fàn qiū r shuāng jìng chóng yuán
范鳅儿双镜重圆
lián juǎn shuǐ xī lóu yī qǔ xīn qiāng chàng dǎ yóu
帘卷水西楼，一曲新腔唱打油。
sù yǔ mián yún nián shào mèng xiū ōu qiě jǐn shēng qián jiǔ yī zā
宿雨眠云年少梦，休沤，且尽生前酒一匝。
míng rì chā dēng zhōu què zhǐ jīn xiāo shì jiù yóu
明日叉登舟，却指今宵是旧游。
tóng shì tā xiāng lún luò róng xiū chóu
同是他乡沦落容，休愁！
yuè zǐ wān wān zhào jǐ zhōu
月子弯弯照几州？
zhè shǒu cí wèi jù nǎi jiè yòng wú gē chéng yǔ wú gē yún
这首词未句乃借用吴歌成语，吴歌云。
yuè zǐ wān wān zhào jǐ zhōu
月子弯弯照几州？
jǐ jiā huān lè jǐ jiā chóu
几家欢乐几家愁。
fán jiā fū fù tóng luó zhàng jǐ jiā piāo sàn zài tā zhōu
凡家夫妇同罗帐，几家飘散在他州。
cǐ gē shān zì nán sòng jiàn yán nián jiān shù mín jiān lí luàn zhī kǔ
此歌山自南宋建炎年间，述民间离乱之苦。
zhǐ wèi xuān hé shī zhèng hǎo nìng zhuān quán yán zhì jìng kāng jīn lǔ lìng chéng lǔ le huī qīn èr dì běi qù
只为宣和失政，好佞专权，延至靖康，金虏凌城，掳了徽钦二帝北去。
kāng wáng ní mǎ dù jiāng qì le biàn jīng piān ān yī yú gǎi yuán jiàn yán
康王泥马渡江，弃了汴京，偏安一隅，改元建炎。
qí shí dōng jīng yí lù bǎi xìng jù pà dá lǔ dōu gēn suí chē jià nán dù
其时东京一路百姓惧怕鞑虏，都跟随车驾南渡。
yòu bèi lǔ qí zhuī gǎn bīng huǒ zhī jì dōng táo xi duǒ bù zhī chāi sàn chǎng jǐ duō gǔ ròu
又被虏骑追赶，兵火之际，东逃西躲，不知拆散厂几多骨肉！
wǎng wǎng fù zǐ fū qī zhōng shēn bù fù bǎi jiàn qí zhōng yòu yǒu fán gè sàn ér fù hé de mín jiān bǎ zuò xīn wén chuán shuō
往往父子夫妻终身不复柏见，其中又有凡个散而复合的，民间把作新闻传说。
zhèng shì
正是：
jiàn qì fēn hái hé hé zhū suì fù yuán
剑气分还合，荷珠碎复圆。
wàn bān jiē shì mìng bàn diǎn jǐn yóu tiān
万般皆是命，半点尽由天！
huà shuō chén zhōu cún yī rén xìng xú míng xìn zì xiǎo xué dé yī shēn hǎo wǔ yì qǔ qī cuī shì pō yǒu kè sè
话说陈州存一人姓徐名信，自小学得一身好武艺，娶妻崔氏，颇有客色。
jiā shì fēng yù fū qī èr rén zhèng hǎo guò huó
家适丰裕，夫妻二人正好过活。
què bèi jīn bīng rù kòu
却被金兵入寇，
èr dì běi qiān
二帝北迁，
xú xìn gòng cuī shì shāng yì
徐信共崔氏商议，
cǐ dì ān shēn bù láo
此地安身不牢，
shōu shí xì ruǎn jiā cái
收拾细软家财，
dǎ zuò liǎng gè bāo guǒ
打做两个包裹，
fū qī gè bèi le yí gè
夫妻各背了一个，
suí zhe zhòng bǎi xìng xiǎo yè bēn zǒu
随着众百姓晓夜奔走，
xíng zhì yú chéng
行至虞城，
zhǐ tīng de bèi hòu hǎn shēng zhèn tiān
只听得背后喊声振天，
zhī dào ráng lǔ zhuī lái
只道瓤虏追来，
què yuán lái shì nán cháo shì bài de kuì bīng
却原来是南朝示败的溃兵。
