zhēng nán kòu chéng xiàng dà xīng shī kàng tiān bīng mán wáng chū shòu zhí
征南寇丞相大兴师抗天兵蛮王初受执
què shuō zhū gě chéng xiàng zài yú chéng dū shì wú dà xiǎo jiē qīn zì cóng gōng jué duàn
却说诸葛丞相在于成都，事无大小，皆亲自从公决断。
liǎng chuān zhī mín xīn lè tài píng yè bù bì hù lù bù shí yí
两川之民，忻乐太平，夜不闭户，路不拾遗。
yòu xìng lián nián dà shú lǎo yòu gǔ fù ōu gē fán yù chà yáo zhēng xiān zǎo bàn
又幸连年大熟，老幼鼓腹讴歌，凡遇差徭，争先早办。
yīn cǐ jūn xū qì xiè yìng yòng zhī wù wú bù wán bèi
因此军需器械应用之物，无不完备；
mǐ mǎn cāng áo cái yíng fǔ kù
米满仓廒，财盈府库。
jiàn xìng sān nián yì zhōu fēi bào mán wáng mèng huò dà qǐ mán bīng shí wàn fàn jìng qīn lüè
建兴三年，益州飞报：蛮王孟获，大起蛮兵十万，犯境侵掠。
jiàn níng tài shǒu yōng kǎi nǎi hàn cháo shén fāng hòu yōng chǐ zhī hòu jīn jié lián mèng huò zào fǎn
建宁太守雍闿，乃汉朝什方侯雍齿之后，今结连孟获造反。
zāng kē jùn tài shǒu zhū bāo yuè guī jùn tài shǒu gāo dìng èr rén xiàn le chéng
牂牁郡太守朱褒、越巂郡太守高定，二人献了城。
zhǐ yǒu yǒng chāng tài shǒu wáng kàng bù kěn fǎn
止有永昌太守王伉不肯反。
xiàn jīn yōng kǎi zhū bāo gāo dìng sān rén bù xià rén mǎ jiē yǔ mèng huò wèi xiàng dǎo guān gōng dǎ yǒng chāng jùn
现今雍闿、朱褒、高定三人部下人马，皆与孟获为向导官，攻打永昌郡。
jīn wáng kàng yǔ gōng cáo lǚ kǎi huì jí bǎi xìng sǐ shǒu cǐ chéng qí shì shén jí
今王伉与功曹吕凯，会集百姓，死守此城，其势甚急。
kǒng míng nǎi rù cháo zòu hòu zhǔ yuē chén guān nán mán bù fú shí guó jiā zhī dà huàn yě
孔明乃入朝奏后主曰：“臣观南蛮不服，实国家之大患也。
chén dāng zì lǐng dà jūn qián qù zhēng tǎo
臣当自领大军，前去征讨。
hòu zhǔ yuē dōng yǒu sūn quán běi yǒu cáo pī jīn xiāng fù qì zhèn ér qù tǎng wú wèi lái gōng rú zhī nai hé
”后主曰“东有孙权，北有曹丕，今相父弃朕而去，倘吴、魏来攻，如之奈何？
kǒng míng yuē dōng wú fāng yǔ wǒ guó jiǎng hé liào wú yì xīn
”孔明曰：“东吴方与我国讲和，料无异心；
ruò yǒu yì xīn li yán zài bái dì chéng cǐ rén kě dāng lù xùn yě
若有异心，李严在白帝城，此人可当陆逊也。
cáo pī xīn bài ruì qì yǐ sàng wèi néng yuǎn tú
曹丕新败，锐气已丧，未能远图；
qiě yǒu mǎ chāo shǒu bǎ hàn zhōng zhū chǔ guān kǒu bù bì yōu yě
且有马超守把汉中诸处关口，不必忧也。
chén yòu liú guān xìng zhāng bāo děng fēn liǎng jūn wèi jiù yìng bǎo bì xià wàn wú yī shī
臣又留关兴、张苞等分两军为救应，保陛下万无一失。
jīn chén xiān qù sǎo dàng mán fāng rán hòu běi fá yǐ tú zhōng yuán bào xiān dì sān gù zhī ēn tuō gū zhī zhòng
今臣先去扫荡蛮方，然后北伐，以图中原，报先帝三顾之恩，托孤之重。
hòu zhǔ yuē zhèn nián yòu wú zhī wéi xiāng fù zhēn zhuó xíng zhī
”后主曰：“朕年幼无知，惟相父斟酌行之。
yán wèi bì bān bù nèi yī rén chū yuē bù kě
”言未毕，班部内一人出曰：“不可！
bù kě
不可！
zhòng shì zhī nǎi nán yáng rén yě xìng wáng míng lián zì wén yí xiàn wèi jiàn yì dài fū
”众视之，乃南阳人也，姓王，名连，字文仪，现为谏议大夫。
lián jiàn yuē nán fāng bù máo zhī dì zhàng yì zhī xiāng
连谏曰：“南方不毛之地，瘴疫之乡；
chéng xiàng bǐng jūn héng zhī zhòng rèn ér zì yuǎn zhēng fēi suǒ yi yě
丞相秉钧衡之重任，而自远征，非所宜也。
qiě yōng kǎi děng nǎi jiè xuǎn zhī jí chéng xiàng zhǐ xū qiǎn yī dà jiàng tǎo zhī bì rán chéng gōng
且雍闿等乃疥癣之疾，丞相只须遣一大将讨之，必然成功。
kǒng míng yuē nán mán zhī de lí guó shén yuǎn rén duō bù xí wáng huà shōu fú shén nán wú dāng qīn qù zhēng zhī
”孔明曰：“南蛮之地，离国甚远，人多不习王化，收伏甚难，吾当亲去征之。
kě gāng kě róu bié yǒu zhēn zhuó fēi kě róng yì tuō rén
可刚可柔，别有斟酌，非可容易托人。
wáng lián zài sān kǔ quàn kǒng míng bù cóng
王连再三苦劝，孔明不从。
shì rì kǒng míng cí le hòu zhǔ lìng jiǎng wǎn wèi cān jūn fèi yī wèi zhǎng shǐ dǒng jué fán jiàn èr rén wéi yuàn shǐ
是日，孔明辞了后主，令蒋琬为参军，费祎为长史，董厥、樊建二人为掾史；
zhào yún wèi yán wèi dà jiàng zǒng dū jūn mǎ
赵云、魏延为大将，总督军马；
wáng píng zhāng yì wèi fù jiāng
