第十七回 — 西游记 — 吴承恩

sūn xíng zhě dà nào hēi fēng shān guān shì yīn shōu fú xióng pí guài

孙行者大闹黑风山观世音收伏熊罴怪

huà shuō sūn xíng zhě yī jīn dǒu tiào jiāng qǐ qù hu de nà guān yīn yuàn dà xiǎo hé shàng bìng tóu tuó xìng tóng dào rén děng yī gè gè cháo tiān lǐ bài dào yé ye ya

话说孙行者一筋斗跳将起去，唬得那观音院大小和尚并头陀、幸童、道人等一个个朝天礼拜道：“爷爷呀！

yuán lái shì téng yún jià wù de shén shèng xià jiè guài dào huǒ bù néng shāng

原来是腾云驾雾的神圣下界，怪道火不能伤！

hèn wǒ nà gè bù shí rén de lǎo bāo pí shǐ xīn yòng xīn jīn rì fǎn hài le zì jǐ

恨我那个不识人的老剥皮，使心用心，今日反害了自己！

sān zàng dào liè wèi qǐng qǐ bù xū hèn le

”三藏道：“列位请起，不须恨了。

zhè qù xún zhe jiā shā wàn shì jiē xiū

这去寻着袈裟，万事皆休；

dàn kǒng zhǎo xún bù zháo wǒ nà tú dì xìng zi yǒu xiē bù hǎo rǔ děng xìng mìng bù zhī rú hé kǒng yī rén bù néng tuō yě

但恐找寻不着，我那徒弟性子有些不好，汝等性命不知如何，恐一人不能脱也。

zhòng sēng wén de cǐ yán yī gè gè tí xīn diào dǎn gào tiān xǔ yuàn zhǐ yào xún de jiā shā gè quán xìng mìng bù tí

”众僧闻得此言，一个个提心吊胆，告天许愿，只要寻得袈裟，各全性命不题。

què shuō sūn dà shèng dào kōng zhōng bǎ yāo r niǔ le yī niǔ zǎo lái dào hēi fēng shān shàng

却说孙大圣到空中，把腰儿扭了一扭，早来到黑风山上。

zhù le yún tóu zǐ xì kàn guǒ rán shì zuò hǎo shān

住了云头，仔细看，果然是座好山。

kuàng zhèng zhí chūn guāng shí jié dàn jiàn wàn hè zhēng liú qiān yá jìng xiù

况正值春光时节，但见：万壑争流，千崖竞秀。

niǎo tí rén bú jiàn huā luò shù yóu xiāng

鸟啼人不见，花落树犹香。

yǔ guò tiān lián qīng bì rùn fēng lái sōng juǎn cuì píng zhāng

雨过天连青壁润，风来松卷翠屏张。

shān cǎo fā yě huā kāi xuán yá qiào zhàng

山草发，野花开，悬崖峭嶂；

xuē luó shēng jiā mù lì jùn lǐng píng gǎng

薛萝生，佳木丽，峻岭平岗。

bù yù yōu rén nà xún qiáo zǐ

不遇幽人，那寻樵子？

jiàn biān shuāng hè yǐn shí shàng yě yuán kuáng

涧边双鹤饮，石上野猿狂。

chù chù duī luó pái dài sè wēi wēi yōng cuì nòng lán guāng

矗矗堆螺排黛色，巍巍拥翠弄岚光。

nà xíng zhě zhèng guān shān jǐng hū tīng de fāng cǎo pō qián yǒu rén yán yǔ

那行者正观山景，忽听得芳草坡前有人言语。

tā què qīng bù qián zōng shǎn zài nà shí yá zhī xià tōu jīng guān kàn

他却轻步潜踪，闪在那石崖之下，偷睛观看。

yuán lái shì sān gè yāo mó xí dì ér zuò shàng shǒu de shì yī tiáo hēi hàn zuǒ shǒu xià shì yí gè dào rén yòu shǒu xià shì yí gè bái yī xiù shì dōu zài nà lǐ gāo tán kuò lùn

原来是三个妖魔，席地而坐：上首的是一条黑汉，左首下是一个道人，右首下是一个白衣秀士，都在那里高谈阔论。

jiǎng de shì lì dǐng ān lú chí shā liàn gǒng bái xuě huáng yá páng mén wài dào

讲的是立鼎安炉，持砂炼汞，白雪黄芽，旁门外道。

zhèng shuō zhōng jiān nà hēi hàn xiào dào hòu rì shì wǒ mǔ nán zhī rì èr gōng kě guāng gù guāng gù

正说中间，那黑汉笑道：“后日是我母难之日，二公可光顾光顾？

bái yī xiù shì dào

”白衣秀士道：

nián nián yǔ dài wáng shàng sì jīn nián qǐ yǒu bù lái zhī lǐ

年年与大王上寺，今年岂有不来之理？

hēi hàn dào wǒ yè lái dé le yī jiàn bǎo bèi míng huàn jǐn fó yī chéng rán shì jiàn wán hǎo zhī wù

”黑汉道：“我夜来得了一件宝贝，名唤锦-佛衣，诚然是件玩好之物。

wǒ míng rì jiù yǐ tā wéi shòu dà kāi yán yàn yāo qǐng gè shān dào guān qìng hè fó yī jiù chēng wéi fó yī huì rú hé

我明日就以他为寿，大开筵宴，邀请各山道官，庆贺佛衣，就称为佛衣会如何？

dào rén xiào dào miào

”道人笑道：“妙！

miào

妙！

miào

妙！

wǒ míng rì xiān lái bài shòu hòu rì zài lái fù yàn

我明日先来拜寿，后日再来赴宴。

xíng zhě wén de fó yī zhī yán dìng yǐ wéi shì tā bǎo bèi tā jiù rěn bu zhù nù qì tiào chū shí yá shuāng shǒu jǔ qǐ jīn gū bàng gāo jiào dào wǒ bǎ nǐ zhè huǒ zéi guài

行者闻得佛衣之言，定以为是他宝贝，他就忍不住怒气，跳出石崖，双手举起金箍棒，高叫道：“我把你这伙贼怪！

nǐ tōu le wǒ de jiā shā yào zuò shèn me fó yī huì

你偷了我的袈裟，要做甚么佛衣会！

chèn zǎo er jiāng lái hái wǒ

趁早儿将来还我！

hē yī shēng xiū zǒu

”喝一声“休走！

lún qǐ bàng zhào tóu yī xià huāng de nà hēi hàn huà fēng ér táo dào rén jià yún ér zǒu zhǐ bǎ gè bái yī xiù shì yī bàng dǎ sǐ tuō jiāng guò lái kàn chù què shì yī tiáo bái huā shé guài

轮起棒照头一下，慌得那黑汉化风而逃，道人驾云而走，只把个白衣秀士，一棒打死，拖将过来看处，却是一条白花蛇怪。

suǒ xìng tí qǐ lái zuò wǔ qī duàn jìng rù shēn shān zhǎo xún nà gè hēi hàn

索性提起来，-做五七断，径入深山，找寻那个黑汉。

zhuǎn guò jiān fēng mǒ guò jùn lǐng yòu jiàn nà bì dǒu yá qián sǒng chū yī zuò dòng fǔ dàn jiàn nà yān xiá miǎo miǎo sōng bǎi sēn sēn

转过尖峰，抹过峻岭，又见那壁陡崖前，耸出一座洞府，但见那：烟霞渺渺，松柏森森。

yān xiá miǎo miǎo cǎi yíng mén sōng bǎi sēn sēn qīng rào hù

烟霞渺渺采盈门，松柏森森青绕户。

qiáo tà kū chá mù fēng diān rào xuē luó

桥踏枯槎木，峰巅绕薛萝。

niǎo xián hóng ruǐ lái yún hè lù jiàn fāng cóng shàng shí tái

鸟衔红蕊来云壑，鹿践芳丛上石台。

nà mén qián shí cuī huā fā fēng sòng huā xiāng

那门前时催花发，风送花香。

lín dī lǜ liǔ zhuǎn huáng lí bàng àn yāo táo fān fěn dié

临堤绿柳转黄鹂，傍岸夭桃翻粉蝶。

suī rán kuàng yě bù kān kuā què sài péng lái shān xià jǐng

虽然旷野不堪夸，却赛蓬莱山下景。

xíng zhě dào yú mén shǒu yòu jiàn nà liǎng shàn shí mén guān de shèn jǐn mén shàng yǒu yī héng shí bǎn míng shū liù gè dà zì nǎi hēi fēng shān hēi fēng dòng jí biàn lún bàng jiào shēng kāi mén

行者到于门首，又见那两扇石门，关得甚紧，门上有一横石板，明书六个大字，乃“黑风山黑风洞”，即便轮棒，叫声“开门！

nà lǐ miàn yǒu bǎ mén de xiǎo yāo kāi le mén chū lái wèn dào nǐ shì hé rén gǎn lái jī wú xiān dòng

”那里面有把门的小妖，开了门出来，问道：“你是何人，敢来击吾仙洞？

xíng zhě mà dào nǐ gè zuò sǐ de niè chù

”行者骂道：“你个作死的孽畜！

shèn me gè qù chù gǎn chēng xiān dòng

甚么个去处，敢称仙洞！

xian zì shì nǐ chēng de

仙字是你称的？

kuài jìn qù bào yǔ nǐ nà hēi hàn jiào tā kuài sòng lǎo ye de jiā shā chū lái ráo nǐ yī wō xìng mìng

