第十八回 — 西游记 — 吴承恩

guān yīn yuàn táng sēng tuō nán gāo lǎo zhuāng xíng zhě xiáng mó

观音院唐僧脱难高老庄行者降魔

xíng zhě cí le pú sà àn luò yún tóu jiāng jiā shā guà zài xiāng nán shù shàng chè chū bàng lái dǎ rù hēi fēng dòng lǐ

行者辞了菩萨，按落云头，将袈裟挂在香楠树上，掣出棒来，打入黑风洞里。

nà dòng lǐ nà de yí gè xiǎo yāo

那洞里那得一个小妖？

yuán lái shì tā jiàn pú sà chū xiàn jiàng de nà lǎo guài jiù dì dǎ gǔn jí jí dōu sàn zǒu le

原来是他见菩萨出现，降得那老怪就地打滚，急急都散走了。

xíng zhě yī fà xíng xiōng jiāng tā nà jǐ céng mén shàng dōu jī le gàn chái qián qián hòu hòu yī qí fā huǒ bǎ gè hēi fēng dòng shāo zuò gè hóng fēng dòng què ná le jiā shā jià xiáng guāng zhuǎn huí zhí běi

行者一发行凶，将他那几层门上，都积了干柴，前前后后，一齐发火，把个黑风洞烧做个红风洞，却拿了袈裟，驾祥光，转回直北。

huà shuō nà sān zàng wàng xíng zhě jí máng bù lái xīn shén yí huò bù zhī shì qǐng pú sà bù zhì bù zhī shì xíng zhě tuō gù ér táo zhèng zài nà hú cāi luàn xiǎng zhī zhōng zhī jiàn bàn kōng zhōng cǎi wù càn càn xíng zhě hū zhuì jiē qián jiào dào shī fu jiā shā lái le

话说那三藏望行者急忙不来，心甚疑惑，不知是请菩萨不至，不知是行者托故而逃，正在那胡猜乱想之中，只见半空中彩雾灿灿，行者忽坠阶前，叫道：“师父，袈裟来了。

sān zàng dà xǐ zhòng sēng yì wú bù huān yuè dào hǎo le

”三藏大喜，众僧亦无不欢悦道：“好了！

hǎo le

好了！

wǒ děng xìng mìng jīn rì fāng cái de quán le

我等性命，今日方才得全了。

sān zàng jiē le jiā shā dào wù kōng nǐ zǎo jiān qù shí yuán yuē dào fàn ba shǎng wǔ rú hé cǐ shí rì xī fāng huí

”三藏接了袈裟道：“悟空，你早间去时，原约到饭罢晌午，如何此时日西方回？

xíng zhě jiāng nà qǐng pú sà shī biàn huà xiáng yāo de shì qíng bèi chén le yī biàn sān zàng wén yán suì shè xiāng àn cháo nán lǐ bài ba dào tú dì a jì rán yǒu le fó yī kě kuài shōu shí bāo guǒ qù yě

”行者将那请菩萨施变化降妖的事情，备陈了一遍，三藏闻言，遂设香案，朝南礼拜罢，道：“徒弟啊，既然有了佛衣，可快收拾包裹去也。

xíng zhě dào mò máng mò máng

”行者道：“莫忙，莫忙。

jīn rì jiāng wǎn bú shì zǒu lù de shí hòu qiě dài míng rì zǎo xíng

今日将晚，不是走路的时候，且待明日早行。

zhòng sēng men yī qí guì xià dào

”众僧们一齐跪下道：

sūn lǎo yé shuō de shì

“孙老爷说得是。

yī zé tiān wǎn èr lái wǒ děng yǒu xiē yuàn xīn r jīn xìng píng ān yǒu le bǎo bèi dài wǒ hái le yuàn qǐng lǎo ye sàn le fú míng zǎo zài sòng xi xíng

一则天晚，二来我等有些愿心儿，今幸平安，有了宝贝，待我还了愿，请老爷散了福，明早再送西行。

xíng zhě dào zhèng shì zhèng shì

”行者道：“正是，正是。

nǐ kàn nèi xiē hé shàng dōu qīng náng dǎo dǐ bǎ nà huǒ lǐ qiǎng chū de yú zī gè chū suǒ yǒu zhěng dùn le xiē zhāi gòng shāo le xiē píng ān wú shì de zhǐ niàn le jǐ juǎn xiāo zāi jiě è de jīng

”你看那些和尚，都倾囊倒底，把那火里抢出的余资，各出所有，整顿了些斋供，烧了些平安无事的纸，念了几卷消灾解厄的经。

dàng wǎn shì bì

当晚事毕。

cì zǎo fāng shuā bàn le mǎ pǐ bāo guǒ le xíng náng chū mén

次早方刷扮了马匹，包裹了行囊出门。

zhòng sēng yuǎn sòng fāng huí

众僧远送方回。

xíng zhě yǐn lù ér qù zhèng shì nà chūn róng shí jié dàn jiàn nà cǎo chèn yù cōng tí jī ruǎn liǔ yáo jīn xiàn lù huá xīn

行者引路而去，正是那春融时节，但见那：草衬玉骢蹄迹软，柳摇金线露华新。

táo xìng mǎn lín zhēng yàn lì bì luó rào jìng fàng jīng shén

桃杏满林争艳丽，薜萝绕径放精神。

shā dī rì nuǎn yuān yāng shuì shān jiàn huā xiāng jiá dié xún

沙堤日暖鸳鸯睡，山涧花香蛱蝶驯。

zhè bān qiū qù dōng cán chūn guò bàn bù zhī hé nián xíng mǎn de zhēn wén

这般秋去冬残春过半，不知何年行满得真文。

shī tú men xíng le wǔ qī rì huāng lù hū yī rì tiān sè jiāng wǎn yuǎn yuǎn de wàng jiàn yī cūn rén jiā

师徒们行了五七日荒路，忽一日天色将晚，远远的望见一村人家。

sān zàng dào wù kōng nǐ kàn nà bì xiāng yǒu zuò shān zhuāng xiāng jìn wǒ men qù gào sù yī xiāo míng rì zài xíng hé rú

三藏道：“悟空，你看那壁厢有座山庄相近，我们去告宿一宵，明日再行何如？

xíng zhě dào qiě děng lǎo sūn qù kàn kàn jí xiōng zài zuò qū chǔ

”行者道：“且等老孙去看看吉凶，再作区处。

nà shī fu wǎn zhù sī jiāng zhè xíng zhě dìng jīng guān kàn zhēn gè shì zhú lí mì mì máo wū chóng chóng