王平、张翼为副将；
bìng chuān jiāng shù shí yuán gòng qǐ chuān bīng wǔ shí wàn qián wàng yì zhōu jìn fā
并川将数十员：共起川兵五十万，前望益州进发。
hū yǒu guān gōng dì sān zi guān suǒ rù jūn lái jiàn kǒng míng yuē zì jīng zhōu shī xiàn táo nàn zài bào jiā zhuāng yǎng bìng
忽有关公第三子关索，入军来见孔明曰：“自荆州失陷，逃难在鲍家庄养病。
měi yào fù chuān jiàn xiān dì bào chóu chuāng hén wèi hé bù néng qǐ xíng
每要赴川见先帝报仇，疮痕未合，不能起行。
jìn yǐ ān quán dǎ tàn de xì wú chóu rén yǐ jiē zhū lù jìng lái xi chuān jiàn dì qià zài tú zhōng yù jiàn zhēng nán zhī bīng tè lái tóu jiàn
近已安痊，打探得系吴仇人已皆诛戮，径来西川见帝，恰在途中遇见征南之兵，特来投见。
kǒng míng wén zhī jiē yà bù yǐ
”孔明闻之，嗟讶不已；
yī miàn qiǎn rén shēn bào cháo tíng jiù lìng guān suǒ wèi qián bù xiān fēng yī tóng zhēng nán
一面遣人申报朝廷，就令关索为前部先锋，一同征南。
dà duì rén mǎ gè yī duì wǔ ér xíng
大队人马，各依队伍而行。
jī cān kě yǐn yè zhù xiǎo xíng
饥餐渴饮，夜住晓行；
suǒ jīng zhī chù qiū háo wú fàn
所经之处，秋毫无犯。
què shuō yōng kǎi tīng zhī kǒng míng zì tǒng dà jūn ér lái jí yǔ gāo dìng zhū bāo shāng yì fēn bīng sān lù gāo dìng qǔ zhōng lù yōng kǎi zài zuǒ zhū bāo zài yòu
却说雍闿听知孔明自统大军而来，即与高定、朱褒商议，分兵三路：高定取中路，雍闿在左，朱褒在右；
sān lù gè yǐn bīng wǔ liù wàn yíng dí
三路各引兵五六万迎敌。
yú shì gāo dìng lìng è huàn wèi qián bù xiān fēng
于是高定令鄂焕为前部先锋。
huàn shēn cháng jiǔ chǐ miàn mào chǒu è shǐ yī zhī fāng tiān jǐ yǒu wàn fū bù dāng zhī yǒng lǐng běn bù bīng lí le dà zhài lái yíng shǔ bīng
焕身长九尺，面貌丑恶，使一枝方天戟，有万夫不当之勇：领本部兵，离了大寨，来迎蜀兵。
què shuō kǒng míng tǒng dà jūn yǐ dào yì zhōu jiè fēn
却说孔明统大军已到益州界分。
qián bù xiān fēng wèi yán fù jiāng zhāng yì wáng píng cái rù jiè kǒu zhèng yù è huàn jūn mǎ
前部先锋魏延，副将张翼、王平，才入界口，正遇鄂焕军马。
liǎng zhèn duì yuán wèi yán chū mǎ dà mà yuē fǎn zéi zǎo zǎo shòu xiáng
两阵对圆，魏延出马大骂曰：“反贼早早受降！
è huàn pāi mǎ yǔ wèi yán jiāo fēng
”鄂焕拍马与魏延交锋。
zhàn bù shù hé yán zhà bài zǒu huàn suí hòu gǎn lái
战不数合，延诈败走，焕随后赶来。
zǒu bù shù lǐ hǎn shēng dà zhèn
走不数里，喊声大震。
zhāng yì wáng píng liǎng lù jūn shā lái jué qí hòu lù
张翼、王平两路军杀来，绝其后路。
yán fù huí sān yuán jiāng bìng lì jù zhàn shēng qín è huàn
延复回，三员将并力拒战，生擒鄂焕。
jiě dào dà zhài rù jiàn kǒng míng
解到大寨，入见孔明。
kǒng míng lìng qù qí fù yǐ jiǔ shí dài zhī
孔明令去其缚，以酒食待之。
wèn yuē rǔ shì hé rén bù jiàng
问曰：“汝是何人部将？
huàn yuē mǒu shì gāo dìng bù jiàng
”焕曰：“某是高定部将。
kǒng míng yuē wú zhī gāo dìng nǎi zhōng yì zhī shì jīn wèi yōng kǎi suǒ huò yǐ zhì rú cǐ
”孔明曰：“吾知高定乃忠义之士，今为雍闿所惑，以致如此。
wú jīn fàng rǔ huí qù lìng gāo tài shǒu zǎo zǎo guī xiáng miǎn zāo dà huò
吾今放汝回去，令高太守早早归降，免遭大祸。
è huàn bài xiè ér qù huí jiàn gāo dìng shuō kǒng míng zhī dé
”鄂焕拜谢而去，回见高定，说孔明之德。
dìng yì gǎn jī bù yǐ
定亦感激不已。
cì rì yōng kǎi zhì zhài
次日，雍闿至寨。
lǐ bì kǎi yuē rú hé de è huàn huí yě
礼毕，闿曰：“如何得鄂焕回也？
dìng yuē zhū gě liàng yǐ yì fàng zhī
”定曰：“诸葛亮以义放之。
kǎi yuē cǐ nǎi zhū gě liàng fǎn jiàn zhī jì yù lìng wǒ liǎng rén bù hé gù shī cǐ móu yě
”闿曰：“此乃诸葛亮反间之计：欲令我两人不和，故施此谋也。
dìng bàn xìn bù xìn xīn zhōng yóu yù
”定半信不信，心中犹豫。
hū bào shǔ jiāng nuò zhàn kǎi zì yǐn sān wàn bīng chū yíng
忽报蜀将搦战，闿自引三万兵出迎。
zhàn bù shù hé kǎi bō mǎ biàn zǒu
战不数合，闿拨马便走。
yán lǜ bīng dà jìn zhuī shā èr shí yú lǐ
延率兵大进，追杀二十余里。
cì rì yōng kǎi yòu qǐ bīng lái yíng
次日，雍闿又起兵来迎。
kǒng míng yī lián sān rì bù chū
孔明一连三日不出。
zhì dì sì rì yōng kǎi gāo dìng fēn bīng liǎng lù lái qǔ shǔ zhài
至第四日，雍闿、高定分兵两路，来取蜀寨。
què shuō kǒng míng lìng wèi yán liǎng lù cì hou
