第十六回 — 西游记 — 吴承恩

guān yīn yuàn sēng móu bǎo bèi hēi fēng shān guài qiè jiā shā

观音院僧谋宝贝黑风山怪窃袈裟

què shuō tā shī tú liǎng gè cè mǎ qián lái zhí zhì shān mén shǒu guān kàn guǒ rán shì yī zuò sì yuàn

却说他师徒两个，策马前来，直至山门首观看，果然是一座寺院。

dàn jiàn nà céng céng diàn gé dié dié láng fáng sān shān mén wài wēi wēi wàn dào cǎi yún zhē

但见那层层殿阁，迭迭廊房，三山门外，巍巍万道彩云遮；

wǔ fú táng qián yàn yàn qiān tiáo hóng wù rào

五福堂前，艳艳千条红雾绕。

liǎng lù sōng huáng yī lín guì bǎi

两路松篁，一林桧柏。

liǎng lù sōng huáng wú nián wú jì zì qīng yōu

两路松篁，无年无纪自清幽；

yī lín guì bǎi yǒu sè yǒu yán suí ào lì

一林桧柏，有色有颜随傲丽。

yòu jiàn nà zhōng gǔ lóu gāo fú tú tǎ jùn

又见那钟鼓楼高，浮屠塔峻。

ān chán sēng dìng xìng tí shù niǎo yīn xián

安禅僧定性，啼树鸟音闲。

jì mò wú chén zhēn jì mò qīng xū yǒu dào guǒ qīng xū

寂寞无尘真寂寞，清虚有道果清虚。

shī yuē shàng shā yuán yǐn cuì wō zhāo tí shèng jǐng sài pó pó

诗曰：上刹-园隐翠窝，招提胜景赛婆婆。

guǒ rán jìng tǔ rén jiān shǎo tiān xià míng shān sēng zhàn duō

果然净土人间少，天下名山僧占多。

zhǎng lǎo xià le mǎ xíng zhě xiē le dān zhèng yù jìn mén zhī jiàn nà mén lǐ zǒu chū yī zhòng sēng lái

长老下了马，行者歇了担，正欲进门，只见那门里走出一众僧来。

nǐ kàn tā zěn shēng mú yàng tóu dài zuǒ jī mào shēn chuān wú gòu yī

你看他怎生模样：头戴左笄帽，身穿无垢衣。

tóng huán shuāng zhuì ěr juàn dài shù yāo wéi

铜环双坠耳，绢带束腰围。

cǎo lǚ xíng lái wěn mù yú shǒu nèi tí

草履行来稳，木鱼手内提。

kǒu zhōng cháng zuò niàn bō rě zǒng guī yī

口中常作念，般若总皈依。

sān zàng jiàn le shì lì mén páng dào gè wèn xùn nà hé shàng lián máng dá lǐ xiào dào shī zhān wèn shì nà lǐ lái de

三藏见了，侍立门旁，道个问讯，那和尚连忙答礼，笑道失瞻，问：“是那里来的？

qǐng rù fāng zhàng xiàn chá

请入方丈献茶。

sān zàng dào wǒ dì zǐ nǎi dōng tǔ qīn chāi shàng léi yīn sì bài fó qiú jīng

”三藏道：“我弟子乃东土钦差，上雷音寺拜佛求经。

zhì cǐ chù tiān sè jiāng wǎn yù jiè shàng shā yī xiāo

至此处天色将晚，欲借上刹一宵。

nà hé shàng dào qǐng jìn lǐ zuò qǐng jìn lǐ zuò

”那和尚道：“请进里坐，请进里坐。

sān zàng fāng huàn xíng zhě qiān mǎ jìn lái

”三藏方唤行者牵马进来。

nà hé shàng hū jiàn xíng zhě xiàng mào yǒu xiē hài pà biàn wèn nà qiān mǎ de shì gè shèn me dōng xī

那和尚忽见行者相貌，有些害怕，便问：“那牵马的是个甚么东西？

sān zàng dào qiāo yán

”三藏道：“悄言！

qiāo yán

悄言！

tā de xìng jí ruò tīng jiàn nǐ shuō shì shèn me dōng xī tā jiù nǎo le

他的性急，若听见你说是甚么东西，他就恼了。

tā shì wǒ de tú dì

他是我的徒弟。

nà hé shàng dǎ le gè hán jìn yǎo zhe zhǐ tou dào zhè bān yí gè chǒu tóu guài nǎo de hǎo zhāo tā zuò tú dì

那和尚打了个寒噤，咬着指头道：“这般一个丑头怪脑的，好招他做徒弟？

sān zàng dào nǐ kàn bu chū lái li chǒu zì chǒu shèn shì yǒu yòng

”三藏道：“你看不出来哩，丑自丑，甚是有用。

nà hé shàng zhǐ de tóng sān zàng yǔ xíng zhě jìn le shān mén

那和尚只得同三藏与行者进了山门。

shān mén lǐ

山门里。

yòu jiàn nà zhèng diàn shàng shū sì gè dà zì shì guān yīn chán yuàn

又见那正殿上书四个大字，是观音禅院。

sān zàng yòu dà xǐ dào dì zǐ lǚ gǎn pú sà shèng ēn wèi jí kòu xiè

三藏又大喜道：“弟子屡感菩萨圣恩，未及叩谢。

jīn yù chán yuàn jiù rú jiàn pú sà yì bān shén hǎo bài xiè

今遇禅院，就如见菩萨一般，甚好拜谢。

nà hé shàng wén yán jí mìng dào rén kāi le diàn mén qǐng sān zàng cháo bài

”那和尚闻言，即命道人开了殿门，请三藏朝拜。

nà xíng zhě shuān le mǎ diū le xíng lǐ tóng sān zàng shàng diàn

那行者拴了马，丢了行李，同三藏上殿。

sān zàng zhǎn bèi shū shēn pū xiōng nà dì wàng jīn xiàng kòu tóu

三藏展背舒身，铺胸纳地，望金象叩头。

nà hé shàng biàn qù dǎ gǔ xíng zhě jiù qù zhuàng zhōng

那和尚便去打鼓，行者就去撞钟。

sān zàng fǔ fú tái qián qīng xīn dǎo zhù

三藏俯伏台前，倾心祷祝。

zhù bài yǐ bì nà hé shàng zhù le gǔ xíng zhě hái zhǐ guǎn zhuàng zhōng bù xiē huò jǐn huò màn zhuàng le xǔ jiǔ nà dào rén dào bài yǐ bì le hái zhuàng zhōng zěn me

祝拜已毕，那和尚住了鼓，行者还只管撞钟不歇，或紧或慢，撞了许久，那道人道：“拜已毕了，还撞钟怎么？

xíng zhě fāng diū le zhōng chǔ xiào dào nǐ nà lǐ xiǎo de wǒ zhè shì zuò yī rì hé shàng zhuàng yī rì zhōng de

”行者方丢了钟杵，笑道：“你那里晓得，我这是做一日和尚撞一日钟的。

cǐ shí què jīng dòng nà sì lǐ dà xiǎo sēng rén shàng xià fáng cháng lǎo tīng de zhōng shēng luàn xiǎng yī qí yōng chū dào nà gè yě rén zài zhè lǐ luàn qiāo zhōng gǔ

”此时却惊动那寺里大小僧人、上下房长老，听得钟声乱响，一齐拥出道：“那个野人在这里乱敲钟鼓？

xíng zhě tiào jiāng chū lái duō de yī shēng dào

”行者跳将出来，咄的一声道：

shì nǐ sūn wài gōng zhuàng le shuǎ zǐ de

“是你孙外公撞了耍子的！

nèi xiē hé shàng yī jiàn le hu de diē diē gǔn gǔn dōu pá zài dì xià dào léi gōng yé ye

”那些和尚一见了，唬得跌跌滚滚，都爬在地下道：“雷公爷爷！

xíng zhě dào léi gōng shì wǒ de chóng sūn r li

”行者道：“雷公是我的重孙儿哩！

qǐ lái qǐ lái bú yào pà wǒ men shì dōng tǔ dà táng lái de lǎo yé

起来起来，不要怕，我们是东土大唐来的老爷。

zhòng sēng fāng cái lǐ bài jiàn le sān zàng dōu cái fàng xīn bù pà

”众僧方才礼拜，见了三藏，都才放心不怕。

nèi yǒu běn sì yuàn zhǔ qǐng dào lǎo yé men dào hòu fāng zhàng zhōng fèng chá

内有本寺院主请道：“老爷们到后方丈中奉茶。

suì ér jiě jiāng qiān mǎ tái le xíng lǐ zhuǎn guò zhèng diàn jìng rù hòu fáng xù le zuò cì

