fèi hàn dì chén liú jiàn wèi móu dǒng zéi mèng dé xiàn dāo
废汉帝陈留践位谋董贼孟德献刀
qiě shuō dǒng zhuó yù shā yuán shào li rú zhǐ zhī yuē shì wèi kě dìng bù kě wàng shā
且说董卓欲杀袁绍，李儒止之曰：“事未可定，不可妄杀。
yuán shào shǒu tí bǎo jiàn cí bié bǎi guān ér chū xuán jié dōng mén bēn jì zhōu qù le
”袁绍手提宝剑，辞别百官而出，悬节东门，奔冀州去了。
zhuō wèi tài fù yuán wěi yuē rǔ zhí wú lǐ wú kàn rǔ miàn gū shù zhī
卓谓太傅袁隗曰：“汝侄无礼，吾看汝面，姑恕之。
fèi lì zhī shì ruò hé
废立之事若何？
wěi yuē tài wèi suǒ jiàn shì yě
”隗曰：“太尉所见是也。
zhuō yuē gǎn yǒu zǔ dà yì zhě yǐ jūn fǎ cóng shì
”卓曰：“敢有阻大议者，以军法从事！
qún chén zhèn kǒng jiē yún yī tīng zūn mìng
”群臣震恐，皆云一听尊命。
yàn ba zhuō wèn shì zhōng zhōu bì xiào wèi wu qióng yuē yuán shào cǐ qù ruò hé
宴罢，卓问侍中周毖、校尉伍琼曰：“袁绍此去若何？
zhōu bì yuē yuán shào fèn fèn ér qù ruò gòu zhī jí shì bì wèi biàn
”周毖曰：“袁绍忿忿而去，若购之急，势必为变。
qiě yuán shì shù ēn sì shì mén shēng gù lì biàn yú tiān xià
且袁氏树恩四世，门生故吏遍于天下；
tǎng shōu háo jié yǐ jù tú zhòng yīng xióng yīn zhī ér qǐ shān dōng fēi gōng yǒu yě
倘收豪杰以聚徒众，英雄因之而起，山东非公有也。
bù rú shè zhī bài wèi yī jùn shǒu zé shào xǐ yú miǎn zuì bì wú huàn yǐ
不如赦之，拜为一郡守，则绍喜于免罪，必无患矣。
wu qióng yuē yuán shào hǎo móu wú duàn bù zú wéi lǜ
”伍琼曰：“袁绍好谋无断，不足为虑；
chéng bù ruò jiā zhī yī jùn shǒu yǐ shōu mín xīn
诚不若加之一郡守，以收民心。
zhuō cóng zhī jí rì chāi rén bài yuán wèi bó hǎi tài shǒu
”卓从之，即日差人拜袁为渤海太守。
jiǔ yuè shuò qǐng dì shēng jiā dé diàn dà huì wén wǔ
九月朔，请帝升嘉德殿，大会文武。
zhuó bá jiàn zài shǒu duì zhòng yuē tiān zǐ àn ruò bù zú yǐ jūn tiān xià
卓拔剑在手，对众曰：“天子暗弱，不足以君天下。
jīn yǒu cè wén yī dào yi wèi xuān dú
今有策文一道，宜为宣读。
nǎi mìng li rú dú cè yuē xiào líng huáng dì zǎo qì chén mín
”乃命李儒读策曰：“孝灵皇帝，早弃臣民；
huáng dì chéng sì hǎi nèi cè wàng
皇帝承嗣，海内侧望。
ér dì tiān zī qīng tiāo wēi yí bù kè jū sāng màn duò pǐ dé jì zhāng yǒu tiǎn dà wèi
而帝天资轻佻，威仪不恪，居丧慢惰：否德既彰，有忝大位。
huáng tài hòu jiào wú mǔ yí tǒng zhèng huāng luàn
皇太后教无母仪，统政荒乱。
yǒng lè tài hòu bào bēng zhòng lùn huò yān
永乐太后暴崩，众论惑焉。
sān gāng zhī dào tiān dì zhī jì wú nǎi yǒu quē
三纲之道，天地之纪，毋乃有阙？
chén liú wáng xié shèng dé wěi mào guī ju sù rán
陈留王协，圣德伟懋，规矩肃然；
jū sāng āi qī yán bù yǐ yá
居丧哀戚，言不以邪；
xiū shēng měi yù tiān xià suǒ wén yi chéng hóng yè wèi wàn shì tǒng
休声美誉，天下所闻，宜承洪业，为万世统。
cí fèi huáng dì wèi hóng nóng wáng huáng tài hòu hái zhèng qǐng fèng chén liú wáng wèi huáng dì yìng tiān shùn rén yǐ wèi shēng líng zhī wàng
