

jīn jiàn bì xià míng dé zhǐ shàn jìng wǒ fó mén kuàng yòu gāo sēng yǒu dé yǒu xíng xuān yáng dà fǎ lǐ dāng fèng shàng jué bù yào qián

今见陛下明德止善，敬我佛门，况又高僧有德有行，宣扬大法，理当奉上，决不要钱。

pín sēng yuàn liú xià cǐ wù gào huí

贫僧愿留下此物告回。

táng wáng jiàn tā zhè děng qín kěn shén xǐ suí mìng guāng lù sì dà pái sù yàn chóu xiè

”唐王见他这等勤恳甚喜，随命光禄寺大排素宴酬谢。

pú sà yòu jiān cí bù shòu chàng rán ér qù yī jiù wàng dū tǔ dì miào zhōng yǐn bì bù tí

菩萨又坚辞不受，畅然而去，依旧望都土地庙中隐避不题。

què shuō tài zōng shè wǔ cháo zhe wèi zhēng jī zhǐ xuān xuán zàng rù cháo

却说太宗设午朝，着魏征赍旨，宣玄奘入朝。

nà fǎ shī zhèng jù zhòng dēng tán fěng jīng sòng jié yī wén yǒu zhǐ suí xià tán zhěng yī yǔ wèi zhēng tóng wǎng jiàn jià

那法师正聚众登坛，讽经诵偈，一闻有旨，随下坛整衣，与魏征同往见驾。

tài zōng dào qiú zhèng shàn shì yǒu láo fǎ shī wú wù chóu xiè

太宗道：“求证善事，有劳法师，无物酬谢。

zǎo jiān xiāo yíng zhe èr sēng yuàn sòng jǐn yì bǎo jiā shā yī jiàn jiǔ huán xī zhàng yī tiáo

早间萧-迎着二僧，愿送锦-异宝袈裟一件，九环锡杖一条。

jīn tè zhào fǎ shī lǐng qù shòu yòng

今特召法师领去受用。

xuán zàng kòu tóu xiè ēn

”玄奘叩头谢恩。

tài zōng dào fǎ shī rú bù qì kě chuān shang yǔ zhèn kàn kàn

太宗道：“法师如不弃，可穿上与朕看看。

zhǎng lǎo suì jiāng jiā shā dǒu kāi pī zài shēn shàng shǒu chí xī zhàng shì lì jiē qián

长老遂将袈裟抖开，披在身上，手持锡杖，侍立阶前。

jūn chén gè gè xīn rán

君臣个个欣然。

chéng wèi rú lái fó zi nǐ kàn tā lǐn lǐn wēi yán duō yǎ xiù fó yī kě tǐ rú cái jiù

诚为如来佛子，你看他：凛凛威颜多雅秀，佛衣可体如裁就。

huī guāng yàn yàn mǎn qián kūn jié cǎi fēn fēn níng yǔ zhòu

辉光艳艳满乾坤，结彩纷纷凝宇宙。

lǎng lǎng míng zhū shàng xià pái céng céng jīn xiàn chuān qián hòu

朗朗明珠上下排，层层金线穿前后。

dōu luó sì miàn jǐn yán biān wàn yàng xī qí pù qǐ xiù

兜罗四面锦沿边，万样稀奇铺绮绣。

bā bǎo zhuāng huā fù niǔ sī jīn huán shù lǐng pān róng kòu

八宝妆花缚钮丝，金环束领攀绒扣。

fó tiān dà xiǎo liè gāo dī xīng xiàng zūn bēi fēn zuǒ yòu

佛天大小列高低，星象尊卑分左右。

xuán zàng fǎ shī dà yǒu yuán xiàn qián cǐ wù kān chéng shòu

玄奘法师大有缘，现前此物堪承受。

hún rú jí lè huó luó hàn sài guò xī fāng zhēn jué xiù

浑如极乐活罗汉，赛过西方真觉秀。

xī zhàng dīng dòu jiǔ huán pí lú mào yìng duō fēng hòu

锡杖叮-斗九环，毗卢帽映多丰厚。

chéng wèi fó zǐ bù xū chuán shèng sì pú tí wú zhà miù

诚为佛子不虚传，胜似菩提无诈谬。

dāng shí wén wǔ jiē qián hè cǎi tài zōng xǐ zhī bù shèng jí zhāo fǎ shī chuān le jiā shā chí le bǎo zhàng yòu cì liǎng duì yí cóng zhe duō guān sòng chū cháo mén jiào tā shàng dà jiē háng dào wǎng sì lǐ qù jiù rú zhōng zhuàng yuán kuā guān de yì bān