快进去报与你那黑汉，教他快送老爷的袈裟出来，饶你一窝性命！

xiǎo yāo jí jí pǎo dào lǐ miàn bào dào dài wáng

”小妖急急跑到里面，报道：“大王！

fó yī huì zuò bù chéng le

佛衣会做不成了！

mén wài yǒu yí gè máo liǎn léi gōng zuǐ de hé shàng lái tǎo jiā shā li

门外有一个毛脸雷公嘴的和尚，来讨袈裟哩！

nà hēi hàn bèi xíng zhě zài fāng cǎo pō qián gǎn jiāng lái què cái guān le mén zuò hái wèi wěn yòu tīng de nà huà xīn zhōng àn xiǎng dào zhè sī bù zhī shì nà lǐ lái de zhè bān wú lǐ tā gǎn rǎng shàng wǒ de mén lái

”那黑汉被行者在芳草坡前赶将来，却才关了门，坐还未稳，又听得那话，心中暗想道：“这厮不知是那里来的，这般无礼，他敢嚷上我的门来！

jiào qǔ pī guà

”教：“取披挂！

suí jié shù le chāo yī gān hēi yīng qiāng zǒu chū mén lái

”随结束了，绰一杆黑缨枪，走出门来。

zhè xíng zhě shǎn zài mén wài zhí zhuó tiě bàng zhēng jing guān kàn zhī jiàn nà guài guǒ shēng de xiōng xiǎn wǎn zi tiě kuī huǒ qī guāng wū jīn kǎi jiǎ liàng huī huáng

这行者闪在门外，执着铁棒，睁睛观看，只见那怪果生得凶险：碗子铁盔火漆光，乌金铠甲亮辉煌。

zào luó páo zhào fēng dōu xiù hēi lǜ sī tāo suì zhǎng

皂罗袍罩风兜袖，黑绿丝绦-穗长。

shǒu zhí hēi yīng qiāng yī gān zú tà wū pí xuē yī shuāng

手执黑缨枪一杆，足踏乌皮靴一双。

yǎn huǎng jīn jīng rú chè diàn zhèng shì shān zhōng hēi fēng wáng

眼幌金睛如掣电，正是山中黑风王。

xíng zhě àn xiào dào zhè sī zhēn gè rú shāo yáo de yì bān zhù méi de wú èr

行者暗笑道：“这厮真个如烧窑的一般，筑煤的无二！

xiǎng bì shì zài cǐ chù shuā tàn wéi shēng zěn me zhè děng yī shēn wū hēi

想必是在此处刷炭为生，怎么这等一身乌黑？

nà guài lì shēng gāo jiào dào nǐ shì gè shèn me hé shàng gǎn zài wǒ zhè lǐ dà dǎn

”那怪厉声高叫道：“你是个甚么和尚，敢在我这里大胆？

xíng zhě zhí tiě bàng zhuàng zhì miàn qián dà zhà yī shēng dào bú yào xián jiǎng

”行者执铁棒，撞至面前，大咤一声道：“不要闲讲！

kuài hái nǐ lǎo wài gōng de jiā shā lái

快还你老外公的袈裟来！

nà guài dào nǐ shì nà sì lǐ hé shàng

”那怪道：“你是那寺里和尚？

nǐ de jiā shā zài nà lǐ shī luò le gǎn lái wǒ zhè lǐ suǒ qǔ

你的袈裟在那里失落了，敢来我这里索取？

xíng zhě dào wǒ de jiā shā zài zhí běi guān yīn yuàn hòu fāng zhàng lǐ fàng zhe

”行者道：“我的袈裟，在直北观音院后方丈里放着。

zhǐ yīn nà yuàn lǐ shī le huǒ nǐ zhè sī chèn hōng lǔ lüè dào le lái yào zuò fó yī huì qìng shòu zěn gǎn dǐ lài

只因那院里失了火，你这厮，趁哄掳掠，盗了来，要做佛衣会庆寿，怎敢抵赖？

kuài kuài hái wǒ ráo nǐ xìng mìng

快快还我，饶你性命！

ruò yá bèng bàn ge bù zì wǒ tuī dǎo le hēi fēng shān píng le hēi fēng dòng bǎ nǐ zhè yī dòng yāo xié dōu niǎn wèi jī fěn

若牙迸半个不字，我推倒了黑风山，-平了黑风洞，把你这一洞妖邪，都碾为齑粉！

nà guài wén yán hē hē lěng xiào dào nǐ zhè gè pō wù

”那怪闻言，呵呵冷笑道：“你这个泼物！

yuán lái zuó yè nà huǒ jiù shì nǐ fàng de

原来昨夜那火就是你放的！

nǐ zài nà fāng zhàng wū shàng xíng xiōng zhāo fēng shì wǒ bǎ yī jiàn jiā shā ná lái le nǐ dài zěn me

你在那方丈屋上，行凶招风，是我把一件袈裟拿来了，你待怎么！

nǐ shì nà lǐ lái de

你是那里来的？

xìng shèn míng shuí

姓甚名谁？

yǒu duō dà shǒu duàn gǎn nà děng hǎi kǒu làng yán

有多大手段，敢那等海口浪言！

xíng zhě dào shì nǐ yě rèn bù dé nǐ lǎo wài gōng li

”行者道：“是你也认不得你老外公哩！

nǐ lǎo wài gōng nǎi dà táng shàng guó jià qián yù dì sān zàng fǎ shī zhī tú dì xìng sūn míng wù kōng xíng zhě

