chì fā guǐ zuì wò líng guān diàn zhāo tiān wáng rèn yì dōng xī cūn
赤发鬼醉卧灵官殿晁天王认义东溪村
shī yuē
诗曰：
yǒng hàn liú táng mìng yùn guāi líng guān diàn lǐ yè pái huái
勇悍刘唐命运乖，灵官殿里夜徘徊。
ǒu féng xún luó zāo jī fù suì shǐ yīng xióng kùn cǎo lái
偶逢巡逻遭羁缚，遂使英雄困草莱。
lǔ mǎng léi héng yīng duò jì rén cí zhāo gài dú lián cái
卤莽雷横应堕计，仁慈晁盖独怜才。
shēng chén gāng gòng zhū zhēn bèi zǒng bèi sī rén sòng jiāng lái
生辰纲贡诸珍贝，总被斯人送将来。
huà shuō dāng shí léi héng lái dào líng guān diàn shàng jiàn le zhè tiáo dà hàn shuì zài gòng zhuō shàng zhòng tǔ bīng xiàng qián bǎ tiáo suǒ zǐ bǎng le zhuō lí líng guān diàn lái
话说当时雷横来到灵官殿上，见了这条大汉睡在供桌上，众土兵向前，把条索子绑了，捉离灵官殿来。
tiān sè què zǎo shì wǔ gēng shí fēn
天色却早是五更时分。
léi héng dào wǒ men qiě yā zhè sī qù zhāo bǎo zhèng zhuāng shàng tǎo xiē diǎn xīn chī le què jiě qù xiàn lǐ qǔ wèn
雷横道：“我们且押这厮去晁保正庄上，讨些点心吃了，却解去县里取问。
yī xíng zhòng rén què dōu bēn zhè bǎo zhèng zhuāng shàng lái
”一行众人却都奔这保正庄上来。
yuán lái nà dōng xī cūn bǎo zhèng xìng zhāo míng gài zǔ shì běn xiàn běn xiāng fù hù píng shēng zhàng yì shū cái zhuān ài jié shí tiān xià hǎo hàn
原来那东溪村保正，姓晁名盖，祖是本县本乡富户，平生仗义疏财，专爱结识天下好汉。
dàn yǒu rén lái tóu bèn tā de bù lùn hǎo dǎi biàn liú zài zhuāng shàng zhù
但有人来投奔他的，不论好歹，便留在庄上住。
ruò yào qù shí yòu jiāng yín liǎng jī zhù tā qǐ shēn
若要去时，又将银两赍助他起身。
zuì ài cì qiāng shǐ bàng yì zì shēn qiáng lì zhuàng bù qǔ qī shì zhōng rì zhǐ shì dǎ áo jīn gǔ
最爱刺枪使棒，亦自身强力壮，不娶妻室，终日只是打熬筋骨。
yùn chéng xiàn guǎn xià dōng mén wài yǒu liǎng gè cūn fāng yí gè dōng xī cūn yí gè xi xī cūn zhǐ gé zhe yī tiáo dà xī
郓城县管下东门外有两个村坊，一个东溪村，一个西溪村，只隔着一条大溪。
dāng chū zhè xi xī cūn cháng cháng yǒu guǐ bái rì mí xià xià shuǐ zài xī lǐ wú kě nài hé
当初这西溪村常常有鬼，白日迷下下水在溪里，无可奈何。
hū yī rì yǒu gè sēng rén jīng guò cūn zhōng rén bèi xì shuō zhī cǐ shì
忽一日，有个僧人经过，村中人备细说知此事。
sēng rén zhǐ gè qù chù jiào yòng qīng shí záo gè bǎo tǎ fàng yú suǒ zài zhèn zhù xī biān
僧人指个去处，教用青石凿个宝塔，放于所在，镇住溪边。
qí shí xi xī cūn de guǐ dōu gǎn guò dōng xī cūn lái
其时西溪村的鬼，都赶过东溪村来。
nà shí zhāo gài dé zhī le dà nù cóng xī lǐ zǒu jiāng guò qù bǎ qīng shí bǎo tǎ dú zì duó le guò lái dōng xī biān fàng xià
那时晁盖得知了大怒，从溪里走将过去，把青石宝塔独自夺了过来东溪边放下。
yīn cǐ rén jiē chēng tā zuò tuō tǎ tiān wáng
因此人皆称他做托塔天王。
zhāo gài dú bà zài nà cūn fāng jiāng hú shàng dōu wén tā míng zì
晁盖独霸在那村坊，江湖上都闻他名字。
què zǎo léi héng bìng shì bīng yā zhe nà hàn lái dào zhuāng qián qiāo mén
却早雷横并士兵押着那汉，来到庄前敲门。
zhuāng lǐ zhuāng kè wén zhī bào yǔ bǎo zhèng
庄里庄客闻知，报与保正。
cǐ shí zhāo gài wèi qǐ tīng de bào shì léi dū tóu dào lái huāng máng jiào kāi mén
此时晁盖未起，听得报是雷都头到来，慌忙叫开门。
zhuāng kè kāi de zhuāng mén zhòng shì bīng xiān bǎ nà hàn zi diào zài mén fáng lǐ
庄客开得庄门，众士兵先把那汉子吊在门房里。
léi héng zì yǐn le shí shù gè wéi tóu de rén dào cǎo táng shàng zuò xià
雷横自引了十数个为头的人，到草堂上坐下。
zhāo gài qǐ lái jiē dài dòng wèn dào dū tóu yǒu shèn gōng gàn dào zhè lǐ
晁盖起来接待，动问道：“都头有甚公干到这里？
léi héng dá dào fèng zhī xiàn xiàng gōng jūn zhǐ zhe wǒ yǔ zhū tóng liǎng gè yǐn le bù xià shì bīng fēn tóu xià xiāng cūn gè chù xún bǔ zéi dào
”雷横答道：“奉知县相公钧旨，着我与朱仝两个引了部下士兵，分投下乡村各处巡捕贼盗。
yīn zǒu dé lì fá yù de shǎo xiē jìng tóu guì zhuāng zàn xī
因走得力乏，欲得少歇，径投贵庄暂息。
yǒu jīng bǎo zhèng ān qǐn
有惊保正安寝。
zhāo gài dào zhè gè hé ài
”晁盖道：“这个何碍。
yī miàn jiào zhuāng kè ān pái jiǔ shí guǎn dài xiān bǎ tāng lái chī
”一面教庄客安排酒食管待，先把汤来吃。
zhāo gài dòng wèn dào bì cūn céng ná de gè bǎ xiǎo xiǎo zéi me
晁盖动问道：“敝村曾拿得个把小小贼么？