却说孔明令魏延两路伺候；
guǒ rán yōng kǎi gāo dìng liǎng lù bīng lái bèi fú bīng shā shāng dà bàn shēng qín zhě wú shù dōu jiě dào dà zhài lái
果然雍闿、高定两路兵来，被伏兵杀伤大半，生擒者无数，都解到大寨来。
yōng kǎi de rén qiú zài yī biān
雍闿的人，囚在一边；
gāo dìng de rén qiú zài yī biān
高定的人，囚在一边。
què lìng jūn shì yáo shuō dàn shì gāo dìng de rén miǎn sǐ yōng kǎi de rén jǐn shā
却令军士谣说：“但是高定的人免死，雍闿的人尽杀。
zhòng jūn jiē wén cǐ yán
”众军皆闻此言。
shǎo shí kǒng míng lìng qǔ yōng kǎi de rén dào zhàng qián wèn yuē rǔ děng jiē shì hé rén bù cóng
少时，孔明令取雍闿的人到帐前，问曰：“汝等皆是何人部从？
zhòng wěi yuē gāo dìng bù xià rén yě
”众伪曰：“高定部下人也。
kǒng míng jiào jiē miǎn qí sǐ yǔ jiǔ shí shǎng láo lìng rén sòng chū jiè shǒu zòng fàng huí zhài
”孔明教皆免其死，与酒食赏劳，令人送出界首，纵放回寨。
kǒng míng yòu huàn gāo dìng de rén wèn zhī
孔明又唤高定的人问之。
zhòng jiē gào yuē wú děng shí shì gāo dìng bù xià jūn shì
众皆告曰：“吾等实是高定部下军士。
kǒng míng yì jiē miǎn qí sǐ cì yǐ jiǔ shí
”孔明亦皆免其死，赐以酒食；
què yáng yán yuē yōng kǎi jīn rì shǐ rén tóu xiáng yào xiàn rǔ zhǔ bìng zhū bāo shǒu jí yǐ wéi gōng láo wú shén bù rěn
却扬言曰：“雍闿今日使人投降，要献汝主并朱褒首级以为功劳，吾甚不忍。
rǔ děng jì shì gāo dìng bù xià jūn wú fàng rǔ děng huí qù zài bù kě bèi fǎn
汝等既是高定部下军，吾放汝等回去，再不可背反。
ruò zài qín lái jué bù qīng shù
若再擒来，决不轻恕。
zhòng jiē bài xiè ér qù
众皆拜谢而去；
huí dào běn zhài rù jiàn gāo dìng shuō zhī cǐ shì
回到本寨，入见高定，说知此事。
dìng nǎi mì qiǎn rén qù yōng kǎi zhài zhōng tàn tīng què yǒu yì bān fàng huí de rén yán shuō kǒng míng zhī dé
定乃密遣人去雍闿寨中探听，却有一般放回的人，言说孔明之德；
yīn cǐ yōng kǎi bù jūn duō yǒu guī shùn gāo dìng zhī xīn
因此雍闿部军，多有归顺高定之心。
suī rán rú cǐ gāo dìng xīn zhōng bù wěn yòu lìng yī rén lái kǒng míng zhài zhōng tàn tīng xū shí
虽然如此，高定心中不稳，又令一人来孔明寨中探听虚实。
bèi fú lù jūn zhuō lái jiàn kǒng míng
被伏路军捉来见孔明。
kǒng míng gù yì rèn zuò yōng kǎi de rén huàn rù zhàng zhōng wèn yuē rǔ yuán shuài jì yuē xià xiàn gāo dìng zhū bāo èr rén shǒu jí yīn hé wù le rì qī
孔明故意认做雍闿的人，唤入帐中问曰：“汝元帅既约下献高定、朱褒二人首级，因何误了日期？
rǔ zhè sī bù jīng xì rú hé zuò de xì zuò
汝这厮不精细，如何做得细作！
jūn shì hán hu dā yìng
”军士含糊答应。
kǒng míng yǐ jiǔ shí cì zhī xiū mì shū yī fēng fù jūn shì yuē rǔ chí cǐ shū fù yōng kǎi jiào tā zǎo zǎo xià shǒu xiū de wù shì
孔明以酒食赐之，修密书一封，付军士曰：“汝持此书付雍闿，教他早早下手，休得误事。
xì zuò bài xiè ér qù huí jiàn gāo dìng chéng shàng kǒng míng zhī shū shuō yōng kǎi rú cǐ rú cǐ
”细作拜谢而去，回见高定，呈上孔明之书，说雍闿如此如此。
dìng kàn shū bì dà nù yuē wú yǐ zhēn xīn dài zhī bǐ fǎn yù hài wú qíng lǐ nán róng
定看书毕，大怒曰：“吾以真心待之，彼反欲害吾，情理难容！
biàn huàn è huàn shāng yì
”便唤鄂焕商议。
huàn yuē kǒng míng nǎi rén rén bèi zhī bù xiáng
焕曰：“孔明乃仁人，背之不祥。
wǒ děng móu fǎn zuò è jiē yōng kǎi zhī gù
我等谋反作恶，皆雍闿之故；
bù rú shā kǎi yǐ tóu kǒng míng
不如杀闿以投孔明。
dìng yuē rú hé xià shǒu
”定曰：“如何下手？
huàn yuē kě shè yī xí lìng rén qù qǐng yōng kǎi
”焕曰：“可设一席，令人去请雍闿。
bǐ ruò wú yì xīn bì tǎn rán ér lái
彼若无异心，必坦然而来；
ruò qí bù lái bì yǒu yì xīn
若其不来，必有异心。
wǒ zhǔ kě gōng qí qián mǒu fú yú zhài hòu xiǎo lù hou zhī
我主可攻其前，某伏于寨后小路候之；
kǎi kě qín yǐ
闿可擒矣。
gāo dìng zòng qí yán shè xí qǐng yōng kǎi
”高定从其言，设席请雍闿。
kǎi guǒ yí qián rì fàng huí jūn shì zhī yán jù ér bù lái
闿果疑前日放回军士之言，惧而不来。
shì yè gāo dìng yǐn bīng shā tóu yōng kǎi zhài zhōng
是夜高定引兵杀投雍闿寨中。
yuán lái yǒu kǒng míng fàng huí miǎn sǐ de rén jiē xiǎng gāo dìng zhī dé chéng shí zhù zhàn
原来有孔明放回免死的人，皆想高定之德，乘时助战。