”遂而解缰牵马，抬了行李，转过正殿，径入后房，序了坐次。

nà yuàn zhǔ xiàn le chá yòu ān pái zhāi gòng

那院主献了茶，又安排斋供。

tiān guāng shàng zǎo sān zàng chēng xiè wèi bì zhī jiàn nà hòu miàn yǒu liǎng gè xiǎo tóng chān zhe yí gè lǎo sēng chū lái

天光尚早，三藏称谢未毕，只见那后面有两个小童，搀着一个老僧出来。

kàn tā zěn shēng dǎ bàn tóu shàng dài yī dǐng pí lú fāng mào māo jīng shí de bǎo dǐng guāng huī

看他怎生打扮：头上戴一顶毗卢方帽，猫睛石的宝顶光辉；

shēn shàng chuān yī lǐng jǐn róng biǎn shān fěi cuì máo de jīn biān huang liàng

身上穿一领锦绒褊衫，翡翠毛的金边晃亮。

yī duì sēng xié zǎn bā bǎo yī gēn zhǔ zhàng qiàn yún xīng

一对僧鞋攒八宝，一根拄杖嵌云星。

mǎn miàn zhòu hén hǎo sì lí shān lǎo mǔ

满面皱痕，好似骊山老母；

yī shuāng hūn yǎn què rú dōng hǎi lóng jūn

一双昏眼，却如东海龙君。

kǒu bù guān fēng yīn chǐ luò yāo tuó bèi qū wèi jīn luán

口不关风因齿落，腰驼背屈为筋挛。

zhòng sēng dào shī zǔ lái le

众僧道：“师祖来了。

sān zàng gōng shēn shī lǐ yíng jiē dào lǎo yuàn zhǔ dì zǐ bài yī

”三藏躬身施礼迎接道：“老院主，弟子拜揖。

nà lǎo sēng hái le lǐ yòu gè xù zuò

”那老僧还了礼，又各叙坐。

lǎo sēng dào

老僧道：

shì jiān xiǎo de men shuō dōng tǔ táng cháo lái de lǎo yé wǒ cái chū lái fèng jiàn

“适间小的们说东土唐朝来的老爷，我才出来奉见。

sān zàng dào

”三藏道：

qīng zào bǎo shān bù zhī hǎo dǎi shù zuì shù zuì

“轻造宝山，不知好歹，恕罪恕罪！

lǎo sēng dào bù gǎn bù gǎn

”老僧道：“不敢不敢！

yīn wèn

”因问：

lǎo yé dōng tǔ dào cǐ yǒu duō shǎo lù chéng

“老爷，东土到此，有多少路程？

sān zàng dào chū cháng ān biān jiè yǒu wǔ qiān yú lǐ

”三藏道：“出长安边界，有五千余里；

guò liǎng jiè shān shōu le yí gè xiǎo tú yí lù lái xíng guò xī fān hā guó jīng liǎng gè yuè yòu yǒu wǔ liù qiān lǐ cái dào le guì chǔ

过两界山，收了一个小徒，一路来，行过西番哈-国，经两个月，又有五六千里，才到了贵处。

lǎo sēng dào yě yǒu wàn lǐ zhī yáo le

”老僧道：“也有万里之遥了。

wǒ dì zǐ xū dù yī shēng shān mén yě bù céng chū qù chéng suǒ wèi zuò jǐng guān tiān chū xiǔ zhī bèi

我弟子虚度一生，山门也不曾出去，诚所谓坐井观天，樗朽之辈。

sān zàng yòu wèn lǎo yuàn zhǔ gāo shòu jǐ hé

”三藏又问：“老院主高寿几何？

lǎo sēng dào chī cháng èr bǎi qī shí suì le

”老僧道：“痴长二百七十岁了。

xíng zhě tīng jiàn dào zhè hái shì wǒ wàn dài sūn ér li

”行者听见道：“这还是我万代孙儿哩？

sān zàng chǒu le tā yī yǎn dào jǐn yán

”三藏瞅了他一眼道：“谨言！

mò yào bù shi gāo dī chōng zhuàng rén

莫要不识高低冲撞人。

nà hé shàng biàn wèn lǎo yé nǐ yǒu duō shǎo nián jì le

”那和尚便问：老爷，你有多少年纪了？

xíng zhě dào

”行者道；

bù gǎn shuō

“不敢说。

nà lǎo sēng yě zhǐ dāng yī jù fēng huà biàn bù jiè yì yě bù zài huí zhǐ jiào xiàn chá

”那老僧也只当一句疯话，便不介意，也不再回，只叫献茶。

yǒu yí gè xiǎo xìng tóng ná chū yí gè yáng zhī yù de pán ér yǒu sān gè fǎ lán xiāng jīn de chá zhōng

有一个小幸童，拿出一个羊脂玉的盘儿，有三个法蓝镶金的茶锺；

yòu yī tóng tí yī bǎ bái tóng hú r zhēn le sān bēi xiāng chá

又一童，提一把白铜壶儿，斟了三杯香茶。

zhēn gè shì sè qī liú ruǐ yàn wèi shèng guì huā xiāng

真个是色欺榴蕊艳，味胜桂花香。

sān zàng jiàn le kuā ài bù jìn dào hǎo wù jiàn

三藏见了，夸爱不尽道：“好物件！

hǎo wù jiàn

好物件！

zhēn shì měi shí měi qì

真是美食美器！

nà lǎo sēng dào wū yǎn wū yǎn

”那老僧道：“污眼污眼！

lǎo yé nǎi tiān cháo shàng guó guǎng lǎn qí zhēn shì zhè bān qì jù hé zú guò jiǎng

老爷乃天朝上国，广览奇珍，似这般器具，何足过奖？

lǎo yé zì shàng bāng lái kě yǒu shèn me bǎo bèi jiè yǔ dì zǐ yī guān

老爷自上邦来，可有甚么宝贝，借与弟子一观？

sān zàng dào kě lián

”三藏道：“可怜！

wǒ nà dōng tǔ wú shén bǎo bèi jiù yǒu shí lù chéng yáo yuǎn yě bù néng dài de

我那东土，无甚宝贝，就有时，路程遥远，也不能带得。

xíng zhě zài páng dào shī fu wǒ qián rì zài bāo fú lǐ céng jiàn nà lǐng jiā shā bú shì jiàn bǎo bèi

”行者在旁道：“师父，我前日在包袱里，曾见那领袈裟，不是件宝贝？

ná yǔ tā kàn kàn rú hé

拿与他看看如何？

zhòng sēng tīng shuō jiā shā yī gè gè lěng xiào

”众僧听说袈裟，一个个冷笑。

xíng zhě dào nǐ xiào zěn de

行者道：“你笑怎的？

yuàn zhǔ dào lǎo yé cái shuō jiā shā shì jiàn bǎo bèi yán shí kě xiào

”院主道：“老爷才说袈裟是件宝贝，言实可笑。

ruò shuō jiā shā shì wǒ děng bèi zhě bù zhǐ èr sān shí jiàn

若说袈裟，似我等辈者，不止二三十件；

ruò lùn wǒ shī zǔ zài cǐ chù zuò le èr bǎi wǔ liù shí nián hé shàng zú yǒu qī bā bǎi jiàn

若论我师祖，在此处做了二百五六十年和尚，足有七八百件！

jiào ná chū lái kàn kàn

”叫：“拿出来看看。

nà lǎo hé shàng yě shì tā yī shí mài nòng biàn jiào dào rén kāi kù fáng tóu tuó tái guì zi jiù tái chū shí èr guì fàng zài tiān jǐng zhōng kāi le suǒ liǎng biān shè xià yī jià sì wéi qiān le shéng zi jiāng jiā shā yī jiàn jiàn dǒu kāi guà qǐ qǐng sān zàng guān kàn

”那老和尚，也是他一时卖弄，便叫道人开库房，头陀抬柜子，就抬出十二柜，放在天井中，开了锁，两边设下衣架，四围牵了绳子，将袈裟一件件抖开挂起，请三藏观看。

guǒ rán shì mǎn táng qǐ xiù sì bì líng luó

果然是满堂绮绣，四壁绫罗！

xíng zhě yī yī guān zhī dōu shì xiē chuān huā nà jǐn cì xiù xiāo jīn zhī wù xiào dào hǎo hǎo hǎo shōu qǐ shōu qǐ