”那师父挽住丝缰，这行者定睛观看，真个是：竹篱密密，茅屋重重。

cān tiān yě shù yíng mén qǔ shuǐ xī qiáo yìng hù

参天野树迎门，曲水溪桥映户。

dào páng yáng liǔ lǜ yī yī yuán nèi huā kāi xiāng fù fù

道旁杨柳绿依依，园内花开香馥馥。

cǐ shí nà xī zhào chén xi chǔ chù shān lín xuān niǎo què

此时那夕照沉西，处处山林喧鸟雀；

wǎn yān chū cuàn tiáo tiáo dào jìng zhuǎn niú yáng

晚烟出爨，条条道径转牛羊。

yòu jiàn nà shí bǎo jī tún mián wū jiǎo zuì hān lín sōu chàng gē lái

又见那食饱鸡豚眠屋角，醉酣邻叟唱歌来。

xíng zhě kàn ba dào shī fu qǐng xíng dìng shì yī cūn hǎo rén jiā zhèng kě jiè sù

行者看罢道：“师父请行，定是一村好人家，正可借宿。

nà zhǎng lǎo cuī dòng bái mǎ zǎo dào jiē qú zhī kǒu

”那长老催动白马，早到街衢之口。

yòu jiàn yí gè shào nián tóu guǒ mián bù shēn chuān lán ǎo chí sǎn bēi bāo liǎn zhā kù jiǎo tà zhe yī shuāng sān ěr cǎo xié xióng jiū jiū de chū jiē máng bù

又见一个少年，头裹绵布，身穿蓝袄，持伞背包，敛-扎裤，脚踏着一双三耳草鞋，雄纠纠的出街忙步。

xíng zhě shùn shǒu yī bǎ chě zhù dào nà lǐ qù

行者顺手一把扯住道：“那里去？

wǒ wèn nǐ yí gè xìn ér cǐ jiān shì shèn me dì fāng

我问你一个信儿：此间是甚么地方？

nà gè rén zhǐ guǎn kǔ zhēng kǒu lǐ rǎng dào wǒ zhuāng shàng méi rén zhǐ shì wǒ hǎo huí xìn

”那个人只管苦挣，口里嚷道：“我庄上没人，只是我好回信？

xíng zhě péi zhe xiào dào shī zhǔ mò nǎo yǔ rén fāng biàn zì jǐ fāng biàn

”行者陪着笑道：“施主莫恼，与人方便，自己方便。

nǐ jiù yǔ wǒ shuō shuo dì míng hé hài

你就与我说说地名何害？

wǒ yě kě jiě de nǐ de fán nǎo

我也可解得你的烦恼。

nà rén zhēng bù tuō shǒu qì de luàn tiào dào cèng dèng

”那人挣不脱手，气得乱跳道：“蹭蹬！

cèng dèng

蹭蹬！

jiā zhǎng de qū qì shòu bù liǎo yòu zhuàng zhe zhè gè guāng tóu shòu tā de qīng qì

家长的屈气受不了，又撞着这个光头，受他的清气！

xíng zhě dào nǐ yǒu běn shi pī kāi wǒ de shǒu nǐ biàn jiù qù le yě ba

”行者道：“你有本事，劈开我的手，你便就去了也罢。

nà rén zuǒ niǔ yòu niǔ nà lǐ niǔ de dòng què shì yī bǎ tiě qián zhù yì bān qì de tā diū le bāo fú piē le sǎn liǎng zhī shǒu yǔ diǎn shì lái zhuā xíng zhě

”那人左扭右扭，那里扭得动，却似一把铁钤-住一般，气得他丢了包袱，撇了伞，两只手，雨点似来抓行者。

xíng zhě bǎ yī zhī shǒu fú zhe xíng lǐ yī zhī shǒu dǐ zhù nà rén píng tā zěn me zhī wú zhǐ shì bù néng zhuā zhe

行者把一只手扶着行李，一只手抵住那人，凭他怎么支吾，只是不能抓着。

xíng zhě yù jiā bù fàng jí de bào zào rú léi

行者愈加不放，急得爆燥如雷。

sān zàng dào wù kōng nà lǐ bù yǒu rén lái le

三藏道：“悟空，那里不有人来了？

nǐ zài wèn nà rén jiù shì zhǐ guǎn chě zhù tā zěn de

你再问那人就是，只管扯住他怎的？

fàng tā qù ba

放他去罢。

xíng zhě xiào dào shī fu bù zhī ruò shì wèn le bié rén méi qù xū shì wèn tā cái yǒu mǎi mài

”行者笑道：“师父不知，若是问了别人没趣，须是问他，才有买卖。

nà rén bèi xíng zhě chě zhù bù guò zhǐ de shuō chū dào cǐ chù nǎi shì wū sī cáng guó jiè zhī de huàn zuò gāo lǎo zhuāng

”那人被行者扯住不过，只得说出道：“此处乃是乌斯藏国界之地，唤做高老庄。

yī zhuāng rén jiā yǒu dà bàn xìng gāo gù cǐ huàn zuò gāo lǎo zhuāng

一庄人家有大半姓高，故此唤做高老庄。

nǐ fàng le wǒ qù ba

你放了我去罢。

xíng zhě yòu dào nǐ zhè yàng xíng zhuāng bú shì gè zǒu jìn lù de

”行者又道：“你这样行装，不是个走近路的。

nǐ shí yǔ wǒ shuō nǐ yào wǎng nà lǐ qù duān dì suǒ gàn hé shì wǒ cái fàng nǐ

你实与我说你要往那里去，端的所干何事，我才放你。

zhè rén wú nài zhǐ de yǐ shí qíng gào sù dào wǒ shì gāo tài gōng de jiā rén míng jiào gāo cái

”这人无奈，只得以实情告诉道：“我是高太公的家人，名叫高才。

wǒ nà tài gōng yǒu yí gè nǚ ér nián fāng èr shí suì gèng bù céng pèi rén sān nián qián bèi yí gè yāo jīng zhàn le