yōng kǎi jūn bù zhàn zì luàn
雍闿军不战自乱。
kǎi shàng mǎ wàng shān lù ér zǒu
闿上马望山路而走。
xíng bù èr lǐ gǔ shēng xiǎng chù yī biāo jūn chū nǎi è huàn yě tǐng fāng tiān jǐ zhòu mǎ dāng xiān
行不二里，鼓声响处，一彪军出，乃鄂焕也：挺方天戟，骤马当先。
yōng kǎi cuò shǒu bù jí bèi huàn yī jǐ cì yú mǎ xià jiù xiāo qí shǒu jí
雍闿措手不及，被焕一戟刺于马下，就枭其首级。
kǎi bù xià jūn shì jiē jiàng gāo dìng
闿部下军士皆降高定。
dìng yǐn liǎng bù jūn lái jiàng kǒng míng xiàn yōng kǎi shǒu jí yú zhàng xià
定引两部军来降孔明，献雍闿首级于帐下。
kǒng míng gāo zuò yú zhàng shàng hè lìng zuǒ yòu tuī zhuǎn gāo dìng zhǎn shǒu bào lái
孔明高坐于帐上，喝令左右推转高定，斩首报来。
dìng yuē mǒu gǎn chéng xiàng dà ēn jīn jiāng yōng kǎi shǒu jí lái jiàng hé gù zhǎn yě
定曰：“某感丞相大恩，今将雍闿首级来降，何故斩也？
kǒng míng dà xiào yuē rǔ lái zhà xiáng
”孔明大笑曰：“汝来诈降。
gǎn mán wú yé
敢瞒吾耶！
dìng yuē chéng xiàng hé yǐ zhī wú zhà xiáng
”定曰：“丞相何以知吾诈降？
kǒng míng yú xiá zhōng qǔ chū yī jiān yǔ gāo dìng yuē zhū bāo yǐ shǐ rén mì xiàn jiàng shū shuō nǐ yǔ yōng kǎi jié shēng sǐ zhī jiāo qǐ kěn yī dàn biàn shā cǐ rén
”孔明于匣中取出一缄，与高定曰：“朱褒已使人密献降书，说你与雍闿结生死之交，岂肯一旦便杀此人？
wú gù zhī rǔ zhà yě
吾故知汝诈也。
dìng jiào qū yuē zhū bāo nǎi fǎn jiàn zhī jì yě
”定叫屈曰：“朱褒乃反间之计也。
chéng xiàng qiè bù kě xìn
丞相切不可信！
kǒng míng yuē wú yì nán píng yī miàn zhī cí
”孔明曰：“吾亦难凭一面之词。
rǔ ruò zhuō de zhū bāo fāng biǎo zhēn xīn
汝若捉得朱褒，方表真心。
dìng yuē chéng xiàng xiū yí
”定曰：“丞相休疑。
mǒu qù qín zhū bāo lái jiàn chéng xiàng ruò hé
某去擒朱褒来见丞相，若何？
kǒng míng yuē ruò rú cǐ wú yí xīn fāng xi yě
”孔明曰：“若如此，吾疑心方息也。
gāo dìng jí yǐn bù jiàng è huàn bìng běn bù bīng shā bēn zhū bāo yíng lái
高定即引部将鄂焕并本部兵，杀奔朱褒营来。
bǐ jí lí zhài yuē yǒu shí lǐ shān hòu yī biāo jūn dào nǎi zhū bāo yě
比及离寨约有十里，山后一彪军到，乃朱褒也。
bāo jiàn gāo dìng jūn lái huāng máng yǔ gāo dìng dá huà
褒见高定军来，慌忙与高定答话。
dìng dà mà yuē rǔ rú hé xiě shū yǔ zhū gě chéng xiàng chù shǐ fǎn jiàn zhī jì hài wú yé
定大骂曰：“汝如何写书与诸葛丞相处，使反间之计害吾耶？
bāo mù dèng kǒu dāi bù néng huí dá
”褒目瞪口呆，不能回答。
hū rán è huàn yú mǎ hòu zhuǎn guò yī jǐ cì zhū bāo yú mǎ xià
忽然鄂焕于马后转过，一戟刺朱褒于马下。
dìng lì shēng ér yán yuē rú bù shùn zhě jiē lù zhī
定厉声而言曰：“如不顺者皆戮之！
yú shì zhòng jūn yī qí bài jiàng
”于是众军一齐拜降。
dìng yǐn liǎng bù jūn lái jiàn kǒng míng xiàn zhū bāo shǒu jí yú zhàng xià
定引两部军来见孔明，献朱褒首级于帐下。
kǒng míng dà xiào yuē wú gù shǐ rǔ shā cǐ èr zéi yǐ biǎo zhōng xīn
孔明大笑曰：“吾故使汝杀此二贼，以表忠心。
suì mìng gāo dìng wèi yì zhōu tài shǒu zǒng shè sān jùn
”遂命高定为益州太守，总摄三郡；
lìng è huàn wèi yá jiāng
令鄂焕为牙将。
sān lù jūn mǎ yǐ píng
三路军马已平。
yú shì yǒng chāng tài shǒu wáng kàng chū chéng yíng jiē kǒng míng
于是永昌太守王伉出城迎接孔明。
kǒng míng rù chéng yǐ bì wèn yuē shuí yǔ gōng shǒu cǐ chéng yǐ bǎo wú yú
孔明入城已毕，问曰：“谁与公守此城，以保无虞？
kàng yuē mǒu jīn rì de cǐ jùn wú wēi zhě jiē lài yǒng chāng bù wéi rén xìng lǚ míng kǎi zì jì píng
”伉曰：“某今日得此郡无危者，皆赖永昌不韦人，姓吕，名凯，字季平。
jiē cǐ rén zhī lì
皆此人之力。
kǒng míng suì qǐng lǚ kǎi zhì
”孔明遂请吕凯至。
kǎi rù jiàn lǐ bì
凯入见，礼毕。
kǒng míng yuē jiǔ wén gōng nǎi yǒng chāng gāo shì duō kuī gōng bǎo shǒu cǐ chéng
孔明曰：“久闻公乃永昌高士，多亏公保守此城。
jīn yù píng mán fāng gōng yǒu hé gāo jiàn
今欲平蛮方，公有何高见？
lǚ kǎi suì qǔ yī tú chéng yǔ kǒng míng yuē mǒu zì lì shì yǐ lái zhī nán rén yù fǎn jiǔ yǐ gù mì qiǎn rén rù qí jìng chá kàn kě tún bīng jiāo zhàn zhī chù huà chéng yī tú míng yuē píng mán zhǐ zhǎng tú