行者一一观之，都是些穿花纳锦，刺绣销金之物，笑道：“好，好，好，收起收起！

bǎ wǒ men de yě qǔ chū lái kàn kàn

把我们的也取出来看看。

sān zàng bǎ xíng zhě chě zhù qiāo qiāo de dào tú dì mò yào yú rén dòu fù

”三藏把行者扯住，悄悄的道：“徒弟，莫要与人斗富。

nǐ wǒ shì dān shēn zài wài zhǐ kǒng yǒu cuò

你我是单身在外，只恐有错。

xíng zhě dào kàn kàn jiā shā yǒu hé chā cuò

行者道：“看看袈裟，有何差错？

sān zàng dào nǐ bù céng lǐ huì de gǔ rén yǒu yún zhēn qí wán hǎo zhī wù bù kě shǐ jiàn tān lán jiān wěi zhī rén

”三藏道：“你不曾理会得，古人有云，珍奇玩好之物，不可使见贪婪奸伪之人。

tǎng ruò yī jīng rù mù bì dòng qí xīn

倘若一经入目，必动其心；

jì dòng qí xīn bì shēng qí jì

既动其心，必生其计。

rǔ shì gè wèi huò de suǒ zhī ér bì yìng qí qiú kě yě

汝是个畏祸的，索之而必应其求可也；

bù rán zé yǔn shēn miè mìng jiē qǐ yú cǐ shì bù xiǎo yǐ

不然，则殒身灭命，皆起于此，事不小矣。

xíng zhě dào fàng xīn fàng xīn

”行者道：“放心放心！

dōu zài lǎo sūn shēn shàng

都在老孙身上！

nǐ kàn tā bù yóu fēn shuō jí jí de zǒu le qù bǎ gè bāo fú jiě kāi zǎo yǒu xiá guāng bèng bèng shàng yǒu liǎng céng yóu zhǐ guǒ dìng qù le zhǐ qǔ chū jiā shā

”你看他不由分说，急急的走了去，把个包袱解开，早有霞光迸迸，尚有两层油纸裹定，去了纸，取出袈裟！

dǒu kāi shí hóng guāng mǎn shì cǎi qì yíng tíng

抖开时，红光满室，彩气盈庭。

zhòng sēng jiàn le wú yí gè bù xīn huan kǒu zàn

众僧见了，无一个不心欢口赞。

zhēn gè hǎo jiā shā

真个好袈裟！

shàng tou yǒu qiān bān qiǎo miào míng zhū zhuì wàn yàng xī qí fó bǎo zǎn

上头有：千般巧妙明珠坠，万样稀奇佛宝攒。

shàng xià lóng xū pù cǎi qǐ dōu luó sì miàn jǐn yán biān

上下龙须铺彩绮，兜罗四面锦沿边。

tǐ guà wǎng liǎng cóng cǐ miè shēn pī chī mèi rù huáng quán

体挂魍魉从此灭，身披魑魅入黄泉。

tuō huà tiān xiān qīn shǒu zhì bú shì zhēn sēng bù gǎn chuān

托化天仙亲手制，不是真僧不敢穿。

nà lǎo hé shàng jiàn le zhè bān bǎo bèi guǒ rán dòng le jiān xīn zǒu shàng qián duì sān zàng guì xià yǎn zhōng chuí lèi dào wǒ dì zǐ zhēn shì méi yuán

那老和尚见了这般宝贝，果然动了奸心，走上前对三藏跪下，眼中垂泪道：“我弟子真是没缘！

sān zàng chān qǐ dào lǎo yuàn shī yǒu hé huà shuō

”三藏搀起道：“老院师有何话说？

tā dào lǎo yé zhè jiàn bǎo bèi fāng cái zhǎn kāi tiān sè wǎn le nài hé yǎn mù hūn huā bù néng kàn de míng bái qǐ bù shì wú yuán

”他道：“老爷这件宝贝，方才展开，天色晚了，奈何眼目昏花，不能看得明白，岂不是无缘！

sān zàng jiào zhǎng shàng dēng lái ràng nǐ zài kàn

”三藏教：“掌上灯来，让你再看。

nà lǎo sēng dào yé ye de bǎo bèi yǐ shì guāng liàng zài diǎn le dēng yī fà huǎng yǎn mò xiǎng kàn de zǐ xì

”那老僧道：“爷爷的宝贝，已是光亮，再点了灯，一发晃眼，莫想看得仔细。

xíng zhě dào nǐ yào zěn de kàn cái hǎo

”行者道：“你要怎的看才好？

lǎo sēng dào

”老僧道：

lǎo yé ruò shì kuān ēn fàng xīn jiào dì zǐ ná dào hòu fáng xì xì de kàn yī yè míng zǎo sòng hái lǎo yé xi qù bù zhī zūn yì hé rú

“老爷若是宽恩放心，教弟子拿到后房，细细的看一夜，明早送还老爷西去，不知尊意何如？

sān zàng tīng shuō chī le yī jīng mán yuàn xíng zhě dào dōu shì nǐ

”三藏听说，吃了一惊，埋怨行者道：“都是你！

dōu shì nǐ

都是你！

xíng zhě xiào dào pà tā zěn de

”行者笑道：“怕他怎的？

děng wǒ bāo qǐ lái jiào tā ná le qù kàn

等我包起来，教他拿了去看。

dàn yǒu shū yú jìn shì lǎo sūn guǎn zhěng

但有疏虞，尽是老孙管整。

nà sān zàng zǔ dāng bú zhù tā bǎ jiā shā dì yǔ lǎo sēng dào píng nǐ kàn qù zhǐ shì míng zǎo zhào jiù hái wǒ bù dé sǔn wū xiē xū

”那三藏阻当不住，他把袈裟递与老僧道：“凭你看去，只是明早照旧还我，不得损污些须。

lǎo sēng xǐ xǐ huān huān zhe xìng tóng jiāng jiā shā ná jìn qù què fēn fù zhòng sēng jiāng qián miàn chán táng sǎo jìng qǔ liǎng zhāng téng chuáng ān shè pū gài qǐng èr wèi lǎo yé ān xiē

”老僧喜喜欢欢，着幸童将袈裟拿进去，却吩咐众僧，将前面禅堂扫净，取两张藤床，安设铺盖，请二位老爷安歇；

yī bì xiāng yòu jiào ān pái míng zǎo zhāi sòng xíng suì ér gè sàn

一壁厢又教安排明早斋送行，遂而各散。

shī tú men guān le chán táng shuì xià bù tí

师徒们关了禅堂，睡下不题。

què shuō nà hé shàng bǎ jiā shā piàn dào shǒu ná zài hòu fáng dēng xià duì jiā shā háo táo tòng kū huāng de nà běn sì sēng bù gǎn xiān shuì

却说那和尚把袈裟骗到手，拿在后房灯下，对袈裟号啕痛哭，慌得那本寺僧，不敢先睡。

xiǎo xìng tóng yě bù zhī wèi hé què qù bào yǔ zhòng sēng dào gōng gōng kū dào èr gēng shí hòu hái bù xiē shēng

小幸童也不知为何，却去报与众僧道：“公公哭到二更时候，还不歇声。

yǒu liǎng gè tú sūn shì tā xīn ài zhī rén shàng qián wèn dào shī gōng nǐ kū zěn de

”有两个徒孙，是他心爱之人，上前问道：“师公，你哭怎的？

lǎo sēng dào wǒ kū wú yuán kàn bù dé táng sēng bǎo bèi

”老僧道：“我哭无缘，看不得唐僧宝贝！

xiǎo hé shàng dào gōng gōng nián jì gāo dà fā guò le tā de jiā shā fàng zài nǐ miàn qián nǐ zhǐ xiāo jiě kāi kàn biàn bà le hé xū tòng kū

”小和尚道：“公公年纪高大，发过了他的袈裟，放在你面前，你只消解开看便罢了，何须痛哭？

lǎo sēng dào kàn de bù cháng jiǔ

”老僧道：“看的不长久。

wǒ jīn nián èr bǎi qī shí suì kōng zhēng le jǐ bǎi jiàn jiā shā zěn me de yǒu tā zhè yī jiàn

