huā hé shàng dān dǎ èr lóng shān qīng miàn shòu shuāng duó bǎo zhū sì
花和尚单打二龙山青面兽双夺宝珠寺
shī yuē
诗曰：
èr lóng shān shì sǒng yún yān sōng guì sēn sēn cuì jiē tiān
二龙山势耸云烟，松桧森森翠接天。
rǔ hǔ shān lóng zhēn xiào jù è shén yáng zhì gèng diāo juān
乳虎邓龙真啸聚，恶神杨志更雕镌。
rén féng zhōng yì qíng piān qià shì dào diān wēi zhì yì jiān
人逢忠义情偏洽，事到颠危志益坚。
bèi xiù sēng tóng qīng miàn shòu bǎo zhū duó de gèng zhōu quán
背绣僧同青面兽，宝珠夺得更周全。
huà shuō yáng zhì dāng shí zài huáng ní gāng shàng bèi qǔ le shēng chén gāng qù
话说杨志当时在黄泥冈上被取了生辰纲去，
rú hé huí zhuǎn qù jiàn de liáng zhōng shū
如何回转去见得梁中书，
yù yào jiù gāng zǐ shàng zì xún sǐ lù
欲要就冈子上自寻死路，
què dài wàng huáng ní gāng xià yuè shēn yī tiào
却待望黄泥冈下跃身一跳，
měng kě xǐng wù
猛可醒悟，
yè zhù le jiǎo
拽住了脚，
xún sī dào diē niáng shēng xià sǎ jiā
寻思道：“爹娘生下洒家，
táng táng yī biǎo
堂堂一表，
lǐn lǐn yī qū
凛凛一躯，
zì xiǎo xué chéng shí bā bān wǔ yì zài shēn
自小学成十八般武艺在身，
zhōng bù chéng zhǐ zhè bān xiū le
终不成只这般休了！
bǐ jí jīn rì xún gè sǐ chù bù rú rì hòu děng tā ná de zháo shí què zài lǐ huì
比及今日寻个死处，不如日后等他拿得着时，却再理会。
huí shēn zài kàn nà shí sì gè rén shí zhǐ shì yǎn zhēng zhēng de kàn zhe yáng zhì méi gè zhēng zhá de qǐ
”回身再看那十四个人时，只是眼睁睁地看着杨志，没个挣扎得起。
yáng zhì zhǐ zhe mà dào dōu shì nǐ zhè sī men bù tīng wǒ yán yǔ yīn cǐ zuò jiāng chū lái lián lěi le sǎ jiā
杨志指着骂道：“都是你这厮们不听我言语，因此做将出来，连累了洒家！
shù gēn tóu ná le pō dāo guà le yāo dāo zhōu wéi kàn shí bié wú wù jiàn
”树根头拿了朴刀，挂了腰刀，周围看时，别无物件。
yáng zhì tàn le kǒu qì yī zhí xià gāng zǐ qù le
杨志叹了口气，一直下冈子去了。
nà shí sì gè rén zhí dào èr gēng fāng cái de xǐng
那十四个人直到二更方才得醒。
yī gè gè pá jiāng qǐ lái kǒu lǐ zhǐ jiào de lián zhū jiàn de kǔ
一个个爬将起来，口里只叫得连珠箭的苦。
lǎo dōu guǎn dào nǐ men zhòng rén bù tīng yáng tí xiá de hǎo yán yǔ jīn rì sòng le wǒ yě
老都管道：“你们众人不听杨提辖的好言语，今日送了我也！
zhòng rén dào lǎo yé jīn rì shì yǐ zuò chū lái le qiě tōng gè shāng liáng
”众人道：“老爷，今日事已做出来了，且通个商量。
lǎo dōu guǎn dào nǐ men yǒu shèn jiàn shí
”老都管道：“你们有甚见识？
zhòng rén dào shì wǒ men bú shì le
”众人道：“是我们不是了。
gǔ rén yǒu yán huǒ shāo dào shēn gè zì qù sǎo
古人有言：火烧到身，各自去扫；
fēng chài rù huái suí jí jiě yī
蜂虿入怀，随即解衣。
ruò hái yáng tí xiá zài zhè lǐ wǒ men dōu shuō bù guò
若还杨提辖在这里，我们都说不过。
rú jīn tā zì qù de bù zhī qù xiàng wǒ men huí qù jiàn liáng zhōng shū xiàng gōng hé bù dōu tuī zài tā shēn shàng
如今他自去的不知去向，我们回去见梁中书相公，何不都推在他身上。
zhǐ shuō dào tā yī lù shàng líng rǔ dǎ mà zhòng rén bī pò de wǒ men dōu dòng bù dé
只说道：他一路上凌辱打骂众人，逼迫的我们都动不得。
tā hé qiǎng rén zuò yí lù bǎ méng hàn yào jiāng ǎn men má fān le fù le shǒu jiǎo jiāng jīn bǎo dōu lǔ qù le
他和强人做一路，把蒙汗药将俺们麻翻了，缚了手脚，将金宝都掳去了。
lǎo dōu guǎn dào zhè huà yě shuō de shì
”老都管道：“这话也说的是。
wǒ men děng tiān míng xiān qù běn chǔ guān sī shǒu gào liú xià liǎng gè yú hòu suí yá tīng hòu zhuō ná zéi rén
我们等天明先去本处官司首告，留下两个虞候随衙听候，捉拿贼人。
wǒ děng zhòng rén lián yè gǎn huí běi jīng bào yǔ běn guān zhī dào jiào dòng wén shū shēn fù tài shī dé zhī zhuó luò jì zhōu fǔ zhuī huò zhè huǒ qiǎng rén biàn liǎo
我等众人连夜赶回北京，报与本官知道，教动文书，申复太师得知，着落济州府追获这伙强人便了。
cì rì tiān xiǎo lǎo dōu guǎn zì hé yī xíng rén lái jì zhōu fǔ gāi guǎn guān lì shǒu gào bù zài huà xià
”次日天晓，老都管自和一行人来济州府该管官吏首告，不在话下。
qiě shuō yáng zhì tí zhe pō dāo mèn mèn bù yǐ lí huáng ní gāng wàng nán xíng le bàn rì
且说杨志提着朴刀，闷闷不已，离黄泥冈望南行了半日。
kàn kàn yòu zǒu le bàn yè qù lín zi lǐ xiē le
看看又走了半夜，去林子里歇了。
xún sī dào pán chán yòu méi le jǔ yǎn wú gè xiāng shí què shì zěn dì hǎo
寻思道：“盘缠又没了，举眼无个相识，却是怎地好！
jiàn jiàn tiān sè míng liàng zhǐ de gǎn zǎo liáng le xíng
”渐渐天色明亮，只得赶早凉了行。
yòu zǒu dào le èr shí yú lǐ qián miàn dào yī jiǔ diàn mén qián
又走到了二十余里，前面到一酒店门前。
yáng zhì dào ruò bù de xiē jiǔ chī zěn dì dǎ áo dé guò
杨志道：“若不得些酒吃，怎地打熬得过。
biàn rù nà jiǔ diàn qù xiàng zhè sāng mù zhuō dèng zuò tóu shàng zuò le shēn biān yǐ le pō dāo
”便入那酒店去，向这桑木桌凳座头上坐了，身边倚了朴刀。
zhī jiàn zào biān yí gè fù rén wèn dào kè guān mò bù yào dǎ huǒ
只见灶边一个妇人问道：“客官莫不要打火？
yáng zhì dào xiān qǔ liǎng jiǎo jiǔ lái chī jiè xiē mǐ lái zuò fàn yǒu ròu ān pái xiē gè
”杨志道：“先取两角酒来吃，借些米来做饭，有肉安排些个。
shǎo tíng yī fà suàn qián hái nǐ
少停一发算钱还你。
zhī jiàn nà fù rén xiān jiào yí gè hòu shēng lái miàn qián shāi jiǔ yī miàn zuò fàn yī biān chǎo ròu dōu bǎ lái yáng zhì chī le
”只见那妇人先叫一个后生来面前筛酒，一面做饭，一边炒肉，都把来杨志吃了。
yáng zhì qǐ shēn chāo le pō dāo biàn chū diàn mén
杨志起身，绰了朴刀便出店门。
nà fù rén dào nǐ de jiǔ ròu fàn qián dōu bù céng yǒu
那妇人道：“你的酒肉饭钱都不曾有。
yáng zhì dào dài ǎn huí lái hái nǐ quán shē zán yī shē
”杨志道：“待俺回来还你，权赊咱一赊。
shuō le biàn zǒu
”说了便走。
nà shāi jiǔ de hòu shēng gǎn jiāng chū lái jiū zhù bèi yáng zhì yī quán dǎ fān le
那筛酒的后生，赶将出来揪住，被杨志一拳打翻了。
nà fù rén jiào qǐ qū lái
那妇人叫起屈来。
yáng zhì zhǐ gù zǒu
杨志只顾走。
zhī jiàn bèi hòu de yī gè rén gǎn lái jiào dào nǐ nà sī zǒu nà lǐ qù
只见背后的一个人赶来叫道：“你那厮走那里去？
yáng zhì huí tóu kàn shí nà rén dà tuō bó zhe tuō tiáo gǎn bàng qiāng bēn jiāng lái
”杨志回头看时，那人大脱膊着，拖条杆棒枪奔将来。
yáng zhì dào zhè sī què bú shì huì qì dào lái xún sǎ jiā
杨志道：“这厮却不是晦气，倒来寻洒家。
lì jiǎo zhù liǎo bù zǒu
”立脚住了不走。