léi héng dào què cái qián miàn líng guān diàn shàng yǒu gè dà hàn shuì zháo zài nà lǐ
”雷横道：“却才前面灵官殿上，有个大汉睡着在那里。
wǒ kàn nà sī bú shì liáng shàn jūn zǐ yǐ dìng shì zuì le jiù biàn shuì zháo
我看那厮不是良善君子，以定是醉了，就便睡着。
wǒ men bǎ suǒ zǐ fù bǎng le
我们把索子缚绑了。
běn dài biàn jiě qù xiàn lǐ jiàn guān yī zhě tè zǎo xiē èr zhě yě yào jiào bǎo zhèng zhī dào kǒng rì hòu fù mǔ guān wèn shí bǎo zhèng yě hǎo dā yìng
本待便解去县里见官，一者忒早些，二者也要教保正知道，恐日后父母官问时，保正也好答应。
jiàn jīn diào zài guì zhuāng mén fáng lǐ
见今吊在贵庄门房里。
zhāo gài tīng le jì zài xīn chēng xiè dào duō kuī dū tóu jiàn bào
”晁盖听了，记在心，称谢道：“多亏都头见报。
shǎo kè zhuāng kè pěng chū pán zhuàn jiǔ shí
”少刻庄客捧出盘馔酒食。
zhāo gài hè dào cǐ jiān bù hǎo shuō huà bù rú qù hòu tīng xuān xià shǎo zuò
晁盖喝道：“此间不好说话，不如去后厅轩下少坐。
biàn jiào zhuāng kè lǐ miàn diǎn qǐ dēng zhú qǐng dū tóu dào lǐ miàn zhuó bēi
”便叫庄客里面点起灯烛，请都头到里面酌杯。
zhāo gài zuò le zhǔ wèi léi héng zuò le kè xí
晁盖坐了主位，雷横坐了客席。
liǎng gè zuò dìng zhuāng kè pù xià guǒ pǐn àn jiǔ cài shū pán zhuàn
两个坐定，庄客铺下果品案酒，菜蔬盘馔。
zhuāng kè yī miàn shāi jiǔ zhāo gài yòu jiào zhì jiǔ yǔ shì bīng zhòng rén chī
庄客一面筛酒，晁盖又叫置酒与士兵众人吃。
zhuāng kè qǐng zhòng rén dōu yǐn qù láng xià kè wèi lǐ guǎn dài
庄客请众人，都引去廊下客位里管待。
dà pán jiǔ ròu zhǐ guǎn jiào zhòng rén chī
大盘酒肉，只管教众人吃。
zhāo gài yī tóu xiāng dài léi héng chī jiǔ yī miàn zì dù lǐ xún sī cūn zhōng yǒu shén xiǎo zéi chī tā ná le wǒ qiě zì qù kàn shì shuí
晁盖一头相待雷横吃酒，一面自肚里寻思：“村中有甚小贼吃他拿了，我且自去看是谁？
xiāng péi chī le wǔ qī bēi jiǔ biàn jiào jiā lǐ yí gè zhǔ guǎn chū lái péi fèng dū tóu zuò yī zuò wǒ qù jìng le shǒu biàn lái
”相陪吃了五七杯酒，便叫家里一个主管出来，“陪奉都头坐一坐，我去净了手便来。
nà zhǔ guǎn péi shì zhe léi héng chī jiǔ
”那主管陪侍着雷横吃酒。
zhāo gài què qù lǐ miàn ná le gè dēng lóng jìng lái mén lóu xià kàn shí shì bīng dōu qù chī jiǔ méi yī gè zài wài miàn
晁盖却去里面拿了个灯笼，径来门楼下看时，士兵都去吃酒，没一个在外面。
zhāo gài biàn wèn kān mén de zhuāng kè dū tóu ná de zéi diào zài nà lǐ
晁盖便问看门的庄客：“都头拿的贼吊在那里？
zhuāng kè dào zài mén fáng lǐ guān zhe
”庄客道：“在门房里关着。
zhāo gài qù tuī kāi mén dǎ yī kàn shí zhī jiàn gāo gāo diào qǐ nà hàn zi zài lǐ miàn lù chū yī shēn hēi ròu xià miàn zhuā zhā qǐ liǎng tiáo hēi xū xū máo tuǐ chì zhe yī shuāng jiǎo
”晁盖去推开门，打一看时，只见高高吊起那汉子在里面，露出一身黑肉，下面抓扎起两条黑魆魆毛腿，赤着一双脚。
zhāo gài bǎ dēng zhào nà rén liǎn shí zǐ hēi kuò liǎn bìn biān yī dā zhū shā jì shàng miàn shēng yī piàn hēi huáng máo
晁盖把灯照那人脸时，紫黑阔脸，鬓边一搭朱砂记，上面生一片黑黄毛。
zhāo gài biàn wèn dào hàn zi nǐ shì nà lǐ rén
晁盖便问道：“汉子，你是那里人？
wǒ cūn zhōng bù céng jiàn yǒu nǐ
我村中不曾见有你。
nà hàn dào xiǎo rén shì yuǎn xiāng kè rén lái zhè lǐ tóu bèn yī gè rén què bǎ wǒ lái ná zuò zéi wǒ xū yǒu fèn biàn chù
”那汉道：“小人是远乡客人，来这里投奔一个人，却把我来拿做贼，我须有分辨处。
zhāo gài dào nǐ lái wǒ zhè cūn zhōng tóu bēn shuí
”晁盖道：“你来我这村中投奔谁？
nà hàn dào wǒ lái zhè cūn lǐ tóu bèn yí gè hǎo hàn
”那汉道：“我来这村里投奔一个好汉。
zhāo gài dào zhè hǎo hàn jiào zuò shèn me
”晁盖道：“这好汉叫做甚么？
nà hàn dào tā huàn zuò zhāo bǎo zhèng
”那汉道：“他唤做晁保正。
zhāo gài dào nǐ què xún tā yǒu shèn gòu dàng
”晁盖道：“你却寻他有甚勾当？
nà hàn dào tā shì tiān xià wén míng de yì shì hǎo hàn rú jīn wǒ yǒu yī tào fù guì lái yǔ tā shuō zhī yīn cǐ ér lái
”那汉道：“他是天下闻名的义士好汉，如今我有一套富贵来与他说知，因此而来。
zhāo gài dào nǐ qiě zhù zhǐ wǒ biàn shì zhāo bǎo zhèng
”晁盖道：“你且住，只我便是晁保正。
què yào wǒ jiù nǐ nǐ zhǐ rèn wǒ zuò niáng jiù zhī qīn
却要我救你，你只认我做娘舅之亲。
shǎo kè wǒ sòng léi dū tóu nà rén chū lái shí nǐ biàn jiào wǒ zuò ā jiù wǒ biàn rèn nǐ zuò wài shēng
少刻我送雷都头那人出来时，你便叫我做阿舅，我便认你做外甥。
