第十三回 — 西游记 — 吴承恩

xiàn hǔ xué jīn xīng jiě è shuāng chā lǐng bó qīn liú sēng

陷虎穴金星解厄双叉岭伯钦留僧

shī yuē dà yǒu táng wáng jiàng chì fēng qīn chāi xuán zàng wèn chán zōng

诗曰：大有唐王降敕封，钦差玄奘问禅宗。

jiān xīn mó zhuó xún lóng xué zhuó yì xiū chí shàng jiù fēng

坚心磨琢寻龙袕，着意修持上鹫峰。

biān jiè yuǎn yóu duō shǎo guó yún shān qián dù wàn qiān zhòng

边界远游多少国，云山前度万千重。

zì jīn bié jià tóu xi qù bǐng jiào jiā chí wù dà kōng

自今别驾投西去，秉教迦持悟大空。

què shuō sān zàng zì zhēn guàn shí sān nián jiǔ yuè wàng qián sān rì méng táng wáng yǔ duō guān sòng chū cháng ān guān wài

却说三藏自贞观十三年九月望前三日，蒙唐王与多官送出长安关外。

yī èr rì mǎ bù tíng tí zǎo zhì fǎ mén sì

一二日马不停蹄，早至法门寺。

běn sì zhù chí shàng fáng zhǎng lǎo dài lǐng zhòng sēng yǒu wǔ bǎi yú rén liǎng biān luó liè jiē zhì lǐ miàn xiāng jiàn xiàn chá

本寺住持上房长老，带领众僧有五百余人，两边罗列，接至里面，相见献茶。

chá ba jìn zhāi zhāi hòu bù jué tiān wǎn zhèng shì nà yǐng dòng xīng hé jìn yuè míng wú diǎn chén

茶罢进斋，斋后不觉天晚，正是那：影动星河近，月明无点尘。

yàn shēng míng yuǎn hàn zhēn yùn xiǎng xī lín

雁声鸣远汉，砧韵响西邻。

guī niǎo qī kū shù chán sēng jiǎng fàn yīn

归鸟栖枯树，禅僧讲梵音。

pú tuán yī tà shàng zuò dào yè jiāng fēn

蒲团一榻上，坐到夜将分。

zhòng sēng men dēng xià yì lùn fó mén dìng zhǐ shàng xī tiān qǔ jīng de yuán yóu

众僧们灯下议论佛门定旨，上西天取经的原由。

yǒu de shuō shuǐ yuǎn shān gāo yǒu de shuō lù duō hǔ bào yǒu de shuō jùn lǐng dǒu yá nán dù yǒu de shuō dú mó è guài nán jiàng

有的说水远山高，有的说路多虎豹，有的说峻岭陡崖难度，有的说毒魔恶怪难降。

sān zàng qián kǒu bù yán dàn yǐ shǒu zhǐ zì xīn diǎn tóu jǐ dù

三藏钳口不言，但以手指自心，点头几度。

zhòng sēng men mò jiě qí yì hé zhǎng qǐng wèn dào fǎ shī zhǐ xīn diǎn tóu zhě hé yě

众僧们莫解其意，合掌请问道：“法师指心点头者，何也？

sān zàng dá yuē xīn shēng zhǒng zhǒng mó shēng

”三藏答曰：“心生，种种魔生；

xīn miè zhǒng zhǒng mó miè

心灭，种种魔灭。

wǒ dì zǐ céng zài huà shēng sì duì fú shè xià hóng shì dà yuàn bù yóu wǒ bù jìn cǐ xīn

我弟子曾在化生寺对佛设下洪誓大愿，不由我不尽此心。

zhè yī qù dìng yào dào xī tiān jiàn fú qiú jīng shǐ wǒ men fǎ lún huí zhuǎn yuàn shèng zhǔ huáng tú yǒng gù

这一去，定要到西天，见佛求经，使我们法轮回转，愿圣主皇图永固。

zhòng sēng wén de cǐ yán rén rén chēng xiàn gè gè xuān yáng dōu jiào yī shēng zhōng xīn chì dǎn dà chǎn fǎ shī kuā zàn bù jìn qǐng shī rù tà ān mèi

”众僧闻得此言，人人称羡，个个宣扬，都叫一声“忠心赤胆大阐法师”，夸赞不尽，请师入榻安寐。

zǎo yòu shì zhú qiāo cán yuè luò jī chàng xiǎo yún shēng

早又是竹敲残月落，鸡唱晓云生。

nà zhòng sēng qǐ lái shōu shí chá shuǐ zǎo zhāi

那众僧起来，收拾茶水早斋。

xuán zàng suì chuān le jiā shā shàng zhèng diàn fú qián lǐ bài dào dì zǐ chén xuán zàng qián wǎng xī tiān qǔ jīng dàn ròu yǎn yú mí bù shí huó fó zhēn xíng

玄奘遂穿了袈裟，上正殿，佛前礼拜，道：“弟子陈玄奘，前往西天取经，但肉眼愚迷，不识活佛真形。

jīn yuàn lì shì lù zhōng féng miào shāo xiāng yù fú bài fó yù tǎ sǎo tǎ

今愿立誓：路中逢庙烧香，遇佛拜佛，遇塔扫塔。

dàn yuàn wǒ fú cí bēi zǎo xiàn zhàng liù jīn shēn cì zhēn jīng liú chuán dōng tǔ

但愿我佛慈悲，早现丈六金身，赐真经，留传东土。

zhù ba huí fāng zhàng jìn zhāi

”祝罢，回方丈进斋。

zhāi bì nà èr cóng zhě zhěng dùn le ān mǎ cù zǎn xíng chéng

斋毕，那二从者整顿了鞍马，促趱行程。

sān zàng chū le shān mén cí bié zhòng sēng

三藏出了山门，辞别众僧。

zhòng sēng bù rěn fēn bié zhí sòng yǒu shí lǐ zhī yáo qín lèi ér fǎn sān zàng suì zhí xī qián jìn

众僧不忍分别，直送有十里之遥，噙泪而返，三藏遂直西前进。

zhèng shì nà jì qiū tiān qì dàn jiàn shù cūn mù luò lú huā suì jǐ shù fēng yáng hóng yè zhuì

正是那季秋天气，但见：数村木落芦花碎，几树枫杨红叶坠。

lù tú yān yǔ gù rén xī huáng jú lì shān gǔ xì shuǐ hán hé pò rén qiáo cuì

路途烟雨故人稀，黄菊丽，山骨细，水寒荷破人憔悴。

bái hóng liǎo shuāng tiān xuě luò xiá gū wù cháng kōng zhuì

白-红蓼霜天雪，落霞孤鹜长空坠。

yī xī àn dàn yě yún fēi xuán niǎo qù bīn hóng zhì liáo liáo lì lì shēng xiāo suì

依稀黯淡野云飞，玄鸟去，宾鸿至，嘹嘹呖呖声宵碎。

shī tú men xíng le shù rì dào le gǒng zhōu chéng

师徒们行了数日，到了巩州城。

zǎo yǒu gǒng zhōu hé shǔ guān lì rén děng yíng jiē rù chéng zhōng

早有巩州合属官吏人等，迎接入城中。

ān xiē yī yè cì zǎo chū chéng qián qù

安歇一夜，次早出城前去。

yí lù jī cān kě yǐn yè zhù xiǎo xíng liǎng sān rì yòu zhì hé zhōu wèi

一路饥餐渴饮，夜住晓行，两三日，又至河州卫。

cǐ nǎi shì dà táng de shān hé biān jiè

此乃是大唐的山河边界。

zǎo yǒu zhèn biān de zǒng bīng yǔ běn chǔ sēng dào wén de shì qīn chāi yù dì fǎ shī shàng xī fāng jiàn fú wú bù gōng jìng jiē zhì lǐ miàn gōng jǐ le zhe sēng gāng qǐng wǎng fú yuán sì ān xiē