kàn hòu miàn shí nà shāi jiǔ hòu shēng yě ná tiáo chā suí hòu gǎn lái
看后面时，那筛酒后生也拿条叉，随后赶来。
yòu yǐn zháo liǎng sān gè zhuāng kè gè ná gǎn bàng fēi yě sì dōu lái
又引着两三个庄客，各拿杆棒，飞也似都来。
yáng zhì dào jié guǒ le zhè sī yí gè nà sī men dōu bù gǎn zhuī lái
杨志道：“结果了这厮一个，那厮们都不敢追来。
biàn tǐng le shǒu zhōng pō dāo lái dòu zhè hàn
”便挺了手中朴刀，来斗这汉。
zhè hàn yě lún zhuàn shǒu zhōng gǎn bàng qiāng lái yíng
这汉也轮转手中杆棒枪来迎。
liǎng gè dòu le sān èr shí hé zhè hàn zěn dì dí de yáng zhì zhǐ bàn de jià gé zhē lán shàng xià duǒ shǎn
两个斗了三二十合，这汉怎地敌的杨志，只办得架隔遮拦，上下躲闪。
nà hòu lái de hòu shēng bìng zhuāng kè què dài yī fà shàng zhī jiàn zhè hàn tuō dì tiào chū quān zi wài lái jiào dào qiě dōu bú yào dòng shǒu
那后来的后生并庄客却待一发上，只见这汉托地跳出圈子外来，叫道：“且都不要动手！
wū nà shǐ pō dāo de dà hàn nǐ kě tōng gè xìng míng
兀那使朴刀的大汉，你可通个姓名。
zhèng shì
”正是：
táo zāi bì nàn shòu xīn jiān cáo zhèng xiāng féng qiě pò yán
逃灾避难受辛艰，曹正相逢且破颜。
ǒu yù zhì shēn tóng lù lì sān rén jì duó èr lóng shān
偶遇智深同戮力，三人计夺二龙山。
nà yáng zhì pāi zhe xiōng dào sǎ jiā xíng bù gēng míng zuò bù gǎi xìng qīng miàn shòu yáng zhì de biàn shì
那杨志拍着胸道：“洒家行不更名，坐不改姓，青面兽杨志的便是。
zhè hàn dào mò bú shì dōng jīng diàn sī yáng zhì shǐ me
”这汉道：“莫不是东京殿司杨制使么？
yáng zhì dào nǐ zěn dì zhī dào sǎ jiā shì yáng zhì shǐ
”杨志道：“你怎地知道洒家是杨制使？
zhè hàn piē le qiāng bàng biàn bài dào xiǎo rén yǒu yǎn bù shí tài shān
”这汉撇了枪棒，便拜道：“小人有眼不识泰山。
yáng zhì biàn fú zhè rén qǐ lái wèn dào zú xià shì shuí
”杨志便扶这人起来，问道：“足下是谁？
zhè hàn dào xiǎo rén yuán shì kāi fēng fǔ rén shì nǎi shì bā shí wàn jìn jūn dōu jiào tóu lín chōng de tú dì xìng cáo míng zhèng zǔ dài tú hù chū shēn
”这汉道：“小人原是开封府人氏，乃是八十万禁军都教头林冲的徒弟，姓曹名正，祖代屠户出身。
xiǎo rén shā de hǎo shēng kǒu tiāo jīn guǎ gǔ kāi bāo tuī zhī cǐ bèi rén huàn zuò cāo dāo guǐ cáo zhèng
小人杀得好牲口，挑筋剐骨，开剥推，只此被人唤做操刀鬼曹正。
wéi yīn běn chǔ yí gè cái zhǔ jiāng wǔ qiān guàn qián jiào xiǎo rén lái cǐ shān dōng zuò kè bù xiǎng shé běn huí xiāng bù dé zài cǐ rù zhuì zài zhè gè zhuāng nóng rén jiā
为因本处一个财主，将五千贯钱教小人来此山东做客，不想折本，回乡不得，在此入赘在这个庄农人家。
què cái zào biān fù rén biàn shì xiǎo rén de hún jiā
却才灶边妇人，便是小人的浑家。
zhè gè ná chā de biàn shì xiǎo rén de qī jiù
这个拿叉的，便是小人的妻舅。
què cái xiǎo rén hé zhì shǐ jiāo shǒu jiàn zhì shǐ shǒu duàn hé xiǎo rén shī fu lín jiào shī yì bān yīn cǐ dǐ dí bú zhù
却才小人和制使交手，见制使手段和小人师父林教师一般，因此抵敌不住。
yáng zhì dào yuán lái nǐ què shì lín jiào shī de tú dì
”杨志道：“原来你却是林教师的徒弟。
nǐ de shī fu bèi gāo tài wèi xiàn hài luò cǎo qù le rú jīn jiàn zài liáng shān pō
你的师父被高太尉陷害，落草去了，如今见在梁山泊。
cáo zhèng dào xiǎo rén yě tīng dé rén zhè bān shuō jiāng lái wèi zhī zhēn shí
”曹正道：“小人也听得人这般说将来，未知真实。
qiě qǐng zhì shǐ dào jiā shǎo xiē
且请制使到家少歇。
yáng zhì biàn tóng cáo zhèng zài huí dào jiǔ diàn lǐ lái
”杨志便同曹正再回到酒店里来。
cáo zhèng qǐng yáng zhì lǐ miàn zuò xia jiào lǎo pó hé qī jiù dōu lái bài le yáng zhì yī miàn zài zhì jiǔ shí xiāng dài
曹正请杨志里面坐下，叫老婆和妻舅都来拜了杨志，一面再置酒食相待。
yǐn jiǔ zhōng jiān cáo zhèng dòng wèn dào zhì shǐ yuán hé dào cǐ
饮酒中间，曹正动问道：“制使缘何到此？
yáng zhì bǎ zuò zhì shǐ shī xiàn huā shí gāng bìng rú jīn yòu shī xiàn le liáng zhōng shū de shēng chén gāng yī shì cóng tóu bèi xì gào sù le
”杨志把做制使失陷花石纲，并如今又失陷了梁中书的生辰纲一事，从头备细告诉了。
cáo zhèng dào jì rán rú cǐ zhì shǐ qiě zài xiǎo rén jiā lǐ zhù jǐ shí zài yǒu shāng yì
曹正道：“既然如此，制使且在小人家里住几时，再有商议。
yáng zhì dào rú cǐ què shì shēn gǎn nǐ de hòu yì
”杨志道：“如此，却是深感你的厚意。
zhǐ kǒng guān sī zhuī bǔ jiāng lái bù gǎn jiǔ zhù
只恐官司追捕将来，不敢久住。
cáo zhèng dào zhì shǐ zhè bān shuō shí yào tóu nà lǐ qù
”曹正道：“制使这般说时，要投那里去？
yáng zhì dào sǎ jiā yù tóu liáng shān pō qù xún nǐ shī fu lín jiào tóu
”杨志道：“洒家欲投梁山泊去，寻你师父林教头。
ǎn xiān qián zài nà lǐ jīng guò shí zhèng zhuàng zhe tā xià shān lái yǔ sǎ jiā jiāo shǒu
俺先前在那里经过时，正撞着他下山来与洒家交手。
wáng lún jiàn le ǎn liǎng gè běn shì yì bān yīn cǐ dōu liú zài shān zhài lǐ xiāng huì yǐ cǐ rèn de nǐ shī fu lín chōng
王伦见了俺两个本事一般，因此都留在山寨里相会，以此认得你师父林冲。
wáng lún dāng chū kǔ kǔ xiāng liú sǎ jiā ǎn què bù kěn luò cǎo
王伦当初苦苦相留洒家，俺却不肯落草。
rú jīn liǎn shàng yòu tiān jīn yìn què qù tóu bèn tā shí hǎo méi zhì qì
如今脸上又添金印，却去投奔他时，好没志气。
yīn cǐ chóu chú wèi jué jìn tuì liǎng nán
因此踌躇未决，进退两难。
cáo zhèng dào zhì shǐ jiàn de shì
”曹正道：“制使见的是。
xiǎo rén yě tīng de rén chuán shuō wáng lún nà sī xīn dì biǎn zhǎi ān bù dé rén
小人也听的人传说，王伦那厮心地匾窄，安不得人。
shuō wǒ shī fù lín jiào tóu shàng shān shí shòu jìn tā de qì
说我师父林教头上山时，受尽他的气。
yǐ cǐ duō rén chuán shuō jiāng lái fāng cái zhī dào
以此多人传说将来，方才知道。
bù ruò xiǎo rén cǐ jiān lí bù yuǎn què shì qīng zhōu dì miàn yǒu zuò shān huàn zuò èr lóng shān shān shàng yǒu zuò sì huàn zuò bǎo zhū sì
不若小人此间，离不远却是青州地面，有座山唤做二龙山，山上有座寺，唤做宝珠寺。
nà zuò shān shēng lái què hǎo guǒ zhe zhè zuò sì zhǐ yǒu yī tiáo lù shàng de qù
那座山生来却好裹着这座寺，只有一条路上的去。
rú jīn sì lǐ zhù chí hái le sú yǎng le tóu fà yú zhě hé shàng dōu suí shùn le
如今寺里住持还了俗，养了头发，余者和尚，都随顺了。
shuō dào tā jù jí de sì wǔ bǎi rén dǎ jiā jié shè
说道他聚集的四五百人，打家劫舍。
wéi tóu nà rén huàn zuò jīn yǎn hǔ shān lóng
为头那人，唤做金眼虎邓龙。
zhì shǐ ruò yǒu xīn luò cǎo shí dào qù nà lǐ rù huǒ zú kě ān shēn