zhǐ shuō sì wǔ suì lí le zhè lǐ jīn fān lái xún ā jiù yīn cǐ bù rèn de
只说四五岁离了这里，今番来寻阿舅，因此不认得。
nà hàn dào ruò de rú cǐ jiù hù shēn gǎn hòu ēn
”那汉道：“若得如此救护，深感厚恩。
yì shì tí xié zé gè
义士提携则个！
zhèng shì
”正是：
hēi tián yī zhěn gǔ cí zhōng bèi zhuō gāo xuán cǎo shè dōng
黑甜一枕古祠中，被捉高悬草舍东。
què shì liú táng wèi yìng sǐ jiě wéi zhāo gài yǒu jī gōng
却是刘唐未应死，解围晁盖有奇功。
qiě shuō zhāo gài tí le dēng lóng zì chū fáng lái réng jiù bǎ mén yè shàng jí rù hòu tīng lái jiàn léi héng shuō dào shèn shì màn kè
且说晁盖提了灯笼，自出房来，仍旧把门拽上，急入后厅来见雷横，说道：“甚是慢客。
léi héng dào qiě shì duō duō xiāng rǎo lǐ shén bù dàng
”雷横道：“且是多多相扰，理甚不当。
liǎng gè yòu chī le shù bēi jiǔ zhī jiàn chuāng zi wài shè rù tiān guāng lái
”两个又吃了数杯酒，只见窗子外射入天光来。
léi héng dào dōng fāng dòng le xiǎo rén gào tuì hǎo qù xiàn huà mǎo
雷横道：“东方动了，小人告退，好去县画卯。
zhāo gài dào dū tóu guān shēn bù gǎn jiǔ liú
”晁盖道：“都头官身，不敢久留。
ruò zài dào bì cūn gōng gàn qiān wàn lái zǒu yī zāo
若再到敝村公干，千万来走一遭。
léi héng dào què de zài lái bài wàng bù xū bǎo zhèng fēn fù
”雷横道：“却得再来拜望，不须保正分付。
qǐng bǎo zhèng miǎn sòng
请保正免送。
zhāo gài dào què bà yě sòng dào zhuāng mén kǒu
”晁盖道：“却罢，也送到庄门口。
liǎng gè tóng zǒu chū lái nà huǒ shì bīng zhòng rén dōu dé le jiǔ shí chī de bǎo le gè zì ná le qiāng bàng biàn qù mén fáng lǐ jiě le nà hàn bèi jiǎn fù zhe dài chū mén wài
”两个同走出来，那伙士兵众人，都得了酒食，吃得饱了，各自拿了枪棒，便去门房里解了那汉，背剪缚着带出门外。
zhāo gài jiàn le shuō dào hǎo tiáo dà hàn
晁盖见了，说道：“好条大汉！
léi héng dào zhè sī biàn shì líng guān miào lǐ zhuō de zéi
”雷横道：“这厮便是灵官庙里捉的贼。
shuō yóu wèi liǎo zhī jiàn nà hàn jiào yī shēng ā jiù jiù wǒ zé gè
”说犹未了，只见那汉叫一声：“阿舅，救我则个！
zhāo gài jiǎ yì kàn tā yī kàn hè wèn dào wù de zhè sī bú shì wáng xiǎo sān me
”晁盖假意看他一看，喝问道：“兀的这厮不是王小三么？
nà hàn dào wǒ biàn shì ā jiù jiù wǒ
”那汉道：“我便是，阿舅救我。
zhòng rén chī le yī jīng
”众人吃了一惊。
léi héng biàn wèn zhāo gài dào zhè rén shì shuí
雷横便问晁盖道：“这人是谁？
rú hé què rèn de bǎo zhèng
如何却认得保正？
zhāo gài dào yuán lái shì wǒ wài shēng wáng xiǎo sān
”晁盖道：“原来是我外甥王小三。
zhè sī rú hé què zài miào lǐ xiē
这厮如何却在庙里歇？
nǎi shì jiā jiě de hái ér cóng xiǎo zài zhè lǐ guò huó sì wǔ suì shí suí jiā jiě fū hé jiā jiě shàng nán jīng qù zhù yī qù le shí shù nián
乃是家姐的孩儿，从小在这里过活，四五岁时随家姐夫和家姐上南京去住，一去了十数年。
zhè sī shí sì wǔ suì yòu lái zǒu le yī zāo gēn gè běn jīng kè rén lái zhè lǐ fàn zǎo zǐ xiàng hòu zài bù céng jiàn miàn
这厮十四五岁又来走了一遭，跟个本京客人来这里贩枣子，向后再不曾见面。
duō tīng dé rén shuō zhè sī bù chéng qì
多听得人说，这厮不成器。
rú hé què zài zhè lǐ
如何却在这里？
xiǎo kě běn yě rèn tā bù dé wèi tā bìn biān yǒu zhè yī dā zhū shā jì yīn cǐ yǐng yǐng rèn de
小可本也认他不得，为他鬓边有这一搭朱砂记，因此影影认得。
zhāo gài hè dào xiǎo sān
晁盖喝道：“小三！
nǐ rú hé bù jìng lái jiàn wǒ què qù cūn zhōng zuò zéi
你如何不径来见我，却去村中做贼？
nà hàn jiào dào ā jiù
”那汉叫道：“阿舅！
wǒ bù céng zuò zéi
我不曾做贼！
zhāo gài hè dào nǐ jì bù zuò zéi rú hé ná nǐ zài zhè lǐ
”晁盖喝道：“你既不做贼，如何拿你在这里？
duó guò shì bīng shǒu lǐ gùn bàng pī tóu pī liǎn biàn dǎ
”夺过士兵手里棍棒，劈头劈脸便打。
léi héng bìng zhòng rén quàn dào qiě bú yào dǎ tīng tā shuō
雷横并众人劝道：“且不要打，听他说。
nà hàn dào ā jiù xī nù qiě tīng wǒ shuō
”那汉道：“阿舅息怒，且听我说。
zì cóng shí sì wǔ suì shí lái zǒu le zhè zāo rú jīn bú shì shí nián le
自从十四五岁时来走了这遭，如今不是十年了？
zuó yè lù shàng duō chī le yī bēi jiǔ bù gǎn lái jiàn ā jiù
昨夜路上多吃了一杯酒，不敢来见阿舅。
quán qù miào lǐ shuì de xǐng le què lái xún ā jiù
权去庙里睡得醒了，却来寻阿舅。
bù xiǎng bèi tā men bù wèn shì yóu jiāng wǒ ná le
不想被他们不问事由，将我拿了。
què bù céng zuò zéi
却不曾做贼。
zhāo gài ná qǐ gùn lái yòu yào dǎ kǒu lǐ mà dào chù shēng