我今年二百七十岁，空挣了几百件袈裟，怎么得有他这一件？

zěn me de zuò gè táng sēng

怎么得做个唐僧？

xiǎo hé shàng dào shī gōng chà le

”小和尚道：“师公差了。

táng sēng nǎi shì lí xiāng bèi jǐng de yí gè xíng jiǎo sēng

唐僧乃是离乡背井的一个行脚僧。

nǐ zhè děng nián gāo xiǎng yòng yě gòu le dào yào xiàng tā zuò xíng jiǎo sēng hé yě

你这等年高，享用也彀了，倒要象他做行脚僧，何也？

lǎo sēng dào wǒ suī shì zuò jiā zì zài lè hu wǎn jǐng què bù dé tā zhè jiā shā chuān chuān

”老僧道：“我虽是坐家自在，乐乎晚景，却不得他这袈裟穿穿。

ruò jiào wǒ chuān dé yī rì r jiù sǐ yě bì yǎn yě shì wǒ lái yáng shì jiān wèi sēng yī chǎng

若教我穿得一日儿，就死也闭眼，也是我来阳世间为僧一场！

zhòng sēng dào hǎo méi zhèng jīng

”众僧道：“好没正经！

nǐ yào chuān tā de yǒu hé nán chǔ

你要穿他的，有何难处？

wǒ men míng rì liú tā zhù yī rì nǐ jiù chuān tā yī rì liú tā zhù shí rì nǐ jiù chuān tā shí rì biàn bà le

我们明日留他住一日，你就穿他一日，留他住十日，你就穿他十日便罢了。

hé kǔ zhè bān tòng kū

何苦这般痛哭？

lǎo sēng dào zòng rán liú tā zhù le bàn zǎi yě zhǐ chuān de bàn zǎi dào dǐ yě bù dé qì cháng

”老僧道：“纵然留他住了半载，也只穿得半载，到底也不得气长。

tā yào qù shí zhǐ de yǔ tā qù zěn shēng liú de cháng yuǎn

他要去时只得与他去，怎生留得长远？

zhèng shuō huà chù yǒu yí gè xiǎo hé shàng míng huàn guǎng zhì chū tóu dào gōng gōng yào de cháng yuǎn yě róng yì

正说话处，有一个小和尚名唤广智，出头道：“公公，要得长远也容易。

lǎo sēng wén yán jiù huān xǐ qǐ lái dào wǒ r nǐ yǒu shèn me gāo jiàn

”老僧闻言，就欢喜起来道：“我儿，你有甚么高见？

guǎng zhì dào nà táng sēng liǎng gè shì zǒu lù de rén xīn kǔ zhī shén rú jīn yǐ shuì zháo le

”广智道：“那唐僧两个是走路的人，辛苦之甚，如今已睡着了。

wǒ men xiǎng jǐ gè yǒu lì liàng de ná le qiāng dāo dǎ kāi chán táng jiāng tā shā le bǎ shī shǒu mái zài hòu yuán zhǐ wǒ yī jiā zhī dào què yòu móu le tā de bái mǎ xíng náng què bǎ nà jiā shā liú xià yǐ wéi chuán jiā zhī bǎo qǐ fēi zǐ sūn cháng jiǔ zhī jì yé

我们想几个有力量的，拿了枪刀，打开禅堂，将他杀了，把尸首埋在后园，只我一家知道，却又谋了他的白马、行囊，却把那袈裟留下，以为传家之宝，岂非子孙长久之计耶？

lǎo hé shàng jiàn shuō mǎn xīn huān xǐ què cái kāi le yǎn lèi dào hǎo

”老和尚见说，满心欢喜，却才揩了眼泪道：“好！

hǎo

好！

hǎo

好！

cǐ jì jué miào

此计绝妙！

jí biàn shōu shí qiāng dāo

”即便收拾枪刀。

nèi zhōng yòu yǒu yí gè xiǎo hé shàng míng huàn guǎng móu jiù shì nà guǎng zhì de shī dì shàng qián lái dào cǐ jì bù miào

内中又有一个小和尚，名唤广谋，就是那广智的师弟，上前来道：“此计不妙。

ruò yào shā tā xū yào kàn kàn dòng jìng

若要杀他，须要看看动静。

nà gè bái liǎn de shì yì nà gè máo liǎn de shì nán

那个白脸的似易，那个毛脸的似难。

wàn yī shā tā bù dé què bù fǎn zhāo jǐ huò

万一杀他不得，却不反招己祸？

wǒ yǒu yí gè bù dòng dāo qiāng zhī fǎ bù zhī nǐ zūn yì rú hé

我有一个不动刀枪之法，不知你尊意如何？

lǎo sēng dào wǒ r nǐ yǒu hé fǎ

”老僧道：“我儿，你有何法？

guǎng móu dào yī xiǎo sūn zhī jiàn rú jīn huàn jù dōng shān dà xiǎo fáng tóu měi rén yào gān chái yī shù shě le nà sān jiān chán táng fàng qǐ huǒ lái jiào tā yù zǒu wú mén lián mǎ yī huǒ fén zhī

”广谋道：“依小孙之见，如今唤聚东山大小房头，每人要干柴一束，舍了那三间禅堂，放起火来，教他欲走无门，连马一火焚之。

jiù shì shān qián shān hòu rén jiā kàn jiàn zhǐ shuō shì tā zì bù xiǎo xīn zǒu le huǒ jiāng wǒ chán táng dōu shāo le

就是山前山后人家看见，只说是他自不小心，走了火，将我禅堂都烧了。

nà liǎng gè hé shàng què bù dōu shāo sǐ

那两个和尚，却不都烧死？

yòu hǎo yǎn rén ěr mù

又好掩人耳目。

jiā shā qǐ bù shì wǒ men chuán jiā zhī bǎo

袈裟岂不是我们传家之宝？

nèi xiē hé shàng wén yán wú bù huān xǐ dōu dào qiáng

”那些和尚闻言，无不欢喜，都道：“强！

qiáng

强！

qiáng

强！

cǐ jì gèng miào

此计更妙！

gèng miào

更妙！

suì jiào gè fáng tóu bān chái lái

”遂教各房头搬柴来。

āi

唉！

zhè yī jì zhèng shì nòng de gè gāo shòu lǎo sēng gāi jìn mìng guān yīn chán yuàn huà wèi chén

这一计，正是弄得个高寿老僧该尽命，观音禅院化为尘！

yuán lái tā nà sì lǐ yǒu qī bā shí gè fáng tóu dà xiǎo yǒu èr bǎi yú zhòng

原来他那寺里，有七八十个房头，大小有二百余众。

dàng yè yī yōng bān chái bǎ gè chán táng qián qián hòu hòu sì miàn wéi rào bù tōng ān pái fàng huǒ bù tí

当夜一拥搬柴，把个禅堂前前后后四面围绕不通，安排放火不题。

què shuō sān zàng shī tú ān xiē yǐ dìng

却说三藏师徒，安歇已定。

nà xíng zhě què shì gè líng hóu suī rán shuì xià zhǐ shì cún shén liàn qì méng lóng zhe xǐng yǎn

那行者却是个灵猴，虽然睡下，只是存神炼气，朦胧着醒眼。

hū tīng de wài miàn bú zhù de rén zǒu zhā zhā de chái xiǎng fēng shēng tā xīn yí huò dào cǐ shí yè jìng rú hé yǒu rén xíng de jiǎo bù zhī shēng

忽听得外面不住的人走，揸揸的柴响风生，他心疑惑道：“此时夜静，如何有人行得脚步之声？

mò gǎn shì zéi dào móu hài wǒ men de

莫敢是贼盗，谋害我们的？

tā jiù yī gǔ lǔ tiào qǐ yù yào kāi mén chū kàn yòu kǒng jīng xǐng shī fu

”他就一骨鲁跳起，欲要开门出看，又恐惊醒师父。

nǐ kàn tā nòng gè jīng shén yáo shēn yī biàn biàn zuò yí gè mì fēng r zhēn gè shì kǒu tián wěi dú yāo xì shēn qīng

你看他弄个精神，摇身一变，变做一个蜜蜂儿，真个是：口甜尾毒，腰细身轻。

chuān huā dù liǔ fēi rú jiàn zhān xù xún xiāng shì luò xīng

穿花度柳飞如箭，粘絮寻香似落星。

xiǎo xiǎo wēi qū néng fù zhòng áo áo báo chì huì chéng fēng

小小微躯能负重，嚣嚣薄翅会乘风。

què zì chuán léng xià zuān chū kàn fēn míng

却自椽棱下，钻出看分明。

zhī jiàn nà zhòng sēng men bān chái yùn cǎo yǐ wéi zhù chán táng fàng huǒ li

只见那众僧们，搬柴运草，已围住禅堂放火哩。

xíng zhě àn xiào dào guǒ yī wǒ shī fù zhī yán tā yào hài wǒ men xìng mìng móu wǒ de jiā shā gù qǐ zhè děng dú xīn