”吕凯遂取一图，呈与孔明曰：“某自历仕以来，知南人欲反久矣，故密遣人入其境，察看可屯兵交战之处，画成一图，名曰《平蛮指掌图》。
jīn gǎn xiàn yǔ míng gōng
今敢献与明公。
míng gōng shì guān zhī kě wèi zhēng mán zhī yī zhù yě
明公试观之，可为征蛮之一助也。
kǒng míng dà xǐ jiù yòng lǚ kǎi wéi xíng jūn jiào shòu jiān xiàng dǎo guān
”孔明大喜，就用吕凯为行军教授，兼向导官。
yú shì kǒng míng tí bīng dà jìn shēn rù nán mán zhī jìng
于是孔明提兵大进，深入南蛮之境。
zhèng xíng jūn zhī cì hū bào tiān zǐ chāi shǐ mìng zhì
正行军之次，忽报天子差使命至。
kǒng míng qǐng rù zhōng jūn dàn jiàn yī rén sù páo bái yī ér jìn nǎi mǎ sù yě wèi xiōng mǎ liáng xīn wáng yīn cǐ guà xiào
孔明请入中军，但见一人素袍白衣而进，乃马谡也——为兄马良新亡，因此挂孝。
sù yuē fèng zhǔ shàng chì mìng cì zhòng jūn jiǔ bó
——谡曰：“奉主上敕命，赐众军酒帛。
kǒng míng jiē zhào yǐ bì yī mìng yī yī gěi sàn suì liú mǎ sù zài zhàng xù huà
”孔明接诏已毕，依命一一给散，遂留马谡在帐叙话。
kǒng míng wèn yuē wú fèng tiān zi zhào xuē píng mán fāng
孔明问曰：“吾奉天子诏，削平蛮方；
jiǔ wén yòu cháng gāo jiàn wàng qǐ cì jiào
久闻幼常高见，望乞赐教。
sù yuē yú yǒu piàn yán wàng chéng xiàng chá zhī
”谡曰：“愚有片言，望丞相察之；
nán mán shì qí de yuǎn shān xiǎn bù fú jiǔ yǐ
南蛮恃其地远山险，不服久矣；
suī jīn rì pò zhī míng rì fù pàn
虽今日破之，明日复叛。
chéng xiàng dà jūn dào bǐ bì rán píng fú
丞相大军到彼，必然平服；
dàn bān shī zhī rì bì yòng běi fá cáo pī
但班师之日，必用北伐曹丕；
mán bīng ruò zhī nèi xū qí fǎn bì sù
蛮兵若知内虚，其反必速。
fu yòng bīng zhī dào gōng xīn wèi shàng gōng chéng wéi xià
夫用兵之道：攻心为上，攻城为下；
xīn zhàn wéi shàng bīng zhàn wéi xià
心战为上，兵战为下。
yuàn chéng xiàng dàn fú qí xīn zú yǐ
愿丞相但服其心足矣。
kǒng míng tàn yuē yòu cháng zú zhī wú fèi fǔ yě
”孔明叹曰：“幼常足知吾肺腑也！
yú shì kǒng míng suì lìng mǎ sù wèi cān jūn jí tǒng dà bīng qián jìn
”于是孔明遂令马谡为参军，即统大兵前进。
què shuō mán wáng mèng huò tīng zhī kǒng míng zhì pò yōng kǎi děng suì jù sān dòng yuán shuài shāng yì
却说蛮王孟获，听知孔明智破雍闿等，遂聚三洞元帅商议。
dì yī dòng nǎi jīn huán sān jié yuán shuài dì èr dòng nǎi dǒng tú nà yuán shuài dì sān dòng nǎi ā huì nán yuán shuài
第一洞乃金环三结元帅，第二洞乃董荼那元帅，第三洞乃阿会喃元帅。
sān dòng yuán shuài rù jiàn mèng huò
三洞元帅入见孟获。
huò yuē jīn zhū gě chéng xiàng lǐng dà jūn lái qīn wǒ jìng jiè bù dé bù bìng lì dí zhī
获曰：“今诸葛丞相领大军来侵我境界，不得不并力敌之。
rǔ sān rén kě fēn bīng sān lù ér jìn
汝三人可分兵三路而进。
rú dé shèng zhě biàn wèi dòng zhǔ
如得胜者，便为洞主。
yú shì fēn jīn huán sān jié qǔ zhōng lù dǒng tú nà qǔ zuǒ lù ā huì nán qǔ yòu lù gè yǐn wǔ wàn mán bīng yī lìng ér xíng
”于是分金环三结取中路，董荼那取左路，阿会喃取右路：各引五万蛮兵，依令而行。
què shuō kǒng míng zhèng zài zhài zhōng yì shì hū shào mǎ fēi bào shuō sān dòng yuán shuài fēn bīng sān lù dào lái
却说孔明正在寨中议事，忽哨马飞报，说三洞元帅分兵三路到来。
kǒng míng tīng bì jí huàn zhào yún wèi yán zhì què dōu bù fēn fù
孔明听毕，即唤赵云、魏延至，却都不分付；
gèng huàn wáng píng mǎ zhōng zhì zhǔ zhī yuē jīn mán bīng sān lù ér lái wú yù lìng zǐ lóng wén zhǎng qù
更唤王平、马忠至，嘱之曰：“今蛮兵三路而来，吾欲令子龙、文长去；
cǐ èr rén bù shí dì lǐ wèi gǎn yòng zhī
此二人不识地理，未敢用之。
wáng píng kě wǎng zuǒ lù yíng dí mǎ zhōng kě wǎng yòu lù yíng dí
王平可往左路迎敌，马忠可往右路迎敌。
wú què shǐ zi lóng wén cháng suí hòu jiē yìng
吾却使子龙、文长随后接应。
jīn rì zhěng dùn jūn mǎ lái rì píng míng jìn fā
今日整顿军马，来日平明进发。
èr rén tīng lìng ér qù
”二人听令而去。
yòu huàn zhāng yí zhāng yì fēn fù yuē rǔ èr rén tóng lǐng yī jūn wǎng zhōng lù yíng dí
又唤张嶷、张翼分付曰：“汝二人同领一军，往中路迎敌。
jīn rì zhěng diǎn jūn mǎ lái rì yǔ wáng píng mǎ zhōng yuē huì ér jìn
今日整点军马，来日与王平、马忠约会而进。
wú yù lìng zǐ lóng wén zhǎng qù qǔ nài èr rén bù shí dì lǐ gù wèi gǎn yòng zhī