当时文武阶前喝采，太宗喜之不胜，即着法师穿了袈裟，持了宝杖，又赐两队仪从，着多官送出朝门，教他上大街行道，往寺里去，就如中状元夸官的一般。

zhè wèi xuán zàng zài bài xiè ēn zài nà dà jiē shàng liè liè hōng hōng yáo yáo bǎi bǎi

这位玄奘再拜谢恩，在那大街上，烈烈轰轰，摇摇摆摆。

nǐ kàn nà cháng ān chéng lǐ háng shāng zuò gǔ gōng zǐ wáng sūn mò kè wén rén dà nán xiǎo nǚ wú bù zhēng kàn kuā jiǎng jù dào hǎo gè fǎ shī

你看那长安城里，行商坐贾、公子王孙、墨客文人、大男小女，无不争看夸奖，俱道：“好个法师！

zhēn shì gè huó luó hàn xià jiàng huó pú sà lín fán

真是个活罗汉下降，活菩萨临凡。

xuán zàng zhí zhì sì lǐ sēng rén xià tà lái yíng

”玄奘直至寺里，僧人下榻来迎。

yī jiàn tā pī cǐ jiā shā zhí cǐ xī zhàng dōu dào shì dì zàng wáng lái le gè gè guī yī shì yú zuǒ yòu

一见他披此袈裟，执此锡杖，都道是地藏王来了，各各归依，侍于左右。

xuán zàng shàng diàn zhù xiāng lǐ fó yòu duì zhòng gǎn shù shèng ēn yǐ bì gè guī chán zuò

玄奘上殿，炷香礼佛，又对众感述圣恩已毕，各归禅座。

yòu bù jué hóng lún xi zhuì zhèng shì nà rì luò yān mí cǎo shù dì dū zhōng gǔ chū míng

又不觉红轮西坠，正是那：日落烟迷草树，帝都钟鼓初鸣。

dīng dīng sān xiǎng duàn rén xíng qián hòu yù qián jì jìng

叮叮三响断人行，前后御前寂静。

shàng shā huī huáng dēng huǒ gū cūn lěng luò wú shēng

上刹辉煌灯火，孤村冷落无声。

chán sēng rù dìng lǐ cán jīng zhèng hǎo liàn mó yǎng xìng

禅僧入定理残经，正好炼魔养性。

guāng yīn niān zhǐ què dāng qī rì zhèng huì xuán zàng yòu jù biǎo qǐng táng wáng niān xiāng

光陰拈指，却当七日正会，玄奘又具表，请唐王拈香。

光阴拈指，却当七日正会，玄奘又具表，请唐王拈香。

cǐ shí shàn shēng biàn mǎn tiān xià

此时善声遍满天下。

tài zōng jí pái jià lǜ wén wǔ duō guān hòu fēi guó qī zǎo fù sì lǐ

太宗即排驾，率文武多官、后妃国戚，早赴寺里。

nà yī chéng rén wú lùn dà xiǎo zūn bēi jù yì sì tīng jiǎng

那一城人，无论大小尊卑，俱诣寺听讲。

dāng yǒu pú sà yǔ mù chā dào jīn rì shì shuǐ lù zhèng huì yǐ yī qī jì qī qī kě yǐ le

当有菩萨与木叉道：“今日是水陆正会，以一七继七七，可矣了。

wǒ hé nǐ zá zài zhòng rén cóng zhōng yī zé kàn tā nà huì hé rú èr zé kàn jīn chán zi kě yǒu fú chuān wǒ de bǎo bèi sān zé yě tīng tā jiǎng de shì nà yī mén jīng fǎ

我和你杂在众人丛中，一则看他那会何如，二则看金蝉子可有福穿我的宝贝，三则也听他讲的是那一门经法。

liǎng rén suí tóu sì lǐ

”两人随投寺里。

zhèng shì yǒu yuán de yù jiù xiāng shí bō rě hái guī běn dào chǎng

正是有缘得遇旧相识，般若还归本道场。

rù dào sì lǐ guān kàn zhēn gè shì tiān cháo dà guó guǒ shèng shā pó sài guò yuán shè wèi yě bù yà shàng shā zhāo tí