”晁盖拿起棍来又要打，口里骂道：“畜生！
nǐ què bù jìng lái jiàn wǒ qiě zài lù shàng tān chuáng zhè kǒu huáng tāng
你却不径来见我，且在路上贪噇这口黄汤。
wǒ jiā zhōng méi de yǔ nǐ chī rǔ mò shā rén
我家中没得与你吃，辱没杀人！
léi héng quàn dào bǎo zhèng xī nù nǐ lìng shēng běn bù céng zuò zéi
”雷横劝道：“保正息怒，你令甥本不曾做贼。
wǒ men jiàn tā ruò dà yī tiáo dà hàn zài miào lǐ shuì de qiāo qī yì qiě miàn shēng yòu bù rèn de yīn cǐ shè yí zhuō le tā lái zhè lǐ
我们见他偌大一条大汉，在庙里睡得跷蹊，亦且面生，又不认得，因此设疑，捉了他来这里。
ruò zǎo zhī shì bǎo zhèng de lìng shēng dìng bù ná tā
若早知是保正的令甥，定不拿他。
huàn shì bīng kuài jiě le bǎng fù de suǒ zǐ fàng hái bǎo zhèng
”唤士兵：“快解了绑缚的索子，放还保正。
zhòng shì bīng dēng shí jiě le nà hàn
”众士兵登时解了那汉。
léi héng dào bǎo zhèng xiū guài
雷横道：“保正休怪！
zǎo zhī shì lìng shēng bù zhì rú cǐ
早知是令甥，不致如此。
shèn shì dé zuì
甚是得罪！
xiǎo rén men huí qù
小人们回去。
zhāo gài dào dū tóu qiě zhù qǐng rù xiǎo zhuāng zài yǒu huà shuō
”晁盖道：“都头且住，请入小庄，再有话说。
léi héng fàng le nà hàn yī qí zài rù cǎo táng lǐ lái
雷横放了那汉，一齐再入草堂里来。
zhāo gài qǔ chū shí liǎng huā yín sòng yǔ léi héng dào dū tóu xiū xián qīng wēi wàng cì xiào liú
晁盖取出十两花银，送与雷横道：“都头休嫌轻微，望赐笑留。
léi héng dào bù dàng rú cǐ
”雷横道：“不当如此。
zhāo gài dào ruò shì bù kěn shōu shòu shí biàn shì guài xiǎo rén
”晁盖道：“若是不肯收受时，便是怪小人。
léi héng dào jì shì bǎo zhèng hòu yì quán qiě shōu shòu
”雷横道：“既是保正厚意，权且收受。
gǎi rì què de bào dá
改日却得报答。
zhāo gài jiào nà hàn bài xiè le léi héng
”晁盖叫那汉拜谢了雷横。
zhāo gài yòu qǔ xiē yín liǎng shǎng le zhòng shì bīng zài sòng chū zhuāng mén wài
晁盖又取些银两赏了众士兵，再送出庄门外。
léi héng xiāng bié le yǐn zháo shì bīng zì qù
雷横相别了，引着士兵自去。
zhāo gài què tóng nà hàn dào hòu xuān xià qǔ jǐ jiàn yī shang yǔ tā huàn le qǔ dǐng tóu jīn yǔ tā dài le biàn wèn nà hàn xìng shén míng shuí hé chǔ rén shì
晁盖却同那汉到后轩下，取几件衣裳与他换了，取顶头巾与他带了，便问那汉姓甚名谁，何处人氏。
nà hàn dào xiǎo rén xìng liú míng táng zǔ guàn dōng lù zhōu rén shì
那汉道：“小人姓刘名唐，祖贯东潞州人氏。
yīn zhè bìn biān yǒu zhè dā zhū shā jì rén dōu huàn xiǎo rén zuò chì fā guǐ
因这鬓边有这搭朱砂记，人都唤小人做赤发鬼。
tè dì sòng yī tào fù guì lái yǔ bǎo zhèng gē ge
特地送一套富贵来与保正哥哥。
zuó yè wǎn le yīn zuì dào zài miào lǐ bù xiǎng bèi zhè sī men zhuō zhù bǎng fù le lái
昨夜晚了，因醉倒在庙里，不想被这厮们捉住，绑缚了来。
zhèng shì yǒu yuán qiān lǐ lái xiāng huì wú yuán duì miàn bù xiāng féng
正是：有缘千里来相会，无缘对面不相逢。
jīn rì xìng de dào cǐ gē ge zuò dìng shòu liú táng sì bài
今日幸得到此，哥哥坐定，受刘唐四拜。
bài bà zhāo gài dào nǐ qiě shuō sòng yī tào fù guì yǔ wǒ jiàn zài hé chǔ
”拜罢，晁盖道：“你且说送一套富贵与我，见在何处？
liú táng dào xiǎo rén zì yòu piāo dàng jiāng hú duō zǒu tú lù zhuān hǎo jié shí hǎo hàn
”刘唐道：“小人自幼飘荡江湖，多走途路，专好结识好汉。
wǎng wǎng duō wén gē ge dà míng bù qī yǒu yuán de yù
往往多闻哥哥大名，不期有缘得遇。
céng jiàn shān dōng hé běi zuò sī shāng de duō zēng lái tóu bèn gē ge yīn cǐ liú táng gǎn shuō zhè huà
曾见山东、河北做私商的，多曾来投奔哥哥，因此刘唐敢说这话。
zhè lǐ bié wú wài rén fāng kě qīng xīn tǔ dǎn duì gē ge shuō
这里别无外人，方可倾心吐胆对哥哥说。
zhāo gài dào zhè lǐ dōu shì wǒ xīn fù rén dàn shuō bù fáng
”晁盖道：“这里都是我心腹人，但说不妨。
liú táng dào xiǎo dì dǎ tīng de běi jīng dà míng fǔ liáng zhōng shū shōu mǎi shí wàn guàn jīn zhū bǎo bèi wán qì děng wù sòng shàng dōng jīng yǔ tā zhàng rén cài tài shī qìng shēng chén
”刘唐道：“小弟打听得北京大名府梁中书，收买十万贯金珠宝贝玩器等物，送上东京与他丈人蔡太师庆生辰。
qù nián yě zēng sòng shí wàn guàn jīn zhū bǎo bèi lái dào bàn lù lǐ bù zhī bèi shuí rén dǎ jié le zhì jīn yě wú zhuō chù
去年也曾送十万贯金珠宝贝，来到半路里，不知被谁人打劫了，至今也无捉处。
jīn nián yòu shōu mǎi shí wàn guàn jīn zhū bǎo bèi zǎo wǎn ān pái qǐ chéng yào gǎn zhè liù yuè shí wǔ rì shēng chén
