yuán ān zǐ jīng zi chang xuán sūn hóng zhāng pú hán léng zhōu róng sūn jǐng
袁安子京子敞玄孙闳张酺韩棱周荣孙景
yuán ān zì shào gōng rǔ nán rǔ yáng rén yě
袁安字邵公，汝南汝阳人也。
zǔ fù liáng xí mèng shì yì píng dì shí jǔ míng jīng wèi tài zǐ shè rén
祖父良，习《孟氏易》，平帝时举明经，为太子舍人；
jiàn wǔ chū zhì chéng wǔ lìng
建武初，至成武令。
ān shǎo chuán liáng xué
安少传良学。
wéi rén yán zhòng yǒu wēi jiàn jìng yú zhōu lǐ
为人严重有威，见敬于州里。
chū wèi xiàn gōng cáo fèng xí yì cóng shì cóng shì yīn ān zhì shū yú lìng
初为县功曹，奉檄诣从事，从事因安致书于令。
ān yuē gōng shì zì yǒu yóu yì sī qǐng zé fēi gōng cáo suǒ chí
安曰：“公事自有邮驿，私请则非功曹所持。
cí bù kěn shòu cóng shì jù rán ér zhǐ
”辞不肯受，从事惧然而止。
hòu jǔ xiào lián chú yīn píng zhǎng rèn chéng lìng suǒ zài lì rén wèi ér ài zhī
后举孝廉，除阴平长、任城令，所在吏人畏而爱之。
yǒng píng shí sān nián chǔ wáng yīng móu wèi nì shì xià jùn fù kǎo
永平十三年，楚王英谋为逆，事下郡复考。
míng nián sān fǔ jǔ ān néng lǐ jù bài chu jùn tài shǒu
明年，三府举安能理剧，拜楚郡太守。
shì shí yīng cí suǒ lián jí xì zhě shù qiān rén xiǎn zōng nù shén lì àn zhī jí pò tòng zì wū sǐ zhě shén zhòng
是时英辞所连及系者数千人，显宗怒甚，吏案之急，迫痛自诬，死者甚众。
ān dào jùn bù rù fǔ xiān wǎng àn yù lǐ qí wú míng yàn zhě tiáo shàng chū zhī
安到郡，不入府，先往案狱，理其无明验者，条上出之。
fǔ chéng yuàn shǐ jiē kòu tóu zhēng yǐ wéi ē fù fǎn lǔ fǎ yǔ tóng zuì bù kě
府丞掾史皆叩头争，以为阿附反虏，法与同罪，不可。
ān yuē rú yǒu bù hé tài shǒu zì dāng zuò zhī bù yǐ xiāng jí yě
安曰：“如有不合，太守自当坐之，不以相及也。
suì fēn bié jù zòu
”遂分别具奏。
dì gǎn wù jí bào xǔ dé chū zhě sì bǎi yú jiā
帝感悟，即报许，得出者四百余家。
suì yú zhēng wèi hé nán yǐn
岁余，征为河南尹。
zhèng hào yán míng rán wèi zēng yǐ zāng zuì jū rén
政号严明，然未曾以臧罪鞠人。
cháng chēng yuē fán xué shì zhě gāo zé wàng zǎi xiàng xià zé xī mù shǒu
常称曰：“凡学仕者，高则望宰相，下则希牧守。
gù rén yú shèng shì yǐn suǒ bù rěn wèi yě
锢人于圣世，尹所不忍为也。
wén zhī zhě jiē gǎn jī zì lì
”闻之者皆感激自励。
zài zhí shí nián jīng shī sù rán míng zhòng cháo tíng
在职十年，京师肃然，名重朝廷。
jiàn chū bā nián qiān tài pú
建初八年，迁太仆。
yuán hé èr nián wǔ wēi tài shǒu mèng yún shàng shū běi lǔ jì yǐ hé qīn ér nán bù fù wǎng chāo lüě běi chán yú wèi hàn qī zhī móu yù fàn biān
元和二年，武威太守孟云上书：“北虏既已和亲，而南部复往抄掠，北单于谓汉欺之，谋欲犯边。
yi hái qí shēng kǒu yǐ ān wèi zhī
宜还其生口，以安慰之。
zhào bǎi guān yì cháo táng
”诏百官议朝堂。
gōng qīng jiē yán yí dí jué zhà qiú yù wú jì dé shēng kǒu dāng fù wàng zì kuā dà bù kě kāi xǔ
公卿皆言夷狄谲诈，求欲无CA 75，既得生口，当复妄自夸大，不可开许。
ān dú yuē běi lǔ qiǎn shǐ fèng xiàn hé qīn yǒu de biān shēng kǒu zhě zhé yǐ guī hàn cǐ míng qí wèi wēi ér fēi xiān wéi yuē yě
安独曰：“北虏遣使奉献和亲，有得边生口者，辄以归汉，此明其畏威，而非先违约也。
yún yǐ dà chén diǎn biān bù yí fù xìn yú róng dí hái zhī zú shì zhōng guó yōu dài ér shǐ biān rén de ān chéng biàn
云以大臣典边，不宜负信于戎狄，还之足示中国优贷，而使边人得安，诚便。
sī tú huán yú gǎi yì cóng ān
”司徒桓虞改议从安。
tài wèi zhèng hóng sī kōng dì wǔ lún jiē hèn zhī
太尉郑弘、司空第五伦皆恨之。
hóng yīn dà yán jī lì yú yuē zhū yán dāng hái shēng kǒu zhě jiē wèi bù zhōng
弘因大言激励虞曰：“诸言当还生口者，皆为不忠。
yú tíng huà zhī lún jí dà hóng lú wéi biāo gè zuò sè biàn róng sī lì xiào wèi jǔ zòu ān děng jiē shàng yìn shòu xiè
”虞廷叱之，伦及大鸿胪韦彪各作色变容，司隶校尉举奏，安等皆上印绶谢。
sù zōng zhào bào yuē jiǔ yì chén zhì gè yǒu suǒ zhì
肃宗诏报曰：“久议沉滞，各有所志。
gài shì yǐ yì cóng cè yóu zhòng dìng de lǐ zhī róng qǐn hēi yì xīn gèng fēi cháo tíng zhī fú
盖事以议从， 策由众定，B27E B27E BD60BD60，得礼之容，寝嘿抑心，更非朝廷之福。
jūn hé yóu ér shēn xiè
君何尤而深谢？
qí gè guān lǚ
其各冠履。
dì jìng cóng ān yì
”帝竟从安议。
míng nián dài dì wǔ lún wèi sī kōng
明年，代第五伦为司空。
zhāng hé yuán nián dài huán yú wèi sī tú
章和元年，代桓虞为司徒。
hé dì jí wèi dòu tài hòu lín cháo hòu xiōng chē qí jiāng jūn xiàn běi jī xiōng nú ān yǔ tài wèi sòng yóu sī kōng rèn wěi jí jiǔ qīng yì cháo táng shàng shū jiàn yǐ wéi xiōng nú bù fàn biān sài ér wú gù láo shī yuǎn shè sǔn fèi guó yòng jiǎo gōng wàn lǐ fēi shè jì zhī jì
和帝即位，窦太后临朝，后兄车骑将军宪北击匈奴，安与太尉宋由、司空任隗及九卿诣朝堂上书谏，以为匈奴不犯边塞，而无故劳师远涉，损费国用，徼功万里，非社稷之计。
shū lián shàng zhé qǐn
书连上辄寝。
sòng yóu jù suì bù gǎn fù shǔ yì ér zhū qīng shāo zì yǐn zhǐ
宋由惧，遂不敢复署议，而诸卿稍自引止。
wéi ān dú yǔ rèn wěi shǒu zhèng bù yí zhì miǎn guān cháo táng gù zhēng zhě shí shàng
惟安独与任隗守正不移，至免冠朝堂固争者十上。
tài hòu bù tīng zhòng jiē wèi zhī wēi jù ān zhèng sè zì ruò
太后不听，众皆为之危惧，安正色自若。
dòu xiàn jì chū ér dì wèi wèi dǔ zhí jīn wú jǐng gè zhuān wēi quán gōng yú jīng shī shǐ kè zhē dào duó rén cái wù
窦宪既出，而弟卫尉笃、执金吾景各专威权，公于京师使客遮道夺人财物。