兹废皇帝为弘农王，皇太后还政，请奉陈留王为皇帝，应天顺人，以慰生灵之望。
li rú dú cè bì zhuō huà zuǒ yòu fú dì xià diàn jiě qí xǐ shòu běi miàn cháng guì chēng chén tīng mìng
”李儒读策毕，卓叱左右扶帝下殿，解其玺绶，北面长跪，称臣听命。
yòu hū tài hòu qù fú hou chì
又呼太后去服候敕。
dì hòu jiē hào kū qún chén wú bù bēi cǎn
帝后皆号哭，群臣无不悲惨。
jiē xià yī dà chén fèn nù gāo jiào yuē zéi chén dǒng zhuó gǎn wéi qī tiān zhī móu wú dāng yǐ jǐng xuè jiàn zhī
阶下一大臣，愤怒高叫曰：“贼臣董卓，敢为欺天之谋，吾当以颈血溅之！
huī shǒu zhōng xiàng jiǎn zhí jī dǒng zhuó
”挥手中象简，直击董卓。
zhuō dà nù hē wǔ shì ná xià nǎi shàng shū dīng guǎn yě
卓大怒，喝武士拿下：乃尚书丁管也。
zhuō mìng qiān chū zhǎn zhī
卓命牵出斩之。
guǎn mà bù jué kǒu zhì sǐ shén sè bù biàn
管骂不绝口，至死神色不变。
hòu rén yǒu shī tàn zhī yuē dǒng zéi qián huái fèi lì tú hàn jiā zōng shè wěi qiū xū
后人有诗叹之曰：“董贼潜怀废立图，汉家宗社委丘墟。
mǎn cháo chén zǎi jiē náng kuò wéi yǒu dīng gōng shì zhàng fū
满朝臣宰皆囊括，惟有丁公是丈夫。
zhuō qǐng chén liú wáng dēng diàn
卓请陈留王登殿。
qún chén cháo hè bì zhuō mìng fú hé tài hòu bìng hóng nóng wáng jí dì fēi táng shì yú yǒng ān gōng xián zhù fēng suǒ gōng mén jìn qún chén wú de shàn rù
群臣朝贺毕，卓命扶何太后并弘农王及帝妃唐氏于永安宫闲住，封锁宫门，禁群臣无得擅入。
kě lián shǎo dì sì yuè dēng jī zhì jiǔ yuè jí bèi fèi
可怜少帝四月登基，至九月即被废。
zhuō suǒ lì chén liú wáng xié biǎo zì bó hé líng dì zhōng zǐ jí xiàn dì yě
卓所立陈留王协，表字伯和，灵帝中子，即献帝也；
shí nián jiǔ suì
时年九岁。
gǎi yuán chū píng
改元初平。
dǒng zhuó wèi xiàng guó zàn bài bù míng rù cháo bù qū jiàn lǚ shàng diàn wēi fú mò bǐ
董卓为相国，赞拜不名，入朝不趋，剑履上殿，威福莫比。
li rú quàn zhuō zhuó yòng míng liú yǐ shōu rén wàng yīn jiàn cài yōng zhī cái
李儒劝卓擢用名流，以收人望，因荐蔡邕之才。
zhuō mìng zhēng zhī yōng bù fù
卓命征之，邕不赴。
zhuō nù shǐ rén wèi yōng yuē rú bù lái dāng miè rǔ zú
卓怒，使人谓邕曰：“如不来，当灭汝族。
yōng jù zhǐ de yìng mìng ér zhì
”邕惧，只得应命而至。
zhuó jiàn yōng dà xǐ yī yuè sān qiān qí guān bài wèi shì zhōng shén jiàn qīn hòu
卓见邕大喜，一月三迁其官，拜为侍中，甚见亲厚。
què shuō shǎo dì yǔ hé tài hòu táng fēi kùn yú yǒng ān gōng zhōng yī fú yǐn shí jiàn jiàn shǎo quē
却说少帝与何太后、唐妃困于永安宫中，衣服饮食，渐渐少缺；
shǎo dì lèi bù céng gàn
少帝泪不曾干。
yī rì ǒu jiàn shuāng yàn fēi yú tíng zhōng suì yín shī yī shǒu
一日，偶见双燕飞于庭中，遂吟诗一首。
shī yuē nèn cǎo lǜ níng yān niǎo niǎo shuāng fēi yàn
诗曰：“嫩草绿凝烟，袅袅双飞燕。
luò shuǐ yī tiáo qīng mò shàng rén chēng xiàn
洛水一条青，陌上人称羡。