入到寺里观看，真个是天朝大国，果胜裟婆，赛过-园舍卫，也不亚上刹招提。

nà yī pài xiān yīn xiǎng liàng fó hào xuān huá

那一派仙音响亮，佛号喧哗。

zhè pú sà zhí zhì duō bǎo tái biān guǒ rán shì míng zhì jīn chán zhī xiāng

这菩萨直至多宝台边，果然是明智金蝉之相。

shī yuē wàn xiàng chéng míng jué diǎn āi dà diǎn xuán zàng zuò gāo tái

诗曰：万象澄明绝点埃，大典玄奘坐高台。

chāo shēng gū hún àn zhōng dào tīng fǎ gāo liú shì shàng lái

超生孤魂暗中到，听法高流市上来。

shī wù yīng jī xīn lù yuǎn chū shēng suí yì cáng mén kāi

施物应机心路远，出生随意藏门开。

duì kàn jiǎng chū wú liàng fǎ lǎo yòu rén rén fàng xǐ huái

对看讲出无量法，老幼人人放喜怀。

yòu shī yuē yīn yóu fǎ jiè jiǎng táng zhōng féng jiàn xiāng zhī bù sú tóng

又诗曰：因游法界讲堂中，逢见相知不俗同。

jǐn shuō mù qián qiān wàn shì yòu tán chén jié xǔ duō gōng

尽说目前千万事，又谈尘劫许多功。

fǎ yún róng yè shū qún yuè jiào wǎng zhāng luo mǎn tài kōng

法云容曳舒群岳，教网张罗满太空。

jiǎn diǎn rén shēng guī shàn niàn fēn fēn tiān yù luò huā hóng

检点人生归善念，纷纷天雨落花红。

nà fǎ shī zài tái shàng niàn yī huì shòu shēng dù wáng jīng tán yī huì ān bāng tiān bǎo zhuàn yòu xuān yī huì quàn xiū gōng juǎn

那法师在台上，念一会《受生度亡经》，谈一会《安邦天宝篆》，又宣一会《劝修功卷》。

zhè pú sà jìn qián lái pāi zhe bǎo tái lì shēng gāo jiào dào nà hé shàng nǐ zhǐ huì tán xiǎo chéng jiào fǎ kě huì tán dà chéng me

这菩萨近前来，拍着宝台厉声高叫道：“那和尚，你只会谈小乘教法，可会谈大乘么？

xuán zàng wén yán xīn zhōng dà xǐ fān shēn tiào xià tái lái duì pú sà qǐ shǒu dào lǎo shī fu dì zǐ shī zhān duō zuì

”玄奘闻言，心中大喜，翻身跳下台来，对菩萨起手道：“老师父，弟子失瞻，多罪。

jiàn qián de gài zhòng sēng rén dōu jiǎng de shì xiǎo chéng jiào fǎ què bù zhī dà chéng jiào fǎ rú hé

见前的盖众僧人，都讲的是小乘教法，却不知大乘教法如何。

pú sà dào nǐ zhè xiǎo chéng jiào fǎ dù bù dé wáng zhě chāo shēng zhǐ kě hún sú hé guāng ér yǐ

”菩萨道：“你这小乘教法，度不得亡者超升，只可浑俗和光而已。

wǒ yǒu dà chéng fó fǎ sān zàng néng chāo wáng zhě shēng tiān néng dù nán rén tuō kǔ néng xiū wú liàng shòu shēn néng zuò wú lái wú qù

我有大乘佛法三藏，能超亡者升天，能度难人脱苦，能修无量寿身，能作无来无去。

zhèng jiǎng chǔ yǒu nà sī xiāng xún táng guān jí zòu táng wáng dào fǎ shī zhèng jiǎng tán miào fǎ bèi liǎng gè jiè lài yóu sēng chě xià lái luàn shuō hú huà