jǐng yòu shàn shǐ chéng yì shī xí yuán biān zhū jùn fā tū qí jí shàn qí shè yǒu cái lì zhě yú yáng yàn mén shàng gǔ sān jùn gè qiǎn lì jiāng sòng yì jǐng dì
景又擅使乘驿施檄缘边诸郡，发突骑及善骑射有才力者，渔阳、雁门、上谷三郡各遣吏将送诣景第。
yǒu sī wèi dàn mò gǎn yán zhě
有司畏惮，莫敢言者。
ān nǎi hé jǐng shàn fā biān bīng jīng huò lì rén èr qiān dàn bù dài fú xìn ér zhé chéng jǐng xí dāng fú xiǎn zhū
安乃劾景擅发边兵，惊惑吏人，二千石不待符信而辄承景檄，当伏显诛。
yòu zòu sī lì xiào wèi hé nán yǐn ē fù guì qī wú jìn jié zhī yì qǐng miǎn guān àn zuì
又奏司隶校尉、河南尹阿附贵戚，无尽节之义，请免官案罪。
bìng qǐn bù bào
并寝不报。
xiàn jǐng děng rì yì héng jǐn shù qí qīn dǎng bīn kè yú míng dōu dà jùn jiē fù liǎn lì rén gēng xiāng lù yí qí yú zhōu jùn yì fù wàng fēng cóng zhī
宪、景等日益横，尽树其亲党宾客于名都大郡，皆赋敛吏人，更相赂遗，其余州郡，亦复望风从之。
ān yǔ rèn wěi jǔ zòu zhū èr qiān dàn yòu tā suǒ lián jí biǎn zhì miǎn guān zhě sì shí yú rén dòu shì dà hèn
安与任隗举奏诸二千石，又它所连及贬秩免官者四十余人，窦氏大恨。
dàn ān wěi sù xíng gāo yì wèi yǒu yǐ hài zhī
但安、隗素行高，亦未有以害之。
shí dòu xiàn fù chū zhūn wǔ wēi
时，窦宪复出屯武威。
míng nián běi chán yú wèi gěng kuí suǒ pò dùn zǒu wū sūn sài běi de kōng yú bù bù zhī suǒ shǔ
明年，北单于为耿夔所破，遁走乌孙，塞北地空，余部不知所属。
xiàn rì jīn jǐ gōng yù jié ēn běi lǔ nǎi shàng lì jiàng zhě zuǒ lù lí wáng ā tóng wèi běi chán yú zhì zhōng láng jiàng lǐng hù rú nán chán yú gù shì
宪日矜己功，欲结恩北虏，乃上立降者左鹿蠡王阿佟为北单于，置中郎将领护，如南单于故事。
shì xià gōng qīng yì tài wèi sòng yóu tài cháng dīng hóng guāng lù xūn gěng bǐng děng shí rén yì kě xǔ
事下公卿议，太尉宋由、太常丁鸿、光禄勋耿秉等十人议可许。
ān yǔ rèn wěi zòu yǐ wéi guāng wǔ zhāo huái nán lǔ fēi wèi kě yǒng ān nèi dì zhèng yǐ quán shí zhī suàn kě de yù běi dí gù yě
安与任隗奏，以为“光武招怀南虏，非谓可永安内地，正以权时之算，可得B473御北狄故也。
jīn shuò mò jì dìng yi lìng nán chán yú fǎn qí běi tíng bìng lǐng jiàng zhòng wú yuán fù gēng lì ā tóng yǐ zēng guó fèi
今朔漠既定，宜令南单于反其北庭，并领降众，无缘复更立阿佟，以增国费”。
zōng zhèng liú fāng dà sī nóng yǐn mù tóng ān yì
宗正刘方、大司农尹睦同安议。
shì zòu wèi yǐ shí dìng
事奏，未以时定。
ān jù xiàn jì suì xíng nǎi dú shàng fēng shì yuē
安惧宪计遂行，乃独上封事曰：
chén wén gōng yǒu nán tú bù kě yù jiàn
臣闻功有难图，不可豫见；
shì yǒu yì duàn jiào rán bù yí
事有易断，较然不疑。
fú wéi guāng wǔ huáng dì běn suǒ yǐ lì nán chán yú zhě yù ān nán dìng běi zhī cè yě ēn dé shèn bèi gù xiōng nú suì fēn biān jìng wú huàn
伏惟光武皇帝本所以立南单于者，欲安南定北之策也，恩德甚备，故匈奴遂分，边境无患。
xiào míng huáng dì fèng cheng xiān yì bù gǎn shī zhuì hè rán mìng jiāng yuán fá sài běi
孝明皇帝奉承先意，不敢失坠，赫然命将，爰伐塞北。
zhì hū zhāng hé zhī chū jiàng zhě shí yú wàn rén yì zhě yù zhì zhī bīn sāi dōng zhì liáo dōng tài wèi sòng yóu guāng lù xūn gěng bǐng jiē yǐ wéi shī nán chán yú xīn bù kě xiān dì cóng zhī
至乎章和之初，降者十余万人，议者欲置之滨塞，东至辽东，太尉宋由、光禄勋耿秉皆以为失南单于心，不可，先帝从之。
bì xià fèng cheng hóng yè dà kāi jiāng yǔ dà jiàng jūn yuǎn shī tǎo fá xí juǎn běi tíng cǐ chéng xuān míng zǔ zōng chóng lì hóng xūn zhě yě
陛下奉承洪业，大开疆宇，大将军远师讨伐，席卷北庭，此诚宣明祖宗，崇立弘勋者也。
yi shěn qí zhōng yǐ chéng jué chū
宜审其终，以成厥初。
fú niàn nán chán yú zhūn xiān fù jǔ zhòng guī dé zì méng ēn yǐ lái sì shí yú nián
伏念南单于屯，先父举众归德，自蒙恩以来，四十余年。
sān dì jī lěi yǐ yí bì xià
三帝积累，以遗陛下。
bì xià shēn yi zūn shù xiān zhì chéng jiù qí yè
陛下深宜尊述先志，成就其业。
kuàng zhūn shǒu chàng dà móu kōng jìn běi lǔ chuò ér fú tú gēng lì xīn jiàng yǐ yī zhāo zhī jì wéi èr shì zhī guī shī xìn yú suǒ yǎng jiàn lì yú wú gōng
况屯首唱大谋，空尽北虏，辍而弗图，更立新降，以一朝之计，违二世之规，失信于所养，建立于无功。
yóu bǐng shí zhī jiù yì ér yù bèi qì xiān ēn
由、秉实知旧议，而欲背弃先恩。
fu yán xíng jūn zǐ zhī shū jī shǎng fá lǐ guó zhī gāng jì
夫言行君子之枢机，赏罚理国之纲纪。
lún yǔ yuē
《论语》曰；
yán zhōng xìn xíng dǔ jìng suī mán mò xíng yān
“言忠信，行笃敬，虽蛮貊行焉。
jīn ruò shī xìn yú yī tún zé bǎi mán bù gǎn fù bǎo shì yǐ
”今若失信于一屯，则百蛮不敢复保誓矣。
yòu wū huán xiān bēi xīn shā běi chán yú fán rén zhī qíng xián wèi chóu chóu jīn lì qí dì zé èr lǔ huái yuàn
又乌桓、鲜卑新杀北单于，凡人之情，咸畏仇雠，今立其弟，则二虏怀怨。
bīng shí kě fèi xìn bù kě qù
兵、食可废，信不可去。
qiě hàn gù shì gōng jǐ nán chán yú fèi zhí suì yī yì jiǔ shí yú wàn xī yù suì qī qiān sì bǎi bā shí wàn
且汉故事，供给南单于费直岁一亿九十余万，西域岁七千四百八十万。
jīn běi tíng mí yuǎn qí fèi guò bèi shì nǎi kōng jìn tiān xià ér fēi jiàn cè zhī yào yě
今北庭弥远，其费过倍，是乃空尽天下，而非建策之要也。
zhào xià qí yì ān yòu yǔ xiàn gēng xiāng nán shé
诏下其议，安又与宪更相难折。
xiàn xiǎn jí fù shì yán cí jiāo jié zhì dǐ huǐ ān chēng guāng wǔ zhū hán xīn dài shè gù shì ān zhōng bù yí
宪险急负势，言辞骄讦，至诋毁安，称光武诛韩歆、戴涉故事，安终不移。
xiàn jìng lì xiōng nú jiàng zhě yòu lù lí wáng wū chú jiān wèi chán yú hòu suì fǎn pàn zú hé ān cè