行者暗笑道：“果依我师父之言，他要害我们性命，谋我的袈裟，故起这等毒心。

wǒ dài yào ná gùn dǎ tā a kě lián yòu bù jīn dǎ yī dùn gùn dōu dǎ sǐ le shī fu yòu guài wǒ xíng xiōng

我待要拿棍打他啊，可怜又不禁打，一顿棍都打死了，师父又怪我行凶。

ba ba ba

罢，罢，罢！

yǔ tā gè shùn shǒu qiān yáng jiāng jì jiù jì jiào tā zhù bù chéng ba

与他个顺手牵羊，将计就计，教他住不成罢！

hǎo xíng zhě yī jīn dǒu tiào shàng nán tiān mén lǐ hu de gè páng liú gǒu bì gōng shēn mǎ zhào wēn guān kòng bèi jù dào bù hǎo le

”好行者，一筋斗跳上南天门里，唬得个庞刘苟毕躬身，马赵温关控背，俱道：“不好了！

bù hǎo le

不好了！

nà nào tiān gōng de zhǔ zi yòu lái le

那闹天宫的主子又来了！

xíng zhě yáo zhuó shǒu dào liè wèi miǎn lǐ xiū jīng wǒ lái xún guǎng mù tiān wáng de

”行者摇着手道：“列位免礼休惊，我来寻广目天王的。

shuō bù liǎo què yù tiān wáng zǎo dào yíng zhe xíng zhě dào jiǔ kuò jiǔ kuò

”说不了，却遇天王早到，迎着行者道：“久阔，久阔。

qián wén de guān yīn pú sà lái jiàn yù dì jiè le sì zhí gōng cáo liù dīng liù jiǎ bìng jiē dì děng bǎo hù táng sēng wǎng xī tiān qǔ jīng qù shuō nǐ yǔ tā zuò le tú dì jīn rì zěn me dé xián dào cǐ

前闻得观音菩萨来见玉帝，借了四值功曹、六丁六甲并揭谛等，保护唐僧往西天取经去，说你与他做了徒弟，今日怎么得闲到此？

xíng zhě dào qiě xiū xù kuò

”行者道：“且休叙阔。

táng sēng lù yù dǎi rén fàng huǒ shāo tā shì zài wàn fēn jǐn jí tè lái xún nǐ jiè pì huǒ zhào r jiù tā yī jiù

唐僧路遇歹人，放火烧他，事在万分紧急，特来寻你借辟火罩儿，救他一救。

kuài xiē ná lái shǐ shǐ jí kè fǎn shàng

快些拿来使使，即刻返上。

tiān wáng dào nǐ chà le jì shì dǎi rén fàng huǒ zhī gāi jiè shuǐ jiù tā rú hé yào pì huǒ zhào

”天王道：“你差了，既是歹人放火，只该借水救他，如何要辟火罩？

xíng zhě dào nǐ nà lǐ xiǎo de jiù lǐ

”行者道：“你那里晓得就里。

jiè shuǐ jiù zhī què shāo bù qǐ lái dào xiàng yīng le tā

借水救之，却烧不起来，倒相应了他；

zhǐ shì jiè cǐ zhào hù zhù le táng sēng wú shāng qí yú guǎn tā jǐn tā shāo qù kuài xiē kuài xiē

只是借此罩，护住了唐僧无伤，其余管他，尽他烧去，快些快些！

cǐ shí kǒng yǐ wú jí mò wù le wǒ xià biān gàn shì

此时恐已无及，莫误了我下边干事！

nà tiān wáng xiào dào zhè hóu zi hái shì zhè děng qǐ bù shàn zhī xīn zhǐ gù le zì jiā jiù bù guǎn bié rén

”那天王笑道：“这猴子还是这等起不善之心，只顾了自家，就不管别人。

xíng zhě dào kuài zhe kuài zhe mò yào tiáo zuǐ hài le dà shì

行者道：“快着快着，莫要调嘴，害了大事！

nà tiān wáng bù gǎn bù jiè suì jiāng zhào r dì yǔ xíng zhě

”那天王不敢不借，遂将罩儿递与行者。

xíng zhě ná le àn zhe yún tóu jìng dào chán táng fáng jí shàng zhào zhù le táng sēng yǔ bái mǎ xíng lǐ tā què qù nà hòu miàn lǎo hé shàng zhù de fāng zhàng fáng shàng tou zuò zhuó yì bǎo hù nà jiā shā

行者拿了，按着云头，径到禅堂房脊上，罩住了唐僧与白马、行李，他却去那后面老和尚住的方丈房上头坐，着意保护那袈裟。

kàn nèi xiē rén fàng qǐ huǒ lái tā zhuǎn niǎn jué niàn zhòu wàng xùn dì shàng xī yī kǒu qì chuī jiāng qù yī zhèn fēng qǐ bǎ nà huǒ zhuǎn guā de hōng hōng luàn zhe

看那些人放起火来，他转捻诀念咒，望巽地上吸一口气吹将去，一阵风起，把那火转刮得烘烘乱着。

hǎo huǒ

好火！

hǎo huǒ

好火！

dàn jiàn hēi yān mò mò hóng yàn téng téng

但见：黑烟漠漠，红焰腾腾。

hēi yān mò mò cháng kōng bú jiàn yì tiān xīng

黑烟漠漠，长空不见一天星；

hóng yàn téng téng dà dì yǒu guāng qiān lǐ chì

红焰腾腾，大地有光千里赤。

qǐ chū shí zhuó zhuó jīn shé

起初时，灼灼金蛇；

cì hòu lái wēi wēi xuè mǎ

次后来，威威血马。

nán fāng sān chěng yīng xióng huí lù dà shén shī fǎ lì

南方三-逞英雄，回禄大神施法力。

zào gān chái shāo liè huǒ xìng shuō shèn me suì rén zuàn mù

燥干柴烧烈火性，说甚么燧人钻木；

shú yóu mén qián piāo cǎi yàn sài guò le lǎo zǔ kāi lú

熟油门前飘彩焰，赛过了老祖开炉。

zhèng shì nà wú qíng huǒ fā zěn jìn zhè yǒu yì xíng xiōng bù qù mǐ zāi fǎn xíng zhù nüè

正是那无情火发，怎禁这有意行凶，不去弭灾，反行助虐。

fēng suí huǒ shì yàn fēi yǒu qiān zhàng yú gāo

风随火势，焰飞有千丈余高；

huǒ chèn fēng wēi huī bèng shàng jiǔ xiāo yún wài

火趁风威，灰迸上九霄云外。

pīng pīng pāng pāng hǎo biàn sì cán nián bào zhú

乒乒乓乓，好便似残年爆竹；

pō pō là là què jiù rú jūn zhōng pào shēng

泼泼喇喇，却就如军中炮声。

shāo de nà dāng chǎng fú xiàng mò néng táo dōng yuàn qié lán wú chǔ duǒ

烧得那当场佛象莫能逃，东院伽蓝无处躲。

shèng rú chì bì yè áo bīng sài guò ē páng gōng nèi huǒ

胜如赤壁夜鏖兵，赛过阿房宫内火！

zhè zhèng shì xīng xīng zhī huǒ néng shāo wàn qǐng zhī tián

这正是星星之火，能烧万顷之田。

xū yú jiān fēng kuáng huǒ shèng bǎ yī zuò guān yīn yuàn chǔ chù tòng hóng

须臾间，风狂火盛，把一座观音院，处处通红。

nǐ kàn nà zhòng hé shàng bān xiāng tái lóng qiǎng zhuō duān guō mǎn yuàn lǐ jiào kǔ lián tiān

你看那众和尚，搬箱抬笼，抢桌端锅，满院里叫苦连天。

sūn xíng zhě hù zhù le hòu biān fāng zhàng pì huǒ zhào zhào zhù le qián miàn chán táng qí yú qián hòu huǒ guāng dà fā zhēn gè shì zhào tiān hóng yàn huī huáng tòu bì jīn guāng zhào yào