正讲处，有那司香巡堂官急奏唐王道：“法师正讲谈妙法，被两个疥癞游僧，扯下来乱说胡话。

wáng lìng qín lái zhī jiàn xǔ duō rén jiāng èr sēng tuī yōng jìn hòu fǎ táng

”王令擒来，只见许多人将二僧推拥进后法堂。

jiàn le tài zōng nà sēng rén shǒu yě bù qǐ bài yě bù bài yǎng miàn dào bì xià wèn wǒ hé shì

见了太宗，那僧人手也不起，拜也不拜，仰面道：“陛下问我何事？

táng wáng què rèn de tā dào nǐ shì qián rì sòng jiā shā de hé shàng

”唐王却认得他，道：“你是前日送袈裟的和尚？

pú sà dào zhèng shì

”菩萨道：“正是。

tài zōng dào nǐ jì lái cǐ chù tīng jiǎng zhī gāi chī xiē zhāi biàn liǎo wèi hé yǔ wǒ fǎ shī luàn jiǎng rǎo luàn jīng táng wù wǒ fó shì

”太宗道：“你既来此处听讲，只该吃些斋便了，为何与我法师乱讲，扰乱经堂，误我佛事？

pú sà dào

”菩萨道：

nǐ nà fǎ shī jiǎng de shì xiǎo chéng jiào fǎ dù bù dé wáng zhě shēng tiān

“你那法师讲的是小乘教法，度不得亡者升天。

wǒ yǒu dà chéng fó fǎ sān zàng kě yǐ dù wáng tuō kǔ shòu shēn wú huài

我有大乘佛法三藏，可以度亡脱苦，寿身无坏。

tài zōng zhèng sè xǐ wèn dào nǐ nà dà chéng fó fǎ zài yú hé chǔ

”太宗正色喜问道：“你那大乘佛法，在于何处？

pú sà dào zài dà xī tiān tiān zhú guó dà léi yīn sì wǒ fú rú lái chù néng jiě bǎi yuān zhī jié néng xiāo wú wàng zhī zāi

”菩萨道：“在大西天天竺国大雷音寺我佛如来处，能解百冤之结，能消无妄之灾。

tài zōng dào nǐ kě jì de me

”太宗道：“你可记得么？

pú sà dào wǒ jì de

菩萨道：“我记得。

tài zōng dà xǐ dào jiào fǎ shī yǐn qù qǐng shàng tái kāi jiǎng

”太宗大喜道：“教法师引去，请上台开讲。

nà pú sà dài le mù chā fēi shàng gāo tái suì tà xiáng yún zhí zhì jiǔ xiāo xiàn chū jiù kǔ yuán shēn tuō le jìng píng yáng liǔ

那菩萨带了木叉，飞上高台，遂踏祥云，直至九霄，现出救苦原身，托了净瓶杨柳。

zuǒ biān shì mù chā huì àn zhí zhuó gùn dǒu sǒu jīng shén

左边是木叉惠岸，执着棍，抖擞精神。

xǐ de gè táng wáng cháo tiān lǐ bài zhòng wén wǔ guì de fén xiāng mǎn sì zhōng sēng ní dào sú shì rén gōng jiǎ wú yī rén bù bài dǎo dào hǎo pú sà

喜的个唐王朝天礼拜，众文武跪地焚香，满寺中僧尼道俗，士人工贾，无一人不拜祷道：“好菩萨！

hǎo pú sà

好菩萨！

yǒu cí wèi zhèng dàn jiàn nà ruì ǎi sàn bīn fēn xiáng guāng hù fǎ shēn

”有词为证，但见那：瑞霭散缤纷，祥光护法身。

jiǔ xiāo huá hàn lǐ xiàn chū nǚ zhēn rén

九霄华汉里，现出女真人。

nà pú sà tóu shàng dài yī dǐng jīn yè niǔ cuì huā pù fàng jīn guāng shēng ruì qì de chuí zhū yīng luò

那菩萨，头上戴一顶金叶纽，翠花铺，放金光，生锐气的垂珠缨络；

shēn shàng chuān yī lǐng dàn dàn sè jiān jiān zhuāng pán jīn lóng fēi cǎi fèng de jié sù lán páo

身上穿一领淡淡色，浅浅妆，盘金龙，飞彩凤的结素蓝袍；

xiōng qián guà yī miàn duì yuè míng wǔ qīng fēng zá bǎo zhū zǎn cuì yù de qì xiāng huán