宪竟立匈奴降者右鹿蠡王于除鞬为单于，后遂反叛，卒和安策。
ān yǐ tiān zǐ yòu ruò wài qī shàn quán měi cháo huì jìn jiàn jí yǔ gōng qīng yán guó jiā shì wèi cháng bù ǎi wū liú tì
安以天子幼弱，外戚擅权，每朝会进见，及与公卿言国家事，未尝不噫呜流涕。
zì tiān zǐ jí dà chén jiē shì lài zhī
自天子及大臣皆恃赖之。
sì nián chūn hōng cháo tíng tòng xī yān
四年春，薨，朝廷痛惜焉。
hòu shù yuè dòu shì bài dì shǐ qīn wàn jī zhuī sī qián yì zhě xié zhèng zhī jié nǎi chú ān zǐ shǎng wèi láng
后数月，窦氏败，帝始亲万机，追思前议者邪正之节，乃除安子赏为郎。
cè miǎn sòng yóu yǐ yǐn mù wèi tài wèi liú fāng wèi sī kōng
策免宋由，以尹睦为太尉，刘方为司空。
mù hé nán rén hōng yú wèi
睦，河南人，薨于位。
fāng píng yuán rén hòu zuò shì miǎn guī zì shā
方，平原人，后坐事免归，自杀。
chū ān fù méi mǔ shǐ ān fǎng qiú zàng de dào féng sān shū shēng wèn ān hé zhī ān wéi yán qí gù shēng nǎi zhǐ yī chù yún zàng cǐ dì dāng shì wéi shàng gōng
初，安父没，母使安访求葬地，道逢三书生，问安何之，安为言其故，生乃指一处，云“葬此地，当世为上公”。
xū yú bú jiàn ān yì zhī
须臾不见，安异之。
yú shì suì zàng qí suǒ zhàn zhī de gù lěi shì lóng shèng yān
于是遂葬其所占之地，故累世隆盛焉。
ān zǐ jīng chang zuì zhī míng
安子京、敞最知名。
jīng zì zhòng yù
京字仲誉。
xí mèng shì yì zuò nán jì sān shí wàn yán
习《孟氏易》，作《难记》三十万言。
chū bài láng zhōng shāo qiān shì zhōng chū wèi shǔ jùn tài shǒu
初拜郎中，稍迁侍中，出为蜀郡太守。
zi péng zì bó chu
子彭，字伯楚。
shǎo chuán fù yè lì guǎng hàn nán yáng tài shǒu
少传父业，历广汉、南阳太守。
shùn dì chū wèi guāng lù xūn xíng zhì qīng wèi lì cū páo lì shí zhōng yú yì láng
顺帝初，为光禄勋，行至清，为吏粗袍粝食，终于议郎。
shàng shū hú guǎng děng zhuī biǎo qí yǒu qīng jié zhī měi bǐ qián cháo gòng yǔ dì wǔ lún
尚书胡广等追表其有清洁之美，比前朝贡禹、第五伦。
wèi méng xiǎn zèng dāng shí jiē jiē tàn zhī
未蒙显赠，当时皆嗟叹之。
péng dì tāng zì zhòng hé shǎo chuán jiā xué zhū rú chēng qí jié duō lì xiǎn wèi
彭弟汤，字仲河，少传家学，诸儒称其节，多历显位。
huán dì chū wèi sī kōng yǐ yù yì dìng cè fēng ān guó tíng hòu shí yì wǔ bǎi hù
桓帝初为司空，以豫议定策封安国亭侯，食邑五百户。
lèi qiān sī tú tài wèi yǐ zāi yì cè miǎn
累迁司徒、太尉，以灾异策免。
zú shì yuē kāng hòu
卒，谥曰康侯。
tāng zhǎng zǐ chéng zuǒ zhōng láng jiàng
汤长子成，左中郎将。
zǎo zú cì zǐ féng sì
早卒，次子逢嗣。
féng zì zhōu yáng yǐ lěi shì sān gōng zǐ kuān hòu dǔ xìn zhù chēng yú shí
逢字周阳，以累世三公子，宽厚笃信，著称于时。
líng dì lì féng yǐ tài pū yù yì zēng fēng sān bǎi hù
灵帝立，逢以太仆豫议，增封三百户。
hòu wèi sī kōng zú yú zhí jīn wú
后为司空，卒于执金吾。
cháo tíng yǐ féng cháng wèi sān lǎo tè yōu lǐ zhī cì yǐ zhū huà tè zhào mì qì fàn hán zhū yù èr shí liù pǐn shǐ wǔ guān zhōng láng jiàng chí jié fèng cè zèng yǐ chē qí jiāng jūn yìn shòu jiā hào tè jìn shì yuē xuān wén hóu
朝廷以逢尝为三老，特优礼之，赐以珠画特诏秘器，饭含珠玉二十六品，使五官中郎将持节奉策，赠以车骑将军印绶，加号特进，谥曰宣文侯。
zi jī sì wèi zhì tài pú
子基嗣，位至太仆。
féng dì wěi shǎo lì xiǎn guān xiān féng wèi sān gōng
逢弟隗，少历显官，先逢为三公。
shí zhōng dǎng shì yuán shè wěi zhī zōng yě yòng shì yú zhōng
时中党侍袁赦，隗之宗也，用事于中。
yǐ féng wěi shì zǎi xiàng jiā wéi chóng yǐ wéi wài yuán
以逢、隗世宰相家，惟崇以为外援。
gù yuán shì guì chǒng yú shì fù shē shén bù yǔ tā gōng zú tóng
故袁氏贵宠于世，富奢甚，不与它公族同。
xiàn dì chū wěi wèi tài fù
献帝初，隗为太傅。
chéng zi shào féng zi shù zì yǒu chuán
成子绍，逢子术，自有传。
dǒng zhuó fèn shào shù bèi jǐ suì zhū wěi jí shù xiōng jī děng nán nǚ èr shí yú rén
董卓忿绍、术背己，遂诛隗及术兄基等男女二十余人。
chang zì shū píng shǎo chuán yì jīng jiào shòu yǐ fù rèn wèi tài zǐ shè rén
敞字叔平，少传《易经》教授，以父任为太子舍人。
hé dì shí lì wèi jiāng jūn dài fū shì zhōng chū wèi dōng jùn tài shǒu zhēng bài tài pú guāng lù xūn
和帝时，历位将军、大夫、侍中，出为东郡太守，征拜太仆、光禄勋。
wú chū sān nián dài liú kǎi wèi sī kōng
无初三年，代刘恺为司空。
míng nián zuò zi yǔ shàng shū láng zhāng jùn jiāo tōng lòu xiè shěng zhōng yǔ cè miǎn
明年，坐子与尚书郎张俊交通，漏泄省中语，策免。
chang lián jìn bù ē quán guì shī shān shì zhǐ suì zì shā
敞廉劲不阿权贵，失邓氏旨，遂自杀。
zhāng jùn zhě shǔ jùn rén yǒu cái néng yǔ xiōng kān bìng wèi shàng shū láng nián shào lì fēng qì
张俊者，蜀郡人，有才能，与兄龛并为尚书郎，年少励锋气。
lǎng zhū jì dīng shèng lì xíng bù xiū jùn yù jǔ zòu zhī èr rén wén kǒng yīn láng chén zhòng léi yì wǎng qǐng jùn jùn bù tīng yīn gòng sī lù shì shǐ shǐ qiú jùn duǎn de qí sī shū yǔ chang zi suì fēng shàng zhī jiē xià yù dāng sǐ
朗朱济、丁盛立行不修，俊欲举奏之，二人闻，恐，因郎陈重、雷义往请俊，俊不听，因共私赂侍史，使求俊短，得其私书与敞子，遂封上之，皆下狱，当死。
jùn zì yù zhōng zhàn yù lì shàng shū zì sòng shū zòu ér jùn yù yǐ bào
俊自狱中占狱吏上书自讼，书奏而俊狱已报。
tíng wèi jiāng chū gǔ mén lín xíng xíng shān tài hòu zhào chí qí yǐ jiǎn sǐ lùn
廷尉将出谷门，临行刑，邓太后诏驰骑以减死论。
jùn jiǎ míng shàng shū xiè yuē
俊假名上书谢曰：
chén gū ēn fù yì zì xiàn zhòng xíng qíng duàn yì qì wú suǒ fù wàng