yuǎn wàng bì yún shēn shì wú jiù gōng diàn
远望碧云深，是吾旧宫殿。
hé rén zhàng zhōng yì xiè wǒ xīn zhōng yuàn
何人仗忠义，泄我心中怨！
dǒng zhuó shí cháng shǐ rén tàn tīng
”董卓时常使人探听。
shì rì huò dé cǐ shī lái chéng dǒng zhuó
是日获得此诗，来呈董卓。
zhuō yuē yuàn wàng zuò shī shā zhī yǒu míng yǐ
卓曰：“怨望作诗，杀之有名矣。
suì mìng li rú dài wǔ shì shí rén rù gōng shì dì
”遂命李儒带武士十人，入宫弑帝。
dì yǔ hòu fēi zhèng zài lóu shàng gōng nǚ bào lǐ rú zhì dì dà jīng
帝与后、妃正在楼上，宫女报李儒至，帝大惊。
rú yǐ zhèn jiǔ fèng dì dì wèn hé gù
儒以鸩酒奉帝，帝问何故。
rú yuē chūn rì róng hé dǒng xiàng guó tè shàng shòu jiǔ
儒曰：“春日融和，董相国特上寿酒。
tài hòu yuē jì yún shòu jiǔ rǔ kě xiān yǐn
”太后曰：“既云寿酒，汝可先饮。
rú nù yuē rǔ bù yǐn yé
”儒怒曰：“汝不饮耶？
hū zuǒ yòu chí duǎn dāo bái liàn yú qián yuē shòu jiǔ bù yǐn kě lǐng cǐ èr wù
”呼左右持短刀白练于前曰：“寿酒不饮，可领此二物！
táng fēi guì gào yuē qiè shēn dài dì yǐn jiǔ yuàn gōng cún mǔ zǐ xìng mìng
”唐妃跪告曰：“妾身代帝饮酒，愿公存母子性命。
rú huà yuē rǔ hé rén kě dài wáng sǐ
”儒叱曰：“汝何人，可代王死？
nǎi jǔ jiǔ yǔ hé tài hòu yuē rǔ kě xiān yǐn
”乃举酒与何太后曰：“汝可先饮？
hòu dà mà hé jìn wú móu yǐn zéi rù jīng zhì yǒu jīn rì zhī huò
”后大骂何进无谋，引贼入京，致有今日之祸。
rú cuī bī dì dì yuē róng wǒ yǔ tài hòu zuò bié
儒催逼帝，帝曰：“容我与太后作别。
nǎi dà tòng ér zuò gē qí gē yuē tiān dì yì xī rì yuè fān qì wàn shèng xī tuì shǒu fān
”乃大恸而作歌，其歌曰：“天地易兮日月翻，弃万乘兮退守藩。
wéi chén bī xī mìng bù jiǔ dà shì qù xī kōng lèi shān
为臣逼兮命不久，大势去兮空泪潸！
táng fēi yì zuò gē yuē huáng tiān jiāng bēng xī hòu tǔ tuí shēn wéi dì jī xī mìng bù suí
”唐妃亦作歌曰：“皇天将崩兮后土颓，身为帝姬兮命不随。
shēng sǐ yì lù xī cóng cǐ bì nài hé qióng sù xī xīn zhōng bēi
生死异路兮从此毕，奈何茕速兮心中悲！
gē ba xiāng bào ér kū li rú huà yuē xiàng guó lì děng huí bào rǔ děng é yán wàng shuí jiù yé
”歌罢，相抱而哭，李儒叱曰：“相国立等回报，汝等俄延，望谁救耶？
tài hòu dà mà dǒng zéi bī wǒ mǔ zǐ huáng tiān bù yòu
”太后大骂：“董贼逼我母子，皇天不佑！
rǔ děng zhù è bì dāng miè zú
汝等助恶，必当灭族！
rú dà nù shuāng shǒu chě zhù tài hòu zhí cuān xià lóu
”儒大怒，双手扯住太后，直撺下楼；
huà wǔ shì jiǎo sǐ táng fēi
叱武士绞死唐妃；
yǐ zhèn jiǔ guàn shā shǎo dì
以鸩酒灌杀少帝。
hái bào dǒng zhuó zhuō mìng zàng yú chéng wài
还报董卓，卓命葬于城外。
zì cǐ měi yè rù gōng jiān yín gōng nǚ yè sù lóng chuáng
自此每夜入宫，奸淫宫女，夜宿龙床。
cháng yǐn jūn chū chéng xíng dào yáng chéng dì fāng shí dāng èr yuè cūn mín shè sài nán nǚ jiē jí
尝引军出城，行到阳城地方，时当二月，村民社赛，男女皆集。