你老外公乃大唐上国驾前御弟三藏法师之徒弟，姓孙，名悟空行者。

ruò wèn lǎo sūn de shǒu duàn shuō chū lái jiào nǐ hún fēi pò sàn sǐ zài yǎn qián

若问老孙的手段，说出来教你魂飞魄散，死在眼前！

nà guài dào wǒ bù céng huì nǐ yǒu shèn me shǒu duàn shuō lái wǒ tīng

”那怪道：“我不曾会你，有甚么手段，说来我听。

xíng zhě xiào dào wǒ ér zi nǐ zhàn wěn zhe zǐ xì tīng le

”行者笑道：“我儿子，你站稳着，仔细听了！

wǒ zì xiǎo shén tōng shǒu duàn gāo suí fēng biàn huà chěng yīng háo

我：自小神通手段高，随风变化逞英豪。

yǎng xìng xiū zhēn áo rì yuè tiào chū lún huí bǎ mìng táo

养性修真熬日月，跳出轮回把命逃。

yì diǎn chéng xīn céng fǎng dào líng tái shān shàng cǎi yào miáo

一点诚心曾访道，灵台山上采药苗。

nà shān yǒu gè lǎo xiān cháng shòu nián shí wàn bā qiān gāo

那山有个老仙长，寿年十万八千高。

lǎo sūn bài tā wèi shī fu zhǐ wǒ cháng shēng lù yī tiáo

老孙拜他为师父，指我长生路一条。

tā shuō shēn nèi yǒu dān yào wài biān cǎi qǔ wang tú láo

他说身内有丹药，外边采取枉徒劳。

de chuán dà pǐn tiān xiān jué ruò wú gēn běn shí nán áo

得传大品天仙诀，若无根本实难熬。

huí guāng nèi zhào níng xīn zuò shēn zhōng rì yuè kǎn lí jiāo

回光内照宁心坐，身中日月坎离交。

wàn shì bù sī quán guǎ yù liù gēn qīng jìng tǐ jiān láo

万事不思全寡欲，六根清净体坚牢。

fǎn lǎo huán tóng róng yì de chāo fán rù shèng lù fēi yáo

返老还童容易得，超凡入圣路非遥。

sān nián wú lòu chéng xiān tǐ bù tóng sú bèi shòu jiān áo

三年无漏成仙体，不同俗辈受煎熬。

shí zhōu sān dǎo hái yóu xì hǎi jiǎo tiān yá zhuǎn yī zāo

十洲三岛还游戏，海角天涯转一遭。

huó gāi sān bǎi duō yú suì bù dé fēi shēng shàng jiǔ xiāo

活该三百多余岁，不得飞升上九霄。

xià hǎi xiáng lóng zhēn bǎo bèi cái yǒu jīn gū bàng yī tiáo

下海降龙真宝贝，才有金箍棒一条。

huā guǒ shān qián wèi shuài shǒu shuǐ lián dòng lǐ jù qún yāo

花果山前为帅首，水帘洞里聚群妖。

yù huáng dà dì chuán xuān zhào fēng wǒ qí tiān jí pǐn gāo

玉皇大帝传宣诏，封我齐天极品高。

jǐ fān dà nào líng xiāo diàn shù cì céng tōu wáng mǔ táo

几番大闹灵霄殿，数次曾偷王母桃。

tiān bīng shí wàn lái jiàng wǒ céng céng mì mì bù qiāng dāo

天兵十万来降我，层层密密布枪刀。

zhàn tuì tiān wáng guī shàng jiè né zhā fù tòng lǐng bīng táo

战退天王归上界，哪吒负痛领兵逃。

xiǎn shèng zhēn jūn néng biàn huà lǎo sūn yìng dǔ diē píng jiāo

显圣真君能变化，老孙硬赌跌平交。

dào zǔ guān yīn tóng yù dì nán tiān mén shàng kàn xiáng yāo

道祖观音同玉帝，南天门上看降妖。

què bèi lǎo jūn zhù yī zhèn èr láng qín wǒ dào tiān cáo

却被老君助一阵，二郎擒我到天曹。

jiāng shēn bǎng zài xiáng yāo zhù jí mìng shén bīng bǎ shǒu xiāo

将身绑在降妖柱，即命神兵把首枭。

dāo kǎn chuí qiāo bù dé huài yòu jiào léi dǎ huǒ lái shāo

刀砍锤敲不得坏，又教雷打火来烧。

lǎo sūn qí shí yǒu shǒu duàn quán rán bù pà bàn fēn háo

老孙其实有手段，全然不怕半分毫。

sòng zài lǎo jūn lú lǐ liàn liù dīng shén huǒ màn jiān áo

送在老君炉里炼，六丁神火慢煎熬。

rì mǎn kāi lú wǒ tiào chū shǒu chí tiě bàng rào tiān pǎo

日满开炉我跳出，手持铁棒绕天跑。

zòng héng dào chù wú zhē dǎng sān shí sān tiān nào yī zāo

纵横到处无遮挡，三十三天闹一遭。

wǒ fú rú lái shī fǎ lì wǔ xíng shān yā lǎo sūn yāo

我佛如来施法力，五行山压老孙腰。

zhěng zhěng yā gāi wǔ bǎi zài xìng féng sān zàng chū táng cháo

整整压该五百载，幸逢三藏出唐朝。

wú jīn guī zhèng xī fāng qù zhuǎn shàng léi yīn jiàn yù háo

吾今皈正西方去，转上雷音见玉毫。

nǐ qù qián kūn sì hǎi wèn yī wèn wǒ shì lì dài chí míng dì yī yāo

你去乾坤四海问一问，我是历代驰名第一妖！

nà guài wén yán xiào dào nǐ yuán lái shì nà nào tiān gōng de bì mǎ wēn me

那怪闻言笑道：“你原来是那闹天宫的弼马温么？

xíng zhě zuì nǎo de shì rén jiào tā bì mǎ wēn tīng jiàn zhè yī shēng xīn zhōng dà nù mà dào nǐ zhè zéi guài

”行者最恼的是人叫他弼马温，听见这一声，心中大怒，骂道：“你这贼怪！

tōu le jiā shā bù hái dào shāng lǎo yé

偷了袈裟不还，倒伤老爷！

bú yào zǒu

不要走！

kàn gùn

看棍！

nà hēi hàn cè shēn duǒ guò chāo cháng qiāng pī shǒu lái yíng

”那黑汉侧身躲过，绰长枪，劈手来迎。

liǎng jiā zhè chǎng hǎo shā rú yì bàng hēi yīng qiāng èr rén dòng kǒu chěng gāng qiáng

两家这场好杀：如意棒，黑缨枪，二人洞口逞刚强。

fēn xīn pī liǎn cì zhe bì zhào tóu shāng

分心劈脸刺，着臂照头伤。

zhè gè héng diū yīn gùn shǒu nà gè zhí niān jí sān qiāng

这个横丢陰棍手，那个直拈急三枪。

这个横丢阴棍手，那个直拈急三枪。

bái hǔ pá shān lái tàn zhǎo huáng lóng wò dào zhuǎn shēn máng

白虎爬山来探爪，黄龙卧道转身忙。

pēn cǎi wù tǔ háo guāng liǎng gè yāo xian bù kě liàng yí gè shì xiū zhèng qí tiān shèng yí gè shì chéng jīng hēi dài wáng

喷彩雾，吐毫光，两个妖仙不可量：一个是修正齐天圣，一个是成精黑大王。

zhè chǎng shān lǐ xiāng zhēng chù zhǐ wèi jiā shā gè bù liáng

这场山里相争处，只为袈裟各不良。

nà guài yǔ xíng zhě dòu le shí shù huí hé bù fēn shèng fù

那怪与行者斗了十数回合，不分胜负。

jiàn jiàn hóng rì dāng wǔ nà hēi hàn jǔ qiāng jià zhù tiě bàng dào sūn xíng zhě wǒ liǎng gè qiě shōu bīng děng wǒ jìn le shàn lái zài yǔ nǐ dǔ dòu

渐渐红日当午，那黑汉举枪架住铁棒道：“孙行者，我两个且收兵，等我进了膳来，再与你赌斗。

xíng zhě dào

”行者道：

nǐ zhè gè niè chù jiào zuò hàn zi

“你这个孽畜，教做汉子？

hǎo hàn zi bàn rì r jiù yào chī fàn

好汉子，半日儿就要吃饭？

shì lǎo sūn zài shān gēn xià zhěng yā le wǔ bǎi yú nián yě wèi zēng cháng xiē tāng shuǐ nà lǐ biàn è li

似老孙在山根下，整压了五百余年，也未曾尝些汤水，那里便饿哩？

mò tuī gù xiū zǒu

莫推故，休走！

hái wǒ jiā shā lái fāng ràng nǐ qù chī fàn

还我袈裟来，方让你去吃饭！

nà guài xū huǎng yī qiāng chè shēn rù dòng guān le shí mén shōu huí xiǎo guài qiě ān pái yán yàn shū xiě qǐng tiě yāo qǐng gè shān mó wáng qìng huì bù tí

”那怪虚幌一枪，撤身入洞，关了石门，收回小怪，且安排筵宴，书写请帖，邀请各山魔王庆会不题。

què shuō xíng zhě gōng mén bù kāi yě zhǐ de huí guān yīn yuàn

却说行者攻门不开，也只得回观音院。

nà běn sì sēng rén yǐ zàng mái le nà lǎo hé shàng dōu zài fāng zhàng lǐ fú shì táng sēng

那本寺僧人已葬埋了那老和尚，都在方丈里伏侍唐僧。

zǎo zhāi yǐ bì yòu bǎi shàng wǔ zhāi zhèng nà lǐ tiān tāng huàn shuǐ zhī jiàn xíng zhě cóng kōng jiàng xià zhòng sēng lǐ bài jiē rù fāng zhàng jiàn le sān zàng

早斋已毕，又摆上午斋，正那里添汤换水，只见行者从空降下，众僧礼拜，接入方丈，见了三藏。

sān zàng dào wù kōng nǐ lái le jiā shā rú hé

三藏道：“悟空你来了，袈裟如何？

xíng zhě dào yǐ yǒu le gēn yóu

”行者道：“已有了根由。

zǎo shì bù céng yuān le zhèi xiē hé shàng yuán lái shì nà hēi fēng shān yāo guài tōu le

早是不曾冤了这些和尚，原来是那黑风山妖怪偷了。

lǎo sūn qù àn àn de xún tā zhī jiàn tā yǔ yí gè bái yī xiù shì yí gè lǎo dào rén zuò zài nà fāng cǎo pō qián jiǎng huà

老孙去暗暗的寻他，只见他与一个白衣秀士，一个老道人，坐在那芳草坡前讲话。

yě shì gè bù dǎ zì zhāo de guài wù tā hū rán shuō chū dào hòu rì shì tā mǔ nán zhī rì yāo qǐng zhū yá lái zuò shēng rì yè lái dé le yī jiàn jǐn fó yī yào yǐ cǐ wéi shòu zuò yī dà yàn huàn zuò qìng shǎng fó yī huì

也是个不打自招的怪物，他忽然说出道：后日是他母难之日，邀请诸邪来做生日，夜来得了一件锦-佛衣，要以此为寿，作一大宴，唤做庆赏佛衣会。

shì lǎo sūn qiǎng dào miàn qián dǎ le yī gùn nà hēi hàn huà fēng ér zǒu

是老孙抢到面前，打了一棍，那黑汉化风而走。

dào rén yě bú jiàn le zhǐ bǎ gè bái yī xiù shì dǎ sǐ nǎi shì yī tiáo bái huā shé chéng jīng

道人也不见了，只把个白衣秀士打死，乃是一条白花蛇成精。

wǒ yòu jí jí gǎn dào tā dòng kǒu jiào tā chū lái yǔ tā dǔ dòu

我又急急赶到他洞口，叫他出来与他赌斗。

tā yǐ chéng rèn le shì tā ná huí

他已承认了，是他拿回。

zhàn gòu zhè bàn rì bù fēn shèng fù

战彀这半日，不分胜负。

nà guài huí dòng què yào chī fàn guān le shí mén jù zhàn bù chū

那怪回洞，却要吃饭，关了石门，惧战不出。

lǎo sūn què lái huí kàn shī fu xiān bào cǐ xìn yǐ shì yǒu le jiā shā de xià luò bù pà tā bù hái wǒ

老孙却来回看师父，先报此信，已是有了袈裟的下落，不怕他不还我。

zhòng sēng wén yán hé zhǎng de hé zhǎng kē tóu de kē tóu dōu niàn shēng nā mó ē mí tuó fó

