yáng zhì yā sòng jīn yín dān wú yòng zhì qǔ shēng chén gāng
杨志押送金银担吴用智取生辰纲
zhè gū tiān
《鹧鸪天》：
gāng xīng qǐ yì zài shān dōng shā yào zòng héng shuǐ hǔ zhōng
罡星起义在山东，杀曜纵横水浒中。
kě shì qī xīng chéng jù huì què yú sì hǎi xiǎn yīng xióng
可是七星成聚会，却于四海显英雄。
rén shì hǔ mǎ rú lóng huáng ní gāng shàng qiǎo shī gōng
人似虎，马如龙，黄泥冈上巧施功。
mǎn tuó jīn bèi guī shān zhài ào hèn zhōng shū lǎo xiàng gōng
满驮金贝归山寨，懊恨中书老相公。
huà shuō dāng shí gōng sūn shèng zhèng zài gé ér lǐ duì zhāo gài shuō zhè běi jīng shēng chén gāng shì bù yì zhī cái qǔ zhī hé ài
话说当时公孙胜正在阁儿里对晁盖说：“这北京生辰纲是不义之财，取之何碍。
zhī jiàn yī gè rén cóng wài miàn qiǎng jiāng rù lái jiū zhù gōng sūn shèng dào nǐ hǎo dà dǎn
”只见一个人从外面抢将入来，揪住公孙胜道：“你好大胆！
què cái shāng yì de shì wǒ dōu zhī le yě
却才商议的事，我都知了也。
nà rén què shì zhì duō xīng wú xué jiū
”那人却是智多星吴学究。
zhāo gài xiào dào xiān shēng xiū huāng qiě qǐng xiāng jiàn
晁盖笑道：“先生休慌，且请相见。
liǎng gè xù lǐ ba wú yòng dào jiāng hú shàng jiǔ wén rén shuō rù yún lóng gōng sūn shèng yī qīng dà míng bù qī jīn rì cǐ chù de huì
”两个叙礼罢，吴用道：“江湖上久闻人说入云龙公孙胜一清大名，不期今日此处得会。
zhāo gài dào zhè wèi xiù shì xiān shēng biàn shì zhì duō xīng wú xué jiū
”晁盖道：“这位秀士先生，便是智多星吴学究。
gōng sūn shèng dào wú wén jiāng hú shàng duō rén céng shuō jiā liàng xiān shēng dà míng qǐ zhī yuán fǎ què zài bǎo zhèng zhuāng shàng de huì xián qì
”公孙胜道：“吾闻江湖上多人曾说加亮先生大名，岂知缘法却在保正庄上得会贤契。
zhǐ shì bǎo zhèng shū cái zhàng yì yǐ cǐ tiān xià háo jié dōu tóu mén xià
只是保正疏财仗义，以此天下豪杰都投门下。
zhāo gài dào zài yǒu jǐ wèi xiāng shí zài lǐ miàn yī fà qǐng jìn hòu táng shēn chù jiàn
”晁盖道：“再有几位相识在里面，一发请进后堂深处见。
sān gè rén rù dào lǐ miàn jiù yǔ liú táng sān yuán dōu xiāng jiàn le
”三个人入到里面，就与刘唐、三阮都相见了。
zhòng rén dào jīn rì cǐ yī huì yīng fēi ǒu rán
众人道：“今日此一会，应非偶然。
xū qǐng bǎo zhèng gē ge zhèng miàn ér zuò
须请保正哥哥正面而坐。
zhāo gài dào liàng xiǎo zi shì gè qióng zhǔ rén yòu wú shén hǎn wù xiāng liú hào kè zěn gǎn zhàn shàng
”晁盖道：“量小子是个穷主人，又无甚罕物相留好客，怎敢占上。
wú yòng dào bǎo zhèng gē ge yī zhe xiǎo shēng qiě qǐng zuò le
”吴用道：“保正哥哥，依着小生且请坐了。
zhāo gài zhǐ de zuò le dì yī wèi
”晁盖只得坐了第一位。
wú yòng zuò le dì èr wèi gōng sūn shèng zuò le dì sān wèi liú táng zuò le dì sì wèi yuán xiǎo èr zuò le dì wǔ wèi yuán xiǎo wǔ zuò dì liù wèi yuán xiǎo qī zuò dì qī wèi
吴用坐了第二位，公孙胜坐了第三位，刘唐坐了第四位，阮小二坐了第五位，阮小五坐第六位，阮小七坐第七位。
què cái jù yì yǐn jiǔ
却才聚义饮酒。
chóng zhěng bēi pán zài bèi jiǔ yáo zhòng rén yǐn zhuó
重整杯盘，再备酒肴，众人饮酌。
wú yòng dào bǎo zhèng mèng jiàn běi dǒu qī xīng zhuì zài wū jǐ shàng jīn rì wǒ děng qī rén jù yì jǔ shì qǐ bù yìng tiān chuí xiàng
吴用道：“保正梦见北斗七星坠在屋脊上，今日我等七人聚义举事，岂不应天垂象。
cǐ yī tào fù guì tuò shǒu ér qǔ
此一套富贵，唾手而取。
wǒ děng qī rén hé huì bìng wú yī rén xiǎo de
我等七人和会，并无一人晓得。
xiǎng gōng sūn shèng xiān shēng jiāng hú shàng zhàng yì shū cái zhī shì suǒ yǐ dé zhī zhè jiàn shì lái tóu bǎo zhèng
想公孙胜先生江湖上仗义疏财之士，所以得知这件事，来投保正。
suǒ shuō yāng liú xiōng qù tàn tīng lù chéng cóng nà lǐ lái jīn rì tiān wǎn lái zǎo biàn qǐng dēng chéng
所说央刘兄去探听路程从那里来，今日天晚，来早便请登程。
gōng sūn shèng dào zhè yī shì bù xū qù le pín dào yǐ dǎ tīng zhī tā lái de lù shù le
”公孙胜道：“这一事不须去了，贫道已打听知他来的路数了。
zhǐ shì huáng ní gāng dà lù shàng lái
只是黄泥冈大路上来。
zhāo gài dào huáng ní gāng dōng shí lǐ lù dì míng ān lè cūn yǒu yí gè xián hàn jiào zuò bái rì shǔ bái shèng yě zēng lái tóu bèn wǒ wǒ céng jī zhù tā pán chán
”晁盖道：“黄泥冈东十里路，地名安乐村，有一个闲汉，叫做白日鼠白胜，也曾来投奔我，我曾赍助他盘缠。
wú yòng dào běi dǒu shàng bái guāng mò bú shì yīng zài zhè rén
”吴用道：“北斗上白光，莫不是应在这人？
zì yǒu yòng tā chǔ
自有用他处。
liú táng dào cǐ chù huáng ní gāng jiào yuǎn hé chǔ kě yǐ róng shēn
”刘唐道：“此处黄泥冈较远，何处可以容身？
wú yòng dào zhǐ zhè gè bái shèng jiā biàn shì wǒ men ān shēn chù
”吴用道：“只这个白胜家，便是我们安身处。
yì hái yào yòng le bái shèng
亦还要用了白胜。
zhāo gài dào wú xiān shēng wǒ děng hái shì ruǎn qǔ què shì yìng qǔ
”晁盖道：“吴先生，我等还是软取，却是硬取？
wú yòng xiào dào wǒ yǐ ān pái dìng le quān tào zhǐ kàn tā lái de guāng jǐng
”吴用笑道：“我已安排定了圈套，只看他来的光景。
lì zé lì qǔ zhì zé zhì qǔ
力则力取，智则智取。
wǒ yǒu yī tiáo jì cè bù zhī zhōng nǐ men yì fǒu
我有一条计策，不知中你们意否？
rú cǐ rú cǐ
如此如此。
zhāo gài tīng le dà xǐ diān zhe jiǎo dào hǎo miào jì
”晁盖听了大喜，攧着脚道：“好妙计！
bù wǎng le chēng nǐ zuò zhì duō xīng guǒ rán sài guò zhū gě liàng
不枉了称你做智多星，果然赛过诸葛亮。
hǎo jì cè
好计策！
wú yòng dào xiū de zài tí
”吴用道：“休得再提。
cháng yán dào gé qiáng xū yǒu ěr chuāng wài qǐ wú rén
常言道：隔墙须有耳，窗外岂无人。
zhǐ kě nǐ zhī wǒ zhī
只可你知我知。
zhāo gài biàn dào ruǎn jiā sān xiōng qiě qǐng huí guī zhì qī lái xiǎo zhuāng jù huì
”晁盖便道：“阮家三兄且请回归，至期来小庄聚会。
wú xiān shēng yī jiù zì qù jiào xué
吴先生依旧自去教学。
gōng sūn xiān shēng bìng liú táng zhī zài bì zhuāng quán zhù
公孙先生并刘唐，只在敝庄权住。
dāng rì yǐn jiǔ zhì wǎn gè zì qù kè fáng lǐ xiē xī
”当日饮酒至晚，各自去客房里歇息。