早有镇边的总兵与本处僧道，闻得是钦差御弟法师上西方见佛，无不恭敬，接至里面供给了，着僧纲请往福原寺安歇。

běn sì sēng rén yī yī cān jiàn ān pái wǎn zhāi

本寺僧人，一一参见，安排晚斋。

zhāi bì fēn fù èr cóng zhě bǎo wèi mǎ pǐ tiān bù míng jiù xíng

斋毕，吩咐二从者饱喂马匹，天不明就行。

jí jī fāng míng suí huàn cóng zhě què yòu jīng dòng sì sēng zhěng zhì chá tāng zhāi gòng

及鸡方鸣，随唤从者，却又惊动寺僧，整治茶汤斋供。

zhāi ba chū lí biān jiè

斋罢，出离边界。

zhè zhǎng lǎo xīn máng tài qǐ zǎo le

这长老心忙，太起早了。

yuán lái cǐ shí qiū shēn shí jié jī míng de zǎo zhǐ hǎo yǒu sì gēng tiān qì

原来此时秋深时节，鸡鸣得早，只好有四更天气。

yī xíng sān rén lián mǎ sì kǒu yíng zhe qīng shuāng kàn zhe míng yuè xíng yǒu shù shí lǐ yuǎn jìn jiàn yī shān lǐng zhǐ de bō cǎo xún lù shuō bù jìn qí qū nán zǒu yòu kǒng pà cuò le lù jìng

一行三人，连马四口，迎着清霜，看着明月，行有数十里远近，见一山岭，只得拨草寻路，说不尽崎岖难走，又恐怕错了路径。

zhèng yí sī zhī jiān hū rán shī zú sān rén lián mǎ dōu diē luò kēng kǎn zhī zhōng

正疑思之间，忽然失足，三人连马都跌落坑坎之中。

sān zàng xīn huāng cóng zhě dǎn zhàn

三藏心慌，从者胆战。

què cái sǒng jù yòu wén de lǐ miàn xiāo hǒu gāo hū jiào ná jiāng lái

却才悚惧，又闻得里面哮吼高呼，叫：“拿将来！

ná jiāng lái

拿将来！

zhī jiàn kuáng fēng gǔn gǔn yōng chū wǔ liù shí gè yāo xié jiāng sān zàng cóng zhě jiū le shǎng qù

”只见狂风滚滚，拥出五六十个妖邪，将三藏、从者揪了上去。

zhè fǎ shī zhàn zhàn jīng jīng de tōu yǎn guān kàn shàng miàn zuò de nà mó wáng shí fēn xiōng è zhēn gè shì xióng wēi shēn lǐn lǐn měng qì mào táng táng

这法师战战兢兢的，偷眼观看，上面坐的那魔王，十分凶恶，真个是：雄威身凛凛，猛气貌堂堂。

diàn mù fēi guāng yàn léi shēng zhèn sì fāng

电目飞光艳，雷声振四方。

jù yá shū kǒu wài záo chǐ lù sāi páng

锯牙舒口外，凿齿露腮旁。

jǐn xiù wéi shēn tǐ wén bān guǒ jǐ liáng

锦绣围身体，文斑裹脊梁。

gāng xū xī jiàn ròu gōu zhǎo lì rú shuāng

钢须稀见肉，钩爪利如霜。

dōng hǎi huáng gōng jù nán shān bái é wáng

东海黄公惧，南山白额王。

hu de gè sān zàng hún fēi pò sàn èr cóng zhě gǔ ruǎn jīn má

唬得个三藏魂飞魄散，二从者骨软筋麻。

mó wáng hè lìng bǎng le zhòng yāo yī qí jiāng sān rén yòng shéng suǒ bǎng fù

魔王喝令绑了，众妖一齐将三人用绳索绑缚。

zhèng yào ān pái tūn shí zhǐ tīng de wài miàn xuān huá yǒu rén lái bào xióng shān jūn yǔ tè chǔ shì èr wèi lái yě

正要安排吞食，只听得外面喧哗，有人来报：“熊山君与特处士二位来也。

sān zàng wén yán tái tóu guān kàn qián zǒu de shì yī tiáo hēi hàn nǐ dào tā shì zěn shēng mú yàng xióng háo duō dǎn liàng qīng jiàn hāng shēn qū

”三藏闻言，抬头观看，前走的是一条黑汉，你道他是怎生模样：雄豪多胆量，轻健夯身躯。

shè shuǐ wéi xiōng lì pǎo lín chěng nù wēi

涉水惟凶力，跑林逞怒威。

xiàng lái fú jí mèng jīn dú lù yīng zī

向来符吉梦，今独露英姿。

lǜ shù néng pān zhé zhī hán shàn yù shí

绿树能攀折，知寒善谕时。

zhǔn líng wéi xiǎn chǔ gù cǐ hào shān jūn

准灵惟显处，故此号山君。

yòu jiàn nà hòu biān lái de shì yī tiáo pàng hàn nǐ dào zěn shēng mú yàng cuó é shuāng jiǎo guān duān sù sǒng jiān bèi

又见那后边来的是一条胖汉，你道怎生模样：嵯峨双角冠，端肃耸肩背。

xìng fú qīng yī wěn tí bù duō chí zhì

性服青衣稳，蹄步多迟滞。

zōng míng fù zuò gǔ yuán hào mǔ chēng

宗名父作牯，原号母称。

néng wéi tián zhě gōng yīn míng tè chǔ shì

能为田者功，因名特处士。

zhè liǎng gè yáo yáo bǎi bǎi zǒu rù lǐ miàn huāng de nà mó wáng bēn chū yíng jiē

这两个摇摇摆摆走入里面，慌得那魔王奔出迎接。

xióng shān jūn dào yín jiāng jūn yī xiàng dé yì kě hè

熊山君道：“寅将军，一向得意，可贺！

kě hè

可贺！

tè chǔ shì dào yín jiāng jūn fēng zī shèng cháng zhēn kě xǐ

”特处士道：“寅将军丰姿胜常，真可喜！

zhēn kě xǐ

真可喜！

mó wáng dào èr gōng lián rì rú hé

”魔王道：“二公连日如何？

shān jūn dào wéi shǒu sù ěr

”山君道：“惟守素耳。

chǔ shì dào wéi suí shí ěr

”处士道：“惟随时耳。

sān gè xù ba gè zuò tán xiào

”三个叙罢，各坐谈笑。

zhī jiàn nà cóng zhě bǎng de tòng qiè bēi tí nà hēi hàn dào cǐ sān zhě hé lái

只见那从者绑得痛切悲啼，那黑汉道：“此三者何来？

mó wáng dào zì sòng shàng mén lái zhě

”魔王道：“自送上门来者。

chǔ shì xiào yún kě néng dài kè fǒu

”处士笑云：“可能待客否？

mó wáng dào fèng cheng

”魔王道：“奉承！

fèng cheng

奉承！

shān jūn dào bù kě jǐn yòng shí qí èr liú qí yī kě yě

”山君道：“不可尽用，食其二，留其一可也。

mó wáng lǐng nuò jí hū zuǒ zuǒ jiāng èr cóng zhě pōu fù wān xīn duò suì qí shī jiāng shǒu jí yǔ xīn gān fèng xiàn èr kè jiāng sì zhī zì shí qí yú gǔ ròu fēn gěi gè yāo