臣孤恩负义，自陷重刑，情断意讫，无所复望。
tíng wèi jū qiǎn ōu dāo zài qián guān xù zài hòu hún pò fēi yáng xíng róng yǐ kū
廷尉鞠遣，欧刀在前，棺絮在后，魂魄飞扬，形容已枯。
bì xià shèng zé yǐ chén cháng zài jìn mì shi qí zhuàng mào shāng qí yǎn mù liú xīn qū lǜ tè jiā biàn fù
陛下圣泽，以臣尝在近密，识其状貌，伤其眼目，留心曲虑，特加遍覆。
sàng chē fù huán bái gǔ gèng ròu pī guān fā guǒ qǐ jiàn bái rì
丧车复还，白骨更肉，披棺发椁，起见白日。
tiān dì fù mǔ néng shēng chén jùn bù néng shǐ chén jùn dāng sǐ fù shēng
天地父母能生臣俊，不能使臣俊当死复生。
bì xià dé guò tiān de ēn zhòng fù mǔ chéng fēi chén jùn pò suì hái gǔ jǔ zōng fǔ làn suǒ bào wàn yī
陛下德过天地，恩重父母，诚非臣俊破碎骸骨，举宗腐烂，所报万一。
chén jùn tú yě bù dé shàng shū
臣俊徒也，不得上书；
bù shèng qù sǐ jiù shēng jīng xǐ yǒng yuè chù mào bài zhāng
不胜去死就生，惊喜踊跃，触冒拜章。
dāng shí jiē āi qí wén
当时皆哀其文。
cháo tíng yóu cǐ báo chang zuì ér yǐn qí sǐ yǐ sān gōng lǐ zàng zhī fù qí guān
朝廷由此薄敞罪而隐其死，以三公礼葬之，复其官。
zi xū
子盱。
xū hòu zhì guāng lù xūn
盱后至光禄勋。
shí dà jiàng jūn liáng jì shàn cháo nèi wài mò bù ē fù wéi xū yǔ tíng wèi hán dān yì zhèng shēn zì shǒu jí huán dì zhū jì shǐ xū chí jié shōu qí yìn shòu shì yǐ jù liáng jì chuán
时大将军梁冀擅朝，内外莫不阿附，惟盱与廷尉邯郸义正身自守，及桓帝诛冀，使盱持节收其印绶，事已具《梁冀传》。
hóng zì xià fu péng zhī sūn yě
闳字夏甫，彭之孙也。
shǎo lì cāo xíng kǔ shēn xiū jié
少励操行，苦身修节。
fù hè wèi péng chéng xiāng
父贺，为彭城相。
hóng wǎng shěng yè biàn míng xìng tú xíng wú lǚ
闳往省谒，变名姓，徒行无旅。
jì zhì fǔ mén lián rì lì bù wéi tōng huì ā mǔ chū jiàn hóng jīng rù bái fū rén nǎi mì hū jiàn
既至府门，连日吏不为通，会阿母出，见闳惊，入白夫人，乃密呼见。
jì ér cí qù jià qiǎn chē sòng zhī hóng chēng xuàn jí bù kěn chéng fǎn jùn jiè wú zhī zhě jí hè zú jùn hóng xiōng dì yíng sàng bù shòu fù zèng cuī dié fú jiù mào fàn hán lù tǐ mào kū huǐ shǒu zú xuè liú jiàn zhě mò bù shāng zhī
既而辞去，驾遣车送之，闳称眩疾不肯乘，反，郡界无知者，及贺卒郡，闳兄弟迎丧，不受赙赠，缞绖扶柩，冒犯寒露，体貌枯毁，手足血流，见者莫不伤之。
fú què lèi zhēng pìn jǔ zhào jiē bù yīng
服阕，累征聘举召，皆不应。
jū chǔ zè lòu yǐ gēng xué wèi yè
居处仄陋，以耕学为业。
cóng fù féng wěi bìng guì shèng shù kuì zhī wú suǒ shòu
从父逢、隗并贵盛，数馈之，无所受。
hóng jiàn shí fāng xiǎn luàn ér jiā mén fù shèng cháng duì xiōng dì tàn yuē wú xiān gōng fú zuò hòu shì bù néng yǐ dé shǒu zhī ér jìng wèi jiāo shē yǔ luàn shì zhēng quán cǐ jí jìn zhī sān yǐ
闳见时方险乱，而家门富盛，常对兄弟叹曰：“吾先公福祚，后世不能以德守之，而竞为骄奢，与乱世争权，此即晋之三C23B矣。
yán xī mò dǎng shì jiāng zuò hóng suì sàn fà jué shì yù tóu jì shēn lín
”延熹末，党事将作，闳遂散发绝世，欲投迹深林。
yǐ mǔ lǎo bù yí yuǎn dùn nǎi zhù tǔ shì sì zhōu yú tíng bù wéi hù zì yǒu nà yǐn shí ér yǐ
以母老不宜远遁，乃筑土室，四周于庭，不为户，自牖纳饮食而已。
dàn yú shì zhōng dōng xiàng bài mǔ
旦于室中东向拜母。
mǔ sī hóng shí wǎng jiù shì mǔ qù biàn zì yǎn bì xiōng dì qī zǐ mò de jiàn yě
母思闳，时往就视，母去，便自掩闭，兄弟妻子莫得见也。
jí mǔ mò bù wéi zhì fú shè wèi shí mò néng míng huò yǐ wéi kuáng shēng
及母殁，不为制服设位，时莫能名，或以为狂生。
qián shēn shí bā nián huáng jīn zéi qǐ gōng méi jùn xiàn bǎi xìng jīng sàn hóng sòng jīng bù yí
潜身十八年，黄巾贼起，攻没郡县，百姓惊散，闳诵经不移。
zéi xiāng yuē yǔ bù rù qí lǘ xiāng rén jiù hóng bì nàn jiē de quán miǎn
贼相约语不入其闾，乡人就闳避难，皆得全免。
nián wǔ shí qī zú yú tǔ shì
年五十七，卒于土室。
èr dì zhōng hóng jié cāo jiē yà yú hóng
二弟忠、弘，节操皆亚于闳。
zhōng zì zhèng fu yǔ tóng jùn fàn pāng wèi you jù zhèng dǎng shì de shì yǔ zài pāng chuán
忠字正甫，与同郡范滂为友，俱证党事得释，语在《滂传》。
chū píng zhōng wèi pèi xiāng chéng wěi chē dào guān yǐ qīng liàng chēng
初平中，为沛相，乘苇车到官，以清亮称。
jí tiān xià dà luàn zhōng qì guān kè kuài jī shàng yú
及天下大乱，忠弃官客会稽上虞。
yè jiàn tài shǒu wáng lǎng tú cóng zhěng shì xīn xián zhī suì chēng bìng zì jué
夜见太守王朗徒从整饰，心嫌之，遂称病自绝。
hòu sūn cè pò kuài jī zhōng děng fú hǎi nán tóu jiāo zhǐ
后孙策破会稽，忠等浮海南投交阯。
xiàn dì dū xǔ zhēng wèi wèi wèi wèi dào zú
献帝都许，征为卫尉，未到，卒。
hóng zì shào fu chǐ qí mén zú guì shì nǎi biàn xìng míng tú bù shī mén bù yīng zhēng bì zhōng yú jiā
弘字邵甫，耻其门族贵势，乃变姓名，徒步师门，不应征辟，终于家。
zhōng zi wèi jùn mén xià yì shēng
忠子B072，为郡门下议生。
huáng jīn qǐ cóng tài shǒu zhào qiān jī zhī jūn bài yǔ gōng cáo fēng guān děng qī rén yǐ shēn rèn jiē sǐ yú chén qiān yǐ de miǎn
黄巾起，B072从太守赵谦击之，军败，B072与功曹封观等七人以身B473刃，皆死于陈，谦以得免。
zhào děng mén lǘ hào yuē qī xián
诏B072等门闾号曰“七贤”。
fēng guān zhě yǒu zhì jié dāng jǔ xiào lián yǐ xiōng míng wèi wèi xiǎn chǐ xiān shòu zhī suì chēng fēng jí yīn bù néng yán
封观者，有志节，当举孝廉，以兄名位未显，耻先受之，遂称风疾，喑不能言。
huǒ qǐ guān wū xú chū bì zhī rěn ér bù gào
火起观屋，徐出避之，忍而不告。
hòu shù nián xiōng de jǔ guān nǎi chēng sǔn ér shì jùn yān