”众僧闻言，合掌的合掌，磕头的磕头，都念声“南无阿弥陀佛！

jīn rì xún zhe xià luò wǒ děng fāng yǒu le xìng mìng yǐ

今日寻着下落，我等方有了性命矣！

xíng zhě dào nǐ qiě xiū xǐ huan chàng kuài wǒ hái wèi zēng dào shǒu shī fu hái wèi zēng chū mén li

”行者道：“你且休喜欢畅快，我还未曾到手，师父还未曾出门哩。

zhǐ děng yǒu le jiā shā dǎ fā de wǒ shī fù hǎo hǎo de chū mén cái shì nǐ men de ān lè chù

只等有了袈裟，打发得我师父好好的出门，才是你们的安乐处；

ruò shāo yǒu xiē xū bù yú lǎo sūn kě shì hǎo rě de zhǔ zi

若稍有些须不虞，老孙可是好惹的主子！

kě zēng yǒu hǎo chá fàn yǔ wǒ shī fù chī

可曾有好茶饭与我师父吃？

kě zēng yǒu hǎo cǎo liào wèi mǎ

可曾有好草料喂马？

zhòng sēng jù mǎn kǒu dā ying dào yǒu

”众僧俱满口答应道：“有！

yǒu

有！

yǒu

有！

gèng bù céng yī háo yǒu dài màn le lǎo yé

更不曾一毫有怠慢了老爷。

sān zàng dào zì nǐ qù le zhè bàn rì wǒ yǐ chī guò le sān cì chá tāng liǎng cān zhāi gòng le tā jù bù céng gǎn màn wǒ

三藏道：“自你去了这半日，我已吃过了三次茶汤，两餐斋供了，他俱不曾敢慢我。

dàn zhǐ shì nǐ hái jìn xīn jié lì qù xún qǔ jiā shā huí lái

但只是你还尽心竭力去寻取袈裟回来。

xíng zhě dào mò máng

行者道：“莫忙！

jì yǒu xià luò guǎn qíng ná zhù zhè sī hái nǐ yuán wù

既有下落，管情拿住这厮，还你原物。

fàng xīn fàng xīn

放心，放心！

zhèng shuō chù nà shàng fáng yuàn zhǔ yòu zhěng zhì sù gōng qǐng sūn lǎo yé chī zhāi

正说处，那上房院主，又整治素供，请孙老爷吃斋。

xíng zhě què chī le xiē xū fù jià xiáng yún yòu qù zhǎo xún

行者却吃了些须，复驾祥云，又去找寻。

zhèng xíng jiān zhī jiàn yí gè xiǎo guài zuǒ xié xià jiā zhe yí gè huā lí mù xiá r cóng dà lù ér lái

正行间，只见一个小怪，左胁下夹着一个花梨木匣儿，从大路而来。

xíng zhě dù tā xiá nèi bì yǒu shèn me jiǎn zhá jǔ qǐ bàng pī tóu yī xià kě lián bù jīn dǎ jiù dǎ de sì gè ròu bǐng yì bān què tuō zài lù páng jiē kāi xiá er guān kàn guǒ rán shì yī fēng qǐng tiě

行者度他匣内必有甚么柬札，举起棒，劈头一下，可怜不禁打，就打得似个肉饼一般，却拖在路旁，揭开匣儿观看，果然是一封请帖。

tiè shàng xiě zhe shì shēng xióng pí dùn shǒu bài qǐ shàng dà chǎn jīn chí lǎo shàng rén dān fáng lǚ chéng jiā huì gǎn jī yuān shēn

帖上写着：“侍生熊罴顿首拜，启上大阐金池老上人丹房：屡承佳惠，感激渊深。

yè guān huí lù zhī nán yǒu shī jiù hù liàng xiān jī bì wú tā hài

夜观回禄之难，有失救护，谅仙机必无他害。

shēng ǒu de fó yī yī jiàn yù zuò yǎ huì jǐn jù huā zhuó fèng bān qīng shǎng

生偶得佛衣一件，欲作雅会，谨具花酌，奉扳清赏。

zhì qī qiān qǐ xiān jià guò lín yī xù

至期，千乞仙驾过临一叙。

shì hè

是荷。

xiān èr rì jù

先二日具。

xíng zhě jiàn le hē hē dà xiào dào nà gè lǎo bāo pí sǐ de tā yī háo r yě bù kuī

”行者见了，呵呵大笑道：“那个老剥皮，死得他一毫儿也不亏！

tā yuán lái yǔ yāo jīng jié dǎng

他原来与妖精结党！

guài dào tā yě huó le èr bǎi qī shí suì

怪道他也活了二百七十岁。

xiǎng shì nà gè yāo jīng chuán tā xiē shèn me fú qì de xiǎo fǎ r gù yǒu cǐ shòu

想是那个妖精，传他些甚么服气的小法儿，故有此寿。

lǎo sūn hái jì de tā de mú yàng děng wǒ jiù biàn zuò nà hé shàng wǎng tā dòng lǐ zǒu zǒu kàn wǒ nà jiā shā fàng zài hé chǔ

老孙还记得他的模样，等我就变做那和尚，往他洞里走走，看我那袈裟放在何处。

jiǎ ruò dé shǒu jí biàn ná huí què yě shěng lì

假若得手，即便拿回，却也省力。

hǎo dà shèng niàn dòng zhòu yǔ yíng zháo fēng yī biàn guǒ rán jiù xiàng nà lǎo hé shàng yì bān cáng le tiě bàng yè kāi bù jìng lái dòng kǒu jiào shēng kāi mén

好大圣，念动咒语，迎着风一变，果然就象那老和尚一般，藏了铁棒，拽开步，径来洞口，叫声开门。

nà xiǎo yāo kāi le mén jiàn shì zhè bān mú yàng jí zhuǎn shēn bào dào dài wáng jīn chí zhǎng lǎo lái le

那小妖开了门，见是这般模样，急转身报道：“大王，金池长老来了。

nà guài dà jīng dào

”那怪大惊道：

gāng cái chà le xiǎo de qù xià jiǎn tiē qǐng tā zhè shí hou hái wèi dào nà lǐ li rú hé tā jiù lái de zhè děng xùn sù

“刚才差了小的去下简帖请他，这时候还未到那里哩，如何他就来得这等迅速？

xiǎng shì xiǎo de bù céng zhuàng zhe tā duàn shì sūn xíng zhě hū tā lái tǎo jiā shā de

想是小的不曾撞着他，断是孙行者呼他来讨袈裟的。

guǎn shì de kě bǎ fó yī cáng le mò jiào tā kàn jiàn

管事的，可把佛衣藏了，莫教他看见。

xíng zhě jìn le qián mén dàn jiàn nà tiān jǐng zhōng sōng huáng jiāo cuì táo lǐ zhēng yán cóng cóng huā fā cù cù lán xiāng què yě shì gè dòng tiān zhī chù

”行者进了前门，但见那天井中，松篁交翠，桃李争妍，丛丛花发，簇簇兰香，却也是个洞天之处。

yòu jiàn nà èr mén shàng yǒu yī lián duì zǐ xiě zhe jìng yǐn shēn shān wú sú lǜ yōu jū xiān dòng lè tiān zhēn

又见那二门上有一联对子，写着：“静隐深山无俗虑，幽居仙洞乐天真。

xíng zhě àn dào zhè sī yě shì gè tuō gòu lí chén zhī mìng de guài wù

”行者暗道：“这厮也是个脱垢离尘、知命的怪物。

rù mén lǐ wǎng qián yòu jìn dào yú sān céng mén lǐ dōu shì xiē huà dòng diāo liáng míng chuāng cǎi hù

”入门里，往前又进，到于三层门里，都是些画栋雕梁，明窗彩户。

zhī jiàn nà hēi hàn zi chuān de shì hēi lǜ sī fán ǎo zhào yī lǐng yā qīng huā líng pī fēng dài yī dǐng wū jiǎo ruǎn jīn chuān yī shuāng jǐ pí zào xuē jiàn xíng zhě jìn lái zhěng dùn yī jīn jiàng jiē yíng jiē dào jīn chí lǎo yǒu lián rì qiàn qīn

只见那黑汉子，穿的是黑绿-丝袢袄，罩一领鸦青花绫披风，戴一顶乌角软巾，穿一双麂皮皂靴，见行者进来，整顿衣巾，降阶迎接道：“金池老友，连日欠亲。

qǐng zuò qǐng zuò

请坐，请坐。

xíng zhě yǐ lǐ xiāng jiàn jiàn bì ér zuò zuò dìng ér chá

”行者以礼相见，见毕而坐，坐定而茶。

chá ba yāo jīng qiàn shēn dào

茶罢，妖精欠身道：

shì yǒu xiǎo jiǎn fèng qǐ hòu rì yī xù hé lǎo yǒu jīn rì jiù xià gù yě

“适有小简奉启，后日一叙，何老友今日就下顾也？

xíng zhě dào

”行者道：

zhèng lái jìn bài bù qī lù yù huá hàn jiàn yǒu fó yī yǎ huì gù cǐ jí jí bēn lái yuàn qiú jiàn jiàn

“正来进拜，不期路遇华翰，见有佛衣雅会，故此急急奔来，愿求见见。

nà guài xiào dào lǎo yǒu chà yǐ

”那怪笑道：“老友差矣。

zhè jiā shā běn shì táng sēng de tā zài nǐ chù zhù zhá nǐ qǐ bù céng kàn jiàn fǎn lái jiù wǒ kàn kàn