我那太公有一个女儿，年方二十岁，更不曾配人，三年前被一个妖精占了。

nà yāo zhěng zuò le zhè sān nián nǚ xù wǒ tài gōng bú yuè shuō dào nǚ ér zhāo le yāo jīng bú shì cháng fǎ yī zé bài huài jiā mén èr zé méi gè qìng jia lái wǎng yī xiàng yào tuì zhè yāo jīng

那妖整做了这三年女婿，我太公不悦，说道女儿招了妖精，不是长法，一则败坏家门，二则没个亲家来往，一向要退这妖精。

nà yāo jīng nà lǐ kěn tuì zhuǎn bǎ nǚ ér guān zài tā hòu zhái jiāng yǒu bàn nián zài bù fàng chū yǔ jiā nèi rén xiāng jiàn

那妖精那里肯退，转把女儿关在他后宅，将有半年，再不放出与家内人相见。

wǒ tài gōng yǔ le wǒ jǐ liǎng yín zi jiào wǒ xún fǎng fǎ shī ná nà yāo guài

我太公与了我几两银子，教我寻访法师，拿那妖怪。

wǒ zhèi xiē shí bù céng zhù jiǎo qián qián hòu hòu qǐng le yǒu sān sì gè rén dōu shì bù jì de hé shàng nóng bāo de dào shì jiàng bù dé nà yāo jīng

我这些时不曾住脚，前前后后，请了有三四个人，都是不济的和尚，脓包的道士，降不得那妖精。

gāng cái mà le wǒ yī chǎng shuō wǒ bú huì gàn shì yòu yǔ le wǒ wǔ qián yín zi zuò pán chán jiào wǒ zài qù qǐng hǎo fǎ shī jiàng tā

刚才骂了我一场，说我不会干事，又与了我五钱银子做盘缠，教我再去请好法师降他。

bù qī zhuàng zhe nǐ zhè gè gē cì xīng chě zhù wù le wǒ zǒu lù gù cǐ lǐ wài shòu qì wǒ wú nài cái yǔ nǐ jiào hǎn

不期撞着你这个纥刺星扯住，误了我走路，故此里外受气，我无奈，才与你叫喊。

bù xiǎng nǐ yòu yǒu xiē ná fǎ wǒ zhēng bù guò nǐ suǒ yǐ shuō cǐ shí qíng

不想你又有些拿法，我挣不过你，所以说此实情。

nǐ fàng wǒ zǒu ba

你放我走罢。

xíng zhě dào nǐ de zào huà wǒ yǒu yíng shēng zhè cái shì còu sì hé liù de gòu dàng

”行者道：“你的造化，我有营生，这才是凑四合六的勾当。

nǐ yě bù xū yuǎn xíng mò yào huà fèi le yín zi

你也不须远行，莫要化费了银子。

wǒ men bú shì nà bù jì de hé shàng nóng bāo de dào shì qí shí yǒu xiē shǒu duàn guàn huì ná yāo

我们不是那不济的和尚，脓包的道士，其实有些手段，惯会拿妖。

zhè zhèng shì yī lái zhào gù láng zhōng èr lái yòu yī de yǎn hǎo fán nǐ huí qù shàng fù nǐ nà jiā zhǔ shuō wǒ men shì dōng tǔ jià xià chà lái de yù dì shèng sēng wǎng xī tiān bài fó qiú jīng zhě shàn néng xiáng yāo fù guài

这正是一来照顾郎中，二来又医得眼好，烦你回去上复你那家主，说我们是东土驾下差来的御弟圣僧往西天拜佛求经者，善能降妖缚怪。

gāo cái dào nǐ mò wù le wǒ

”高才道：“你莫误了我。

wǒ shì yī dǔ zi qì de rén nǐ ruò hōng le wǒ méi shén shǒu duàn ná bú zhù nà yāo jīng què bù yòu dài lèi wǒ lái shòu qì

我是一肚子气的人，你若哄了我，没甚手段，拿不住那妖精，却不又带累我来受气？

xíng zhě dào guǎn jiào bù wù le nǐ

”行者道：“管教不误了你。

nǐ yǐn wǒ dào nǐ jiā mén shǒu qù lái

你引我到你家门首去来。

nà rén yě wú jì nài hé zhēn gè tí zhe bāo fú ná le sǎn zhuǎn bù huí shēn lǐng tā shī tú dào yú mén shǒu dào èr wèi zhǎng lǎo nǐ qiě zài mǎ tái shàng lüè zuò zuò děng wǒ jìn qù bào zhǔ rén zhī dào

”那人也无计奈何，真个提着包袱，拿了伞，转步回身，领他师徒到于门首道：“二位长老，你且在马台上略坐坐，等我进去报主人知道。

xíng zhě cái fàng le shǒu luò dān qiān mǎ shī tú men zuò lì mén páng děng hòu

”行者才放了手，落担牵马，师徒们坐立门旁等候。

nà gāo cái rù le dà mén jìng wǎng zhōng táng shàng zǒu kě kě de zhuàng jiàn gāo tài gōng

那高才入了大门，径往中堂上走，可可的撞见高太公。

tài gōng mà dào nǐ nà gè mán pí chù shēng zěn me bù qù xún rén yòu huí lái zuò shèn

太公骂道：“你那个蛮皮畜生，怎么不去寻人，又回来做甚？

gāo cái fàng xià bāo sǎn dào shàng gào zhǔ rén gōng dé zhī xiǎo rén cái xíng chū jiē kǒu hū zhuàng jiàn liǎng gè hé shàng yí gè qí mǎ yí gè tiāo dàn

”高才放下包伞道：“上告主人公得知，小人才行出街口，忽撞见两个和尚：一个骑马，一个挑担。

tā chě zhù wǒ bù fàng wèn wǒ nà lǐ qù

他扯住我不放，问我那里去。

wǒ zài sān bù céng yǔ tā shuō jí tā chán de mò nài hé bù dé tuō shǒu suì jiāng zhǔ rén gōng de shì qíng yī yī shuō yǔ tā zhī

我再三不曾与他说及，他缠得没奈何，不得脱手，遂将主人公的事情，一一说与他知。

tā què shí fēn huān xǐ yào yǔ wǒ men ná nà yāo guài li

他却十分欢喜，要与我们拿那妖怪哩。

gāo lǎo dào shì nà lǐ lái de

”高老道：“是那里来的？

gāo cái dào tā shuō shì dōng tǔ jià xià chà lái de yù dì shèng sēng qián wǎng xī tiān bài fó qiú jīng de