zhuō mìng jūn shì wéi zhù jìn jiē shā zhī lüè fù nǚ cái wù zhuāng zài chē shàng xuán tóu qiān yú kē yú chē xià lián zhěn hái dōu yáng yán shā zéi dà shèng ér huí
卓命军士围住，尽皆杀之，掠妇女财物，装载车上，悬头千余颗于车下，连轸还都，扬言杀贼大胜而回；
yú chéng mén wài fén shāo rén tóu yǐ fù nǚ cái wù fēn sǎn zhòng jūn
于城门外焚烧人头，以妇女财物分散众军。
yuè qí xiào wèi wu fú zì dé yú jiàn zhuō cán bào fèn hèn bù píng cháng yú cháo fú nèi pī xiǎo kǎi cáng duǎn dāo yù sì biàn shā zhuō
越骑校尉伍孚，字德瑜，见卓残暴，愤恨不平，尝于朝服内披小铠，藏短刀，欲伺便杀卓。
yī rì zhuō rù cháo fú yíng zhì gé xià bá dāo zhí cì zhuō
一日，卓入朝，孚迎至阁下，拔刀直刺卓。
zhuō qì lì dà liǎng shǒu kōu zhù
卓气力大，两手抠住；
lǚ bù biàn rù jiū dào wu fú
吕布便入，揪倒伍孚。
zhuō wèn yuē shuí jiào rǔ fǎn
卓问曰：“谁教汝反？
fú dèng mù dà hē yuē rǔ fēi wú jūn wú fēi rǔ chén hé fǎn zhī yǒu
”孚瞪目大喝曰：“汝非吾君，吾非汝臣，何反之有？
rǔ zuì è yíng tiān rén rén yuàn de ér zhū zhī
汝罪恶盈天，人人愿得而诛之！
wú hèn bù chē liè rǔ yǐ xiè tiān xià
吾恨不车裂汝以谢天下！
zhuō dà nù mìng qiān chū pōu guǎ zhī
”卓大怒，命牵出剖剐之。
fú zhì sǐ mà bù jué kǒu
孚至死骂不绝口。
hòu rén yǒu shī zàn zhī yuē hàn mò zhōng chén shuō wu fú chōng tiān háo qì shì jiān wú
后人有诗赞之曰：“汉末忠臣说伍孚，冲天豪气世间无。
cháo táng shā zéi míng yóu zài wàn gǔ kān chēng dà zhàng fū
朝堂杀贼名犹在，万古堪称大丈夫！
dǒng zhuó zì cǐ chū rù cháng dài jiǎ shì hù wèi
”董卓自此出入常带甲士护卫。
shí yuán shào zài bó hǎi wén zhī dǒng zhuó nòng quán nǎi chāi rén jī mì shū lái jiàn wáng yǔn
时袁绍在渤海，闻知董卓弄权，乃差人赍密书来见王允。
shū lüè yuē zhuō zéi qī tiān fèi zhǔ rén bù rěn yán
书略曰：“卓贼欺天废主，人不忍言；
ér gōng zì qí bá hù rú bù tīng wén qǐ bào guó xiào zhōng zhī chén zāi
而公恣其跋扈，如不听闻，岂报国效忠之臣哉？
shào jīn jí bīng liàn zú yù sǎo qīng wáng shì wèi gǎn qīng dòng
绍今集兵练卒，欲扫清王室，未敢轻动。
gōng ruò yǒu xīn dāng chéng jiàn tú zhī
公若有心，当乘间图之。
rú yǒu qū shǐ jí dāng fèng mìng
如有驱使，即当奉命。
wáng yǔn de shū xún sī wú jì
”王允得书，寻思无计。
yī rì yú shì bān gé zǐ nèi jiàn jiù chén jù zài yǔn yuē jīn rì lǎo fū jiàn jiàng wǎn jiān gǎn qū zhòng wèi dào shě xiǎo zhuó
一日，于侍班阁子内见旧臣俱在，允曰：“今日老夫贱降，晚间敢屈众位到舍小酌。
zhòng guān jiē yuē bì lái zhù shòu
”众官皆曰：“必来祝寿。
dàng wǎn wáng yǔn shè yàn hòu táng gōng qīng jiē zhì
”当晚王允设宴后堂，公卿皆至。
jiǔ xíng shù xún wáng yǔn hū rán yǎn miàn dà kū
酒行数巡，王允忽然掩面大哭。
zhòng guān jīng wèn yuē sī tú guì dàn hé gù fā bēi
众官惊问曰：“司徒贵诞，何故发悲？
yǔn yuē jīn rì bìng fēi jiàn jiàng yīn yù yǔ zhòng wèi yī xù kǒng dǒng zhuó jiàn yí gù tuō yán ěr
”允曰：“今日并非贱降，因欲与众位一叙，恐董卓见疑，故托言耳。