这袈裟本是唐僧的，他在你处住札，你岂不曾看见，反来就我看看？

xíng zhě dào pín sēng jiè lái yīn yè wǎn hái bù céng zhǎn kàn bù qī bèi dài wáng qǔ lái yòu bèi huǒ shāo le huāng shān shī luò le jiā sī

”行者道：“贫僧借来，因夜晚还不曾展看，不期被大王取来，又被火烧了荒山，失落了家私。

nà táng sēng de tú dì yòu yǒu xiē xiāo yǒng luàn máng zhōng sì xià lǐ dōu xún mì bú jiàn

那唐僧的徒弟，又有些骁勇，乱忙中，四下里都寻觅不见。

yuán lái shì dài wáng de hóng fú shōu lái gù tè lái yī jiàn

原来是大王的洪福收来，故特来一见。

zhèng jiǎng chǔ zhī jiàn yǒu yí gè xún shān de xiǎo yāo lái bào dào dài wáng

正讲处，只见有一个巡山的小妖来报道：“大王！

huò shì le

祸事了！

xià qǐng shū de xiǎo xiào bèi sūn xíng zhě dǎ sǐ zài dà lù páng biān tā chāo zhe jīng r biàn huà zuò jīn chí zhǎng lǎo lái piàn fó yī yě

下请书的小校，被孙行者打死在大路旁边，他绰着经儿变化做金池长老，来骗佛衣也！

nà guài wén yán àn dào wǒ shuō nà zhǎng lǎo zěn me jīn rì jiù lái yòu lái de xùn sù guǒ rán shì tā

”那怪闻言，暗道：“我说那长老怎么今日就来，又来得迅速，果然是他！

jí zòng shēn ná guò qiāng lái jiù cì xíng zhě

”急纵身，拿过枪来，就刺行者。

xíng zhě ěr duǒ lǐ jí chè chū gùn zi xiàn le běn xiàng jià zhù qiāng jiān jiù zài tā nà zhōng tīng lǐ tiào chū zì tiān jǐng zhōng dòu dào qián mén wài hu de nà dòng lǐ qún mó dōu sàng dǎn jiā jiān lǎo yòu jǐn wú hún

行者耳朵里急掣出棍子，现了本相，架住枪尖，就在他那中厅里跳出，自天井中，斗到前门外，唬得那洞里群魔都丧胆，家间老幼尽无魂。

zhè chǎng zài shān tóu hǎo dǔ dòu bǐ qián fān gèng shì bù tóng

这场在山头好赌斗，比前番更是不同。

hǎo shā

好杀：

nà hóu wáng dǎn dà chōng hé shàng zhè hēi hàn xīn líng yǐn fó yī

那猴王胆大充和尚，这黑汉心灵隐佛衣。

yǔ qù yán lái jī huì qiǎo suí jī yìng biàn bù chà chí

语去言来机会巧，随机应变不差池。

jiā shā yù jiàn wú yóu jiàn bǎo bèi xuán wēi zhēn miào wēi

袈裟欲见无由见，宝贝玄微真妙微。

xiǎo guài xún shān yán huò shì lǎo yāo fā nù xiǎn shén wēi

小怪寻山言祸事，老妖发怒显神威。

fān shēn dǎ chū hēi fēng dòng qiāng bàng zhēng chí biàn shì fēi

翻身打出黑风洞，枪棒争持辨是非。

bàng jià cháng qiāng shēng xiǎng liàng qiāng yíng tiě bàng fàng guāng huī

棒架长枪声响亮，枪迎铁棒放光辉。

wù kōng biàn huà rén jiān shǎo yāo guài shén tōng shì shàng xī

悟空变化人间少，妖怪神通世上稀。

zhè gè yào bǎ fó yī lái qìng shòu nà gè bù dé jiā shā kěn shàn guī

这个要把佛衣来庆寿，那个不得袈裟肯善归？

zhè fān kǔ zhàn nán fēn shǒu jiù shì huó fó lín fán yě jiě bù dé wéi

这番苦战难分手，就是活佛临凡也解不得围。

tā liǎng gè cóng dòng kǒu dǎ shàng shān tóu zì shān tóu shā zài yún wài tǔ wù pēn fēng fēi shā zǒu shí zhǐ dòu dào hóng rì chén xi bù fēn shèng bài

他两个从洞口打上山头，自山头杀在云外，吐雾喷风，飞砂走石，只斗到红日沉西，不分胜败。

nà guài dào xìng sūn de nǐ qiě zhù le shǒu

那怪道：“姓孙的，你且住了手。

jīn rì tiān wǎn bù hǎo xiāng chí

今日天晚，不好相持。

nǐ qù nǐ qù

你去，你去！

dài míng zǎo lái yǔ nǐ dìng gè sǐ huó

待明早来，与你定个死活。

xíng zhě jiào dào ér zi mò zǒu

”行者叫道：“儿子莫走！

yào zhàn biàn xiàng gè zhàn de bù kě yǐ tiān wǎn xiāng tuī

要战便象个战的，不可以天晚相推。

kàn tā méi tóu méi liǎn de zhī qíng shǐ gùn zi dǎ lái zhè hēi hàn yòu huà zhèn qīng fēng zhuǎn huí běn dòng jǐn bì shí mén bù chū

”看他没头没脸的，只情使棍子打来，这黑汉又化阵清风，转回本洞，紧闭石门不出。

xíng zhě què wú jì cè nài hé zhǐ de yě huí guān yīn yuàn lǐ àn luò yún tóu dào shēng shī fu

行者却无计策奈何，只得也回观音院里，按落云头，道声“师父”。

nà sān zàng yǎn r bā bā de zhèng wàng tā li hū jiàn dào le miàn qián shén xǐ

那三藏眼儿巴巴的，正望他哩，忽见到了面前，甚喜；

yòu jiàn tā shǒu lǐ méi yǒu jiā shā yòu jù

又见他手里没有袈裟，又惧。

wèn dào zěn me zhè fān hái bù céng yǒu jiā shā lái

问道：“怎么这番还不曾有袈裟来？

xíng zhě xiù zhōng qǔ chū gè jiǎn tiě er lái dì yǔ sān zàng dào shī fu nà guài wù yǔ zhè sǐ de lǎo bāo pí yuán shì péng yǒu

”行者袖中取出个简帖儿来，递与三藏道：“师父，那怪物与这死的老剥皮，原是朋友。

tā zhe yí gè xiǎo yāo sòng cǐ tiè lái hái qǐng tā qù fù fó yī huì

他着一个小妖送此帖来，还请他去赴佛衣会。

shì lǎo sūn jiù bǎ nà xiǎo yāo dǎ sǐ biàn zuò nà lǎo hé shàng jìn tā dòng qù piàn le yī zhōng chá chī yù wèn tā tǎo jiā shā kàn kàn tā bù kěn ná chū

是老孙就把那小妖打死，变做那老和尚，进他洞去，骗了一钟茶吃，欲问他讨袈裟看看，他不肯拿出。

zhèng zuò jiān hū bèi yí gè shèn me xún shān de zǒu le fēng xìn tā jiù yǔ wǒ dǎ jiāng qǐ lái

正坐间，忽被一个甚么巡山的，走了风信，他就与我打将起来。

zhǐ dòu dào zhè zǎo wǎn bù fēn shàng xià

只斗到这早晚，不分上下。

tā jiàn tiān wǎn shǎn huí dòng qù jǐn bì shí mén

他见天晚，闪回洞去，紧闭石门。

lǎo sūn wú nài yě zàn huí lái

老孙无奈，也暂回来。

sān zàng dào nǐ shǒu duàn bǐ tā hé rú

”三藏道：“你手段比他何如？

xíng zhě dào wǒ yě yìng bù duō r zhǐ zhàn gè shǒu píng

”行者道：“我也硬不多儿，只战个手平。

sān zàng cái kàn le jiǎn tiē yòu dì yǔ nà yuàn zhǔ dào nǐ shī fu gǎn mò yě shì yāo jīng me

”三藏才看了简帖，又递与那院主道：“你师父敢莫也是妖精么？

nà yuàn zhǔ huāng máng guì xià dào lǎo yé wǒ shī fù shì rén

”那院主慌忙跪下道：“老爷，我师父是人。

zhǐ yīn nà hēi dài wáng xiū chéng rén dào cháng lái sì lǐ yǔ wǒ shī fù jiǎng jīng tā chuán le wǒ shī fù xiē yǎng shén fú qì zhī shù gù yǐ péng yǒu xiāng chèn

只因那黑大王修成人道，常来寺里与我师父讲经，他传了我师父些养神服气之术，故以朋友相称。

xíng zhě dào zhè huǒ hé shàng méi shén yāo qì tā yī gè gè tóu yuán dǐng tiān zú fāng lǚ de dàn bǐ lǎo sūn féi pàng zhǎng dà xiē ér fēi yāo jīng yě

”行者道：“这伙和尚没甚妖气，他一个个头圆顶天，足方履地，但比老孙肥胖长大些儿，非妖精也。

nǐ kàn nà tiè r shàng xiě zhe shì shēng xióng pí cǐ wù bì dìng shì gè hēi xióng chéng jīng