cì rì wǔ gēng qǐ lái ān pái zǎo fàn chī le
次日五更起来，安排早饭吃了。
zhāo gài qǔ chū sān shí liǎng huā yín sòng yǔ ruǎn jiā sān xiōng dì dào quán biǎo báo yì qiē wù tuī què
晁盖取出三十两花银送与阮家三兄弟道：“权表薄意，切勿推却。
sān yuán nà lǐ kěn shòu
”三阮那里肯受。
wú yòng dào péng yǒu zhī yì bù kě xiāng zǔ
吴用道：“朋友之意，不可相阻。
sān yuán fāng cái shòu le yín liǎng
”三阮方才受了银两。
yī qí sòng chū zhuāng wài lái
一齐送出庄外来。
wú yòng fù ěr dī yán dào zhè bān zhè bān zhì qī bù kě yǒu wù
吴用附耳低言道：“这般这般，至期不可有误。
ruǎn jiā sān dì xiōng xiāng bié le zì huí shí jié cūn qù
”阮家三弟兄相别了，自回石碣村去。
zhāo gài liú zhù wú xué jiū yǔ gōng sūn shèng liú táng zài zhuāng shàng měi rì yì shì
晁盖留住吴学究与公孙胜、刘唐在庄上，每日议事。
huà xiū xù fán
话休絮繁。
què shuō běi jīng dà míng fǔ liáng zhōng shū shōu mǎi le shí wàn guàn qìng hè shēng chén lǐ wù wán bèi xuǎn rì chāi rén qǐ chéng
却说北京大名府梁中书，收买了十万贯庆贺生辰礼物完备，选日差人起程。
dāng xià yī rì zài hòu táng zuò xia zhī jiàn cài fū rén wèn dào xiàng gōng shēng chén gāng jǐ shí qǐ chéng
当下一日在后堂坐下，只见蔡夫人问道：“相公，生辰纲几时起程？
liáng zhōng shū dào lǐ wù dōu yǐ wán bèi míng hòu rì biàn yòng qǐ shēn
”梁中书道：“礼物都已完备，明后日便用起身。
zhǐ shì yī jiàn shì zài cǐ chóu chú wèi jué
只是一件事在此踌躇未决。
cài fū rén dào yǒu shèn shì chóu chú wèi jué
”蔡夫人道：“有甚事踌躇未决？
liáng zhōng shū dào shàng nián fèi le shí wàn guàn shōu mǎi jīn zhū bǎo bèi sòng shàng dōng jīng qù zhǐ yīn yòng rén bù zháo bàn lù bèi zéi rén jié jiāng qù le zhì jīn wú huò
”梁中书道：“上年费了十万贯收买金珠宝贝，送上东京去，只因用人不着，半路被贼人劫将去了，至今无获；
jīn nián zhàng qián yǎn jiàn de yòu méi gè liǎo shì de rén sòng qù zài cǐ chóu chú wèi jué
今年帐前眼见得又没个了事的人送去，在此踌躇未决。
cài fū rén zhǐ zhe jiē xià dào nǐ cháng shuō zhè gè rén shí fēn liǎo de hé bù zhe tā wěi zhǐ lǐng zhuàng sòng qù zǒu yī zāo bù zhì shī wù
”蔡夫人指着阶下道：“你常说这个人十分了得，何不着他委纸领状送去走一遭，不致失误。
liáng zhōng shū kàn jiē xià nà rén shí què shì qīng miàn shòu yáng zhì
”梁中书看阶下那人时，却是青面兽杨志。
liáng zhōng shū dà xǐ suí jí huàn yáng zhì shàng tīng shuō dào wǒ zhèng wàng le nǐ
梁中书大喜，随即唤杨志上厅说道：“我正忘了你。
nǐ ruò yǔ wǒ sòng de shēng chén gāng qù wǒ zì yǒu tái jǔ nǐ chù
你若与我送得生辰纲去，我自有抬举你处。
yáng zhì chā shǒu shēn qián bǐng dào ēn xiāng chāi qiǎn bù gǎn bù yī
”杨志叉手身前禀道：“恩相差遣，不敢不依。
zhǐ bù zhī zěn dì dǎ diǎn
只不知怎地打点？
jǐ shí qǐ shēn
几时起身？
liáng zhōng shū dào zhuó luò dà míng fǔ chà shí liàng tài píng chē zi zhàng qián bō shí gè xiāng jìn jūn jiān yā zhe chē měi liàng shàng gè chā yī bǎ huáng qí shàng xiě zhe xiàn hè tài shī shēng chén gāng
”梁中书道：“着落大名府差十辆太平车子，帐前拨十个厢禁军监押着车，每辆上各插一把黄旗，上写着‘献贺太师生辰纲”。
měi liàng chē zi zài shǐ gè jūn jiàn gēn zhe
每辆车子再使个军健跟着。
sān rì nèi biàn yào qǐ shēn qù
三日内便要起身去。
yáng zhì dào fēi shì xiǎo rén tuī tuō qí shí qù bù dé
”杨志道：“非是小人推托，其实去不得。
qǐ jūn zhǐ bié chà yīng xióng jīng xì de rén qù
乞钧旨别差英雄精细的人去。
liáng zhōng shū dào wǒ yǒu xīn yào tái jǔ nǐ zhè xiàn shēng chén gāng de zhá zǐ nèi lìng xiū yī fēng shū zài zhōng jiān tài shī gēn qián chóng chóng bǎo nǐ shòu dào chì mìng huí lái
”梁中书道：“我有心要抬举你，这献生辰纲的札子内另修一封书在中间，太师跟前重重保你，受道敕命回来。
rú hé dǎo shēng zhī diào tuī cí bù qù
如何倒生支调，推辞不去？
yáng zhì dào ēn xiāng zài shàng xiǎo rén yě zēng tīng de shàng nián yǐ bèi zéi rén jié qù le zhì jīn wèi huò
”杨志道：“恩相在上：小人也曾听得上年已被贼人劫去了，至今未获。
jīn suì tú zhōng dào zéi yòu duō shèn shì bù hǎo cǐ qù dōng jīng yòu wú shuǐ lù dōu shì hàn lù jīng guò de shì zǐ jīn shān èr lóng shān táo huā shān sǎn gài shān huáng ní gāng bái shā wù yě yún dù chì sōng lín zhè jǐ chù dōu shì qiǎng rén chū mò de qù chù
今岁途中盗贼又多，甚是不好，此去东京，又无水路，都是旱路，经过的是紫金山、二龙山、桃花山、伞盖山、黄泥冈、白沙坞、野云渡、赤松林，这几处都是强人出没的去处。
gēng jiān dān shēn kè rén yì bù gǎn dú zì jīng guò tā zhī dào shì jīn yín bǎo wù rú hé bù lái qiǎng jié
更兼单身客人，亦不敢独自经过，他知道是金银宝物，如何不来抢劫？
wǎng jié guǒ le xìng mìng
枉结果了性命。
yǐ cǐ qù bù dé
以此去不得。
liáng zhōng shū dào nèn dì shí duō zhe jūn xiào fáng hù sòng qù biàn liǎo
”梁中书道：“恁地时多着军校防护送去便了。
yáng zhì dào ēn xiāng biàn chà wǔ bǎi rén qù yě bù jì shì
”杨志道：“恩相便差五百人去，也不济事。
zhè sī men yī shēng tīng de qiǎng rén lái shí dōu shì xiān zǒu le de
这厮们一声听得强人来时，都是先走了的。
liáng zhōng shū dào nǐ zhè bān de shuō shí shēng chén gāng bú yào sòng qù le
”梁中书道：“你这般地说时，生辰纲不要送去了？
yáng zhì yòu bǐng dào ruò yī xiǎo rén yī jiàn shì biàn gǎn sòng qù
”杨志又禀道：“若依小人一件事，便敢送去。
liáng zhōng shū dào wǒ jì wěi zài nǐ shēn shàng rú hé bù yī nǐ shuō
”梁中书道：“我既委在你身上，如何不依你说。
yáng zhì dào ruò yī xiǎo rén shuō shí bìng bù yào chē zi bǎ lǐ wù dōu zhuāng zuò shí yú tiáo dàn zi zhǐ zuò kè rén de dǎ bàn háng huò
”杨志道：“若依小人说时，并不要车子，把礼物都装做十余条担子，只做客人的打扮行货。
yě diǎn shí gè zhuàng jiàn de xiāng jìn jūn què zhuāng zuò jiǎo fu tiāo zhe
也点十个壮健的厢禁军，却装做脚夫挑着。
zhǐ xiāo yī gè rén hé xiǎo rén qù què dǎ bàn zuò kè rén qiāo qiāo lián yè sòng shàng dōng jīng jiāo fù
只消一个人和小人去，却打扮做客人，悄悄连夜送上东京交付。
nèn dì shí fāng hǎo