zhǐ yīn wǔ bèi jiǔ chí jūn wú jì lǜ
只因武备久驰，军无纪律。
jiào tā shā zéi yī gè gè dǎn hán xīn hài bù zhàn zì zǒu
教他杀贼，一个个胆寒心骇，不战自走。
jí zhì yù zhe píng mín qiǎng lǔ cái bó yú nǚ yì bān huì chǎng wēi yào wǔ
及至遇着平民，抢掳财帛于女，一般会场威耀武。
xú xìn suī rán yǒu sān fēn běn shì nà kuì bīng rú shān ér zhì guǎ bù dí rén shě mìng bēn zǒu
徐信虽然有三分本事，那溃兵如山而至，寡不敌人，舍命奔走。
dàn wén sì yě hào kū zhī shēng huí tóu bú jiàn le cuī shì
但闻四野号哭之声，回头不见了崔氏。
luàn jūn zhōng wú chǔ xún mì zhǐ de qián xíng
乱军中无处寻觅，只得前行。
xíng le shù rì bei le kǒu qì mò nài hé zhǐ suǒ bà le
行了数日，呗了口气，没奈何，只索罢了。
xíng dào zhàng yáng dù zhōng jī kě shàng yī ge cūn diàn mǎi xiē jiǔ xīn yuán lái lí luàn zhī shí diàn zhōng yě bù bǐ wǎng xī méi yǒu jiǔ mài le
行到账阳，肚中饥渴，上一个村店，买些酒忻：原来离乱之时，店中也不比往昔，没有酒卖了。
jiù shì fàn yě bù guò shì cū yǎn zhī wù yòu pà zhòng rén qiǎng duó jiāo le zú qián fāng cái qǔ chū lái yǔ nǐ chōng jī
就是饭，也不过是粗衍之物，又怕众人抢夺，交了足钱，方才取出来与你充饥。
xú xìn zhèng zài shù qián měng tīng de yǒu fù nǚ bēi qì zhī shēng shì bù guān xīn guān xīn zhě luàn xú xìn qū bù shù qián jí zǒu chū diàn lái kàn guǒ jiàn yī fù rén dān yī péng shǒu lù zuò shí dì shàng suī gè shì zì jǐ de lǎo pó nián mào yě xiāng fǎng fú
徐信正在数钱，猛听得有妇女悲泣之声，事不关心，关心者乱，徐信区不数钱，急走出店来看，果见一妇人，单衣蓬首，露坐十地上：虽个是自己的老婆，年貌也相仿佛。
xú xìn dòng le gè cè yǐn zhī xīn yǐ jǐ duó rén dào zhè fù rén xiǎng yě shì zāo nàn de
徐信动了个侧隐之心、以己度人，道：这妇人想也是遭难的。
bù miǎn shàng qián jiān qí lái lì
不免上前间其来历。
fù rén su dào nú jiā nǎi zhèng zhōu shàng shì xiǎo zì jìn nú suí fu bì bīng bù yì zhōng tú bēn sàn nú gū shēn bèi luàn jūn suǒ lüè
妇人诉道：“奴家乃郑州上氏，小字进奴，随夫避兵，不意中途奔散，奴孤身被乱军所掠。
xíng le liǎng rì bō dào shí cǐ dì
行了两日玻，到十此地。
liǎng jiǎo jù zhǒng cùn bù nán yí
两脚俱肿，寸步难移。
zéi tú bāo qǔ yī fú qì nú yú cǐ
贼徒剥取衣服，弃奴于此。
yī dān shí quē jǔ mù wú qīn yù xín sǐ lù gù cǐ bēi qì ěr
衣单食缺，举目无亲，欲寻死路，故此悲泣耳。
xú xìn dào wǒ yě zài luàn jūn zhōng bú jiàn le qī zǐ zhèng shì tóng bìng xiāng lián le
”徐信道：“我也在乱军中不见了妻子，正是同病相怜了。
shēn biān xìng yǒu pán chán niáng zǐ bù ruò quán shí zài zhè diàn lǐ zhù jǐ rì jiāng xī xián tǐ děng zài xià tàn wèn jīng qī xiāo hào jiù biàn fǎng qǔ zūn rén bù zhī niáng zǐ yì xià rú hé