你看那帖儿上写着侍生熊罴，此物必定是个黑熊成精。

sān zàng dào wǒ wén de gǔ rén yún xióng yǔ xīng xīng xiāng lèi dōu shì shòu lèi tā què zěn me chéng jīng

”三藏道：“我闻得古人云，熊与猩猩相类，都是兽类，他却怎么成精？

xíng zhě xiào dào lǎo sūn shì shòu lèi jiàn zuò le qí tiān dà shèng yǔ tā hé yì

”行者笑道：“老孙是兽类，见做了齐天大圣，与他何异？

dà dǐ shì jiān zhī wù fán yǒu jiǔ qiào zhě jiē kě yǐ xiū xíng chéng xiān

大抵世间之物，凡有九窍者，皆可以修行成仙。

sān zàng yòu dào

”三藏又道：

nǐ cái shuō tā běn shì yǔ nǐ shǒu píng nǐ què zěn shēng dé shèng qǔ wǒ jiā shā huí lái

“你才说他本事与你手平，你却怎生得胜，取我袈裟回来？

xíng zhě dào mò guǎn mò guǎn wǒ yǒu chǔ zhì

”行者道：“莫管，莫管，我有处治。

zhèng shāng yì jiān zhòng sēng bǎi shàng wǎn zhāi qǐng tā shī tú men chī le

正商议间，众僧摆上晚斋，请他师徒们吃了。

sān zàng jiào zhǎng dēng réng qù qián miàn chán táng ān xiē

三藏教掌灯，仍去前面禅堂安歇。

zhòng sēng dōu āi qiáng yǐ bì shàn dā wō péng gè gè shuì xià zhǐ bǎ gè hòu fāng zhàng ràng yǔ nà shàng xià yuàn zhǔ ān shēn

众僧都挨墙倚壁，苫搭窝棚，各各睡下，只把个后方丈让与那上下院主安身。

cǐ shí yè jìng dàn jiàn yín hé xiàn yǐng yù yǔ wú chén

此时夜静，但见：银河现影，玉宇无尘。

mǎn tiān xīng càn làn yī shuǐ làng shōu hén

满天星灿烂，一水浪收痕。

wàn lài shēng níng qiān shān niǎo jué

万籁声宁，千山鸟绝。

xī biān yú huǒ xi tǎ shàng fó dēng hūn

溪边渔火息，塔上佛灯昏。

zuó yè lí zhōng gǔ xiǎng jīn xiāo yī biàn kū shēng wén

昨夜-黎钟鼓响，今宵一遍哭声闻。

shì yè zài chán táng xiē sù

是夜在禅堂歇宿。

nà sān zàng xiǎng zhe jiā shā nà lǐ de wěn shuì

那三藏想着袈裟，那里得稳睡？

hū fān shēn jiàn chuāng wài tòu bái jí qǐ jiào dào wù kōng tiān míng le kuài xún jiā shā qù

忽翻身见窗外透白，急起叫道：“悟空，天明了，快寻袈裟去。

xíng zhě yī gǔ lǔ tiào jiāng qǐ lái zǎo jiàn zhòng sēng shì lì gòng fèng tāng shuǐ xíng zhě dào nǐ děng yòng xīn fú shì wǒ shī fù lǎo sūn qù yě

”行者一骨鲁跳将起来，早见众僧侍立，供奉汤水，行者道：“你等用心伏侍我师父，老孙去也。

sān zàng xià chuáng chě zhù dào nǐ wǎng nà lǐ qù

”三藏下床扯住道：“你往那里去？

xíng zhě dào wǒ xiǎng zhè zhuāng shì dōu shì guān yīn pú sà méi lǐ tā yǒu zhè gè chán yuàn zài cǐ shòu le zhè lǐ rén jiā xiāng huǒ yòu róng nà yāo jīng lín zhù

”行者道“我想这桩事都是观音菩萨没理，他有这个禅院在此，受了这里人家香火，又容那妖精邻住。

wǒ qù nán hǎi xún tā yǔ tā jiǎng yī jiǎng jiào tā qīn lái wèn yāo jīng tǎo jiā shā hái wǒ

我去南海寻他，与他讲一讲，教他亲来问妖精讨袈裟还我。

sān zàng dào nǐ zhè qù jǐ shí huí lái

”三藏道：“你这去，几时回来？

xíng zhě dào shí shǎo zhī zài fàn ba shí duō zhī zài shǎng wǔ jiù chéng gōng le

”行者道：“时少只在饭罢，时多只在晌午就成功了。

nèi xiē hé shàng kě hǎo fú shì lǎo sūn qù yě

那些和尚，可好伏侍，老孙去也。

shuō shēng qù zǎo yǐ wú zōng

”说声去，早已无踪。

xū yú jiān dào le nán hǎi tíng yún guān kàn dàn jiàn nà wāng yáng hǎi yuǎn shuǐ shì lián tiān

须臾间，到了南海，停云观看，但见那：汪洋海远，水势连天。

xiáng guāng lóng yǔ zhòu ruì qì zhào shān chuān

祥光笼宇宙，瑞气照山川。

qiān céng xuě làng hǒu qīng xiāo wàn dié yān bō tāo bái zhòu

千层雪浪吼青霄，万迭烟波滔白昼。

shuǐ fēi sì yě làng gǔn zhōu zāo

水飞四野，浪滚周遭。

shuǐ fēi sì yě zhèn hōng léi làng gǔn zhōu zāo míng pī lì

水飞四野振轰雷，浪滚周遭鸣霹雳。

xiū yán shuǐ shì qiě kàn zhòng jiān

休言水势，且看中间。

wǔ sè méng lóng bǎo dié shān hóng huáng zǐ zào lǜ hé lán

五色朦胧宝迭山，红黄紫皂绿和蓝。

cái jiàn guān yīn zhēn shèng jìng shì kàn nán hǎi luò jiā shān

才见观音真胜境，试看南海落伽山。

hǎo qù chù

好去处！

shān fēng gāo sǒng dǐng tòu xū kōng

山峰高耸，顶透虚空。

zhōng jiān yǒu qiān yàng qí huā bǎi bān ruì cǎo

中间有千样奇花，百般瑞草。

fēng yáo bǎo shù rì yìng jīn lián

风摇宝树，日映金莲。

guān yīn diàn wǎ gài liú lí cháo yīn dòng mén pù dài mào

观音殿瓦盖琉璃，潮音洞门铺玳瑁。

lǜ yáng yǐng lǐ yǔ yīng gē zǐ zhú lín zhōng tí kǒng què

绿杨影里语鹦哥，紫竹林中啼孔雀。

luó wén shí shàng hù fǎ wēi yán

罗纹石上，护法威严；

mǎ nǎo tān qián mù chā xióng zhuàng

玛瑙滩前，木叉雄壮。

zhè xíng zhě guān bù jìn nà yì jǐng fēi cháng jìng zhí àn yún tóu dào zhú lín zhī xià

这行者观不尽那异景非常，径直按云头，到竹林之下。

zǎo yǒu zhū tiān yíng jiē dào pú sà qián zhě duì zhòng yán dà shèng guī shàn shèn shì xuān yáng

早有诸天迎接道：“菩萨前者对众言大圣归善，甚是宣扬。

jīn bǎo táng sēng rú hé de xiá dào cǐ

今保唐僧，如何得暇到此？

xíng zhě dào yīn bǎo táng sēng lù féng yī shì tè jiàn pú sà fán wèi tōng bào

”行者道：“因保唐僧，路逢一事，特见菩萨，烦为通报。

zhū tiān suì lái dòng kǒu bào zhī

”诸天遂来洞口报知。

pú sà huàn rù xíng zhě zūn fǎ ér xíng zhì bǎo lián tái xià bài le

菩萨唤入，行者遵法而行，至宝莲台下拜了。

pú sà wèn yuē nǐ lái hé gān

菩萨问曰：“你来何干？

xíng zhě dào wǒ shī fù lù yù nǐ de chán yuàn nǐ shòu le rén jiān xiāng huǒ róng yí gè hēi xióng jīng zài nà lǐ lín zhù zhe tā tōu le wǒ shī fù jiā shā lǚ cì qǔ tǎo bù yǔ jīn tè lái wèn nǐ yào de

”行者道：“我师父路遇你的禅院，你受了人间香火，容一个黑熊精在那里邻住，着他偷了我师父袈裟，屡次取讨不与，今特来问你要的。

pú sà dào zhè hóu zi shuō huà zhè děng wú zhuàng

”菩萨道：“这猴子说话，这等无状！

jì shì xióng jīng tōu le nǐ de jiā shā nǐ zěn lái wèn wǒ qǔ tǎo

既是熊精偷了你的袈裟，你怎来问我取讨？

dōu shì nǐ zhè gè niè hóu dà dǎn jiāng bǎo bèi mài nòng ná yǔ xiǎo rén kàn jiàn nǐ què yòu xíng xiōng huàn fēng fā huǒ shāo le wǒ de liú yún xià yuàn fǎn lái wǒ chù fàng diāo