吾欲令子龙、文长去取，奈二人不识地理，故未敢用之。
zhāng yí zhāng yì tīng lìng qù le
”张嶷、张翼听令去了。
zhào yún wèi yán jiàn kǒng míng bù yòng gè yǒu yùn sè
赵云、魏延见孔明不用，各有愠色。
kǒng míng yuē wú fēi bù yòng rǔ èr rén dàn kǒng yǐ zhōng nián shè xiǎn wèi mán rén suǒ suàn shī qí ruì qì ěr
孔明曰：“吾非不用汝二人，但恐以中年涉险，为蛮人所算，失其锐气耳。
zhào yún yuē tǎng wǒ děng shi dì lǐ ruò hé
”赵云曰：“倘我等识地理，若何？
kǒng míng yuē rǔ èr rén zhǐ yi xiǎo xīn xiū de wàng dòng
”孔明曰：“汝二人只宜小心，休得妄动。
èr rén yàng yàng ér tuì
”二人怏怏而退。
zhào yún qǐng wèi yán dào zì jǐ zhài nèi shāng yì yuē wú èr rén wéi xiān fēng què shuō bù shí dì lǐ ér bù kěn yòng
赵云请魏延到自己寨内商议曰：“吾二人为先锋，却说不识地理而不肯用。
jīn yòng cǐ hòu bèi wú děng qǐ bù xiū hu
今用此后辈，吾等岂不羞乎？
yán yuē wú èr rén zhī jīn jiù shàng mǎ qīn qù tàn zhī
”延曰：“吾二人只今就上马，亲去探之；
zhuō zhù tǔ rén biàn jiào yǐn jìn yǐ dí mán bīng dà shì kě chéng
捉住土人，便教引进，以敌蛮兵，大事可成。
yún cóng zhī suì shàng mǎ jìng qǔ zhōng lù ér lái
”云从之，遂上马径取中路而来。
fāng xíng bù shù lǐ yuǎn yuǎn wàng jiàn chén tóu dà qǐ
方行不数里，远远望见尘头大起。
èr rén shàng shān pō kàn shí guǒ jiàn shù shí qí mán bīng zòng mǎ ér lái
二人上山坡看时，果见数十骑蛮兵，纵马而来。
èr rén liǎng lù chōng chū
二人两路冲出。
mán bīng jiàn le dà jīng ér zǒu
蛮兵见了，大惊而走。
zhào yún wèi yán gè shēng qín jǐ rén huí dào běn zhài yǐ jiǔ shí dài zhī què xì wèn qí gù
赵云、魏延各生擒几人，回到本寨，以酒食待之，却细问其故。
mán bīng gào yuē qián miàn shì jīn huán sān jié yuán shuài dà zhài zhèng zài shān kǒu
蛮兵告曰：“前面是金环三结元帅大寨，正在山口。
zhài biān dōng xī liǎng lù què tōng wǔ xī dòng bìng dǒng tú nà ā huì nán gè zhài zhī hòu
寨边东西两路，却通五溪洞并董荼那、阿会喃各寨之后。
zhào yún wèi yán tīng zhī cǐ huà suì diǎn jīng bīng wǔ qiān jiào qín lái mán bīng yǐn lù
赵云、魏延听知此话，遂点精兵五千，教擒来蛮兵引路。
bǐ jí qǐ jūn shí yǐ shì èr gēng tiān qì
比及起军时，已是二更天气；
yuè míng xīng lǎng chèn zhe yuè sè ér xíng
月明星朗，趁着月色而行。
gāng dào jīn huán sān jié dà zhài zhī shí yuē yǒu sì gēng mán bīng fāng qǐ zào fàn zhǔn bèi tiān míng sī shā
刚到金环三结大寨之时，约有四更，蛮兵方起造饭，准备天明厮杀。
hū rán zhào yún wèi yán liǎng lù shā rù mán bīng dà luàn
忽然赵云、魏延两路杀入，蛮兵大乱。
zhào yún zhí shā rù zhōng jūn zhèng féng jīn huán sān jié yuán shuài
赵云直杀入中军，正逢金环三结元帅；
jiāo mǎ zhǐ yī hé bèi yún yī qiāng cì luò mǎ xià jiù xiāo qí shǒu jí
交马只一合，被云一枪刺落马下，就枭其首级。
yú jūn kuì sàn
余军溃散。
wèi yán biàn fēn bīng yī bàn wàng dōng lù chāo dǒng tú nà zhài lái
魏延便分兵一半，望东路抄董荼那寨来。
zhào yún fēn bīng yī bàn wàng xi lù chāo ā huì nán zhài lái
赵云分兵一半，望西路抄阿会喃寨来。
bǐ jí shā dào mán bīng dà zhài zhī shí tiān yǐ píng míng
比及杀到蛮兵大寨之时，天已平明。
xiān shuō wèi yán shā bēn dǒng tú nà zhài lái
先说魏延杀奔董荼那寨来。
dǒng tú nà tīng zhī zhài hòu yǒu jūn shā zhì biàn yǐn bīng chū zhài jù dí
董荼那听知寨后有军杀至，便引兵出寨拒敌。
hū rán zhài qián mén yī shēng hǎn qǐ mán bīng dà luàn
忽然寨前门一声喊起，蛮兵大乱。
yuán lái wáng píng jūn mǎ zǎo yǐ dào le
原来王平军马早已到了。
liǎng xià jiā gōng mán bīng dà bài
两下夹攻，蛮兵大败。
dǒng tú nà duó lù zǒu tuō wèi yán zhuī gǎn bù shàng
董荼那夺路走脱，魏延追赶不上。
què shuō zhào yún yǐn bīng shā dào ā huì nán zhài hòu zhī shí mǎ zhōng yǐ shā zhì zhài qián
却说赵云引兵杀到阿会喃寨后之时，马忠已杀至寨前。
liǎng xià jiā gōng mán bīng dà bài ā huì nán chéng luàn zǒu tuō
两下夹攻，蛮兵大败，阿会喃乘乱走脱。
gè zì shōu jūn huí jiàn kǒng míng
各自收军，回见孔明。
kǒng míng wèn yuē sān dòng mán bīng zǒu le liǎng dòng zhī zhǔ
孔明问曰：“三洞蛮兵，走了两洞之主；
jīn huán sān jié yuán shuài shǒu jí ān zài
金环三结元帅首级安在？
zhào yún jiāng shǒu jí xiàn gōng