身边幸有盘缠，娘子不若权时在这店里住几日，将息贤体，等在下探问荆妻消耗，就便访取尊人，不知娘子意下如何？
fù rén shōu lèi ér xiè dào rú cǐ shén hǎo
”妇人收泪而谢道：“如此甚好。
xú xìn jiě jīn bāo guǒ jiāng jǐ jiàn yī fú yǔ fù rén chuān le tóng tā zài diàn zhōng chī le xiē fàn shí jiè bàn jiān fáng zi zuò yī kuài er ān dùn
徐信解斤包裹，将几件衣服与妇人穿了，同他在店中吃了些饭食，借半间房子，做一块儿安顿。
xú xìn yīn yīn qín qín měi rì sòng chá sòng fàn
徐信殷殷勤勤，每日送茶送饭。
fù rén gǎn qí měi yì liào dào xún fu fǎng qī yě shì nán shì
妇人感其美意，料道寻夫访妻，也是难事。
jīn rì yī dài yī guǎ
今日一岱一寡。
yì shì tiān yuán rè ròu xiāng còu bù kè rén bù chéng jiù le
亦是天缘，热肉相凑，不客人不成就了。
yòu guò shù rì fù rén jiǎo bù tòng le
又过数日，妇人脚不痛了。
xú xìn hé tā zuò le yī duì fū qī shàng lù zhí dào jiàn kāng
徐信和他做了一对夫妻，上路直到建康。
zhèng zhí gāo zōng tiān zǐ nán dù jí wèi gǎi yuán jiàn yán chū bǎng zhāo jūn xú xìn qù chōng le gè jūn xiào jiù yú jiàn kāng chéng zhōng jū zhù
正值高宗天子南渡即位，改元建炎，出榜招军，徐信去充了个军校，就于建康城中居住。
rì yuè rú liú bù jué shì jiàn yán sān nián
日月如流，不觉是建炎三年。
yī rì xú xìn tóng qī chéng wài fǎng qīn huí lái tiān sè yǐ wǎn fù rén kǒu kě xú xìn yǐn dào yí gè chá sì zhōng chī chá nà sì zhōng xiān yǒu yí gè hàn zi zuò xia jiàn fù rén rù lái biàn lì zài yī biān tōu kàn nà fù rén mù bù zhuǎn jīng
一日徐信同妻城外访亲回来，天色已晚，妇人口渴，徐信引到一个茶肆中吃茶，那肆中先有一个汉子坐下，见妇人入来，便立在一边偷看那妇人，目不转睛。
fù rén dī méi xià xiàn nà gè zài yì xú xìn shén yǐ wéi guài
妇人低眉下限，那个在意，徐信甚以为怪。
shǎo qǐng chī le chá hái le chá qián chū mén nà hàn yòu yuǎn yuǎn xiāng suí
少顷，吃了茶，还了茶钱出门，那汉又远远相随。
bǐ jí dào jiā nà hàn hái zhàn zài mén shǒu yī yī xià qù
比及到家，那汉还站在门首，依依下去。
xú xìn xīn tóu huǒ qǐ wèn dào
徐信心头火起，问道。
shén me rén
“什么人？
rú hé kuī qù rén jiā de fù nǚ
如何窥觑人家的妇女！
nà hàn gǒng shǒu xiè zuì dào zūn xiōng xiū nù
”那汉拱手谢罪道：“尊兄休怒！
mǒu yǒu yī yán fèng xún
某有一言奉询。
xú xìn fèn qì shàng wèi xi dā yìng dào yǒu shén me huà jiù jiǎng ba
徐信忿气尚未息，答应道：“有什么话就讲罢！
nà hàn dào zūn xiōng tǎng xià jiàn zé quán jiè yī bù mǒu yǒu shí qíng gào sù
”那汉道：“尊兄倘下见责，权借一步，某有实情告诉。
ruò hái chēn guài mǒu bù gǎn yán
若还嗔怪，某不敢言。
xú xìn guǒ rán xiāng suí dào yí gè pì jìng xiàng lǐ
”徐信果然相随，到一个僻静巷里。