都是你这个孽猴大胆，将宝贝卖弄，拿与小人看见，你却又行凶，唤风发火，烧了我的留云下院，反来我处放刁！

xíng zhě jiàn pú sà shuō chū zhè huà zhī tā xiǎo de guò qù wèi lái zhī shì huāng máng lǐ bài dào pú sà qǐ shù dì zǐ zhī zuì guǒ shì zhè bān zhè děng

”行者见菩萨说出这话，知他晓得过去未来之事，慌忙礼拜道：“菩萨，乞恕弟子之罪，果是这般这等。

dàn hèn nà guài wù bù kěn yǔ wǒ jiā shā shī fu yòu yào niàn nà huà ér zhòu yǔ lǎo sūn rěn bù dé tóu téng gù cǐ lái bài fán pú sà

但恨那怪物不肯与我袈裟，师父又要念那话儿咒语，老孙忍不得头疼，故此来拜烦菩萨。

wàng pú sà cí bēi zhī xīn zhù wǒ qù ná nà yāo jīng qǔ yī xi jìn yě

望菩萨慈悲之心，助我去拿那妖精，取衣西进也。

pú sà dào nà guài wù yǒu xǔ duō shén tōng què yě bù yà yú nǐ

”菩萨道：“那怪物有许多神通，却也不亚于你。

yě bà wǒ kàn táng sēng miàn shàng hé nǐ qù zǒu yī zāo

也罢，我看唐僧面上，和你去走一遭。

xíng zhě wén yán xiè ēn zài bài

”行者闻言，谢恩再拜。

jí qǐng pú sà chū mén suì tóng jià xiáng yún zǎo dào hēi fēng shān zhuì luò yún tóu yī lù zhǎo dòng

即请菩萨出门，遂同驾祥云，早到黑风山，坠落云头，依路找洞。

zhèng xíng chù zhī jiàn nà shān pō qián zǒu chū yí gè dào rén shǒu ná zhe yí gè bō li pán ér pán nèi ān zhe liǎng lì xiān dān wǎng qián zhèng zǒu bèi xíng zhě zhuàng gè mǎn huái chè chū bàng jiù zhào tóu yī xià dǎ de nǎo lǐ jiāng liú chū qiāng zhōng xuè jìn cuān

正行处，只见那山坡前，走出一个道人，手拿着一个玻璃盘儿，盘内安着两粒仙丹，往前正走，被行者撞个满怀，掣出棒，就照头一下，打得脑里浆流出，腔中血进撺。

pú sà dà jīng dào

菩萨大惊道：

nǐ zhè gè hóu zi hái shì zhè děng fàng pō

“你这个猴子，还是这等放泼！

tā yòu bù céng tōu nǐ jiā shā yòu bù yǔ nǐ xiāng shí yòu wú shén yuān chóu nǐ zěn me jiù jiāng tā dǎ sǐ

他又不曾偷你袈裟，又不与你相识，又无甚冤仇，你怎么就将他打死？

xíng zhě dào pú sà nǐ rèn tā bù dé

”行者道：“菩萨，你认他不得。

tā shì nà hēi xióng jīng de péng yǒu

他是那黑熊精的朋友。

tā zuó rì hé yī gè bái yī xiù shì dōu zài fāng cǎo pō qián zuò jiǎng

他昨日和一个白衣秀士，都在芳草坡前坐讲。

hòu rì shì hēi jīng de shēng rì qǐng tā men lái qìng fó yī huì

后日是黑精的生日，请他们来庆佛衣会。

jīn rì tā xiān lái bài shòu míng rì lái qìng fó yī huì suǒ yǐ wǒ rèn de dìng shì jīn rì tì nà yāo qù shàng shòu

今日他先来拜寿，明日来庆佛衣会，所以我认得，定是今日替那妖去上寿。

pú sà shuō jì shì zhè děng shuō lái yě bà

”菩萨说：“既是这等说来，也罢。

xíng zhě cái qù bǎ nà dào rén tí qǐ lái kàn què shì yī zhī cāng láng

”行者才去把那道人提起来看，却是一只苍狼。

páng biān nà gè pán ér dǐ xià què yǒu zì kè dào líng xū zi zhì

旁边那个盘儿底下却有字，刻道：凌虚子制。

xíng zhě jiàn le xiào dào zào huà

行者见了，笑道：“造化！

zào huà

造化！

lǎo sūn yě shì biàn yì pú sà yě shì shěng lì

”老孙也是便益，菩萨也是省力。

zhè guài jiào zuò bù dǎ zì zhāo nà guài jiào tā jīn rì le liè

这怪叫做不打自招，那怪教他今日了劣。

pú sà shuō dào

”菩萨说道：

wù kōng zhè jiào zěn me shuō

“悟空，这教怎么说？

xíng zhě dào pú sà wǒ wù kōng yǒu yī jù huà r jiào zuò jiāng jì jiù jì bù zhī pú sà kě kěn yī wǒ

”行者道：“菩萨，我悟空有一句话儿，叫做将计就计，不知菩萨可肯依我？

pú sà dào nǐ shuō

”菩萨道：“你说。

xíng zhě shuō dào

”行者说道：

pú sà nǐ kàn zhè pán ér zhōng shì liǎng lì xiān dān biàn shì wǒ men yǔ nà yāo mó de zhì jiàn

“菩萨，你看这盘儿中是两粒仙丹，便是我们与那妖魔的贽见；

zhè pán ér hòu miàn kè de sì gè zì shuō líng xū zi zhì biàn shì wǒ men yǔ nà yāo mó de gōu tóu

这盘儿后面刻的四个字，说凌虚子制，便是我们与那妖魔的勾头。

pú sà ruò yào yī de wǒ shí wǒ hǎo tì nǐ zuò gè jì jiào yě jiù bù xū dòng de gān gē yě bù xū láo de zhēng zhàn yāo mó yǎn xià zāo wēn fó yī yǎn xià chū xiàn

菩萨若要依得我时，我好替你作个计较，也就不须动得干戈，也不须劳得征战，妖魔眼下遭瘟，佛衣眼下出现；

pú sà yào bù yī wǒ shí pú sà wǎng xi wǒ wù kōng wǎng dōng fó yī zhǐ dāng xiāng sòng táng sān zàng zhǐ dāng luò kōng

菩萨要不依我时，菩萨往西，我悟空往东，佛衣只当相送，唐三藏只当落空。

pú sà xiào dào zhè hóu shú zuǐ

”菩萨笑道：“这猴熟嘴！

xíng zhě dào bù gǎn dǎo shì yí gè jì jiào

”行者道：“不敢，倒是一个计较。

pú sà shuō nǐ zhè jì jiào zěn shuō

菩萨说：“你这计较怎说？

xíng zhě dào zhè pán shàng kè nà líng xū zi zhì xiǎng zhè dào rén jiù jiào zuò líng xū zi

”行者道：这盘上刻那凌虚子制，想这道人就叫做凌虚子。

pú sà nǐ yào yī wǒ shí kě jiù biàn zuò zhè gè dào rén wǒ bǎ zhè dān chī le yī lì biàn shàng yī lì lüè dà xiē ér

菩萨，你要依我时，可就变做这个道人，我把这丹吃了一粒，变上一粒，略大些儿。

pú sà nǐ jiù pěng le zhè gè pán ér liǎng kē xiān dān qù yǔ nà yāo shàng shòu bǎ zhè wán dà xiē de ràng yǔ nà yāo

菩萨你就捧了这个盘儿两颗仙丹，去与那妖上寿，把这丸大些的让与那妖。

dài nà yāo yī kǒu tūn zhī lǎo sūn biàn yú zhōng qǔ shì tā ruò bù kěn xiàn chū fó yī lǎo sūn jiāng tā dù cháng jiù yě zhī jiāng yī jiàn chū lái

待那妖一口吞之，老孙便于中取事，他若不肯献出佛衣，老孙将他肚肠，就也织将一件出来。

pú sà méi fǎ zhǐ de yě diǎn diǎn tou er

菩萨没法，只得也点点头儿。

xíng zhě xiào dào rú hé

行者笑道：“如何？

ěr shí pú sà nǎi yǐ guǎng dà cí bēi wú biān fǎ lì yì wàn huà shēn yǐ xīn huì yì yǐ yì huì shēn huǎng hū zhī jiān biàn zuò líng xū xiān zǐ hè chǎng xiān fēng sà piāo yù bù xū

”尔时菩萨乃以广大慈悲，无边法力，亿万化身，以心会意，以意会身，恍惚之间，变作凌虚仙子：鹤氅仙风飒，飘-欲步虚。

cāng yán sōng bǎi lǎo xiù sè gǔ jīn wú

苍颜松柏老，秀色古今无。

qù qù hái wú zhù rú rú zì yǒu shū

去去还无住，如如自有殊。

zǒng lái guī yī fǎ zhǐ shì gé yá qū

总来归一法，只是隔邪躯。

xíng zhě kàn dào miào a

行者看道：“妙啊！

miào a

妙啊！

hái shì yāo jīng pú sà hái shì pú sà yāo jīng

还是妖精菩萨，还是菩萨妖精？

pú sà xiào dào wù kōng pú sà yāo jīng zǒng shì yī niàn

”菩萨笑道：“悟空，菩萨妖精，总是一念。

ruò lùn běn lái jiē shǔ wú yǒu

若论本来，皆属无有。

xíng zhě xīn xià dùn wù zhuǎn shēn què jiù biàn zuò yī lì xiān dān zǒu pán wú bù dìng yuán míng wèi yǒu fāng