恁地时方好。
liáng zhōng shū dào nǐ shén shuō de shì
”梁中书道：“你甚说的是。
wǒ xiě shū chéng chóng chóng bǎo nǐ shòu dào gào mìng huí lái
我写书呈，重重保你，受道诰命回来。
yáng zhì dào shēn xiè ēn xiāng tái jǔ
”杨志道：“深谢恩相抬举。
dāng rì biàn jiào yáng zhì yī miàn dǎ shuān dān jiǎo yī miàn xuǎn jiǎn jūn rén
当日便叫杨志一面打拴担脚，一面选拣军人。
cì rì jiào yáng zhì lái tīng qián cì hou liáng zhōng shū chū tīng lái wèn dào yáng zhì nǐ jǐ shí qǐ shēn
次日，叫杨志来厅前伺候，梁中书出厅来问道：“杨志，你几时起身？
yáng zhì bǐng dào gào fù ēn xiāng zhī zài míng zǎo zhǔn xíng jiù wěi lǐng zhuàng
”杨志禀道：“告复恩相，只在明早准行，就委领状。
liáng zhōng shū dào fū rén yě yǒu yī dān lǐ wù lìng sòng yǔ fǔ zhōng bǎo juàn yě yào nǐ lǐng
”梁中书道：“夫人也有一担礼物，另送与府中宝眷，也要你领。
pà nǐ bù zhī tóu lù
怕你不知头路。
tè dì zài jiào nǎi gōng xiè dōu guǎn bìng liǎng gè yú hòu hé nǐ yī tóng qù
特地再教奶公谢都管，并两个虞候，和你一同去。
yáng zhì gào dào ēn xiāng yáng zhì qù bù dé le
”杨志告道：“恩相，杨志去不得了。
liáng zhōng shū dào lǐ wù duō yǐ shuān fù wán bèi rú hé yòu qù bù dé
”梁中书道：“礼物多已拴缚完备，如何又去不得？
yáng zhì bǐng dào cǐ shí dān lǐ wù dōu zài xiǎo rén shēn shàng hé tā zhòng rén dōu yóu yáng zhì yào zǎo xíng biàn zǎo xíng yào wǎn xíng biàn wǎn xíng yào zhù biàn zhù yào xiē biàn xiē yì yī yáng zhì tí diào
”杨志禀道：“此十担礼物都在小人身上，和他众人都由杨志，要早行便早行，要晚行便晚行，要住便住，要歇便歇，亦依杨志提调。
rú jīn yòu jiào lǎo dōu guǎn bìng yú hòu hé xiǎo rén qù tā shì fū rén xíng de rén yòu shì tài shī fǔ mén xià nǎi gōng tǎng huò lù shàng yǔ xiǎo rén biē niù qǐ lái yáng zhì rú hé gǎn hé tā zhēng zhí de
如今又叫老都管并虞候和小人去，他是夫人行的人，又是太师府门下奶公，倘或路上与小人鳖拗起来，杨志如何敢和他争执得？
ruò wù le dà shì shí yáng zhì nà qí jiān rú hé fēn shuō
若误了大事时，杨志那其间如何分说？
liáng zhōng shū dào zhè gè yě róng yì wǒ jiào tā sān gè dōu tīng nǐ tí diào biàn liǎo
”梁中书道：“这个也容易，我叫他三个都听你提调便了。
yáng zhì dá dào ruò shì rú cǐ bǐng guò xiǎo rén qíng yuàn biàn wěi lǐng zhuàng
”杨志答道：“若是如此禀过，小人情愿便委领状。
tǎng yǒu shū shī gān dāng zhòng zuì
倘有疏失，甘当重罪。
liáng zhōng shū dà xǐ dào wǒ yě bù wǎng le tái jǔ nǐ zhēn gè yǒu jiàn shi
”梁中书大喜道：“我也不枉了抬举你，真个有见识。
suí jí huàn lǎo xiè dōu guǎn bìng liǎng gè yú hòu chū lái dāng tīng fēn fù dào yáng zhì tí xiá qíng yuàn wěi le yī zhǐ lǐng zhuàng jiān yā shēng chén gāng shí yī dān jīn zhū bǎo bèi fù jīng tài shī fǔ jiāo gē zhè gàn xì dōu zài tā shēn shàng
”随即唤老谢都管并两个虞候出来，当厅分付道：“杨志提辖情愿委了一纸领状，监押生辰纲十一担金珠宝贝赴京，太师府交割，这干系都在他身上。
nǐ sān rén hé tā zuò bàn qù yī lù shàng zǎo qǐ wǎn xíng zhù xiē dōu yào tīng tā yán yǔ bù kě hé tā biē niù
你三人和他做伴去，一路上早起晚行住歇，都要听他言语，不可和他鳖拗。
fū rén chǔ fèn fù de gòu dàng nǐ sān rén zì lǐ huì
夫人处分付的勾当，你三人自理会。
xiǎo xīn zài yì zǎo qù zǎo huí xiū jiào yǒu shī
小心在意，早去早回，休教有失。
lǎo dōu guǎn yī yī dōu yīng le
”老都管一一都应了。
dāng rì yáng zhì lǐng le
当日杨志领了。
cì rì zǎo qǐ wǔ gēng zài fǔ lǐ bǎ dān zhàng dōu bǎi zài tīng qián
次日早起五更，在府里把担杖都摆在厅前。
lǎo dōu guǎn hé liǎng gè yú hòu yòu jiāng yī xiǎo dān cái bó gòng shí yī dān jiǎn le shí yī gè zhuàng jiàn de xiāng jìn jūn dōu zuò jiǎo fu dǎ bàn
老都管和两个虞候又将一小担财帛，共十一担，拣了十一个壮健的厢禁军，都做脚夫打扮。
yáng zhì dài shang liáng lì r chuān zhe qīng shā shān zi xì le chán dài xíng lǚ má xié kuà kǒu yāo dāo tí tiáo pō dāo
杨志戴上凉笠儿，穿着青纱衫子，系了缠带行履麻鞋，跨口腰刀，提条朴刀。
lǎo dōu guǎn yě dǎ bàn zuò gè kè rén mú yàng
老都管也打扮做个客人模样。
liǎng gè yú hòu jiǎ zhuāng zuò gēn de bàn dāng
两个虞候假装做跟的伴当。
gè rén dōu ná le tiáo pō dāo yòu dài jǐ gēn téng tiáo
各人都拿了条朴刀，又带几根藤条。
liáng zhōng shū fù yǔ le zhá fù shū chéng
梁中书付与了札付书呈。
yī xíng rén dōu chī de bǎo le zài tīng shàng bài cí le liáng zhōng shū
一行人都吃得饱了，在厅上拜辞了梁中书。
kàn nà jūn rén dān zhàng qǐ chéng yáng zhì hé xiè dōu guǎn liǎng gè yú hòu jiān yā zhe yī xíng gòng shì shí wǔ rén lí le liáng fǔ chū de běi jīng chéng mén qǔ dà lù tóu dōng jīng jìn fā
看那军人担仗起程，杨志和谢都管、两个虞候监押着，一行共是十五人，离了梁府，出得北京城门，取大路投东京进发。
wǔ lǐ dān pái shí lǐ shuāng pái
五里单牌，十里双牌。
cǐ shí zhèng shì wǔ yuè bàn tiān qì suī shì qíng míng de hǎo zhǐ shì kù rè nán xíng
此时正是五月半天气，虽是晴明得好，只是酷热难行。
xī rì wú qī jùn wáng yǒu bā jù shī dào
昔日吴七郡王有八句诗道：
yù píng sì xià zhū lán rào cù cù yóu yú xì píng zǎo
玉屏四下朱阑绕，簇簇游鱼戏萍藻。
diàn pù bā chǐ bái xiā xū tóu zhěn yī méi hóng mǎ nǎo
簟铺八尺白虾须，头枕一枚红玛瑙。
liù lóng jù rè bù gǎn xíng hǎi shuǐ jiān fèi péng lái dǎo
六龙惧热不敢行，海水煎沸蓬莱岛。
gōng zǐ yóu xián shàn lì wēi xíng rén zhèng zài hóng chén dào
公子犹嫌扇力微，行人正在红尘道。
zhè bā jù shī dān tí zhe yán tiān shǔ yuè nà gōng zǐ wáng sūn zài liáng tíng shàng shuǐ gé zhōng jìn zhe fú guā chén lǐ diào bīng xuě ǒu bì shǔ shàng wū zì xián rè
这八句诗单题着炎天暑月，那公子王孙在凉亭上水阁中，浸着浮瓜沉李，调冰雪藕避暑，尚兀自嫌热。
zěn zhī kè rén wèi xiē wēi míng bó lì yòu wú jiā suǒ jū fù sān fú nèi zhǐ de zài nà tú lù zhōng xíng
怎知客人为些微名薄利，又无枷锁拘缚，三伏内只得在那途路中行。
jīn rì yáng zhì zhè yī xíng rén yào qǔ liù yuè shí wǔ rì shēng chén zhǐ de zài lù tú shàng xíng
今日杨志这一行人，要取六月十五日生辰，只得在路途上行。