nà hàn lín yù kāi kǒu yòu shì yǒu nán yán zhī zhuàng
那汉临欲开口，又似有难言之状。
xú xìn dào wǒ xú xìn yě shì gè kāng kǎi zhàng fū yǒu huà bù fáng jìn yán
徐信道：“我徐信也是个慷慨丈夫，有话不妨尽言。
nà hàn fāng cái gǎn wèn dào shì cái fù rén shì shuí
”那汉方才敢问道：“适才妇人是谁？
xú xìn dào shì jīng qī
徐信道：“是荆妻。
nà hàn dào qǔ guò jǐ nián le
”那汉道：“娶过几年了？
xú xìn dào sān nián yǐ
徐信道：“三年矣。
nà hàn dào kě shì zhèng zhōu rén xìng wáng xiǎo zì jìn nú me
”那汉道：“可是郑州人，姓王小字进奴么？
xú xìn dà jīng dào zú xià hé yǐ zhī zhī
”徐信大惊道：“足下何以知之？
nà hàn dào cǐ fù nǎi wú zhī qī yě
”那汉道：“此妇乃吾之妻也。
yīn bīng huǒ shī sàn bù yì luò yú jūn shǒu
因兵火失散，不意落于君手。
xú xìn wén yán
徐信闻言，
shén chú chú bù ān
甚蹰躇不安，
jiāng zì jǐ yú chéng shī sàn
将自己虞城失散，
dào suī yáng cūn diàn yù jiàn cǐ fù shǐ wèi
到睢阳村店遇见此妇始未，
xì xì shù le dāng shí shí shì lián tā gū shēn wú yǐ
细细述了：“当时实是怜他孤身无倚，
chū bù xiǎo de shì zūn jiān
初不晓得是尊间，
rú zhī nai hé chǎng nà hàn dào zú xià xiū yí
如之奈何厂那汉道：“足下休疑，
wǒ yǐ bié qǔ hún jiā
我已别娶浑家，
jiù rì kàng lì zhī méng
旧日伉俪之盟，
bù bì zài tí
不必再题。
dàn cāng máng chāi kāi wèi jí yī yán fēn bié tǎng de zàn huì yī miàn xù shù bēi kǔ wù yì wú hèn xú xìn yì jué xīn zhōng qī cǎn shuō dào dà zhàng fū fù xīn péng zhào hé chǔ bù kě tōng qíng tāo rì zài shè xià xiāng hòu
但仓忙拆开，未及一言分别，倘得暂会一面，叙述悲苦，兀亦无恨，”徐信亦觉心中凄惨，说道：“大丈夫腹心棚照，何处不可通情，叨日在舍下相候。
zú xià jì rán bié qǔ kě xié xīn jiān tóng wèi zuò gè qīn qī zhù yú lín lǐ ěr mù bù ài
足下既然别娶，可携新间同未，做个亲戚，庶于邻里耳目不碍。
nà hàn huān xǐ bài xiè
”那汉欢喜拜谢。
lín bié xú xìn jiān qí xìng míng nà hàn dào wú nǎi zhèng zhōu liè jùn qīng shì yě
临别，徐信间其姓名，那汉道：“吾乃郑州列俊卿是也。
shì yè xú xìn gāng duì gōng jìn nú shù qí yuán yóu
”是夜，徐信亢对工进奴述其缘由。
jìn nú sī xiǎng qián fū ēn yì àn àn tōu lèi yī yè bù céng hé yǎn
进奴思想前夫恩义，暗暗偷泪，一夜不曾合眼。
dào tiān míng guàn shù fāng bì liè jùn qīng fū fù èr rén dào le xú xìn chū mén xiāng yíng jiàn le jùn qīng zhī qī bǐ cǐ jīng hài gè xíng fù kū
到天明，盥漱方毕，列俊卿夫妇二人到了，徐信出门相迎，见了俊卿之妻，彼此惊骇，各行付哭。
yuán lái jùn qīng zhī qī què shì xú xìn de hún jiā cuī shì
原来俊卿之妻，却是徐信的浑家崔氏。
zì yú chéng fu sàn xún zhàng fu xià zhe què suí gè lǎo kōu tóng zhì jiàn kāng jiě xià suí shēn dá ěr lìn fáng jū zhù