dǒng zhuó qī zhǔ nòng quán shè jì dàn xī nán bǎo
董卓欺主弄权，社稷旦夕难保。
xiǎng gāo huáng zhū qín miè chu yǎn yǒu tiān xià
想高皇诛秦灭楚，奄有天下；
shuí xiǎng chuán zhì jīn rì nǎi sàng yú dǒng zhuó zhī shǒu cǐ wú suǒ yǐ kū yě
谁想传至今日，乃丧于董卓之手：此吾所以哭也。
yú shì zhòng guān jiē kū
”于是众官皆哭。
zuò zhōng yī rén fǔ zhǎng dà xiào yuē mǎn cháo gōng qīng yè kū dào míng míng kū dào yè hái néng kū sǐ dǒng zhuó fǒu
坐中一人抚掌大笑曰：“满朝公卿，夜哭到明，明哭到夜，还能哭死董卓否？
yǔn shì zhī nǎi xiāo qí xiào wèi cáo cāo yě
”允视之，乃骁骑校尉曹操也。
yǔn nù yuē rǔ zǔ zōng yì shí lù hàn cháo jīn bù sī bào guó ér fǎn xiào yé
允怒曰：“汝祖宗亦食禄汉朝，今不思报国而反笑耶？
cāo yuē wú fēi xiào bié shì xiào zhòng wèi wú yī jì shā dǒng zhuó ěr
”操曰：“吾非笑别事，笑众位无一计杀董卓耳。
cāo suī bù cái yuàn jí duàn dǒng zhuó tóu xuán zhī dōu mén yǐ xiè tiān xià
操虽不才，愿即断董卓头，悬之都门，以谢天下。
yǔn bì xí wèn yuē mèng dé yǒu hé gāo jiàn
”允避席问曰：“孟德有何高见？
cāo yuē jìn rì cāo qū shēn yǐ shì zhuō zhě shí yù chéng jiàn tú zhī ěr
”操曰：“近日操屈身以事卓者，实欲乘间图之耳。
jīn zhuō pō xìn cāo cāo yīn de shí jìn zhuō
今卓颇信操，操因得时近卓。
wén sī tú yǒu qī bǎo dāo yī kǒu yuàn jiè yǔ cāo rù xiàng fǔ cì shā zhī suī sǐ bù hèn
闻司徒有七宝刀一口，愿借与操入相府刺杀之，虽死不恨！
yǔn yuē mèng dé guǒ yǒu shì xīn tiān xià xìng shèn
”允曰：“孟德果有是心，天下幸甚！
suì qīn zì zhuó jiǔ fèng cāo
”遂亲自酌酒奉操。
cāo lì jiǔ shè shì yǔn suí qǔ bǎo dāo yǔ zhī
操沥酒设誓，允随取宝刀与之。
cāo cáng dāo yǐn jiǔ bì jí qǐ shēn cí bié zhòng guān ér qù
操藏刀，饮酒毕，即起身辞别众官而去。
zhòng guān yòu zuò le yī huí yì jù sàn qì
众官又坐了一回，亦俱散讫。
cì rì cáo cāo pèi zhe bǎo dāo lái zhì xiāng fǔ wèn chéng xiàng hé zài
次日，曹操佩着宝刀，来至相府，问：“丞相何在？
cóng rén yún zài xiǎo gé zhōng
”从人云：“在小阁中。
cāo jìng rù
”操径入。
jiàn dǒng zhuó zuò yú chuáng shàng lǚ bù shì lì yú cè
见董卓坐于床上，吕布侍立于侧。
zhuō yuē mèng dé lái hé chí
卓曰：“孟德来何迟？
cāo yuē mǎ léi xíng chí ěr
”操曰：“马羸行迟耳。
zhuō gù wèi bù yuē wú yǒu xī liáng jìn lái hǎo mǎ fèng xiān kě qīn qù jiǎn yī qí cì yǔ mèng dé
”卓顾谓布曰：“吾有西凉进来好马，奉先可亲去拣一骑赐与孟德。
bù lǐng lìng ér chū
”布领令而出。
cāo àn cǔn yuē cǐ zéi hé sǐ
操暗忖曰：“此贼合死！
jí yù bá dāo cì zhī jù zhuō lì dà wèi gǎn qīng dòng
”即欲拔刀刺之，惧卓力大，未敢轻动。
zhuō pàng dà bù nài jiǔ zuò suì dǎo shēn ér wò zhuǎn miàn xiàng nèi
卓胖大不耐久坐，遂倒身而卧，转面向内。
cāo yòu sī yuē cǐ zéi dāng xiū yǐ
操又思曰：“此贼当休矣！
jí chè bǎo dāo zài shǒu qià dài yào cì bù xiǎng dǒng zhuó yǎng miàn kàn yī jìng zhōng zhào jiàn cáo cāo zài bèi hòu bá dāo jí huí shēn wèn yuē mèng dé hé wéi
