dài zōng zhì qǔ gōng sūn shèng lǐ kuí fǔ pī luō zhēn rén
戴宗智取公孙胜李逵斧劈罗真人
shī yuē
诗曰：
kān tàn rén xīn dú shì shé shéi zhī tiān yǎn zhuǎn rú chē
堪叹人心毒似蛇，谁知天眼转如车。
qù nián wàng qǔ dōng lín wù jīn rì hái guī běi shě jiā
去年妄取东邻物，今日还归北舍家。
wú yì qián cái tāng po xuě tǎng lái tián dì shuǐ tuī shā
无义钱财汤泼雪，倘来田地水推沙。
ruò jiāng jiān jiǎo wéi shēng jì qià sì zhāo xiá yǔ mù xiá
若将奸狡为生计，恰似朝霞与暮霞。
huà shuō dāng xià wú xué jiū duì sòng gōng míng shuō dào yào pò cǐ fǎ zhī chú fēi kuài jiào rén qù jì zhōu xún qǔ gōng sūn shèng lái biàn kě pò de gāo lián
话说当下吴学究对宋公明说道：“要破此法，只除非快教人去蓟州寻取公孙胜来，便可破得高廉。
sòng jiāng dào qián fān dài zōng qù le jǐ shí quán rán dǎ tīng bù zháo què nà lǐ qù xún
”宋江道：“前番戴宗去了几时，全然打听不着，却那里去寻？
wú yòng dào zhǐ shuō jì zhōu yǒu guǎn xià duō shǎo xiàn zhì zhèn shì xiāng cūn tā xū bù céng xún dé dào
”吴用道：“只说蓟州，有管下多少县治、镇市、乡村，他须不曾寻得到。
wǒ xiǎng gōng sūn shèng tā shì gè qīng gāo de rén bì rán zài gè míng shān dòng fǔ dà chuān zhēn jìng jū zhù
我想公孙胜他是个清高的人，必然在个名山洞府，大川真境居住。
jīn fān jiào dài zōng kě qù rào jì zhōu guǎn xià xiàn zhì míng shān xiān jìng qù chù xún mì yī zāo bù chóu bú jiàn tā
今番教戴宗可去绕蓟州管下县治名山仙境去处，寻觅一遭，不愁不见他。
sòng jiāng tīng ba suí jí jiào qǐng dài yuàn cháng shāng yì kě wǎng jì zhōu xún qǔ gōng sūn shèng
”宋江听罢，随即教请戴院长商议，可往蓟州寻取公孙胜。
dài zōng dào xiǎo kě yuàn wǎng zhǐ shì dé yī gè zuò bàn de qù fāng hǎo
戴宗道：“小可愿往，只是得一个做伴的去方好。
wú yòng dào nǐ zuò qǐ shén xíng fǎ lái shuí rén gǎn de nǐ shàng
”吴用道：“你作起神行法来，谁人赶得你上？
dài zōng dào ruò shì tóng bàn de rén wǒ yě bǎ jiǎ mǎ shuān zài tā tuǐ shàng jiào tā yě zǒu de xǔ duō lù chéng
”戴宗道：“若是同伴的人，我也把甲马拴在他腿上，教他也走得许多路程。
lǐ kuí biàn dào wǒ yǔ dài yuàn cháng zuò bàn zǒu yī zāo
”李逵便道：“我与戴院长做伴走一遭。
dài zōng dào nǐ ruò yào gēn wǒ qù xū yào yī lù shàng chī sù dōu tīng wǒ de yán yǔ
”戴宗道：“你若要跟我去，须要一路上吃素，都听我的言语。
lǐ kuí dào zhè gè yǒu shèn nán chǔ wǒ dōu yī nǐ biàn liǎo
”李逵道：“这个有甚难处，我都依你便了。
sòng jiāng wú yòng fēn fù dào lù shàng xiǎo xīn zài yì xiū yào rě shì
”宋江、吴用分付道：“路上小心在意，休要惹事。
ruò de jiàn le zǎo zǎo huí lái
若得见了，早早回来。
lǐ kuí dào wǒ dǎ sǐ le yīn tiān xī què jiào chái dà guān rén chī guān sī wǒ rú hé bú yào jiù tā
”李逵道：“我打死了殷天锡，却教柴大官人吃官司，我如何不要救他！
jīn fān bìng bù gǎn rě shì le
今番并不敢惹事了。
èr rén tóng háng
”二人同行。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
fēi bù shén xíng shuō dài zōng lǐ kuí tóng bàn qù rú fēng
飞步神行说戴宗，李逵同伴去如风。
ruò hái xún zhe gōng sūn shèng yào shǐ gāo lián yǒng jué zōng
若还寻着公孙胜，要使高廉永绝踪。
háo jié shì hēi xuàn fēng
豪杰士，黑旋风。
yī shí chì shǒu chěng yīng xióng
一时赤手逞英雄。
shéi zhī yí lù jīng xíng chù rě huò zhāo zāi qǐng kè zhōng
谁知一路经行处，惹祸招灾顷刻中。
huà shuō dài zōng lǐ kuí gè cáng le àn qì shuān fù le bāo guǒ liǎng gè bài le sòng jiāng bìng zhòng rén lí le gāo táng zhōu qǔ lù tóu jì zhōu lái
话说戴宗、李逵各藏了暗器，拴缚了包裹，两个拜了宋江并众人，离了高唐州，取路投蓟州来。
zǒu le sān shí yú lǐ lǐ kuí lì zhù jiǎo dào dà gē mǎi wǎn jiǔ chī le zǒu yě hǎo
走了三十余里，李逵立住脚道：“大哥，买碗酒吃了走也好。
dài zōng dào nǐ yào gēn wǒ zuò shén xíng fǎ xū yào zhǐ chī sù jiǔ qiě xiàng qián miàn qù
”戴宗道：“你要跟我作神行法，须要只吃素酒，且向前面去。
lǐ kuí dá dào biàn chī xiē ròu yě dǎ shèn mǒ jǐn
”李逵答道：“便吃些肉也打甚么紧？
dài zōng dào nǐ yòu lái le
”戴宗道：“你又来了。
jīn rì yǐ wǎn qiě xún kè diàn sù le míng rì zǎo xíng
今日已晚，且寻客店宿了，明日早行。
liǎng gè yòu zǒu le sān shí yú lǐ tiān sè hūn hēi xún zhe yí gè kè diàn xiē le shāo qǐ huǒ lái zuò fàn gū yī jiǎo jiǔ lái chī
”两个又走了三十余里，天色昏黑，寻着一个客店歇了，烧起火来做饭，沽一角酒来吃。
lǐ kuí bān yī wǎn sù fàn bìng yī wǎn cài tāng lái fáng lǐ yǔ dài zōng chī
李逵搬一碗素饭并一碗菜汤，来房里与戴宗吃。
dài zōng dào nǐ rú hé bù chī fàn
戴宗道：“你如何不吃饭？
lǐ kuí yīng dào wǒ qiě wèi yào chī fàn li
”李逵应道：“我且未要吃饭哩。
dài zōng xún sī dào zhè sī bì rán mán zhe wǒ bèi dì lǐ chī hūn
”戴宗寻思道：“这厮必然瞒着我背地里吃荤。
dài zōng zì bǎ sù fàn chī le què qiāo qiāo de lái hòu miàn zhāng shí jiàn lǐ kuí tǎo liǎng jiǎo jiǔ yī pán niú ròu zài nà lǐ zì chī
”戴宗自把素饭吃了，却悄悄地来后面张时，见李逵讨两角酒，一盘牛肉，在那里自吃。
dài zōng dào wǒ shuō shèn me
戴宗道：“我说甚么！
qiě bú yào dào pò tā míng rì xiǎo xiǎo de shuǎ tā shuǎ biàn liǎo
且不要道破他，明日小小的耍他耍便了。
dài zōng zì qù fáng lǐ shuì le
”戴宗自去房里睡了。
lǐ kuí chī le yī huí jiǔ ròu kǒng pà dài zōng shuō tā zì àn àn de lái fáng lǐ shuì le
李逵吃了一回酒肉，恐怕戴宗说他，自暗暗的来房里睡了。
dào wǔ gēng shí fēn dài zōng qǐ lái jiào lǐ kuí dǎ huǒ zuò xiē sù fàn chī le gè fēn háng li zài bèi shàng suàn hái le fáng sù qián lí le kè diàn
到五更时分，戴宗起来，叫李逵打火做些素饭吃了，各分行李在背上，算还了房宿钱，离了客店。
xíng bú dào èr lǐ duō lù dài zōng shuō dào wǒ men zuó rì bù céng shǐ shén xíng fǎ jīn rì xū yào gǎn chéng tú nǐ xiān bǎ bāo guǒ shuān de láo le wǒ yǔ nǐ zuò fǎ xíng bā bǎi lǐ biàn zhù
行不到二里多路，戴宗说道：“我们昨日不曾使神行法，今日须要赶程途，你先把包裹拴得牢了，我与你作法，行八百里便住。
dài zōng qǔ sì gè jiǎ mǎ qù lǐ kuí liǎng zhǐ tuǐ shàng yě fù le fēn fù dào nǐ qián miàn jiǔ shí diàn lǐ děng wǒ
”戴宗取四个甲马，去李逵两只腿上也缚了，分付道：“你前面酒食店里等我。
dài zōng niàn niàn yǒu cǐ chuī kǒu qì zài lǐ kuí tuǐ shàng lǐ kuí yè kāi jiǎo bù hún rú jià yún de yì bān fēi yě sì qù le
”戴宗念念有词，吹口气在李逵腿上，李逵拽开脚步，浑如驾云的一般，飞也似去了。
dài zōng xiào dào qiě zhe tā rěn yī rì è
戴宗笑道：“且着他忍一日饿！
dài zōng yě zì shuān shàng jiǎ mǎ suí hòu gǎn lái
”戴宗也自拴上甲马，随后赶来。
lǐ kuí bù xǐng de zhè fǎ zhī dào hé tā zǒu lù yì bān
李逵不省得这法，只道和他走路一般。
zhǐ tīng ěr duǒ biān fēng yǔ zhī shēng liǎng biān fáng wū shù mù yī sì lián pái jià dào le de jiǎo dǐ xià rú yún cuī wù zǎn
只听耳朵边风雨之声，两边房屋树木一似连排价倒了的，脚底下如云催雾趱。
lǐ kuí pà jiāng qǐ lái jǐ biàn dài yào zhù jiǎo liǎng tiáo tuǐ nà lǐ shōu shí de zhù
李逵怕将起来，几遍待要住脚，两条腿那里收拾得住。
zhè jiǎo què shì yǒu rén zài xià miàn tuī de xiāng sì jiǎo bù diǎn dì zhǐ guǎn de zǒu qù le
这脚却似有人在下面推的相似，脚不点地，只管得走去了。
kàn jiàn jiǔ ròu fàn diàn yòu bù néng gōu rù qù mǎi chī
看见酒肉饭店，又不能勾入去买吃。
lǐ kuí zhǐ de jiào yé ye qiě zhù yī zhù
李逵只得叫：“爷爷，且住一住！
zǒu de shèn shì shén jié
”走的甚是神捷。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