”高才道：“他说是东土驾下差来的御弟圣僧，前往西天拜佛求经的。

tài gōng dào jì shì yuǎn lái de hé shàng pà bù zhēn yǒu xiē shǒu duàn

”太公道：“既是远来的和尚，怕不真有些手段。

tā rú jīn zài nà lǐ

他如今在那里？

gāo cái dào xiàn zài mén wài děng hòu

”高才道：“现在门外等候。

nà tài gōng jí máng huàn le yī fú yǔ gāo cái chū lái yíng jiē jiào shēng zhǎng lǎo

”那太公即忙换了衣服，与高才出来迎接，叫声“长老”。

sān zàng tīng jiàn jí zhuǎn shēn zǎo yǐ dào le miàn qián

三藏听见，急转身，早已到了面前。

nà lǎo zhě dài yī dǐng wū líng jīn chuān yī lǐng cōng bái shǔ jǐn yī tà yī shuāng cāo mǐ pí de dú zǐ xuē xì yī tiáo hēi lǜ tāo zǐ chū lái xiào yǔ xiāng yíng biàn jiào èr wèi zhǎng lǎo zuō yī le

那老者戴一顶乌绫巾，穿一领葱白蜀锦衣，踏一双糙米皮的犊子靴，系一条黑绿绦子，出来笑语相迎，便叫：“二位长老，作揖了。

sān zàng hái le lǐ xíng zhě zhàn zhe bù dòng

”三藏还了礼，行者站着不动。

nà lǎo zhě jiàn tā xiàng mào xiōng chǒu biàn jiù bù gǎn yǔ tā zuō yī

那老者见他相貌凶丑，便就不敢与他作揖。

xíng zhě dào zěn me bù chàng lǎo sūn rě

行者道：“怎么不唱老孙喏？

nà lǎo ér yǒu jǐ fēn hài pà jiào gāo cái dào nǐ zhè xiǎo sī què bù nòng shā wǒ yě

”那老儿有几分害怕，叫高才道：“你这小厮却不弄杀我也？

jiā lǐ xiàn yǒu yí gè chǒu tóu guài nǎo de nǚ xù dǎ fā bù kāi zěn me yòu yǐn zhè gè léi gōng lái hài wǒ

家里现有一个丑头怪脑的女婿打发不开，怎么又引这个雷公来害我？

xíng zhě dào lǎo gāo nǐ kōng zhǎng le xǔ dà nián jì hái bù xǐng shì

”行者道：“老高，你空长了许大年纪，还不省事！

ruò zhuān yǐ xiàng mào qǔ rén gān jìng cuò le

若专以相貌取人，干净错了。

wǒ lǎo sūn chǒu zì chǒu què yǒu xiē běn shì tì nǐ jiā qín de yāo jīng zhuō de guǐ mèi ná zhù nǐ nà nǚ xù hái le nǐ nǚ ér biàn shì hǎo shì hé bì zhūn zhūn yǐ xiàng mào wéi yán

我老孙丑自丑，却有些本事，替你家擒得妖精，捉得鬼魅，拿住你那女婿，还了你女儿，便是好事，何必谆谆以相貌为言！

tài gōng jiàn shuō zhàn jīng jīng de zhǐ de qiáng dǎ jīng shén jiào shēng qǐng jìn

”太公见说，战兢兢的，只得强打精神，叫声“请进”。

zhè xíng zhě jiàn qǐng cái qiān le bái mǎ jiào gāo cái tiāo zhe xíng lǐ yǔ sān zàng jìn qù

这行者见请，才牵了白马，教高才挑着行李，与三藏进去。

tā yě bù guǎn hǎo dǎi jiù bǎ mǎ shuān zài chǎng tīng zhù shàng chě guò yī zhāng tuì guāng qī jiāo yǐ jiào sān zàng zuò xia

他也不管好歹，就把马拴在敞厅柱上，扯过一张退光漆交椅，叫三藏坐下。

tā yòu chě guò yī zhāng yǐ zi zuò zài páng biān

他又扯过一张椅子，坐在旁边。

nà gāo lǎo dào

那高老道：

zhè gè xiǎo zhǎng lǎo dào yě jiā huái

“这个小长老，倒也家怀。

xíng zhě dào nǐ ruò kěn liú wǒ zhù de bàn nián huán jiā huái li

”行者道：“你若肯留我住得半年，还家怀哩。

zuò dìng gāo lǎo wèn dào shì jiān xiǎo jià shuō èr wèi zhǎng lǎo shì dōng tǔ lái de

坐定，高老问道：“适间小价说，二位长老是东土来的？

sān zàng dào biàn shì

”三藏道：“便是。

pín sēng fèng cháo mìng wǎng xī tiān bài fó qiú jīng yīn guò bǎo zhuāng tè jiè yī sù míng rì zǎo xíng

贫僧奉朝命往西天拜佛求经，因过宝庄，特借一宿，明日早行。

gāo lǎo dào èr wèi yuán shì jiè sù de zěn me shuō huì ná guài

”高老道：“二位原是借宿的，怎么说会拿怪？

xíng zhě dào yīn shì jiè sù shùn biàn ná jǐ gè yāo guài r shuǎ shuǎ de

”行者道：“因是借宿，顺便拿几个妖怪儿耍耍的。

dòng wèn fǔ shàng yǒu duō shǎo yāo guài

动问府上有多少妖怪？

gāo lǎo dào tiān na

”高老道：“天哪！

hái chī de yǒu duō shǎo li

还吃得有多少哩！

zhǐ zhè yí gè yāo guài nǚ xù yǐ gòu tā mó huāng le

只这一个妖怪女婿，已彀他磨慌了！

xíng zhě dào nǐ bǎ nà yāo guài de shǐ mò yǒu duō dà shǒu duàn cóng tóu r shuō shuo wǒ tīng wǒ hǎo tì nǐ ná tā

”行者道：“你把那妖怪的始末，有多大手段，从头儿说说我听，我好替你拿他。

gāo lǎo dào wǒ men zhè zhuāng shàng zì gǔ zhì jīn yě bù xiǎo de yǒu shèn me guǐ suì wǎng liǎng xié mó zuò hào

”高老道：“我们这庄上，自古至今，也不晓得有甚么鬼祟魍魉，邪魔作耗。

zhǐ shì lǎo zhuō bù xìng bù céng yǒu zi zhǐ shēng sān gè nǚ ér dà de huàn míng xiāng lán dì èr de míng yù lán dì sān de míng cuì lán