zì lí le zhè běi jīng wǔ qī rì duān dì zhǐ shì qǐ wǔ gēng chèn zǎo liáng biàn xíng rì zhōng rè shí biàn xiē
自离了这北京五七日，端的只是起五更趁早凉便行，日中热时便歇。
wǔ qī rì hòu rén jiā jiàn shǎo xíng kè yòu xī yī zhàn zhàn dōu shì shān lù
五七日后，人家渐少，行客又稀，一站站都是山路。
yáng zhì què yào chén pái qǐ shēn shēn shí biàn xiē
杨志却要辰牌起身，申时便歇。
nà shí yī gè xiāng jìn jūn dàn zi yòu zhòng wú yǒu yí gè shāo qīng
那十一个厢禁军，担子又重，无有一个稍轻。
tiān qì rè le xíng bù dé jiàn zhe lín zi biàn yào qù xiē xī
天气热了，行不得，见着林子便要去歇息。
yáng zhì gǎn zhe cuī cù yào xíng rú ruò tíng zhù qīng zé tòng mà zhòng zé téng tiáo biàn dǎ bī gǎn yào xíng
杨志赶着催促要行，如若停住，轻则痛骂，重则藤条便打，逼赶要行。
liǎng gè yú hòu suī zhǐ bèi xiē bāo guǒ xíng lǐ yě qì chuǎn le xíng bù shàng
两个虞候虽只背些包裹行李，也气喘了行不上。
yáng zhì yě tián dào nǐ liǎng gè hǎo bù xiǎo shì
杨志也嗔道：“你两个好不晓事！
zhè gàn xì xū shì ǎn de
这干系须是俺的！
nǐ men bù tì sǎ jiā dǎ zhè fū zǐ què zài bèi hòu yě màn màn de āi
你们不替洒家打这夫子，却在背后也慢慢地挨。
zhè lù shàng bú shì shuǎ chù
这路上不是耍处。
nà yú hòu dào bú shì wǒ liǎng gè yào màn zǒu qí shí rè le xíng bù dòng yīn cǐ luò hòu
”那虞候道：“不是我两个要慢走，其实热了行不动，因此落后。
qián rì zhǐ shì chèn zǎo liáng zǒu rú jīn zěn dì zhèng rè lǐ yào xíng
前日只是趁早凉走，如今怎地正热里要行？
zhèng shì hǎo dǎi bù jūn yún
正是好歹不均匀。
yáng zhì dào nǐ zhè bān shuō huà què shì fàng pì
”杨志道：“你这般说话，却似放屁。
qián rì xíng de xū shì hǎo dì miàn rú jīn zhèng shì gān gà qù chù
前日行的须是好地面，如今正是尴尬去处。
ruò bù rì lǐ gǎn guò qù shuí gǎn wǔ gēng bàn yè zǒu
若不日里赶过去，谁敢五更半夜走？
liǎng gè yú hòu kǒu lǐ bù dào dù zhōng xún sī zhè sī bù zhí dé biàn mà rén
”两个虞候口里不道，肚中寻思：“这厮不直得便骂人。
yáng zhì tí le pō dāo ná zhe téng tiáo zì qù gǎn nà dàn zi
杨志提了朴刀，拿着藤条，自去赶那担子。
liǎng gè yú hòu zuò zài liǔ yīn shù xià děng de lǎo dōu guǎn lái
两个虞候坐在柳阴树下等得老都管来。
liǎng gè yú hòu gào sù dào yáng jiā nà sī qiáng shā zhǐ shì wǒ xiāng gōng mén xià yī ge tí xiá zhí zhè bān zuò dà
两个虞候告诉道：“杨家那厮，强杀只是我相公门下一个提辖，直这般做大！
lǎo dōu guǎn dào xū shì wǒ xiāng gōng dāng miàn fēn fù dào xiū yào hé tā biē niù
”老都管道：“须是我相公当面分付道：休要和他鳖拗。
yīn cǐ wǒ bù zuò shēng
因此我不做声。
zhè liǎng rì yě kàn tā bù dé quán qiě nài tā
这两日也看他不得，权且奈他。
liǎng gè yú hòu dào xiàng gōng yě zhǐ shì rén qíng huà r dōu guǎn zì zuò gè zhǔ biàn liǎo
”两个虞候道：“相公也只是人情话儿，都管自做个主便了。
lǎo dōu guǎn yòu dào qiě nài tā yī nài
”老都管又道：“且奈他一奈。
dāng rì xíng dào shēn pái shí fēn xún dé yī gè kè diàn lǐ xiē le nà shí gè xiāng jìn jūn yǔ hàn tōng liú dōu tàn qì chuī xū duì lǎo dōu guǎn shuō dào wǒ men bù xìng zuò le jūn jiàn qíng zhī dào bèi chà chū lái
”当日行到申牌时分，寻得一个客店里歇了，那十个厢禁军雨汗通流，都叹气吹嘘，对老都管说道：“我们不幸做了军健，情知道被差出来。
zhè bān huǒ shì rè de tiān qì yòu tiāo zhuó zhòng dān
这般火似热的天气，又挑着重担。
zhè liǎng rì yòu bù jiǎn zǎo liáng xíng dòng bù dòng lǎo dà téng tiáo dǎ lái
这两日又不拣早凉行，动不动老大藤条打来。
dōu shì yì bān fù mǔ pí ròu wǒ men zhí nèn de kǔ
都是一般父母皮肉，我们直恁地苦！
lǎo dōu guǎn dào nǐ men bú yào yuàn chàng bā dào dōng jīng shí wǒ zì shǎng nǐ
”老都管道：“你们不要怨怅，巴到东京时，我自赏你。
zhòng jūn hàn dào ruò shì shì dōu guǎn kàn dài wǒ men shí bìng bù gǎn yuàn chàng
”众军汉道：“若是似都管看待我们时，并不敢怨怅。
yòu guò le yī yè
”又过了一夜。
cì rì tiān sè wèi míng zhòng rén qǐ lái chèn zǎo liáng qǐ shēn qù
次日，天色未明，众人起来趁早凉起身去。
yáng zhì tiào qǐ lái hè dào nà lǐ qù
杨志跳起来喝道：“那里去！
qiě shuì le què lǐ huì
且睡了，却理会。
zhòng jūn hàn dào chèn zǎo bù zǒu rì lǐ rè shí zǒu bù dé què dǎ wǒ men
”众军汉道：“趁早不走，日里热时走不得，却打我们。
yáng zhì dà mà dào nǐ men shěng de shèn me
”杨志大骂道：“你们省得甚么！
ná le téng tiáo yào dǎ
”拿了藤条要打。
zhòng jūn rěn qì tūn shēng zhǐ de shuì le
众军忍气吞声，只得睡了。
dāng rì zhí dào chén pái shí fēn màn màn de dǎ huǒ chī le fàn zǒu
当日直到辰牌时分，慢慢地打火吃了饭走。
yī lù shàng gǎn dǎ zhe bù xǔ tóu liáng chù xiē
一路上赶打着，不许投凉处歇。
nà shí yī gè xiāng jìn jūn kǒu lǐ nán nán nè nè de yuàn chàng liǎng gè yú hòu zài lǎo dōu guǎn miàn qián xù xù guō guō de bān kǒu
那十一个厢禁军口里喃喃讷讷地怨怅，两个虞候在老都管面前絮絮聒聒地搬口。
lǎo dōu guǎn tīng le yě bù zhuó yì xīn nèi zì nǎo tā
老都管听了，也不着意，心内自恼他。
huà xiū xù fán
话休絮繁。
shì cǐ xíng le shí sì wǔ rì nà shí sì gè rén méi yī gè bù yuàn chàng yáng zhì
似此行了十四五日，那十四个人，没一个不怨怅杨志。
dāng rì kè diàn lǐ chén pái shí fēn màn màn de dǎ huǒ chī le zǎo fàn xíng
当日客店里，辰牌时分，慢慢地打火吃了早饭行。
zhèng shì liù yuè chū sì rì shí jié tiān qì wèi jí shǎng wǔ yī lún hóng rì dàng tiān méi bàn diǎn yún cǎi
正是六月初四日时节，天气未及晌午，一轮红日当天，没半点云彩。
qí rì shí fēn dà rè
其日十分大热。
gǔ rén yǒu bā jù shī dào
古人有八句诗道：
zhù róng nán lái biān huǒ lóng huǒ qí yàn yàn shāo tiān hóng
祝融南来鞭火龙，火旗焰焰烧天红。
rì lún dāng wǔ níng bù qù wàn guó rú zài hóng lú zhōng
日轮当午凝不去，万国如在红炉中。
wǔ yuè cuì gān yún cǎi miè yáng hòu hǎi dǐ chóu bō jié
五岳翠干云彩灭，阳侯海底愁波竭。
hé dāng yī xī jīn fēng qǐ wèi wǒ sǎo chú tiān xià rè
何当一夕金风起，为我扫除天下热。
dāng rì xíng de lù dōu shì shān pì qí qū xiǎo jìng nán shān běi lǐng