制使若有心落草时，到去那里入伙，足可安身。
yáng zhì dào jì yǒu zhè gè qù chù hé bù qù duó lái ān shēn lì mìng
”杨志道：“既有这个去处，何不去夺来安身立命。
dāng xià jiù cáo zhèng jiā lǐ zhù le yī xiǔ jiè le xiē pán chán ná le pō dāo xiāng bié cáo zhèng yè kāi jiǎo bù tóu èr lóng shān lái
”当下就曹正家里住了一宿，借了些盘缠，拿了朴刀，相别曹正，拽开脚步，投二龙山来。
xíng le yī rì kàn kàn jiàn wǎn què zǎo wàng jiàn yī zuò gāo shān yáng zhì dào ǎn qù lín zi lǐ qiě xiē yī yè míng rì què shàng shān qù
行了一日，看看渐晚，却早望见一座高山，杨志道：“俺去林子里且歇一夜，明日却上山去。
zhuǎn rù lín zi lǐ lái chī le yī jīng
”转入林子里来，吃了一惊。
zhī jiàn yí gè pàng dà hé shàng tuō de chì tiáo tiáo de bèi shàng cì zhe huā xiù zuò zài sōng shù gēn tóu chéng liáng
只见一个胖大和尚，脱的赤条条的，背上刺着花绣，坐在松树根头乘凉。
nà hé shàng jiàn le yáng zhì jiù shù gēn tóu chāo le chán zhàng tiào jiāng qǐ lái dà hè dào wū nà cuō niǎo nǐ shì nà lǐ lái de
那和尚见了杨志，就树根头绰了禅杖，跳将起来，大喝道：“兀那撮鸟，你是那里来的？
yáng zhì tīng le dào yuán lái yě shì guān xī hé shàng
”杨志听了道：“原来也是关西和尚。
ǎn hé tā shì xiāng zhōng wèn tā yī shēng
俺和他是乡中，问他一声。
yáng zhì jiào dào nǐ shì nà lǐ lái de sēng rén
”杨志叫道：“你是那里来的僧人？
nà hé shàng yě bù huí shuō lún qǐ shǒu zhōng chán zhàng zhǐ gù dǎ lái
”那和尚也不回说，轮起手中禅杖，只顾打来。
yáng zhì dào zěn nài nà tū sī wú lǐ qiě bǎ tā lái chū kǒu qì
杨志道：“怎奈那秃厮无礼，且把他来出口气。
tǐng qǐ shǒu zhōng pō dāo lái bēn nà hé shàng
”挺起手中朴刀来奔那和尚。
liǎng gè jiù lín zi lǐ yī lái yī wǎng yī shàng yī xià liǎng gè fàng duì
两个就林子里一来一往，一上一下，两个放对。
dàn jiàn
但见：
liǎng tiáo lóng jìng bǎo yī duì hǔ zhēng cān
两条龙竞宝，一对虎争餐。
pō dāo jǔ lù bàn jié jīn shé chán zhàng qǐ fēi quán shēn yù mǎng
朴刀举露半截金蛇，禅杖起飞全身玉蟒。
liǎng tiáo lóng jìng bǎo jiǎo cháng jiāng fān dà hǎi yú biē jīng huáng
两条龙竞宝，搅长江，翻大海，鱼鳖惊惶；
yī duì hǔ zhēng cān bēn cuì lǐng hàn qīng lín chái láng luàn cuàn
一对虎争餐，奔翠岭，撼青林，豺狼乱窜。
zú lǜ lǜ hū là là tiān bēng dì tā hēi yún zhōng yù zhǎo pán xuán
崒嵂嵂，忽喇喇，天崩地塌，黑云中玉爪盘旋；
è hěn hěn xióng jiū jiū léi hǒu fēng hū shā qì nà jīn jing shǎn shuò
恶狠狠，雄赳赳，雷吼风呼，杀气内金睛闪烁。
liǎng tiáo lóng jìng bǎo xià de nà shēn cháng lì zhuàng zhàng shuāng fēng zhōu chǔ yǎn wú guāng
两条龙竞宝，吓的那身长力壮、仗霜锋周处眼无光；
yī duì hǔ zhēng cān jīng de zhè dǎn dā xīn cū shī xuě rèn biàn zhuāng hún pò sàng
一对虎争餐，惊的这胆大心粗、施雪刃卞庄魂魄丧。
liǎng tiáo lóng jìng bǎo yǎn zhū fàng cǎi wěi bǎi de shuǐ mǔ diàn tái yáo
两条龙竞宝，眼珠放彩，尾摆得水母殿台摇；
yī duì hǔ zhēng cān yě shòu bēn chí shēng zhèn de shān shén máo fà shù
一对虎争餐，野兽奔驰，声震的山神毛发竖。
huā hé shàng bù ráo yáng zhì shǐ dǐ sǐ jiāo fēng
花和尚不饶杨制使，抵死交锋；
yáng zhì shǐ yù zhuō huā hé shàng shè jī lì zhàn
杨制使欲捉花和尚，设机力战。
dāng shí yáng zhì hé nà sēng rén dòu dào sì wǔ shí hé bù fēn shèng bài
当时杨志和那僧人斗到四五十合，不分胜败。
nà hé shàng mài gè pò zhàn tuō dì tiào chū quān zi wài lái hē yī shēng qiě xiē
那和尚卖个破绽，托地跳出圈子外来，喝一声：“且歇！
liǎng gè dōu zhù le shǒu
”两个都住了手。
yáng zhì àn àn de hè cǎi dào nà lǐ lái de zhè gè hé shàng zhēn gè hǎo běn shì shǒu duàn gāo ǎn què gāng gāng de zhǐ dí de tā zhù
杨志暗暗地喝彩道：“那里来的这个和尚，真个好本事，手段高，俺却刚刚地只敌的他住。
nà sēng rén jiào dào wū nà qīng miàn hàn zi nǐ shì shèn me rén
”那僧人叫道：“兀那青面汉子，你是甚么人？
yáng zhì dào sǎ jiā shì dōng jīng zhì shǐ yáng zhì de biàn shì
”杨志道：“洒家是东京制使杨志的便是。
nà hé shàng dào nǐ bú shì zài dōng jīng mài dāo shā le pò luò hù niú èr de
”那和尚道：“你不是在东京卖刀杀了破落户牛二的？
yáng zhì dào nǐ bú jiàn ǎn liǎn shàng jīn yìn
”杨志道：“你不见俺脸上金印？
nà hé shàng xiào dào què yuán lái zài zhè lǐ xiāng jiàn
”那和尚笑道：“却原来在这里相见。
yáng zhì dào bù gǎn wèn shī xiōng què shì shuí
”杨志道：“不敢问师兄却是谁？
yuán hé zhī dào sǎ jiā mài dāo
缘何知道洒家卖刀？
nà hé shàng dào sǎ jiā bú shì bié rén ǎn shì yán ān fǔ lǎo zhǒng jīng lüè xiàng gōng zhàng qián jūn guān lǔ tí xiá de biàn shì
”那和尚道：“洒家不是别人，俺是延安府老种经略相公帐前军官鲁提辖的便是。
wéi yīn sān quán dǎ sǐ le zhèn guān xī què qù wǔ tái shān jìng fā wèi sēng
为因三拳打死了镇关西，却去五台山净发为僧。
rén jiàn sǎ jiā bèi shàng yǒu huā xiù dōu jiào ǎn zuò huā hé shàng lǔ zhì shēn
人见洒家背上有花绣，都叫俺做花和尚鲁智深。
yáng zhì xiào dào yuán lái shì zì jiā xiāng lǐ
”杨志笑道：“原来是自家乡里。
ǎn zài jiāng hú shàng duō wén shī xiōng dà míng tīng de shuō dào shī xiōng zài dà xiàng guó sì lǐ guà dā rú jīn hé gù lái zài zhè lǐ
俺在江湖上多闻师兄大名，听的说道师兄在大相国寺里挂搭，如今何故来在这里？
lǔ zhì shēn dào yī yán nán jìn
”鲁智深道：“一言难尽。
sǎ jiā zài dà xiàng guó sì guǎn cài yuán yù zhe nà bào zi tóu lín chōng bèi gāo tài wèi yào xiàn hài tā xìng mìng
洒家在大相国寺管菜园，遇着那豹子头林冲被高太尉要陷害他性命。
ǎn què lù jiàn bù píng zhí sòng tā dào cāng zhōu jiù le tā yī mìng
俺却路见不平，直送他到沧州，救了他一命。
bù xiǎng nà liǎng gè fáng sòng gōng rén huí lái duì gāo qiú nà sī shuō dào zhèng yào zài yě zhū lín lǐ jié guǒ lín chōng què bèi dà xiàng guó sì lǔ zhì shēn jiù le
不想那两个防送公人回来对高俅那厮说道：‘正要在野猪林里结果林冲，却被大相国寺鲁智深救了。
nà hé shàng zhí sòng dào cāng zhōu yīn cǐ hài tā bù dé
那和尚直送到沧州，因此害他不得。
zhè rì niang zéi hèn shā sǎ jiā fēn fù sì lǐ cháng lǎo bù xǔ ǎn guà dā yòu chāi rén lái zhuō sǎ jiā
’这日娘贼恨杀洒家，分付寺里长老不许俺挂搭，又差人来捉洒家。
què dé yī huǒ pō pí tōng bào bú shì zhe le nà sī de shǒu
却得一伙泼皮通报，不是着了那厮的手。
chī ǎn yī bǎ huǒ shāo le nà cài yuán lǐ xiè yǔ táo zǒu zài jiāng hú shàng
吃俺一把火烧了那菜园里廨宇，逃走在江湖上。
dōng yòu bù zháo xī yòu bù zháo
东又不着，西又不着。