只是老拙不幸，不曾有子，止生三个女儿：大的唤名香兰，第二的名玉兰，第三的名翠兰。

nà liǎng gè cóng xiǎo r pèi yǔ běn zhuāng rén jiā zhǐ yǒu xiǎo de gè yào zhāo gè nǚ xù zhǐ wàng tā yǔ wǒ tóng jiā guò huó zuò gè yǎng lǎo nǚ xù chēng mén dǐ hù zuò huó dāng chāi

那两个从小儿配与本庄人家，止有小的个，要招个女婿，指望他与我同家过活，做个养老女婿，撑门抵户，做活当差。

bù qī sān nián qián yǒu yí gè hàn zi mú yàng r dào yě jīng zhì tā shuō shì fú líng shān shàng rén jiā xìng zhū shàng wú fù mǔ xià wú xiōng dì yuàn yú rén jiā zuò gè nǚ xù

不期三年前，有一个汉子，模样儿倒也精致，他说是福陵山上人家，姓猪，上无父母，下无兄弟，愿与人家做个女婿。

wǒ lǎo zhuō jiàn shì zhè bān yí gè wú jī wú bàn de rén jiù zhāo le tā

我老拙见是这般一个无羁无绊的人，就招了他。

yī jìn mén shí dào yě qín jǐn gēng tián bà dì bù yòng niú jù

一进门时，倒也勤谨：耕田耙地，不用牛具；

shōu gē tián hé bù yòng dāo zhàng

收割田禾，不用刀杖。

hūn qù míng lái qí shí yě hǎo zhǐ shì yī jiàn yǒu xiē huì biàn zuǐ liǎn

昏去明来，其实也好，只是一件，有些会变嘴脸。

xíng zhě dào zěn me biàn me

”行者道：“怎么变么？

gāo lǎo dào chū lái shí shì yī tiáo hēi pàng hàn hòu lái jiù biàn zuò yí gè zhǎng zuǐ dà ěr duǒ de dāi zi nǎo hòu yòu yǒu yī liū zōng máo shēn tǐ cū cāo pà rén tóu liǎn jiù xiàng gè zhū de mú yàng

”高老道：“初来时，是一条黑胖汉，后来就变做一个长嘴大耳朵的呆子，脑后又有一溜鬃毛，身体粗糙怕人，头脸就象个猪的模样。

shí cháng què yòu shén dà yī dùn yào chī sān wǔ dòu mǐ fàn zǎo jiān diǎn xīn yě de bǎi shí gè shāo bǐng cái gòu

食肠却又甚大：一顿要吃三五斗米饭，早间点心，也得百十个烧饼才彀。

xǐ de hái chī zhāi sù ruò zài chī hūn jiǔ biàn shì lǎo zhuō zhèi xiē jiā yè tián chǎn zhī lèi bù shàng bàn nián jiù chī gè qìng jìng

喜得还吃斋素，若再吃荤酒，便是老拙这些家业田产之类，不上半年，就吃个罄净！

sān zàng dào zhǐ yīn tā zuò de suǒ yǐ chī de

”三藏道：“只因他做得，所以吃得。

gāo lǎo dào chī hái shì jiàn xiǎo shì tā rú jīn yòu huì nòng fēng yún lái wù qù zǒu shí fēi shā hu de wǒ yī jiā bìng zuǒ lín yòu shè jù bù dé ān shēng

”高老道：“吃还是件小事，他如今又会弄风，云来雾去，走石飞砂，唬得我一家并左邻右舍，俱不得安生。

yòu bǎ nà cuì lán xiǎo nǚ guān zài hòu zhái zi lǐ yī fà bàn nián yě bù céng jiàn miàn gèng bù zhī sǐ huó rú hé

又把那翠兰小女关在后宅子里，一发半年也不曾见面，更不知死活如何。

yīn cǐ zhī tā shì gè yāo guài yào qǐng gè fǎ shī yǔ tā qù tuì qù tuì

因此知他是个妖怪，要请个法师与他去退，去退。

xíng zhě dào zhè gè hé nán

”行者道：“这个何难？

lǎo ér nǐ guǎn fàng xīn jīn yè guǎn qíng yǔ nǐ ná zhù jiào tā xiě le tuì qīn wén shū hái nǐ nǚ ér rú hé

老儿你管放心，今夜管情与你拿住，教他写了退亲文书，还你女儿如何？

gāo lǎo dà xǐ dào wǒ wèi zhāo le tā bù dǎ jǐn huài le wǒ duō shǎo qīng míng shū le wǒ duō shǎo qīn juàn

”高老大喜道：“我为招了他不打紧，坏了我多少清名，疏了我多少亲眷。

dàn de ná zhù tā yào shèn me wén shū

但得拿住他，要甚么文书？

jiù fán yǔ wǒ chú le gēn ba

就烦与我除了根罢。

xíng zhě dào róng yì róng yì

”行者道：“容易，容易！

rù yè zhī shí jiù jiàn hǎo è

入夜之时，就见好歹。

lǎo ér shí fēn huān xǐ cái jiào zhǎn mǒ zhuō yǐ bǎi liè zhāi gòng

老儿十分欢喜，才教展抹桌椅，摆列斋供。

zhāi ba jiāng wǎn lǎo ér wèn dào yào shén bīng qì

斋罢将晚，老儿问道：“要甚兵器？

yào duō shǎo rén suí

要多少人随？

chèn zǎo hǎo bèi

趁早好备。

xíng zhě dào bīng qì wǒ zì yǒu

”行者道：“兵器我自有。

lǎo ér dào èr wèi zhǐ shì nà gēn xī zhàng xī zhàng zěn me dǎ de yāo jīng

”老儿道：“二位只是那根锡杖，锡杖怎么打得妖精？

xíng zhě suí yú ěr nèi qǔ chū yí gè xiù huā zhēn lái niǎn zài shǒu zhōng yíng fēng huǎng le yī huǎng jiù shì wǎn lái cū xì de yī gēn jīn gū tiě bàng duì zhe gāo lǎo dào nǐ kàn zhè tiáo gùn zi bǐ nǐ jiā bīng qì rú hé