当日行的路，都是山僻崎岖小径，南山北岭。
què jiān zhe nà shí yī gè jūn hàn yuē xíng le èr shí yú lǐ lù chéng
却监着那十一个军汉，约行了二十余里路程。
nà jūn rén men sī liang yào qù liǔ yīn shù xià xiē liáng bèi yáng zhì ná zhe téng tiáo dǎ jiāng lái hè dào kuài zǒu
那军人们思量要去柳阴树下歇凉，被杨志拿着藤条打将来，喝道：“快走！
jiào nǐ zǎo xiē
教你早歇。
zhòng jūn rén kàn nà tiān shí sì xià lǐ wú bàn diǎn yún cǎi qí shí nà rè bù kě dāng
”众军人看那天时，四下里无半点云彩，其时那热不可当。
dàn jiàn
但见：
rè qì zhēng rén áo chén pū miàn
热气蒸人，嚣尘扑面。
wàn lǐ qián kūn rú zèng yī lún huǒ sǎn dàng tiān
万里乾坤如甑，一轮火伞当天。
sì yě wú yún fēng yào yào bō fān hǎi fèi
四野无云，风穾穾波翻海沸；
qiān shān zhuó yàn bì bāo bāo shí liè huī fēi
千山灼焰，必剥剥石烈灰飞。
kōng zhōng niǎo què mìng jiāng xiū dào diān rù shù lín shēn chù
空中鸟雀命将休，倒攧入树林深处；
shuǐ dǐ yú lóng lín jiǎo tuō zhí zuān rù ní tǔ jiào lǐ
水底鱼龙鳞角脱，直钻入泥土窖里。
zhí jiào shí hǔ chuǎn wú xiū biàn shì tiě rén xū hàn luò
直教石虎喘无休，便是铁人须汗落。
dāng shí yáng zhì cuī cù yī xíng rén zài shān zhōng pì lù lǐ xíng
当时杨志催促一行人在山中僻路里行。
kàn kàn rì sè dāng wǔ nà shí tou shàng rè le jiǎo téng zǒu bù dé
看看日色当午，那石头上热了，脚疼走不得。
zhòng jūn hàn dào zhè bān tiān qì rè wù de bù shài shā rén
众军汉道：“这般天气热，兀的不晒杀人。
yáng zhì hē zhe jūn hàn dào kuài zǒu
”杨志喝着军汉道：“快走！
gǎn guò qián miàn gāng zǐ qù què zài lǐ huì
赶过前面冈子去，却再理会。
zhèng xíng zhī jiān qián miàn yíng zhe nà tǔ gāng zi
”正行之间，前面迎着那土冈子。
zhòng rén kàn zhè gāng zǐ shí dàn jiàn
众人看这冈子时，但见：
dǐng shàng wàn zhū lǜ shù gēn tóu yī pài huáng shā
顶上万株绿树，根头一派黄沙。
cuó é hún sì lǎo lóng xíng xiǎn jùn dàn wén fēng yǔ xiǎng
嵯峨浑似老龙形，险峻但闻风雨响。
shān biān máo cǎo luàn sī sī zǎn biàn dì dāo qiāng
山边茅草，乱丝丝攒遍地刀枪；
mǎn de shí tou chěn kě kě shuì liǎng xíng hǔ bào
满地石头，碜可可睡两行虎豹。
xiū dào xi chuān shǔ dào xiǎn xū zhī cǐ shì tài háng shān
休道西川蜀道险，须知此是太行山。
dāng shí yī xíng shí wǔ rén bēn shàng gāng zǐ lái xiē xià dān zhàng nà shí sì rén dōu qù sōng yīn shù xià shuì dào le
当时一行十五人奔上冈子来，歇下担仗，那十四人都去松阴树下睡倒了。
yáng zhì shuō dào kǔ yě
杨志说道：“苦也！
zhè lǐ shì shèn me qù chù nǐ men què zài zhè lǐ xiē liáng
这里是甚么去处，你们却在这里歇凉！
qǐ lái kuài zǒu
起来，快走！
zhòng jūn hàn dào nǐ biàn duò zuò wǒ qī bā duàn qí shí qù bù dé le
”众军汉道：“你便剁做我七八段，其实去不得了。
yáng zhì ná qǐ téng tiáo pī tóu pī nǎo dǎ qù
”杨志拿起藤条，劈头劈脑打去。
dǎ de zhè gè qǐ lái nà gè shuì dào yáng zhì wú kě nài hé
打得这个起来，那个睡倒，杨志无可奈何。
zhī jiàn liǎng gè yú hòu hé lǎo dōu guǎn qì chuǎn jí jí yě bā dào gāng zǐ shàng sōng shù xià zuò le chuǎn qì
只见两个虞候和老都管气喘急急，也巴到冈子上松树下坐了喘气。
kàn zhè yáng zhì dǎ nà jūn jiàn lǎo dōu guǎn jiàn le shuō dào tí xiá duān dì rè le zǒu bù dé xiū jiàn tā zuì guò
看这杨志打那军健，老都管见了，说道：“提辖，端的热了走不得，休见他罪过。
yáng zhì dào dōu guǎn nǐ bù zhī zhè lǐ zhèng shì qiǎng rén chū mò de qù chù dì míng jiào zuò huáng ní gāng
”杨志道：“都管，你不知，这里正是强人出没的去处，地名叫做黄泥冈。
xián cháng tài píng shí jié bái rì lǐ wū zì chū lái jié rén xiū dào shì zhè bān guāng jǐng shuí gǎn zài zhè lǐ tíng jiǎo
闲常太平时节，白日里兀自出来劫人，休道是这般光景，谁敢在这里停脚！
liǎng gè yú hòu tīng yáng zhì shuō le biàn dào wǒ jiàn nǐ shuō hǎo jǐ biàn le zhǐ guǎn bǎ zhè huà lái jīng xià rén
”两个虞候听杨志说了，便道：“我见你说好几遍了，只管把这话来惊吓人。
lǎo dōu guǎn dào quán qiě jiào tā men zhòng rén xiē yī xiē lüè guò rì zhōng xíng rú hé
”老都管道：“权且教他们众人歇一歇，略过日中行如何？
yáng zhì dào nǐ yě méi fēn xiǎo le rú hé shǐ de
”杨志道：“你也没分晓了，如何使得！
zhè lǐ xià gāng zǐ qù wū zì yǒu qī bā lǐ méi rén jiā
这里下冈子去，兀自有七八里没人家。
shèn me qù chù gǎn zài cǐ xiē liáng
甚么去处，敢在此歇凉！
lǎo dōu guǎn dào wǒ zì zuò yī zuò le zǒu nǐ zì qù gǎn tā zhòng rén xiān zǒu
”老都管道：“我自坐一坐了走，你自去赶他众人先走。
yáng zhì ná zhe téng tiáo hè dào yí gè bù zǒu de chī ǎn èr shí gùn
”杨志拿着藤条喝道：“一个不走的，吃俺二十棍。
zhòng jūn hàn yī qí jiào jiāng qǐ lái
”众军汉一齐叫将起来。
shù nèi yí gè fēn shuō dào tí xiá wǒ men tiāo zhe bǎi shí jīn dàn zi xū bù bǐ nǐ kōng shǒu zǒu de
数内一个分说道：“提辖，我们挑着百十斤担子，须不比你空手走的。
nǐ duān dì bù bǎ rén dāng rén
你端的不把人当人！
biàn shì liú shǒu xiàng gōng zì lái jiān yā shí yě róng wǒ men shuō yī jù
便是留守相公自来监押时，也容我们说一句。
nǐ hǎo bù zhī téng yǎng zhǐ gù chěng bàn
你好不知疼痒，只顾逞办！
yáng zhì mà dào zhè chù shēng bù ǒu sǐ ǎn zhǐ shì dǎ biàn liǎo
”杨志骂道：“这畜生不呕死俺，只是打便了。
ná qǐ téng tiáo pī liǎn biàn dǎ qù
”拿起藤条，劈脸便打去。
lǎo dōu guǎn hè dào yáng tí xiá qiě zhù nǐ tīng wǒ shuō
老都管喝道：“杨提辖且住，你听我说。
wǒ zài dōng jīng tài shī fǔ lǐ zuò nǎi gōng shí mén xià guān jūn jiàn liǎo wú qiān wú wàn dōu xiàng zhe wǒ nuò nuò lián shēng
我在东京太师府里做奶公时，门下官军见了无千无万，都向着我喏喏连声。
bú shì wǒ kǒu qiǎn liàng nǐ shì gè zāo sǐ de jūn rén xiàng gōng kě lián tái jǔ nǐ zuò gè tí xiá bǐ de cǎo jiè zi dà xiǎo de guān zhí zhí de nèn dì chěng néng
不是我口浅，量你是个遭死的军人，相公可怜，抬举你做个提辖，比得草芥子大小的官职，直得恁地逞能。
xiū shuō wǒ shì xiàng gōng jiā dōu guǎn biàn shì cūn zhuāng yí gè lǎo de yě hé yī wǒ quàn yī quàn zhǐ gù bǎ tā men dǎ shì hé kàn dài
休说我是相公家都管，便是村庄一个老的，也合依我劝一劝，只顾把他们打，是何看待！