lái dào mèng zhōu shí zì pō guò xiǎn xiē r bèi gè jiǔ diàn lǐ fù rén hài le xìng mìng bǎ sǎ jiā zhe méng hàn yào má fān le
来到孟州十字坡过，险些儿被个酒店里妇人害了性命，把洒家着蒙汗药麻翻了。
de tā de zhàng fū guī lái de zǎo jiàn le sǎ jiā zhè bān mú yàng yòu kàn le ǎn de chán zhàng jiè dāo chī jīng lián máng bǎ jiě yào jiù ǎn xǐng lái
得他的丈夫归来的早，见了洒家这般模样，又看了俺的禅杖、戒刀吃惊，连忙把解药救俺醒来。
yīn wèn qǐ sǎ jiā míng zì liú zhù ǎn guò le shù rì jié yì sǎ jiā zuò le dì xiōng
因问起洒家名字，留住俺过了数日，结义洒家做了弟兄。
nà rén fū qī liǎng gè yì shì jiāng hú shàng hǎo hàn yǒu míng de dōu jiào tā zuò cài yuán zǐ zhāng qīng qí qī mǔ yè chā sūn èr niang shèn shì hǎo yì qì
那人夫妻两个，亦是江湖上好汉有名的，都叫他做菜园子张青，其妻母夜叉孙二娘，甚是好义气。
zhù le sì wǔ rì dǎ tīng de zhè lǐ èr lóng shān bǎo zhū sì kě yǐ ān shēn sǎ jiā tè dì lái bēn tā shān lóng rù huǒ pǒ nài nà sī bù kěn ān zhe sǎ jiā zài zhè shān shàng
住了四五日，打听的这里二龙山宝珠寺可以安身，洒家特地来奔他邓龙入伙，叵耐那厮不肯安着洒家在这山上。
shān lóng nà sī hé ǎn sī bìng yòu dí sǎ jiā bù guò zhǐ bǎ zhè shān xià sān zuò guān láo láo de shuān zhù yòu méi gè dào lù shǎng qù
邓龙那厮和俺厮并，又敌洒家不过，只把这山下三座关牢牢地拴住，又没个道路上去。
dǎ jǐn zhè zuò shān shēng de xiǎn jùn yòu méi bié lù shǎng qù nà cuō niǎo yóu nǐ jiào mà zhǐ shì bù xià lái sī shā qì de sǎ jiā zhèng kǔ zài zhè lǐ méi gè wěi jié
打紧这座山生的险峻，又没别路上去，那撮鸟由你叫骂，只是不下来厮杀，气得洒家正苦，在这里没个委结。
bù xiǎng què shì dà gē lái
不想却是大哥来。
yáng zhì dà xǐ
杨志大喜。
liǎng gè jiù lín zi lǐ jiǎn fú le jiù dì zuò le yī yè
两个就林子里剪拂了，就地坐了一夜。
yáng zhì sù shuō mài dāo shā sǐ le niú èr de shì bìng jiě shēng chén gāng shī xiàn yī jié dōu bèi xì shuō le
杨志诉说卖刀杀死了牛二的事，并解生辰纲失陷一节，都备细说了。
yòu shuō cáo zhèng zhǐ diǎn lái cǐ yī shì biàn dào jí shì bì le guān ài ǎn men xiū zài zhè lǐ rú hé de tā xià lái
又说曹正指点来此一事，便道：“即是闭了关隘，俺们休在这里，如何得他下来？
bù ruò qiě qù cáo zhèng jiā shāng yì
不若且去曹正家商议。
liǎng gè sī gǎn zhe xíng lí le nà lín zi lái dào cáo zhèng jiǔ diàn lǐ
”两个厮赶着行，离了那林子，来到曹正酒店里。
yáng zhì yǐn lǔ zhì shēn yǔ tā xiāng jiàn le cáo zhèng huāng máng zhì jiǔ xiāng dài shāng liáng yào dǎ èr lóng shān yī shì
杨志引鲁智深与他相见了，曹正慌忙置酒相待，商量要打二龙山一事。
cáo zhèng dào ruò shì duān dì bì le guān shí xiū shuō dào nǐ èr wèi biàn yǒu yī wàn jūn mǎ yě shǎng qù bù dé
曹正道：“若是端的闭了关时，休说道你二位，便有一万军马也上去不得。
shì cǐ zhǐ kě zhì qǔ bù kě lì qiú
似此只可智取，不可力求。
lǔ zhì shēn dào pǒ nài nà cuō niǎo lián shū yǔ sǎ jiā liǎng biàn
”鲁智深道：“叵耐那撮鸟，连输与洒家两遍。
nà sī xiǎo dù shàng bèi ǎn yī jiǎo diǎn fān le què dài zài yào dǎ nà sī yī dùn jié guǒ le tā xìng mìng
那厮小肚上被俺一脚点翻了，却待再要打那厮一顿，结果了他性命。
bèi tā nà lǐ rén duō jiù le shàng shān qù bì le zhè niǎo guān
被他那里人多，救了上山去，闭了这鸟关。
yóu nǐ zì zài xià miàn mà zhǐ shì bù kěn xià lái sī shā
由你自在下面骂，只是不肯下来厮杀。
yáng zhì dào jì rán hǎo qù chù ǎn hé nǐ rú hé bù yòng xīn qù dǎ
”杨志道：“既然好去处，俺和你如何不用心去打？
lǔ zhì shēn dào biàn shì méi zuò gè dào lǐ shǎng qù nài hé bù dé tā
”鲁智深道：“便是没做个道理上去，奈何不得他。
cáo zhèng dào xiǎo rén yǒu tiáo jì cè bù zhī zhōng èr wèi yì yě bù zhōng
”曹正道：“小人有条计策，不知中二位意也不中？
yáng zhì dào yuàn wén liáng cè zé gè
”杨志道：“愿闻良策则个。
cáo zhèng dào zhì shǐ yě xiū zhè bān dǎ bàn zhǐ zhào yī xiǎo rén zhè lǐ jìn cūn zhuāng jiā chuān zhe
”曹正道：“制使也休这般打扮，只照依小人这里近村庄家穿着。
xiǎo rén bǎ zhè wèi shī fu chán zhàng jiè dāo dōu ná le què jiào xiǎo rén de qī dì dài liù gè huǒ jiā zhí sòng dào nà shān xià bǎ yī tiáo suǒ zǐ bǎng le shī fu
小人把这位师父禅杖、戒刀都拿了，却叫小人的妻弟带六个火家，直送到那山下，把一条索子绑了师父。
xiǎo rén zì huì zuò huó jié tóu
小人自会做活结头。
què qù shān xià jiào dào wǒ men jìn cūn kāi jiǔ diàn zhuāng jiā
却去山下叫道：‘我们近村开酒店庄家。
zhè hé shàng lái wǒ diàn zhōng chī jiǔ chī de dà zuì le bù kěn huán qián kǒu lǐ shuō dào qù bào rén lái dǎ nǐ shān zhài
这和尚来我店中吃酒，吃得大醉了，不肯还钱，口里说道：去报人来打你山寨。
yīn cǐ wǒ men tīng de chéng tā zuì le bǎ tā bǎng fù zài zhè lǐ xiàn yǔ dài wáng
因此我们听的，乘他醉了，把他绑缚在这里，献与大王。
nà sī bì rán fàng wǒ men shàng shān qù
’那厮必然放我们上山去。
dào de tā shān zhài lǐ miàn jiàn shān lóng shí bǎ suǒ zǐ yè tuō le huó jié tóu xiǎo rén biàn dì guò chán zhàng yǔ shī fu
到得他山寨里面，见邓龙时，把索子拽脱了活结头，小人便递过禅杖与师父。
nǐ liǎng gè hǎo hàn yī fà shàng nà sī zǒu wǎng nà lǐ qù
你两个好汉一发上，那厮走往那里去。
ruò jié guǒ le tā shí yǐ xià de rén bù gǎn bù fú
若结果了他时，以下的人不敢不伏。
cǐ jì ruò hé
此计若何？
lǔ zhì shēn yáng zhì qí dào miào zāi miào zāi
”鲁智深、杨志齐道：“妙哉，妙哉！
dàng wǎn chī le jiǔ shí yòu ān pái le xiē lù shàng gān liáng
当晚吃了酒食，又安排了些路上干粮。
cì rì wǔ gēng qǐ lái zhòng rén dōu chī de bǎo le
次日五更起来，众人都吃得饱了。
lǔ zhì shēn de xíng lǐ bāo guǒ dōu jì fàng zài cáo zhèng jiā
鲁智深的行李包裹，都寄放在曹正家。
dāng rì yáng zhì lǔ zhì shēn cáo zhèng dài le xiǎo jiù bìng wǔ qī gè zhuāng jiā qǔ lù tóu èr lóng shān lái
当日杨志、鲁智深、曹正，带了小舅并五七个庄家，取路投二龙山来。
shǎng wǔ hòu zhí dào lín zi lǐ tuō le yī shang bǎ lǔ zhì shēn yòng huó jié tóu shǐ suǒ zǐ bǎng le jiào liǎng gè zhuāng jiā láo láo de qiān zhe suǒ tóu
晌午后，直到林子里，脱了衣裳，把鲁智深用活结头使索子绑了，教两个庄家牢牢地牵着索头。
yáng zhì dài le zhē rì tou liáng lì r shēn chuān pò bù shān shǒu lǐ dǎo tí zhe pō dāo
杨志戴了遮日头凉笠儿，身穿破布衫，手里倒提着朴刀。
cáo zhèng ná zhe tā de chán zhàng
曹正拿着他的禅杖。
zhòng rén dōu tí zhe gùn bàng qián hòu cù yōng zhe
众人都提着棍棒，前后簇拥着。
dào de shān xià kàn nà guān shí dōu bǎi zhe qiáng nǔ yìng gōng huī píng pào shí