”行者随于耳内取出一个绣花针来，捻在手中，迎风幌了一幌，就是碗来粗细的一根金箍铁棒，对着高老道：“你看这条棍子，比你家兵器如何？

kě dǎ de zhè guài fǒu

可打得这怪否？

gāo lǎo yòu dào jì yǒu bīng qì kě yào rén gēn

”高老又道：“既有兵器，可要人跟？

xíng zhě dào wǒ bù yòng rén zhǐ shì yào jǐ gè nián gāo yǒu dé de lǎo ér péi wǒ shī fù qīng zuò xián xù wǒ hǎo piē tā ér qù

”行者道：“我不用人，只是要几个年高有德的老儿，陪我师父清坐闲叙，我好撇他而去。

děng wǒ bǎ nà yāo jīng ná lái duì zhòng qǔ gōng tì nǐ chú le gēn ba

等我把那妖精拿来，对众取供，替你除了根罢。

nà lǎo ér jí huàn jiā tóng qǐng le jǐ gè qīn gù péng yǒu

”那老儿即唤家僮，请了几个亲故朋友。

yī shí dōu dào xiāng jiàn yǐ bì xíng zhě dào shī fu nǐ fàng xīn wěn zuò lǎo sūn qù yě

一时都到，相见已毕，行者道：“师父，你放心稳坐，老孙去也。

nǐ kàn tā zhe tiě bàng chě zhe gāo lǎo dào nǐ yǐn wǒ qù hòu zhái zi lǐ yāo jīng de zhù chù kàn kàn

你看他-着铁棒，扯着高老道：“你引我去后宅子里妖精的住处看看。

gāo lǎo suì yǐn tā dào hòu zhái mén shǒu xíng zhě dào nǐ qù qǔ yào shi lái

”高老遂引他到后宅门首，行者道：“你去取钥匙来。

gāo lǎo dào nǐ qiě kàn kàn ruò shì yòng de yào shi què bù qǐng nǐ le

”高老道：“你且看看，若是用得钥匙，却不请你了。

xíng zhě xiào dào nǐ nà lǎo ér nián jì suī dà què bù shí shuǎ

”行者笑道：“你那老儿，年纪虽大，却不识耍。

wǒ bǎ zhè huà r hōng nǐ yí hòng nǐ jiù dàng zhēn

我把这话儿哄你一哄，你就当真。

zǒu shàng qián mō le yī mō yuán lái shì tóng zhī guàn de suǒ zǐ

”走上前，摸了一摸，原来是铜汁灌的锁子。

hěn de tā jiāng jīn gū bàng yī dǎo dǎo kāi mén shàn lǐ miàn què hēi dòng dòng de

狠得他将金箍棒一捣，捣开门扇，里面却黑洞洞的。

xíng zhě dào lǎo gāo nǐ qù jiào nǐ nǚ ér yī shēng kàn tā kě zài lǐ miàn

行者道：“老高，你去叫你女儿一声，看他可在里面。

nà lǎo ér yìng zhe dǎn jiào dào sān jiě jie

”那老儿硬着胆叫道：“三姐姐！

nà nǚ ér rèn de shì tā fù qīn de shēng yīn cái shǎo qì wú lì de yìng le yī shēng dào

”那女儿认得是他父亲的声音，才少气无力的应了一声道：

diē diē wǒ zài zhè lǐ li

“爹爹，我在这里哩。

xíng zhě shǎn jīn jīng xiàng hēi yǐng lǐ zǐ xì kàn shí nǐ dào tā zěn shēng mú yàng

”行者闪金睛，向黑影里仔细看时，你道他怎生模样？

dàn jiàn nà yún bìn luàn duī wú lüè yù róng wèi xǐ chén zī

但见那：云鬓乱堆无掠，玉容未洗尘淄。

yī piàn lán xīn yī jiù shí fēn jiāo tài qīng tuí

一片兰心依旧，十分娇态倾颓。

yīng chún quán wú qì xuè yāo zhī qū qū wēi wēi

樱唇全无气血，腰肢屈屈偎偎。

chóu cù cù é méi dàn shòu qiè qiè yǔ shēng dī

愁蹙蹙，蛾眉淡，瘦怯怯，语声低。

tā zǒu lái kàn jiàn gāo lǎo yī bǎ chě zhù bào tóu dà kū

他走来看见高老，一把扯住，抱头大哭。

xíng zhě dào qiě mò kū

行者道：“且莫哭！

qiě mò kū

且莫哭”！

wǒ wèn nǐ yāo guài wǎng nà lǐ qù le

我问你，妖怪往那里去了？

nǚ zǐ dào bù zhī wǎng nà lǐ zǒu

女子道：“不知往那里走。

zhèi xiē shí tiān míng jiù qù rù yè fāng lái yún yún wù wù wǎng huí bù zhī hé suǒ

这些时，天明就去，入夜方来，云云雾雾，往回不知何所。

yīn shì xiǎo de fù qīn yào qū tuì tā tā yě cháng cháng fáng bèi gù cǐ hūn lái cháo qù

因是晓得父亲要祛退他，他也常常防备，故此昏来朝去。

xíng zhě dào bù xiāo shuō le lǎo ér nǐ dài lìng ài wǎng qián biān zhái lǐ màn màn de xù kuò ràng lǎo sūn zài cǐ děng tā

”行者道：“不消说了，老儿，你带令爱往前边宅里，慢慢的叙阔，让老孙在此等他。

tā ruò bù lái nǐ què mò guài

他若不来，你却莫怪；

tā ruò lái le dìng yǔ nǐ jiǎn cǎo chú gēn

他若来了，定与你剪草除根。

nà lǎo gāo huān huān xǐ xǐ de bǎ nǚ ér dài jiāng qián qù

”那老高欢欢喜喜的，把女儿带将前去。

xíng zhě què nòng shén tōng yáo shēn yī biàn biàn de jiù rú nà nǚ zǐ yì bān dú zì gě zuò zài fáng lǐ děng nà yāo jīng