”赵云将首级献功。
zhòng jiē yán yuē dǒng tú nà ā huì nán jiē qì mǎ yuè lǐng ér qù yīn cǐ gǎn tā bù shàng
众皆言曰：“董荼那、阿会喃皆弃马越岭而去，因此赶他不上。
kǒng míng dà xiào yuē èr rén wú yǐ qín xià le
”孔明大笑曰：“二人吾已擒下了。
zhào wèi èr rén bìng zhū jiāng jiē bù xìn
”赵、魏二人并诸将皆不信。
shǎo qǐng zhāng yí jiě dǒng tú nà dào zhāng yì jiě ā huì nán dào
少顷，张嶷解董荼那到，张翼解阿会喃到。
zhòng jiē jīng yà
众皆惊讶。
kǒng míng yuē wú guān lǚ kǎi tú běn yǐ zhī tā gè rén xià de zhài zi gù yǐ yán jī zǐ lóng wén zhǎng zhī ruì qì gù jiào shēn rù zhòng dì xiān pò jīn huán sān jié suí jí fēn bīng zuǒ yòu zhài hòu chāo chū yǐ wáng píng mǎ zhōng yīng zhī
孔明曰：“吾观吕凯图本，已知他各人下的寨子，故以言激子龙、文长之锐气，故教深入重地，先破金环三结，随即分兵左右寨后抄出，以王平、马忠应之。
fēi zǐ lóng wén zhǎng bù kě dāng cǐ rèn yě
非子龙、文长不可当此任也。
wú liào dǒng tú nà ā huì nán bì cóng biàn jìng wǎng shān lù ér zǒu gù qiǎn zhāng yí zhāng yì yǐ fú bīng dài zhī lìng guān suǒ yǐ bīng jiē yìng qín cǐ èr rén
吾料董荼那、阿会喃必从便径往山路而走，故遣张嶷、张翼以伏兵待之，令关索以兵接应，擒此二人。
zhū jiāng jiē bài fú yuē chéng xiàng jī suàn shén guǐ mò cè
”诸将皆拜伏曰：“丞相机算，神鬼莫测！
kǒng míng lìng yā guò dǒng tú nà ā huì nán zhì zhàng xià jǐn qù qí fù yǐ jiǔ shí yī fú cì zhī lìng gè zì guī dòng wù de zhù è
孔明令押过董荼那、阿会喃至帐下，尽去其缚，以酒食衣服赐之，令各自归洞，勿得助恶。
èr rén qì bài gè tóu xiǎo lù ér qù
二人泣拜，各投小路而去。
kǒng míng wèi zhū jiāng yuē lái rì mèng huò bì rán qīn zì yǐn bīng sī shā biàn kě jiù cǐ qín zhī
孔明谓诸将曰：“来日孟获必然亲自引兵厮杀，便可就此擒之。
nǎi huàn zhào yún wèi yán zhì fù yǔ jì cè gè yǐn wǔ qiān bīng qù le
”乃唤赵云、魏延至，付与计策，各引五千兵去了。
yòu huàn wáng píng guān suǒ tóng yǐn yī jūn shòu jì ér qù
又唤王平、关索同引一军，授计而去。
kǒng míng fēn bō yǐ bì zuò yú zhàng shàng dài zhī
孔明分拨已毕，坐于帐上待之。
què shuō mán wáng mèng huò zài zhàng zhōng zhèng zuò hū shào mǎ bào lái shuō sān dòng yuán shuài jù bèi kǒng míng zhuō jiāng qù le
却说蛮王孟获在帐中正坐，忽哨马报来，说三洞元帅，俱被孔明捉将去了；
bù xià zhī bīng gè zì kuì sàn
部下之兵，各自溃散。
huò dà nù suì qǐ mán bīng yǐ lǐ jìn fā zhèng yù wáng píng jūn mǎ
获大怒，遂起蛮兵迤逦进发，正遇王平军马。
liǎng zhèn duì yuán wáng píng chū mǎ héng dāo wàng zhī zhī jiàn mén qí kāi chù shù bǎi nán mán qí jiāng liǎng shì bǎi kāi
两阵对圆，王平出马横刀望之：只见门旗开处，数百南蛮骑将两势摆开。
zhōng jiān mèng huò chū mǎ tóu dǐng qiàn bǎo zǐ jīn guān
中间孟获出马：头顶嵌宝紫金冠，
shēn pī yīng luò hóng jǐn páo
身披缨络红锦袍，
yāo xì niǎn yù shī zi dài
腰系碾玉狮子带，
jiǎo chuān yīng zuǐ mǒ lǜ xuē
脚穿鹰嘴抹绿靴，
qí yì pǐ juǎn máo chì tù mǎ
骑一匹卷毛赤兔马，
xuán liǎng kǒu sōng wén xiāng bǎo jiàn
悬两口松纹镶宝剑，
áng rán guān wàng
昂然观望，
huí gù zuǒ yòu mán jiāng yuē rén měi shuō zhū gě liàng shàn néng yòng bīng
回顾左右蛮将曰：“人每说诸葛亮善能用兵；
jīn guān cǐ zhèn jīng qí zá luàn duì wǔ jiāo cuò
今观此阵，旌旗杂乱，队伍交错；
dāo qiāng qì xiè wú yī kě néng shèng wú zhě shǐ zhī qián rì zhī yán miù yě
刀枪器械，无一可能胜吾者：始知前日之言谬也。
zǎo zhī rú cǐ wú fǎn duō shí yǐ
早知如此，吾反多时矣。
shuí gǎn qù qín shǔ jiāng yǐ zhèn jūn wēi
谁敢去擒蜀将：以振军威？
yán wèi jǐn yī jiāng yīng shēng ér chū míng huàn máng yá zhǎng
”言未尽，一将应声而出，名唤忙牙长；
shǐ yī kǒu jié tóu dà dāo qí yì pǐ huáng biāo mǎ lái qǔ wáng píng
使一口截头大刀，骑一匹黄骠马，来取王平。
èr jiāng jiāo fēng zhàn bù shù hé wáng píng biàn zǒu
二将交锋，战不数合，王平便走。
mèng huò qū bīng dà jìn yǐ lǐ zhuī gǎn
孟获驱兵大进，迤逦追赶。
guān suǒ lüè zhàn yòu zǒu yuē tuì èr shí yú lǐ
关索略战又走，约退二十余里。
mèng huò zhèng zhuī shā zhī jiān hū rán hǎn shēng dà qǐ zuǒ yǒu zhāng yí yòu yǒu zhāng yì liǎng lù bīng shā chū jié duàn guī lù