到得山下，看那关时，都摆着强弩硬弓，灰瓶炮石。
xiǎo lóu luō zài guān shàng kàn shí bǎng de zhè gè hé shàng lái fēi yě sì bào shàng shān qù
小喽啰在关上看时，绑得这个和尚来，飞也似报上山去。
duō yàng shí zhī jiàn liǎng gè xiǎo tóu mù shàng guān lái wèn dào nǐ děng hé chǔ rén
多样时，只见两个小头目上关来问道：“你等何处人？
lái wǒ zhè lǐ zuò shèn me
来我这里做甚么？
nà lǐ zhuō de zhè gè hé shàng lái
那里捉得这个和尚来？
cáo zhèng dá dào xiǎo rén děng shì zhè shān xià jìn cūn zhuāng jiā kāi zhe yí gè xiǎo jiǔ diàn
”曹正答道：“小人等是这山下近村庄家，开着一个小酒店。
zhè gè pàng hé shàng bù shí lái wǒ diàn zhōng chī jiǔ chī de dà zuì bù kěn huán qián kǒu lǐ shuō dào yào qù liáng shān pō jiào qiān bǎi gè rén lái dǎ zhè èr lóng shān hé nǐ zhè jìn cūn fāng dōu xǐ dàng le
这个胖和尚不时来我店中吃酒，吃得大醉，不肯还钱，口里说道：‘要去梁山泊叫千百个人来打这二龙山，和你这近村坊都洗荡了。
yīn cǐ xiǎo rén zhǐ de yòu jiāng hǎo jiǔ qǐng tā guàn de zuì le yī tiáo suǒ zǐ bǎng fù zhè sī lái xiàn yǔ dài wáng biǎo wǒ děng cūn fāng xiào shùn zhī xīn miǎn de cūn zhōng hòu huàn
’因此小人只得又将好酒请他，灌得醉了，一条索子绑缚这厮来献与大王，表我等村坊孝顺之心，免得村中后患。
liǎng gè xiǎo tóu mù tīng le zhè huà huān tiān xǐ dì shuō dào hǎo le
”两个小头目听了这话，欢天喜地说道：“好了！
zhòng rén zài cǐ shǎo dài yī shí
众人在此少待一时。
liǎng gè xiǎo tóu mù jiù shàng shān lái bào zhī shān lóng shuō ná de nà pàng hé shàng lái
”两个小头目就上山来，报知邓龙说：“拿的那胖和尚来。
shān lóng tīng le dà xǐ jiào jiě shàng shān lái
”邓龙听了大喜，叫：“解上山来！
qiě qǔ zhè sī de xīn gān lái zuò xià jiǔ xiāo wǒ zhè diǎn yuān chóu zhī hèn
且取这厮的心肝来做下酒，消我这点冤仇之恨。
xiǎo lóu luō de lìng lái bǎ guān ài mén kāi le biàn jiào sòng shàng lái
”小喽啰得令，来把关隘门开了，便叫送上来。
yáng zhì cáo zhèng jǐn yā lǔ zhì shēn jiě shàng shān lái
杨志、曹正紧押鲁智深，解上山来。
kàn nà sān zuò guān shí duān dì xiǎn jùn
看那三座关时，端的险峻。
liǎng xià lǐ shān huán rào jiāng lái bāo zhù zhè zuò sì
两下里山环绕将来，包住这座寺。
shān fēng shēng de xióng zhuàng zhōng jiān zhǐ yī tiáo lù
山峰生得雄壮，中间只一条路。
shàng guān lái sān chóng guān shàng bǎi zhe léi mù pào shí yìng nǔ qiáng gōng kǔ zhú qiāng mì mì de zǎn zhe
上关来，三重关上，摆着擂木炮石，硬弩强弓，苦竹枪密密地攒着。
guò de sān chù guān zhá lái dào bǎo zhū sì qián kàn shí sān zuò diàn mén yī duàn jìng miàn yě sì píng dì zhōu zāo dōu shì mù shān wèi chéng
过得三处关闸，来到宝珠寺前看时，三座殿门，一段镜面也似平地，周遭都是木栅为城。
sì qián shān mén xià lì zhe qī bā gè xiǎo lóu luō kàn jiàn fù de lǔ zhì shēn lái dōu zhǐ zhe mà dào nǐ zhè tū lǘ shāng le dài wáng jīn rì yě chī ná le
寺前山门下立着七八个小喽啰，看见缚的鲁智深来，都指着骂道：“你这秃驴伤了大王，今日也吃拿了。
màn màn de suì gē le zhè sī
慢慢的碎割了这厮！
lǔ zhì shēn zhǐ bù zuò shēng
”鲁智深只不做声。
yā dào fó diàn kàn shí diàn shàng dōu bǎ fú lái tái qù le zhōng jiān fàng zhe yī bǎ hǔ pí jiāo yǐ
押到佛殿看时，殿上都把佛来抬去了，中间放着一把虎皮交椅。
zhòng duō xiǎo lóu luō ná zhe qiāng bàng lì zài liǎng biān
众多小喽啰，拿着枪棒，立在两边。
shǎo kè zhī jiàn liǎng gè xiǎo lóu luō fú chū shān lóng lái zuò jiāo yǐ shàng
少刻，只见两个小喽啰扶出邓龙来，坐交椅上。
cáo zhèng yáng zhì jǐn jǐn de bāng zhe lǔ zhì shēn dào jiē xià
曹正、杨志紧紧地帮着鲁智深到阶下。
shān lóng dào nǐ nà sī tū lǘ
邓龙道：“你那厮秃驴！
qián rì diǎn fān le wǒ shāng le xiǎo fù zhì jīn qīng zhǒng wèi xiāo
前日点翻了我，伤了小腹，至今青肿未消。
jīn rì yě yǒu jiàn wǒ de shí jié
今日也有见我的时节。
lǔ zhì shēn zhēng yuán guài yǎn dà hē yī shēng cuō niǎo xiū zǒu
”鲁智深睁圆怪眼，大喝一声：“撮鸟休走！
liǎng gè zhuāng jiā bǎ suǒ tóu zhǐ yī yè yè tuō le huó jié tóu sàn kāi suǒ zǐ
”两个庄家把索头只一拽，拽脱了活结头，散开索子。
lǔ zhì shēn jiù cáo zhèng shǒu lǐ jiē guò chán zhàng yún fēi lún dòng
鲁智深就曹正手里接过禅杖，云飞轮动。
yáng zhì piē le liáng lì r tí qǐ shǒu zhōng pō dāo
杨志撇了凉笠儿，提起手中朴刀。
cáo zhèng yòu lún qǐ gǎn bàng
曹正又轮起杆棒。
zhòng zhuāng jiā yī qí fā zuò bìng lì xiàng qián
众庄家一齐发作，并力向前。
shān lóng jí dài zhēng zhá shí zǎo bèi lǔ zhì shēn yī chán zhàng dāng tóu dǎ zhe bǎ nǎo gài pī zuò liǎng bàn gè
邓龙急待挣扎时，早被鲁智深一禅杖当头打着，把脑盖劈做两半个。
hé jiāo yǐ dōu dǎ suì le
和交椅都打碎了。
shǒu xià de xiǎo lóu luō zǎo bèi yáng zhì shuò fān le sì wǔ gè
手下的小喽啰，早被杨志搠翻了四五个。
cáo zhèng jiào dào dōu lái tóu xiáng
曹正叫道：“都来投降！
ruò bù cóng zhě biàn xíng sǎo chú chǔ sǐ
若不从者，便行扫除处死！
sì qián hòu wǔ liù bǎi xiǎo lóu luō bìng jǐ gè xiǎo tóu mù jīng xià de dāi le zhǐ de dōu lái guī xiáng tóu fú
”寺前后五六百小喽啰，并几个小头目，惊吓的呆了，只得都来归降投伏。
suí jí jiào bǎ shān lóng děng shī shǒu káng tái qù hòu shān shāo huà le
随即叫把邓龙等尸首扛抬去后山烧化了。
yī miàn qù diǎn cāng áo zhěng dùn fáng shè zài qù kàn nà sì hòu yǒu duō shǎo wù jiàn
一面去点仓敖，整顿房舍，再去看那寺后有多少物件。
qiě bǎ jiǔ ròu ān pái xiē lái chī
且把酒肉安排些来吃。
lǔ zhì shēn bìng yáng zhì zuò le shān zhài zhī zhǔ zhì jiǔ shè yàn qìng hè
鲁智深并杨志做了山寨之主，置酒设宴庆贺。
xiǎo lóu luō men jìn jiē tóu fú le
小喽啰们尽皆投伏了。
réng shè xiǎo tóu mù guǎn lǐng
仍设小头目管领。
cáo zhèng bié le èr wèi hǎo hàn lǐng le zhuāng jiā zì huí jiā qù bù zài huà xià
曹正别了二位好汉，领了庄家自回家去，不在话下。
kàn guān tīng shuō yǒu shī wèi zhèng
看官听说，有诗为证：
gǔ chà qīng yōu yǐn cuì wēi shān lóng xióng jù zì fēi wéi
古刹清幽隐翠微，邓龙雄据恣非为。
tiān shēng shén lì huā hé shàng zhǎn cǎo chú gēn gèng kě bēi
天生神力花和尚，斩草除根更可悲。
bù shuō lǔ zhì shēn yáng zhì zì zài èr lóng shān luò cǎo què shuō nà yā shēng chén gāng lǎo dōu guǎn bìng zhè jǐ gè xiāng jìn jūn xiǎo xíng yè zhù gǎn huí běi jīng
不说鲁智深、杨志自在二龙山落草，却说那押生辰纲老都管，并这几个厢禁军，晓行夜住，赶回北京。