行者却弄神通，摇身一变，变得就如那女子一般，独自个坐在房里等那妖精。

bù duō shí yī zhèn fēng lái zhēn gè shì zǒu shí fēi shā

不多时，一阵风来，真个是走石飞砂。

hǎo fēng qǐ chū shí wēi wēi dàng dàng xiàng hòu lái miǎo miǎo máng máng

好风：起初时微微荡荡，向后来渺渺茫茫。

wēi wēi dàng dàng qián kūn dà miǎo miǎo máng máng wú zǔ ài

微微荡荡乾坤大，渺渺茫茫无阻碍。

diāo huā zhé liǔ shèng má dào shù cuī lín rú bá cài

凋花折柳胜-麻，倒树摧林如拔菜。

fān jiāng jiǎo hǎi guǐ shén chóu liè shí bēng shān tiān dì guài

翻江搅海鬼神愁，裂石崩山天地怪。

xián huā mí lù shī lái zōng zhāi guǒ yuán hóu mí zài wài

衔花糜鹿失来踪，摘果猿猴迷在外。

qī céng tiě tǎ qīn fó tóu bā miàn zhuàng fān shāng bǎo gài

七层铁塔侵佛头，八面幢幡伤宝盖。

jīn liáng yù zhù qǐ gēn yáo fáng shàng wǎ fēi rú yàn kuài

金梁玉柱起根摇，房上瓦飞如燕块。

jǔ zhào shāo gōng xǔ yuàn xīn kāi chuán máng bǎ zhū yáng sài

举棹梢公许愿心，开船忙把猪羊赛。

dāng fāng tǔ dì qì cí táng sì hǎi lóng wáng cháo shàng bài

当坊土地弃祠堂，四海龙王朝上拜。

hǎi biān zhuàng sǔn yè chā chuán cháng chéng guā dào bàn biān sāi

海边撞损夜叉船，长城刮倒半边塞。

nà zhèn kuáng fēng guò chù zhī jiàn bàn kōng lǐ lái le yí gè yāo jīng guǒ rán shēng de chǒu lòu hēi liǎn duǎn máo cháng huì dà ěr chuān yī lǐng qīng bù qīng lán bù lán de suō bù zhí duō xì yī tiáo huā bù shǒu jīn

那阵狂风过处，只见半空里来了一个妖精，果然生得丑陋：黑脸短毛，长喙大耳，穿一领青不青、蓝不蓝的梭布直裰，系一条花布手巾。

xíng zhě àn xiào dào yuán lái shì zhè gè mǎi mài

行者暗笑道：“原来是这个买卖！

hǎo xíng zhě què bù yíng tā yě bù wèn tā qiě shuì zài chuáng shàng tuī bìng kǒu lǐ hēng hēng pēn pēn de bù jué

”好行者，却不迎他，也不问他，且睡在床上推病，口里哼哼喷喷的不绝。

nà guài bù shí zhēn jiǎ zǒu jìn fáng yī bǎ lǒu zhù jiù yào qīn zuǐ

那怪不识真假，走进房，一把搂住，就要亲嘴。

xíng zhě àn xiào dào zhēn gè yào lái nòng lǎo sūn li

行者暗笑道：“真个要来弄老孙哩！

jí shǐ gè ná fǎ tuō zhe nà guài de zhǎng zuǐ jiào zuò gè xiǎo diē

”即使个拿法，托着那怪的长嘴，叫做个小跌。

màn tóu yī liào pū de guàn xià chuáng lái

漫头一料，扑的掼下床来。

nà guài pá qǐ lái fú zhuó chuáng biān dào jiě jie nǐ zěn me jīn rì yǒu xiē guài wǒ

那怪爬起来，扶着床边道：“姐姐，你怎么今日有些怪我？

xiǎng shì wǒ lái de chí le

想是我来得迟了？

xíng zhě dào bù guài

”行者道：“不怪！

bù guài

不怪！

nà yāo dào

”那妖道：

jì bù guài wǒ zěn me jiù diū wǒ zhè yī diē

“既不怪我，怎么就丢我这一跌？

xíng zhě dào nǐ zěn me jiù zhè děng yàng xiǎo jiā zǐ jiù lǒu wǒ qīn zuǐ

”行者道：“你怎么就这等样小家子，就搂我亲嘴？

wǒ yīn jīn rì yǒu xiē bù zì zài ruò měi cháng hǎo shí biàn qǐ lái kāi mén děng nǐ le

我因今日有些不自在，若每常好时，便起来开门等你了。

nǐ kě tuō le yī fú shuì shì

你可脱了衣服睡是。

nà guài bù jiě qí yì zhēn gè jiù qù tuō yī

”那怪不解其意，真个就去脱衣。

xíng zhě tiào qǐ lái zuò zài jìng tǒng shàng

行者跳起来，坐在净桶上。

nà guài yī jiù fù lái chuáng shàng mō yī bǎ mō bù zháo rén jiào dào jiě jie nǐ wǎng nà lǐ qù le

那怪依旧复来床上摸一把，摸不着人，叫道：“姐姐，你往那里去了？

qǐng tuō yī fú shuì ba

请脱衣服睡罢。

xíng zhě dào

”行者道：

nǐ xiān shuì děng wǒ chū gè gōng lái nà guài guǒ xiān jiě yī shàng chuáng

“你先睡，等我出个恭来”那怪果先解衣上床。

xíng zhě hū rán tàn kǒu qì dào shēng zào huà dī le

行者忽然叹口气，道声“造化低了！

nà guài dào nǐ nǎo zěn de

”那怪道：“你恼怎的？

zào huà zěn me de dī de

造化怎么得低的？

wǒ dé dào le nǐ jiā suī shì chī le xiē chá fàn què yě bù céng bái chī nǐ de wǒ yě zēng tì nǐ jiā sǎo dì tōng gōu bān zhuān yùn wǎ zhù tǔ dǎ qiáng gēng tián bà dì zhǒng mài chā yāng chuàng jiā lì yè

我得到了你家，虽是吃了些茶饭，却也不曾白吃你的：我也曾替你家扫地通沟，搬砖运瓦，筑土打墙，耕田耙地，种麦插秧，创家立业。

rú jīn nǐ shēn shàng chuān de jǐn dài de jīn sì shí yǒu huā guǒ xiǎng yòng bā jié yǒu shū cài pēng jiān nǐ hái yǒu nèi xiē r bù chèn xīn chù zhè bān duǎn tàn cháng xū shuō shèn me zào huà dī le