胸前挂一面对月明，舞清风，杂宝珠，攒翠玉的砌香环-；

yāo jiān xì yī tiáo bīng cán sī zhī jīn biān dēng cǎi yún cù yáo hǎi de jǐn xiù róng qún

腰间系一条冰蚕丝，织金边，登彩云，促瑶海的锦绣绒裙；

miàn qián yòu lǐng yí gè fēi dōng yáng yóu pǔ shì gǎn ēn xíng xiào huáng máo hóng zuǐ bái yīng gē

面前又领一个飞东洋，游普世，感恩行孝，黄毛红嘴白鹦哥；

shǒu nèi tuō zhe yí gè shī ēn jì shì de bǎo píng píng nèi chā zhe yī zhī sǎ qīng xiāo sā dà è sǎo kāi cán wù chuí yáng liǔ

手内托着一个施恩济世的宝瓶，瓶内插着一枝洒青霄，撒大恶，扫开残雾垂杨柳。

yù huán chuān xiù kòu jīn lián zú xià shēn

玉环穿绣扣，金莲足下深。

sān tiān xǔ chū rù zhè cái shì jiù kǔ jiù nàn guān shì yīn

三天许出入，这才是救苦救难观世音。

xǐ de gè táng tài zōng wàng le jiāng shān

喜的个唐太宗，忘了江山；

ài de nà wén wǔ guān shī què cháo lǐ

爱的那文武官，失却朝礼；

gài zhòng duō rén dōu niàn nā mó guān shì yīn pú sà

盖众多人，都念“南无观世音菩萨”。

tài zōng jí chuán zhǐ jiào qiǎo shǒu dān qīng miáo xià pú sà zhēn xiàng

太宗即传旨：教巧手丹青，描下菩萨真象。

zhǐ yì yī shēng xuǎn chū gè tú shén xiě shèng yuǎn jiàn gāo míng de wú dào zǐ cǐ rén jí hòu tú gōng chén yú líng yān gé zhě

旨意一声，选出个图神写圣远见高明的吴道子，此人即后图功臣于凌烟阁者。

dāng shí zhǎn kāi miào bǐ tú xiě zhēn xíng

当时展开妙笔，图写真形。

nà pú sà xiáng yún jiàn yuǎn shà shí jiān bú jiàn le jīn guāng

那菩萨祥云渐远，霎时间不见了金光。

zhī jiàn nà bàn kōng zhōng dī liū liū là xià yī zhāng jiǎn tiē shàng yǒu jǐ jù sòng zǐ xiě de míng bái

只见那半空中，滴溜溜落下一张简帖，上有几句颂子，写得明白。

sòng yuē lǐ shàng dà táng jūn xī fāng yǒu miào wén

颂曰：“礼上大唐君，西方有妙文。

chéng tú shí wàn bā qiān lǐ dà chéng jìn yīn qín

程途十万八千里，大乘进殷勤。

cǐ jīng huí shàng guó néng chāo guǐ chū qún

此经回上国，能超鬼出群。

ruò yǒu kěn qù zhě qiú zhèng guǒ jīn shēn

若有肯去者，求正果金身。

tài zōng jiàn le sòng zǐ jí mìng zhòng sēng

”太宗见了颂子，即命众僧：

qiě shōu shèng huì dài wǒ chāi rén qǔ de dà chéng jīng lái zài bǐng dān chéng chóng xiū shàn guǒ

“且收胜会，待我差人取得大乘经来，再秉丹诚，重修善果。

zhòng guān wú bù zūn yī

”众官无不遵依。

dāng shí zài sì zhōng wèn yuē shuí kěn lǐng zhèn zhǐ yì shàng xī tiān bài fó qiú jīng

当时在寺中问曰：“谁肯领朕旨意，上西天拜佛求经？

wèn bù liǎo páng biān shǎn guò fǎ shī dì qián shī lǐ dào pín sēng bù cái yuàn xiào quǎn mǎ zhī láo yǔ bì xià qiú qǔ zhēn jīng qí bǎo wǒ wáng jiāng shān yǒng gù

”问不了，旁边闪过法师，帝前施礼道：“贫僧不才，愿效犬马之劳，与陛下求取真经，祈保我王江山永固。

táng wáng dà xǐ shàng qián jiāng yù shǒu fú qǐ dào fǎ shī guǒ néng jǐn cǐ zhōng xián bù pà chéng tú yáo yuǎn bá shè shān chuān zhèn qíng yuàn yǔ nǐ bài wèi xiōng dì