后数年，兄得举，观乃称损而仕郡焉。
lùn yuē chén píng duō yīn móu ér zhī qí hòu bì fèi
论曰：陈平多阴谋，而知其后必废；
bǐng jí yǒu yīn dé xià hóu shèng shi qí dāng fēng jí zǐ sūn
邴吉有阴德，夏侯胜识其当封及子孙。
zhōng chén zhǎng bù hóu ér bǐng chāng shào guó suī yǒu bù lèi wèi kě zhì jié qí dà zhì guī rán yǐ
终陈掌不侯，而邴昌绍国，虽有不类，未可致诘，其大致归然矣。
yuán gōng dòu shì zhī jiān nǎi qíng dì shì yǐn yì yǎ zhèng kě wèi wáng chén zhī liè
袁公窦氏之间，乃情帝室，引义雅正，可谓王臣之烈。
jí qí lǐ chu yù wèi cháng jū rén yú zāng zuì qí rén xīn zú yǐ tán hu hòu kūn
及其理楚狱，未尝鞫人于臧罪，其仁心足以覃乎后昆。
zǐ sūn zhī shèng bù yì yi hu
子孙之盛，不亦宜乎？
zhāng zì mèng hòu rǔ nán xì yáng rén zhào wáng zhāng áo zhī hòu yě
张D825字孟侯，汝南细阳人，赵王张敖之后也。
áo zi shòu fēng xì yáng zhī chí yáng xiāng hòu fèi yīn jiā yān
敖子寿，封细阳之池阳乡，后废，因家焉。
shǎo cóng zǔ fù chōng shòu shàng shū néng chuán qí yè yòu shì tài cháng huán róng
D825少从祖父充受《尚书》，能传其业，又事太常桓荣。
qín lì bù dài jù tú yǐ bǎi shù
勤力不怠，聚徒以百数。
yǒng píng jiǔ nián xiǎn zōng wèi sì xìng xiǎo hòu kāi xué yú nán gōng zhì wǔ jīng shī
永平九年，显宗为四姓小侯开学于南宫，置《五经》师。
yǐ shàng shū jiào shòu shù jiǎng yú yù qián yǐ lùn nàn dāng yì chú wèi láng cì chē mǎ yī shang suì lìng rù shòu huáng tài zǐ
D825以《尚书》教授，数讲于御前，以论难当意，除为郎，赐车马衣裳，遂令入授皇太子。
wéi rén zhì zhí shǒu jīng yì měi shì jiǎng jiàn xì shù yǒu kuāng zhèng zhī cí yǐ yán jiàn dàn
D825为人质直，守经义，每侍讲间隙，数有匡正之辞，以严见惮。
jí sù zōng jí wèi zhuó wèi shì zhōng hǔ bēn zhōng láng jiàng
及肃宗即位，擢D825为侍中、虎贲中郎将。
shù yuè chū wèi dōng jùn tài shǒu
数月，出为东郡太守。
zì yǐ cháng jīng qīn jìn wèi wù jiàn chū yì bù zì dé shàng shū cí yuē chén yú yǐ jīng shù jǐ shì zuǒ yòu shǎo bù gēng zhí bù xiǎo wén fǎ wěi dāng pōu fú diǎn jùn bān zhèng qiān lǐ bì yǒu fù ēn rǔ wèi zhī jiù
D825自以尝经亲近，未悟见出，意不自得，上疏辞曰：“臣愚以经术给事左右，少不更职，不晓文法，猥当剖符典郡，班政千里，必有负恩辱位之咎。
chén qiè sī zì fēn shū bù lǜ chū chéng què jì méng liú ēn tuō bèi rǒng guān qún liáo suǒ bù ān ěr mù suǒ wén jiàn bù gǎn bì hǎo chǒu
臣窃私自分，殊不虑出城阙，冀蒙留恩，托备冗官，群僚所不安，耳目所闻见，不敢避好丑。
zhào bào yuē jīng yún shēn suī zài wài nǎi xīn bù lí wáng shì
”诏报曰：“经云：‘身虽在外，乃心不离王室。
diǎn chéng lín mín yì suǒ yǐ bào xiào yě hǎo chǒu bì shàng bù zài yuǎn jìn
’典城临民，益所以报效也，好丑必上，不在远近。
jīn cì zhuāng qián sān shí wàn qí jí zhī guān
今赐装钱三十万，其亟之官。
suī rú zhě ér xìng gāng duàn
”D825虽儒者，而性刚断。
xià chē zhuó yòng yì yǒng bó jī háo qiáng
下车擢用义勇，搏击豪强。
zhǎng lì yǒu shā dào tú zhě zhé àn zhī yǐ wéi lìng zhǎng shòu zāng yóu bù zhì sǐ dào tú jiē jī hán yōng bǎo hé zú qióng qí fǎ hu
长吏有杀盗徒者，D825辄案之，以为令长受臧，犹不至死，盗徒皆饥寒佣保，何足穷其法乎！
jùn lì wáng qīng zhě zǔ fù wēng yǔ qián tài shǒu dí yì qǐ bīng gōng wáng mǎng jí yì bài yú zhòng xī jiàng wēng dú shǒu jié lì zhàn mǎng suì fán shāo zhī
郡吏王青者，祖父翁，与前太守翟义起兵攻王莽，及义败，余众悉降，翁独守节力战，莽遂燔烧之。
fù lóng jiàn wǔ chū wèi dū wèi gōng cáo qīng wèi xiǎo shǐ
父隆，建武初为都尉功曹，青为小史。
yǔ fù jù cóng dū wèi xíng xiàn dào yù zéi lóng yǐ shēn wèi quán dōu wèi suì sǐ yú nán
与父俱从都尉行县，道遇贼，隆以身卫全都尉，遂死于难；
qīng yì bèi shǐ guàn yàn yīn shēng liú kě
青亦被矢贯咽，音声流渴。
qián jùn shǒu yǐ qīng shēn yǒu jīn yí jìng bù néng jǔ
前郡守以青身有金夷，竟不能举。
jiàn zhī tàn xī yuē qǐ yǒu yī mén zhōng yì ér jué shǎng bù jí hu
D8 25见之，叹息曰：“岂有一门忠义而爵赏不及乎？
suì zhuó yòng jí yòu cáo nǎi shàng shū jiàn qīng sān shì sǐ jié yi méng xiǎn yì
”遂擢用极右曹，乃上疏荐青三世死节，宜蒙显异。
zòu xià sān gōng yóu cǐ wèi sī kōng suǒ pì
奏下三公，由此为司空所辟。
yóu chū hòu dì měi jiàn zhū wáng shī fu cháng yán zhāng qián rù shì jiǎng lǚ yǒu jiàn zhèng cè cè chū yú chéng xīn kě wèi yǒu shǐ yú zhī fēng yǐ
由D825出后，帝每见诸王师傅， 常言：“张 D825 前入侍讲， 屡有谏正，B27EB27E恻恻，出于诚心，可谓有史鱼之风矣。
yuán hé èr nián dōng xún shòu xìng dōng jùn yǐn jí mén shēng bìng jùn xiàn yuàn shǐ bìng huì tíng zhōng
”元和二年，东巡狩，幸东郡，引D825及门生并郡县掾史并会庭中。
dì xiān bèi dì zǐ zhī yí shǐ jiǎng shàng shū yī piān rán hòu xiū jūn chén zhī lǐ
帝先备弟子之仪，使D825讲《尚书》一篇，然后修君臣之礼。
shǎng cì shū tè mò bù zhān qià
赏赐殊特，莫不沾洽。
shì shì shí wǔ nián hé dì chū qiān wèi jùn tài shǒu
D825视事十五年，和帝初，迁魏郡太守。
jùn rén zhèng jù shí wéi sī lì xiào wèi zòu miǎn zhí jīn wú dòu jǐng
郡人郑据时为司隶校尉，奏免执金吾窦景。
jǐng hòu fù wèi qiǎn yuàn xià měng sī xiè yuē zhèng jù xiǎo rén wèi suǒ qīn yuān
景后复位，遣掾夏猛私谢D825曰：“郑据小人，为所侵冤。
wén qí r wèi lì fàng zòng láng jí
闻其儿为吏，放纵狼藉。
qǔ shì cáo zi yī rén zú yǐ jīng bǎi
取是曹子一人，足以惊百。
dà nù jí shōu měng xì yù xí yán zhí jīn wú fǔ yí měng yǔ jù zi bù píng jiǎo chēng qīng yì yǐ bào sī chóu