如今你身上穿的锦，戴的金，四时有花果享用，八节有蔬菜烹煎，你还有那些儿不趁心处，这般短叹长吁，说甚么造化低了？

xíng zhě dào bú shì zhè děng shuō

”行者道：“不是这等说。

jīn rì wǒ de fù mǔ gé zhe qiáng diū zhuān liào wǎ de shèn shì dǎ wǒ mà wǒ li

今日我的父母，隔着墙，丢砖料瓦的，甚是打我骂我哩。

nà guài dào tā dǎ mà nǐ zěn de

”那怪道：“他打骂你怎的？

xíng zhě dào

”行者道：

tā shuō wǒ hé nǐ zuò le fū qī nǐ shì tā mén xià yí gè nǚ xù quán méi xiē ér lǐ tǐ

“他说我和你做了夫妻，你是他门下一个女婿，全没些儿礼体。

zhè yàng gè chǒu zuǐ liǎn de rén yòu huì bù dé yí fū yòu jiàn bù dé qīn qī yòu bù zhī nǐ yún lái wù qù duān dì shì nà lǐ rén jiā xìng shèn míng shuí bài huài tā qīng dé diàn rǔ tā mén fēng gù cǐ zhè bān dǎ mà suǒ yǐ fán nǎo

这样个丑嘴脸的人，又会不得姨夫，又见不得亲戚，又不知你云来雾去，端的是那里人家，姓甚名谁，败坏他清德，玷辱他门风，故此这般打骂，所以烦恼。

nà guài dào wǒ suī shì yǒu xiē r chǒu lòu ruò yào jùn què yě bù nán

”那怪道：“我虽是有些儿丑陋，若要俊，却也不难。

wǒ yī lái shí céng yǔ tā jiǎng guò tā yuàn yì fāng cái zhāo wǒ jīn rì zěn me yòu shuō qǐ zhè huà

我一来时，曾与他讲过，他愿意方才招我，今日怎么又说起这话！

wǒ jiā zhù zài fú líng shān yún zhàn dòng

我家住在福陵山云栈洞。

wǒ yǐ xiàng mào wèi xìng gù xìng zhū guān míng jiào zuò zhū gāng liè

我以相貌为姓，故姓猪，官名叫做猪刚鬣。

tā ruò zài lái wèn nǐ nǐ jiù yǐ cǐ huà yǔ tā shuō biàn liǎo

他若再来问你，你就以此话与他说便了。

xíng zhě àn xǐ dào nà guài què yě lǎo shí bù yòng dòng xíng jiù gōng de zhè děng míng bái

”行者暗喜道：“那怪却也老实，不用动刑，就供得这等明白。

jì yǒu le dì fāng xìng míng bù guǎn zěn de yě ná zhù tā

既有了地方姓名，不管怎的也拿住他。

xíng zhě dào tā yào qǐng fǎ shī lái ná nǐ li

”行者道：“他要请法师来拿你哩。

nà guài xiào dào shuì zháo

”那怪笑道：“睡着！

shuì zháo

睡着！

mò cǎi tā

莫睬他！

wǒ yǒu tiān gāng shù de biàn huà jiǔ chǐ de dīng bǎ pà shèn me fǎ shī hé shàng dào shì

我有天罡数的变化，九齿的钉钯，怕甚么法师、和尚、道士？

jiù shì nǐ lǎo zi yǒu qián xīn qǐng xià jiǔ tiān dàng mó zǔ shī xià jiè wǒ yě zēng yǔ tā zuò guò xiāng shí tā yě bù gǎn zěn de wǒ

就是你老子有虔心，请下九天荡魔祖师下界，我也曾与他做过相识，他也不敢怎的我。

xíng zhě dào tā shuō qǐng yí gè wǔ bǎi nián qián dà nào tiān gōng xìng sūn de qí tiān dà shèng yào lái ná nǐ li

”行者道：“他说请一个五百年前大闹天宫姓孙的齐天大圣，要来拿你哩。

nà guài wén de zhè gè míng tóu jiù yǒu sān fēn hài pà dào jì shì zhè děng shuō wǒ qù le ba liǎng kǒu zi zuò bù chéng le

”那怪闻得这个名头，就有三分害怕道：“既是这等说，我去了罢，两口子做不成了。

xíng zhě dào nǐ zěn de jiù qù

”行者道：“你怎的就去？

nà guài dào nǐ bù zhī dào nà nào tiān gōng de bì mǎ wēn yǒu xiē běn shì zhǐ kǒng wǒ nòng tā bù guò dī le míng tóu bù xiàng mú yàng

”那怪道：“你不知道，那闹天宫的弼马温，有些本事，只恐我弄他不过，低了名头，不象模样。

tā tào shàng yī fú kāi le mén wǎng wài jiù zǒu bèi xíng zhě yī bǎ chě zhù jiāng zì jǐ liǎn shàng mǒ le yī mǒ xiàn chū yuán shēn hè dào hǎo yāo guài nà lǐ zǒu

”他套上衣服，开了门，往外就走，被行者一把扯住，将自己脸上抹了一抹，现出原身，喝道：“好妖怪，那里走！

nǐ tái tóu kàn kàn wǒ shì nà gè

你抬头看看我是那个？

nà guài zhuǎn guò yǎn lái kàn jiàn xíng zhě zī yá zuǐ huǒ yǎn jīn jīng kē tóu máo liǎn jiù shì gè huó léi gōng xiāng sì huāng de tā shǒu má jiǎo ruǎn huà là de yī shēng zhēng pò le yī fú huà kuáng fēng tuō shēn ér qù

”那怪转过眼来，看见行者咨牙-嘴，火眼金睛，磕头毛脸，就是个活雷公相似，慌得他手麻脚软，划剌的一声，挣破了衣服，化狂风脱身而去。

xíng zhě jí shàng qián chè tiě bàng wàng fēng dǎ le yī xià

行者急上前，掣铁棒，望风打了一下。

nà guài huà wàn dào huǒ guāng jìng zhuǎn běn shān ér qù

那怪化万道火光，径转本山而去。

xíng zhě jià yún suí hòu gǎn lái jiào shēng nà lǐ zǒu

行者驾云，随后赶来，叫声：“那里走！

nǐ ruò shàng tiān wǒ jiù gǎn dào dòu niú gōng

你若上天，我就赶到斗牛宫！

nǐ ruò rù dì wǒ jiù zhuī zhì wǎng sǐ yù

你若入地，我就追至枉死狱！

yí

”咦！

bì jìng bù zhī zhè yī qù gǎn zhì hé fāng yǒu hé shèng bài qiě tīng xià huí fēn jiě

毕竟不知这一去赶至何方，有何胜败，且听下回分解——