”魔王领诺，即呼左左，将二从者剖腹剜心，剁碎其尸，将首级与心肝奉献二客，将四肢自食，其余骨肉，分给各妖。

zhǐ tīng de zhī shēng zhēn sì hǔ dàn yáng gāo shà shí shí jǐn

只听得——之声，真似虎啖羊羔，霎时食尽。

bǎ yí gè zhǎng lǎo jī hū hu sǐ

把一个长老，几乎唬死。

zhè cái shì chū chū cháng ān dì yī chǎng kǔ nàn

这才是初出长安第一场苦难。

zhèng chuàng huāng zhī jiān jiàn cán de dōng fāng fā bái nà èr guài zhì tiān xiǎo fāng sàn jù dào

正怆慌之间，渐惭的东方发白，那二怪至天晓方散，俱道：

jīn rì hòu rǎo róng rì jié chéng fèng chóu

“今日厚扰，容日竭诚奉酬。

fāng yī yōng ér tuì

”方一拥而退。

bù yī shí hóng rì gāo shēng

不一时，红日高升。

sān zàng hūn hūn chén chén yě biàn bù dé dōng xī nán běi zhèng zài nà bu de ming chù hū rán jiàn yī lǎo sōu shǒu chí zhǔ zhàng ér lái

三藏昏昏沉沉，也辨不得东西南北，正在那不得命处，忽然见一老叟，手持拄杖而来。

zǒu shàng qián yòng shǒu yī fú shéng suǒ jiē duàn duì miàn chuī le yī kǒu qì sān zàng fāng sū guì bài yú dì dào duō xiè lǎo gōng gōng

走上前，用手一拂，绳索皆断，对面吹了一口气，三藏方苏，跪拜于地道：“多谢老公公！

dā jiù pín sēng xìng mìng

搭救贫僧性命！

lǎo sǒu dá lǐ dào nǐ qǐ lái

”老叟答礼道：“你起来。

nǐ kě zēng shū shī le shèn me dōng xī

你可曾疏失了甚么东西？

sān zàng dào

”三藏道：

pín sēng de cóng rén yǐ shì bèi guài shí le zhǐ bù zhī xíng lǐ mǎ pǐ zài yú hé chǔ

“贫僧的从人，已是被怪食了，只不知行李马匹在于何处？

lǎo sǒu yòng zhàng zhǐ dìng dào nà xiāng bú shì yì pǐ mǎ liǎng gè bāo fú

”老叟用杖指定道：“那厢不是一匹马、两个包袱？

sān zàng huí tóu kàn shí guǒ shì tā de wù jiàn bìng bù céng shī luò xīn cái lüè fàng xià xiē wèn lǎo sǒu yuē lǎo gōng gōng cǐ chù shì shèn suǒ zài

”三藏回头看时，果是他的物件，并不曾失落，心才略放下些，问老叟曰：“老公公，此处是甚所在？

gōng gōng hé yóu zài cǐ

公公何由在此？

lǎo sǒu dào cǐ shì shuāng chā lǐng nǎi hǔ láng cháo xué chù

”老叟道：“此是双叉岭，乃虎狼巢袕处。

nǐ wèi hé duò cǐ

你为何堕此？

sān zàng dào pín sēng jī míng shí chū hé zhōu wèi jiè bù liào qǐ de zǎo le mào shuāng bō lù hū shī luò cǐ dì

”三藏道：“贫僧鸡鸣时，出河州卫界，不料起得早了，冒霜拨露，忽失落此地。

jiàn yī mó wáng xiōng wán tài shèn jiāng pín sēng yǔ èr cóng zhě bǎng le

见一魔王，凶顽太甚，将贫僧与二从者绑了。

yòu jiàn yī tiáo hēi hàn chēng shì xióng shān jūn

又见一条黑汉，称是熊山君；

yī tiáo pàng hàn chēng shì tè chǔ shì zǒu jìn lái chēng nà mó wáng shì yín jiāng jūn

一条胖汉，称是特处士，走进来，称那魔王是寅将军。

tā sān gè bǎ wǒ èr cóng zhě chī le tiān guāng cái sàn

他三个把我二从者吃了，天光才散。

bù xiǎng wǒ shì nà lǐ yǒu zhè dà yuán dà fēn gǎn de lǎo gōng gōng lái cǐ jiù wǒ

不想我是那里有这大缘大分，感得老公公来此救我？

lǎo sǒu dào chǔ shì zhě shì gè yě niú jīng shān jūn zhě shì gè xióng pí jīng yín jiāng jūn zhě shì gè lǎo hǔ jīng

”老叟道：“处士者是个野牛精，山君者是个熊罴精，寅将军者是个老虎精。

zuǒ yòu yāo xié jìn dōu shì shān jīng shù guǐ guài shòu cāng láng

左右妖邪，尽都是山精树鬼，怪兽苍狼。

zhǐ yīn nǐ de běn xìng yuán míng suǒ yǐ chī bù dé nǐ

只因你的本性元明，所以吃不得你。

nǐ gēn wǒ lái yǐn nǐ shàng lù

你跟我来，引你上路。

sān zàng bù shèng gǎn jī jiāng bāo fú shāo zài mǎ shàng qiān zhe jiāng shéng xiāng suí lǎo sǒu jìng chū le kēng kǎn zhī zhōng zǒu shàng dà lù

”三藏不胜感激，将包袱捎在马上，牵著缰绳，相随老叟径出了坑坎之中，走上大路。

què jiāng mǎ shuān zài dào páng cǎo tóu shàng zhuǎn shēn bài xiè nà gōng gōng nà gōng gōng suì huà zuò yī zhèn qīng fēng kuà yī zhī zhū dǐng bái hè téng kōng ér qù

却将马拴在道旁草头上，转身拜谢那公公，那公公遂化作一阵清风，跨一只朱顶白鹤，腾空而去。

zhī jiàn fēng piāo piāo yí xià yī zhāng jiǎn tiē shū shàng sì jù sòng zǐ sòng zǐ yún wú nǎi xī tiān tài bái xīng tè lái dā jiù rǔ shēng líng

只见风飘飘遗下一张简帖，书上四句颂子，颂子云：“吾乃西天太白星，特来搭救汝生灵。

qián xíng zì yǒu shén tú zhù mò wèi jiān nán bào yuàn jīng

前行自有神徒助，莫为艰难报怨经。

sān zàng kàn le duì tiān lǐ bài dào duō xiè jīn xīng dù tuō cǐ nán

”三藏看了，对天礼拜道：“多谢金星，度脱此难。

bài bì qiān le mǎ pǐ dú zì gě gū gū qī qī wǎng qián kǔ jìn

”拜毕，牵了马匹，独自个孤孤凄凄，往前苦进。

zhè lǐng shàng zhēn gè shì hán sà sà yǔ lín fēng xiǎng chán chán jiàn xià shuǐ

这岭上，真个是寒飒飒雨林风，响潺潺涧下水。

xiāng fù fù yě huā kāi mì cóng cóng luàn shí lěi

香馥馥野花开，密丛丛乱石磊。

nào rāng rang lù yǔ yuán yī duì duì zhāng hé jǐ

闹嚷嚷鹿与猿，一队队獐和麂。

xuān zá zá niǎo shēng duō jìng qiāo qiāo rén shì mǐ

喧杂杂鸟声多，静悄悄人事靡。

nà zhǎng lǎo zhàn jīng jīng xīn bù níng

那长老，战兢兢心不宁；

zhè mǎ r lì qiè qiè tí nán jǔ

这马儿，力怯怯蹄难举。

sān zàng shě shēn pàn mìng shàng le nà jùn lǐng zhī jiān

三藏舍身拚命，上了那峻岭之间。

xíng jīng bàn rì gèng bú jiàn gè rén yān cūn shě

行经半日，更不见个人烟村舍。

yī zé fù zhōng jī le èr zé lù yòu bù píng zhèng zài wēi jí zhī jì zhī jiàn qián miàn yǒu liǎng zhǐ měng hǔ páo xiào hòu biān yǒu jǐ tiáo cháng shé pán rào

一则腹中饥了，二则路又不平，正在危急之际，只见前面有两只猛虎咆哮，后边有几条长蛇盘绕。

zuǒ yǒu dú chóng yòu yǒu guài shòu sān zàng gū shēn wú cè zhǐ de fàng xià shēn xīn tīng tiān suǒ mìng

左有毒虫，右有怪兽，三藏孤身无策，只得放下身心，听天所命。

yòu wú nài nà mǎ yāo ruǎn tí wān jí biàn guì xià fú dǎo zài dì dǎ yòu dǎ bù qǐ qiān yòu qiān bù dòng

又无奈那马腰软蹄弯，即便跪下，伏倒在地，打又打不起，牵又牵不动。

kǔ de gè fǎ shī chèn shēn wú dì zhēn gè yǒu wàn fēn qī chǔ yǐ zì fēn bì sǐ mò kě nài hé

苦得个法师衬身无地，真个有万分凄楚，已自分必死，莫可奈何。

què shuō tā suī yǒu zāi què yǒu jiù yīng

却说他虽有灾-，却有救应。

zhèng zài nà bu de ming chù hū rán jiàn dú chóng bēn zǒu yāo shòu fēi táo

正在那不得命处，忽然见毒虫奔走，妖兽飞逃；

měng hǔ qián zōng cháng shé yǐn jì

猛虎潜踪，长蛇隐迹。

sān zàng tái tóu kàn shí zhī jiàn yī rén shǒu zhí gāng chā yāo xuán gōng jiàn zì nà shān pō qián zhuǎn chū guǒ rán shì yī tiáo hǎo hàn

三藏抬头看时，只见一人，手执钢叉，腰悬弓箭，自那山坡前转出，果然是一条好汉。

nǐ kàn tā tóu shàng dài yī dǐng ài yè huā bān bào pí mào shēn shàng chuān yī lǐng yáng róng zhī jǐn pǒ luó yī yāo jiān shù yī tiáo shī mán dài

你看他：头上戴一顶艾叶花斑豹皮帽，身上穿一领羊绒织锦叵罗衣，腰间束一条狮蛮带。

jiǎo xià yī duì jǐ pí xuē

脚下-一对麂皮靴。

huán yǎn yuán jing rú diào kè quān xū luàn rǎo shì hé kuí

环眼圆睛如吊客，圈须乱扰似河奎。

xuán yī náng dú yào gōng shǐ ná yī gān diǎn gāng dà chā

悬一囊毒药弓矢，拿一杆点钢大叉。

léi shēng zhèn pò shān chóng dǎn yǒng měng jīng cán yě zhì hún

雷声震破山虫胆，勇猛惊残野雉魂。

sān zàng jiàn tā lái de jiàn jìn guì zài lù páng hé zhǎng gāo jiào dào dài wáng jiù mìng

三藏见他来得渐近，跪在路旁，合掌高叫道：“大王救命！

dài wáng jiù mìng

大王救命！

nà tiáo hàn dào gēn qián fàng xià gāng chā yòng shǒu chān qǐ dào zhǎng lǎo xiū pà

”那条汉到跟前，放下钢叉，用手搀起道：“长老休怕。

wǒ bú shì dǎi rén wǒ shì zhè shān zhōng de liè hù xìng liú míng bó qīn chuò hào zhèn shān tài bǎo

我不是歹人，我是这山中的猎户，姓刘名伯钦，绰号镇山太保。

wǒ cái zì lái yào xún liǎng zhǐ shān chóng shí yòng bù qī yù zhe nǐ duō yǒu chōng zhuàng

我才自来，要寻两只山虫食用，不期遇著你，多有冲撞。

sān zàng dào

”三藏道：

pín sēng shì dà táng jià xià qīn chāi wǎng xī tiān bài fó qiú jīng de hé shàng

“贫僧是大唐驾下钦差往西天拜佛求经的和尚。

shì jiān lái dào cǐ chù yù zhe xiē láng hǔ shé chóng sì biān wéi rào bù néng qián jìn

适间来到此处，遇著些狼虎蛇虫，四边围绕，不能前进。

hū jiàn tài bǎo lái zhòng shòu jiē zǒu jiù le pín sēng xìng mìng duō xiè

忽见太保来，众兽皆走，救了贫僧性命，多谢！

duō xiè

多谢！

bó qīn dào wǒ zài zhè lǐ zhù rén zhuān yǐ dǎ xiē láng hǔ wéi shēng zhuō xiē shé chóng guò huó gù cǐ zhòng shòu pà wǒ zǒu le

”伯钦道：“我在这里住人，专倚打些狼虎为生，捉些蛇虫过活，故此众兽怕我走了。

nǐ jì shì táng cháo lái de yǔ wǒ dōu shì xiāng lǐ

你既是唐朝来的，与我都是乡里。

cǐ jiān hái shì dà táng de dì jiè wǒ yě shì táng cháo de bǎi xìng wǒ hé nǐ tóng shí huáng wáng de shuǐ tǔ chéng rán shì yī guó zhī rén

此间还是大唐的地界，我也是唐朝的百姓，我和你同食皇王的水土，诚然是一国之人。

nǐ xiū pà gēn wǒ lái dào wǒ shè xià xiē mǎ míng cháo wǒ sòng nǐ shàng lù

你休怕，跟我来，到我舍下歇马，明朝我送你上路。

sān zàng wén yán mǎn xīn huān xǐ xiè le bó qīn qiān mǎ suí háng

”三藏闻言，满心欢喜，谢了伯钦，牵马随行。

guò le shān pō yòu tīng de hū hū fēng xiǎng

过了山坡，又听得呼呼风响。

bó qīn dào zhǎng lǎo xiū zǒu zuò zài cǐ jiān

伯钦道：“长老休走，坐在此间。

fēng xiǎng chù shì gè shān māo lái le děng wǒ ná tā jiā qù guǎn dài nǐ

风响处，是个山猫来了，等我拿他家去管待你。

sān zàng jiàn shuō yòu dǎn zhàn xīn jīng bù gǎn jǔ bù

”三藏见说，又胆战心惊，不敢举步。

nà tài bǎo zhí le gāng chā yè kāi bù yíng jiāng shǎng qù

那太保执了钢叉，拽开步，迎将上去。

zhī jiàn yī zhī bān lán hǔ duì miàn zhuàng jiàn tā kàn jiàn bó qīn jí huí tóu jiù bù

只见一只斑斓虎，对面撞见，他看见伯钦，急回头就步。

zhè tài bǎo pī lì yī shēng duō dào nà yè chù

这太保霹雳一声，咄道：“那业畜！

nà lǐ zǒu

那里走！

nà hǔ jiàn gǎn de jí zhuǎn shēn lún zhǎo pū lái

”那虎见赶得急，转身轮爪扑来。

zhè tài bǎo sān gǔ chā jǔ shǒu yíng dí hu de gè sān zàng ruǎn tān zài cǎo de

这太保三股叉举手迎敌，唬得个三藏软瘫在草地。

zhè hé shàng zì chū niang dù pí nà céng jiàn zhè yàng xiōng xiǎn de gòu dàng

这和尚自出娘肚皮，那曾见这样凶险的勾当？

tài bǎo yǔ nà hǔ zài nà shān pō xià rén hǔ xiāng chí guǒ shì yī chǎng hào dòu

太保与那虎在那山坡下，人虎相持，果是一场好斗。

dàn jiàn nù qì fēn fēn kuáng fēng gǔn gǔn

但见：怒气纷纷，狂风滚滚。

nù qì fēn fēn tài bǎo chōng guān duō lǚ lì

怒气纷纷，太保冲冠多膂力；

kuáng fēng gǔn gǔn bān biāo chěng shì pèn hóng chén

狂风滚滚，斑彪逞势喷红尘。

nà yí gè zhāng yá wǔ zhǎo zhè yí gè zhuǎn bù huí shēn

那一个张牙舞爪，这一个转步回身。

sān gǔ chā qíng tiān huǎng rì qiān huā wěi rǎo wù fēi yún

三股叉擎天幌日，千花尾扰雾飞云。

zhè yí gè dāng xiōng luàn cì nà yí gè pī miàn lái tūn

这一个当胸乱刺，那一个劈面来吞。

shǎn guò de zài shēng rén dào zhuàng zhe de dìng jiàn yán jūn

闪过的再生人道，撞着的定见阎君。

zhǐ tīng de nà bān biāo xiāo hǒu tài bǎo shēng gén

只听得那斑彪哮吼，太保声哏。

bān biāo xiāo hǒu zhèn liè shān chuān jīng niǎo shòu

斑彪哮吼，振裂山川惊鸟兽；

tài bǎo shēng gén hē kāi tiān fǔ xiàn xīng chén

太保声哏，喝开天府现星辰。

nà yí gè jīn jīng nù chū zhè yí gè zhuàng dǎn shēng chēn

那一个金睛怒出，这一个壮胆生嗔。

kě ài zhèn shān liú tài bǎo kān kuā jù dì shòu zhī jūn

可爱镇山刘太保，堪夸据地兽之君。

rén hǔ tān shēng zhēng shèng fù xiē ér yǒu màn sàng sān hún

人虎贪生争胜负，些儿有慢丧三魂。

tā liǎng gè dòu le yǒu yí gè shí chén zhī jiàn nà hǔ zhǎo màn yāo sōng bèi tài bǎo jǔ chā píng xiōng cì dào kě lián ā gāng chā jiān chuān tòu xīn gān shà shí jiān xuè liú mǎn de

他两个斗了有一个时辰，只见那虎爪慢腰松，被太保举叉平胸刺倒，可怜呵，钢叉尖穿透心肝，霎时间血流满地。

jiū zhe ěr duǒ tuō shàng lù lái hǎo nán zǐ

揪著耳朵，拖上路来，好男子！

qì bù lián chuǎn miàn bù gǎi sè duì sān zàng dào zào huà

气不连喘，面不改色，对三藏道：“造化！

zào huà

造化！

zhè zhǐ shān māo gòu zhǎng lǎo shí yòng jǐ rì

这只山猫，彀长老食用几日。

sān zàng kuā zàn bù jìn dào tài bǎo zhēn shān shén yě

三藏夸赞不尽，道：“太保真山神也！

bó qīn dào yǒu hé běn shì gǎn láo guò jiǎng

”伯钦道：“有何本事，敢劳过奖？

zhè gè shì zhǎng lǎo de hóng fú

这个是长老的洪福。

qù lái

去来！

gǎn zǎo r bō le pí zhǔ xiē ròu guǎn dài nǐ yě

赶早儿剥了皮，煮些肉，管待你也。

tā yī zhī shǒu zhí zhuó chā yī zhī shǒu tuō zhe hǔ zài qián yǐn lù

”他一只手执着叉，一只手拖着虎，在前引路。

sān zàng qiān zhe mǎ suí hòu ér xíng yǐ wēi xíng guò shān pō hū jiàn yī zuò shān zhuāng

三藏牵着马，随后而行，迤逶行过山坡，忽见一座山庄。

nà mén qián zhēn gè shì cān tiān gǔ shù màn lù huāng téng

那门前真个是：参天古树，漫路荒藤。

wàn hè fēng chén lěng qiān yá qì xiàng qí

万壑风尘冷，千崖气象奇。

yī jìng yě huā xiāng xí tǐ shù gān yōu zhú lǜ yī yī

一径野花香袭体，数竿幽竹绿依依。

cǎo mén lóu lí bā yuàn kān miáo kān huà

草门楼，篱笆院，堪描堪画；

shí bǎn qiáo bái tǔ bì zhēn lè zhēn xī

石板桥，白土壁，真乐真稀。

qiū róng xiāo suǒ shuǎng qì gū gāo

秋容萧索，爽气孤高。

dào páng huáng yè luò lǐng shàng bái yún piāo

道旁黄叶落，岭上白云飘。

shū lín nèi shān qín guō guō zhuāng mén wài xì quǎn liáo liáo

疏林内山禽聒聒，庄门外细犬嘹嘹。

bó qīn dào le mén shǒu jiāng sǐ hǔ zhì xià jiào xiǎo de men hé zài

伯钦到了门首，将死虎掷下，叫：“小的们何在？

zhī jiàn zǒu chū sān sì gè jiā tóng dōu shì guài xíng è xiàng zhī lèi shàng qián tuō tuō lā lā bǎ zhǐ hǔ káng jiāng jìn qù

”只见走出三四个家僮，都是怪形恶相之类，上前拖拖拉拉，把只虎扛将进去。

bó qīn fēn fù jiào gǎn zǎo bō le pí ān pái jiāng lái dài kè

伯钦吩咐教：“赶早剥了皮，安排将来待客。

fù huí tóu yíng jiē sān zàng jìn nèi

”复回头迎接三藏进内。

bǐ cǐ xiāng jiàn sān zàng yòu bài xiè bó qīn hòu ēn lián mǐn jiù mìng bó qīn dào tóng xiāng zhī rén hé láo zhì xiè

彼此相见，三藏又拜谢伯钦厚恩怜悯救命，伯钦道：“同乡之人，何劳致谢。

zuò dìng chá ba yǒu yī lǎo yù lǐng zhe yí gè xí fù duì sān zàng jìn lǐ

”坐定茶罢，有一老妪，领着一个媳妇，对三藏进礼。

bó qīn dào cǐ shì jiā mǔ shān qī

伯钦道：“此是家母、山妻。

sān zàng dào qǐng lìng táng shàng zuò pín sēng fèng bài

”三藏道：“请令堂上坐，贫僧奉拜。

lǎo yù dào zhǎng lǎo yuǎn kè gè qǐng zì zhēn bù láo bài bà

”老妪道：“长老远客，各请自珍，不劳拜罢。

bó qīn dào mǔ qīn ā tā shì táng wáng jià xià chà wǎng xī tiān jiàn fú qiú jīng zhě

”伯钦道：“母亲呵，他是唐王驾下差往西天见佛求经者。

shì jiān zài lǐng tóu shàng yù zhe hái ér hái ér niàn yī guó zhī rén qǐng tā lái jiā xiē mǎ míng rì sòng tā shàng lù

适间在岭头上遇着孩儿，孩儿念一国之人，请他来家歇马，明日送他上路。

lǎo yù wén yán shí fēn huān xǐ dào hǎo

”老妪闻言，十分欢喜道：“好！

hǎo

好！

hǎo

好！

jiù shì qǐng tā bù dé zhè bān qià hǎo míng rì nǐ fù qīn zhōu jì jiù měi zhǎng lǎo zuò xiē hǎo shì niàn juǎn jīng wén dào hòu rì sòng tā qù ba

就是请他，不得这般，恰好明日你父亲周忌，就浼长老做些好事，念卷经文，到后日送他去罢。

zhè liú bó qīn suī shì yí gè shā hǔ shǒu zhèn shān de tài bǎo tā què yǒu xiē xiào shùn zhī xīn wén de mǔ yán jiù yào ān pái xiāng zhǐ liú zhù sān zàng

”这刘伯钦，虽是一个杀虎手，镇山的太保，他却有些孝顺之心，闻得母言，就要安排香纸，留住三藏。

shuō huà jiān bù jué de tiān sè jiāng wǎn

说话间，不觉的天色将晚。

xiǎo de men pái kāi zhuō dèng ná jǐ pán làn shú hǔ ròu rè téng téng de fàng zài shàng miàn

小的们排开桌凳，拿几盘烂熟虎肉，热腾腾的放在上面。

bó qīn qǐng sān zàng quán yòng zài lìng bàn fàn

伯钦请三藏权用，再另办饭。

sān zàng hé zhǎng dāng xiōng dào shàn zāi

三藏合掌当胸道：“善哉！

pín sēng bù mán tài bǎo shuō zì chū niáng tāi jiù zuò hé shàng gèng bù xiǎo de chī hūn

贫僧不瞒太保说，自出娘胎，就做和尚，更不晓得吃荤。

bó qīn wén de cǐ shuō chén yín le bàn shǎng dào zhǎng lǎo hán jiā lì dài yǐ lái bù xiǎo de chī sù

”伯钦闻得此说，沉吟了半晌道：“长老，寒家历代以来，不晓得吃素。

jiù shì yǒu xiē zhú sǔn cǎi xiē mù ěr xún xiē gān cài zuò xiē dòu fǔ yě dōu shì zhāng lù hǔ bào de yóu jiān què wú shén sù chù

就是有些竹笋，采些木耳，寻些干菜，做些豆腐，也都是獐鹿虎豹的油煎，却无甚素处。

yǒu liǎng yǎn guō zào yě dōu shì yóu nì tòu le zhè děng nài hé

有两眼锅灶，也都是油腻透了，这等奈何？

fǎn shì wǒ qǐng zhǎng lǎo de bú shì

反是我请长老的不是。

sān zàng dào tài bǎo bù bì duō xīn qǐng zì shòu yòng

”三藏道：“太保不必多心，请自受用。

wǒ pín sēng jiù shì sān wǔ rì bù chī fàn yě kě rěn è zhǐ shì bù gǎn pò le zhāi jiè

我贫僧就是三五日不吃饭，也可忍饿，只是不敢破了斋戒。

bó qīn dào tǎng huò è sǐ què rú zhī hé

”伯钦道：“倘或饿死，却如之何？

sān zàng dào

”三藏道：

gǎn de tài bǎo tiān ēn dā jiù chū hǔ láng cóng lǐ jiù shì è sǐ yě qiáng rú wèi hǔ

“感得太保天恩，搭救出虎狼丛里，就是饿死，也强如喂虎。

bó qīn de mǔ qīn wén shuō jiào dào hái ér bú yào yǔ zhǎng lǎo xián jiǎng wǒ zì yǒu sù wù kě yǐ guǎn dài

”伯钦的母亲闻说，叫道：“孩儿不要与长老闲讲，我自有素物，可以管待。

bó qīn dào sù wù hé lái

”伯钦道：“素物何来？

mǔ qīn dào nǐ mò guǎn wǒ wǒ zì yǒu sù de

”母亲道：“你莫管我，我自有素的。

jiào xí fù jiāng xiǎo guō qǔ xià zháo huǒ shāo le yóu nì shuā le yòu shuā xǐ le yòu xǐ què réng ān zài zào shàng

”叫媳妇将小锅取下，着火烧了油腻，刷了又刷，洗了又洗，却仍安在灶上。

xiān shāo bàn guō gǔn shuǐ bié yòng què yòu jiāng xiē shān dì yú yè zi zhe shuǐ jiān zuò chá tāng rán hòu jiāng xiē huáng liáng sù mǐ zhǔ qǐ fàn lái yòu bǎ xiē gān cài zhǔ shóu shèng le liǎng wǎn ná chū lái pù zài zhuō shàng

先烧半锅滚水别用，却又将些山地榆叶子，着水煎作茶汤，然后将些黄粱粟米，煮起饭来，又把些干菜煮熟，盛了两碗，拿出来铺在桌上。

lǎo mǔ duì zhe sān zàng dào zhǎng lǎo qǐng zhāi zhè shì lǎo shēn yǔ ér fù qīn zì dòng shǒu zhěng lǐ de xiē jí jié jí jìng de chá fàn

老母对着三藏道：“长老请斋，这是老身与儿妇，亲自动手整理的些极洁极净的茶饭。

sān zàng xià lái xiè le fāng cái shàng zuò

”三藏下来谢了，方才上坐。

nà bó qīn lìng shè yī chù pū pái xiē méi yán méi jiàng de lǎo hǔ ròu xiāng zhāng ròu mǎng shé ròu hú lí ròu tù ròu diǎn duò lù ròu gān bā mǎn pán mǎn wǎn de péi zhe sān zàng chī zhāi

那伯钦另设一处，铺排些没盐没酱的老虎肉、香獐肉、蟒蛇肉、狐狸肉、兔肉，点剁鹿肉干巴，满盘满碗的，陪着三藏吃斋。

fāng zuò xia xīn yù jǔ zhe zhī jiàn sān zàng hé zhǎng sòng jīng hu de gè bó qīn bù gǎn dòng zhe jí qǐ shēn lì zài páng biān

方坐下，心欲举著，只见三藏合掌诵经，唬得个伯钦不敢动著，急起身立在旁边。

sān zàng niàn bù shù jù què jiào qǐng zhāi

三藏念不数句，却教“请斋”。

bó qīn dào nǐ shì gè niàn duǎn tóu jīng de hé shàng

伯钦道：“你是个念短头经的和尚？

sān zàng dào cǐ fēi shì jīng nǎi shì yī juàn jiē zhāi zhī zhòu

”三藏道：“此非是经，乃是一卷揭斋之咒。

bó qīn dào nǐ men chū jiā rén piān yǒu xǔ duō jì jiào chī fàn biàn yě niàn sòng niàn sòng

”伯钦道：“你们出家人，偏有许多计较，吃饭便也念诵念诵。

chī le zhāi fàn shōu le pán wǎn jiàn jiàn tiān wǎn bó qīn yǐn zháo sān zàng chū zhōng zhái dào hòu biān zǒu zǒu chuān guò jiā dào yǒu yī zuò cǎo tíng

吃了斋饭，收了盘碗，渐渐天晚，伯钦引着三藏出中宅，到后边走走，穿过夹道，有一座草亭。

tuī kāi mén rù dào lǐ miàn zhī jiàn nà sì bì shàng guà jǐ zhāng qiáng gōng yìng nǔ chā jǐ hú jiàn guò liáng shàng dā liǎng kuài xuè xīng de hǔ pí qiáng gēn tóu chā zhe xǔ duō qiāng dāo chā bàng zhèng zhōng jiān shè liǎng zhāng zuò qì

推开门，入到里面，只见那四壁上挂几张强弓硬弩，插几壶箭，过梁上搭两块血腥的虎皮，墙根头插着许多枪刀叉棒，正中间设两张坐器。

bó qīn qǐng sān zàng zuò zuò

伯钦请三藏坐坐。

sān zàng jiàn zhè bān xiōng xiǎn yān zāng bù gǎn jiǔ zuò suì chū le cǎo tíng

三藏见这般凶险腌脏，不敢久坐，遂出了草亭。

yòu wǎng hòu zài xíng shì yī zuò dà yuán zi què kàn bù jìn nà cóng cóng jú ruǐ duī huáng shù shù fēng yáng guà chì

又往后再行，是一座大园子，却看不尽那丛丛菊蕊堆黄，树树枫杨挂赤；

yòu jiàn hū de yī shēng pǎo chū shí lái zhǐ féi lù yī dà zhèn huáng zhāng jiàn le rén ne ne chī chī gèng bù kǒng jù

又见呼的一声，跑出十来只肥鹿，一大阵黄獐，见了人，呢呢痴痴，更不恐惧。

sān zàng dào zhè zhāng lù xiǎng shì tài bǎo yǎng jiā le de

三藏道：“这獐鹿想是太保养家了的？

bó qīn dào shì nǐ nà cháng ān chéng zhōng rén jiā yǒu qián de jí cái bǎo yǒu zhuāng de jí jù dào liáng shì wǒ men zhè dǎ liè de zhǐ de jù yǎng xiē yě shòu bèi tiān yīn ěr

”伯钦道：“似你那长安城中人家，有钱的集财宝，有庄的集聚稻粮，似我们这打猎的，只得聚养些野兽，备天陰耳。

”伯钦道：“似你那长安城中人家，有钱的集财宝，有庄的集聚稻粮，似我们这打猎的，只得聚养些野兽，备天阴耳。

tā liǎng gè shuō huà xián xíng bù jué huáng hūn fù zhuǎn qián zhái ān xiē

”他两个说话闲行，不觉黄昏，复转前宅安歇。

cì zǎo nà hé jiā lǎo xiǎo dōu qǐ lái jiù zhěng sù zhāi guǎn dài zhǎng lǎo qǐng kāi qǐ niàn jīng

次早，那合家老小都起来，就整素斋，管待长老，请开启念经。

zhè zhǎng lǎo jìng le shǒu tóng tài bǎo jiā táng qián niān le xiāng bài le jiā táng

这长老净了手，同太保家堂前拈了香，拜了家堂。

sān zàng fāng qiāo xiǎng mù yú xiān niàn le jìng kǒu yè dí zhēn yán yòu niàn le jìng shēn xīn de shén zhòu rán hòu kāi dù wáng jīng yī juàn

三藏方敲响木鱼，先念了净口业的真言，又念了净身心的神咒，然后开《度亡经》一卷。

sòng bì bó qīn yòu qǐng xiě jiàn wáng shū yī dào zài kāi niàn jīn gāng jīng guān yīn jīng yī yī lǎng yīn gāo sòng

诵毕，伯钦又请写荐亡疏一道，再开念《金刚经》、《观音经》，一一朗音高诵。

sòng bì chī le wǔ zhāi yòu niàn fǎ huá jīng mí tuó jīng

诵毕，吃了午斋，又念《法华经》、《弥陀经》。

gè sòng jǐ juǎn yòu niàn yī juǎn kǒng què jīng jí tán xǐ yè de gù shì zǎo yòu tiān wǎn

各诵几卷，又念一卷《孔雀经》，及谈——洗业的故事，早又天晚。

xiàn guò le zhǒng zhǒng xiāng huǒ huà le zhòng shén zhǐ mǎ shāo le jiàn wáng wén shū fó shì yǐ bì yòu gè ān qǐn

献过了种种香火，化了众神纸马，烧了荐亡文疏，佛事已毕，又各安寝。

què shuō nà bó qīn de fù qīn zhī líng chāo jiàn de tuō chén lún guǐ hún r zǎo lái dào dōng jiā zhái nèi tuō yī mèng yǔ hé zhái zhǎng yòu dào wǒ zài yīn sī lǐ kǔ nàn nán tuō rì jiǔ bù dé chāo shēng

却说那伯钦的父亲之灵，超荐得脱沉沦，鬼魂儿早来到东家宅内，托一梦与合宅长幼道：“我在陰司里苦难难脱，日久不得超生。

却说那伯钦的父亲之灵，超荐得脱沉沦，鬼魂儿早来到东家宅内，托一梦与合宅长幼道：“我在阴司里苦难难脱，日久不得超生。

jīn xìng de shèng sēng niàn le jīng juàn xiāo le wǒ de zuì yè yán wáng chāi rén sòng wǒ shàng zhōng huá fù de zhǎng zhě rén jiā tuō shēng qù le

今幸得圣僧，念了经卷，消了我的罪业，阎王差人送我上中华富地长者人家托生去了。

nǐ men kě hǎo shēng xiè sòng zhǎng lǎo bú yào dài màn bú yào dài màn

你们可好生谢送长老，不要怠慢、不要怠慢。

wǒ qù yě

我去也。

zhè cái shì wàn fǎ zhuāng yán duān yǒu yì jiàn wáng lí kǔ chū chén lún

”这才是：万法庄严端有意，荐亡离苦出沉沦。

nà hé jiā r mèng xǐng yòu zǎo tài yáng dōng shàng bó qīn de niáng zǐ dào tài bǎo wǒ jīn yè mèng jiàn gōng gōng lái jiā shuō tā zài yīn sī kǔ nàn nán tuō rì jiǔ bù dé chāo shēng

那合家儿梦醒，又早太阳东上，伯钦的娘子道：“太保，我今夜梦见公公来家，说他在陰司苦难难脱，日久不得超生。

那合家儿梦醒，又早太阳东上，伯钦的娘子道：“太保，我今夜梦见公公来家，说他在阴司苦难难脱，日久不得超生。

jīn xìng de shèng sēng niàn le jīng juàn xiāo le tā de zuì yè yán wáng chāi rén sòng tā shàng zhōng huá fù de zhǎng zhě rén jiā tuō shēng qù jiào wǒ men hǎo shēng xiè nà zhǎng lǎo bù dé dài màn

今幸得圣僧念了经卷，消了他的罪业，阎王差人送他上中华富地长者人家托生去，教我们好生谢那长老，不得怠慢。

tā shuō ba jìng chū mén yáng cháng qù le

他说罢，径出门，徉徜去了。

wǒ men jiào tā bù yīng liú tā bú zhù xǐng lái què shì yī mèng

我们叫他不应，留他不住，醒来却是一梦。

bó qīn dào wǒ yě shì nà děng yī mèng yǔ nǐ yì bān

”伯钦道：“我也是那等一梦，与你一般。

wǒ men qǐ qù duì mǔ qīn shuō qù

我们起去对母亲说去。

tā liǎng kǒu zi zhèng yù qù shuō zhī jiàn lǎo mǔ jiào dào bó qīn hái ér nǐ lái wǒ yǔ nǐ shuō huà

”他两口子正欲去说，只见老母叫道：“伯钦孩儿，你来，我与你说话。

èr rén zhì qián lǎo mǔ zuò zài chuáng shàng dào r ā wǒ jīn yè dé le gè xǐ mèng mèng jiàn nǐ fù qīn lái jiā shuō duō kuī le zhǎng lǎo chāo dù yǐ xiāo le zuì yè shàng zhōng huá fù de zhǎng zhě jiā qù tuō shēng

”二人至前，老母坐在床上道：“儿呵，我今夜得了个喜梦，梦见你父亲来家，说多亏了长老超度，已消了罪业，上中华富地长者家去托生。

fū qī men jù hē hē dà xiào dào wǒ yǔ xí fù jiē yǒu cǐ mèng zhèng lái gào bǐng bù qī mǔ qīn hū huàn yě shì cǐ mèng

”夫妻们俱呵呵大笑道：“我与媳妇皆有此梦，正来告禀，不期母亲呼唤，也是此梦。

suì jiào yī jiā dà xiǎo qǐ lái ān pái xiè yì tì tā shōu shí mǎ pǐ dōu zhì qián bài xiè dào duō xiè zhǎng lǎo chāo jiàn wǒ wáng fù tuō nán chāo shēng bào dá bù jìn

”遂叫一家大小起来，安排谢意，替他收拾马匹，都至前拜谢道：“多谢长老超荐我亡父脱难超生，报答不尽！

sān zàng dào pín sēng yǒu hé néng chù gǎn láo zhì xiè

”三藏道：“贫僧有何能处，敢劳致谢！

bó qīn bǎ sān kǒu r de mèng huà duì sān zàng chén sù yī biàn sān zàng yě xǐ

伯钦把三口儿的梦话，对三藏陈诉一遍，三藏也喜。

zǎo gōng jǐ le sù zhāi yòu jù bái yín yī liǎng wèi xiè

早供给了素斋，又具白银一两为谢。

sān zàng fēn wén bù shòu

三藏分文不受。

yī jiā r yòu kěn kěn bài yāng sān zàng bì jìng fēn wén wèi shòu dàn dào shì nǐ kěn fā cí bēi sòng wǒ yī chéng zú gǎn zhì ài

一家儿又恳恳拜央，三藏毕竟分文未受，但道：“是你肯发慈悲送我一程，足感至爱。

bó qīn yǔ mǔ qī wú nài jí zuò le xiē cū miàn shāo bǐng gān liáng jiào bó qīn yuǎn sòng sān zàng huān xǐ shōu nà

”伯钦与母妻无奈，急做了些粗面烧饼干粮，叫伯钦远送，三藏欢喜收纳。

tài bǎo lǐng le mǔ mìng yòu huàn liǎng sān gè jiā tóng gè dài bǔ liè de qì xiè tóng shàng dà lù kàn bù jìn nà shān zhōng yě jǐng lǐng shàng fēng guāng

太保领了母命，又唤两三个家僮，各带捕猎的器械，同上大路，看不尽那山中野景，岭上风光。

xíng jīng bàn rì zhī jiàn duì miàn chù yǒu yī zuò tài shān zhēn gè shì gāo jiē qīng xiāo cuī wēi xiǎn jùn

行经半日，只见对面处，有一座大山，真个是高接青霄，崔巍险峻。

sān zàng bù yī shí dào le biān qián

三藏不一时，到了边前。

nà tài bǎo dēng cǐ shān rú xíng píng dì

那太保登此山如行平地。

zhèng zǒu dào bàn shān zhī zhōng bó qīn huí shēn lì yú lù xià dào zhǎng lǎo nǐ zì qián jìn wǒ què gào huí

正走到半山之中，伯钦回身，立于路下道：“长老，你自前进，我却告回。

sān zàng wén yán gǔn ān xià mǎ dào qiān wàn gǎn láo tài bǎo zài sòng yī chéng

”三藏闻言，滚鞍下马道：“千万敢劳太保再送一程！

bó qīn dào zhǎng lǎo bù zhī cǐ shān huàn zuò liǎng jiè shān dōng bàn biān shǔ wǒ dà táng suǒ guǎn xi bàn biān nǎi shì dá dá de dì jiè

”伯钦道：“长老不知，此山唤做两界山，东半边属我大唐所管，西半边乃是鞑靼的地界。

nà xiāng láng hǔ bù fú wǒ jiàng wǒ què yě bù néng guò jiè nǐ zì qù ba

那厢狼虎，不伏我降，我却也不能过界，你自去罢。

sān zàng xīn jīng lún kāi shǒu qiān yī zhí mèi dī lèi nán fēn

”三藏心惊，轮开手，牵衣执袂，滴泪难分。

zhèng zài nà dīng níng bài bié zhī jì zhǐ tīng de shān jiǎo xià jiào hǎn rú léi dào wǒ shī fù lái yě

正在那叮咛拜别之际，只听得山脚下叫喊如雷道：“我师父来也！

wǒ shī fù lái yě

我师父来也！

hu de gè sān zàng chī dāi bó qīn dǎ zhèng

”唬得个三藏痴呆，伯钦打挣。

bì jìng bù zhī shì shèn rén jiào hǎn qiě tīng xià huí fēn jiě

毕竟不知是甚人叫喊，且听下回分解——