yáng zhì dào dōu guǎn nǐ xū shì chéng shì lǐ rén shēng zhǎng zài xiāng fǔ lǐ nà lǐ zhī dào tú lù shàng qiān nán wàn nán
”杨志道：“都管，你须是城市里人，生长在相府里，那里知道途路上千难万难。
lǎo dōu guǎn dào sì chuān liǎng guǎng yě zēng qù lái bù céng jiàn nǐ zhè bān mài nòng
”老都管道：“四川、两广也曾去来，不曾见你这般卖弄。
yáng zhì dào rú jīn xū bù bǐ tài píng shí jié
”杨志道：“如今须不比太平时节。
dōu guǎn dào nǐ shuō zhè huà gāi wān kǒu gē shé jīn rì tiān xià zěn dì bù tài píng
”都管道：“你说这话该剜口割舌，今日天下怎地不太平？
yáng zhì què dài zài yào huí yán zhī jiàn duì miàn sōng lín lǐ yǐng zhe yī gè rén zài nà lǐ shū tóu tàn nǎo jià wàng
杨志却待再要回言，只见对面松林里影着一个人在那里舒头探脑价望。
yáng zhì dào ǎn shuō shèn me wù de bú shì dǎi rén lái le
杨志道：“俺说甚么，兀的不是歹人来了！
piē xia téng tiáo ná le pō dāo gǎn rù sōng lín lǐ lái hē yī shēng dào nǐ zhè sī hǎo dà dǎn zěn gǎn kàn ǎn de háng huò
”撇下藤条，拿了朴刀，赶入松林里来，喝一声道：“你这厮好大胆，怎敢看俺的行货！
zhī jiàn sōng lín lǐ yī zì er bǎi zhe qī liàng jiāng zhōu chē r qī gè tuō de chì tiáo tiáo de zài nà lǐ chéng liáng
”只见松林里一字儿摆着七辆江州车儿，七个脱得赤条条的在那里乘凉。
yí gè bìn biān lǎo dà yī dā zhū shā jì ná zhe yī tiáo pō dāo wàng yáng zhì gēn qián lái
一个鬓边老大一搭朱砂记，拿着一条朴刀，望杨志跟前来。
qī gè rén qí jiào yī shēng ā yě
七个人齐叫一声：“呵也！
dōu tiào qǐ lái
”都跳起来。
yáng zhì hē nǐ děng shì shèn me rén
杨志喝：“你等是甚么人？
nà qī rén dào nǐ shì shèn me rén
“那七人道：“你是甚么人？
yáng zhì yòu wèn dào nǐ děng mò bú shì dǎi rén
”杨志又问道：“你等莫不是歹人？
nà qī rén dào nǐ diān dǎo wèn wǒ děng shì xiǎo běn jīng jì nà lǐ yǒu qián yǔ nǐ
”那七人道：“你颠倒问，我等是小本经纪，那里有钱与你。
yáng zhì dào nǐ děng xiǎo běn jīng jì rén piān ǎn yǒu dà běn qián
”杨志道：“你等小本经纪人，偏俺有大本钱。
nà qī rén wèn dào nǐ duān dì shì shèn me rén
”那七人问道：“你端的是甚么人？
yáng zhì dào nǐ děng qiě shuō nà lǐ lái de rén
”杨志道：“你等且说那里来的人？
nà qī rén dào wǒ děng dì xiōng qī rén shì háo zhōu rén fàn zǎo zǐ shàng dōng jīng qù lù tú dǎ cóng zhè lǐ jīng guò
”那七人道：“我等弟兄七人，是濠州人，贩枣子上东京去，路途打从这里经过。
tīng de duō rén shuō zhè lǐ huáng ní gāng shàng rú cháng yǒu zéi dǎ jié kè shāng
听得多人说，这里黄泥冈上如常有贼打劫客商。
wǒ děng yī miàn zǒu yī tóu zì shuō dào wǒ qī gè zhǐ yǒu xiē zǎo zǐ bié wú shén cái fù zhǐ gù guò gāng zǐ lái
我等一面走，一头自说道：我七个只有些枣子，别无甚财赋，只顾过冈子来。
shàng de gāng zǐ dāng bù guò zhè rè quán qiě zài zhè lín zi lǐ xiē yī xiē dài wǎn liáng le xíng
上得冈子，当不过这热，权且在这林子里歇一歇，待晚凉了行。
zhǐ tīng de yǒu rén shàng gāng zǐ lái wǒ men zhǐ pà shì dǎi rén yīn cǐ shǐ zhè gè xiōng dì chū lái kàn yī kàn
只听得有人上冈子来，我们只怕是歹人，因此使这个兄弟出来看一看。
yáng zhì dào yuán lái rú cǐ yě shì yì bān de kè rén
”杨志道：“原来如此，也是一般的客人。
què cái jiàn nǐ men kuī wàng wéi kǒng shì dǎi rén yīn cǐ gǎn lái kàn yī kàn
却才见你们窥望，惟恐是歹人，因此赶来看一看。
nà qī gè rén dào kè guān qǐng jǐ gè zǎo zǐ le qù
”那七个人道：“客官请几个枣子了去。
yáng zhì dào bù bì
”杨志道：“不必。
tí le pō dāo zài huí dān biān lái
”提了朴刀，再回担边来。
lǎo dōu guǎn dào jì shì yǒu zéi wǒ men qù xiū
老都管道：“既是有贼，我们去休。
yáng zhì shuō dào ǎn zhī dào shì dǎi rén yuán lái shì jǐ gè fàn zǎo zǐ de kè rén
”杨志说道：“俺只道是歹人，原来是几个贩枣子的客人。
lǎo dōu guǎn dào shì nǐ fāng cái shuō shí tā men dōu shì méi mìng de
”老都管道：“似你方才说时，他们都是没命的。
yáng zhì dào bù bì xiāng nào ǎn zhǐ yào méi shì biàn hǎo
”杨志道：“不必相闹，俺只要没事便好。
nǐ men qiě xiē le děng liáng xiē zǒu
你们且歇了，等凉些走。
zhòng jūn hàn dōu xiào le
”众军汉都笑了。
yáng zhì yě bǎ pō dāo chā zài dì shàng zì qù yī biān shù xià zuò le xiē liáng
杨志也把朴刀插在地上，自去一边树下坐了歇凉。
méi bàn wǎn fàn shí zhī jiàn yuǎn yuǎn de yí gè hàn zi tiāo zhe yī fù dān tǒng chàng shàng gāng zǐ lái
没半碗饭时，只见远远地一个汉子，挑着一副担桶，唱上冈子来。
chàng dào
唱道：
chì rì yán yán shì huǒ shāo yě tián hé dào bàn kū jiāo
“赤日炎炎似火烧，野田禾稻半枯焦。
nóng fū xīn nèi rú tāng zhǔ lóu shàng wáng sūn bǎ shàn yáo
农夫心内如汤煮，楼上王孙把扇摇。
nà hàn zi kǒu lǐ chàng zhe zǒu shàng gāng zǐ lái sōng lín lǐ tou xiē xià dān tǒng zuò dì chéng liáng
那汉子口里唱着，走上冈子来，松林里头歇下担桶，坐地乘凉。
zhòng jūn kàn jiàn le biàn wèn nà hàn zi dào nǐ tǒng lǐ shì shèn me dōng xī
众军看见了，便问那汉子道：“你桶里是甚么东西？
nà hàn zi yīng dào shì bái jiǔ
”那汉子应道：“是白酒。
zhòng jūn dào tiāo wǎng nà lǐ qù
”众军道：“挑往那里去？
nà hàn zi dào tiāo qù cūn lǐ mài
”那汉子道：“挑去村里卖。
zhòng jūn dào duō shǎo qián yī tǒng
”众军道：“多少钱一桶？
nà hàn zi dào wǔ guàn zú qián
”那汉子道：“五贯足钱。
zhòng jūn shāng liáng dào wǒ men yòu rè yòu kě hé bù mǎi xiē chī
”众军商量道：“我们又热又渴，何不买些吃？
yě jiě shǔ qì
也解暑气。
zhèng zài nà lǐ còu qián
”正在那里凑钱。
yáng zhì jiàn le hè dào nǐ men yòu zuò shèn me
杨志见了，喝道：“你们又做甚么？
zhòng jūn dào mǎi wǎn jiǔ chī
”众军道：“买碗酒吃。
yáng zhì diào guò pō dāo gān biàn dǎ mà dào nǐ men bù dé sǎ jiā yán yǔ hú luàn biàn yào mǎi jiǔ chī hǎo dà dǎn
”杨志调过朴刀杆便打，骂道：“你们不得洒家言语，胡乱便要买酒吃，好大胆！
zhòng jūn dào méi shì yòu lái niǎo luàn
”众军道：“没事又来鸟乱。
wǒ men zì còu qián mǎi jiǔ chī gàn nǐ shén shì yě lái dǎ rén
我们自凑钱买酒吃，干你甚事，也来打人。
yáng zhì dào nǐ zhè cūn niǎo lǐ huì de shèn me
”杨志道：“你这村鸟理会的甚么！