今年又收买十万贯金珠宝贝，早晚安排起程，要赶这六月十五日生辰。
xiǎo dì xiǎng cǐ shì yī tào bù yì zhī cái qǔ ér hé ài
小弟想此是一套不义之财，取而何碍。
biàn kě shāng yì gè dào lǐ qù bàn lù shàng qǔ le
便可商议个道理，去半路上取了。
tiān lǐ zhī zhī yě bù wéi zuì
天理知之，也不为罪。
wén zhī gē ge dà míng shì gè zhēn nán zǐ wǔ yì guò rén
闻知哥哥大名，是个真男子，武艺过人。
xiǎo dì bù cái pō yě xué de běn shì
小弟不才，颇也学得本事。
xiū dào sān wǔ gè hàn zi biàn shì yī èr qiān jūn mǎ duì zhōng ná tiáo qiāng yě bù jù tā
休道三五个汉子，便是一二千军马队中，拿条枪也不惧他。
tǎng méng gē ge bù qì shí xiàn cǐ yī tào fù guì
倘蒙哥哥不弃时，献此一套富贵。
bù zhī gē ge xīn nèi rú hé
不知哥哥心内如何？
zhāo gài dào zhuàng zāi
”晁盖道：“壮哉！
qiě zài jì jiào
且再计较。
nǐ jì lái zhè lǐ xiǎng nǐ chī le xiē jiān xīn qiě qù kè fáng lǐ jiāng xī shǎo xiē
你既来这里，想你吃了些艰辛，且去客房里将息少歇。
zàn qiě dài wǒ cóng cháng shāng yì lái rì shuō huà
暂且待我从长商议，来日说话。
zhāo gài jiào zhuāng kè yǐn liú táng láng xià kè fáng lǐ xiē xī
”晁盖叫庄客引刘唐廊下客房里歇息。
zhuāng kè yǐn dào fáng zhōng yě zì qù gàn shì le
庄客引到房中，也自去干事了。
qiě shuō liú táng zài fáng lǐ xún sī dào wǒ zhe shèn lái yóu kǔ nǎo zhè zāo duō kuī zhāo gài wán chéng jiě tuō le zhè jiàn shì
且说刘唐在房里寻思道：“我着甚来由苦恼这遭，多亏晁盖完成，解脱了这件事。
zhǐ pǒ nài léi héng nà sī píng bái piàn le zhāo bǎo zhèng shí liǎng yín zi yòu diào wǒ yī yè
只叵奈雷横那厮，平白骗了晁保正十两银子，又吊我一夜。
xiǎng nà sī qù wèi yuǎn wǒ bù rú ná le tiáo bàng gǎn shàng qù qí dǎ fān le nà sī men què duó huí nà yín zi sòng hái zhāo gài tā bì rán jìng wǒ
想那厮去未远，我不如拿了条棒赶上去，齐打翻了那厮们，却夺回那银子，送还晁盖，他必然敬我。
cǐ jì dà miào
此计大妙。
liú táng biàn chū fáng mén qù qiāng jià shàng ná le yī tiáo pō dāo biàn chū zhuāng mén dà tà bù tóu nán gǎn lái
”刘唐便出房门，去枪架上拿了一条朴刀，便出庄门，大踏步投南赶来。
cǐ shí tiān sè yǐ míng
此时天色已明。
dàn jiàn
但见：
běi dǒu chū héng dōng fāng jiàn bái
北斗初横，东方渐白。
tiān yá shǔ sè cái fèn hǎi jiǎo cán xīng zàn luò
天涯曙色才分，海角残星暂落。
jīn jī sān chàng huàn jiā rén fù fěn shī zhū
金鸡三唱，唤佳人傅粉施朱；
bǎo mǎ pín sī cuī xíng kè zhēng míng jìng lì
宝马频嘶，催行客争名竞利。
mù tóng qiáo zǐ lí zhuāng pìn mǔ niú yáng chū quān
牧童樵子离庄，牝牡牛羊出圈。
jǐ lǚ xiǎo xiá héng bì hàn yī lún hóng rì shàng fú sāng
几缕晓霞横碧汉，一轮红日上扶桑。
zhè chì fā guǐ liú táng tǐng zhe pō dāo gǎn le wǔ liù lǐ lù què zǎo wàng jiàn léi héng yǐn zháo shì bīng màn màn de xíng jiāng qù
这赤发鬼刘唐挺着朴刀，赶了五六里路，却早望见雷横引着士兵，慢慢地行将去。
liú táng gǎn shàng lái dà hē yī shēng wū nà dū tóu bú yào zǒu
刘唐赶上来，大喝一声：“兀那都头不要走！
léi héng chī le yī jīng huí guò tóu lái jiàn shì liú táng niān zhe pō dāo gǎn lái
”雷横吃了一惊，回过头来，见是刘唐拈着朴刀赶来。
léi héng huāng máng qù shì bīng shǒu lǐ duó tiáo pō dāo ná zhe hè dào nǐ nà sī gǎn jiāng lái zuò shèn me
雷横慌忙去士兵手里，夺条朴刀拿着，喝道：“你那厮赶将来做甚么？
liú táng dào nǐ xiǎo shì de liú xià nà shí liǎng yín zi hái le wǒ wǒ biàn ráo le nǐ
”刘唐道：“你晓事的，留下那十两银子还了我，我便饶了你。
léi héng dào shì nǐ ā jiù sòng wǒ de gàn nǐ shén shì
”雷横道：“是你阿舅送我的，干你甚事！
wǒ ruò bù kàn nǐ ā jiù miàn shàng zhí jié guǒ le nǐ zhè sī xìng mìng
我若不看你阿舅面上，直结果了你这厮性命。
chǎn dì wèn wǒ qǔ yín zi
刬地问我取银子！
liú táng dào wǒ xū bú shì zéi nǐ què bǎ wǒ diào le yī yè yòu piàn wǒ ā jiù shí liǎng yín zi
”刘唐道：“我须不是贼，你却把我吊了一夜，又骗我阿舅十两银子。
shì huì de jiāng lái hái wǒ fó yǎn xiāng kàn
是会的将来还我，佛眼相看。
nǐ ruò bù hái wǒ jiào nǐ mù qián liú xiě
你若不还，我叫你目前流血。
léi héng dà nù zhǐ zhe liú táng dà mà dào rǔ mén bài hù de huǎng zéi zěn gǎn wú lǐ
”雷横大怒，指着刘唐大骂道：“辱门败户的谎贼，怎敢无礼！
liú táng dào nǐ nà zhà hài bǎi xìng de ā zā pō cái zěn gǎn mà wǒ
”刘唐道：“你那诈害百姓的腌臜泼才，怎敢骂我！
léi héng yòu mà dào zéi tóu zéi liǎn zéi gú tou bì rán yào lián lěi zhāo gài
”雷横又骂道：“贼头贼脸贼骨头，必然要连累晁盖。
nǐ zhè děng zéi xīn zéi gān wǒ xíng xū shǐ bù dé
你这等贼心贼肝，我行须使不得！
liú táng dà nù dào wǒ lái hé nǐ jiàn gè shū yíng
”刘唐大怒道：“我来和你见个输赢。
niān zhe pō dāo zhí bèn léi héng
”拈着朴刀，直奔雷横。
léi héng jiàn liú táng gǎn shàng lái hē hē dà xiào tǐng shǒu zhōng pō dāo lái yíng
雷横见刘唐赶上来，呵呵大笑，挺手中朴刀来迎。
liǎng gè jiù dà lù shàng sī bìng
两个就大路上厮并。
dàn jiàn
但见：
yún shān xiǎn cuì lù cǎo níng zhū
云山显翠，露草凝珠。
tiān sè chū míng lín xià xiǎo yān cái qǐ cūn biān
天色初明林下，晓烟才起村边。
yī lái yī wǎng shì fèng fān shēn
一来一往，似凤翻身；
yī zhuàng yī chōng rú yīng zhǎn chì
一撞一冲，如鹰展翅。
yí gè zhào shuò jǐn yī liáng fǎ yí gè zhē lán zì yǒu wù tóu
一个照搠尽依良法，一个遮拦自有悟头。
zhè gè dīng zì jiǎo qiǎng jiāng rù lái
这个丁字脚，抢将入来；
nà gè sì huàn tóu bēn jiāng jìn qù
那个四换头，奔将进去。
liǎng jù dào suī rán bù shàng líng yān gé zhī cǐ kān miáo rù huà tú
两句道：虽然不上凌烟阁，只此堪描入画图。
dāng shí léi héng hé liú táng jiù lù shàng dòu le wǔ shí yú hé bù fēn shèng bài
当时雷横和刘唐就路上斗了五十余合，不分胜败。
zhòng shì bīng jiàn léi héng yíng bù dé liú táng què dài dōu yào yī qí shàng bìng tā zhī jiàn cè shǒu lí mén kāi chù yī gè rén chè liǎng tiáo tóng liàn jiào dào nǐ men liǎng gè hǎo hàn qiě bú yào dòu
众士兵见雷横赢不得刘唐，却待都要一齐上并他，只见侧首篱门开处，一个人掣两条铜链，叫道：“你们两个好汉且不要斗！
wǒ kàn le duō shí quán qiě xiē yī xiē wǒ yǒu huà shuō
我看了多时，权且歇一歇，我有话说。
biàn bǎ tóng liàn jiù zhōng yī gé
”便把铜链就中一隔。
liǎng gè dōu shōu zhù le pō dāo tiào chū quān zi wài lái lì zhù le jiǎo
两个都收住了朴刀，跳出圈子外来，立住了脚。
kàn nà rén shí shì xiù cái dǎ bàn dài yī dǐng tǒng zǐ yàng mǒ méi liáng tóu jīn chuān yī lǐng zào yán biān má bù kuān shān yāo xì yī tiáo chá hè luán dài xià miàn sī xié jìng wà
看那人时，似秀才打扮：戴一顶桶子样抹眉梁头巾，穿一领皂沿边麻布宽衫，腰系一条茶褐銮带，下面丝鞋净袜；
shēng de méi qīng mù xiù miàn bái xū zhǎng
生得眉清目秀，面白须长。
zhè xiù cái nǎi shì zhì duō xīng wú yòng biǎo zì xué jiū dào hào jiào liàng xiān shēng zǔ guàn běn xiāng rén shì
这秀才乃是智多星吴用，表字学究，道号叫亮先生，祖贯本乡人氏。
céng yǒu yī shǒu lín jiāng xiān zàn wú yòng de hǎo chù
曾有一首《临江仙》，赞吴用的好处：
wàn juàn jīng shū céng dú guò píng shēng jī qiǎo xīn líng
万卷经书曾读过，平生机巧心灵。
liù tāo sān lüè jiū lái jīng
六韬三略究来精。
xiōng zhōng cáng zhàn jiàng fù nèi yǐn xióng bīng
胸中藏战将，腹内隐雄兵。
móu lüè gǎn qī zhū gě liàng chén píng qǐ dí cái néng
谋略敢欺诸葛亮，陈平岂敌才能。
lüè shī xiǎo jì guǐ shén jīng
略施小计鬼神惊。
míng chēng wú xué jiū rén hào zhì duō xīng
名称吴学究，人号智多星。
dāng shí wú yòng shǒu tí tóng liàn zhǐ zhe liú táng jiào dào nà hàn qiě zhù
当时吴用手提铜链，指着刘唐叫道：“那汉且住！
nǐ yīn shén hé dū tóu zhēng zhí
你因甚和都头争执？
liú táng guāng zhe yǎn kàn wú yòng dào bù gàn nǐ xiù cái shì
”刘唐光着眼看吴用道：“不干你秀才事。
léi héng biàn dào jiào shòu bù zhī zhè sī yè lái chì tiáo tiáo de shuì zài líng guān diàn lǐ bèi wǒ men ná le zhè sī dài dào zhāo bǎo zhèng zhuāng shàng yuán lái què shì bǎo zhèng de wài shēng
”雷横便道：“教授不知，这厮夜来赤条条地睡在灵官殿里，被我们拿了这厮带到晁保正庄上，原来却是保正的外甥。
kàn tā mǔ jiù miàn shàng fàng le tā
看他母舅面上，放了他。
zhāo tiān wáng qǐng wǒ men chī jiǔ le sòng xiē lǐ wù yǔ wǒ
晁天王请我们吃酒了，送些礼物与我。
zhè sī mán le tā ā jiù zhí gǎn dào zhè lǐ wèn wǒ qǔ
这厮瞒了他阿舅，直赶到这里问我取。
nǐ dào zhè sī dà dǎn me
你道这厮大胆么？
wú yòng xún sī dào zhāo gài wǒ dōu shì zì yòu jié jiāo dàn yě xiē shì biàn hé wǒ xiāng yì jì jiào
吴用寻思道：“晁盖我都是自幼结交，但也些事，便和我相议计较。
tā de qīn juàn xiāng shi wǒ dōu zhī dào bù céng jiàn yǒu zhè gè wài shēng
他的亲眷相识，我都知道，不曾见有这个外甥。
yì qiě nián jiǎ yě bù xiāng dēng bì yǒu xiē qiāo qī
亦且年甲也不相登，必有些跷蹊。
wǒ qiě quàn kāi le zhè chǎng nào què zài wèn tā