自虞城夫散，寻丈夫下着，却随个老抠同至建康，解下随身答洱，赁房居住。
èr gè yuè hòu zhàng dà bìng wú xiāo xī
二个月后，丈大并无消息。
lǎo yù shuō tā zhōng shēn bù liǎo yǔ tā wèi méi jià yǔ liè jùn qīng
老妪说他终身不了，与他为媒，嫁与列俊卿。
shéi zhī jīn rì yī shuāng liǎng duì qià qià xiāng féng zhēn gè tiān yuán còu qiǎo bǐ cǐ gè rèn jiù rì fū qī xiāng bào ér kū
谁知今日一双两对，恰恰相逢，真个天缘凑巧，彼此各认旧日夫妻，相抱而哭。
dāng xià xú xìn suì yǔ liè jùn qīng bā bài wèi jiāo zhì jiǔ xiāng dài
当下徐信遂与列俊卿八拜为交，置酒相待。
zhì wǎn jiāng qī zǐ duì zhuǎn gè hái qí jiù
至晚，将妻子兑转，各还其旧。
cóng cǐ tōng jiā wǎng lái bù jué yǒu shī wèi zhèng
从此通家往来不绝，有诗为证：
fu huàn qī xī qī huàn fu zhè chǎng jiāo yì hǎo hú tú
夫换妻兮妻换夫，这场交易好糊涂。
xiāng féng zǒng shì tiān gōng qiǎo yī xiào dēng qián rèn gù wú
相逢总是天公巧，一笑灯前认故吾。
cǐ duàn hòu tí zuò jiāo hù yīn yuán nǎi jiàn yán sān nián jiàn kāng chéng zhōng gù shì
此段后题做“交互姻缘”，乃建炎三年建康城中故事。
tóng shí yòu yǒu yī shì jiào zuò shuāng jìng chóng yuán
同时又有一：事，叫做“双镜重圆。
shuō lái suī méi yǒu shí fēn qí qiǎo lùn qǐ dà yì fù jié yǒu guān fēng huà dào hái shèng sì jǐ bèi
”说来虽没有十分奇巧，论起大义妇节，有关风化，到还胜似几倍。
zhèng shì huà xū tōng sú fāng chuán yuǎn yǔ bì guān fēng shǐ dòng rén
正是：话须通俗方传远，语必关风始动人。
huà shuō nán shí jiàn yán sì nián guān xī yī wèi guān zhǎng xìng lǚ míng zhōng xǔ zhí shòu fú zhōu jiān shuì
话说南十建炎四年，关西一位官长，姓吕名忠诩，职授福州监税。
cǐ shí qī mǐn zhī de shàng rán quán shèng
此时七闽之地，尚然全盛。
zhōng xǔ dài lǐng jiā juàn fù rèn yī lái fú zhōu píng shān fù hǎi dōng nán dōu huì gōng zhù zhī bāng èr lái zhōng yuán duō shì kě yǐ bì nàn
忠诩带领家眷赴任，一来福州凭山负海，东南都会，宫庶之邦，二来中原多事，可以避难。
yú běn nián qǐ chéng dào cì nián chūn jiān dǎ cóng jiàn zhōu jīng guò
于本年起程，到次年春间，打从建州经过。
yú dì zhì shuō jiàn zhōu bì shuǐ dān shān wèi dōng mǐn zhī shèng dì
《舆地志》说：”建州碧水丹山，为东闽之胜地。
jīn rì hé zhe le gǔ yǔ liǎng jù luò yáng sān yuè huā rú jǐn piān wǒ lái shí bù yù chūn
今日合着了古语两句／洛阳三月花如锦，偏我来时不遇春。
zì gǔ bīng huāng èr zì xiāng lián quán lǔ dù hé liǎng zhè dōu bèi tā cán pò
”自古“兵荒”二字相连，全虏渡河，两浙都被他残破。
mǐn de bù zāo bīng huǒ yě jiù yù gè huāng nián cǐ nǎi dà shù
闽地不遭兵火，也就遇个荒年，此乃大数。
huà zhōng dān shuō jiàn zhōu jī huāng dòu mǐ qiān qián mín xià liáo shēng