dào de liáng zhōng shū fǔ zhí zhì tīng qián qí qí dōu bài fān zài dì xià gào zuì
到的梁中书府，直至厅前，齐齐都拜翻在地下告罪。
liáng zhōng shū dào nǐ men lù shàng xīn kǔ duō kuī le nǐ zhòng rén
梁中书道：“你们路上辛苦，多亏了你众人。
yòu wèn yáng tí xiá hé zài
”又问：“杨提辖何在？
zhòng rén gào dào bù kě shuō
”众人告道：“不可说！
zhè rén shì gè dà dǎn wàng ēn de zéi
这人是个大胆忘恩的贼。
zì lí le cǐ jiān wǔ qī rì hòu xíng dé dào huáng ní gāng tiān qì dà rè dōu zài lín zi lǐ xiē liáng
自离了此间，五七日后，行得到黄泥冈，天气大热，都在林子里歇凉。
bù xiǎng yáng zhì hé qī gè zéi rén tōng tóng jiǎ zhuāng zuò fàn zǎo zǐ kè shāng
不想杨志和七个贼人通同，假装做贩枣子客商。
yáng zhì yuē huì yǔ tā zuò yí lù xiān tuī qī liàng jiāng zhōu chē r zài zhè huáng ní gāng shàng sōng lín lǐ děng hòu què jiào yí gè hàn zi tiāo yī dān jiǔ lái gāng zǐ shàng xiē xià
杨志约会与他做一路，先推七辆江州车儿在这黄泥冈上松林里等候，却叫一个汉子挑一担酒来冈子上歇下。
xiǎo de zhòng rén bù hé mǎi tā jiǔ chī bèi nà sī bǎ méng hàn yào dōu má fān le yòu jiāng suǒ zǐ kǔn fù zhòng rén
小的众人不合买他酒吃，被那厮把蒙汗药都麻翻了，又将索子捆缚众人。
yáng zhì hé nà qī gè zéi rén què bǎ shēng chén gāng cái bǎo bìng xíng li jǐn zhuāng zài chē shàng jiàng le qù
杨志和那七个贼人，却把生辰纲财宝并行李尽装载车上将了去。
jiàn jīn qù běn guǎn jì zhōu fǔ chén gào le liú liǎng gè yú hòu zài nà lǐ suí yá tīng hòu zhuō ná zéi rén
见今去本管济州府陈告了，留两个虞候在那里随衙听候，捉拿贼人。
xiǎo rén děng zhòng rén xīng yè gǎn huí lái gào zhī ēn xiāng
小人等众人，星夜赶回来，告知恩相。
liáng zhōng shū tīng le dà jīng mà dào zhè zéi pèi jūn
”梁中书听了大惊，骂道：“这贼配军！
nǐ shì fàn zuì de qiú tú wǒ yī lì tái jǔ nǐ chéng rén zěn gǎn zuò zhè děng bù rén wàng ēn de shì
你是犯罪的囚徒，我一力抬举你成人，怎敢做这等不仁忘恩的事！
wǒ ruò ná zhù tā shí suì shī wàn duàn
我若拿住他时，碎尸万段！
suí jí biàn huàn shū shǐ xiě le wén shū dāng shí chāi rén xīng yè lái jì zhōu tóu xià
”随即便唤书史写了文书，当时差人星夜来济州投下。
yòu xiě yī fēng jiā shū zhe rén yě lián yè shàng dōng jīng bào yǔ tài shī zhī dào
又写一封家书，着人也连夜上东京报与太师知道。
qiě bù shuō chāi rén qù jì zhōu xià gōng wén zhǐ shuō zhe rén shàng dōng jīng lái dào tài shī fǔ bào zhī
且不说差人去济州下公文，只说着人上东京来到太师府报知。
jiàn le tài shī chéng shàng shū zhá
见了太师，呈上书札。
cài tài shī kàn le dà jīng dào zhè bān zéi rén shèn shì dǎn dà
蔡太师看了大惊道：“这班贼人甚是胆大！
qù nián jiāng wǒ nǚ xù sòng lái de lǐ wù dǎ jié le qù zhì jīn wèi huò zéi rén
去年将我女婿送来的礼物打劫了去，至今未获贼人。
jīn nián yòu lái wú lǐ gèng dài gàn bà kǒng hòu nán zhì
今年又来无礼，更待干罢，恐后难治。
suí jí yā le yī zhǐ gōng wén zhe yí gè fǔ gàn qīn zì jī le xīng yè wàng jì zhōu lái zhuó luò fǔ yǐn lì děng zhuō ná zhè huǒ zéi rén biàn yào huí bào
”随即押了一纸公文，着一个府干亲自赍了，星夜望济州来，着落府尹，立等捉拿这伙贼人，便要回报。
qiě shuō jì zhōu fǔ yǐn zì cóng shòu le běi jīng dà míng fǔ liú shǒu sī liáng zhōng shū zhá fù měi rì lǐ lùn bù xià
且说济州府尹自从受了北京大名府留守司梁中书札付，每日理论不下。
zhèng yōu mèn jiān zhī jiàn mén lì bào dào dōng jīng tài shī fǔ lǐ chà fǔ gàn jiàn dào tīng qián yǒu jǐn jí gōng wén yào jiàn xiàng gōng
正忧闷间，只见门吏报道：“东京太师府里差府干见到厅前，有紧急公文要见相公。
fǔ yǐn tīng de dà jīng dào duō guǎn shì shēng chén gāng de shì
”府尹听的大惊道：“多管是生辰纲的事。
huāng máng shēng tīng lái yǔ fǔ gàn xiāng jiàn le shuō dào zhè jiàn shì xià guān yǐ shòu le liáng fǔ yú hòu de zhuàng zǐ yǐ jīng chà jī bǔ de rén gēn zhuō zéi rén wèi jiàn zōng jì
”慌忙升厅来，与府干相见了，说道：“这件事下官已受了梁府虞候的状子，已经差缉捕的人跟捉贼人，未见踪迹。
qián rì liú shǒu sī yòu chāi rén xíng zhá fù dào lái yòu jīng zhe yǎng wèi sī bìng jī bǔ guān chá zhàng xiàn gēn zhuō wèi zēng de huò
前日留守司又差人行札付到来，又经着仰尉司并缉捕观察，杖限跟捉，未曾得获。
ruò yǒu xiē dòng jìng xiāo xī xià guān qīn dào xiāng fǔ huí huà
若有些动静消息，下官亲到相府回话。
fǔ gàn dào xiǎo rén shì tài shī fǔ lǐ xīn fù rén
”府干道：“小人是太师府里心腹人。
jīn fèng tài shī jūn zhǐ tè chà lái zhè lǐ yào zhè yī gān rén
今奉太师钧旨，特差来这里要这一干人。
lín xíng shí tài shī qīn zì fēn fù jiào xiǎo rén dào běn fǔ zhǐ jiù zhōu yá lǐ sù xiē lì děng xiàng gōng yào ná zhè qī gè fàn zǎo zǐ de bìng mài jiǔ yī rén zài táo jūn guān yáng zhì gè zéi zhèng shēn xiàn zài shí rì zhuō ná wán bèi chāi rén jiě fù dōng jīng
临行时，太师亲自分付，教小人到本府，只就州衙里宿歇，立等相公要拿这七个贩枣子的并卖酒一人、在逃军官杨志各贼正身，限在十日捉拿完备，差人解赴东京。
ruò shí rì bù huò de zhè jiàn gōng shì shí pà bù xiān lái qǐng xiàng gōng qù shā mén dǎo zǒu yī zāo
若十日不获得这件公事时，怕不先来请相公去沙门岛走一遭。
xiǎo rén yě nán huí tài shī fǔ lǐ qù xìng mìng yì bù zhī rú hé
小人也难回太师府里去，性命亦不知如何。
xiàng gōng bù xìn qǐng kàn tài shī fǔ lǐ xíng lái de jūn tiē
相公不信，请看太师府里行来的钧帖。
fǔ yǐn kàn ba dà jīng suí jí biàn huàn jī bǔ rén děng
府尹看罢大惊，随即便唤缉捕人等。
zhī jiàn jiē xià yī rén shēng rě lì zài lián qián
只见阶下一人声喏，立在帘前。
tài shǒu dào nǐ shì shèn rén
太守道：“你是甚人？
nà rén bǐng dào xiǎo rén shì sān dōu jī bǔ shǐ chén hé tāo
”那人禀道：“小人是三都缉捕使臣何涛。
tài shǒu dào qián rì huáng ní gāng shàng dǎ jié le qù de shēng chén gāng shì nǐ gāi guǎn me
”太守道：“前日黄泥冈上打劫了去的生辰纲，是你该管么？
hé tāo dá dào bǐng fù xiàng gōng hé tāo zì cóng lǐng le zhè jiàn gōng shì zhòu yè wú mián chà xià běn guǎn yǎn míng shǒu kuài de gōng rén qù huáng ní gāng shàng wǎng lái jī bǔ
”何涛答道：“禀复相公，何涛自从领了这件公事，昼夜无眠，差下本管眼明手快的公人去黄泥冈上往来缉捕。
suī shì lèi jīng zhàng zé dào jīn wèi jiàn zōng jì
虽是累经杖责，到今未见踪迹。
fēi shì hé tāo dài màn guān fǔ shí chū yú wú nài
非是何涛怠慢官府，实出于无奈。
fǔ yǐn hè dào hú shuō
”府尹喝道：“胡说！
shàng bù jǐn zé xià màn