孙行者护住了后边方丈，辟火罩罩住了前面禅堂，其余前后火光大发，真个是照天红焰辉煌，透壁金光照耀！

bù qī huǒ qǐ zhī shí jīng dòng le yī shān shòu guài

不期火起之时，惊动了一山兽怪。

zhè guān yīn yuàn zhèng nán èr shí lǐ yuǎn jìn yǒu zuò hēi fēng shān shān zhōng yǒu yí gè hēi fēng dòng dòng zhōng yǒu yí gè yāo jīng zhèng zài shuì xǐng fān shēn zhī jiàn nà chuāng mén tòu liàng zhī dào shì tiān míng

这观音院正南二十里远近，有座黑风山，山中有一个黑风洞，洞中有一个妖精，正在睡醒翻身，只见那窗门透亮，只道是天明。

qǐ lái kàn shí què shì zhèng běi xià de huǒ guāng huang liàng yāo jīng dà jīng dào ya

起来看时，却是正北下的火光晃亮，妖精大惊道：“呀！

zhè bì shì guān yīn yuàn lǐ shī le huǒ

这必是观音院里失了火！

zhèi xiē hé shàng hǎo bù xiǎo xīn

这些和尚好不小心！

wǒ kàn shí yǔ tā jiù yī jiù lái

我看时与他救一救来。

hǎo yāo jīng zòng qǐ yún tóu jí zhì yān huǒ zhī xià guǒ rán chōng tiān zhī huǒ qián miàn diàn yǔ jiē kōng liǎng láng yān huǒ fāng zhuó

”好妖精，纵起云头，即至烟火之下，果然冲天之火，前面殿宇皆空，两廊烟火方灼。

tā dà zhuài bù zhuàng jiāng jìn qù zhèng hū huàn jiào qǔ shuǐ lái zhī jiàn nà hòu fáng wú huǒ fáng jí shàng yǒu yī rén fàng fēng

他大拽步，撞将进去，正呼唤叫取水来，只见那后房无火，房脊上有一人放风。

tā què qíng zhī rú cǐ jí rù lǐ miàn kàn shí jiàn nà fāng zhàng zhōng jiān yǒu xiē xiá guāng cǎi qì tái àn shàng yǒu yí gè qīng zhān bāo fú

他却情知如此，急入里面看时，见那方丈中间有些霞光彩气，台案上有一个青毡包袱。

tā jiě kāi yī kàn jiàn shì yī lǐng jǐn jiā shā nǎi fó mén zhī yì bǎo

他解开一看，见是一领锦-袈裟，乃佛门之异宝。

zhèng shì cái dòng rén xīn tā yě bù jiù huǒ tā yě bù jiào shuǐ ná zhe nà jiā shā chèn hōng dǎ jié yè huí yún bù jìng zhuǎn dōng shān ér qù

正是财动人心，他也不救火，他也不叫水，拿着那袈裟，趁哄打劫，拽回云步，径转东山而去。

nà chǎng huǒ zhǐ shāo dào wǔ gēng tiān míng fāng cái miè xī

那场火只烧到五更天明，方才灭息。

nǐ kàn nà zhòng sēng men chì chì jīng jīng tí tí kū kū dōu qù nà huī nèi xún tóng tiě bō fǔ tàn pū jīn yín

你看那众僧们，赤赤精精，啼啼哭哭，都去那灰内寻铜铁，拨腐炭，扑金银。

yǒu de zài qiáng kuāng lǐ shàn dā wō péng

有的在墙筐里，苫搭窝棚；

yǒu de chì bì gēn tóu zhī guō zào fàn

有的赤壁根头，支锅造饭。

jiào yuān jiào qū luàn rǎng luàn nào bù tí

叫冤叫屈，乱嚷乱闹不题。

què shuō xíng zhě qǔ le pì huǒ zhào yī jīn dǒu sòng shàng nán tiān mén jiāo yǔ guǎng mù tiān wáng dào xiè jiè

却说行者取了辟火罩，一筋斗送上南天门，交与广目天王道：“谢借！

xiè jiè

谢借！

tiān wáng shōu le dào dà shèng zhì chéng le

”天王收了道：“大圣至诚了。

wǒ zhèng chóu nǐ bù hái wǒ de bǎo bèi wú chǔ xún tǎo qiě xǐ jiù sòng lái yě

我正愁你不还我的宝贝，无处寻讨，且喜就送来也。

xíng zhě dào lǎo sūn kě shì nà dāng miàn piàn wù zhī rén

”行者道：“老孙可是那当面骗物之人？

zhè jiào zuò hǎo jiè hǎo huán zài jiè bù nán

这叫做好借好还，再借不难。

tiān wáng dào xǔ jiǔ bù miàn qǐng dào gōng shǎo zuò yī shí hé rú

”天王道：“许久不面，请到宫少坐一时何如？

xíng zhě dào lǎo sūn bǐ zài qián bù tóng làn bǎn dèng gāo tán kuò lùn le

”行者道：“老孙比在前不同，烂板凳高谈阔论了；

rú jīn bǎo táng sēng bù dé shēn xián

如今保唐僧，不得身闲。

róng xù

容叙！

róng xù

容叙！

jí cí bié zhuì yún yòu jiàn nà tài yáng xīng shàng jìng lái dào chán táng qián yáo shēn yī biàn biàn zuò gè mì fēng r fēi jiàng jìn qù xiàn le běn xiàng kàn shí nà shī fu hái chén shuì li

”急辞别坠云，又见那太阳星上，径来到禅堂前，摇身一变，变做个蜜蜂儿，飞将进去，现了本象，看时那师父还沉睡哩。

xíng zhě jiào dào shī fu tiān liàng le qǐ lái ba

行者叫道：“师父，天亮了，起来罢。

sān zàng cái xǐng jué fān shēn dào zhèng shì

”三藏才醒觉，翻身道：“正是。

chuān le yī fú kāi mén chū lái hū tái tóu zhī jiàn xiē dào bì hóng qiáng bú jiàn le lóu tái diàn yǔ dà jīng dào

”穿了衣服，开门出来，忽抬头只见些倒壁红墙，不见了楼台殿宇，大惊道：

ya

“呀！

zěn me zhè diàn yǔ jù wú

怎么这殿宇俱无？

dōu shì hóng qiáng hé yě

都是红墙，何也？

xíng zhě dào nǐ hái zuò mèng li

”行者道：“你还做梦哩！

jīn yè zǒu le huǒ de

今夜走了火的。

sān zàng dào wǒ zěn bù zhī

”三藏道：“我怎不知？

xíng zhě dào shì lǎo sūn hù le chán táng jiàn shī fu nóng shuì bù céng jīng dòng

”行者道：“是老孙护了禅堂，见师父浓睡，不曾惊动。

sān zàng dào nǐ yǒu běn shi hù le chán táng rú hé jiù bù jiù bié fáng zhī huǒ

”三藏道：“你有本事护了禅堂，如何就不救别房之火？

xíng zhě xiào dào hǎo jiào shī fù dé zhī

”行者笑道：“好教师父得知。

guǒ rán yī nǐ zuó rì zhī yán tā ài shàng wǒ men de jiā shā suàn jì yào shāo shā wǒ men

果然依你昨日之言，他爱上我们的袈裟，算计要烧杀我们。

ruò bù shì lǎo sūn zhī jué dào rú jīn jiē chéng huī gǔ yǐ

若不是老孙知觉，到如今皆成灰骨矣！

sān zàng wén yán hài pà dào shì tā men fàng de huǒ me

”三藏闻言，害怕道：“是他们放的火么？

xíng zhě dào bú shì tā shì shuí

”行者道：“不是他是谁？

sān zàng dào mò bú shì dài màn le nǐ nǐ gàn de zhè gè gòu dàng

”三藏道：“莫不是怠慢了你，你干的这个勾当？

xíng zhě dào lǎo sūn shì zhè děng bèi lǎn zhī rén gàn zhè děng bù liáng zhī shì

”行者道：“老孙是这等惫懒之人，干这等不良之事？

shí shí shì tā jiā fàng de

实实是他家放的。

lǎo sūn jiàn tā xīn dú guǒ shì bù céng yǔ tā jiù huǒ zhǐ shì yǔ tā lüè lüè zhù xiē fēng de