”唐王大喜，上前将御手扶起道：“法师果能尽此忠贤，不怕程途遥远，跋涉山川，朕情愿与你拜为兄弟。

xuán zàng dùn shǒu xiè ēn

”玄奘顿首谢恩。

táng wáng guǒ shì shí fēn xián dé jiù qù nà sì lǐ fú qián yǔ xuán zàng bài le sì bài kǒu chēng yù dì shèng sēng

唐王果是十分贤德，就去那寺里佛前，与玄奘拜了四拜，口称“御弟圣僧”。

xuán zàng gǎn xiè bù jìn dào bì xià pín sēng yǒu hé dé hé néng gǎn méng tiān ēn juàn gù rú cǐ

玄奘感谢不尽道：“陛下，贫僧有何德何能，敢蒙天恩眷顾如此？

wǒ zhè yī qù dìng yào juān qū nǔ lì zhí zhì xī tiān

我这一去，定要捐躯努力，直至西天。

rú bú dào xī tiān bù dé zhēn jīng jí sǐ yě bù gǎn huí guó yǒng duò chén lún dì yù

如不到西天，不得真经，即死也不敢回国，永堕沉沦地狱。

suí zài fú qián niān xiāng yǐ cǐ wéi shì

”随在佛前拈香，以此为誓。

táng wáng shén xǐ jí mìng huí luán dài xuǎn liáng lì rì chén fā dié chū xíng suì cǐ jià huí gè sàn

唐王甚喜，即命回銮，待选良利日辰，发牒出行，遂此驾回各散。

xuán zàng yì huí hóng fú sì lǐ

玄奘亦回洪福寺里。

nà běn sì duō sēng yǔ jǐ gè tú dì zǎo wén qǔ jīng zhī shì dōu lái xiāng jiàn yīn wèn fā shì yuàn shàng xī tiān shí fǒu

那本寺多僧与几个徒弟，早闻取经之事，都来相见，因问：“发誓愿上西天，实否？

xuán zàng dào shì shí

”玄奘道：“是实。

tā tú dì dào shī fu ā cháng wén rén yán xī tiān lù yuǎn gèng duō hǔ bào yāo mó

他徒弟道：“师父呵，尝闻人言，西天路远，更多虎豹妖魔。

zhǐ pà yǒu qù wú huí nán bǎo shēn mìng

只怕有去无回，难保身命。

xuán zàng dào wǒ yǐ fā le hóng shì dà yuàn bù qǔ zhēn jīng yǒng duò chén lún dì yù

”玄奘道：“我已发了弘誓大愿，不取真经，永堕沉沦地狱。

dà dǐ shì shòu wáng ēn chǒng bù dé bù jìn zhōng yǐ bào guó ěr

大抵是受王恩宠，不得不尽忠以报国耳。

wǒ cǐ qù zhēn shì miǎo miǎo máng máng jí xiōng nán dìng

我此去真是渺渺茫茫，吉凶难定。

yòu dào tú dì men wǒ qù zhī hòu huò sān èr nián huò wǔ qī nián dàn kàn nà shān mén lǐ sōng zhī tóu xiàng dōng wǒ jí huí lái

”又道：“徒弟们，我去之后，或三二年，或五七年，但看那山门里松枝头向东，我即回来；

bù rán duàn bù huí yǐ

不然，断不回矣。

zhòng tú jiāng cǐ yán qiē qiē ér jì

”众徒将此言切切而记。

cì zǎo tài zōng shè cháo jù jí wén wǔ xiě le qǔ jīng wén dié yòng le tōng xíng bǎo yìn