lǐ kuí bǐng xìng shí xiōng wán jiǔ ròu duī pán shì hǔ cān
李逵禀性实凶顽，酒肉堆盘似虎餐。
zhǐ wèi yī shí tān kǒu fù zú xíng qiān lǐ bù néng ān
只为一时贪口腹，足行千里不能安。
lǐ kuí kàn kàn zǒu dào hóng rì píng xī dù lǐ yòu jī yòu kě yuè bù néng gōu zhù jiǎo jīng dé yī shēn chòu hàn qì chuǎn zuò yī tuán
李逵看看走到红日平西，肚里又饥又渴，越不能勾住脚，惊得一身臭汗，气喘做一团。
dài zōng cóng bèi hòu gǎn lái jiào dào li dà zěn de bù mǎi xiē diǎn xīn chī le qù
戴宗从背后赶来，叫道：“李大，怎的不买些点心吃了去？
lǐ kuí yīng dào gē ge jiù wǒ yī jiù
”李逵应道：“哥哥，救我一救！
è shā tiě niú yě
饿杀铁牛也！
dài zōng huái lǐ mō chū jǐ gè chuī bǐng lái zì chī
”戴宗怀里摸出几个炊饼来自吃。
lǐ kuí jiào dào wǒ bù néng gōu zhù jiǎo mǎi chī nǐ yǔ liǎng gè chōng jī
李逵叫道：“我不能勾住脚买吃，你与两个充饥。
dài zōng dào xiōng dì nǐ zǒu shàng lái yǔ nǐ chī
”戴宗道：“兄弟，你走上来与你吃。
lǐ kuí shēn zhuó shǒu zhǐ gé yī zhàng lái yuǎn jìn zhǐ gǎn bù shàng
”李逵伸着手，只隔一丈来远近，只赶不上。
lǐ kuí jiào dào hǎo gē ge děng wǒ yī děng
李逵叫道：“好哥哥，等我一等！
dài zōng dào biàn shì jīn rì yǒu xiē qiāo qī wǒ de liǎng tiáo tuǐ yě bù néng gōu zhù
”戴宗道：“便是今日有些跷蹊，我的两条腿也不能勾住。
lǐ kuí dào ā yě
”李逵道：“阿也！
wǒ de zhè niǎo jiǎo bù yóu wǒ bàn fēn zì zhè bān zǒu le qù zhǐ hǎo bǎ dà fǔ kǎn le nà xià bàn jié xià lái
我的这鸟脚，不由我半分，自这般走了去，只好把大斧砍了那下半截下来！
dài zōng dào zhī chú shì nèn de bān fāng hǎo bù rán zhí zǒu dào míng nián zhēng yuè chū yī rì yě bù néng zhù
”戴宗道：“只除是恁的般方好，不然直走到明年正月初一日，也不能住。
lǐ kuí dào hǎo gē ge xiū shǐ dào er shuǎ wǒ
”李逵道：“好哥哥，休使道儿耍我！
kǎn le tuǐ xià lái nǐ què xiào wǒ
砍了腿下来，你却笑我！
dài zōng dào nǐ gǎn shì zuó yè bù yī wǒ jīn rì lián wǒ yě zǒu bù dé zhù
”戴宗道：“你敢是昨夜不依我，今日连我也走不得住。
nǐ zì zǒu qù
你自走去。
lǐ kuí jiào dào hǎo yé ye
”李逵叫道：“好爷爷！
nǐ ráo wǒ zhù yī zhù
你饶我住一住！
dài zōng dào wǒ de zhè fǎ dì yī bù xǔ chī hūn bìng chī niú ròu ruò hái chī le yí kuài niú ròu zhǐ yào zǒu shí wàn lǐ fāng cái de zhù
”戴宗道：“我的这法第一不许吃荤并吃牛肉，若还吃了一块牛肉，只要走十万里方才得住。
lǐ kuí dào què shì kǔ yě
”李逵道：“却是苦也！
wǒ zuó yè bù hé mán zhe gē ge zhēn gè tōu mǎi jǐ jīn niú ròu chī le
我昨夜不合瞒着哥哥，真个偷买几斤牛肉吃了。
zhèng shì zěn me hǎo
正是怎么好！
dài zōng dào guài de jīn rì lián wǒ de zhè tuǐ yě shōu bú zhù
”戴宗道：“怪得今日连我的这腿也收不住。
zhǐ yòng qù tiān jìn tóu zǒu yī zāo le màn màn de què de sān wǔ nián fāng cái huí de lái
只用去天尽头走一遭了，慢慢地却得三五年方才回得来。
lǐ kuí tīng ba jiào qǐ zhuàng tiān qū lái
”李逵听罢，叫起撞天屈来。
dài zōng xiào dào nǐ cóng jīn yǐ hòu zhǐ yī de wǒ yī jiàn shì wǒ biàn bà de zhè fǎ
戴宗笑道：“你从今已后只依得我一件事，我便罢得这法。
lǐ kuí dào lǎo diē wǒ jīn dōu yī nǐ biàn liǎo
”李逵道：“老爹，我今都依你便了。
dài zōng dào nǐ rú jīn gǎn zài mán wǒ chī hūn me
”戴宗道：“你如今敢再瞒我吃荤么？
lǐ kuí dào jīn hòu dàn chī shí shé tou shàng shēng wǎn lái dà dīng chuāng
”李逵道：“今后但吃时，舌头上生碗来大疔疮！
wǒ jiàn gē ge yào chī sù tiě niú què chī bù dé yīn cǐ shàng mán zhe gē ge
我见哥哥要吃素，铁牛却吃不得，因此上瞒着哥哥。
jīn hòu bìng bù gǎn le
今后并不敢了。
dài zōng dào jì shì nèn de ráo nǐ zhè yī biàn
”戴宗道：“既是恁的，饶你这一遍。
tuì hòu yī bù bǎ yī xiù qù lǐ kuí tuǐ shàng zhǐ yī fú hē shēng zhù
”退后一步，把衣袖去李逵腿上只一拂，喝声：“住！
lǐ kuí què shì dìng zhù le de yì bān liǎng zhǐ jiǎo lì dìng dì xià nà yí bù dòng
”李逵却似钉住了的一般，两只脚立定地下，那移不动。
qí fǎ shèn shì líng
其法甚是灵。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
dài zōng shén shù jí zhuān jīng shí bù zǎn wèi liǎng bù xíng
戴宗神术极专精，十步攒为两步行。
kě xī lǐ kuí duō yǒng jiàn yún chē fēng jià mò zhī chēng
可惜李逵多勇健，云车风驾莫支撑。
dài zōng dào wǒ xiān qù nǐ qiě màn màn de lái
戴宗道：“我先去，你且慢慢的来。
lǐ kuí zhèng dài tái jiǎo nà lǐ yí de dòng yè yě yè bù qǐ yī sì shēng tiě zhù jiù le de
”李逵正待抬脚，那里移得动，拽也拽不起，一似生铁铸就了的。
lǐ kuí dà jiào dào yòu shì kǔ yě
李逵大叫道：“又是苦也！
wǎn xī zěn dì de qù
晚夕怎地得去？
biàn jiào dào gē ge jiù wǒ yī jiù
”便叫道：“哥哥，救我一救！
dài zōng zhuǎn huí tóu lái xiào dào nǐ jīn fān yī wǒ shuō me
”戴宗转回头来，笑道：“你今番依我说么？
lǐ kuí dào nǐ shì wǒ qīn ye què shì bù gǎn wéi le nǐ de yán yǔ
”李逵道：“你是我亲爷，却是不敢违了你的言语。
dài zōng dào nǐ jīn fān què yào yī wǒ
”戴宗道：“你今番却要依我。
biàn bǎ shǒu wǎn le lǐ kuí hē shēng qǐ
”便把手绾了李逵，喝声：“起！
liǎng gè qīng qīng de zǒu le qù
”两个轻轻地走了去。
lǐ kuí dào gē ge kě lián jiàn tiě niú zǎo xiē le ba
李逵道：“哥哥可怜见铁牛，早歇了罢！
qián miàn dào yí gè kè diàn liǎng gè qiě lái tóu sù
”前面到一个客店，两个且来投宿。
dài zōng lǐ kuí rù dào fáng lǐ qù tuǐ shàng dōu xiè xià jiǎ mǎ lái qǔ chū jǐ mò zhǐ qián shāo sòng le
戴宗、李逵入到房里，去腿上都卸下甲马来，取出几陌纸钱烧送了。
wèn lǐ kuí dào jīn fān què rú hé
问李逵道：“今番却如何？
lǐ kuí dào zhè liǎng tiáo tuǐ fāng cái shì wǒ de le
”李逵道：“这两条腿方才是我的了。
dài zōng dào shuí zhe nǐ yè lái sī mǎi jiǔ ròu chī
”戴宗道：“谁着你夜来私买酒肉吃！
lǐ kuí dào wéi shì nǐ bù xǔ wǒ chī hūn tōu le xiē chī yě chī nǐ shuǎ de wǒ gōu le
”李逵道：“为是你不许我吃荤，偷了些吃，也吃你耍得我勾了！
dài zōng jiào lǐ kuí ān pái xiē sù jiǔ sù fàn chī le shāo tāng xǐ le jiǎo shàng chuáng xiē le
戴宗叫李逵安排些素酒素饭吃了，烧汤洗了脚，上床歇了。
shuì dào wǔ gēng qǐ lái xǐ shù ba chī le fàn hái le fáng qián liǎng gè yòu shàng lù
睡到五更，起来洗漱罢，吃了饭，还了房钱，两个又上路。
xíng bú dào sān lǐ duō lù dài zōng qǔ chū jiǎ mǎ dào xiōng dì jīn rì yǔ nǐ zhǐ fù liǎng gè jiào nǐ màn xíng xiē
行不到三里多路，戴宗取出甲马道：“兄弟，今日与你只缚两个，教你慢行些。
lǐ kuí dào wǒ bú yào fù le
”李逵道：“我不要缚了。
dài zōng dào nǐ jì yī wǒ yán yǔ wǒ hé nǐ gàn dà shì rú hé kěn nòng nǐ
”戴宗道：“你既依我言语，我和你干大事，如何肯弄你？
nǐ ruò bù yī wǒ jiào nǐ yī sì yè lái zhǐ dìng zhù zài zhè lǐ zhǐ děng wǒ qù jì zhōu xún jiàn le gōng sūn shèng huí lái fàng nǐ
你若不依我，教你一似夜来，只钉住在这里，只等我去蓟州寻见了公孙胜，回来放你。
lǐ kuí huāng máng jiào dào
”李逵慌忙叫道：“
wǒ yī wǒ yī
我依，我依！
dài zōng yǔ lǐ kuí dāng rì gè zhǐ fù liǎng gè jiǎ mǎ zuò qǐ shén xíng fǎ fú zhe lǐ kuí liǎng gè yī tóng zǒu
”戴宗与李逵当日各只缚两个甲马，作起神行法，扶着李逵，两个一同走。
yuán lái dài zōng de fǎ yào xíng biàn xíng yào zhù biàn zhù
原来戴宗的法，要行便行，要住便住。
lǐ kuí cóng cǐ nà lǐ gǎn wéi tā yán yǔ yú lù shàng zhǐ shì mǎi xiē sù jiǔ sù fàn chī le biàn xíng
李逵从此那里敢违他言语，于路上只是买些素酒素饭，吃了便行。
lǐ kuí fāng cái fàng xīn
李逵方才放心。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