”急掣宝刀在手，恰待要刺，不想董卓仰面看衣镜中，照见曹操在背后拔刀，急回身问曰：“孟德何为？
shí lǚ bù yǐ qiān mǎ zhì gé wài
”时吕布已牵马至阁外。
cāo huáng jù nǎi chí dāo guì xià yuē cāo yǒu bǎo dāo yī kǒu xiàn shàng ēn xiāng
操惶遽，乃持刀跪下曰：“操有宝刀一口，献上恩相。
zhuō jiē shì zhī jiàn qí dāo zhǎng chǐ yú qī bǎo qiàn shì jí qí fēng lì guǒ bǎo dāo yě
”卓接视之，见其刀长尺余，七宝嵌饰，极其锋利，果宝刀也；
suì dì yǔ lǚ bù shōu le
遂递与吕布收了。
cāo jiě qiào fù bù
操解鞘付布。
zhuō yǐn cāo chū gé kàn mǎ cāo xiè yuē yuàn jiè shì yī qí
卓引操出阁看马，操谢曰：“愿借试一骑。
zhuō jiù jiào yǔ ān pèi
”卓就教与鞍辔。
cāo qiān mǎ chū xiāng fǔ jiā biān wàng dōng nán ér qù
操牵马出相府，加鞭望东南而去。
bù duì zhuō yuē shì lái cáo cāo shì yǒu xíng cì zhī zhuàng jí bèi hē pò gù tuī xiàn dāo
布对卓曰：“适来曹操似有行刺之状，及被喝破，故推献刀。
zhuō yuē wú yì yí zhī
”卓曰：“吾亦疑之。
zhèng shuō huà jiān shì li rú zhì zhuō yǐ qí shì gào zhī
”正说话间，适李儒至，卓以其事告之。
rú yuē cāo wú qī xiǎo zài jīng zhǐ dú jū yù suǒ
儒曰：“操无妻小在京，只独居寓所。
jīn chāi rén wǎng zhào rú bǐ wú yí ér biàn lái zé shì xiàn dāo
今差人往召，如彼无疑而便来，则是献刀；
rú tuī tuō bù lái zé bì shì xíng cì biàn kě qín ér wèn yě
如推托不来，则必是行刺，便可擒而问也。
zhuó rán qí shuō jí chà yù zú sì rén wǎng huàn cāo
”卓然其说，即差狱卒四人往唤操。
qù le liáng jiǔ huí bào yuē cāo bù céng huí yù chéng mǎ fēi chū dōng mén
去了良久，回报曰：“操不曾回寓，乘马飞出东门。
mén lì wèn zhī cāo yuē chéng xiàng chà wǒ yǒu jǐn jí gōng shì zòng mǎ ér qù yǐ
门吏问之，操曰‘丞相差我有紧急公事’，纵马而去矣。
rú yuē cāo zéi xīn xū táo cuàn xíng cì wú yí yǐ
”儒曰：“操贼心虚逃窜，行刺无疑矣。
zhuō dà nù yuē wǒ rú cǐ zhòng yòng fǎn yù hài wǒ
”卓大怒曰：“我如此重用，反欲害我！
rú yuē cǐ bì yǒu tóng móu zhě dài ná zhù cáo cāo biàn kě zhī yǐ
”儒曰：“此必有同谋者，待拿住曹操便可知矣。
zhuō suì lìng biàn xíng wén shū huà yǐng tú xíng zhuō ná cáo cāo qín xiàn zhě shǎng qiān jīn fēng wàn hù hòu
”卓遂令遍行文书，画影图形，捉拿曹操：擒献者，赏千金，封万户侯；
wō cáng zhě tóng zuì
窝藏者同罪。
qiě shuō cáo cāo táo chū chéng wài fēi bēn qiáo jùn
且说曹操逃出城外，飞奔谯郡。
lù jīng zhōng móu xiàn wèi shǒu guān jūn shì suǒ huò qín jiàn xiàn lìng
路经中牟县，为守关军士所获，擒见县令。
cāo yán wǒ shì kè shāng fù xìng huáng fǔ
操言：“我是客商，覆姓皇甫。
xiàn lìng shú shì cáo cāo chén yín bàn shǎng nǎi yuē wú qián zài luò yáng qiú guān shí céng rèn de rǔ shì cáo cāo rú hé yǐn huì
”县令熟视曹操，沉吟半晌，乃曰：“吾前在洛阳求官时，曾认得汝是曹操，如何隐讳！
qiě bǎ lái jiān xià míng rì jiě qù jīng shī qǐng shǎng
且把来监下，明日解去京师请赏。
bǎ guān jūn shì cì yǐ jiǔ shí ér qù
”把关军士赐以酒食而去。