老孙见他心毒，果是不曾与他救火，只是与他略略助些风的。

sān zàng dào tiān nà

”三藏道：“天那！

tiān nà

天那！

huǒ qǐ shí zhī gāi zhù shuǐ zěn zhuǎn zhù fēng

火起时，只该助水，怎转助风？

xíng zhě dào nǐ kě zhī gǔ rén yún rén méi shāng hǔ xīn hǔ méi shāng rén yì

”行者道：“你可知古人云，人没伤虎心，虎没伤人意。

tā bù nòng huǒ wǒ zěn kěn nòng fēng

他不弄火，我怎肯弄风？

sān zàng dào jiā shā hé zài

”三藏道：“袈裟何在？

gǎn mò shì shāo huài le yě

敢莫是烧坏了也？

xíng zhě dào méi shì

”行者道：“没事！

méi shì

没事！

shāo bù huài

烧不坏！

nà fàng jiā shā de fāng zhàng wú huǒ

那放袈裟的方丈无火。

sān zàng hèn dào wǒ bù guǎn nǐ

”三藏恨道：“我不管你！

dàn shì yǒu xiē r shāng sǔn wǒ zhǐ bǎ nà huà ér niàn dòng niàn dòng nǐ jiù shì sǐ le

但是有些儿伤损，我只把那话儿念动念动，你就是死了！

xíng zhě huāng le dào shī fu mò niàn

”行者慌了道：“师父，莫念！

mò niàn

莫念！

guǎn xún hái nǐ jiā shā jiù shì le

管寻还你袈裟就是了。

děng wǒ qù ná lái zǒu lù

等我去拿来走路。

sān zàng cái qiān zhe mǎ xíng zhě tiāo le dān chū le chán táng jìng wǎng hòu fāng zhàng qù

”三藏才牵着马，行者挑了担，出了禅堂，径往后方丈去。

què shuō nèi xiē hé shàng zhèng bēi qiè jiān hū de kàn jiàn tā shī tú qiān mǎ tiāo dàn ér lái hu dé yī gè gè hún fēi pò sàn dào yuān hún suǒ mìng lái le

却说那些和尚，正悲切间，忽的看见他师徒牵马挑担而来，唬得一个个魂飞魄散道：“冤魂索命来了！

xíng zhě hè dào shèn me yuān hún suǒ mìng

”行者喝道：“甚么冤魂索命？

kuài hái wǒ jiā shā lái

快还我袈裟来！

zhòng sēng yī qí guì dǎo kòu tóu dào yé ye ya

”众僧一齐跪倒叩头道：“爷爷呀！

yuān yǒu yuān jiā zhài yǒu zhài zhǔ

冤有冤家，债有债主。

yào suǒ mìng bù gàn wǒ men shì dōu shì guǎng móu yǔ lǎo hé shàng dìng jì hài nǐ de mò wèn wǒ men tǎo mìng

要索命不干我们事，都是广谋与老和尚定计害你的，莫问我们讨命。

xíng zhě duō de yī shēng dào wǒ bǎ nǐ zhèi xiē gāi sǐ de chù shēng

”行者咄的一声道：“我把你这些该死的畜生！

nà gè wèn nǐ tǎo shèn me mìng

那个问你讨甚么命！

zhǐ ná jiā shā lái huán wǒ zǒu lù

只拿袈裟来还我走路！

qí jiān yǒu liǎng gè dǎn liàng dà de hé shàng dào lǎo yé nǐ men zài chán táng lǐ yǐ shāo sǐ le rú jīn yòu lái tǎo jiā shā duān dì hái shì rén shì guǐ

”其间有两个胆量大的和尚道：“老爷，你们在禅堂里已烧死了，如今又来讨袈裟，端的还是人是鬼？

xíng zhě xiào dào zhè huǒ niè chù

”行者笑道：“这伙孽畜！

nà lǐ yǒu shèn me huǒ lái

那里有甚么火来？

nǐ qù qián miàn kàn kàn chán táng zài lái shuō huà

你去前面看看禅堂，再来说话！

zhòng sēng men pá qǐ lái wǎng qián guān kàn nà chán táng wài miàn de mén chuāng shàn gèng bù céng liǎo zhuó le bàn fēn

”众僧们爬起来往前观看，那禅堂外面的门窗-扇，更不曾燎灼了半分。

zhòng rén sǒng jù cái rèn de sān zàng shì wèi shén sēng xíng zhě shì zūn hù fǎ yī qí shàng qián kòu tóu dào

众人悚惧，才认得三藏是位神僧，行者是尊护法，一齐上前叩头道：

wǒ děng yǒu yǎn wú zhū bù shí zhēn rén xià jiè

“我等有眼无珠，不识真人下界！

nǐ de jiā shā zài hòu miàn fāng zhàng zhōng lǎo shī zǔ chù li

你的袈裟在后面方丈中老师祖处哩。

sān zàng xíng guò le sān wǔ céng bài bì pò qiáng jiē tàn bù yǐ

”三藏行过了三五层败壁破墙，嗟叹不已。

zhī jiàn fāng zhàng guǒ rán wú huǒ zhòng sēng qiǎng rù lǐ miàn jiào dào gōng gōng

只见方丈果然无火，众僧抢入里面，叫道：“公公！

táng sēng nǎi shì shén rén wèi zēng shāo sǐ rú jīn fǎn hài le zì jǐ jiā dàng

唐僧乃是神人，未曾烧死，如今反害了自己家当！

chèn zǎo ná chū jiā shā hái tā qù yě

趁早拿出袈裟，还他去也。

yuán lái zhè lǎo hé shàng xún bú jiàn jiā shā yòu shāo le běn sì de fáng wū zhèng zài wàn fēn fán nǎo jiāo zào zhī chù yī wén cǐ yán zěn gǎn dā yìng

原来这老和尚寻不见袈裟，又烧了本寺的房屋，正在万分烦恼焦燥之处，一闻此言，怎敢答应？

yīn xún sī wú jì jìn tuì wú fāng yè kāi bù gōng zhe yāo wǎng nà qiáng shàng zhe shí zhuàng le yī tóu kě lián zhǐ zhuàng de nǎo pò xuè liú hún pò sàn yān hóu qì duàn rǎn hóng shā

因寻思无计，进退无方，拽开步，躬着腰，往那墙上着实撞了一头，可怜只撞得脑破血流魂魄散，咽喉气断染红沙！

yǒu shī wèi zhèng shī yuē kān tàn lǎo nà xìng yú méng wang zuò rén jiān yī shòu wēng

有诗为证，诗曰：堪叹老衲性愚蒙，枉作人间一寿翁。

yù de jiā shā chuán yuǎn shì qǐ zhī fó bǎo bù fán tóng

欲得袈裟传远世，岂知佛宝不凡同！

dàn jiāng róng yì wèi cháng jiǔ dìng shì xiāo tiáo qǔ bài gōng

但将容易为长久，定是萧条取败功。

guǎng zhì guǎng móu chéng shén yòng

广智广谋成甚用？

sǔn rén lì jǐ yī cháng kōng

损人利己一场空！

huāng de gè zhòng sēng kū dào shī gōng yǐ zhuàng shā le yòu bú jiàn jiā shā zěn shēng shì hǎo

慌得个众僧哭道：“师公已撞杀了，又不见袈裟，怎生是好？

xíng zhě dào xiǎng shì rǔ děng dào cáng qǐ yě

”行者道：“想是汝等盗藏起也！

dōu chū lái

都出来！

kāi jù huā míng shǒu běn děng lǎo sūn zhú yī chá diǎn

开具花名手本，等老孙逐一查点！

nà shàng xià fáng de yuàn zhǔ jiāng běn sì hé shàng tóu tuó xìng tóng dào rén jìn xíng kāi jù shǒu běn èr zhāng dà xiǎo rén děng gòng jì èr bǎi sān shí míng

”那上下房的院主，将本寺和尚、头陀、幸童、道人尽行开具手本二张，大小人等，共计二百三十名。

xíng zhě qǐng shī fu gāo zuò tā què yī yī cóng tóu chàng míng sōu jiǎn dōu yào jiě fàng yī jīn fēn míng diǎn guò gèng wú jiā shā

行者请师父高坐，他却一一从头唱名搜检，都要解放衣襟，分明点过，更无袈裟。

yòu jiāng nà gè fáng tóu bān qiǎng chū qù de xiāng lǒng wù jiàn cóng tóu xì xì xún biàn nà lǐ de yǒu zōng jì

又将那各房头搬抢出去的箱笼物件，从头细细寻遍，那里得有踪迹。

sān zàng xīn zhōng fán nǎo ào hèn xíng zhě bù jìn què zuò zài shàng miàn niàn dòng nà zhòu