”D825大怒，即收猛系狱，檄言执金吾府，疑猛与据子不平，矫称卿意，以报私仇。
huì yǒu shú zuì lìng měng nǎi dé chū
会有赎罪令，猛乃得出。
qǐng zhī zhēng rù wèi hé nán yǐn
顷之，征入为河南尹。
dòu jǐng jiā rén fù jī shāng shì zú lì bǔ de zhī jǐng nù qiǎn tí qí hóu hǎi děng wǔ bǎi rén ōu shāng shì chéng
窦景家人复击伤市卒，吏捕得之，景怒，遣缇骑侯海等五百人欧伤市丞。
bù lì yáng zhāng děng qióng jiū zhèng hǎi zuì xǐ shuò fāng
D825部吏杨章等穷究，正海罪，徙朔方。
jǐng fèn yuàn nǎi yí shū pì zhāng děng liù rén wéi zhí jīn wú lì yù yīn bào zhī
景忿怨，乃移书辟章等六人为执金吾吏，欲因报之。
zhāng děng huáng kǒng rù bái yuàn zì yǐn zāng zuì yǐ cí jǐng mìng
章等惶恐，入白D825，愿自引臧罪，以辞景命。
jí shàng yán qí zhuàng
D825即上言其状。
dòu tài hòu zhào bào zì jīn zhí jīn wú bì lì jiē wù qiǎn
窦太后诏报：“自今执金吾辟吏，皆勿遣。
jí dòu shì bài nǎi shàng shū yuē chén shí yú chǔn bù jí dà tǐ yǐ wéi dòu shì suī fú jué gū ér zuì xíng wèi zhe hòu shì bú jiàn qí shì dàn wén qí zhū fēi suǒ yǐ chuí shì guó diǎn yí zhī jiāng lái
及窦氏败，D825乃上疏曰：“臣实愚蠢，不及大体，以为窦氏虽伏厥辜，而罪刑未著，后世不见其事，但闻其诛，非所以垂示国典，贻之将来。
yi xià lǐ guān yǔ tiān xià píng zhī
宜下理官，与天下平之。
fāng xiàn děng chǒng guì qún chén ē fù wéi kǒng bù jí jiē yán xiàn shòu gù mìng zhī tuō huái yī lǚ zhī zhōng zhì nǎi fù bǐ shān fū rén yú wén mǔ
方宪等宠贵，群臣阿附唯恐不及，皆言宪受顾命之托，怀伊、吕之忠，至乃复比邓夫人于文母。
jīn yán wēi jì xíng jiē yán dāng sǐ bù fù gù qí qián hòu kǎo zhé jué zhōng
今严威既行，皆言当死，不复顾其前后，考折厥衷。
chén fú jiàn xià yáng hóu guī měi cún zhōng shàn qián yǔ chén yán cháng yǒu jìn jié zhī xīn jiǎn chì bīn kè wèi cháng fàn fǎ
臣伏见夏阳侯瑰，每存忠善，前与臣言，常有尽节之心，检敕宾客，未尝犯法。
chén wén wáng zhèng gǔ ròu zhī xíng yǒu sān yòu zhī yì guò hòu bù guò báo
臣闻王政骨肉之刑，有三宥之义，过厚不过薄。
jīn yì zhě wèi guī xuǎn yán néng xiāng kǒng qí pò qiè bì bù wán miǎn yi cái jiā dài yòu yǐ chóng hòu dé
今议者为瑰选严能相，恐其迫切，必不完免，宜裁加贷宥，以崇厚德。
hé dì gǎn yán xǐ guī fēng jiù guó ér yǐ
”和帝感D825言，徙瑰封，就国而已。
yǒng yuán wǔ nián qiān wèi tài pú
永元五年，迁D825为太仆。
shù yuè dài yǐn mù wèi tài wèi
数月，代尹睦为太尉。
shù shàng shū yǐ jí qǐ shēn jiàn wèi jùn tài shǒu xú fáng zì dài
数上疏以疾乞身，荐魏郡太守徐防自代。
dì bù xǔ shǐ zhōng huáng mén wèn bìng jiā yǐ zhēn xiū cì qián sān shí wàn
帝不许，使中黄门问病，加以珍羞，赐钱三十万。
suì chēng dǔ
D825遂称笃。
shí zǐ fán yǐ láng shì jiǎng dì yīn lìng xiǎo huáng mén chì fán yuē yīn yáng bù hé wàn rén shī suǒ cháo tíng wàng gōng sī wéi dé shī yǔ guó tóng xīn ér tuō bìng zì jié qiú qù zhòng rèn shuí dāng yǔ wú tóng yōu zé zhě
时子蕃以郎侍讲，帝因令小黄门敕蕃曰：“阴阳不和，万人失所，朝廷望公思惟得失，与国同心，而托病自洁，求去重任，谁当与吾同忧责者？
fēi yǒu wàng de duàn jīn yě
非有望地断金也。
sī tú gù jí sī kōng nián lǎo gōng qí yǔ lǚ wù lù suǒ chì
司徒固疾，司空年老，公其伛偻，勿露所敕。
huáng kǒng yì què xiè hái fù shì shì
”D825 皇恐诣阙谢， 还复视事。
suī zài gōng wèi ér fù cháng jū tián lǐ měi yǒu qiān zhí zhé yī yì jīng shī
D825虽在公位，而父常居田里，D825每有迁职，辄一诣京师。
cháng lái hou shì huì suì jié gōng qīng bà cháo jù yì fǔ fèng jiǔ shàng shòu jí huān zú rì zhòng rén jiē qìng xiàn zhī
尝来候D825，适会岁节，公卿罢朝，俱诣D825府奉酒上寿，极欢卒日，众人皆庆羡之。
jí fù zú jì zàng zhào qiǎn shǐ jī niú jiǔ wèi shì fú
及父卒，既葬，诏遣使赍牛、酒为释服。
hòu yǐ shì yǔ sī lì xiào wèi yàn chēng huì yú cháo táng cóng róng wèi chēng yuē sān fǔ bì lì duō fēi qí rén
后以事与司隶校尉晏称会于朝堂，D825从容谓称曰：“三府辟吏，多非其人。
chēng guī jí zòu lìng sān fǔ gè shí qí yuàn shǐ
”称归，即奏令三府各实其掾史。
běn yǐ sī yán bù yì chēng zòu zhī shén huái hèn
D825本以私言，不意称奏之，甚怀恨。
huì fù gòng xiè quē xià yīn zé ràng yú chēng chēng cí yǔ bù shùn nù suì tíng huà zhī chēng nǎi hé zòu yǒu yuàn yán
会复共谢阙下，D825因责让于称，称辞语不顺，D825怒，遂廷叱之，称乃劾奏D825有怨言。
tiān zǐ yǐ xiān dì shī yǒu zhào gōng qīng bó shì cháo chén huì yì
天子以D825先帝师，有诏公卿、博士、朝臣会议。
sī tú lǚ gài zòu wèi jū sān sī zhī gōng mén yǒu yí bù bǐng qì jū gōng yǐ xū zhào mìng fǎn zuò sè dà yán yuàn ràng shǐ chén bù kě yǐ shì sì yuǎn
司徒吕盖奏D825位居三司，知公门有仪，不屏气鞠躬以须诏命，反作色大言，怨让使臣，不可以示四远。
yú shì cè miǎn
于是策免。
guī lǐ shě xiè qiǎn zhū shēng bì mén bù tōng bīn kè
D825归里舍，谢遣诸生，闭门不通宾客。
zuǒ zhōng láng jiàng hé chang jí yán shì zhě duō sòng gōng zhōng dì yì yǎ zhòng zhī
左中郎将何敞及言事者多讼D825公忠，帝亦雅重之。
shí liù nián fù bài wèi guāng lù xūn
十六年，复拜为光禄勋。
shù yuè dài lǔ gōng wèi sī tú
数月，代鲁恭为司徒。
yuè yú hōng
月余薨。
shèng yú gǎo sù lín diào cì zhǒng yíng de fèng zèng ēn chǒng yì yú tā xiāng
乘舆缟素临吊，赐冢茔地，赗赠恩宠异于它相。
bìng lín wēi chì qí zǐ yuē xiǎn jié líng sǎo dì lù jì yù lǜ tiān xià yǐ jiǎn
D825病临危，敕其子曰：“显节陵扫地露祭，欲率天下以俭。
wú wèi sān gōng jì bù néng xuān yáng wáng huà lìng lì rén cóng zhì qǐ kě bù wu jié yuē hu