话中单说建州饥荒，斗米千钱，民下聊生。
què wèi guó jiā zhèng zhí yòng bīng zhī jì liáng nǎo yào jǐn guān fǔ zhǐ gù cuī zhēng gōng gù bu de mín qióng cái jìn cháng yán qiǎo xí fù zhǔ bù dé méi mǐ zhōu bǎi xìng jì méi yǒu qián liáng jiāo nà yòu bǐ guān fǔ biān dá bī lè jīn shòu gè guò
却为国家正值用兵之际，粮恼要紧，官府只顾催征k供，顾不得民穷财尽，常言“巧媳妇煮不得没米粥”，百姓既没有钱粮交纳，又彼官府鞭答逼勒，禁受个过；
èr èr liǎng liǎng táo rù shān jiān xiāng jù wèi dào
二二两两，逃入山间，相聚为盗。
shé wú tóu ér xià xíng jiù yǒu gè cǎo tóu tiān le chū lái cǐ rén xìng fàn míng rǔ wèi zhàng yì zhí yán jiù mín shuǐ rén
“蛇无头而下行”，就有个草头天了出来，此人姓范名汝为，仗义执言，救民水人。
qún dào cóng zhī rú liú xiào jù zhì shí yú wàn
群盗从之如流，啸聚至十余万。
wú fēi shì fēng gāo fàng huǒ yuè hēi shā rén wú liáng tóng è de ròu jūn fēn
无非是风高放火，月黑杀人，无粮同饿，得肉均分。
guān bīng dǐ dàng bú zhù lián bài shù zhèn
官兵抵当不住，连败数阵。
fàn rǔ wèi suì jù chǎng jiàn zhōu chéng
范汝为遂据厂建州城。
zì chēng yuán shuài fēn bīng sì chū chāo lüě fàn shì mén zhōng zǐ dì dōu shòu wěi hào zuò lǐng bīng guān jiāng
自称元帅，分兵四出抄掠，范氏门中子弟，都受伪号，做领兵官将。
rǔ wèi zú zhōng yǒu gè zhí ér míng huàn fàn xī zhōu nián èr shí sān suì zì xiǎo xí dé jiàn běn shì néng shi shuǐ jiàn fú de zài shuǐ dǐ sān sì zhòu yè yīn cǐ qǐ gè yì míng huàn zuò fàn qiū r
汝为族中有个侄儿名唤范希周，年二十三岁，自小习得件本事，能识水件，伏得在水底三四昼夜，因此起个异名唤做范鳅儿。
yuán shì dú shū jūn zǐ gōng míng wèi jiù bèi fàn rǔ wèi suǒ bī fán zú rén bù kěn cóng tā wéi luàn hé xiān jiāng zhǎn shǒu shì zhòng
原是读书君子，功名未就，被范汝为所逼，凡族人不肯从他为乱合，先将斩首示众。
xī zhōu tān chǎng xìng mìng bù dé yǐ ér cóng zhī suī zài zéi zhōng zhuān yǐ fāng biàn jiù rén wéi wu bù zuò jié lüè gòu dàng
希周贪厂性命，不得已而从之“虽在贼中，专以方便救人为务，不做劫掠勾当。
zéi dǎng jiàn tā jǐ shì wèi suō jiù tā qiū r de wài hào gǎi zuò fàn máng qiū shì xiào tā r yòng de yì sī
贼党见他几事畏缩，就他鳅儿的外号，改做“范盲鳅”，是笑他儿用的意思。
zài shuō lǚ zhōng xǔ yǒu gè nǚ ér xiǎo míng shùn gē nián fāng èr bā shēng de róng yán qīng lì qíng xìng wēn róu suí zhe fù mǔ fú zhōu zhī rèn lái dào zhè jiàn zhōu xiāng jìn zhèng yù zhe fàn zéi yǎo yóu bīng
再说吕忠诩有个女儿，小名顺哥，年方二八，生得容颜清丽，情性温柔，随着父母福州之任，来到这建州相近，正遇着范贼咬游兵。
jié duó xíng lǐ cái bó jiāng rén kǒu gǎn de sān líng sì sàn
劫夺行李财帛，将人口赶得三零四散。
lