xīn yuán guī zhèng liù zéi wú zōng
心猿归正六贼无踪
shī yuē fú jí xīn xī xīn jí fú xīn fó cóng lái jiē yào wù
诗曰：佛即心兮心即佛，心佛从来皆要物。
ruò zhī wú wù yòu wú xīn biàn shì zhēn rú fǎ shēn fú
若知无物又无心，便是真如法身佛。
fǎ shēn fú méi mú yàng yī kē yuán guāng hán wàn xiàng
法身佛，没模样，一颗圆光涵万象。
wú tǐ zhī tǐ jí zhēn tǐ wú xiāng zhī xiāng jí shí xiàng
无体之体即真体，无相之相即实相。
fēi sè fēi kōng fēi bù kōng bù lái bù xiàng bù huí xiàng
非色非空非不空，不来不向不回向。
wú yì wú tóng wú yǒu wú nán shè nán qǔ nán tīng wàng
无异无同无有无，难舍难取难听望。
nèi wài líng guāng dào chù tóng yī fó guó zài yī shā zhōng
内外灵光到处同，一佛国在一沙中。
yī lì shā hán dà qiān jiè yí gè shēn xīn wàn fǎ tóng
一粒沙含大千界，一个身心万法同。
zhī zhī xū huì wú xīn jué bù rǎn bù zhì wèi jìng yè
知之须会无心诀，不染不滞为净业。
shàn è qiān duān wú suǒ wèi biàn shì nā mó shì jiā yè
善恶千端无所为，便是南无释迦叶。
què shuō nà liú bó qīn yǔ táng sān zàng jīng jīng huāng huāng yòu wén de jiào shēng shī fu lái yě
却说那刘伯钦与唐三藏惊惊慌慌，又闻得叫声师父来也。
zhòng jiā tóng dào zhè jiào de bì shì nà shān jiǎo xià shí xiá zhōng lǎo yuán
众家僮道：“这叫的必是那山脚下石匣中老猿。
tài bǎo dào shì tā
”太保道：“是他！
shì tā
是他！
sān zàng wèn shì shèn me lǎo yuán
”三藏问：“是甚么老猿？
tài bǎo dào zhè shān jiù míng wǔ xíng shān yīn wǒ dà táng wáng zhēng xī dìng guó gǎi míng liǎng jiè shān
”太保道：“这山旧名五行山，因我大唐王征西定国，改名两界山。
xiān nián jiān céng wén de lǎo rén jiā shuō
先年间曾闻得老人家说：
wáng mǎng cuàn hàn zhī shí tiān jiàng cǐ shān xià yā zhe yí gè shén hóu bù pà hán shǔ bù chī yǐn shí zì yǒu tǔ shén jiān yā jiào tā jī cān tiě wán kě yǐn tóng zhī
‘王莽篡汉之时，天降此山，下压着一个神猴，不怕寒暑，不吃饮食，自有土神监押，教他饥餐铁丸，渴饮铜汁。
zì xī dào jīn dòng è bù sǐ
自昔到今，冻饿不死。
zhè jiào bì dìng shì tā
’这叫必定是他。
zhǎng lǎo mò pà wǒ men xià shān qù kàn lái
长老莫怕，我们下山去看来。
sān zàng zhǐ de yī cóng qiān mǎ xià shān
”三藏只得依从，牵马下山。
xíng bù shù lǐ zhī jiàn nà shí xiá zhī jiān guǒ yǒu yī hóu lù zhe tóu shēn zhuó shǒu luàn zhāo shǒu dào shī fu nǐ zěn me cǐ shí cái lái
行不数里，只见那石匣之间，果有一猴，露着头，伸着手，乱招手道：“师父，你怎么此时才来？
lái de hǎo
来得好！
lái de hǎo
来得好！
jiù wǒ chū lái wǒ bǎo nǐ shàng xī tiān qù yě
救我出来，我保你上西天去也！
zhè zhǎng lǎo jìn qián xì kàn nǐ dào tā shì zěn shēng mú yàng jiān zuǐ suō sāi jīn jīng huǒ yǎn
”这长老近前细看，你道他是怎生模样：尖嘴缩腮，金睛火眼。
tóu shàng duī tái xiǎn ěr zhōng shēng bì luó
头上堆苔藓，耳中生薜萝。
bìn biān shǎo fā duō qīng cǎo hàn xià wú xū yǒu lǜ suō
鬓边少发多青草，颔下无须有绿莎。
méi jiān tǔ bí āo ní shí fēn láng bèi zhǐ tou cū shǒu zhǎng hòu chén gòu yú duō
眉间土，鼻凹泥，十分狼狈，指头粗，手掌厚，尘垢余多。
hái xǐ de yǎn jing zhuàn dòng hóu shé shēng hé
还喜得眼睛转动，喉舌声和。
yǔ yán suī lì biàn shēn tǐ mò néng nà
语言虽利便，身体莫能那。
zhèng shì wǔ bǎi nián qián sūn dà shèng jīn zhāo nán mǎn tuō tiān luó
正是五百年前孙大圣，今朝难满脱天罗。
zhè tài bǎo chéng rán dǎn dà zǒu shàng qián lái yǔ tā bá qù le bìn biān cǎo hàn xià suō wèn dào nǐ yǒu shèn me shuō huà
这太保诚然胆大，走上前来，与他拔去了鬓边草，颔下莎，问道：“你有甚么说话？
nà hóu dào wǒ méi huà shuō jiào nà gè shī fu shàng lái wǒ wèn tā yī wèn
”那猴道：“我没话说，教那个师父上来，我问他一问。
sān zàng dào nǐ wèn wǒ shèn me
”三藏道：“你问我甚么？
nà hóu dào nǐ kě shì dōng tǔ dài wáng chà wǎng xī tiān qǔ jīng qù de me
”那猴道：“你可是东土大王差往西天取经去的么？
sān zàng dào wǒ zhèng shì nǐ wèn zěn me
”三藏道：“我正是，你问怎么？
nà hóu dào wǒ shì wǔ bǎi nián qián dà nào tiān gōng de qí tiān dà shèng zhǐ yīn fàn le kuáng shàng zhī zuì bèi fó zǔ yā yú cǐ chù
”那猴道：“我是五百年前大闹天宫的齐天大圣，只因犯了诳上之罪，被佛祖压于此处。
qián zhě yǒu gè guān yīn pú sà lǐng fó zhǐ yì shàng dōng tǔ xún qǔ jīng rén
前者有个观音菩萨，领佛旨意，上东土寻取经人。
wǒ jiào tā jiù wǒ yī jiù tā quàn wǒ zài mò xíng xiōng guī yī fó fǎ jǐn yīn qín bǎo hù qǔ jīng rén wǎng xī fāng bài fó gōng chéng hòu zì yǒu hǎo chù
我教他救我一救，他劝我再莫行凶，归依佛法，尽殷勤保护取经人，往西方拜佛，功成后自有好处。
gù cǐ zhòu yè tí xīn chén hūn diào dǎn zhǐ děng shī fu lái jiù wǒ tuō shēn
故此昼夜提心，晨昏吊胆，只等师父来救我脱身。
wǒ yuàn bǎo nǐ qǔ jīng yǔ nǐ zuò gè tú dì
我愿保你取经，与你做个徒弟。
sān zàng wén yán mǎn xīn huān xǐ dào nǐ suī yǒu cǐ shàn xīn yòu méng pú sà jiào huì yuàn rù shā mén zhǐ shì wǒ yòu méi fǔ záo rú hé jiù de nǐ chū
三藏闻言，满心欢喜道：“你虽有此善心，又蒙菩萨教诲，愿入沙门，只是我又没斧凿，如何救得你出？
nà hóu dào bù yòng fǔ záo nǐ dàn kěn jiù wǒ wǒ zì chū lái yě
”那猴道：“不用斧凿，你但肯救我，我自出来也。
sān zàng dào wǒ zì jiù nǐ nǐ zěn de chū lái
”三藏道：“我自救你，你怎得出来？
nà hóu dào zhè shān dǐng shàng yǒu wǒ fú rú lái de jīn zì yā tiè
那猴道：“这山顶上有我佛如来的金字压帖。
nǐ zhǐ shàng chū qù jiāng tiè r jiē qǐ wǒ jiù chū lái le
你只上出去将帖儿揭起，我就出来了。
sān zàng yī yán huí tóu yāng měi liú bó qīn dào tài bǎo a wǒ yǔ nǐ shàng chū zǒu yī zāo
”三藏依言，回头央浼刘伯钦道：“太保啊，我与你上出走一遭。
bó qīn dào bù zhī zhēn jiǎ hé rú
”伯钦道：“不知真假何如！
nà hóu gāo jiào dào shì zhēn
”那猴高叫道：“是真！
jué bù gǎn xū miù
决不敢虚谬！
bó qīn zhǐ de hū huàn jiā tóng qiān le mǎ pǐ
”伯钦只得呼唤家僮，牵了马匹。
tā què fú zhe sān zàng fù shàng gāo shān pān téng fù gě zhǐ xíng dào nà jí diān zhī chù guǒ rán jiàn jīn guāng wàn dào ruì qì qiān tiáo yǒu kuài sì fāng dà shí shí shàng tiē zhe yī fēng pí què shì ǎn ma ne ba lián liù gè jīn zì
他却扶着三藏，复上高山，攀藤附葛，只行到那极巅之处，果然见金光万道，瑞气千条，有块四方大石，石上贴着一封皮，却是“唵、嘛、呢、叭、臁-”六个金字。
sān zàng jìn qián guì xià cháo shí tou kàn zhe jīn zì bài le jǐ bài wàng xi dǎo zhù dào dì zǐ chén xuán zàng tè fèng zhǐ yì qiú jīng guǒ yǒu tú dì zhī fēn jiē de jīn zì jiù chū shén hóu tóng zhèng líng shān
三藏近前跪下，朝石头，看着金字，拜了几拜，望西祷祝道：“弟子陈玄奘，特奉旨意求经，果有徒弟之分，揭得金字，救出神猴，同证灵山；
ruò wú tú dì zhī fēn cǐ bèi shì gè xiōng wán guài wù hōng zhuàn dì zǐ bù chéng jí qìng biàn jiē bù dé qǐ
若无徒弟之分，此辈是个凶顽怪物，哄赚弟子，不成吉庆，便揭不得起。
zhù ba yòu bài
”祝罢，又拜。
bài bì shàng qián jiāng liù gè jīn zì qīng qīng jiē xià
拜毕，上前将六个金字轻轻揭下。
zhǐ wén de yī zhèn xiāng fēng pī shǒu bǎ yā tiè r guā zài kōng zhōng jiào dào wú nǎi jiān yā dà shèng zhě
只闻得一阵香风，劈手把压帖儿刮在空中，叫道：“吾乃监押大圣者。
jīn rì tā de nán mǎn wú děng huí jiàn rú lái jiǎo cǐ fēng pí qù yě
今日他的难满，吾等回见如来，缴此封皮去也。
xià de gè sān zàng yǔ bó qīn yī xíng rén wàng kōng lǐ bài
”吓得个三藏与伯钦一行人，望空礼拜。
jìng xià gāo shān yòu zhì shí xiá biān duì nà hóu dào jiē le yā tiè yǐ nǐ chū lái me
径下高山，又至石匣边，对那猴道：“揭了压帖矣，你出来么。
nà hóu huān xǐ jiào dào shī fu nǐ qǐng zǒu kāi xiē wǒ hǎo chū lái mò jīng le nǐ
”那猴欢喜，叫道：“师父，你请走开些，我好出来，莫惊了你。
bó qīn tīng shuō lǐng zhe sān zàng yī xíng rén huí dōng jí zǒu
”伯钦听说，领着三藏，一行人回东即走。
zǒu le wǔ qī lǐ yuǎn jìn yòu tīng de nà hóu gāo jiào dào zài zǒu
走了五七里远近，又听得那猴高叫道：“再走！
zài zǒu
再走！
sān zàng yòu xíng le xǔ yuǎn xià le shān zhǐ wén de yī shēng xiǎng liàng zhēn gè shì dì liè shān bēng
”三藏又行了许远，下了山，只闻得一声响亮，真个是地裂山崩。
zhòng rén jìn jiē sǒng jù zhī jiàn nà hóu zǎo dào le sān zàng de mǎ qián chì lín lín guì xià dào shēng shī fu wǒ chū lái yě
众人尽皆悚惧，只见那猴早到了三藏的马前，赤淋淋跪下，道声“师父，我出来也！
duì sān zàng bài le sì bài jí qǐ shēn yǔ bó qīn chàng gè dà rě dào yǒu láo dà gē sòng wǒ shī fù yòu chéng dà gē tì wǒ liǎn shàng hāo cǎo
”对三藏拜了四拜，急起身，与伯钦唱个大喏道：“有劳大哥送我师父，又承大哥替我脸上薅草。
xiè bì jiù qù shōu shí xíng lǐ kòu bèi mǎ pǐ
”谢毕，就去收拾行李，扣背马匹。
nà mǎ jiàn le tā yāo ruǎn tí cuó zhàn jīng jīng de lì zhàn bù zhù
那马见了他，腰软蹄矬，战兢兢的立站不住。
gài yīn nà hóu yuán shì bì mǎ wēn zài tiān shàng kàn yǎng lóng mǎ de yǒu xiē fǎ zé gù cǐ fán mǎ jiàn tā hài pà
盖因那猴原是弼马温，在天上看养龙马的，有些法则，故此凡马见他害怕。
sān zàng jiàn tā yì sī shí yǒu hǎo xīn zhēn gè xiàng shā mén zhōng de rén wù biàn jiào
三藏见他意思，实有好心，真个象沙门中的人物，便叫：
tú dì a nǐ xìng shèn me
“徒弟啊，你姓甚么？
hóu wáng dào wǒ xìng sūn
”猴王道：“我姓孙。
sān zàng dào wǒ yǔ nǐ qǐ gè fǎ míng què hǎo hū huàn
”三藏道：“我与你起个法名，却好呼唤。
hóu wáng dào bù láo shī fù shèng yì wǒ yuán yǒu gè fǎ míng jiào zuò sūn wù kōng
”猴王道：“不劳师父盛意，我原有个法名，叫做孙悟空。
sān zàng huān xǐ dào yě zhèng hé wǒ men de zōng pài
”三藏欢喜道：“也正合我们的宗派。
nǐ zhè gè mú yàng jiù xiàng nà xiǎo tóu tuó yì bān wǒ zài yǔ nǐ qǐ gè hùn míng chēng wéi xíng zhě hǎo me
你这个模样，就象那小头陀一般，我再与你起个混名，称为行者，好么？
wù kōng dào hǎo
”悟空道：“好！
hǎo
好！
hǎo
好！
zì cǐ shí yòu chēng wèi sūn xíng zhě
”自此时又称为孙行者。
nà bó qīn jiàn sūn xíng zhě yī xīn shōu shí yào xíng què zhuǎn shēn duì sān zàng chàng gè rě dào zhǎng lǎo nǐ xìng cǐ jiān shōu de gè hǎo tú shén xǐ shén xǐ cǐ rén guǒ rán qù de
那伯钦见孙行者一心收拾要行，却转身对三藏唱个喏道：“长老，你幸此间收得个好徒，甚喜甚喜，此人果然去得。
wǒ què gào huí
我却告回。
sān zàng gōng shēn zuò lǐ xiāng xiè dào duō yǒu tuō bù gǎn jī bù shèng
”三藏躬身作礼相谢道：“多有拖步，感激不胜。
huí fǔ duō duō zhì yì lìng táng lǎo fū rén lìng jīng fū rén pín sēng zài fǔ duō rǎo róng huí shí zhǒng xiè
回府多多致意令堂老夫人，令荆夫人，贫僧在府多扰，容回时踵谢。
bó qīn huí lǐ suì cǐ liǎng xià fēn bié
”伯钦回礼，遂此两下分别。
què shuō nà sūn xíng zhě qǐng sān zàng shàng mǎ tā zài qián biān bēi zhe xíng lǐ chì tiáo tiáo guǎi bù ér xíng
却说那孙行者请三藏上马，他在前边，背着行李，赤条条，拐步而行。
bù duō shí guò le liǎng jiè shān hū rán jiàn yī zhī měng hǔ páo xiào jiǎn wěi ér lái sān zàng zài mǎ shàng jīng xīn
不多时，过了两界山，忽然见一只猛虎，咆哮剪尾而来，三藏在马上惊心。
xíng zhě zài lù páng huān xǐ dào shī fu mò pà tā tā shì sòng yī fú yǔ wǒ de
行者在路旁欢喜道：“师父莫怕他，他是送衣服与我的。
fàng xià xíng lǐ ěr duǒ lǐ bá chū yí gè zhēn r yíng zháo fēng huǎng yī huǎng yuán lái shì gè wǎn lái cū xì yī tiáo tiě bàng
”放下行李，耳朵里拔出一个针儿，迎着风，幌一幌，原来是个碗来粗细一条铁棒。
tā ná zài shǒu zhōng xiào dào zhè bǎo bèi wǔ bǎi yú nián bù céng yòng zhe tā jīn rì ná chū lái zhēng jiàn yī fú r chuān chuān
他拿在手中，笑道：“这宝贝，五百余年不曾用着他，今日拿出来挣件衣服儿穿穿。
nǐ kàn tā yè kāi bù yíng zhe měng hǔ dào shēng yè chù
”你看他拽开步，迎着猛虎，道声“业畜！
nà lǐ qù
那里去！
nà zhǐ hǔ dūn zhe shēn fú zài chén āi dòng yě bù gǎn dòng dòng
”那只虎蹲着身，伏在尘埃，动也不敢动动。
què bèi tā zhào tóu yī bàng jiù dǎ dī nǎo jiāng bèng wàn diǎn táo hóng yá chǐ pēn jǐ diǎn yù kuài hu de nà chén xuán zàng gǔn ān luò mǎ yǎo zhǐ dào shēng tiān na
却被他照头一棒，就打的脑浆迸万点桃红，牙齿喷几点玉块，唬得那陈玄奘滚鞍落马，咬指道声“天哪！
tiān na
天哪！
liú tài bǎo qián rì dǎ dī bān lán hǔ hái yǔ tā dòu le bàn rì
刘太保前日打的斑斓虎，还与他斗了半日；
jīn rì sūn wù kōng bù yòng zhēng chí bǎ zhè hǔ yī bàng dǎ de xī làn zhèng shì qiáng zhōng gèng yǒu qiáng zhōng shǒu
今日孙悟空不用争持，把这虎一棒打得稀烂，正是强中更有强中手！
xíng zhě tuō jiāng hǔ lái dào shī fu lüè zuò yī zuò děng wǒ tuō xià tā de yī fú lái chuān le zǒu lù
行者拖将虎来道：“师父略坐一坐，等我脱下他的衣服来，穿了走路。
sān zàng dào tā nà lǐ yǒu shèn yī fú
”三藏道：“他那里有甚衣服？
xíng zhě dào shī fu mò guǎn wǒ wǒ zì yǒu chǔ zhì
”行者道：“师父莫管我，我自有处置。
hǎo hóu wáng bǎ háo máo bá xià yī gēn chuī kǒu xiān qì jiào biàn
”好猴王，把毫毛拔下一根，吹口仙气，叫“变！
biàn zuò yī bǎ niú ěr jiān dāo cóng nà hǔ fù shàng tiāo kāi pí wǎng xià yī bō bō xià ge hú lún pí lái duò qù le zhǎo jiǎ gē xià tou lái gē gè sì sì fāng fāng yí kuài hǔ pí tí qǐ lái liàng le yī liàng dào kuò le xiē ér yī fú kě zuò liǎng fú
”变作一把牛耳尖刀，从那虎腹上挑开皮，往下一剥，剥下个囫囵皮来，剁去了爪甲，割下头来，割个四四方方一块虎皮，提起来，量了一量道：“阔了些儿，一幅可作两幅。
ná guò dāo lái yòu cái wèi liǎng fú
”拿过刀来，又裁为两幅。
shōu qǐ yī fú bǎ yī fú wéi zài yāo jiān lù páng jiū le yī tiáo gé téng jǐn jǐn shù dìng zhē le xià tǐ dào shī fu qiě qù
收起一幅，把一幅围在腰间，路旁揪了一条葛藤，紧紧束定，遮了下体道：“师父，且去！
qiě qù
且去！
dào le rén jiā jiè xiē zhēn xiàn zài fèng bù chí
到了人家，借些针线，再缝不迟。
tā bǎ tiáo tiě bàng niǎn yī niǎn yī jiù xiàng gè zhēn r shōu zài ěr lǐ bēi zhe xíng lǐ qǐng shī fu shàng mǎ
”他把条铁棒，捻一捻，依旧象个针儿，收在耳里，背着行李，请师父上马。
liǎng gè qián jìn zhǎng lǎo zài mǎ shàng wèn dào wù kōng nǐ cái dǎ hǔ de tiě bàng rú hé bú jiàn
两个前进，长老在马上问道：“悟空，你才打虎的铁棒，如何不见？
xíng zhě xiào dào shī fu nǐ bù xiǎo de
”行者笑道：“师父，你不晓得。
wǒ zhè gùn běn shì dōng yáng dà hǎi lóng gōng lǐ de lái de huàn zuò tiān hé zhèn dǐ shén zhēn tiě yòu huàn zuò rú yì jīn gū bàng
我这棍，本是东洋大海龙宫里得来的，唤做天河镇底神珍铁，又唤做如意金箍棒。
dāng nián dà fǎn tiān gōng shèn shì kuī tā
当年大反天宫，甚是亏他。
suí shēn biàn huà yào dà jiù dà yào xiǎo jiù xiǎo
随身变化，要大就大，要小就小。
gāng cái biàn zuò yí gè xiù huā zhēn r mú yàng shōu zài ěr nèi yǐ
刚才变做一个绣花针儿模样，收在耳内矣。
dàn yòng shí fāng kě qǔ chū
但用时，方可取出。
sān zàng wén yán àn xǐ
”三藏闻言暗喜。
yòu wèn dào fāng cái nà zhǐ hǔ jiàn le nǐ zěn me jiù bù dòng dòng ràng zì zài dǎ tā hé shuō
又问道：“方才那只虎见了你，怎么就不动动，让自在打他，何说？
wù kōng dào bù mán shī fu shuō mò dào shì zhǐ hǔ jiù shì yī tiáo lóng jiàn le wǒ yě bù gǎn wú lǐ
悟空道：“不瞒师父说，莫道是只虎，就是一条龙，见了我也不敢无礼。
wǒ lǎo sūn pō yǒu xiáng lóng fú hǔ de shǒu duàn fān jiāng jiǎo hǎi de shén tōng jiàn mào biàn sè líng yīn chá lǐ dà zhī zé liàng yú yǔ zhòu xiǎo zhī zé shè yú háo máo
我老孙，颇有降龙伏虎的手段，翻江搅海的神通，见貌辨色，聆音察理，大之则量于宇宙，小之则摄于毫毛！
biàn huà wú duān yǐn xiǎn mò cè
变化无端，隐显莫测。
bō zhè gè hǔ pí hé wéi xī hǎn
剥这个虎皮，何为稀罕？
jiàn dào nà yí nán chù kàn zhǎn běn shì me
见到那疑难处，看展本事么！
sān zàng wén de cǐ yán yù jiā fàng huái wú lǜ cè mǎ qián xíng
”三藏闻得此言，愈加放怀无虑，策马前行。
shī tú liǎng gè zǒu zhe lù shuō zhe huà bù jué de tài yáng xīng zhuì dàn jiàn yàn yàn xié huī fǎn zhào tiān yá hǎi jiǎo guī yún
师徒两个走着路，说着话，不觉得太阳星坠，但见：焰焰斜辉返照，天涯海角归云。
qiān chū niǎo què zào shēng pín mì sù tóu lín chéng zhèn
千出鸟雀噪声频，觅宿投林成阵。
yě shòu shuāng shuāng duì duì huí wō zú zú qún qún
野兽双双对对，回窝族族群群。
yī gōu xīn yuè pò huáng hūn wàn diǎn míng xīng guāng yūn
一勾新月破黄昏，万点明星光晕。
xíng zhě dào shī fu zǒu dòng xiē tiān sè wǎn le
行者道：师父走动些，天色晚了。
nà bì xiāng shù mù sēn sēn xiǎng bì shì rén jiā zhuāng yuàn wǒ men gǎn zǎo tóu sù qù lái
那壁厢树木森森，想必是人家庄院，我们赶早投宿去来。
sān zàng guǒ cè mǎ ér xíng jìng bēn rén jiā dào le zhuāng yuàn qián xià mǎ
”三藏果策马而行，径奔人家，到了庄院前下马。
xíng zhě piē le xíng lǐ zǒu shàng qián jiào shēng kāi mén
行者撇了行李，走上前，叫声“开门！
kāi mén
开门！
nà lǐ miàn yǒu yī lǎo zhě fú qióng ér chū hū lǎ de kāi le mén kàn jiàn xíng zhě zhè bān è xiàng yāo xì zhe yí kuài hǔ pí hǎo sì gè léi gōng mú yàng hu de jiǎo ruǎn shēn má kǒu chū zhān yǔ dào
”那里面有一老者，扶筇而出，唿喇的开了门，看见行者这般恶相，腰系着一块虎皮，好似个雷公模样，唬得脚软身麻，口出谵语道：
guǐ lái le
“鬼来了！
guǐ lái le
鬼来了！
sān zàng jìn qián chān zhù jiào dào lǎo shī zhǔ xiū pà
”三藏近前搀住叫道：“老施主，休怕。
tā shì wǒ pín sēng de tú dì bú shì guǐ guài
他是我贫僧的徒弟，不是鬼怪。
lǎo zhě tái tóu jiàn le sān zàng de miàn mào qīng qí fāng rán lì dìng wèn dào nǐ shì nà sì lǐ lái de hé shàng dài zhè è rén shàng wǒ mén lái
”老者抬头，见了三藏的面貌清奇，方然立定，问道：“你是那寺里来的和尚，带这恶人上我门来？
sān zàng dào wǒ pín sēng shì táng cháo lái de wǎng xī tiān bài fó qiú jīng shì lù guò cǐ jiān tiān wǎn tè zào tán fǔ jiè sù yī xiāo míng zǎo bù fàn tiān guāng jiù xíng
三藏道：“我贫僧是唐朝来的，往西天拜佛求经，适路过此间，天晚，特造檀府借宿一宵，明早不犯天光就行。
wàn wàng fāng biàn yī èr
万望方便一二。
lǎo zhě dào nǐ suī shì gè táng rén nà gè è de què fēi táng rén
”老者道：“你虽是个唐人，那个恶的却非唐人。
wù kōng lì shēng gāo hū dào nǐ zhè gè lǎo ér quán méi yǎn sè
”悟空厉声高呼道：“你这个老儿全没眼色！
táng rén shì wǒ shī fù wǒ shì tā tú dì
唐人是我师父，我是他徒弟！
wǒ yě bú shì shén táng rén mì rén wǒ shì qí tiān dà shèng
我也不是甚糖人蜜人，我是齐天大圣。
nǐ men zhè lǐ rén jiā yě yǒu rèn de wǒ de wǒ yě zēng jiàn nǐ lái
你们这里人家，也有认得我的，我也曾见你来。
nà lǎo zhě dào nǐ zài nà lǐ jiàn wǒ
”那老者道：“你在那里见我？
wù kōng dào
”悟空道：
nǐ xiǎo shí bù céng zài wǒ miàn qián bā chái
“你小时不曾在我面前扒柴？
bù céng zài wǒ liǎn shàng tiāo cài
不曾在我脸上挑菜？
lǎo zhě dào zhè sī hú shuō
”老者道：“这厮胡说！
nǐ zài nà lǐ zhù
你在那里住？
wǒ zài nà lǐ zhù
我在那里住？
wǒ lái nǐ miàn qián bā chái tiāo cài
我来你面前扒柴挑菜！
wù kōng dào wǒ ér zi biàn hú shuō
悟空道：“我儿子便胡说！
nǐ shì rèn bù dé wǒ le wǒ běn shì zhè liǎng jiè shān shí xiá zhōng de dà shèng
你是认不得我了，我本是这两界山石匣中的大圣。
nǐ zài rèn rèn kàn
你再认认看。
lǎo zhě fāng cái xǐng wù dào nǐ dào yǒu xiē xiàng tā dàn nǐ shì zěn me dé chū lái de
”老者方才省悟道：“你倒有些象他，但你是怎么得出来的？
wù kōng jiāng pú sà quàn shàn lìng wǒ děng dài táng sēng jiē tiē tuō shēn zhī shì duì nà lǎo zhě xì shuō le yī biàn
”悟空将菩萨劝善、令我等待唐僧揭贴脱身之事，对那老者细说了一遍。
lǎo zhě què cái xià bài jiāng táng sēng qǐng dào lǐ miàn jí huàn lǎo qī yǔ ér nǚ dōu lái xiāng jiàn jù yán qián shì gè gè xīn xǐ
老者却才下拜，将唐僧请到里面，即唤老妻与儿女都来相见，具言前事，个个欣喜。
yòu mìng kàn chá chá ba wèn wù kōng dào dà shèng a nǐ yě yǒu nián jì le
又命看茶，茶罢，问悟空道：“大圣啊，你也有年纪了？
wù kōng dào nǐ jīn nián jǐ suì le
”悟空道：“你今年几岁了？
lǎo zhě dào wǒ chī cháng yī bǎi sān shí suì le
”老者道：“我痴长一百三十岁了。
xíng zhě dào hái shì wǒ zhòng zǐ chóng sūn li
”行者道：“还是我重子重孙哩！
wǒ nà shēng shēn de nián jì wǒ bú jì dé shì jǐ shí dàn zhī zài zhè shān jiǎo xià yǐ wǔ bǎi yú nián le
我那生身的年纪，我不记得是几时，但只在这山脚下，已五百余年了。
lǎo zhě dào shì yǒu shì yǒu
”老者道：“是有，是有。
wǒ céng jì de zǔ gōng gōng shuō cǐ shān nǎi cóng tiān jiàng xià jiù yā le yí gè shén hóu
我曾记得祖公公说，此山乃从天降下，就压了一个神猴。
zhǐ dào rú jīn nǐ cái tuō tǐ
只到如今，你才脱体。
wǒ nà xiǎo shí jiàn nǐ shì nǐ tóu shàng yǒu cǎo liǎn shàng yǒu ní hái bù pà nǐ
我那小时见你，是你头上有草，脸上有泥，还不怕你；
rú jīn liǎn shàng wú le ní tóu shàng wú le cǎo què xiàng shòu le xiē yāo jiān yòu shàn le yí kuài dà hǔ pí yǔ guǐ guài néng chà duō shǎo
如今脸上无了泥，头上无了草，却象瘦了些，腰间又苫了一块大虎皮，与鬼怪能差多少？
yī jiā r tīng de zhè bān huà shuō dōu hē hē dà xiào
一家儿听得这般话说，都呵呵大笑。
zhè lǎo ér pō xián jí jīn ān pái zhāi fàn
这老儿颇贤，即今安排斋饭。
fàn hòu wù kōng dào nǐ jiā xìng shén
饭后，悟空道：“你家姓甚？
lǎo zhě dào shè xià xìng chén
”老者道：“舍下姓陈。
sān zàng wén yán jí xià lái qǐ shǒu dào lǎo shī zhǔ yǔ pín sēng shì huá zōng
”三藏闻言，即下来起手道：“老施主，与贫僧是华宗。
xíng zhě dào shī fu nǐ shì táng xìng zěn de hé tā shì huá zōng
”行者道：“师父，你是唐姓，怎的和他是华宗？
sān zàng dào wǒ sú jiā yě xìng chén nǎi shì táng cháo hǎi zhōu hóng nóng jùn jù xián zhuāng rén shì
”三藏道：“我俗家也姓陈，乃是唐朝海州弘农郡聚贤庄人氏。
wǒ de fǎ míng jiào zuò chén xuán zàng
我的法名叫做陈玄奘。
zhǐ yīn wǒ dà táng tài zōng huáng dì cì wǒ zuò yù dì sān zàng zhǐ táng wèi xìng gù míng táng sēng yě
只因我大唐太宗皇帝赐我做御弟三藏，指唐为姓，故名唐僧也。
nà lǎo zhě jiàn shuō tóng xìng yòu shí fēn huān xǐ
”那老者见说同姓，又十分欢喜。
xíng zhě dào lǎo chén zuǒ yòu dǎ jiǎo nǐ jiā
行者道：“老陈，左右打搅你家。
wǒ yǒu wǔ bǎi duō nián bù xǐ zǎo le nǐ kě qù shāo xiē tāng lái yǔ wǒ shī tú men xǐ yù xǐ yù yī fà lín xíng xiè nǐ
我有五百多年不洗澡了，你可去烧些汤来，与我师徒们洗浴洗浴，一发临行谢你。
nà lǎo ér jí lìng shāo tāng ná pén zhǎng shàng dēng huǒ
”那老儿即令烧汤拿盆，掌上灯火。
shī tú yù ba zuò zài dēng qián xíng zhě dào lǎo chén hái yǒu yī shì lèi nǐ yǒu zhēn xiàn jiè wǒ yòng yòng
师徒浴罢，坐在灯前，行者道：“老陈，还有一事累你，有针线借我用用。
nà lǎo ér dào yǒu yǒu yǒu
”那老儿道：“有，有，有。
jí jiào mā ma qǔ zhēn xiàn lái dì yǔ xíng zhě
”即教妈妈取针线来，递与行者。
xíng zhě yòu yǒu yǎn sè
行者又有眼色，
jiàn shī fu xǐ yù
见师父洗浴，
tuō xià yī jiàn bái bù duǎn xiǎo zhí duō wèi chuān
脱下一件白布短小直裰未穿，
tā jí chě guò lái pī zài shēn shàng
他即扯过来披在身上，
què jiāng nà hǔ pí tuō xià
却将那虎皮脱下，
lián jiē yī chù
联接一处，
dǎ yí gè mǎ miàn yàng de zhé zǐ
打一个马面样的折子，
wéi zài yāo jiān
围在腰间，
lēi le téng tiáo
勒了藤条，
zǒu dào shī fu miàn qián dào lǎo sūn jīn rì zhè děng dǎ bàn
走到师父面前道：“老孙今日这等打扮，
bǐ zuó rì rú hé
比昨日如何？
sān zàng dào hǎo
”三藏道：“好！
hǎo
好！
hǎo
好！
zhè děng yàng cái xiàng gè xíng zhě
这等样，才象个行者。
sān zàng dào tú dì nǐ bù xián cán jiù nà jiàn zhí duō r nǐ jiù chuān le ba
”三藏道：“徒弟，你不嫌残旧，那件直裰儿，你就穿了罢。
wù kōng chàng gè rě dào chéng cì
”悟空唱个喏道：“承赐！
chéng cì
承赐！
tā yòu qù xún xiē cǎo liào wèi le mǎ
”他又去寻些草料喂了马。
cǐ shí gè gè shì bì shī tú yǔ nà lǎo ér yì gè guī qǐn
此时各各事毕，师徒与那老儿，亦各归寝。
cì zǎo wù kōng qǐ lái qǐng shī fu zǒu lù
次早，悟空起来，请师父走路。
sān zàng zhuó yī jiào xíng zhě shōu shí pū gài xíng lǐ
三藏着衣，教行者收拾铺盖行李。
zhèng yù gào cí zhī jiàn nà lǎo ér zǎo jù liǎn tāng yòu jù zhāi fàn
正欲告辞，只见那老儿，早具脸汤，又具斋饭。
zhāi ba fāng cái qǐ shēn
斋罢，方才起身。
sān zàng shàng mǎ xíng zhě yǐn lù bù jué jī cān kě yǐn yè sù xiǎo xíng yòu zhí chū dōng shí hòu dàn jiàn nà shuāng diāo hóng yè qiān lín shòu lǐng shàng jǐ zhū sōng bǎi xiù
三藏上马，行者引路，不觉饥餐渴饮，夜宿晓行，又值初冬时候，但见那：霜凋红叶千林瘦，岭上几株松柏秀。
wèi kāi méi ruǐ sàn xiāng yōu nuǎn duǎn zhòu xiǎo chūn hou jú cán hé jǐn shān chá mào
未开梅蕊散香幽，暖短昼，小春候，菊残荷尽山茶茂。
hán qiáo gǔ shù zhēng zhī dòu qū jiàn juān juān quán shuǐ liū
寒桥古树争枝斗，曲涧涓涓泉水溜。
dàn yún yù xuě mǎn tiān fú shuò fēng zhòu qiān yī xiù xiàng wǎn hán wēi rén zěn shòu
淡云欲雪满天浮，朔风骤，牵衣袖，向晚寒威人怎受？
shī tú men zhèng zǒu duō shí hū jiàn lù páng hū shào yī shēng chuǎng chū liù gè rén lái gè zhí cháng qiāng duǎn jiàn lì rèn qiáng gōng dà zhà yī shēng dào nà hé shàng
师徒们正走多时，忽见路旁唿哨一声，闯出六个人来，各执长枪短剑，利刃强弓，大咤一声道：“那和尚！
nà lǐ zǒu
那里走！
gǎn zǎo liú xià mǎ pǐ fàng xià xíng lǐ ráo nǐ xìng mìng guò qù
赶早留下马匹，放下行李，饶你性命过去！
hu de nà sān zàng hún fēi pò sàn diē xià mǎ lái bù néng yán yǔ
”唬得那三藏魂飞魄散，跌下马来，不能言语。
xíng zhě yòng shǒu fú qǐ dào shī fu fàng xīn méi xiē ér shì zhè dōu shì sòng yī fú sòng pán chán yǔ wǒ men de
行者用手扶起道：“师父放心，没些儿事，这都是送衣服送盘缠与我们的。
sān zàng dào wù kōng nǐ xiǎng yǒu xiē ěr bì
”三藏道：“悟空，你想有些耳闭？
tā shuō jiào wǒ men liú mǎ pǐ xíng lǐ nǐ dào wèn tā yào shèn me yī fú pán chán
他说教我们留马匹、行李，你倒问他要甚么衣服、盘缠？
xíng zhě dào nǐ guǎn shǒu zhuó yī fú xíng lǐ mǎ pǐ dài lǎo sūn yǔ tā zhēng chí yī chǎng kàn shì hé rú
”行者道：“你管守着衣服、行李、马匹，待老孙与他争持一场，看是何如。
sān zàng dào hǎo shǒu bù dí shuāng quán shuāng quán bù rú sì shǒu
”三藏道：“好手不敌双拳，双拳不如四手。
tā nà lǐ liù tiáo dà hàn nǐ zhè bān xiǎo xiǎo de yī gè rén r zěn me gǎn yǔ tā zhēng chí
他那里六条大汉，你这般小小的一个人儿，怎么敢与他争持？
xíng zhě de dǎn liàng yuán dà nà róng fēn shuō zǒu shàng qián lái chā shǒu dāng xiōng duì nà liù gè rén shī lǐ dào liè wèi yǒu shèn me yuán gù zǔ wǒ pín sēng de qù lù
行者的胆量原大，那容分说，走上前来，叉手当胸，对那六个人施礼道：“列位有甚么缘故，阻我贫僧的去路？
nà rén dào
”那人道：
wǒ děng shì jiǎn jìng de dài wáng xíng hǎo xīn de shān zhǔ
“我等是剪径的大王，行好心的山主。
dà míng jiǔ bō nǐ liàng bù zhī zǎo zǎo de liú xià dōng xī fàng nǐ guò qù
大名久播，你量不知，早早的留下东西，放你过去；
ruò dào bàn ge bù zì jiào nǐ suì shī fěn gǔ
若道半个不字，教你碎尸粉骨！
xíng zhě dào wǒ yě shì zǔ chuán de dài wáng jī nián de shān zhǔ què bù céng wén de liè wèi yǒu shèn dà míng
”行者道：“我也是祖传的大王，积年的山主，却不曾闻得列位有甚大名。
nà rén dào nǐ shì bù zhī wǒ shuō yǔ nǐ tīng yí gè huàn zuò yǎn kàn xǐ yí gè huàn zuò ěr tīng nù yí gè huàn zuò bí xiù ài yí gè huàn zuò shé cháng sī yí gè huàn zuò yì jiàn yù yí gè huàn zuò shēn běn yōu
”那人道：“你是不知，我说与你听：一个唤做眼看喜，一个唤做耳听怒，一个唤做鼻嗅爱，一个唤作舌尝思，一个唤作意见欲，一个唤作身本忧。
wù kōng xiào dào yuán lái shì liù gè máo zéi
”悟空笑道：“原来是六个毛贼！
nǐ què bù rèn de wǒ zhè chū jiā rén shì nǐ de zhǔ rén gōng nǐ dào lái dǎng lù
你却不认得我这出家人是你的主人公，你倒来挡路。
bǎ nà dǎ jié de zhēn bǎo ná chū lái wǒ yǔ nǐ zuò qī fēn ér jūn fēn ráo le nǐ ba
把那打劫的珍宝拿出来，我与你作七分儿均分，饶了你罢！
nà zéi wén yán xǐ de xǐ nù de nù ài de ài sī de sī yù de yù yōu de yōu yī qí shàng qián luàn rǎng dào zhè hé shàng wú lǐ
”那贼闻言，喜的喜，怒的怒，爱的爱，思的思，欲的欲，忧的忧，一齐上前乱嚷道：“这和尚无礼！
nǐ de dōng xī quán rán méi yǒu zhuàn lái hé wǒ děng yào fēn dōng xī
你的东西全然没有，转来和我等要分东西！
tā lún qiāng wǔ jiàn yī yōng qián lái zhào xíng zhě pī tóu luàn kǎn pīng pīng pāng pāng kǎn yǒu qī bā shí xià
他轮枪舞剑，一拥前来，照行者劈头乱砍，乒乒乓乓，砍有七八十下。
wù kōng tíng lì zhōng jiān zhǐ dāng bù zhī
悟空停立中间，只当不知。
nà zéi dào hǎo hé shàng
那贼道：“好和尚！
zhēn gè de tóu yìng
真个的头硬！
xíng zhě xiào dào jiāng jiù kàn de guò bà le
”行者笑道：“将就看得过罢了！
nǐ men yě dǎ dé shǒu kùn le què gāi lǎo sūn qǔ chū gè zhēn r lái shuǎ shuǎ
你们也打得手困了，却该老孙取出个针儿来耍耍。
nà zéi dào zhè hé shàng shì yí gè xíng zhēn jiǔ de láng zhōng biàn de
”那贼道：“这和尚是一个行针灸的郎中变的。
wǒ men yòu wú bìng zhèng shuō shèn me dòng zhēn de huà
我们又无病症，说甚么动针的话！
xíng zhě shēn shǒu qù ěr duǒ lǐ bá chū yī gēn xiù huā zhēn r yíng fēng yī huǎng què shì yī tiáo tiě bàng zú yǒu wǎn lái cū xì ná zài shǒu zhōng dào bú yào zǒu
”行者伸手去耳朵里拔出一根绣花针儿，迎风一幌，却是一条铁棒，足有碗来粗细，拿在手中道：“不要走！
yě ràng lǎo sūn dǎ yī gùn r shì shì shǒu
也让老孙打一棍儿试试手！
hu de zhè liù gè zéi sì sàn táo zǒu bèi tā yè kāi bù tuán tuán gǎn shàng yī gè gè jìn jiē dǎ sǐ
”唬得这六个贼四散逃走，被他拽开步，团团赶上，一个个尽皆打死。
bō le tā de yī fú duó le tā de pán chán xiào yín yín zǒu jiāng lái dào shī fu qǐng xíng nà zéi yǐ bèi lǎo sūn jiǎo le
剥了他的衣服，夺了他的盘缠，笑吟吟走将来道：“师父请行，那贼已被老孙剿了。
sān zàng dào nǐ shí fēn zhuàng huò
”三藏道：“你十分撞祸！
tā suī shì jiǎn jìng de qiáng tú jiù shì ná dào guān sī yě bù gāi sǐ zuì
他虽是剪径的强徒，就是拿到官司，也不该死罪；
nǐ zòng yǒu shǒu duàn zhǐ kě tuì tā qù biàn liǎo zěn me jiù dōu dǎ sǐ
你纵有手段，只可退他去便了，怎么就都打死？
zhè què shì wú gù shāng rén de xìng mìng rú hé zuò de hé shàng
这却是无故伤人的性命，如何做得和尚？
chū jiā rén sǎo dì kǒng shāng lóu yǐ mìng ài xī fēi é shā zhào dēng
出家人扫地恐伤蝼蚁命，爱惜飞蛾纱罩灯。
nǐ zěn me bù fēn zào bái yī dùn dǎ sǐ
你怎么不分皂白，一顿打死？
quán wú yì diǎn cí bēi hào shàn zhī xīn
全无一点慈悲好善之心！
zǎo hái shì shān yě zhōng wú rén chá kǎo
早还是山野中无人查考；
ruò dào chéng shì tǎng yǒu rén yī shí chōng zhuàng le nǐ nǐ yě xíng xiōng zhí zhuó gùn zi luàn dǎ shāng rén wǒ kě zuò de bái kè zěn néng tuō shēn
若到城市，倘有人一时冲撞了你，你也行凶，执着棍子，乱打伤人，我可做得白客，怎能脱身？
wù kōng dào shī fu wǒ ruò bù dǎ sǐ tā tā què yào dǎ sǐ nǐ li
”悟空道：“师父，我若不打死他，他却要打死你哩。
sān zàng dào wǒ zhè chū jiā rén níng sǐ jué bù gǎn xíng xiōng
”三藏道：“我这出家人，宁死决不敢行凶。
wǒ jiù sǐ yě zhǐ shì yī shēn nǐ què shā le tā liù rén rú hé lǐ shuō
我就死，也只是一身，你却杀了他六人，如何理说？
cǐ shì ruò gào dào guān jiù shì nǐ lǎo zi zuò guān yě shuō bù guò qù
此事若告到官，就是你老子做官，也说不过去。
xíng zhě dào bù mán shī fu shuō wǒ lǎo sūn wǔ bǎi nián qián jù huā guǒ shān chēng wáng wèi guài de shí jié yě bù zhī dǎ sǐ duō shǎo rén
”行者道：“不瞒师父说，我老孙五百年前，据花果山称王为怪的时节，也不知打死多少人。
jiǎ sì nǐ shuō zhè bān dào guān dào yě de xiē zhuàng gào shì
假似你说这般到官，倒也得些状告是。
sān zàng dào zhǐ yīn nǐ mò shōu méi guǎn bào héng rén jiān qī tiān kuáng shàng cái shòu zhè wǔ bǎi nián qián zhī nán
”三藏道：“只因你没收没管，暴横人间，欺天诳上，才受这五百年前之难。
jīn jì rù le shā mén ruò shì hái xiàng dāng shí xíng xiōng yī wèi shāng shēng qù bù dé xī tiān zuò bù dé hé shàng
今既入了沙门，若是还象当时行凶，一味伤生，去不得西天，做不得和尚！
tè è
忒恶！
tè è
忒恶！
yuán lái zhè hóu zi yī shēng shòu bù dé rén qì tā jiàn sān zàng zhǐ guǎn xù xù dāo dao àn bú zhù xīn tóu huǒ fā dào nǐ jì shì zhè děng shuō wǒ zuò bù dé hé shàng shàng bù dé xī tiān bù bì chéng bān xù è wǒ wǒ huí qù biàn liǎo
”原来这猴子一生受不得人气，他见三藏只管绪绪叨叨，按不住心头火发道：“你既是这等，说我做不得和尚，上不得西天，不必惩般绪-恶我，我回去便了！
nà sān zàng què bù céng dā yìng tā jiù shǐ yí gè xìng zi jiāng shēn yī zòng shuō yī shēng lǎo sūn qù yě
”那三藏却不曾答应，他就使一个性子，将身一纵，说一声“老孙去也！
sān zàng jí tái tóu zǎo yǐ bú jiàn zhǐ wén de hū de yī shēng huí dōng ér qù
”三藏急抬头，早已不见，只闻得呼的一声，回东而去。
piē de nà zhǎng lǎo gū gū líng líng diǎn tóu zì tàn bēi yuàn bù yǐ dào zhè sī
撇得那长老孤孤零零，点头自叹，悲怨不已，道：“这厮！
zhè děng bù shòu jiào huì
这等不受教诲！
wǒ dàn shuō tā jǐ jù tā zěn me jiù wú xíng wú yǐng de jìng huí qù le
我但说他几句，他怎么就无形无影的，径回去了？
ba
罢！
ba
罢！
ba
罢！
yě shì wǒ mìng lǐ bù gāi zhāo tú dì jìn rén kǒu
也是我命里不该招徒弟，进人口！
rú jīn yù xún tā wú chǔ xún yù jiào tā jiào bù yīng qù lái
如今欲寻他无处寻，欲叫他叫不应，去来！
qù lái
去来！
zhèng shì shě shēn pàn mìng guī xī qù mò yǐ páng rén zì zhǔ zhāng
”正是舍身拚命归西去，莫倚旁人自主张。
nà zhǎng lǎo zhǐ de shōu shí xíng lǐ shāo zài mǎ shàng yě bù qí mǎ yī zhī shǒu zhù zhe xī zhàng yī zhī shǒu jiū zhe jiāng shéng qī qī liáng liáng wǎng xi qián jìn
那长老只得收拾行李，捎在马上，也不骑马，一只手柱着锡杖，一只手揪着缰绳，凄凄凉凉，往西前进。
xíng bù duō shí zhī jiàn shān lù qián miàn yǒu yí gè nián gāo de lǎo mǔ pěng yī jiàn mián yī mián yī shàng yǒu yī dǐng huā mào
行不多时，只见山路前面，有一个年高的老母，捧一件绵衣，绵衣上有一顶花帽。
sān zàng jiàn tā lái de zhì jìn huāng máng qiān mǎ lì yú yòu cè ràng xíng
三藏见他来得至近，慌忙牵马，立于右侧让行。
nà lǎo mǔ wèn dào nǐ shì nà lǐ lái de zhǎng lǎo gū gū qī qī dú xíng yú cǐ
那老母问道：“你是那里来的长老，孤孤凄凄独行于此？
sān zàng dào dì zǐ nǎi dōng tǔ dà táng fèng shèng zhǐ wǎng xī tiān bài huó fó qiú zhēn jīng zhě
”三藏道：“弟子乃东土大唐奉圣旨往西天拜活佛求真经者。
lǎo mǔ dào xī fāng fú nǎi dà léi yīn sì tiān zhú guó jiè cǐ qù yǒu shí wàn bā qiān lǐ lù
”老母道：“西方佛乃大雷音寺天竺国界，此去有十万八千里路。
nǐ zhè děng dān rén dú mǎ yòu wú gè bàn lǚ yòu wú gè tú dì nǐ rú hé qù de
你这等单人独马，又无个伴侣，又无个徒弟，你如何去得！
sān zàng dào dì zǐ rì qián shōu de yí gè tú dì tā xìng po xiōng wán shì wǒ shuō le tā jǐ jù tā bù shòu jiào suì miǎo rán ér qù yě
”三藏道：“弟子日前收得一个徒弟，他性泼凶顽，是我说了他几句，他不受教，遂渺然而去也。
lǎo mǔ dào wǒ yǒu zhè yī lǐng mián bù zhí duō yī dǐng qiàn jīn huā mào yuán shì wǒ ér zi yòng de
”老母道：“我有这一领绵布直裰，一顶嵌金花帽，原是我儿子用的。
tā zhǐ zuò le sān rì hé shàng bù xìng mìng duǎn shēn wáng
他只做了三日和尚，不幸命短身亡。
wǒ cái qù tā sì lǐ kū le yī chǎng cí le tā shī fu jiāng zhè liǎng jiàn yī mào ná lái zuò gè yì niàn
我才去他寺里，哭了一场，辞了他师父，将这两件衣帽拿来，做个忆念。
zhǎng lǎo a nǐ jì yǒu tú dì wǒ bǎ zhè yī mào sòng le nǐ ba
长老啊，你既有徒弟，我把这衣帽送了你罢。
sān zàng dào chéng lǎo mǔ shèng cì dàn zhǐ shì wǒ tú dì yǐ zǒu le bù gǎn lǐng shòu
”三藏道：“承老母盛赐，但只是我徒弟已走了，不敢领受。
lǎo mǔ dào tā nà xiāng qù le
”老母道：“他那厢去了？
sān zàng dào wǒ tīng de hū de yī shēng tā huí dōng qù le
”三藏道：“我听得呼的一声，他回东去了。
lǎo mǔ dào dōng biān bù yuǎn jiù shì wǒ jiā xiǎng bì wǎng wǒ jiā qù le
”老母道：“东边不远，就是我家，想必往我家去了。
wǒ nà lǐ hái yǒu yī piān zhòu r huàn zuò dìng xīn zhēn yán yòu míng zuò jǐn gū er zhòu
我那里还有一篇咒儿，唤做定心真言，又名做紧箍儿咒。
nǐ kě àn àn de niàn shú láo jì xīn tóu zài mò xiè lòu yī rén zhī dào
你可暗暗的念熟，牢记心头，再莫泄漏一人知道。
wǒ qù gǎn shàng tā jiào tā hái lái gēn nǐ nǐ què jiāng cǐ yī mào yǔ tā chuān dài
我去赶上他，叫他还来跟你，你却将此衣帽与他穿戴。
tā ruò bù fú nǐ shǐ huàn nǐ jiù mò niàn cǐ zhòu tā zài bù gǎn xíng xiōng yě zài bù gǎn qù le
他若不服你使唤，你就默念此咒，他再不敢行凶，也再不敢去了。
sān zàng wén yán dī tóu bài xiè
”三藏闻言，低头拜谢。
nà lǎo mǔ huà yī dào jīn guāng huí dōng ér qù
那老母化一道金光，回东而去。
sān zàng qíng zhī shì guān yīn pú sà shòu cǐ zhēn yán jí máng cuō gǔ fén xiāng wàng dōng kěn kěn lǐ bài
三藏情知是观音菩萨授此真言，急忙撮土焚香，望东恳恳礼拜。
bài bà shōu le yī mào cáng zài bāo fú zhōng jiān què zuò yú lù páng sòng xí nà dìng xīn zhēn yán
拜罢，收了衣帽，藏在包袱中间，却坐于路旁，诵习那定心真言。
lái huí niàn le jǐ biàn niàn de làn shú láo jì xīn xiōng bù tí
来回念了几遍，念得烂熟，牢记心胸不题。
què shuō nà wù kōng bié le shī fu yī jīn dǒu yún jìng zhuǎn dōng yáng dà hǎi
却说那悟空别了师父，一筋斗云，径转东洋大海。
àn zhù yún tóu fēn kāi shuǐ dào jìng zhì shuǐ jīng gōng qián
按住云头，分开水道，径至水晶宫前。
zǎo jīng dòng lóng wáng chū lái yíng jiē jiē zhì gōng lǐ zuò xia lǐ bì lóng wáng dào jìn wén de dà shèng nán mǎn shī hè
早惊动龙王出来迎接，接至宫里坐下，礼毕、龙王道：“近闻得大圣难满，失贺！
xiǎng bì shì chóng zhěng xiān shān fù guī gǔ dòng yǐ
想必是重整仙山，复归古洞矣。
wù kōng dào wǒ yě yǒu cǐ xīn xìng zhǐ shì yòu zuò le hé shàng le
”悟空道：“我也有此心性，只是又做了和尚了。
lóng wáng dào zuò shèn hé shàng
”龙王道：“做甚和尚？
xíng zhě dào wǒ kuī le nán hǎi pú sà quàn shàn jiào wǒ zhèng guǒ suí dōng tǔ táng sēng shàng xī fāng bài fó guī yī shā mén yòu huàn wéi xíng zhě le
”行者道：“我亏了南海菩萨劝善，教我正果，随东土唐僧，上西方拜佛，皈依沙门，又唤为行者了。
lóng wáng dào zhè děng zhēn shì kě hè
龙王道：“这等真是可贺！
kě hè
可贺！
zhè cái jiào zuò gǎi xié guī zhèng chéng chuàng shàn xīn
这才叫做改邪归正，惩创善心。
jì rú cǐ zěn me bù xi qù fù dōng huí hé yě
既如此，怎么不西去，复东回何也？
xíng zhě xiào dào nà shi táng sēng bù shí rén xìng
”行者笑道：“那是唐僧不识人性。
yǒu jǐ gè máo zéi jiǎn jìng shì wǒ jiāng tā dǎ sǐ táng sēng jiù xù xù dāo dao shuō le wǒ ruò gān de bú shì nǐ xiǎng lǎo sūn kě shì shòu de mēn qì de
有几个毛贼剪径，是我将他打死，唐僧就绪绪叨叨，说了我若干的不是，你想老孙，可是受得闷气的？
shì wǒ piē le tā yù huí běn shān gù cǐ xiān lái wàng nǐ yī wàng qiú zhōng chá chī
是我撇了他，欲回本山，故此先来望你一望，求钟茶吃。
lóng wáng dào chéng jiàng
”龙王道：“承降！
chéng jiàng
承降！
dāng shí lóng zǐ lóng sūn jí pěng xiāng chá lái xiàn
当时龙子龙孙即捧香茶来献。
chá bì xíng zhě huí tóu yī kàn jiàn hòu bì shàng guà zhe yī fú yí qiáo jìn lǚ de huà er
茶毕，行者回头一看，见后壁上挂著一幅圯桥进履的画儿。
xíng zhě dào zhè shì shèn me jǐng zhì
行者道：“这是甚么景致？
lóng wáng dào dà shèng zài xiān cǐ shì zài hòu gù nǐ bù rèn de
”龙王道：“大圣在先，此事在后，故你不认得。
zhè jiào zuò yí qiáo sān jìn lǚ
这叫做圯桥三进履。
xíng zhě dào zěn de shì sān jìn lǚ
”行者道：“怎的是三进履？
lóng wáng dào cǐ xian nǎi shì huáng shí gōng cǐ zi nǎi shì hàn shì zhāng liáng
龙王道：“此仙乃是黄石公，此子乃是汉世张良。
shí gōng zuò zài yí qiáo shàng hū rán shī lǚ yú qiáo xià suì huàn zhāng liáng qǔ lái
石公坐在圯桥上，忽然失履于桥下，遂唤张良取来。
cǐ zi jí máng qǔ lái guì xiàn yú qián
此子即忙取来，跪献于前。
rú cǐ sān dù zhāng liáng lüè wú yī háo jù ào dài màn zhī xīn shí gōng suì ài tā qín jǐn yè shòu tiān shū zhe tā fú hàn
如此三度，张良略无一毫倨傲怠慢之心，石公遂爱他勤谨，夜授天书，着他扶汉。
hòu guǒ rán yùn chóu wéi wò zhī zhōng jué shèng qiān lǐ zhī wài
后果然运筹帷幄之中，决胜千里之外。
tài píng hòu qì zhí guī shān cóng chì sōng zǐ yóu wù chéng xiān dào
太平后，弃职归山，从赤松子游，悟成仙道。
dà shèng nǐ ruò bù bǎo táng sēng bù jìn qín láo bù shòu jiào huì dào dǐ shì gè yāo xian xiū xiǎng de chéng zhèng guǒ
大圣，你若不保唐僧，不尽勤劳，不受教诲，到底是个妖仙，休想得成正果。
wù kōng wén yán chén yín bàn shǎng bù yǔ
”悟空闻言，沉吟半晌不语。
lóng wáng dào dà shèng zì dāng cái chǔ bù kě tú zì zài wù le qián chéng
龙王道：“大圣自当裁处，不可图自在，误了前程。
wù kōng dào mò duō huà lǎo sūn hái qù bǎo tā biàn liǎo
”悟空道：“莫多话，老孙还去保他便了。
lóng wáng xīn xǐ dào
”龙王欣喜道：
jì rú cǐ bù gǎn jiǔ liú qǐng dà shèng zǎo fā cí bēi mò yào shū jiǔ le nǐ shī fu
“既如此，不敢久留，请大圣早发慈悲，莫要疏久了你师父。
xíng zhě jiàn tā cuī cù qǐng xíng jí sǒng shēn chū lí hǎi cáng jià zhe yún bié le lóng wáng
”行者见他催促请行，急耸身，出离海藏，驾着云，别了龙王。
zhèng zǒu què yù zhe nán hǎi pú sà
正走，却遇着南海菩萨。
pú sà dào sūn wù kōng nǐ zěn me bù shòu jiào huì bù bǎo táng sēng lái cǐ chù hé gān
菩萨道：“孙悟空，你怎么不受教诲，不保唐僧，来此处何干？
huāng de gè xíng zhě zài yún duān lǐ shī lǐ dào xiàng méng pú sà shàn yán guǒ yǒu táng cháo sēng dào jiē le yā tiè jiù le wǒ mìng gēn tā zuò le tú dì
”慌得个行者在云端里施礼道：“向蒙菩萨善言，果有唐朝僧到，揭了压帖，救了我命，跟他做了徒弟。
tā què guài wǒ xiōng wán wǒ cái shǎn le tā yī shǎn rú jīn jiù qù bǎo tā yě
他却怪我凶顽，我才闪了他一闪，如今就去保他也。
pú sà dào gǎn zǎo qù mò cuò guò le niàn tou
”菩萨道：“赶早去，莫错过了念头。
yán bì gè huí
”言毕各回。
zhè xíng zhě xū yú jiān kàn jiàn táng sēng zài lù páng mèn zuò
这行者，须臾间看见唐僧在路旁闷坐。
tā shàng qián dào shī fu
他上前道：“师父！
zěn me bù zǒu lù
怎么不走路？
hái zài cǐ zuò shèn
还在此做甚？
sān zàng tái tóu dào nǐ wǎng nà lǐ qù lái
”三藏抬头道：“你往那里去来？
jiào wǒ xíng yòu bù gǎn xíng dòng yòu bù gǎn dòng zhǐ guǎn zài cǐ děng nǐ
教我行又不敢行，动又不敢动，只管在此等你。
xíng zhě dào wǒ wǎng dōng yáng dà hǎi lǎo lóng wáng jiā tǎo chá chī chī
”行者道：“我往东洋大海老龙王家讨茶吃吃。
sān zàng dào tú dì a chū jiā rén bú yào shuō huǎng
”三藏道：“徒弟啊，出家人不要说谎。
nǐ lí le wǒ méi duō yí gè shí chén jiù shuō dào lóng wáng jiā chī chá
你离了我，没多一个时辰，就说到龙王家吃茶？
xíng zhě xiào dào
”行者笑道：
bù mán shī fu shuō wǒ huì jià jīn dǒu yún yí gè jīn dǒu yǒu shí wàn bā qiān lǐ lù gù cǐ de jí qù jí lái
“不瞒师父说，我会驾筋斗云，一个筋斗有十万八千里路，故此得即去即来。
sān zàng dào wǒ lüè lüè de yán yǔ zhòng le xiē ér nǐ jiù guài wǒ shǐ gè xìng zi diū le wǒ qù
”三藏道：“我略略的言语重了些儿，你就怪我，使个性子丢了我去。
xiàng nǐ zhè yǒu běn shi de tǎo de chá chī
象你这有本事的，讨得茶吃；
xiàng wǒ zhè qù bù dé de zhǐ guǎn zài cǐ rěn è nǐ yě guò yì bù qù ya
象我这去不得的，只管在此忍饿，你也过意不去呀！
xíng zhě dào shī fu nǐ ruò è le wǒ biàn qù yǔ nǐ huà xiē zhāi chī
”行者道：“师父，你若饿了，我便去与你化些斋吃。
sān zàng dào bù yòng huà zhāi
”三藏道：“不用化斋。
wǒ nà bāo fú lǐ hái yǒu xiē gān liáng shì liú tài bǎo mǔ qīn sòng de nǐ qù ná bō yú xún xiē shuǐ lái děng wǒ chī xiē ér zǒu lù ba
我那包袱里，还有些干粮，是刘太保母亲送的，你去拿钵盂寻些水来，等我吃些儿走路罢。
xíng zhě qù jiě kāi bāo fú zài nà bāo guǒ zhōng jiān jiàn yǒu jǐ gè cū miàn shāo bǐng ná chū lái dì yǔ shī fu
”行者去解开包袱，在那包裹中间见有几个粗面烧饼，拿出来递与师父。
yòu jiàn nà guāng yàn yàn de yī lǐng mián bù zhí duō yī dǐng qiàn jīn huā mào xíng zhě dào zhè yī mào shì dōng tǔ dài lái de
又见那光艳艳的一领绵布直裰，一顶嵌金花帽，行者道：“这衣帽是东土带来的？
sān zàng jiù shùn kǒu r dā yìng dào shì wǒ xiǎo shí chuān dài de
”三藏就顺口儿答应道：“是我小时穿戴的。
zhè mào zi ruò dài le bù yòng jiào jīng jiù huì niàn jīng
这帽子若戴了，不用教经，就会念经；
zhè yī fú ruò chuān le bù yòng yǎn lǐ jiù huì xíng lǐ
这衣服若穿了，不用演礼，就会行礼。
xíng zhě dào hǎo shī fu bǎ yǔ wǒ chuān dài le ba
”行者道：“好师父，把与我穿戴了罢。
sān zàng dào zhǐ pà cháng duǎn bù yī nǐ ruò chuān de jiù chuān le ba
”三藏道：“只怕长短不一，你若穿得，就穿了罢。
xíng zhě suì tuō xià jiù bái bù zhí duō jiāng mián bù zhí duō chuān shang yě jiù shì bǐ liáng zhe shēn tǐ cái de yì bān bǎ mào r dài shang
”行者遂脱下旧白布直裰，将绵布直裰穿上，也就是比量着身体裁的一般，把帽儿戴上。
sān zàng jiàn tā dài shang mào zi jiù bù chī gān liáng què mò mò de niàn nà jǐn gū zhòu yī biàn
三藏见他戴上帽子，就不吃干粮，却默默的念那紧箍咒一遍。
xíng zhě jiào dào tóu tòng
行者叫道：“头痛！
tóu tòng
头痛！
nà shī fu bú zhù de yòu niàn le jǐ biàn bǎ gè xíng zhě tòng de dǎ gǔn zhuā pò le qiàn jīn de huā mào
”那师父不住的又念了几遍，把个行者痛得打滚，抓破了嵌金的花帽。
sān zàng yòu kǒng pà chě duàn jīn gū zhù le kǒu bù niàn
三藏又恐怕扯断金箍，住了口不念。
bù niàn shí tā jiù bù tòng le
不念时，他就不痛了。
shēn shǒu qù tóu shàng mō mō shì yī tiáo jīn xiàn r mú yàng jǐn jǐn de lēi zài shàng miàn qǔ bù xià jiū bù duàn yǐ cǐ shēng le gēn le
伸手去头上摸摸，似一条金线儿模样，紧紧的勒在上面，取不下，揪不断，已此生了根了。
tā jiù ěr lǐ qǔ chū zhēn r lái chā rù gū lǐ wǎng wài luàn shāo
他就耳里取出针儿来，插入箍里，往外乱捎。
sān zàng yòu kǒng pà tā shāo duàn le kǒu zhōng yòu niàn qǐ lái tā yī jiù shēng tòng tòng de shù qīng tíng fān jīn dǒu ěr hóng miàn chì yǎn zhàng shēn má
三藏又恐怕他捎断了，口中又念起来，他依旧生痛，痛得竖蜻蜓，翻筋斗，耳红面赤，眼胀身麻。
nà shī fu jiàn tā zhè děng yòu bù rěn bù shě fù zhù le kǒu tā de tóu yòu bù tòng le
那师父见他这等，又不忍不舍，复住了口，他的头又不痛了。
xíng zhě dào wǒ zhè tóu yuán lái shì shī fu zhòu wǒ de
行者道：“我这头，原来是师父咒我的。
sān zàng dào wǒ niàn de shì jǐn gū jīng hé zēng zhòu nǐ
”三藏道：“我念得是紧箍经，何曾咒你？
xíng zhě dào
”行者道：
nǐ zài niàn niàn kàn
“你再念念看。
sān zàng zhēn gè yòu niàn xíng zhě zhēn gè yòu tòng zhī jiào mò niàn
”三藏真个又念，行者真个又痛，只教：“莫念！
mò niàn
莫念！
niàn dòng wǒ jiù tòng le
念动我就痛了！
zhè shì zěn me shuō
这是怎么说？
sān zàng dào nǐ jīn fān kě tīng wǒ jiào huì le
”三藏道：“你今番可听我教诲了？
xíng zhě dào tīng jiào le
”行者道：“听教了！
nǐ zài kě wú lǐ le
”“你再可无礼了？
xíng zhě dào bù gǎn le
”行者道：“不敢了！
tā kǒu lǐ suī rán dā yìng xīn shàng hái huái bù shàn bǎ nà zhēn r huǎng yī huǎng wǎn lái cū xì wàng táng sēng jiù yù xià shǒu huāng de zhǎng lǎo kǒu zhōng yòu niàn le liǎng sān biàn zhè hóu zi diē dǎo zài dì diū le tiě bàng bù néng jǔ shǒu zhī jiào shī fu
”他口里虽然答应，心上还怀不善，把那针儿幌一幌，碗来粗细，望唐僧就欲下手，慌得长老口中又念了两三遍，这猴子跌倒在地，丢了铁棒，不能举手，只教：“师父！
wǒ xiǎo de le
我晓得了！
zài mò niàn
再莫念！
zài mò niàn
再莫念！
sān zàng dào nǐ zěn me qī xīn jiù gǎn dǎ wǒ
”三藏道：“你怎么欺心，就敢打我？
xíng zhě dào wǒ bù céng gǎn dǎ wǒ wèn shī fu nǐ zhè fǎ ér shì shuí jiào nǐ de
”行者道：“我不曾敢打，我问师父，你这法儿是谁教你的？
sān zàng dào shì shì jiān yí gè lǎo mǔ chuán shòu wǒ de
”三藏道：“是适间一个老母传授我的。
xíng zhě dà nù dào bù xiāo jiǎng le
”行者大怒道：“不消讲了！
zhè gè lǎo mǔ zuò dìng shì nà gè guān shì yīn
这个老母，坐定是那个观世音！
tā zěn me nà děng hài wǒ
他怎么那等害我！
děng wǒ shàng nán hǎi dǎ tā qù
等我上南海打他去！
sān zàng dào
”三藏道：
cǐ fǎ jì shì tā shòu yǔ wǒ tā bì rán xiān xiǎo de le
“此法既是他授与我，他必然先晓得了。
nǐ ruò xún tā tā niàn qǐ lái nǐ què bú shì sǐ le
你若寻他，他念起来，你却不是死了？
xíng zhě jiàn shuō de yǒu lǐ zhēn gè bù gǎn dòng shēn zhǐ de huí xīn guì xià āi gào dào shī fu
”行者见说得有理，真个不敢动身，只得回心，跪下哀告道：“师父！
zhè shì tā nài hé wǒ de fǎ ér jiào wǒ suí nǐ xi qù
这是他奈何我的法儿，教我随你西去。
wǒ yě bù qù rě tā nǐ yě mò dāng cháng yán zhǐ guǎn niàn sòng
我也不去惹他，你也莫当常言，只管念诵。
wǒ yuàn bǎo nǐ zài wú tuì huǐ zhī yì le
我愿保你，再无退悔之意了。
sān zàng dào jì rú cǐ fú shì wǒ shàng mǎ qù yě
”三藏道：“既如此，伏侍我上马去也。
nà xíng zhě cái sǐ xīn tā dì dǒu sǒu jīng shén shù yī shù mián bù zhí duō kòu bèi mǎ pǐ shōu shí xíng lǐ bēn xi ér jìn
”那行者才死心塌地，抖擞精神，束一束绵布直裰，扣背马匹，收拾行李，奔西而进。
bì jìng zhè yī qù hòu miàn yòu yǒu shèn huà shuō qiě tīng xià huí fēn jiě
毕竟这一去，后面又有甚话说，且听下回分解——