三藏心中烦恼，懊恨行者不尽，却坐在上面念动那咒。

xíng zhě pū de diē dǎo zài dì bào zhe tóu shí fēn nán jìn zhī jiào mò niàn

行者扑的跌倒在地，抱着头，十分难禁，只教“莫念！

mò niàn

莫念！

guǎn xún hái le jiā shā

管寻还了袈裟！

nà zhòng sēng jiàn le yī gè gè zhàn jīng jīng de shàng qián guì xià quàn jiě sān zàng cái hé kǒu bù niàn

”那众僧见了，一个个战兢兢的，上前跪下劝解，三藏才合口不念。

xíng zhě yī gǔ lǔ tiào qǐ lái ěr duǒ lǐ chè chū tiě bàng yào dǎ nèi xiē hé shàng bèi sān zàng hē zhù dào zhè hóu tóu

行者一骨鲁跳起来，耳朵里掣出铁棒，要打那些和尚，被三藏喝住道：“这猴头！

nǐ tóu tòng hái bù pà hái yào wú lǐ

你头痛还不怕，还要无礼？

xiū dòng shǒu

休动手！

qiě mò shāng rén

且莫伤人！

zài yǔ wǒ shěn wèn yī wèn

再与我审问一问！

zhòng sēng men kē tóu lǐ bài āi gào sān zàng dào lǎo yé ráo mìng

”众僧们磕头礼拜，哀告三藏道：“老爷饶命！

wǒ děng wěi shí de bù céng kàn jiàn

我等委实的不曾看见。

zhè dōu shì nà lǎo sǐ guǐ de bú shì

这都是那老死鬼的不是。

tā zuó wǎn kàn zhe nǐ de jiā shā zhǐ kū dào gēng shēn shí hòu kàn yě bù céng gǎn kàn sī liang yào tú cháng jiǔ zuò gè chuán jiā zhī bǎo shè jì dìng cè yào shāo shā lǎo yé

他昨晚看着你的袈裟，只哭到更深时候，看也不曾敢看，思量要图长久，做个传家之宝，设计定策，要烧杀老爷。

zì huǒ qǐ zhī hou kuáng fēng dà zuò gè rén zhǐ gù jiù huǒ bān qiǎng wù jiàn gèng bù zhī jiā shā qù xiàng

自火起之候，狂风大作，各人只顾救火，搬抢物件，更不知袈裟去向。

xíng zhě dà nù zǒu jìn fāng zhàng wū lǐ bǎ nà chù sǐ guǐ shī shǒu tái chū xuǎn bō le xì kàn hún shēn gèng wú nà jiàn bǎo bèi jiù bǎ gè fāng zhàng jué de sān chǐ yě wú zōng yǐng

行者大怒，走进方丈屋里，把那触死鬼尸首抬出，选剥了细看，浑身更无那件宝贝，就把个方丈掘地三尺，也无踪影。

xíng zhě cǔn liàng bàn shǎng wèn dào nǐ zhè lǐ kě yǒu shèn me yāo guài chéng jīng me

行者忖量半晌，问道：“你这里可有甚么妖怪成精么？

yuàn zhǔ dào

”院主道：

lǎo yé bù wèn mò xiǎng dé zhī

“老爷不问，莫想得知。

wǒ zhè lǐ zhèng dōng nán yǒu zuò hēi fēng shān hēi fēng dòng nèi yǒu yí gè hēi dài wáng

我这里正东南有座黑风山，黑风洞内有一个黑大王。

wǒ zhè lǎo sǐ guǐ cháng yǔ tā jiǎng dào tā biàn shì gè yāo jīng

我这老死鬼常与他讲道，他便是个妖精。

bié wú shén wù

别无甚物。

xíng zhě dào nà shān lí cǐ yǒu duō yuǎn jìn

”行者道：“那山离此有多远近？

yuàn zhǔ dào zhǐ yǒu èr shí lǐ nà wàng jiàn shān tóu de jiù shì

”院主道：“只有二十里，那望见山头的就是。

xíng zhě xiào dào shī fu fàng xīn bù xū jiǎng le yí dìng shì nà hēi guài tōu qù wú yí

”行者笑道：“师父放心，不须讲了，一定是那黑怪偷去无疑。

sān zàng dào tā nà xiāng lí cǐ yǒu èr shí lǐ rú hé jiù duàn de shì tā

”三藏道：“他那厢离此有二十里，如何就断得是他？

xíng zhě dào nǐ bù céng jiàn yè jiān nà huǒ guāng téng wàn lǐ liàng tòu sān tiān qiě xiū shuō èr shí lǐ jiù shì èr bǎi lǐ yě zhào jiàn le

”行者道：“你不曾见夜间那火，光腾万里，亮透三天，且休说二十里，就是二百里也照见了！

zuò dìng shì tā jiàn huǒ guāng yào chèn zhe jī huì àn àn de lái dào zhè lǐ kàn jiàn wǒ men jiā shā shì jiàn bǎo bèi bì rán chèn hōng lǔ qù yě

坐定是他见火光-耀，趁着机会，暗暗的来到这里，看见我们袈裟是件宝贝，必然趁哄掳去也。

děng lǎo sūn qù xún tā yī xún

等老孙去寻他一寻。

sān zàng dào nǐ qù le shí wǒ què hé yǐ

”三藏道：“你去了时，我却何倚？

xíng zhě dào zhè gè fàng xīn àn zhōng zì yǒu shén líng bǎo hù míng zhōng děng wǒ jiào nèi xiē hé shàng fú shì

行者道：“这个放心，暗中自有神灵保护，明中等我叫那些和尚伏侍。

jí huàn zhòng hé shàng guò lái dào rǔ děng zhe jǐ gè qù mái nà lǎo guǐ zhe jǐ gè fú shì wǒ shī fù kān shǒu wǒ bái mǎ

”即唤众和尚过来道：“汝等着几个去埋那老鬼，着几个伏侍我师父，看守我白马！

zhòng sēng lǐng nuò

”众僧领诺。

xíng zhě yòu dào rǔ děng mò shùn kǒu r dā yìng děng wǒ qù le nǐ jiù bù lái fèng cheng

行者又道：“汝等莫顺口儿答应，等我去了，你就不来奉承。

kàn shī fu de yào yí yán yuè sè

看师父的，要怡颜悦色；

yǎng bái mǎ de yào shuǐ cǎo tiáo yún

养白马的，要水草调匀。

jiǎ yǒu yī háo r chà le zhào yī zhè gè yàng gùn yǔ nǐ men kàn kàn

假有一毫儿差了，照依这个样棍，与你们看看！

tā chè chū gùn zi zhào nà huǒ shāo de zhuān qiáng pū de yī xià bǎ nà qiáng dǎ de fěn suì yòu zhèn dào le yǒu qī bā céng qiáng

”他掣出棍子，照那火烧的砖墙扑的一下，把那墙打得粉碎，又震倒了有七八层墙。

zhòng sēng jiàn le gè gè gǔ ruǎn shēn má guì zhe kē tóu dī lèi dào yé ye kuān xīn qián qù wǒ děng jié lì qián xīn gòng fèng lǎo yé jué bù gǎn yī háo dài màn

众僧见了，个个骨软身麻，跪着磕头滴泪道：“爷爷宽心前去，我等竭力虔心，供奉老爷，决不敢一毫怠慢！

hǎo xíng zhě jí zòng jīn dǒu yún jìng shàng hēi fēng shān xún zhǎo zhè jiā shā

”好行者，急纵筋斗云，径上黑风山，寻找这袈裟。

zhèng shì nà jīn chán qiú zhèng chū jīng jī zhàng xī tóu xi shè cuì wēi

正是那：金禅求正出京畿，仗锡投西涉翠微。

hǔ bào láng chóng xíng chǔ yǒu gōng shāng shì kè jiàn shí xī

虎豹狼虫行处有，工商士客见时稀。

lù féng yì guó yú sēng dù quán zhàng qí tiān dà shèng wēi

路逢异国愚僧妒，全仗齐天大圣威。

huǒ fā fēng shēng chán yuàn fèi hēi xióng yè dào jǐn yī

火发风生禅院废，黑熊夜盗锦-衣。

bì jìng cǐ qù bù zhī jiā shā yǒu wú jí xiōng rú hé qiě tīng xià huí fēn jiě

毕竟此去不知袈裟有无，吉凶如何，且听下回分解——