dào lái zhǐ gù chī zuǐ quán bù xiǎo de lù tú shàng de gòu dàng jiān nán
到来只顾吃嘴，全不晓得路途上的勾当艰难。
duō shǎo hǎo hàn bèi méng hàn yào má fān le
多少好汉，被蒙汗药麻翻了。
nà tiāo jiǔ de hàn zi kàn zhe yáng zhì lěng xiào dào nǐ zhè kè guān hǎo bù xiǎo shì zǎo shì wǒ bù mài yǔ nǐ chī què shuō chū zhè bān méi qì lì hé huà lái
”那挑酒的汉子看着杨志冷笑道：“你这客官好不晓事，早是我不卖与你吃，却说出这般没气力和话来。
zhèng zài sōng shù biān nào dòng zhēng shuō zhī jiàn duì miàn sōng lín lǐ nà huǒ fàn zǎo zǐ de kè rén dōu tí zhe pō dāo zǒu chū lái wèn dào nǐ men zuò shèn me nào
正在松树边闹动争说，只见对面松林里那伙贩枣子的客人，都提着朴刀走出来问道：“你们做甚么闹？
nà tiāo jiǔ de hàn zi dào wǒ zì tiāo zhè jiǔ guò gāng zǐ cūn lǐ mài rè le zài cǐ xiē liáng
”那挑酒的汉子道：“我自挑这酒过冈子村里卖，热了在此歇凉。
tā zhòng rén yào wèn wǒ mǎi xiē chī wǒ yòu bù céng mài yǔ tā
他众人要问我买些吃，我又不曾卖与他。
zhè gè kè guān dào wǒ jiǔ lǐ yǒu shèn me méng hàn yào
这个客官道我酒里有甚么蒙汗药。
nǐ dào hǎo xiào me
你道好笑么？
shuō chū zhè bān huà lái
说出这般话来！
nà qī gè kè rén shuō dào wǒ zhī dào yǒu dǎi rén chū lái yuán lái shì rú cǐ shuō yī shēng yě bù dǎ jǐn
”那七个客人说道：“我只道有歹人出来，原来是如此，说一声也不打紧。
wǒ men dǎo zhe mǎi yī wǎn chī
我们倒着买一碗吃。
jì shì tā men yí xīn qiě mài yī tǒng yǔ wǒ men chī
既是他们疑心，且卖一桶与我们吃。
nà tiāo jiǔ de dào bù mài bù mài
”那挑酒的道：“不卖，不卖！
zhè qī gè kè rén dào nǐ zhè niǎo hàn zi yě bù xiǎo shì wǒ men xū bù céng shuō nǐ
”这七个客人道：“你这鸟汉子也不晓事，我们须不曾说你。
nǐ zuǒ yòu jiāng dào cūn lǐ qù mài yì bān hái nǐ qián
你左右将到村里去卖，一般还你钱。
biàn mài xiē yǔ wǒ men dǎ shèn mǒ bù jǐn
便卖些与我们，打甚么不紧。
kàn nǐ bù dào de shě shī le chá tāng biàn yòu jiù le wǒ men rè kě
看你不道得舍施了茶汤，便又救了我们热渴。
nà tiāo jiǔ de hàn zi biàn dào mài yī tǒng yǔ nǐ bù zhēng zhǐ shì bèi tā men shuō de bù hǎo
”那挑酒的汉子便道：“卖一桶与你不争，只是被他们说的不好。
yòu méi wǎn piáo yǎo chī
又没碗瓢舀吃。
nà qī rén dào nǐ zhè hàn zi tè rèn zhēn biàn shuō le yī shēng dǎ shèn mǒ bù jǐn
”那七人道：“你这汉子忒认真，便说了一声打甚么不紧。
wǒ men zì yǒu yē piáo zài zhè lǐ
我们自有椰瓢在这里。
zhī jiàn liǎng gè kè rén qù chē zi qián qǔ chū liǎng gè yē piáo lái yí gè pěng chū yī dà pěng zǎo zǐ lái
”只见两个客人去车子前取出两个椰瓢来，一个捧出一大捧枣子来。
qī gè rén lì zài tǒng biān kāi le tǒng gài lún tì huàn zhe yǎo nà jiǔ chī bǎ zǎo zǐ guò kǒu
七个人立在桶边，开了桶盖，轮替换着舀那酒吃，把枣子过口。
wú yī shí yī tǒng jiǔ dōu chī jǐn le
无一时，一桶酒都吃尽了。
qī gè kè rén dào zhèng bù céng wèn de nǐ duō shǎo jià qián
七个客人道：“正不曾问得你多少价钱？
nà hàn dào wǒ yī liǎo bù shuō jià wǔ guàn zú qián yī tǒng shí guàn yī dān
”那汉道：“我一了不说价，五贯足钱一桶，十贯一担。
qī gè kè rén dào wǔ guàn biàn yī nǐ wǔ guàn zhǐ ráo wǒ men yī piáo chī
”七个客人道：“五贯便依你五贯，只饶我们一瓢吃。
nà hàn dào ráo bù de zuò dìng de jià qián
”那汉道：“饶不的，做定的价钱。
yí gè kè rén bǎ qián hái tā yí gè kè gè biàn qù jiē kāi tǒng gài dōu le yī piáo ná shàng biàn chī
”一个客人把钱还他，一个客个便去揭开桶盖，兜了一瓢，拿上便吃。
nà hàn qù duó shí zhè kè rén shǒu ná bàn piáo jiǔ wàng sōng lín lǐ biàn zǒu nà gǎn jiāng qù
那汉去夺时，这客人手拿半瓢酒，望松林里便走，那赶将去。
zhī jiàn zhè biān yí gè kè rén cóng sōng lín lǐ zǒu jiāng chū lái shǒu lǐ ná yí gè piáo biàn lái tǒng lǐ yǎo le yī piáo jiǔ
只见这边一个客人从松林里走将出来，手里拿一个瓢，便来桶里舀了一瓢酒。
nà hàn kàn jiàn qiǎng lái pī shǒu duó zhù wàng tǒng lǐ yī qīng biàn gài le tǒng gài jiāng piáo wàng dì xià yī diū kǒu lǐ shuō dào nǐ zhè kè rén hǎo bù jūn zǐ xiāng
那汉看见，抢来劈手夺住，望桶里一倾，便盖了桶盖，将瓢望地下一丢，口里说道：“你这客人好不君子相！
dài tóu shí liǎn de yě zhè bān luó zào
戴头识脸的，也这般啰唣。
nà duì guò zhòng jūn hàn jiàn le xīn nèi yǎng qǐ lái dōu dài yào chī
那对过众军汉见了，心内痒起来，都待要吃。
shù zhōng yí gè kàn zhe lǎo dōu guǎn dào lǎo yé ye yǔ wǒ men shuō yī shēng
数中一个看着老都管道：“老爷爷，与我们说一声。
nà mài zǎo zǐ de kè rén mǎi tā yī tǒng chī le wǒ men hú luàn yě mǎi tā zhè tǒng chī rùn yī rùn hóu yě hǎo
那卖枣子的客人买他一桶吃了，我们胡乱也买他这桶吃，润一润喉也好。
qí shí rè kě le hàn nài hé zhè lǐ gāng zǐ shàng yòu méi tǎo shuǐ chī chù
其实热渴了，汉奈何，这里冈子上又没讨水吃处。
lǎo yé fāng biàn
老爷方便！
lǎo dōu guǎn jiàn zhòng jūn suǒ shuō zì xīn lǐ yě yào chī de xiē jìng lái duì yáng zhì shuō nà fàn zǎo zǐ kè rén yǐ mǎi le tā yī tǒng jiǔ chī zhǐ yǒu zhè yī tǒng hú luàn jiào tā men mǎi le bì shǔ qì
”老都管见众军所说，自心里也要吃得些，竟来对杨志说：“那贩枣子客人已买了他一桶酒吃，只有这一桶，胡乱教他们买了避暑气。
gāng zǐ shàng duān de méi chù tǎo shuǐ chī
冈子上端的没处讨水吃。
yáng zhì xún sī dào ǎn zài yuǎn yuǎn chù wàng zhè sī men dōu mǎi tā de jiǔ chī le nà tǒng lǐ dāng miàn yě jiàn chī le bàn piáo xiǎng shì hǎo de
”杨志寻思道：“俺在远远处望，这厮们都买他的酒吃了，那桶里当面也见吃了半瓢，想是好的。
dǎ le tā men bàn rì hú luàn róng tā mǎi wǎn chī ba
打了他们半日，胡乱容他买碗吃罢。
yáng zhì dào jì rán lǎo dōu guǎn shuō le jiào zhè sī men mǎi chī le biàn qǐ shēn
”杨志道：“既然老都管说了，教这厮们买吃了便起身。
zhòng jūn jiàn tīng le zhè huà còu le wǔ guàn zú qián lái mǎi jiǔ chī
”众军健听了这话，凑了五贯足钱来买酒吃。
nà mài jiǔ de hàn zi dào bù mài le bù mài le
那卖酒的汉子道：“不卖了，不卖了！
biàn dào zhè jiǔ lǐ yǒu méng hàn yào zài lǐ tou
”便道：“这酒里有蒙汗药在里头。
zhòng jūn péi zhe xiào shuō dào dà gē zhí de biàn hái yán yǔ