上不紧则下慢。
wǒ zì jìn shì chū shēn lì rèn dào zhè yī jùn zhū hóu fēi tóng róng yì
我自进士出身，历任到这一郡诸侯，非同容易。
jīn rì dōng jīng tài shī fǔ chà yī gān bàn lái dào zhè lǐ lǐng tài shī tái zhǐ xiàn shí rì nèi xū yào bǔ huò gè zéi zhèng shēn wán bèi jiě jīng
今日东京太师府差一干办来到这里，领太师台旨，限十日内须要捕获各贼正身完备解京。
ruò hái wéi le xiàn cì wǒ fēi zhǐ bà guān bì xiàn wǒ tóu shā mén dǎo zǒu yī zāo
若还违了限次，我非止罢官，必陷我投沙门岛走一遭。
nǐ shì gè jī bǔ shǐ chén dào bù yòng xīn yǐ zhì huò jí yú wǒ
你是个缉捕使臣，倒不用心，以致祸及于我。
xiān bǎ nǐ zhè sī dié pèi yuǎn è jūn zhōu yàn fēi bú dào qù chù
先把你这厮迭配远恶军州雁飞不到去处！
biàn huàn guò wén bǐ jiàng lái qù hé tāo liǎn shàng cì xià dié pèi zhōu zì yàng kōng zhe shèn chù zhōu míng
”便唤过文笔匠来，去何涛脸上刺下“迭配……州”字样，空着甚处州名。
fā luò dào hé tāo nǐ ruò huò bù dé zéi rén zhòng zuì jué bù ráo shù
发落道：“何涛，你若获不得贼人，重罪决不饶恕！
hé tāo lǐng le tái zhǐ xià tīng qián lái dào shǐ chén fáng lǐ huì jí xǔ duō zuò gōng de dōu dào jī mì fáng zhōng shāng yì gōng shì
何涛领了台旨下厅前，来到使臣房里，会集许多做公的都到机密房中商议公事。
zhòng zuò gōng de dōu miàn miàn xiāng qù rú jiàn chuān yàn zuǐ gōu dā yú sāi jǐn wú yán yǔ
众做公的都面面相觑，如箭穿雁嘴，钩搭鱼腮，尽无言语。
hé tāo dào nǐ men xián cháng shí dōu zài zhè fáng lǐ zhuàn qián shǐ yòng rú jīn yǒu cǐ yī shì nán zhuō dōu bù zuò shēng
何涛道：“你们闲常时都在这房里赚钱使用，如今有此一事难捉，都不做声。
nǐ zhòng rén yě kě lián wǒ liǎn shàng cì de zì yàng
你众人也可怜我脸上刺的字样！
zhòng rén dào shàng fù guān chá xiǎo rén men rén fēi cǎo mù qǐ bù shěng de
”众人道：“上复观察，小人们人非草木，岂不省的。
zhǐ shì zhè yī huǒ zuò kè shāng de bì shì tā zhōu wài fǔ shēn shān kuàng yě qiǎng rén yù zhe yī shí jié le
只是这一伙做客商的，必是他州外府深山旷野强人，遇着，一时劫了。
tā de cái bǎo zì qù shān zhài lǐ kuài huó rú hé ná de zhe
他得财宝，自去山寨里快活，如何拿的着？
biàn shì zhī dào yě zhǐ kàn de tā yī kàn
便是知道，也只看得他一看。
hé tāo tīng le dāng chū zhǐ yǒu sān fēn fán nǎo jiàn shuō le zhè huà yòu tiān le wǔ fēn fán nǎo
”何涛听了，当初只有三分烦恼，见说了这话，又添了五分烦恼。
zì lí le shǐ chén fáng lǐ shàng mǎ huí dào jiā zhōng bǎ mǎ qiān qù hòu cáo shàng shuān le dú zì yí gè mèn mèn bù yǐ
自离了使臣房里，上马回到家中，把马牵去后槽上拴了，独自一个，闷闷不已。
zhèng shì
正是：
méi tóu zhòng shàng sān huáng suǒ fù nèi tián píng wàn hú chóu
眉头重上三锽锁，腹内填平万斛愁。
ruò shì zéi tú nán zhuō huò dìng jiào tú pèi rù jūn zhōu
若是贼徒难捉获，定教徒配入军州。
zhī jiàn lǎo pó wèn dào zhàng fū nǐ rú hé jīn rì zhè bān fán nǎo
只见老婆问道：“丈夫，你如何今日这般烦恼？
hé tāo dào nǐ bù zhī qián rì tài shǒu wěi wǒ yī zhǐ pī wén wéi yīn huáng ní gāng shàng yī huǒ zéi rén dǎ jié le liáng zhōng shū yǔ zhàng rén cài tài shī qìng shēng chén de jīn zhū bǎo bèi jì shí yī dān zhèng bù zhī shì shèn me yàng rén dǎ jié le qù
”何涛道：“你不知，前日太守委我一纸批文，为因黄泥冈上一伙贼人打劫了梁中书与丈人蔡太师庆生辰的金珠宝贝，计十一担，正不知是甚么样人打劫了去。
wǒ zì cóng lǐng le zhè dào jūn pī dào jīn wèi zēng de huò
我自从领了这道钧批，到今未曾得获。
jīn rì zhèng qù zhuǎn xiàn bù xiǎng tài shī fǔ yòu chà gàn bàn lái lì děng yào ná zhè yī huǒ zéi rén jiě jīng
今日正去转限，不想太师府又差干办来，立等要拿这一伙贼人解京。
tài shǒu wèn wǒ zéi rén xiāo xī wǒ huí fù dào wèi jiàn cì dì bù céng huò de
太守问我贼人消息，我回复道：‘未见次第，不曾获的。
fǔ yǐn jiāng wǒ liǎn shàng cì xià dié pèi zhōu zì yàng zhǐ bù céng tián shén qù chù zài hòu zhī wǒ xìng mìng rú hé
’府尹将我脸上刺下：‘迭配……州’字样，只不曾填甚去处，在后知我性命如何！
lǎo pó dào shì cǐ zěn dì hǎo
”老婆道：“似此怎地好？
què shì rú hé dé le
却是如何得了！
zhèng shuō zhī jiān zhī jiàn xiōng dì hé qīng lái wàng gē ge
正说之间，只见兄弟何清来望哥哥。
hé tāo dào nǐ lái zuò shèn me
何涛道：“你来做甚么？
bù qù dǔ qián què lái zěn dì
不去赌钱，却来怎地？
hé tāo de qī zǐ guāi jué lián máng zhāo shǒu shuō dào ā shū nǐ qiě lái chú xià hé nǐ shuō huà
”何涛的妻子乖觉，连忙招手说道：“阿叔，你且来厨下，和你说话。
hé qīng dāng shí gēn le sǎo sǎo jìn dào chú xià zuò le
”何清当时跟了嫂嫂进到厨下坐了。
sǎo sǎo ān pái xiē ròu shí cài shū dàng jǐ bēi jiǔ qǐng hé qīng chī
嫂嫂安排些肉食菜蔬，荡几杯酒，请何清吃。
hé qīng wèn sǎo sǎo dào gē ge tè shā qī fù rén wǒ bù zhōng yě shì nǐ yí gè qīn xiōng dì nǐ biàn shē zhē shā zhǐ zuò de gè jī bǔ guān chá
何清问嫂嫂道：“哥哥忒杀欺负人，我不中也是你一个亲兄弟，你便奢遮杀，只做得个缉捕观察。
biàn jiào wǒ yī chù chī zhǎn jiǔ yǒu shèn me rǔ mò le nǐ
便叫我一处吃盏酒，有甚么辱没了你？
ā sǎo dào ā shū nǐ bù zhī dào nǐ gē ge xīn lǐ zì guò huó bù dé li
”阿嫂道：“阿叔，你不知道你哥哥心里自过活不得哩。
hé qīng dào tā měi rì chèn le dà qián dà wù nà lǐ qù le
”何清道：“他每日趁了大钱大物那里去了？
yǒu de shì qián hé mǐ yǒu shèn me guò huó bù dé chù
有的是钱和米，有甚么过活不得处？
ā sǎo dào nǐ bù zhī wèi zhè huáng ní gāng shàng qián rì yī huǒ fàn zǎo zǐ de kè rén dǎ jié le běi jīng liáng zhōng shū qìng hè cài tài shī de shēng chén gāng qù rú jīn jì zhōu fǔ yǐn fèng zhe tài shī jūn zhǐ xiàn shí rì nèi dìng yào zhuō ná gè zéi jiě jīng
”阿嫂道：”你不知，为这黄泥冈上，前日一伙贩枣子的客人，打劫了北京梁中书庆贺蔡太师的生辰纲去，如今济州府尹奉着太师钧旨，限十日内定要捉拿各贼解京。
ruò hái zhuō bù zháo zhèng shēn shí dōu yào cì pèi yuǎn è jūn zhōu qù
若还捉不着正身时，都要刺配远恶军州去。
nǐ bú jiàn nǐ gē ge xiān chī fǔ yǐn cì le liǎn shàng dié pèi zhōu zì yàng zhǐ bù céng tián shèn me qù chù
你不见你哥哥先吃府尹刺了脸上‘迭配……州’字样，只不曾填甚么去处。
zǎo wǎn zhuō bù zháo shí shí shì shòu kǔ
早晚捉不着时，实是受苦。
tā rú hé yǒu xīn hé nǐ chī jiǔ wǒ què cái ān pái xiē jiǔ shí yǔ nǐ chī
他如何有心和你吃酒，我却才安排些酒食与你吃。
tā mèn le jǐ shí le nǐ què guài tā bù de
他闷了几时了，你却怪他不的。
hé qīng dào wǒ yě fěi fěi dì tīng de rén shuō dào yǒu zéi dǎ jié le shēng chén gāng qù