dài zōng shù fǎ jiǔ tōng shén qù zhù chí yán zǒng zài xīn
戴宗术法久通神，去住迟延总在心。
cóng cǐ lǐ kuí fāng wèi fú èr rén jiāo yì duàn huáng jīn
从此李逵方畏服，二人交谊断黄金。
huà xiū xù fán
话休絮烦。
liǎng gè yòng shén xíng fǎ bù xún rì yǐ lǐ lái jì zhōu chéng wài kè diàn lǐ xiē le
两个用神行法，不旬日，迤逦来蓟州城外客店里歇了。
cì rì liǎng gè rù chéng lái
次日，两个入城来。
dài zōng ban zuò zhǔ rén lǐ kuí ban zuò pū zhě
戴宗扮做主人，李逵扮做仆者。
rào chéng zhōng xún le yī rì bìng wú yí gè rèn de gōng sūn shèng de
绕城中寻了一日，并无一个认得公孙胜的。
liǎng gè zì huí diàn lǐ xiē le
两个自回店里歇了。
cì rì yòu qù chéng zhōng xiǎo jiē xiá xiàng xún le yī rì jué wú xiāo hào
次日，又去城中小街狭巷寻了一日，绝无消耗。
lǐ kuí xīn jiāo mà dào zhè gè qǐ gài dào rén què niǎo duǒ zài nà lǐ
李逵心焦，骂道：“这个乞丐道人却鸟躲在那里！
wǒ ruò jiàn shí nǎo jiū jiāng qù jiàn gē ge
我若见时，脑揪将去见哥哥！
dài zōng chǒu dào nǐ yòu lái le
”戴宗瞅道：“你又来了！
ruò bù tīng wǒ de yán yǔ wǒ yòu jiào nǐ chī kǔ
若不听我的言语，我又教你吃苦！
lǐ kuí xiào dào wǒ zì zhè bān shuō shuǎ
”李逵笑道：“我自这般说耍。
dài zōng yòu mán yuàn le yī huí lǐ kuí bù gǎn huí huà
”戴宗又埋怨了一回，李逵不敢回话。
liǎng gè yòu lái diàn lǐ xiē le
两个又来店里歇了。
cì rì zǎo qǐ dōu qù chéng wài jìn cūn zhèn shì xún mì
次日早起，都去城外近村镇市寻觅。
dài zōng dàn jiàn lǎo rén biàn shī lǐ bài wèn gōng sūn shèng xiān shēng jiā zài nà lǐ jū zhù bìng wú yī rén rèn de
戴宗但见老人，便施礼拜问公孙胜先生家在那里居住，并无一人认得。
dài zōng yě wèn guò shù shí chù
戴宗也问过数十处。
dāng rì shǎng wǔ shí fēn liǎng gè zǒu de dù jī lù bàng biān jiàn yí gè sù miàn diàn liǎng gè zhí rù lái mǎi xiē diǎn xīn chī
当日晌午时分，两个走得肚饥，路傍边见一个素面店，两个直入来买些点心吃。
zhī jiàn lǐ miàn dōu zuò mǎn méi yī gè kōng chù
只见里面都坐满，没一个空处。
dài zōng lǐ kuí lì zài dāng lù
戴宗、李逵立在当路。
guò mài wèn dào kè guān yào chī miàn shí hé zhè lǎo rén hé zuò yī zuò
过卖问道：“客官要吃面时，和这老人合坐一坐。
dài zōng jiàn gè lǎo zhàng dú zì yí gè zhàn zhe yī fù dà zuò tóu biàn yǔ tā shī lǐ chàng gè rě liǎng gè duì miàn zuò le
”戴宗见个老丈独自一个占着一副大座头，便与他施礼，唱个喏，两个对面坐了。
lǐ kuí zuò zài dài zōng jiān xià
李逵坐在戴宗肩下。
fēn fù guò mài zào sì gè zhuàng miàn lái
分付过卖造四个壮面来。
dài zōng dào wǒ chī yí gè nǐ chī sān gè bù shǎo me
戴宗道：“我吃一个，你吃三个不少么？
lǐ kuí dào bù jì shì yī fà zuò liù gè lái wǒ dōu bāo bàn
”李逵道：“不济事，一发做六个来，我都包办！
guò mài jiàn le yě xiào
”过卖见了也笑。
děng le bàn rì bú jiàn bǎ miàn lái lǐ kuí què jiàn dōu bān rù lǐ miàn qù le xīn zhōng yǐ yǒu wǔ fēn jiāo zào
等了半日，不见把面来，李逵却见都搬入里面去了，心中已有五分焦躁。
zhī jiàn guò mài què bān yí gè rè miàn fàng zài hé zuò lǎo rén miàn qián nà lǎo rén yě bù qiān ràng ná qǐ miàn lái biàn chī
只见过卖却搬一个热面放在合坐老人面前，那老人也不谦让，拿起面来便吃。
nà fēn miàn què rè lǎo ér dī zhe tóu fú zhuō r chī
那分面却热，老儿低着头，伏桌儿吃。
lǐ kuí xìng jí jiàn bù bān miàn lái jiào yī shēng guò mài
李逵性急，见不搬面来，叫一声：“过卖！
mà dào què jiào lǎo yé děng le zhè bàn rì
”骂道：“却教老爷等了这半日！
bǎ nà zhuō zi zhǐ yī pāi jiàn nà lǎo rén yī liǎn rè zhī nà fēn miàn dōu po fān le
”把那桌子只一拍，溅那老人一脸热汁，那分面都泼翻了。
lǎo ér jiāo zào biàn lái jiū zhù lǐ kuí hè dào nǐ shì hé dào lǐ dǎ fān wǒ miàn
老儿焦躁，便来揪住李逵喝道：“你是何道理打翻我面！
lǐ kuí niǎn qǐ quán tou yào dǎ lǎo ér
”李逵捻起拳头，要打老儿。
dài zōng huāng máng hē zhù
戴宗慌忙喝住。
lǎo rén bù kěn bà xiū
老人不肯罢休。
yǒu sì jù shī dān shuō lǐ kuí shī yuē
有四句诗单说李逵，诗曰：
lǐ kuí píng xī xìng gāng xiōng qī fù nián gāo yī lǎo wēng
李逵平昔性刚凶，欺负年高一老翁。
miàn zhī jiàn lái yíng liǎn shàng nù zhōng shuō chū zhǐ huī gōng
面汁溅来盈脸上，怒中说出指挥功。
dài zōng yǔ tā péi huà dào zhàng zhàng xiū hé tā yī bān jiàn shí xiǎo kě péi zhàng zhàng yī fēn miàn
戴宗与他陪话道：“丈丈休和他一般见识，小可陪丈丈一分面。
nà lǎo rén dào kè guān bù zhī lǎo hàn lù yuǎn zǎo yào chī le miàn huí qù tīng jiǎng cháng shēng bū sǐ zhī fǎ chí shí wù le chéng tú
”那老人道：“客官不知，老汉路远，早要吃了面回去听讲长生不死之法，迟时误了程途。
dài zōng wèn dào zhàng zhàng hé chǔ rén shì
”戴宗问道：“丈丈何处人氏？
què tīng shuí rén jiǎng shuō cháng shēng bū sǐ zhī fǎ
却听谁人讲说长生不死之法？
lǎo ér dá dào lǎo hàn shì běn chǔ jì zhōu guǎn xià jiǔ gōng xiàn èr xiān shān xià rén shì
”老儿答道：“老汉是本处蓟州管下九宫县二仙山下人氏。
yīn lái zhè chéng zhōng mǎi xiē hǎo xiāng huí qù tīng shān shàng luō zhēn rén jiǎng shuō cháng shēng bū sǐ zhī fǎ
因来这城中买些好香，回去听山上罗真人讲说长生不死之法。
dài zōng xún sī dào mò bù gōng sūn shèng yě zài nà lǐ
”戴宗寻思道：“莫不公孙胜也在那里？
biàn wèn lǎo rén dào zhàng zhàng guì cūn céng yǒu gè gōng sūn shèng me
”便问老人道：“丈丈，贵村曾有个公孙胜么？
lǎo rén dào kè guān wèn bié rén dìng bù zhī duō yǒu rén bù rèn de tā lǎo hàn hé tā shì lín shè
”老人道：“客官问别人定不知，多有人不认的他，老汉和他是邻舍。
tā zhǐ yǒu gè lǎo mǔ zài táng
他只有个老母在堂。
zhè gè xiān shēng yī xiàng yún yóu zài wài bǐ shí huàn zuò gōng sūn yī qīng
这个先生一向云游在外，比时唤做公孙一清。
rú jīn chū xìng dōu zhǐ jiào tā qīng dào rén bù jiào zuò gōng sūn shèng
如今出姓，都只叫他清道人，不叫做公孙胜。
cǐ shì sú míng wú rén rèn de
此是俗名，无人认得。
dài zōng dào zhèng shì tà pò tiě xié wú mì chù de lái quán bù fèi gōng fū
”戴宗道：“正是踏破铁鞋无觅处，得来全不费工夫！
dài zōng yòu bài wèn zhàng zhàng dào jiǔ gōng xiàn èr xiān shān lí cǐ jiān duō shǎo lù
”戴宗又拜问丈丈道：“九宫县二仙山离此间多少路？
qīng dào rén zài jiā me
清道人在家么？
lǎo rén dào èr xiān shān zhǐ lí běn xiàn sì shí wǔ lǐ biàn shì
”老人道：“二仙山只离本县四十五里便是。
qīng dào rén tā shì luō zhēn rén shàng shǒu tú dì tā běn shī rú hé fàng tā lí zuǒ yòu
清道人他是罗真人上首徒弟，他本师如何放他离左右。
dài zōng tīng le dà xǐ lián máng cuī zǎn miàn lái chī hé nà lǎo ér yī tóng chī le suàn hái miàn qián tóng chū diàn sì wèn le lù tú
”戴宗听了大喜，连忙催趱面来吃，和那老儿一同吃了，算还面钱，同出店肆，问了路途。
dài zōng dào zhàng zhàng xiān xíng xiǎo kě mǎi xiē xiāng zhǐ yě biàn lái yě
戴宗道：“丈丈先行，小可买些香纸，也便来也。
lǎo rén zuò bié qù le
”老人作别去了。
dài zōng lǐ kuí huí dào kè diàn lǐ qǔ le xíng lǐ bāo guǒ zài shuān shàng jiǎ mǎ lí le kè diàn liǎng gè qǔ lù tóu jiǔ gōng xiàn èr xiān shān lái
戴宗、李逵回到客店里，取了行李包裹，再拴上甲马，离了客店，两个取路投九宫县二仙山来。
dài zōng shǐ qǐ shén xíng fǎ sì shí wǔ lǐ piàn shí dào le
戴宗使起神行法，四十五里片时到了。
èr rén lái dào xiàn qián wèn èr xiān shān shí yǒu rén zhǐ dào lí xiàn tóu dōng zhǐ yǒu wǔ lǐ biàn shì
二人来到县前，问二仙山时，有人指道：“离县投东，只有五里便是。