我且劝开了这场闹，却再问他。
wú yòng biàn dào dà hàn xiū zhí mí
”吴用便道：“大汉休执迷。
nǐ de mǔ jiù yǔ wǒ zhì jiāo yòu hé zhè dū tóu yì guò de hǎo
你的母舅与我至交，又和这都头亦过得好。
tā biàn sòng xiē rén qíng yǔ zhè dū tóu nǐ què lái tǎo le yě xū huài le nǐ mǔ jiù miàn pí
他便送些人情与这都头，你却来讨了，也须坏了你母舅面皮。
qiě kàn xiǎo shēng miàn wǒ zì yǔ nǐ mǔ jiù shuō
且看小生面，我自与你母舅说。
liú táng dào xiù cái nǐ bù xǐng de zhè gè
”刘唐道：“秀才，你不省得这个。
bú shì wǒ ā jiù gān xīn yǔ tā tā zhà qǔ le wǒ ā jiù de yín liǎng
不是我阿舅甘心与他，他诈取了我阿舅的银两。
ruò shì bù hái wǒ shì bù huí qù
若是不还我，誓不回去。
léi héng dào zhī chú shì bǎo zhèng zì lái qǔ biàn hái tā
”雷横道：“只除是保正自来取，便还他。
què bù hái nǐ
却不还你。
liú táng dào nǐ qū yuān rén zuò zéi zhà le yín zi zěn dì bù hái
”刘唐道：“你屈冤人做贼，诈了银子，怎地不还？
léi héng dào bú shì nǐ de yín zi bù hái bù hái
”雷横道：“不是你的银子，不还，不还！
liú táng dào nǐ bù hái zhī chú wèn de wǒ shǒu lǐ pō dāo kěn biàn bà
”刘唐道：“你不还，只除问得我手里朴刀肯便罢。
wú yòng yòu quàn nǐ liǎng gè dòu le bàn rì yòu méi shū yíng zhǐ guǎn dòu dào jǐ shí shì le
”吴用又劝：“你两个斗了半日，又没输赢，只管斗到几时是了。
liú táng dào tā bù hái wǒ yín zi zhí hé tā biàn gè nǐ sǐ wǒ huó biàn bà
”刘唐道：“他不还我银子，直和他拚个你死我活便罢。
léi héng dà nù dào wǒ ruò pà nǐ tiān gè shì bīng lái bìng nǐ yě bù suàn hǎo hàn
”雷横大怒道：“我若怕你，添个士兵来并你，也不算好汉。
wǒ zì hǎo dǎi shuò fān nǐ biàn bà
我自好歹搠翻你便罢。
liú táng dà nù pāi zhe xiōng qián jiào dào bù pà bù pà
”刘唐大怒，拍着胸前叫道：“不怕，不怕！
biàn gǎn shàng lái
”便赶上来。
zhè biān léi héng biàn zhǐ shǒu huà jiǎo yě gǎn lǒng lái
这边雷横便指手划脚，也赶拢来。
liǎng gè yòu yào sī bìng
两个又要厮并。
zhè wú yòng héng shēn zài lǐ miàn quàn nà lǐ quàn de zhù
这吴用横身在里面劝，那里劝得住。
liú táng niān zhe pō dāo zhǐ dài zuān jiāng guò lái
刘唐拈着朴刀，只待钻将过来。
léi héng kǒu lǐ qiān zéi wàn zéi mà tǐng qǐ pō dāo zhèng dài yào dòu
雷横口里千贼万贼骂，挺起朴刀，正待要斗。
zhī jiàn zhòng shì bīng zhǐ dào bǎo zhèng lái le
只见众士兵指道：“保正来了。
liú táng huí shēn kàn shí zhī jiàn zhāo gài pī zhuó yī shang qián jīn tān kāi cóng dà lù shàng gǎn lái dà hè dào chù shēng bù dé wú lǐ
”刘唐回身看时，只见晁盖披着衣裳，前襟摊开，从大路上赶来，大喝道：“畜生不得无礼！
nà wú yòng dà xiào dào xū shì bǎo zhèng zì lái fāng cái quàn de zhè chǎng nào
”那吴用大笑道：“须是保正自来，方才劝得这场闹。
zhāo gài gǎn de qì chuǎn wèn dào zěn de gǎn lái zhè lǐ dòu pō dāo
”晁盖赶得气喘，问道：“怎的赶来这里斗朴刀？
léi héng dào nǐ de lìng shēng ná zhe pō dāo gǎn lái wèn wǒ qǔ yín zi
”雷横道：“你的令甥拿着朴刀赶来，问我取银子。
xiǎo rén dào bù hái nǐ wǒ zì sòng hái bǎo zhèng fēi gàn nǐ shì
小人道不还你，我自送还保正，非干你事。
tā hé xiǎo rén dòu le wǔ shí hé
他和小人斗了五十合。
jiào shòu jiě quàn zài cǐ
教授解劝在此。
zhāo gài dào zhè chù shēng
”晁盖道：“这畜生！
xiǎo rén bìng bù zhī dào dū tóu kàn xiǎo rén zhī miàn qǐng huí zì dāng gǎi rì dēng mén péi huà
小人并不知道，都头看小人之面请回，自当改日登门陪话。
léi héng dào xiǎo rén yě zhī nà sī hú wéi bù yǔ tā yī bān jiàn shí
”雷横道：“小人也知那厮胡为，不与他一般见识。
yòu láo bǎo zhèng yuǎn chū
又劳保正远出。
zuò bié zì qù bù zài huà xià
”作别自去，不在话下。
qiě shuō wú yòng duì zhāo gài shuō dào bú shì bǎo zhèng zì lái jī hū zuò chū yī chǎng dà shì
且说吴用对晁盖说道：“不是保正自来，几乎做出一场大事。
zhè gè lìng shēng duān dì fēi fán shì hǎo wǔ yì
这个令甥端的非凡，是好武艺。
xiǎo shēng zài lí bā lǐ kàn le zhè gè yǒu míng guàn shǐ pō dāo de léi dū tóu yě dí bù guò zhǐ bàn de jià gé zhē lán
小生在篱笆里看了，这个有名惯使朴刀的雷都头，也敌不过，只办得架隔遮拦。
ruò zài dòu jǐ hé léi héng bì rán yǒu shī xìng mìng
若再斗几合，雷横必然有失性命。
yīn cǐ xiǎo shēng huāng máng chū lái jiàn gé le
因此小生慌忙出来间隔了。
zhè gè lìng shēng cóng hé ér lái
这个令甥从何而来？
wǎng cháng shí zhuāng shàng bù céng jiàn yǒu
往常时，庄上不曾见有。