吾为三公，既不能宣扬王化，令吏人从制，岂可不务节约乎？
qí wú qǐ cí táng kě zuò gǎo gài wǔ shī jì qí xià ér yǐ
其无起祠堂，可作稿盖庑，施祭其下而已。
zēng sūn jì hǎo rú xué guāng hé zhōng zhì sī kōng bìng ba
曾孙济，好儒学，光和中至司空，病罢。
jí zú líng dì yǐ jiù ēn zèng chē qí jiāng jūn guān nèi hòu yìn shòu
及卒，灵帝以旧恩赠车骑将军、关内侯印绶。
qí nián zhuī jì shì jiǎng yǒu láo fēng zǐ gēn wèi cài yáng xiāng hòu
其年，追济侍讲有劳，封子根为蔡阳乡侯。
jì dì xǐ chū píng zhōng wèi sī kōng
济弟喜，初平中为司空。
hán léng zì bó shī yǐng chuān wǔ yáng rén gōng gāo hóu tuí dāng zhī hòu yě
韩棱字伯师，颍川舞阳人，弓高侯穨当之后也。
shì wèi xiāng lǐ zhe xìng
世为乡里著姓。
fù xún jiàn wǔ zhōng wèi lǒng xī tài shǒu
父寻，建武中为陇西太守。
léng sì suì ér gū yǎng mǔ dì yǐ xiào yǒu chēng
棱四岁而孤，养母弟以孝友称。
jí zhuàng tuī xiān fù yú cái shù bǎi wàn yǔ cóng kūn dì xiāng lǐ yì gāo zhī
及壮，推先父余财数百万与从昆弟，乡里益高之。
chū wèi jùn gōng cáo tài shǒu gé xìng zhòng fēng bìng bù néng tīng zhèng léng yīn dài xīng shì shì chū rù èr nián lìng wú wéi zhě
初为郡功曹，太守葛兴中风，病不能听政，棱阴代兴视事，出入二年，令无违者。
xìng zi cháng fā jiào yù shǔ lì léng jù zhí bù cóng yīn lìng yuàn zhě zhāng zhī
兴子尝发教欲署吏，棱拒执不从，因令怨者章之。
shì xià àn yàn lì yǐ léng yǎn bì xìng bìng zhuān diǎn jùn zhí suì zhì jìn gù
事下案验，吏以棱掩蔽兴病，专典郡职，遂致禁锢。
xiǎn zōng zhī qí zhōng hòu zhào tè yuán zhī
显宗知其忠，后诏特原之。
yóu shì zhēng bì wǔ qiān wèi shàng shū lìng yǔ pú yè zhì shòu shàng shū chén chǒng tóng shí jù yǐ cái néng chēng
由是征辟，五迁为尚书令，与仆射郅寿、尚书陈宠，同时俱以才能称。
sù zōng cháng cì zhū shàng shū jiàn wéi cǐ sān rén tè yǐ bǎo jiàn zì shǒu shǔ qí míng yuē hán léng chu lóng yuān zhì shòu shǔ hàn wén chén chǒng jǐ nán chuí chéng
肃宗尝赐诸尚书剑，唯此三人特以宝剑，自手署其名曰：“韩棱楚龙渊，郅寿蜀汉文，陈宠济南椎成。
shí lùn zhě wèi zhī shuō
”时论者为之说；
yǐ léng yuān shēn yǒu móu gù de lóng yuān
以棱渊深有谋，故得龙渊；
shòu míng dá yǒu wén zhāng gù de hàn wén
寿明达有文章，故得汉文；
chǒng dūn piáo shàn bù jiàn wài gù de chuí chéng
宠敦朴，善不见外，故得椎成。
hé dì jí wèi shì zhōng dòu xiàn shǐ rén cì shā qí shāng wáng zǐ dōu xiāng hòu chàng yú shàng dōng mén yǒu sī wèi xiàn xián wěi yí yú chàng xiōng dì
和帝即位，侍中窦宪使人刺杀齐殇王子都乡侯畅于上东门，有司畏宪，咸委疑于畅兄弟。
zhào qiǎn shì yù shǐ zhī qí àn qí shì
诏遣侍御史之齐案其事。
léng shàng shū yǐ wéi zéi zài jīng shī bù yí shě jìn wèn yuǎn kǒng wèi jiān chén suǒ xiào
棱上疏以为贼在京师，不宜舍近问远，恐为奸臣所笑。
dòu tài hòu nù yǐ qiè zé léng léng gù zhí qí yì
窦太后怒，以切责棱，棱固执其议。
jí shì fā guǒ rú suǒ yán
及事发，果如所言。
xiàn huáng kǒng bái tài hòu qiú chū jī běi xiōng nú yǐ shú zuì
宪惶恐，白太后求出击北匈奴以赎罪。
léng fù shàng shū jiàn tài hòu bù cóng
棱复上疏谏，太后不从。
jí xiàn yǒu gōng hái wèi dà jiàng jūn wēi zhèn tiān xià fù chū zhūn wǔ wēi
及宪有功，还为大将军，威震天下，复出屯武威。
huì dì xi cí yuán líng zhào xiàn yǔ chē jià huì cháng ān
会帝西祠园陵，诏宪与车驾会长安。
jí xiàn zhì shàng shū yǐ xià yì yù bài zhī fú chēng wàn suì
及宪至，尚书以下议欲拜之，伏称万岁。
léng zhèng sè yuē fu shàng jiāo bù chǎn xià jiāo bù dú lǐ wú rén chén chēng wàn suì zhī zhì
棱正色曰：“夫上交不谄，下交不黩，礼无人臣称万岁之制。
yì zhě jiē cán ér zhǐ
”议者皆惭而止。
shàng shū zuǒ chéng wáng lóng sī zòu jì shàng niú jiǔ yú xiàn léng jǔ zòu lóng lùn wèi chéng dàn
尚书左丞王龙私奏记上牛、酒于宪，棱举奏龙，论为城旦。
léng zài cháo shù jiàn jǔ liáng lì yīng shùn lǚ zhāng zhōu yū děng jiē yǒu míng dāng shí
棱在朝数荐举良吏应顺、吕章、周纡等，皆有名当时。
jí dòu shì bài léng diǎn àn qí shì shēn jìng dǎng yǔ shù yuè bù xiū mù
及窦氏败，棱典案其事，深竟党与，数月不休沐。
dì yǐ wéi yōu guó wàng jiā cì bù sān bǎi pǐ
帝以为忧国忘家，赐布三百匹。
qiān nán yáng tài shǒu tè tīng léng dé guò jiā shàng zhǒng xiāng lǐ yǐ wéi róng
迁南阳太守，特听棱得过家上冢，乡里以为荣。
léng fā jiān dào jùn zhōng zhèn lì zhèng hào yán píng
棱发E74E奸盗，郡中震栗，政号严平。
shù suì zhēng rù wèi tài pú
数岁，征入为太仆。
jiǔ nián dōng dài zhāng fèn wèi sī kōng
九年冬，代张奋为司空。
míng nián hōng
明年薨。
zi fǔ ān dì shí zhì zhào xiāng
子辅，安帝时至赵相。
léng sūn yǎn shùn dì shí wéi dān yáng tài shǒu zhèng yǒu néng míng
棱孙演，顺帝时为丹阳太守，政有能名。
huán dì shí wéi sī tú
桓帝时为司徒。
dà jiàng jūn liáng jì bèi zhū yǎn zuò ē dǎng dǐ zuì yǐ jiǎn sǐ lùn qiǎn guī běn jùn
大将军梁冀被诛，演坐阿党抵罪，以减死论，遣归本郡。
hòu fù zhēng bài sī lì xiào wèi
后复征拜司隶校尉。
zhōu róng zì píng sūn lú jiāng shū rén yě
周荣字平孙，庐江舒人也。
sù zōng shí jǔ míng jīng pì sī tú yuán ān fǔ
肃宗时，举明经，辟司徒袁安府。
ān shù yǔ lùn yì shén qì zhī
安数与论议，甚器之。
jí ān jǔ zòu dòu jǐng jí yǔ dòu xiàn zhēng lì běi chán yú shì jiē róng suǒ jù cǎo
及安举奏窦景及与窦宪争立北单于事，皆荣所具草。
dòu shì kè tài wèi yuàn xú yǐ shēn è zhī xié róng yuē zi wèi yuán gōng fù xīn zhī móu pái zòu dòu shì dòu shì hàn shì cì kè mǎn chéng zhōng jǐn bèi zhī yǐ