孟获正追杀之间，忽然喊声大起，左有张嶷，右有张翼，两路兵杀出，截断归路。
wáng píng guān suǒ fù bīng shā huí
王平、关索复兵杀回。
qián hòu jiā gōng mán bīng dà bài
前后夹攻，蛮兵大败。
mèng huò yǐn bù jiàng sǐ zhàn de tuō wàng jǐn dài shān ér táo
孟获引部将死战得脱，望锦带山而逃。
bèi hòu sān lù bīng zhuī shā jiāng lái
背后三路兵追杀将来。
huò zhèng bēn zǒu zhī jiān qián miàn hǎn shēng dà qǐ yī biāo jūn lán zhù wéi shǒu dà jiàng nǎi cháng shān zhào zǐ lóng yě
获正奔走之间，前面喊声大起，一彪军拦住：为首大将乃常山赵子龙也。
huò jiàn le dà jīng huāng máng bēn jǐn dài shān xiǎo lù ér zǒu
获见了大惊，慌忙奔锦带山小路而走。
zi lóng chōng shā yī zhèn mán bīng dà bài shēng qín zhě wú shù
子龙冲杀一阵，蛮兵大败，生擒者无数。
mèng huò zhǐ yǔ shù shí qí bēn rù shān gǔ zhī zhōng bèi hòu zhuī bīng zhì jìn qián miàn lù xiá mǎ bù néng xíng nǎi qì le mǎ pǐ pá shān yuè lǐng ér táo
孟获止与数十骑奔入山谷之中，背后追兵至近，前面路狭，马不能行，乃弃了马匹，爬山越岭而逃。
hū rán shān gǔ zhōng yī shēng gǔ xiǎng nǎi shì wèi yán shòu le kǒng míng jì cè yǐn wǔ bǎi bù jūn fú yú cǐ chù mèng huò dǐ dí bú zhù bèi wèi yán shēng qín huó zhuō le
忽然山谷中一声鼓响，乃是魏延受了孔明计策，引五百步军，伏于此处，孟获抵敌不住，被魏延生擒活捉了。
cóng qí jiē jiàng
从骑皆降。
wèi yán jiě mèng huò dào dà zhài lái jiàn kǒng míng
魏延解孟获到大寨来见孔明。
kǒng míng zǎo yǐ shā niú zǎi yáng shè yàn zài zhài
孔明早已杀牛宰羊，设宴在寨；
què jiào zhàng zhōng pái kāi qī chóng wéi zi shǒu dāo qiāng jiàn jǐ càn ruò shuāng xuě
却教帐中排开七重围子手，刀枪剑戟，灿若霜雪；
yòu zhí yù cì huáng jīn yuè fǔ qū bǐng sǎn gài qián hòu yǔ bǎo gǔ chuī zuǒ yòu pái kāi yù lín jūn bù liè de shí fēn yán zhěng
又执御赐黄金钺斧，曲柄伞盖，前后羽葆鼓吹，左右排开御林军，布列得十分严整。
kǒng míng duān zuò yú zhàng shàng zhī jiàn mán bīng fēn fēn ráng ráng jiě dào wú shù
孔明端坐于帐上，只见蛮兵纷纷穰穰，解到无数。
kǒng míng huàn dào zhàng zhōng jǐn qù qí fù fǔ yù yuē rǔ děng jiē shì hǎo bǎi xìng bù xìng bèi mèng huò suǒ jū jīn shòu jīng hu
孔明唤到帐中，尽去其缚，抚谕曰：“汝等皆是好百姓，不幸被孟获所拘，今受惊唬。
wú xiǎng rǔ děng fù mǔ xiōng dì qī zǐ bì yǐ mén ér wàng
吾想汝等父母、兄弟、妻子必倚门而望；
ruò tīng zhī zhèn bài dìng rán gē dù qiān cháng yǎn zhōng liú xiě
若听知阵败，定然割肚牵肠，眼中流血。
wú jīn jǐn fàng rǔ děng huí qù yǐ ān gè rén fù mǔ xiōng dì qī zǐ zhī xīn
吾今尽放汝等回去，以安各人父母、兄弟、妻子之心。
yán qì gè cì jiǔ shí mǐ liáng ér qiǎn zhī
”言讫，各赐酒食米粮而遣之。
mán bīng shēn gǎn qí ēn qì bài ér qù
蛮兵深感其恩，泣拜而去。
kǒng míng jiào huàn wǔ shì yā guò mèng huò lái
孔明教唤武士押过孟获来。
bù yí shí qián tuī hòu yōng fù zhì zhàng qián
不移时，前推后拥，缚至帐前。
huò guì yǔ zhàng xià
获跪与帐下。
kǒng míng yuē xiān dì dài rǔ bù báo rǔ hé gǎn bèi fǎn
孔明曰：“先帝待汝不薄，汝何敢背反？
huò yuē liǎng chuān zhī de jiē shì tā rén suǒ zhàn tǔ dì rǔ zhǔ yǐ qiáng duó zhī zì chēng wèi dì
”获曰：“两川之地，皆是他人所占土地，汝主倚强夺之，自称为帝。
wú shì jū cǐ chù rǔ děng wú lǐ qīn wǒ tǔ dì hé wéi fǎn yé
吾世居此处，汝等无礼，侵我土地：何为反耶？
kǒng míng yuē wú jīn qín rǔ rǔ xīn fú fǒu
”孔明曰：“吾今擒汝，汝心服否？
huò yuē shān pì lù xiá wù zāo rǔ shǒu rú hé kěn fú
”获曰：“山僻路狭，误遭汝手，如何肯服！
kǒng míng yuē rǔ jì bù fú wú fàng rǔ qù ruò hé
”孔明曰：“汝既不服，吾放汝去，若何？
huò yuē rǔ fàng wǒ huí qù zài zhěng jūn mǎ gòng jué cí xióng
”获曰：“汝放我回去，再整军马，共决雌雄；
ruò néng zài qín wú wú fāng fú yě
若能再擒吾，吾方服也。
kǒng míng jí lìng qù qí fù
”孔明即令去其缚。
yǔ yī fú chuān le cì yǐ jiǔ shí gěi yǔ ān mǎ chāi rén sòng chū lù jìng wàng běn zhài ér qù
与衣服穿了，赐以酒食，给与鞍马，差人送出路，径望本寨而去。
zhèng shì kòu rù zhǎng zhōng hái fàng qù rén jū huà wài wèi néng jiàng
正是：寇入掌中还放去，人居化外未能降。
wèi zhī zài lái jiāo zhàn ruò hé qiě kàn xià wén fēn jiě
未知再来交战若何，且看下文分解。