zhāo gài dào què dài zhèng yào lái qǐng xiān shēng dào bì zhuāng shāng yì jù huà zhèng yù shǐ rén lái zhī jiàn bú jiàn le tā qiāng jià shàng pō dāo yòu méi xún chù
”晁盖道：“却待正要来请先生到敝庄商议句话，正欲使人来，只见不见了他，枪架上朴刀又没寻处。
zhī jiàn mù tóng bào shuō yí gè dà hàn ná tiáo pō dāo wàng nán yī zhí gǎn qù
只见牧童报说：‘一个大汉，拿条朴刀，望南一直赶去。
wǒ huāng máng suí hòu zhuī de lái zǎo shì de jiào shòu jiàn quàn zhù le
’我慌忙随后追得来，早是得教授谏劝住了。
qǐng zūn bù tóng dào bì zhuāng yǒu jù huà jì jiào jì jiào
请尊步同到敝庄，有句话计较计较。
nà wú yòng hái zhì shū zhāi guà le tóng liàn zài shū fáng lǐ fēn fù zhǔ rén jiā dào xué shēng lái shí shuō dào xiān shēng jīn rì yǒu gàn quán fàng yī rì jiǎ
那吴用还至书斋，挂了铜链在书房里，分付主人家道：“学生来时，说道先生今日有干，权放一日假。
yè shàng shū zhāi mén jiāng suǒ suǒ le yī tóng zhāo gài liú táng zhí dào zhāo jiā zhuāng shàng
”拽上书斋门，将锁锁了，一同晁盖、刘唐，直到晁家庄上。
zhāo gài jìng yāo rù hòu táng shēn chù fēn bīn ér zuò
晁盖竟邀入后堂深处，分宾而坐。
wú yòng wèn dào bǎo zhèng cǐ rén shì shuí
吴用问道：“保正，此人是谁？
zhāo gài dào jiāng hú shàng hǎo hàn cǐ rén xìng liú míng táng shì dōng lù zhōu rén shì
”晁盖道：“江湖上好汉，此人姓刘名唐，是东潞州人氏。
yīn yǒu yī tào fù guì tè lái tóu bèn wǒ
因有一套富贵，特来投奔我。
yè lái tā zuì wò zài líng guān miào lǐ què bèi léi héng zhuō le ná dào wǒ zhuāng shàng
夜来他醉卧在灵官庙里，却被雷横捉了，拿到我庄上。
wǒ yīn rèn tā zuò wài shēng fāng de tuō shēn
我因认他做外甥，方得脱身。
tā shuō yǒu běi jīng dà míng fǔ liáng zhōng shū shōu mǎi shí wàn guàn jīn zhū bǎo bèi sòng shàng dōng jīng yǔ tā zhàng rén cài tài shī qìng shēng chén zǎo wǎn cóng zhè lǐ jīng guò
他说有北京大名府梁中书，收买十万贯金珠宝贝，送上东京与他丈人蔡太师庆生辰，早晚从这里经过。
cǐ děng bù yì zhī cái qǔ zhī hé ài
此等不义之财，取之何碍！
tā lái de yì zhèng yīng wǒ yī mèng
他来的意，正应我一梦。
wǒ zuó yè mèng jiàn běi dǒu qī xīng zhí zhuì zài wǒ wū jǐ shàng
我昨夜梦见北斗七星，直坠在我屋脊上。
dǒu bǐng shàng lìng yǒu yī kē xiǎo xīng huà dào bái guāng qù le
斗柄上另有一颗小星，化道白光去了。
wǒ xiǎng xīng zhào běn jiā ān dé bù lì
我想星照本家，安得不利？
jīn zǎo zhèng yào qiú qǐng jiào shòu shāng yì bù xiǎng yòu shì zhè yī tào
今早正要求请教授商议，不想又是这一套。
cǐ yī jiàn shì ruò hé
此一件事若何？
wú yòng xiào dào xiǎo shēng jiàn liú xiōng gǎn de lái qiāo qī yě cāi gè qī bā fēn le
吴用笑道：“小生见刘兄赶得来跷蹊，也猜个七八分了。
cǐ yī shì què hǎo
此一事却好。
zhǐ shì yī jiàn rén duō zuò bù dé rén shǎo yòu zuò bù dé
只是一件，人多做不得，人少又做不得。
zhái shàng kōng yǒu xǔ duō zhuāng kè yí gè yě yòng bù dé
宅上空有许多庄客，一个也用不得。
rú jīn zhǐ yǒu bǎo zhèng liú xiōng xiǎo shēng sān rén zhè jiàn shì rú hé tuán nòng
如今只有保正、刘兄、小生三人，这件事如何团弄？
biàn shì bǎo zhèng yǔ xiōng shí fēn liǎo de yě dān fù bù xià zhè duàn shì
便是保正与兄十分了得，也担负不下这段事。
xū de qī bā gè hǎo hàn fāng kě duō yě wú yòng
须得七八个好汉方可，多也无用。
zhāo gài dào mò fēi yào yīng mèng zhī xīng shù
”晁盖道：“莫非要应梦之星数？
wú yòng biàn dào xiōng zhǎng zhè yī mèng bù fán yě fēi tóng xiǎo kě
”吴用便道：“兄长这一梦不凡，也非同小可。
mò fēi běi dì shàng zài yǒu fú zhù de rén lái
莫非北地上再有扶助的人来？
wú yòng xún sī le bàn shǎng méi tóu yī zòng jì shàng xīn lái
”吴用寻思了半晌，眉头一纵，计上心来。
shuō dào yǒu le yǒu le
说道：“有了，有了！
zhāo gài dào xiān shēng jì yǒu xīn fù hǎo hàn kě yǐ biàn qù qǐng lái chéng jiù zhè jiàn shì
”晁盖道：“先生既有心腹好汉，可以便去请来，成就这件事。
wú yòng bù huāng bù máng dié liǎng gè zhǐ tou yán wú shù jù huà bù yī xí yǒu fèn jiào lú huā cóng lǐ pō zhàn chuán què shì dǎ yú chuán
吴用不慌不忙，叠两个指头，言无数句，话不一席，有分教：芦花丛里泊战船，却似打鱼船；
hé yè xiāng zhōng jù yì hàn fān wéi zhēn hǎo hàn
荷叶乡中聚义汉，翻为真好汉。
zhèng shì zhǐ huī shuō dì tán tiān kǒu lái yòu ná yún zhuō wù rén
正是：指麾说地谈天口，来诱拿云捉雾人。
bì jìng zhì duō xīng wú yòng shuō chū shèn me rén lái qiě tīng xià huí fēn jiě
毕竟智多星吴用说出甚么人来，且听下回分解。