”行者心下顿悟，转身却就变做一粒仙丹：走盘无不定，圆明未有方。

sān sān gōu lòu hé liù liù shǎo wēng shāng

三三勾漏合，六六少翁商。

wǎ shuò huáng jīn yàn mù ní bái zhòu guāng

瓦铄黄金焰，牟尼白昼光。

wài biān qiān yǔ gǒng wèi xǔ yì lùn liàng

外边铅与汞，未许易论量。

xíng zhě biàn le nà kē dān zhōng shì lüè dà xiē ér

行者变了那颗丹，终是略大些儿。

pú sà rèn dìng ná le nà gè bō li pán ér jìng dào yāo dòng mén kǒu kàn shí guǒ rán shì yá shēn xiù xiǎn yún shēng lǐng shàng

菩萨认定，拿了那个玻璃盘儿，径到妖洞门口看时，果然是：崖深岫险，云生岭上；

bǎi cāng sōng cuì fēng sà lín jiān

柏苍松翠，风飒林间。

yá shēn xiù xiǎn guǒ shì yāo xié chū mò rén yān shǎo

崖深岫险，果是妖邪出没人烟少；

bǎi cāng sōng cuì yě kě xiān zhēn xiū yǐn dào qíng duō

柏苍松翠，也可仙真修隐道情多。

shān yǒu jiàn jiàn yǒu quán chán chán liú shuǐ yàn míng qín biàn kān xǐ ěr

山有涧，涧有泉，潺潺流水咽鸣琴，便堪洗耳；

yá yǒu lù lín yǒu hè yōu yōu xiān lài dòng jiān cén yì kě shǎng xīn

崖有鹿，林有鹤，幽幽仙籁动间岑，亦可赏心。

zhè shì yāo xian yǒu fèn jiàng pú tí hóng shì wú biān chuí cè yǐn

这是妖仙有分降菩提，弘誓无边垂恻隐。

pú sà kàn le xīn zhōng àn xǐ dào zhè niè chù zhàn le zhè zuò shān dòng què shì yě yǒu xiē dào fēn

菩萨看了，心中暗喜道：“这孽畜占了这座山洞，却是也有些道分。

yīn cǐ xīn zhōng yǐ shì yǒu gè cí bēi

”因此心中已是有个慈悲。

zǒu dào dòng kǒu zhī jiàn shǒu dòng xiǎo yāo dōu yǒu xiē rèn de dào líng xū xiān cháng lái le

走到洞口，只见守洞小妖，都有些认得道：凌虚仙长来了。

yī biān chuán bào yī biān jiē yǐn

”一边传报，一边接引。

nà yāo zǎo yǐ yíng chū èr mén dào líng xū yǒu láo xiān jià zhēn gù péng bì yǒu huī

那妖早已迎出二门道：“凌虚，有劳仙驾珍顾，蓬荜有辉。

pú sà dào xiǎo dào jìng xiàn yī lì xiān dān gǎn chēng qiān shòu

”菩萨道：“小道敬献一粒仙丹，敢称千寿。

tā èr rén bài bì fāng cái zuò dìng yòu xù qǐ tā zuó rì zhī shì

”他二人拜毕，方才坐定，又叙起他昨日之事。

pú sà bù dá lián máng ná dān pán dào dài wáng qiě jiàn xiǎo dào bǐ yì

菩萨不答，连忙拿丹盘道：“大王，且见小道鄙意。

qù dìng yī lì dà de tuī yǔ nà yāo dào yuàn dài wáng qiān shòu

”觑定一粒大的，推与那妖道：“愿大王千寿！

nà yāo yì tuī yī lì dì yǔ pú sà dào yuàn yǔ líng xū zi tóng zhī

”那妖亦推一粒，递与菩萨道：“愿与凌虚子同之。

ràng bì nà yāo cái dài yào yàn nà yào shùn kǒu r yī zhí gǔn xià

”让毕，那妖才待要咽，那药顺口儿一直滚下。

xiàn le běn xiàng lǐ qǐ sì píng nà yāo gǔn dào zài de

现了本相，理起四平，那妖滚倒在地。

pú sà xiàn xiāng wèn yāo qǔ le fó yī xíng zhě zǎo yǐ cóng bí kǒng zhōng chū qù

菩萨现相，问妖取了佛衣，行者早已从鼻孔中出去。

pú sà yòu pà nà yāo wú lǐ què bǎ yí gè gū er diū zài nà yāo tóu shàng

菩萨又怕那妖无礼，却把一个箍儿，丢在那妖头上。

nà yāo qǐ lái tí qiāng yào cì xíng zhě pú sà zǎo yǐ qǐ zài kōng zhōng pú sà jiāng zhēn yán niàn qǐ

那妖起来，提枪要刺，行者、菩萨早已起在空中，菩萨将真言念起。

nà guài yī jiù tóu téng diū le qiāng mǎn de luàn gǔn

那怪依旧头疼，丢了枪，满地乱滚。

bàn kōng lǐ xiào dào gè měi hóu wáng píng dì xià gǔn huài gè hēi xióng guài

半空里笑倒个美猴王，平地下滚坏个黑熊怪。

pú sà dào niè chù

菩萨道：“孽畜！

nǐ rú jīn kě guī yī me

你如今可皈依么？

nà guài mǎn kǒu dào xīn yuàn guī yī zhǐ wàng ráo mìng

”那怪满口道：“心愿皈依，只望饶命！

xíng zhě kǒng dān gē le gōng fū yì yù jiù dǎ pú sà jí zhǐ zhù dào xiū shāng tā mìng wǒ yǒu yòng tā chǔ li

”行者恐耽搁了工夫，意欲就打，菩萨急止住道：“休伤他命，我有用他处哩。

xíng zhě dào zhè yàng guài wù bù dǎ sǐ tā fǎn liú tā zài hé chǔ yòng li

”行者道：“这样怪物，不打死他，反留他在何处用哩？

pú sà dào wǒ nà luò jiā shān hòu wú rén kān guǎn wǒ yào dài tā qù zuò gè shǒu shān dà shén

”菩萨道：“我那落伽山后，无人看管，我要带他去做个守山大神。

xíng zhě xiào dào

”行者笑道：

chéng rán shì gè jiù kǔ cí zūn yī líng bù sǔn

“诚然是个救苦慈尊，一灵不损。

ruò shì lǎo sūn yǒu zhè yàng zhòu yǔ jiù niàn shàng tā niáng qiān biàn

若是老孙有这样咒语，就念上他娘千遍！

zhè huí r jiù yǒu xǔ duō hēi xióng dōu jiào tā le zhàng

这回儿就有许多黑熊，都教他了帐！

què shuō nà guài sū xǐng duō shí gōng dào nán jìn téng tòng zhǐ de guì zài dì xià āi gào dào dàn ráo xìng mìng yuàn guī zhèng guǒ

”却说那怪苏醒多时，公道难禁疼痛，只得跪在地下哀告道：“但饶性命，愿皈正果！

pú sà fāng zhuì luò xiáng guāng yòu yǔ tā mó dǐng shòu jiè jiào tā zhí le cháng qiāng gēn suí zuǒ yòu

”菩萨方坠落祥光，又与他摩顶受戒，教他执了长枪，跟随左右。

nà hēi xióng cái yī piàn yě xīn jīn rì dìng wú qióng wán xìng cǐ shí shōu

那黑熊才一片野心今日定，无穷顽性此时收。

pú sà fēn fù dào wù kōng nǐ huí qù ba

菩萨吩咐道：“悟空，你回去罢。

hǎo shēng fú shì táng sēng yǐ hòu zài xiū xiè duò shēng shì

好生伏侍唐僧，以后再休懈惰生事。

xíng zhě dào shēn gǎn pú sà yuǎn lái dì zǐ hái dāng huí sòng huí sòng

行者道：“深感菩萨远来，弟子还当回送回送。

pú sà dào miǎn sòng

”菩萨道：“免送。

xíng zhě cái pěng zhe jiā shā kòu tóu ér bié

”行者才捧着袈裟，叩头而别。

pú sà yì dài le xióng pí jìng huí dà hǎi

菩萨亦带了熊罴，径回大海。

yǒu shī wèi zhèng shī yuē xiáng guāng ǎi ǎi níng jīn xiàng wàn dào bīn fēn shí kě kuā

有诗为证，诗曰：祥光霭霭凝金象，万道缤纷实可夸。

pǔ jì shì rén chuí mǐn xù biàn guān fǎ jiè xiàn jīn lián

普济世人垂悯恤，遍观法界现金莲。

jīn lái duō wèi chuán jīng yì cǐ qù yuán wú luò diǎn xiá

今来多为传经意，此去原无落点瑕。

jiàng guài chéng zhēn guī dà hǎi kōng mén fù de jǐn jiā shā

降怪成真归大海，空门复得锦袈裟。

bì jìng bù zhī xiàng hòu shì qíng rú hé qiě tīng xià huí fēn jiě

毕竟不知向后事情如何，且听下回分解——