窦氏客太尉掾徐𬺈深恶之，胁荣曰：“子为袁公腹心之谋，排奏窦氏，窦氏悍士刺客满城中，谨备之矣！
róng yuē róng jiāng huái gū shēng méng xiān dì dà ēn yǐ lì zǎi èr chéng
”荣曰：“荣江淮孤生，蒙先帝大恩，以历宰二城。
jīn fù de bèi zǎi shì zòng wèi dòu shì suǒ hài chéng suǒ gān xīn
今复得备宰士，纵为窦氏所害，诚所甘心。
gù cháng chì qī zǐ ruò zú yù fēi huò wú de bìn liǎn jì yǐ qū qū fǔ shēn jué wù cháo tíng
”故常敕妻子，若卒遇飞祸，无得殡敛，冀以区区腐身觉悟朝廷。
jí dòu shì bài róng yóu cǐ xiǎn míng
及窦氏败，荣由此显名。
zì yǎn lìng zhuó wèi shàng shū lìng
自郾令擢为尚书令。
chū wèi yǐng chuān tài shǒu zuò fǎ dāng xià yù hé dì sī róng zhōng jié zuǒ zhuǎn gòng lìng
出为颍川太守，坐法，当下狱，和帝思荣忠节，左转共令。
suì yú fù yǐ wéi shān yáng tài shǒu
岁余，复以为山阳太守。
suǒ lì jùn xiàn jiē jiàn chēng jì
所历郡县，皆见称纪。
yǐ lǎo bìng qǐ shēn zú yú jiā zhào tè cì qián èr shí wàn chú zǐ nán xīng wéi láng zhōng
以老病乞身，卒于家，诏特赐钱二十万，除子男兴为郎中。
xìng shǎo yǒu míng yù yǒng níng zhōng shàng shū chén zhōng shàng shū jiàn xìng yuē chén fú wéi gǔ zhě dì wáng yǒu suǒ hào lìng yán xīn hóng yǎ cí bì wēn lì chuí yú hòu shì liè yú diǎn jīng
兴少有名誉，永宁中，尚书陈忠上疏荐兴曰：“臣伏惟古者帝王有所号令，言心弘雅，辞必温丽，垂于后世，列于典经。
gù zhòng ní jiā táng yú zhī wén zhāng cóng zhōu shì zhī yù yù
故仲尼嘉唐、虞之文章，从周室之郁郁。
chén qiè jiàn guāng lù láng zhōu xìng xiào yǒu zhī xíng zhe yú guī mén qīng lì zhī zhì wén yú zhōu lǐ
臣窃见光禄郎周兴，孝友之行，著于闺门，清厉之志，闻于州里。
yùn dú gǔ jīn bó wù duō wén sān fén zhī piān wǔ diǎn zhī cè wú suǒ bù lǎn
蕴椟古今，博物多闻，《三坟》之篇，《五典》之策，无所不览。
zhǔ wén zhe cí yǒu kě guān cǎi
属文著辞，有可观采。
shàng shū chū nà dì mìng wèi wáng hóu shé
尚书出纳帝命，为王喉舌。
chén děng jì yú àn ér zhū láng duō wén sú lì xiǎn yǒu yǎ cái měi wèi zhào wén xuān shì nèi wài zhuǎn xiāng qiú qǐng huò yǐ bù néng ér zhuān jǐ zì yóu cí duō bǐ gù
臣等既愚暗，而诸郎多文俗吏，鲜有雅才，每为诏文，宣示内外，转相求请，或以不能而专己自由，辞多鄙固。
xìng bào qí huái néng suí bèi qī chí chéng kě tàn xī
兴抱奇怀能，随辈栖迟，诚可叹惜。
zhào nǎi bài xīng wèi shàng shū láng
”诏乃拜兴为尚书郎。
zú
卒。
xìng zi jǐng
兴子景。
jǐng zi zhòng xiǎng
景子仲飨。
pì dà jiàng jūn liáng jì fǔ shāo qiān yù zhōu cì shǐ hé nèi tài shǒu
辟大将军梁冀府，稍迁豫州刺史、河内太守。
hǎo xián ài shì qí bá cái jiàn shàn cháng kǒng bù jí
好贤爱士，其拔才荐善，常恐不及。
měi zhì suì shí yán qǐng jǔ lì rù shàng hòu táng yǔ gòng yàn huì rú cǐ shù sì nǎi qiǎn zhī
每至岁时，延请举吏入上后堂，与共宴会，如此数四，乃遣之。
zèng sòng shí wù wú bù chōng bèi
赠送什物，无不充备。
jì ér xuǎn qí fù xiōng zǐ dì shì xiāng yōu yì
既而选其父兄子弟，事相优异。
cháng chēng yuē chén zǐ tóng guì ruò zhī hé bù hòu
常称曰：“臣子同贵，若之何不厚！
xiān shì sī tú hán yǎn zài hé nèi zhì zài wú sī jǔ lì dāng háng yī cí ér yǐ ēn yì bù jí qí jiā
”先是司徒韩演在河内，志在无私，举吏当行，一辞而已，恩亦不及其家。
yuē wǒ jǔ ruò kě yǐ qǐ kě lìng biàn jī yī mén
曰：“我举若可矣，岂可令遍积一门！
gù dāng shí lùn zhě yì cǐ èr rén
”故当时论者议此二人。
jǐng hòu zhēng rù wèi jiāng zuò dà jiàng
景后征入为将作大匠。
jí liáng jì zhū jǐng yǐ gù lì miǎn guān jìn gù
及梁冀诛，景以故吏免官禁锢。
cháo tíng yǐ jǐng sù zhe zhōng zhèng qǐng zhī fù yǐn bài shàng shū lìng
朝廷以景素著忠正，顷之，复引拜尚书令。
qiān tài pú wèi wèi
迁太仆、卫尉。
liù nián dài liú chǒng wèi sī kōng
六年，代刘宠为司空。
shì shí huàn guān rèn rén jí zǐ dì chōng sè liè wèi
是时宦官任人及子弟充塞列位。
jǐng chū shì shì yǔ tài wèi yáng bǐng jǔ zòu zhū jiān huá zì jiāng jūn mù shǒu yǐ xià miǎn zhě wǔ shí yú rén
景初视事，与太尉杨秉举奏诸奸猾，自将军牧守以下，免者五十余人。
suì lián jí zhōng cháng shì fáng dōng hóu lǎn dōng wǔ yáng hòu jù yuàn jiē zuò chù
遂连及中常侍防东侯览、东武阳侯具瑗，皆坐黜。
cháo tíng mò bù chēng zhī
朝廷莫不称之。
shì shì èr nián yǐ dì zhèn cè miǎn
视事二年，以地震策免。
suì yú fù dài chén fán wèi tài wèi
岁余，复代陈蕃为太尉。
jiàn níng yuán nián hōng
建宁元年薨。
yǐ yù yì dìng cè lì líng dì zhuī fēng ān yáng xiāng hòu
以豫议定策立灵帝，追封安阳乡侯。
zhǎng zǐ chóng sì zhì gān líng xiāng
长子崇嗣，至甘陵相。
zhōng zǐ zhōng shǎo lì liè wèi lèi qiān dà sī nóng
中子忠，少历列位，累迁大司农。
zhōng zi huī qián wèi luò yáng lìng qù guān guī
忠子晖，前为洛阳令，去官归。
xiōng dì hǎo bīn kè xióng jiāng huái jiān chū rù cóng chē cháng bǎi yú chéng
兄弟好宾客，雄江淮间，出入从车常百余乘。
jí dì bēng huī wén jīng shī bù ān lái hou zhōng dǒng zhuó wén ér è zhī shǐ bīng jié shā qí xiōng dì
及帝崩，晖闻京师不安，来候忠，董卓闻而恶之，使兵劫杀其兄弟。
zhōng hòu dài huáng fǔ sōng wèi tài wèi lù shàng shū shì yǐ zāi yì miǎn
忠后代皇甫嵩为太尉，录尚书事，以灾异免。
fù wèi wèi wèi cóng xiàn dì dōng guī luò yáng
复为卫尉，从献帝东归洛阳。
zàn yuē yuán gōng chí zhòng chéng dān suǒ fèng
赞曰：袁公持重，诚单所奉。
wéi dé bù wàng yán shì chéng chǒng
惟德不忘，延世承宠。
mèng hòu jīng bó shì yán dì
孟侯经博，侍言帝D440。
léng róng shì jūn zhì tóng zhān què
棱、荣事君，志同鹯雀。