”何清道：“我也诽诽地听的人说道，有贼打劫了生辰纲去。
zhèng zài nà lǐ dì miàn shàng
正在那里地面上？
ā sǎo dào zhǐ tīng de shuō dào huáng ní gāng shàng
”阿嫂道：“只听的说道黄泥冈上。
hé qīng dào què shì shèn me yàng rén jié le
”何清道：“却是甚么样人劫了？
ā sǎo dào shū shū nǐ yòu bù zuì
”阿嫂道：“叔叔，你又不醉。
wǒ fāng cái shuō le shì qī gè fàn zǎo zǐ de kè rén dǎ jié le qù
我方才说了，是七个贩枣子的客人打劫了去。
hé qīng hē hē de dà xiào dào yuán lái nèn dì
”何清呵呵的大笑道：“原来恁地。
zhī dào shì fàn zǎo zǐ de kè rén le què mèn zěn dì
知道是贩枣子的客人了，却闷怎地！
hé bù chà jīng xì de rén de qù zhuō
何不差精细的人的去捉？
ā sǎo dào nǐ dào shuō de hǎo biàn shì méi zhuō chù
”阿嫂道：“你倒说得好，便是没捉处。
hé qīng xiào dào sǎo sǎo dào yào nǐ yōu
”何清笑道：“嫂嫂，倒要你忧！
gē ge fàng zhe cháng lái de yì bān r hǎo jiǔ dì xiōng xián cháng bù cǎi de shì qīn xiōng dì
哥哥放着常来的一般儿好酒弟兄，闲常不采的是亲兄弟。
jīn rì cái yǒu shì biàn jiào méi zhuō chù
今日才有事，便叫没捉处。
ruò shì jiào xiōng dì dé zhī zuàn de jǐ guàn qián shǐ liàng zhè huǒ xiǎo zéi yǒu shèn nán chǔ
若是叫兄弟得知，赚得几贯钱使，量这伙小贼有甚难处。
ā sǎo dào ā shū nǐ dào gǎn zhī de xiē fēng lù
”阿嫂道：“阿叔，你倒敢知得些风路？
hé qīng xiào dào zhí děng gē ge lín wēi zhī jì xiōng dì què lái yǒu gè dào lǐ jiù tā
”何清笑道：“直等哥哥临危之际，兄弟却来，有个道理救他。
shuō le biàn qǐ shēn yào qù
”说了，便起身要去。
ā sǎo liú zhù zài chī liǎng bēi
阿嫂留住再吃两杯。
nà fù rén tīng le zhè shuō huà de qiāo qī huāng máng lái duì zhàng fū bèi xì shuō le
那妇人听了这说话的跷蹊，慌忙来对丈夫备细说了。
hé tāo lián máng jiào qǐng hé qīng dào miàn qián
何涛连忙叫请何清到面前。
hé tāo péi zhe xiào liǎn shuō dào xiōng dì nǐ jì zhī cǐ zéi qù xiàng rú hé bù jiù wǒ
何涛陪着笑脸说道：“兄弟，你既知此贼去向，如何不救我？
hé qīng dào wǒ bù zhī shèn me lái lì
”何清道：“我不知甚么来历。
wǒ zì hé sǎo zi shuō shuǎ xiōng dì rú hé jiù dī gē gē
我自和嫂子说耍，兄弟如何救的哥哥。
hé tāo dào hǎo xiōng dì xiū de yào kàn lěng nuǎn
”何涛道：“好兄弟，休得要看冷暖。
zhǐ xiǎng wǒ rì cháng de hǎo chù xiū jì wǒ xián shí de è chù jiù wǒ zhè tiáo xìng mìng
只想我日常的好处，休记我闲时的歹处，救我这条性命！
hé qīng dào gē ge nǐ guǎn xià xǔ duō yǎn míng shǒu kuài de gōng rén yě yǒu èr sān bǎi gè hé bù yǔ gē ge chū xiē lì qì
”何清道：“哥哥，你管下许多眼明手快的公人，也有二三百个，何不与哥哥出些力气。
liàng xiōng dì yí gè zěn jiù dī gē gē
量兄弟一个怎救的哥哥！
hé tāo dào xiōng dì xiū shuō tā men nǐ de huà yǎn lǐ yǒu xiē mén lù
”何涛道：“兄弟，休说他们，你的话眼里有些门路。
xiū yào bǎ bié rén zuò hǎo hàn nǐ qiě shuō yǔ wǒ xiē qù xiàng wǒ zì yǒu bǔ bào nǐ chù
休要把别人做好汉，你且说与我些去向，我自有补报你处。
zhèng jiào wǒ zěn dì kuān xīn
正教我怎地宽心？
hé qīng dào yǒu shèn me qù xiàng xiōng dì bù xǐng de
“何清道：“有甚么去向，兄弟不省的。
hé tāo dào nǐ bú yào ǒu wǒ zhǐ kàn tóng bāo gòng mǔ zhī miàn
”何涛道：“你不要呕我，只看同胞共母之面。
hé qīng dào bú yào huāng qiě dài dào zhì jí chù xiōng dì zì lái chū xiē qì lì ná zhè huǒ xiǎo zéi
”何清道：“不要慌，且待到至急处，兄弟自来出些气力拿这伙小贼。
ā sǎo biàn dào ā shū hú luàn jiù nǐ gē ge yě shì dì xiōng qíng fèn
阿嫂便道：“阿叔，胡乱救你哥哥，也是弟兄情分。
rú jīn bèi tài shī fǔ jūn tiē lì děng yào zhè yī gān rén
如今被太师府钧帖，立等要这一干人。
tiān lái dà shì nǐ què shuō xiǎo zéi
天来大事，你却说小贼。
bù zhī shèn me qù chù zhǐ zhè děng wú mén lù le
不知甚么去处，只这等无门路了。
hé qīng dào sǎo sǎo nǐ xū zhī wǒ zhǐ wèi dǔ qián shàng chī gē ge duō shǎo yán yǔ dàn shì dǎ mà bù céng hé tā zhēng shè
”何清道：“嫂嫂，你须知我只为赌钱上，吃哥哥多少言语，但是打骂，不曾和他争涉。
xián cháng yǒu jiǔ yǒu shí zhǐ hé bié rén kuài huó
闲常有酒有食，只和别人快活。
jīn rì xiōng dì yě yǒu yòng chù
今日兄弟也有用处！
hé tāo jiàn tā huà yǎn yǒu xiē lái lì huāng máng qǔ yí gè shí liǎng yín zi fàng zài zhuō shàng shuō dào xiōng dì quán jiāng zhè dìng yín shōu le
”何涛见他话眼有些来历，慌忙取一个十两银子放在桌上，说道：“兄弟，权将这锭银收了。
rì hòu bǔ de zéi rén shí jīn yín duàn pǐ shǎng cì wǒ yī lì bāo bàn
日后捕得贼人时，金银段匹赏赐，我一力包办。
hé qīng xiào dào gē ge zhèng shì jí lái bào fó jiǎo xián shí bù shāo xiāng
”何清笑道：“哥哥正是急来抱佛脚，闲时不烧香。
wǒ què yào nǐ yín zi shí biàn shì xiōng dì lè kèn nǐ
我却要你银子时，便是兄弟勒掯你。
nǐ qiě bǎ qù shōu le bú yào jiāng lái zhuàn wǒ
你且把去收了，不要将来赚我。
nǐ ruò rú cǐ wǒ biàn bù shuō
你若如此，我便不说。
jì shì nǐ liǎng kǒu er wǒ xíng péi huà wǒ shuō yǔ nǐ
既是你两口儿我行陪话，我说与你。
bú yào bǎ yín zi chū lái jīng wǒ
不要把银子出来惊我。
hé tāo dào yín liǎng dōu shì guān sī xìn shǎng chū de rú hé méi sān wǔ bǎi guàn qián
”何涛道：“银两都是官司信赏出的，如何没三五百贯钱。
xiōng dì nǐ xiū tuī què
兄弟，你休推却。
wǒ qiě wèn nǐ zhè huǒ zéi què zài nà lǐ yǒu xiē lái lì
我且问你：这伙贼却在那里有些来历？
hé qīng pāi zhe dà tuǐ dào zhè huǒ zéi wǒ dōu zhuō zài biàn dài lǐ le
”何清拍着大腿道：“这伙贼，我都捉在便袋里了。
hé tāo dà jīng dào xiōng dì nǐ rú hé shuō zhè huǒ zéi zài nǐ biàn dài lǐ
”何涛大惊道：“兄弟，你如何说这伙贼在你便袋里？
hé qīng dào gē ge nǐ mò guǎn wǒ zì dōu yǒu zài zhè lǐ biàn liǎo
”何清道：“哥哥，你莫管我，自都有在这里便了。
nǐ zhǐ bǎ yín zi shōu le qù bú yào jiāng lái zhuàn wǒ zhǐ yào cháng qíng biàn liǎo
你只把银子收了去，不要将来赚我，只要常情便了。
wǒ què shuō yǔ nǐ zhī dào
我却说与你知道。
hé qīng bù huāng bù máng dié zhe liǎng gè zhǐ tou yán wú shù jù huà bù yī xí yǒu fèn jiào yùn chéng xiàn lǐ yǐn chū gè zhàng yì yīng xióng
何清不慌不忙，叠着两个指头，言无数句，话不一席，有分教：郓城县里，引出个仗义英雄；
liáng shān pō zhōng jù yī huǒ qíng tiān hǎo hàn
梁山泊中，聚一伙擎天好汉。
zhí jiào hóng jīn míng xìng chuán qiān gǔ qīng shǐ gōng xūn bō wàn nián
直教红巾名姓传千古，青史功勋播万年。
bì jìng hé qīng duì hé tāo shuō chū shén rén lái qiě tīng xià huí fēn jiě
毕竟何清对何涛说出甚人来，且听下回分解。