”众军陪着笑说道：“大哥，直得便还言语。
nà hàn dào bù mài le xiū chán
”那汉道：“不卖了，休缠！
zhè fàn zǎo zǐ de kè rén quàn dào nǐ zhè gè niǎo hàn zi tā yě shuō de chà le nǐ yě tè rèn zhēn lián lěi wǒ men yě chī nǐ shuō le jǐ shēng
”这贩枣子的客人劝道：“你这个鸟汉子，他也说得差了，你也忒认真，连累我们也吃你说了几声。
xū bù guān tā zhòng rén zhī shì hú luàn mài yǔ tā zhòng rén chī xiē
须不关他众人之事，胡乱卖与他众人吃些。
nà hàn dào méi shì tǎo bié rén yí xīn zuò shèn me
”那汉道：“没事讨别人疑心做甚么。
zhè fàn zǎo zǐ kè rén bǎ nà mài jiǔ de hàn zi tuī kāi yī biān zhǐ gù jiāng zhè tǒng jiǔ tí yǔ zhòng jūn qù chī
”这贩枣子客人把那卖酒的汉子推开一边，只顾将这桶酒提与众军去吃。
nà jūn hàn kāi le tǒng gài wú shén yǎo chī péi gè xiǎo xīn wèn kè rén jiè zhè yē piáo yòng yī yòng
那军汉开了桶盖，无甚舀吃，陪个小心，问客人借这椰瓢用一用。
zhòng kè rén dào jiù sòng zhè jǐ gè zǎo zǐ yǔ nǐ men guò jiǔ
众客人道：“就送这几个枣子与你们过酒。
zhòng jūn xiè dào shèn me dào lǐ
”众军谢道：“甚么道理。
kè rén dào xiū yào xiāng xiè dōu shì yì bān kè rén hé zhēng zài zhè bǎi shí gè zǎo zǐ shàng
”客人道：“休要相谢，都是一般客人，何争在这百十个枣子上。
zhòng jūn xiè le xiān dōu liǎng piáo jiào lǎo dōu guǎn chī le yī piáo yáng tí xiá chī yī piáo
”众军谢了，先兜两瓢，叫老都管吃了一瓢，杨提辖吃一瓢。
yáng zhì nà lǐ kěn chī
杨志那里肯吃。
lǎo dōu guǎn zì xiān chī le yī piáo
老都管自先吃了一瓢。
liǎng gè yú hòu gè chī yī piáo
两个虞候各吃一瓢。
zhòng jūn hàn yī fà shàng nà tǒng jiǔ dēng shí chī jǐn le
众军汉一发上，那桶酒登时吃尽了。
yáng zhì jiàn zhòng rén chī liǎo wú shì zì běn bù chī yī zhě tiān qì shén rè èr nǎi kǒu kě nán áo ná qǐ lái zhǐ chī le yī bàn zǎo zǐ fēn jǐ gè chī le
杨志见众人吃了无事，自本不吃，一者天气甚热，二乃口渴难熬，拿起来，只吃了一半，枣子分几个吃了。
nà mài jiǔ de hàn zi shuō dào zhè tǒng jiǔ chī nà kè rén ráo liǎng piáo chī le shǎo le nǐ xiē jiǔ wǒ jīn ráo le nǐ zhòng rén bàn guàn qián ba
那卖酒的汉子说道：“这桶酒吃那客人饶两瓢吃了，少了你些酒，我今饶了你众人半贯钱罢。
zhòng jūn hàn bǎ qián hái tā
”众军汉把钱还他。
nà hàn zi shōu le qián tiāo le kōng tǒng yī rán chàng zhe shān gē zì xià gāng zǐ qù le
那汉子收了钱，挑了空桶，依然唱着山歌，自下冈子去了。
zhī jiàn nà qī gè fàn zǎo zǐ de kè rén lì zài sōng shù páng biān zhǐ zhe zhè yī shí wǔ rén shuō dào dào yě dào yě
只见那七个贩枣子的客人，立在松树旁边，指着这一十五人说道：“倒也，倒也！
zhī jiàn zhè shí wǔ gè rén tóu zhòng jiǎo qīng yī gè gè miàn miàn sī qù dōu ruǎn dào le
”只见这十五个人，头重脚轻，一个个面面厮觑，都软倒了。
nà qī gè kè rén cóng sōng shù lín lǐ tuī chū zhè qī liàng jiāng zhōu chē r bǎ chē zi shàng zǎo zǐ dōu diū zài dì shàng jiāng zhè shí yī dān jīn zhū bǎo bèi què zhuāng zài chē zi nèi jiào shēng guō zào
那七个客人从松树林里推出这七辆江州车儿，把车子上枣子都丢在地上，将这十一担金珠宝贝，却装在车子内，叫声：“聒噪！
yī zhí wàng huáng ní gāng xià tuī le qù
”一直望黄泥冈下推了去。
yáng zhì kǒu lǐ zhǐ shì jiào kǔ ruǎn le shēn tǐ zhá zhēng bù qǐ
杨志口里只是叫苦，软了身体，扎挣不起。
shí wǔ rén yǎn zhēng zhēng de kàn zhe nà qī gè rén dōu bǎ zhè jīn bǎo zhuāng le qù zhǐ shì qǐ bù lái zhēng bù dòng shuō bù de
十五人眼睁睁地看着那七个人都把这金宝装了去，只是起不来，挣不动，说不的。
wǒ qiě wèn nǐ zhè qī rén duān dì shì shuí
我且问你：这七人端的是谁？
bú shì bié rén yuán lái zhèng shì zhāo gài wú yòng gōng sūn shèng liú táng sān yuán zhè qī gè
不是别人，原来正是晁盖、吴用、公孙胜、刘唐、三阮这七个。
què cái nà gè tiāo jiǔ de hàn zi biàn shì bái rì shǔ bái shèng
却才那个挑酒的汉子，便是白日鼠白胜。
què zěn dì yòng yào
却怎地用药？
yuán lái tiāo shàng gāng zǐ shí liǎng tǒng dōu shì hǎo jiǔ
原来挑上冈子时，两桶都是好酒。
qī gè rén xiān chī le yī tǒng liú táng jiē qǐ tǒng gài yòu dōu le bàn piáo chī gù yì yào tā men kàn zhe zhǐ shì jiào rén sǐ xīn tā dì
七个人先吃了一桶，刘唐揭起桶盖，又兜了半瓢吃，故意要他们看着，只是教人死心塌地。
cì hòu wú yòng qù sōng lín lǐ qǔ chū yào lái dǒu zài piáo lǐ zhǐ zuò gǎn lái ráo tā jiǔ chī bǎ piáo qù dōu shí yào yǐ jiǎo zài jiǔ lǐ jiǎ yì dōu bàn piáo chī nà bái shèng pī shǒu duó lái qīng zài tǒng lǐ
次后，吴用去松林里取出药来，抖在瓢里，只做赶来饶他酒吃，把瓢去兜时，药已搅在酒里，假意兜半瓢吃，那白胜劈手夺来，倾在桶里。
zhè gè biàn shì jì cè
这个便是计策。
nà jì jiào dōu shì wú yòng zhǔ zhāng
那计较都是吴用主张。
zhè gè huàn zuò zhì qǔ shēng chén gāng
这个唤做“智取生辰纲”。
yuán lái yáng zhì chī de jiǔ shǎo biàn xǐng de kuài pá jiāng qǐ lái wū zì zhuō jiǎo bú zhù
原来杨志吃的酒少，便醒得快，爬将起来，兀自捉脚不住。
kàn nà shí sì gè rén shí kǒu jué liú xián dōu dòng bù dé
看那十四个人时，口角流涎，都动不得。
zhèng yìng sú yǔ dào ráo nǐ jiān shì guǐ chī le xǐ jiǎo shuǐ
正应俗语道：“饶你奸似鬼，吃了洗脚水。
yáng zhì fèn mèn dào bù zhēng nǐ bǎ le shēng chén
”杨志愤闷道：“不争你把了生辰
gāng qù jiào ǎn rú hé huí qù jiàn de liáng zhōng shū
纲去，教俺如何回去见得梁中书！
zhè zhǐ lǐng zhuàng xū jiǎo bù dé
这纸领状须缴不得！
jiù chě pò le
”就扯破了。
rú jīn shǎn de ǎn yǒu jiā nán bēn yǒu guó nán tóu dài zǒu nà lǐ qù
“如今闪得俺有家难奔，有国难投，待走那里去？
bù rú jiù zhè gāng zǐ shàng xún gè sǐ chù
不如就这冈子上寻个死处！
liāo yī pò bù wàng huáng ní gāng xià biàn tiào
”撩衣破步，望黄泥冈下便跳。
zhèng shì suī rán wèi de shēn róng guì dào cǐ xiān xū huò jí shēn
正是：虽然未得身荣贵，到此先须祸及身。
zhèng shì duàn sòng luò huā sān yuè yǔ cuī cán yáng liǔ jiǔ qiū shuāng
正是：断送落花三月雨，摧残杨柳九秋霜。
bì jìng yáng zhì zài huáng ní gāng shàng xún sǐ xìng mìng rú hé qiě tīng xià huí fēn jiě
毕竟杨志在黄泥冈上寻死，性命如何，且听下回分解。