zhì yè fēn xiàn lìng huàn qīn suí rén àn dì qǔ chū cáo cāo zhí zhì hòu yuàn zhōng shěn jiū
至夜分，县令唤亲随人暗地取出曹操，直至后院中审究；
wèn yuē wǒ wén chéng xiàng dài rǔ bù báo hé gù zì qǔ qí huò
问曰：“我闻丞相待汝不薄，何故自取其祸？
cāo yuē yàn què ān zhī hóng hú zhì zāi
”操曰：“燕雀安知鸿鹄志哉！
rǔ jì ná zhù wǒ biàn dāng jiě qù qǐng shǎng
汝既拿住我，便当解去请赏。
hé bì duō wèn
何必多问！
xiàn lìng bǐng tuì zuǒ yòu wèi cāo yuē rǔ xiū xiǎo qù wǒ
”县令屏退左右，谓操曰：“汝休小觑我。
wǒ fēi sú lì nài wèi yù qí zhǔ ěr
我非俗吏，奈未遇其主耳。
cāo yuē wú zǔ zōng shì shí hàn lù ruò bù sī bào guó yǔ qín shòu hé yì
”操曰：“吾祖宗世食汉禄，若不思报国，与禽兽何异？
wú qū shēn shì zhuō zhě yù chéng jiàn tú zhī wèi guó chú hài ěr
吾屈身事卓者，欲乘间图之，为国除害耳。
jīn shì bù chéng nǎi tiān yì yě
今事不成，乃天意也！
xiàn lìng yuē mèng dé cǐ xíng jiāng yù hé wǎng
”县令曰：“孟德此行，将欲何往？
cāo yuē wú jiāng guī xiāng lǐ fā jiǎo zhào zhào tiān xià zhū hóu xīng bīng gòng zhū dǒng zhuó wú zhī yuàn yě
”操曰：“吾将归乡里，发矫诏，召天下诸侯兴兵共诛董卓：吾之愿也。
xiàn lìng wén yán nǎi qīn shì qí fù fú zhī shàng zuò zài bài yuē gōng zhēn tiān xià zhōng yì zhī shì yě
”县令闻言，乃亲释其缚，扶之上坐，再拜曰：“公真天下忠义之士也！
cáo cāo yì bài wèn xiàn lìng xìng míng
”曹操亦拜，问县令姓名。
xiàn lìng yuē wú xìng chén míng gōng zì gōng tái
县令曰：“吾姓陈，名宫，字公台。
lǎo mǔ qī zǐ jiē zài dōng jùn
老母妻子，皆在东郡。
jīn gǎn gōng zhōng yì yuàn qì yī guān cóng gōng ér táo
今感公忠义，愿弃一官，从公而逃。
cāo shén xǐ
”操甚喜。
shì yè chén gōng shōu shí pán fèi yǔ cáo cāo gēng yī yì fú gè bèi jiàn yī kǒu chéng mǎ tóu gù xiāng lái
是夜陈宫收拾盘费，与曹操更衣易服，各背剑一口，乘马投故乡来。
xíng le sān rì zhì chéng gāo dì fāng tiān sè xiàng wǎn
行了三日，至成皋地方，天色向晚。
cāo yǐ biān zhǐ lín shēn chù wèi gōng yuē cǐ jiān yǒu yī rén xìng lǚ míng bó shē shì wú fù jié yì dì xiōng
操以鞭指林深处谓宫曰：“此间有一人姓吕，名伯奢，是吾父结义弟兄；
jiù wǎng wèn jiā zhōng xiāo xī mì yī xiǔ rú hé
就往问家中消息，觅一宿，如何？
gōng yuē zuì hǎo
”宫曰：“最好。
èr rén zhì zhuāng qián xià mǎ rù jiàn bó shē
”二人至庄前下马，入见伯奢。
shē yuē wǒ wén cháo tíng biàn xíng wén shū zhuō rǔ shén jí rǔ fù yǐ bì chén liú qù le
奢曰：“我闻朝廷遍行文书，捉汝甚急，汝父已避陈留去了。
rǔ rú hé de zhì cǐ
汝如何得至此？
cāo gào yǐ qián shì yuē ruò fēi chén xiàn lìng yǐ fěn gǔ suì shēn yǐ
”操告以前事，曰：“若非陈县令，已粉骨碎身矣。
bó shē bài chén gōng yuē xiǎo zhí ruò fēi shǐ jūn cáo shì miè mén yǐ
”伯奢拜陈宫曰：“小侄若非使君，曹氏灭门矣。
shǐ jūn kuān huái ān zuò jīn wǎn biàn kě xià tà cǎo shè
使君宽怀安坐，今晚便可下榻草舍。
shuō ba jí qǐ shēn rù nèi