次早，太宗设朝，聚集文武，写了取经文牒，用了通行宝印。

yǒu qīn tiān jiàn zòu yuē jīn rì shì rén zhuān jí xīng kān yi chū xíng yuǎn lù

有钦天监奏曰：“今日是人专吉星，堪宜出行远路。

táng wáng dà xǐ

”唐王大喜。

yòu jiàn huáng mén guān zòu dào yù dì fǎ shī cháo mén wài hòu zhǐ

又见黄门官奏道：“御弟法师朝门外候旨。

suí jí xuān shàng bǎo diàn dào yù dì jīn rì shì chū xíng jí rì

”随即宣上宝殿道：“御弟，今日是出行吉日。

zhè shì tōng guān wén dié

这是通关文牒。

zhèn yòu yǒu yí gè zǐ jīn bō yú sòng nǐ tú zhōng huà zhāi ér yòng

朕又有一个紫金钵盂，送你途中化斋而用。

zài xuǎn liǎng gè cháng xíng de cóng zhě yòu yín de mǎ yì pǐ sòng wèi yuǎn xíng jiǎo lì

再选两个长行的从者，又银-的马一匹，送为远行脚力。

nǐ kě jiù cǐ xíng chéng

你可就此行程。

xuán zàng dà xǐ jí biàn xiè le ēn lǐng le wù shì gèng wú liú zhì zhī yì

”玄奘大喜，即便谢了恩，领了物事，更无留滞之意。

táng wáng pái jià yǔ duō guān tóng sòng zhì guān wài zhī jiàn nà hóng fú sì sēng yǔ zhū tú jiāng xuán zàng de dōng xià yī fú jù sòng zài guān wài xiāng děng

唐王排驾，与多官同送至关外，只见那洪福寺僧与诸徒将玄奘的冬夏衣服，俱送在关外相等。

táng wáng jiàn le xiān jiào shōu shí xíng náng mǎ pǐ rán hòu zhe guān rén zhí hú zhuó jiǔ

唐王见了，先教收拾行囊马匹，然后着官人执壶酌酒。

tài zōng jǔ jué yòu wèn yuē yù dì yǎ hào shén chēng

太宗举爵，又问曰：“御弟雅号甚称？

xuán zàng dào pín sēng chū jiā rén wèi gǎn chēng hào

”玄奘道：“贫僧出家人，未敢称号。

tài zōng dào dāng shí pú sà shuō xī tiān yǒu jīng sān zàng

”太宗道：“当时菩萨说，西天有经三藏。

yù dì kě zhǐ jīng qǔ hào hào zuò sān zàng hé rú

御弟可指经取号，号作三藏何如？

xuán zàng yòu xiè ēn jiē le yù jiǔ dào bì xià jiǔ nǎi sēng jiā tóu yī jiè pín sēng zì wèi rén bú huì yǐn jiǔ

”玄奘又谢恩，接了御酒道：“陛下，酒乃僧家头一戒，贫僧自为人，不会饮酒。

tài zōng dào jīn rì zhī xíng bǐ tā shì bù tóng

”太宗道：“今日之行，比他事不同。

cǐ nǎi sù jiǔ zhǐ yǐn cǐ yī bēi yǐ jǐn zhèn fèng jiàn zhī yì

此乃素酒，只饮此一杯，以尽朕奉饯之意。

sān zàng bù gǎn bù shòu

”三藏不敢不受。

jiē le jiǔ fāng dài yào yǐn zhī jiàn tài zōng dī tóu jiāng yù zhǐ shi yī zuǒ chén tǔ dàn rù jiǔ zhōng

接了酒，方待要饮，只见太宗低头，将御指拾一撮尘土，弹入酒中。

sān zàng bù jiě qí yì tài zōng xiào dào yù dì ā zhè yī qù dào xī tiān jǐ shí kě huí

三藏不解其意，太宗笑道：“御弟呵，这一去，到西天，几时可回？

sān zàng dào zhī zài sān nián jìng huí shàng guó

”三藏道：“只在三年，径回上国。

tài zōng dào rì jiǔ nián shēn shān yáo lù yuǎn yù dì kě jìn cǐ jiǔ níng liàn běn xiāng yī niǎn tǔ mò ài tā xiāng wàn liǎng jīn

”太宗道：“日久年深，山遥路远，御弟可进此酒：宁恋本乡一捻土，莫爱他乡万两金。

sān zàng fāng wù niǎn tǔ zhī yì fù xiè ēn yǐn jǐn cí xiè chū guān ér qù

”三藏方悟捻土之意，复谢恩饮尽，辞谢出关而去。

táng wáng jià huí

唐王驾回。

bì jìng bù zhī cǐ qù hé rú qiě tīng xià huí fēn jiě

毕竟不知此去何如，且听下回分解——