liǎng gè yòu lí le xiàn zhì tóu dōng ér xíng guǒ rán xíng bú dào wǔ lǐ zǎo wàng jiàn nà zuò xiān shān wěi shí xiù lì
”两个又离了县治，投东而行，果然行不到五里，早望见那座仙山，委实秀丽。
dàn jiàn
但见：
qīng shān xuē cuì bì xiù duī yún
青山削翠，碧岫堆云。
liǎng yá fēn hǔ jù lóng pán sì miàn yǒu yuán tí hè lì
两崖分虎踞龙蟠，四面有猿啼鹤唳。
cháo kàn yún fēng shān dǐng mù guān rì guà lín shāo
朝看云封山顶，暮观日挂林梢。
liú shuǐ chán yuán jiàn nèi shēng shēng míng yù pèi
流水潺湲，涧内声声鸣玉珮；
fēi quán pù bù dòng zhōng yǐn yǐn zòu yáo qín
飞泉瀑布，洞中隐隐奏瑶琴。
ruò fēi dào lǚ xiū xíng dìng yǒu xiān wēng liàn yào
若非道侣修行，定有仙翁炼药。
dāng xià dài zōng lǐ kuí lái dào èr xiān shān xià
当下戴宗、李逵来到二仙山下。
jiàn gè qiáo fū dài zōng yǔ tā shī lǐ shuō dào jiè wèn cǐ jiān qīng dào rén jiā zài hé chǔ jū zhù
见个樵夫，戴宗与他施礼说道：“借问此间清道人家在何处居住？
qiáo fū zhǐ dào zhǐ guò zhè gè shān zuǐ mén wài yǒu tiáo xiǎo shí qiáo de biàn shì
”樵夫指道：“只过这个山嘴，门外有条小石桥的便是。
liǎng gè mǒ guò shān zuǐ lái jiàn yǒu shí shù jiān cǎo fáng yī zhōu zāo ǎi qiáng qiáng wài yī zuò xiǎo xiǎo shí qiáo
”两个抹过山嘴来，见有十数间草房，一周遭矮墙，墙外一座小小石桥。
liǎng gè lái dào qiáo biān jiàn yí gè cūn gū tí yī lán xīn guǒ zǐ chū lái
两个来到桥边，见一个村姑提一篮新果子出来。
dài zōng shī lǐ wèn dào niáng zǐ cóng qīng dào rén jiā chū lái qīng dào rén zài jiā me
戴宗施礼问道：“娘子从清道人家出来，清道人在家么？
cūn gū dá dào zài wū hòu liàn dān
”村姑答道：“在屋后炼丹。
dài zōng xīn zhōng àn xǐ
”戴宗心中暗喜。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
bàn kōng cāng cuì yōng fú róng tiān dì fēng guāng jiǒng bù tóng
半空苍翠拥芙蓉，天地风光迥不同。
shí lǐ qīng sōng qī yě hè yī xī liú shuǐ fàn chūn hóng
十里青松栖野鹤，一溪流水泛春红。
shū yān bái niǎo cháng kōng wài yù diàn qióng lóu yǎn huà zhōng
疏烟白鸟长空外，玉殿琼楼罨画中。
yù shí zhēn xian gāo yǐn chù biàn cóng lín xià mì xíng zōng
欲识真仙高隐处，便从林下觅形踪。
dài zōng lǐ kuí liǎng gè lì zài mén qián dài zōng fēn fù lǐ kuí dào nǐ qiě qù shù bèi hòu duǒ yī duǒ dài wǒ zì rù qù jiàn le tā què lái jiào nǐ
戴宗、李逵两个立在门前，戴宗分付李逵道：“你且去树背后躲一躲，待我自入去见了他，却来叫你。
dài zōng zì rù dào lǐ miàn kàn shí yí dài sān jiān cǎo fáng mén shàng xuán guà yí gè lú lián
”戴宗自入到里面看时，一带三间草房，门上悬挂一个芦帘。
dài zōng ké sòu le yī shēng zhī jiàn yí gè pó pó cóng lǐ miàn chū lái
戴宗咳嗽了一声，只见一个婆婆从里面出来。
dài zōng kàn nà pó pó dàn jiàn
戴宗看那婆婆，但见：
cāng rán gǔ mào hè fà tuó yán
苍然古貌，鹤发酡颜。
yǎn hūn shì qiū yuè lóng yān méi bái rú xiǎo shuāng yìng rì
眼昏似秋月笼烟，眉白如晓霜映日。
qīng qún sù fú yī xī zǐ fǔ yuán jūn
青裙素服，依稀紫府元君；
bù ǎo jīng chāi fǎng fú lí shān lǎo mǔ
布袄荆钗，仿佛骊山老姥。
xíng rú tiān shàng xiáng yún hè mào sì shān zhōng ào xuě sōng
形如天上翔云鹤，貌似山中傲雪松。
dài zōng dāng xià shī lǐ dào gào bǐng lǎo niáng xiǎo kě yù qiú qīng dào rén xiāng jiàn yī miàn
戴宗当下施礼道：“告禀老娘，小可欲求清道人相见一面。
pó pó wèn dào guān rén gāo xìng
”婆婆问道：“官人高姓？
dài zōng dào xiǎo kě xìng dài míng zōng cóng shān dōng dào cǐ
”戴宗道：“小可姓戴名宗，从山东到此。
pó pó dào hái ér chū wài yún yóu bù céng huán jiā
”婆婆道：“孩儿出外云游，不曾还家。
dài zōng dào xiǎo kě shì jiù shí xiāng shí yào shuō yī jù jǐn yào de huà qiú jiàn yī miàn
”戴宗道：“小可是旧时相识，要说一句紧要的话，求见一面。
pó pó dào bù zài jiā lǐ
”婆婆道：“不在家里。
yǒu shèn huà shuō liú xià zài cǐ bù fáng dài huí jiā zì lái xiāng jiàn
有甚话说，留下在此不妨，待回家自来相见。
dài zōng dào xiǎo kě zài lái
”戴宗道：“小可再来。
jiù cí le pó pó què lái mén wài duì lǐ kuí dào jīn fān xū yòng zhe nǐ
”就辞了婆婆，却来门外对李逵道：“今番须用着你。
fāng cái tā niáng shuō dào bù zài jiā lǐ rú jīn nǐ kě qù qǐng tā
方才他娘说道不在家里，如今你可去请他。
tā ruò shuō bù zài shí nǐ biàn dǎ jiāng qǐ lái
他若说不在时，你便打将起来。
què bù dé shāng fàn tā lǎo mǔ wǒ lái hē zhù nǐ biàn bà
却不得伤犯他老母，我来喝住你便罢。
lǐ kuí xiān qù bāo guǒ lǐ qǔ chū shuāng fǔ chā zài liǎng kuà xià rù de mén lǐ jiào yī shēng zhe gè chū lái
李逵先去包裹里取出双斧，插在两胯下，入的门里，叫一声：“着个出来！
pó pó huāng máng yíng zhe wèn dào shì shuí
”婆婆慌忙迎着问道：“是谁？
jiàn le lǐ kuí zhēng zhe shuāng yǎn xiān yǒu bā fēn pà tā wèn dào gē ge yǒu shèn huà shuō
”见了李逵睁着双眼，先有八分怕他，问道：“哥哥有甚话说？
lǐ kuí dào wǒ shì liáng shān pō hēi xuàn fēng fèng zhe gē ge jiàng lìng jiào wǒ lái qǐng gōng sūn shèng
”李逵道：“我是梁山泊黑旋风，奉着哥哥将令，教我来请公孙胜。
nǐ jiào tā chū lái fó yǎn xiāng kàn
你教他出来，佛眼相看；
ruò hái bù kěn chū lái fàng yī bǎ niǎo huǒ bǎ nǐ jiā dàng dōu shāo zuò bái dì
若还不肯出来，放一把鸟火，把你家当都烧做白地。
mò yán bú shì
莫言不是。
zǎo zǎo chū lái
早早出来！
pó pó dào hǎo hàn mò yào nèn dì
”婆婆道：“好汉莫要恁地。
wǒ zhè lǐ bú shì gōng sūn shèng jiā zì huàn zuò qīng dào rén
我这里不是公孙胜家，自唤做清道人。
lǐ kuí dào
”李逵道；
nǐ zhǐ jiào tā chū lái wǒ zì rèn de tā niǎo liǎn
“你只叫他出来，我自认得他鸟脸！
pó pó dào chū wài yún yóu wèi guī
”婆婆道：“出外云游未归。
lǐ kuí bá chū dà fǔ xiān kǎn fān yī dǔ bì
”李逵拔出大斧，先砍翻一堵壁。
pó pó xiàng qián lán zhù
婆婆向前拦住。
lǐ kuí dào nǐ bù jiào nǐ ér zi chū lái wǒ zhǐ shā le nǐ
李逵道：“你不叫你儿子出来，我只杀了你！
ná qǐ fǔ lái biàn kǎn bǎ nà pó pó jīng dǎo zài dì
”拿起斧来便砍，把那婆婆惊倒在地。
zhī jiàn gōng sūn shèng cóng lǐ miàn zǒu jiāng chū lái jiào dào bù dé wú lǐ
只见公孙胜从里面走将出来，叫道：“不得无礼！
yǒu shī wèi zhèng
”有诗为证：
lǐ kuí jù fǔ bái rú shuāng jīng de pó pó mìng yù wáng
李逵巨斧白如霜，惊得婆婆命欲亡。
xìng de dài zōng lái jiù hù gōng sūn fāng kěn chū zhōng táng
幸得戴宗来救护，公孙方肯出中堂。
dài zōng biàn lái hè dào tiě niú rú hé xià dǎo lǎo mǔ
戴宗便来喝道：“铁牛如何吓倒老母！
dài zōng lián máng fú qǐ
”戴宗连忙扶起。
lǐ kuí piē le dà fǔ biàn chàng gè rě dào ā gē xiū guài bù nèn dì nǐ bù kěn chū lái
李逵撇了大斧，便唱个喏道：“阿哥休怪，不恁地你不肯出来。
gōng sūn shèng xiān fú niang rù qù le què chū lái bài qǐng dài zōng lǐ kuí yāo jìn yī jiān jìng shì zuò xia wèn dào kuī èr wèi xún dé dào cǐ
”公孙胜先扶娘入去了，却出来拜请戴宗、李逵，邀进一间静室坐下，问道：“亏二位寻得到此。
dài zōng dào zì cóng shī fu xià shān zhī hòu xiǎo kě xiān lái jì zhōu xún le yī biàn bìng wú dǎ tīng chù zhǐ jiū hé dé yī huǒ dì xiōng shàng shān
”戴宗道：“自从师父下山之后，小可先来蓟州寻了一遍，并无打听处，只纠合得一伙弟兄上山。
jīn cì sòng gōng míng gē ge yīn qù gāo táng zhōu jiù chái dà guān rén zhì bèi zhī fǔ gāo lián liǎng sān zhèn yòng yāo fǎ yíng le wú jì nài hé zhǐ de jiào xiǎo kě hé lǐ kuí jìng lái xún qǐng zú xià
今次宋公明哥哥因去高唐州救柴大官人，致被知府高廉两三阵用妖法赢了，无计奈何，只得叫小可和李逵径来寻请足下。
rào biàn jì zhōu bìng wú xún chù ǒu yīn sù miàn diàn zhōng de gè cǐ jiān lǎo zhàng zhǐ yǐn dào cǐ
绕遍蓟州，并无寻处，偶因素面店中，得个此间老丈指引到此。
què jiàn cūn gū shuō zú xià zài jiā shāo liàn dān yào lǎo mǔ zhǐ shì tuī què yīn cǐ shǐ lǐ kuí jī chū shī fù lái
却见村姑说足下在家烧炼丹药，老母只是推却，因此使李逵激出师父来。
zhè gè tài mǎng le xiē wàng qǐ shù zuì
这个太莽了些，望乞恕罪。
gē ge zài gāo táng zhōu jiè shàng dù rì rú nián qǐng shī fu biàn kě xíng chéng yǐ jiàn shǐ zhōng chéng quán dà yì zhī měi
哥哥在高唐州界上度日如年，请师父便可行程，以见始终成全大义之美。
gōng sūn shèng dào pín dào yòu nián piāo dàng jiāng hú duō yǔ hǎo hàn men xiāng jù
”公孙胜道：“贫道幼年飘荡江湖，多与好汉们相聚。
zì cóng liáng shān pō fēn bié huí xiāng fēi shì mèi xīn yī zhě mǔ qīn nián lǎo wú rén fèng shì
自从梁山泊分别回乡，非是昧心，一者母亲年老，无人奉侍；
èr nǎi běn shī luō zhēn rén liú zài zuò qián tīng jiào
二乃本师罗真人留在座前听教。
kǒng pà shān zhài yǒu rén xún lái gù yì gǎi míng qīng dào rén yǐn jū zài cǐ
恐怕山寨有人寻来，故意改名清道人，隐居在此。
dài zōng dào jīn zhě sòng gōng míng zhèng zài wēi jí zhī jì shī fu cí bēi zhǐ de qù zǒu yī zāo
”戴宗道：“今者宋公明正在危急之际，师父慈悲，只得去走一遭。
gōng sūn shèng dào gān ài lǎo mǔ wú rén yǎng shàn běn shī luō zhēn rén rú hé kěn fàng qí shí qù bù dé le
”公孙胜道：“干碍老母无人养赡，本师罗真人如何肯放，其实去不得了。
dài zōng zài bài kěn gào
”戴宗再拜恳告。
gōng sūn shèng fú qǐ dài zōng shuō dào zài róng shāng yì
公孙胜扶起戴宗，说道：“再容商议。
gōng sūn shèng liú dài zōng lǐ kuí zài jìng shì lǐ zuò dìng chū lái jiào gè zhuāng kè ān pái xiē sù jiǔ sù shí xiāng dài
”公孙胜留戴宗、李逵在净室里坐定，出来叫个庄客安排些素酒素食相待。
sān gè chī le yī huí dài zōng yòu kǔ kǔ āi gào gōng sūn shèng dào ruò shì shī fu bù kěn qù shí sòng gōng míng bì bèi gāo lián zhuō le
三个吃了一回，戴宗又苦苦哀告公孙胜道：“若是师父不肯去时，宋公明必被高廉捉了。
shān zhài dà yì cóng cǐ xiū yǐ
山寨大义，从此休矣！
gōng sūn shèng dào qiě róng wǒ qù bǐng wèn běn shī zhēn rén ruò kěn róng xǔ shí biàn yī tóng qù
”公孙胜道：“且容我去禀问本师真人，若肯容许时，便一同去。
dài zōng dào zhī jīn biàn qù qǐ wèn běn shī
”戴宗道：“只今便去启问本师。
gōng sūn shèng dào qiě kuān xīn zhù yī xiāo míng rì zǎo qù
”公孙胜道：“且宽心住一宵，明日早去。
dài zōng dào gē ge zài bǐ yī rì rú dù yī nián
”戴宗道：“哥哥在彼一日，如度一年。
fán qǐng shī fu tóng wǎng yī zāo
烦请师父同往一遭。
gōng sūn shèng biàn qǐ shēn yǐn le dài zōng lǐ kuí lí le jiā lǐ qǔ lù shàng èr xiān shān lái
公孙胜便起身引了戴宗、李逵离了家里，取路上二仙山来。
cǐ shí yǐ shì qiū cán dōng chū shí fēn rì duǎn yè zhǎng róng yì de wǎn
此时已是秋残冬初时分，日短夜长，容易得晚。
lái dào bàn shān yāo què zǎo hóng lún xi zhuì
来到半山腰，却早红轮西坠。
sōng yīn lǐ miàn yī tiáo xiǎo lù zhí dào luō zhēn rén guān qián jiàn yǒu zhū hóng pái é shàng xiě sān gè jīn zì shū zhe zǐ xū guān
松阴里面一条小路，直到罗真人观前，见有朱红牌额上写三个金字，书着“紫虚观”。
sān rén lái dào guān qián kàn nà èr xiān shān shí guǒ rán shì hǎo zuò xiān jìng
三人来到观前，看那二仙山时，果然是好座仙境。
dàn jiàn
但见：
qīng sōng yù yù cuì bǎi sēn sēn
青松郁郁，翠柏森森。
yī qún bái hè tīng jīng shù gè qīng yī niǎn yào
一群白鹤听经，数个青衣碾药。
qīng wú cuì zhú dòng mén shēn suǒ bì chuāng hán
青梧翠竹，洞门深锁碧窗寒；
bái xuě huáng yá shí shì yún fēng dān zào nuǎn
白雪黄芽，石室云封丹灶暖。
yě lù xián huā chuān jìng qù shān yuán qíng guǒ yǐn chú lái
野鹿衔花穿径去，山猿擎果引雏来。
shí wén dào shì tán jīng měi jiàn xiān wēng lùn fǎ
时闻道士谈经，每见仙翁论法。
xū huáng tán pàn tiān fēng chuī xià bù xū shēng
虚皇坛畔，天风吹下步虚声；
lǐ dòu diàn zhōng luán bèi hū lái huán pèi yùn
礼斗殿中，鸾背忽来环珮韵。
zhī cǐ biàn wéi zhēn zǐ fǔ gèng yú hé chù mì péng lái
只此便为真紫府，更于何处觅蓬莱。
sān rén jiù zhe yī tíng shàng zhěng dùn yī fú cóng láng xià rù lái jìng tóu diàn hòu sōng hè xuān lǐ qù
三人就着衣亭上，整顿衣服，从廊下入来，径投殿后松鹤轩里去。
liǎng gè tóng zǐ kàn jiàn gōng sūn shèng lǐng rén rù lái bào zhī luō zhēn rén
两个童子看见公孙胜领人入来，报知罗真人。
chuán fǎ zhǐ jiào qǐng sān rén rù lái
传法旨，教请三人入来。
dāng xià gōng sūn shèng yǐn zhe dài zōng lǐ kuí dào sōng hè xuān nèi zhèng zhí zhēn rén cháo zhēn cái ba zuò zài yún chuáng shàng yǎng xìng
当下公孙胜引着戴宗、李逵到松鹤轩内，正值真人朝真才罢，坐在云床上养性。
gōng sūn shèng xiàng qián xíng lǐ qǐ jū gōng shēn shì lì
公孙胜向前行礼起居，躬身侍立。
dài zōng lǐ kuí kàn nà luō zhēn rén shí duān dì yǒu shén yóu bā jí zhī biǎo
戴宗、李逵看那罗真人时，端的有神游八极之表。
dàn jiàn
但见：
xīng guān zǎn yù yè hè chǎng lǚ jīn xiá
星冠攒玉叶，鹤氅缕金霞。
shén qīng shì cháng jiāng hào yuè mào gǔ shì tài huá qiáo sōng
神清似长江皓月，貌古似泰华乔松。
tà kuí gāng zhū lǚ bù dān xiāo gē bù xū láng hán fú ruì qì
踏魁罡朱履步丹霄，歌步虚琅函浮瑞气。
zhǎng rán guǎng jiá xiū xíng dào wú lòu zhī tiān
长髯广颊，修行到无漏之天；
bì yǎn fāng tóng fú shí zào cháng shēng zhī jìng
碧眼方瞳，服食造长生之境。
sān dǎo shí zhōu qí fèng wǎng dòng tiān fú dì bào qín yóu
三岛十洲骑凤往，洞天福地抱琴游。
gāo cān hàng xiè jìng pǐn luán shēng
高餐沆瀣，静品鸾笙。
zhèng shì sān gēng bù yuè luán shēng yuǎn wàn lǐ chéng yún hè bèi gāo
正是：三更步月鸾声远，万里乘云鹤背高。
dōu xian tài shǐ lín fán shì guǎng huì zhēn rén zhù shì jiān
都仙太史临凡世，广惠真人住世间。
dài zōng dāng xià jiàn le huāng máng xià bài
戴宗当下见了，慌忙下拜。
lǐ kuí zhǐ guǎn zhuó yǎn kàn
李逵只管着眼看。
luō zhēn rén wèn gōng sūn shèng dào cǐ èr wèi hé lái
罗真人问公孙胜道：“此二位何来？
gōng sūn shèng dào biàn shì xī rì dì zǐ céng gào wǒ shī shān dōng yì yǒu shì yě
”公孙胜道：“便是昔日弟子曾告我师，山东义友是也。
jīn wèi gāo táng zhōu zhī fǔ gāo lián xiǎn chěng yì shù yǒu xiōng sòng jiāng tè lìng èr dì lái cǐ hū huàn
今为高唐州知府高廉显逞异术，有兄宋江特令二弟来此呼唤。
dì zǐ wèi gǎn shàn biàn gù lái bǐng wèn wǒ shī
弟子未敢擅便，故来禀问我师。
luō zhēn rén dào wú dì zǐ jì tuō huǒ kēng xué liàn cháng shēng hé de zài mù cǐ jìng
”罗真人道：“吾弟子既脱火坑，学炼长生，何得再慕此境？
zì yi shèn zhòng bù kě wàng wéi
自宜慎重，不可妄为。
dài zōng zài bài dào róng qǐ zàn qǐng gōng sūn xiān shēng xià shān pò le gāo lián biàn sòng hái shān
”戴宗再拜道：“容乞暂请公孙先生下山，破了高廉，便送还山。
luō zhēn rén dào èr wèi bù zhī cǐ fēi chū jiā rén xián guǎn zhī shì
”罗真人道：“二位不知，此非出家人闲管之事。
rǔ děng zì xià shān qù shāng yì
汝等自下山去商议。
gōng sūn shèng zhǐ de yǐn le èr rén lí le sōng hè xuān lián wǎn xià shān lái
”公孙胜只得引了二人，离了松鹤轩，连晚下山来。
lǐ kuí wèn dào nà lǎo xian xiān shēng shuō shèn me
李逵问道：“那老仙先生说甚么？
dài zōng dào nǐ piān bù tīng de
”戴宗道：“你偏不听得？
lǐ kuí dào biàn shì bù xǐng de zhè bān niǎo zé shēng
”李逵道：“便是不省得这般鸟则声。
dài zōng dào biàn shì tā de shī fu shuō dào jiào tā xiū qù
”戴宗道：“便是他的师父说道，教他休去。
lǐ kuí tīng le jiào qǐ lái dào jiào wǒ liǎng gè zǒu le xǔ duō lù chéng qiān nán wàn nán xún jiàn le què fàng chū zhè gè pì lái
”李逵听了，叫起来道：“教我两个走了许多路程，千难万难寻见了，却放出这个屁来！
mò yào yǐn lǎo yé xìng fā yī zhī shǒu niǎn suì nǐ zhè dào guān r yī zhī shǒu tí zhù yāo kuà bǎ nà lǎo zéi dào zhí zhuàng xià shān qù
莫要引老爷性发，一只手捻碎你这道冠儿，一只手提住腰胯，把那老贼倒直撞下山去！
dài zōng chǒu zhe dào nǐ yòu yào dìng zhù le jiǎo
”戴宗瞅着道：“你又要钉住了脚？
lǐ kuí dào bù gǎn bù gǎn
”李逵道：“不敢，不敢！
shuō yī shēng r shuǎ
说一声儿耍。
sān gè zài dào gōng sūn shèng jiā lǐ dàng yè ān pái xiē wǎn fàn chī le
三个再到公孙胜家里，当夜安排些晚饭吃了。
gōng sūn shèng dào qiě quán sù yī xiāo míng rì zài qù kěn gào běn shī
公孙胜道：“且权宿一宵，明日再去恳告本师。
ruò kěn shí biàn qù
若肯时，便去。
dài zōng zhì yè jiào le ān zhì liǎng gè shōu shí xíng lǐ dōu lái jìng shì lǐ shuì le
”戴宗至夜，叫了安置，两个收拾行李，都来净室里睡了。
liǎng gè shuì dào sān gēng zuǒ cè lǐ kuí qiāo qiāo de pá jiāng qǐ lái tīng de dài zōng hōu hōu de shuì zháo
两个睡到三更左侧，李逵悄悄地爬将起来，听得戴宗齁齁的睡着。
zì jǐ xún sī dào què bú shì qián niǎo qì me
自己寻思道：“却不是干鸟气么！
nǐ yuán shì shān zhài lǐ rén què lái wèn shèn me niǎo shī fù
你原是山寨里人，却来问甚么鸟师父！
míng cháo nà sī yòu bù kěn què bù wù le gē gē de dà shì
明朝那厮又不肯，却不误了哥哥的大事！
wǒ rěn bù dé le zhǐ shì shā le nà gè lǎo zéi dào jiào tā méi wèn chù zhǐ de hé wǒ qù
我忍不得了，只是杀了那个老贼道，教他没问处，只得和我去。
lǐ kuí yào hài zhēn rén
”李逵要害真人。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
yù qǐng gōng sūn qù jiě wéi zhēn rén bù kěn zhe tā wèi
欲请公孙去解围，真人不肯着他为。
lǐ kuí yè fèn yīng xióng lì fǔ dào yìng jiào xìng mìng wēi
李逵夜奋英雄力，斧到应教性命危。
lǐ kuí dāng shí mō le liǎng bǎ bǎn fǔ qiāo qiāo de kāi le fáng mén chéng zhe xīng yuè míng lǎng yí bù bù mō shàng shān lái
李逵当时摸了两把板斧，悄悄地开了房门，乘着星月明朗，一步步摸上山来。
dào de zǐ xū guān qián què jiàn liǎng shàn dà mén guān le
到得紫虚观前，却见两扇大门关了。
páng biān lí qiáng kǔ bù shèn gāo lǐ kuí téng dì tiào jiāng guò qù kāi le dà mén yí bù bù mō rù lǐ miàn lái
旁边篱墙苦不甚高，李逵腾地跳将过去，开了大门，一步步摸入里面来。
zhí zhì sōng hè xuān qián zhǐ tīng gé chuāng yǒu rén kàn sòng yù shū bǎo jīng zhī shēng
直至松鹤轩前，只听隔窗有人看诵玉枢宝经之声。
lǐ kuí pá shàng lái shì pò chuāng zhǐ zhāng shí jiàn luō zhēn rén dú zì yí gè zuò zài yún chuáng shàng miàn qián zhuō r shàng shāo zhe yī lú míng xiāng diǎn qǐ liǎng zhī huà zhú lǎng lǎng sòng jīng
李逵爬上来舐破窗纸张时，见罗真人独自一个坐在云床上，面前桌儿上烧着一炉名香，点起两枝画烛，朗朗诵经。
lǐ kuí dào zhè zéi dào què bú shì dāng sǐ
李逵道：“这贼道却不是当死！
yī chì chì guò mén biān lái bǎ shǒu zhǐ yī tuī ya de liǎng shàn liàng gé qí kāi
”一踅，踅过门边来，把手只一推，呀地两扇亮槅齐开。
lǐ kuí qiǎng jiāng rù qù tí qǐ fǔ tóu biàn wàng luō zhēn rén nǎo mén shàng pī jiāng xià lái kǎn dào zài yún chuáng shàng liú chū bái xuè lái
李逵抢将入去，提起斧头，便望罗真人脑门上劈将下来，砍倒在云床上，流出白血来。
lǐ kuí kàn le xiào dào yǎn jiàn de zhè zéi dào shì tóng nán zi shēn yí yǎng de yuán yáng zhēn qì bù céng zǒu xiè zhèng méi bàn diǎn de hóng
李逵看了，笑道：“眼见的这贼道是童男子身，颐养得元阳真气，不曾走泻，正没半点的红。
lǐ kuí zài zǐ xì kàn shí lián nà dào guān r pī zuò liǎng bàn yī kē tóu zhí kǎn dào xiàng xià
”李逵再仔细看时，连那道冠儿劈做两半，一颗头直砍到项下。
lǐ kuí dào jīn fān qiě chú le yī hài bù fán nǎo gōng sūn shèng bù qù
李逵道：“今番且除了一害，不烦恼公孙胜不去。
biàn zhuǎn shēn chū le sōng hè xuān cóng cè shǒu láng xià bēn jiāng chū lái
”便转身出了松鹤轩，从侧首廊下奔将出来。
zhī jiàn yí gè qīng yī tóng zǐ lán zhù lǐ kuí hè dào nǐ shā le wǒ běn shī dài zǒu nà lǐ qù
只见一个青衣童子拦住李逵，喝道：“你杀了我本师，待走那里去！
lǐ kuí dào nǐ zhè gè xiǎo zéi dào yě chī wǒ yī fǔ
”李逵道：“你这个小贼道，也吃我一斧！
shǒu qǐ fǔ luò bǎ tóu zǎo kǎn xià tái jī biān qù
”手起斧落，把头早砍下台基边去。
èr rén dōu bèi lǐ kuí kǎn le
二人都被李逵砍了。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
lǐ kuí shuāng fǔ bái rú shuāng pī dào zhēn rén mìng yǐ wáng
李逵双斧白如霜，劈倒真人命已亡。
liào de jīng hún guī bì luò yī xīn àn dì xǐ fēi cháng
料得精魂归碧落，一心暗地喜非常。
qiě shuō lǐ kuí xiào dào zhǐ hǎo sā kāi
且说李逵笑道：“只好撒开！
jìng qǔ lù chū le guān mén fēi yě sì bēn xià shān lái
”径取路出了观门，飞也似奔下山来。
dào de gōng sūn shèng jiā lǐ shǎn rù lái bì shang le mén jìng shì lǐ tīng dài zōng shí wū zì wèi jué
到得公孙胜家里，闪入来，闭上了门，净室里听戴宗时，兀自未觉。
lǐ kuí yī rán yuán yòu qù shuì le
李逵依然原又去睡了。
zhí dào tiān míng gōng sūn shèng qǐ lái ān pái zǎo fàn xiāng dài liǎng gè chī le
直到天明，公孙胜起来，安排早饭，相待两个吃了。
dài zōng dào zài qǐng xiān shēng tóng yǐn wǒ èr rén shàng shān kěn gào zhēn rén
戴宗道：“再请先生同引我二人上山恳告真人。
lǐ kuí tīng le àn àn de lěng xiào
”李逵听了，暗暗地冷笑。
sān gè yī yuán jiù lù zài shàng shān lái
三个依原旧路，再上山来。
rù dào zǐ xū guān lǐ sōng hè xuān zhōng jiàn liǎng gè tóng zǐ
入到紫虚观里松鹤轩中，见两个童子。
gōng sūn shèng wèn dào zhēn rén hé zài
公孙胜问道：“真人何在？
dào tóng dá dào zhēn rén zuò zài yún chuáng shàng yǎng xìng
”道童答道：“真人坐在云床上养性。
lǐ kuí tīng shuō chī le yī jīng bǎ shé tou shēn jiāng chū lái bàn rì suō bù rù qù
”李逵听说，吃了一惊，把舌头伸将出来，半日缩不入去。
sān gè jiē qǐ lián zi rù lái kàn shí jiàn luō zhēn rén zuò zài yún chuáng shàng zhōng jiān
三个揭起帘子入来看时，见罗真人坐在云床上中间。
lǐ kuí àn àn xiǎng dào zuó yè mò fēi shì cuò shā le
李逵暗暗想道：“昨夜莫非是错杀了？
luō zhēn rén biàn dào rǔ děng sān rén yòu lái hé gān
”罗真人便道：“汝等三人又来何干？
dài zōng dào tè lái āi gào wǒ shī cí bēi jiù qǔ zhòng rén miǎn nán
”戴宗道：“特来哀告我师慈悲，救取众人免难。
luō zhēn rén dào zhè hēi dà hàn shì shuí
”罗真人道：“这黑大汉是谁？
dài zōng dá dào shì xiǎo kě yì dì xìng li míng kuǐ
”戴宗答道：“是小可义弟，姓李名逵。
zhēn rén xiào dào běn dài bù jiào gōng sūn shèng qù kàn tā de miàn shàng jiào tā qù zǒu yī zāo
”真人笑道：“本待不教公孙胜去，看他的面上，教他去走一遭。
dài zōng bài xiè
”戴宗拜谢。
lǐ kuí zì àn àn xún sī dào nà sī zhī dào wǒ yào shā tā què yòu niǎo shuō
李逵自暗暗寻思道：“那厮知道我要杀他，却又鸟说！
zhī jiàn luō zhēn rén dào wǒ jiào nǐ sān rén piàn shí biàn dào gāo táng zhōu rú hé
只见罗真人道：“我教你三人片时便到高唐州如何？
sān gè xiè le
”三个谢了。
dài zōng xún sī zhè luō zhēn rén yòu qiáng sì wǒ de shén xíng fǎ
戴宗寻思：“这罗真人又强似我的神行法。
zhēn rén huàn dào tóng qǔ sān gè shǒu pà lái
”真人唤道童取三个手帕来。
dài zōng dào shàng gào wǒ shī què shì zěn shēng jiào wǒ men biàn néng gōu dào gāo táng zhōu
戴宗道：“上告我师，却是怎生教我们便能勾到高唐州？
luō zhēn rén biàn qǐ shēn dōu gēn wǒ lái
”罗真人便起身：“都跟我来。
sān gè rén suí chū guān mén wài shí yán shàng lái
”三个人随出观门外石岩上来。
xiān qǔ yí gè hóng shǒu pà pù zài shí shàng dào wú dì zǐ kě dēng
先取一个红手帕铺在石上，道：“吾弟子可登。
gōng sūn shèng shuāng jiǎo tà zài shàng miàn
”公孙胜双脚踏在上面。
luō zhēn rén bǎ xiù yī fú hē shēng dào qǐ
罗真人把袖一拂，喝声道：“起！
nà shǒu pà huà zuò yī piàn hóng yún zài le gōng sūn shèng rǎn rǎn téng kōng biàn qǐ lí shān yuē yǒu èr shí yú zhàng
”那手帕化做一片红云，载了公孙胜，冉冉腾空便起，离山约有二十余丈。
luō zhēn rén hē shēng zhù
罗真人喝声：“住！
nà piàn hóng yún bù dòng
”那片红云不动。
què pù xià yī ge qīng shǒu pà jiào dài zōng tà shàng hē shēng qǐ
却铺下一个青手帕，教戴宗踏上，喝声：“起！
nà shǒu pà què huà zuò yī piàn qīng yún zài le dài zōng qǐ zài bàn kōng lǐ qù le
”那手帕却化作一片青云，载了戴宗，起在半空里去了。
nà liǎng piàn qīng hóng èr yún rú lú xí dà qǐ zài tiān shàng zhuǎn
那两片青红二云，如芦席大，起在天上转。
lǐ kuí kàn de dāi le
李逵看得呆了。
luō zhēn rén què bǎ yí gè bái shǒu pà pù zài shí shàng huàn lǐ kuí tà shàng
罗真人却把一个白手帕，铺在石上，唤李逵踏上。
lǐ kuí xiào dào què bú shì shuǎ
李逵笑道：“却不是耍！
ruò diē xià lái hǎo gè dà gē dǎn
若跌下来，好个大疙疸！
luō zhēn rén dào nǐ jiàn èr rén me
”罗真人道：“你见二人么？
lǐ kuí lì zài shǒu pà shàng
”李逵立在手帕上。
luō zhēn rén hē yī shēng qǐ
罗真人喝一声：“起！
nà shǒu pà huà zuò yī piàn bái yún fēi jiàng qǐ qù
”那手帕化做一片白云，飞将起去。
lǐ kuí jiào dào ā yě
李逵叫道：“阿也！
wǒ de bù wěn fàng wǒ xià lái
我的不稳，放我下来！
luō zhēn rén bǎ yòu shǒu yī zhāo nà qīng hóng èr yún píng píng zhuì jiāng xià lái
”罗真人把右手一招，那青红二云，平平坠将下来。
dài zōng bài xiè shì lì zài miàn qián
戴宗拜谢，侍立在面前。
gōng sūn shèng shì lì zài zuǒ shǒu
公孙胜侍立在左手。
lǐ kuí zài shàng miàn jiào dào wǒ yě yào sā niào sā shǐ nǐ bù zháo wǒ xià lái wǒ pī tóu biàn sā xià lái yě
李逵在上面叫道：“我也要撒尿撒屎，你不着我下来，我劈头便撒下来也！
luō zhēn rén wèn dào wǒ děng zì shì chū jiā rén bù céng nǎo fàn le nǐ nǐ yīn hé yè lái yuè qiáng ér guò rù lái bǎ fǔ pī wǒ
”罗真人问道：“我等自是出家人，不曾恼犯了你，你因何夜来越墙而过，入来把斧劈我？
ruò shì wǒ wú dào dé yǐ bèi shā le
若是我无道德，已被杀了。
yòu shā le wǒ yí gè dào tóng
又杀了我一个道童。
lǐ kuí dào bú shì wǒ nǐ gǎn cuò rèn le
”李逵道：“不是我，你敢错认了！
luō zhēn rén xiào dào suī rán zhǐ shì kǎn le wǒ liǎng gè hú lú qí xīn bù shàn qiě jiào nǐ chī xiē mó nàn
”罗真人笑道：“虽然只是砍了我两个葫芦，其心不善，且教你吃些磨难。
bǎ shǒu yī zhāo hē shēng qù
”把手一招，喝声：“去！
yī zhèn è fēng bǎ lǐ kuí chuī rù yún duān lǐ
”一阵恶风，把李逵吹入云端里。
zhī jiàn liǎng gè huáng jīn lì shì yā zhe lǐ kuí ěr biān zhǐ tīng de fēng yǔ zhī shēng bù jué jìng dào jì zhōu dì jiè hu de hún bù zhuó tǐ shǒu jiǎo yáo zhàn
只见两个黄巾力士押着，李逵耳边只听得风雨之声，不觉径到蓟州地界，唬得魂不着体，手脚摇战。
hū tīng de guā là là de xiǎng yī shēng què cóng jì zhōu fǔ tīng wū shàng gū lù lù gǔn jiāng xià lái
忽听得刮剌剌地响一声，却从蓟州府厅屋上骨碌碌滚将下来。
dāng rì zhèng zhí fǔ yǐn mǎ shì hóng zuò yá tīng qián lì zhe xǔ duō gōng lì rén děng
当日正值府尹马士弘坐衙，厅前立着许多公吏人等。
kàn jiàn bàn tiān lǐ luò xià yī ge hēi dà hàn lái zhòng jiē chī jīng
看见半天里落下一个黑大汉来，众皆吃惊。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
lǐ kuí hu de dà chī dāi hū xiàng yún duān là xià lái
李逵唬得大痴呆，忽向云端落下来。
guān lì jiàn lái jù sàng dǎn zhǐ yí yāo guài jiàng tíng jiē
官吏见来俱丧胆，只疑妖怪降庭阶。
huà shuō mǎ zhī fǔ jiàn le jiào dào qiě ná zhè sī guò lái
话说马知府见了，叫道：“且拿这厮过来。
dāng xià shí shù gè láo zǐ yù zú bǎ lǐ kuí qū zhì dāng miàn
”当下十数个牢子狱卒，把李逵驱至当面。
mǎ fǔ yǐn hè dào nǐ zhè sī shì nà lǐ yāo rén
马府尹喝道：“你这厮是那里妖人？
rú hé cóng bàn tiān lǐ diào jiāng xià lái
如何从半天里吊将下来？
lǐ kuí chī diē de tóu pò é liè bàn shǎng shuō bù chū huà lái
”李逵吃跌得头破额裂，半晌说不出话来。
mǎ zhī fǔ dào bì rán shì gè yāo rén
马知府道：“必然是个妖人！
jiào qù qǔ xiē fǎ wù lái
”教去取些法物来。
láo zǐ jié jí jiāng lǐ kuí kǔn fān qū xià tīng qián cǎo dì lǐ
牢子、节级将李逵捆翻，驱下厅前草地里。
yí gè yú hòu duó yī pén gǒu xiě pī tóu yī lín
一个虞候掇一盆狗血，劈头一淋；
yòu yí gè tí yī tǒng niào fèn lái wàng lǐ kuí tóu shàng zhí jiāo dào jiǎo dǐ xià
又一个提一桶尿粪来，望李逵头上直浇到脚底下。
lǐ kuí kǒu lǐ ěr duǒ lǐ dōu shì niào shǐ
李逵口里、耳朵里都是尿屎。
lǐ kuí jiào dào wǒ bú shì yāo rén wǒ shì gēn luō zhēn rén de bàn dāng
李逵叫道：“我不是妖人，我是跟罗真人的伴当。
yuán lái jì zhōu rén dōu zhī dào luō zhēn rén shì gè xiàn shì de huó shén xiān yīn cǐ bù kěn xià shǒu shāng tā zài qū lǐ kuí dào tīng qián
”原来蓟州人都知道罗真人是个现世的活神仙，因此不肯下手伤他，再驱李逵到厅前。
zǎo yǒu lì rén bǐng dào zhè jì zhōu luō zhēn rén shì tiān xià yǒu míng de dé dào huó shén xiān ruò shì tā de cóng zhě bù kě jiā xíng
早有吏人禀道：“这蓟州罗真人是天下有名的得道活神仙，若是他的从者，不可加刑。
mǎ fǔ yǐn xiào dào wǒ dú qiān juǎn zhī shū měi wén jīn gǔ zhī shì wèi jiàn shén xiān yǒu rú cǐ tú dì jí xì yāo rén
”马府尹笑道：“我读千卷之书，每闻今古之事，未见神仙有如此徒弟，即系妖人。
láo zǐ yǔ wǒ jiā lì dǎ nà sī
牢子，与我加力打那厮！
zhòng rén zhǐ de ná fān lǐ kuí dǎ dé yī fó chū shì èr fú niè pán
”众人只得拿翻李逵，打得一佛出世，二佛涅槃。
mǎ zhī fǔ hè dào nǐ nà sī kuài zhāo le yāo rén biàn bù dǎ nǐ
马知府喝道：“你那厮快招了妖人，便不打你！
lǐ kuí zhǐ de zhāo zuò yāo rén li èr
”李逵只得招做“妖人李二”。
qǔ yī miàn dà jiā dīng le yā xià dà láo lǐ qù
取一面大枷钉了，押下大牢里去。
lǐ kuí lái dào sǐ qiú yù lǐ shuō dào wǒ shì zhí rì shén jiāng rú hé jiā le wǒ
李逵来到死囚狱里，说道：“我是直日神将，如何枷了我？
hǎo dǎi jiào nǐ zhè jì zhōu yī chéng rén dōu sǐ
好歹教你这蓟州一城人都死！
nà yā láo jié jí jìn zǐ dōu zhī luō zhēn rén dào dé qīng gāo shuí bù qīn fú dōu lái wèn dào nǐ zhè gè duān dì shì shèn me rén
”那押牢节级、禁子，都知罗真人道德清高，谁不钦服，都来问道：“你这个端的是甚么人？
lǐ kuí dào wǒ shì luō zhēn rén qīn suí zhí rì shén jiāng yīn yī shí yǒu shī è le zhēn rén bǎ wǒ piē zài cǐ jiān jiào wǒ shòu xiē kǔ nàn sān liǎng rì bì lái qǔ wǒ
”李逵道：“我是罗真人亲随直日神将，因一时有失，恶了真人，把我撇在此间，教我受些苦难，三两日必来取我。
nǐ men ruò bù bǎ xiē jiǔ shí lái jiāng xī wǒ shí wǒ jiào nǐ men zhòng rén quán jiā dōu sǐ
你们若不把些酒食来将息我时，我教你们众人全家都死！
nà jié jí láo zǐ jiàn le tā shuō dào dōu pà tā zhǐ de mǎi jiǔ mǎi ròu qǐng tā chī
”那节级、牢子见了他说，倒都怕他，只得买酒买肉请他吃。
lǐ kuí jiàn tā men hài pà yuè shuō qǐ fēng huà lái
李逵见他们害怕，越说起风话来。
láo lǐ zhòng rén yuè pà le yòu jiāng rè shuǐ lái yǔ tā xǐ yù le huàn xiē gān jìng yī shang
牢里众人越怕了，又将热水来与他洗浴了，换些干净衣裳。
lǐ kuí dào ruò hái quē le wǒ jiǔ shí wǒ biàn fēi le qù jiào nǐ men shòu kǔ
李逵道：“若还缺了我酒食，我便飞了去，教你们受苦！
láo lǐ jìn zǐ zhǐ de dào péi gào tā
”牢里禁子只得倒陪告他。
lǐ kuí xiàn zài jì zhōu láo lǐ bù tí
李逵陷在蓟州牢里不提。
qiě shuō luō zhēn rén bǎ shàng xiàng de shì yī yī shuō yǔ dài zōng
且说罗真人把上项的事，一一说与戴宗。
dài zōng zhǐ shì kǔ kǔ āi gào qiú jiù lǐ kuí
戴宗只是苦苦哀告，求救李逵。
luō zhēn rén liú zhù dài zōng zài guān lǐ sù xiē dòng wèn shān zhài lǐ shì wù
罗真人留住戴宗在观里宿歇，动问山寨里事务。
dài zōng sù shuō zhāo tiān wáng sòng gōng míng zhàng yì shū cái zhuān zhǐ tì tiān xíng dào shì bù sǔn hài zhōng chén liè shì xiào zǐ xián sūn yì fū jié fù xǔ duō hǎo chù
戴宗诉说晁天王、宋公明仗义疏财，专只替天行道，誓不损害忠臣烈士、孝子贤孙、义夫节妇，许多好处。
luō zhēn rén tīng ba shén xǐ
罗真人听罢甚喜。
yī zhù wǔ rì
一住五日。
dài zōng měi rì kē tóu lǐ bài qiú gào zhēn rén qǐ jiù lǐ kuí
戴宗每日磕头礼拜，求告真人，乞救李逵。
luō zhēn rén dào zhè děng rén zhǐ kě qū chú le ba xiū dài huí qù
罗真人道：“这等人只可驱除了罢，休带回去。
dài zōng gào dào zhēn rén bù zhī zhè lǐ kuí suī rán yú chǔn bù xǐng lǐ fǎ yě yǒu xiē xiǎo hǎo chù
”戴宗告道：“真人不知，这李逵虽然愚蠢，不省理法，也有些小好处。
dì yī gěng zhí fēn háo bù kěn gǒu qǔ yú rén
第一，耿直，分毫不肯苟取于人。
dì èr bú huì ā chǎn yú rén suī sǐ qí zhōng bù gǎi
第二，不会阿谄于人，虽死其忠不改。
dì sān bìng wú yín yù xié xīn tān cái bèi yì
第三，并无淫欲邪心，贪财背义。
gǎn yǒng dāng xiān
敢勇当先。
yīn cǐ sòng gōng míng shèn shì ài tā
因此宋公明甚是爱他。
bù zhēng méi le zhè gè rén huí qù jiào xiǎo kě nán jiàn xiōng zhǎng sòng gōng míng zhī miàn
不争没了这个人，回去教小可难见兄长宋公明之面。
luō zhēn rén xiào dào pín dào yǐ zhī zhè rén shì shàng jiè tiān shā xīng zhī shù wéi shì xià tǔ zhòng shēng zuò yè tài zhòng gù fá tā xià lái shā lù
”罗真人笑道：“贫道已知这人是上界天杀星之数，为是下土众生作业太重，故罚他下来杀戮。
wú yì ān kěn nì tiān huài le cǐ rén zhǐ shì mó tā yī huì
吾亦安肯逆天，坏了此人，只是磨他一会。
wǒ jiào qǔ lái huán nǐ
我叫取来还你。
dài zōng bài xiè
”戴宗拜谢。
luō zhēn rén jiào yī shēng lì shì hé zài
罗真人叫一声：“力士何在？
jiù hè xuān qián qǐ yī zhèn fēng
”就鹤轩前起一阵风。
fēng guò chù yī zūn huáng jīn lì shì chū xiàn
风过处，一尊黄巾力士出现。
dàn jiàn
但见：
miàn rú hóng yù xū shì zào róng
面如红玉，须似皂绒。
fǎng fú yǒu yī zhàng shēn cái zòng héng yǒu qiān jīn qì lì
仿佛有一丈身材，纵横有千斤气力。
huáng jīn cè pàn jīn huán yào rì pēn xiá guāng
黄巾侧畔，金环耀日喷霞光；
xiù ǎo zhōng jiān tiě jiǎ pù shuāng tūn yuè yǐng
绣袄中间，铁甲铺霜吞月影。
cháng zài tán qián hù fǎ měi lái shì shàng xiáng mó
常在坛前护法，每来世上降魔。
jiǎo chuān mǒ lǜ diāo dūn xuē shǒu zhí xuān huā jīn zhàn fǔ
脚穿抹绿雕蹾靴，手执宣花金蘸斧。
nà gè huáng jīn lì shì shàng gào wǒ shī yǒu hé fǎ zhǐ
那个黄巾力士上告：“我师有何法旨？
luō zhēn rén dào xiān chà nǐ yā qù jì zhōu de nà rén zuì yè yǐ mǎn
”罗真人道：“先差你押去蓟州的那人，罪业已满。
nǐ hái qù jì zhōu láo lǐ qǔ tā huí lái sù qù sù huí
你还去蓟州牢里取他回来，速去速回。
lì shì shēng rě qù le
”力士声喏去了。
yuē yǒu bàn ge shí chén cóng xū kōng lǐ bǎ lǐ kuí piē jiāng xià lái
约有半个时辰，从虚空里把李逵撇将下来。
dài zōng lián máng fú zhù lǐ kuí wèn dào xiōng dì zhè liǎng rì zài nà lǐ
戴宗连忙扶住李逵，问道：“兄弟这两日在那里？
lǐ kuí kàn le luō zhēn rén zhǐ guǎn kē tóu bài shuō dào tiě niú bù gǎn le yě
”李逵看了罗真人，只管磕头拜说道：“铁牛不敢了也！
luō zhēn rén dào nǐ cóng jīn yǐ hòu kě yǐ jiè xìng jié lì fú chí sòng gōng míng xiū shēng dǎi xīn
”罗真人道：“你从今以后，可以戒性，竭力扶持宋公明，休生歹心。
lǐ kuí zài bài dào gǎn bù zūn yī zhēn rén yán yǔ
”李逵再拜道：“敢不遵依真人言语！
dài zōng dào nǐ zhèng qù nà lǐ zǒu le zhè jǐ rì
”戴宗道：“你正去那里走了这几日？
lǐ kuí dào zì nà rì yī zhèn fēng zhí guā wǒ qù jì zhōu fǔ lǐ cóng tīng wū jí shàng zhí gǔn xià lái bèi tā fǔ lǐ zhòng rén ná zhù
”李逵道：“自那日一阵风，直刮我去蓟州府里，从厅屋脊上直滚下来，被他府里众人拿住。
nà gè mǎ zhī fǔ dào wǒ shì yāo rén zhuō fān wǒ kǔn le què jiào láo zǐ yù zú bǎ gǒu xiě hé niào shǐ lín wǒ yī tóu yī shēn dǎ de wǒ liǎng tuǐ ròu làn bǎ wǒ jiā le xià zài dà láo lǐ qù
那个马知府道我是妖人，捉翻我捆了，却教牢子狱卒把狗血和尿屎淋我一头一身，打得我两腿肉烂，把我枷了，下在大牢里去。
zhòng rén wèn wǒ shì hé shén cóng tiān shàng luò xià lái
众人问我是何神从天上落下来？
zhǐ chī wǒ shuō dào luō zhēn rén de qīn suí zhí rì shén jiāng yīn yǒu xiē guò shī fá shòu cǐ kǔ guò sān èr rì bì lái qǔ wǒ
只吃我说道罗真人的亲随直日神将，因有些过失，罚受此苦，过三二日，必来取我。
suī shì chī le yī dùn gùn bàng què yě zhà de xiē jiǔ ròu chuáng
虽是吃了一顿棍棒，却也诈得些酒肉噇。
nà sī men jù pà zhēn rén què yǔ wǒ xǐ yù huàn le yī shēn yī shang
那厮们惧怕真人，却与我洗浴，换了一身衣裳。
fāng cái zhèng zài tíng xīn lǐ zhà jiǔ ròu chī zhī jiàn bàn kōng lǐ tiào xià zhè gè huáng jīn lì shì bǎ jiā suǒ kāi le hē wǒ bì yǎn yī sì shuì mèng zhōng zhí fú dào zhè lǐ
方才正在亭心里诈酒肉吃，只见半空里跳下这个黄巾力士，把枷锁开了，喝我闭眼，一似睡梦中，直扶到这里。
gōng sūn shèng dào shī fu shì zhè bān de huáng jīn lì shì yǒu yī qiān yú yuán dōu shì běn shī zhēn rén de bàn dāng
”公孙胜道：“师父似这般的黄巾力士有一千余员，都是本师真人的伴当。
lǐ kuí tīng le jiào dào huó fó
”李逵听了，叫道：“活佛！
nǐ hé bù zǎo shuō miǎn jiào wǒ zuò le zhè bān bú shì
你何不早说，免教我做了这般不是。
zhǐ gù xià bài
”只顾下拜。
dài zōng yě zài bài kěn gào dào xiǎo kě duān dì lái de duō rì le gāo táng zhōu jūn mǎ shén jí wàng qǐ shī fu cí bēi fàng gōng sūn xiān shēng tóng dì zǐ qù jiù gē ge sòng gōng míng pò le gāo lián biàn sòng hái shān
戴宗也再拜恳告道：“小可端的来的多日了，高唐州军马甚急，望乞师父慈悲，放公孙先生同弟子去救哥哥宋公明，破了高廉，便送还山。
luō zhēn rén dào wǒ běn bù jiào tā qù jīn wèi rǔ dà yì wéi zhòng quán jiào tā qù zǒu yī zāo
”罗真人道：“我本不教他去，今为汝大义为重，权教他去走一遭。
wǒ yǒu piàn yán rǔ dāng jì qǔ
我有片言，汝当记取。
gōng sūn shèng xiàng qián guì tīng zhēn rén zhǐ jiào
”公孙胜向前跪听真人指教。
zhǐ yīn luō zhēn rén shuō le nà jǐ jù huà chuán shòu mì jué yǒu fèn jiào é jiǎo yǒu guāng rì zhōng wú yǐng
只因罗真人说了那几句话，传授秘诀，有分教：额角有光，日中无影。
liàn dān zài shí wū yún fáng fēi bù qù péng lái làng yuàn
炼丹在石屋云房，飞步去蓬莱阆苑。
zhèng shì mǎn hái jì shì ān bāng yuàn lái zuò chéng luán kuà fèng rén
正是：满还济世安邦愿，来作乘鸾跨凤人。
bì jìng luō zhēn rén shuō jiào gōng sūn shèng zěn dì xià shān qiě tīng xià huí fēn jiě
毕竟罗真人说教公孙胜怎地下山，且听下回分解。