”说罢，即起身入内。
liáng jiǔ nǎi chū wèi chén gōng yuē lǎo fū jiā wú hǎo jiǔ róng wǎng xī cūn gū yī zūn lái xiāng dài
良久乃出，谓陈宫曰：“老夫家无好酒，容往西村沽一樽来相待。
yán qì cōng cōng shàng lǘ ér qù
”言讫，匆匆上驴而去。
cāo yǔ gōng zuò jiǔ hū wén zhuāng hòu yǒu mó dāo zhī shēng
操与宫坐久，忽闻庄后有磨刀之声。
cāo yuē lǚ bó shē fēi wú zhì qīn cǐ qù kě yí dāng qiè tīng zhī
操曰：“吕伯奢非吾至亲，此去可疑，当窃听之。
èr rén qián bù rù cǎo táng hòu dàn wén rén yǔ yuē fù ér shā zhī hé rú
”二人潜步入草堂后，但闻人语曰：“缚而杀之，何如？
cāo yuē shì yǐ
”操曰：“是矣！
jīn ruò bù xiān xià shǒu bì zāo qín huò
今若不先下手，必遭擒获。
suì yǔ gōng bá jiàn zhí rù bù wèn nán nǚ jiē shā zhī yī lián shā sǐ bā kǒu
”遂与宫拔剑直入，不问男女，皆杀之，一连杀死八口。
sōu zhì chú xià què jiàn fù yī zhū yù shā
搜至厨下，却见缚一猪欲杀。
gōng yuē mèng dé xīn duō wù shā hǎo rén yǐ
宫曰：“孟德心多，误杀好人矣！
jí chū zhuāng shàng mǎ ér xíng
”急出庄上马而行。
xíng bú dào èr lǐ zhī jiàn bó shē lǘ ān qián qiáo xuán jiǔ èr píng shǒu xié guǒ cài ér lái jiào yuē xián zhí yǔ shǐ jūn hé gù biàn qù
行不到二里，只见伯奢驴鞍前鞒悬酒二瓶，手携果菜而来，叫曰：“贤侄与使君何故便去？
cāo yuē bèi zuì zhī rén bù gǎn jiǔ zhù
”操曰：“被罪之人，不敢久住。
bó shē yuē wú yǐ fēn fù jiā rén zǎi yī zhū xiāng kuǎn xián zhí shǐ jūn hé zēng yī xiǔ
”伯奢曰：“吾已分付家人宰一猪相款，贤侄、使君何憎一宿？
sù qǐng zhuǎn qí
速请转骑。
cāo bù gù cè mǎ biàn xíng
”操不顾，策马便行。
xíng bù shù bù hū bá jiàn fù huí jiào bó shē yuē cǐ lái zhě hé rén
行不数步，忽拔剑复回，叫伯奢曰：“此来者何人？
bó shē huí tóu kàn shí cāo huī jiàn kǎn bó shē yú lǘ xià
”伯奢回头看时，操挥剑砍伯奢于驴下。
gōng dà jīng yuē shì cái wù ěr jīn hé wéi yě
宫大惊曰：“适才误耳，今何为也？
cāo yuē bó shē dào jiā jiàn shā sǐ duō rén ān kěn gàn xiū
”操曰：“伯奢到家，见杀死多人，安肯干休？
ruò lǜ zhòng lái zhuī bì zāo qí huò yǐ
若率众来追，必遭其祸矣。
gōng yuē zhī ér gù shā dà bú yì yě
”宫曰：“知而故杀，大不义也！
cāo yuē níng jiào wǒ fù tiān xià rén xiū jiào tiān xià rén fù wǒ
”操曰：“宁教我负天下人，休教天下人负我。
chén gōng mò rán
”陈宫默然。
dàng yè xíng shù lǐ yuè míng zhōng qiāo kāi kè diàn mén tóu sù
当夜，行数里，月明中敲开客店门投宿。
wèi bǎo le mǎ cáo cāo xiān shuì
喂饱了马，曹操先睡。
chén gōng xún sī wǒ jiāng wèi cáo cāo shì hǎo rén qì guān gēn tā
陈宫寻思：“我将谓曹操是好人，弃官跟他；
yuán lái shì gè láng xīn zhī tú
原来是个狼心之徒！
jīn rì liú zhī bì wèi hòu huàn
今日留之，必为后患。
biàn yù bá jiàn lái shā cáo cāo
”便欲拔剑来杀曹操。
zhèng shì shè xīn hěn dú fēi liáng shì cāo zhuō yuán lái yí lù rén
正是：设心狠毒非良士，操卓原来一路人。
bì jìng cáo cāo xìng mìng rú hé qiě tīng xià wén fēn jiě
毕竟曹操性命如何，且听下文分解。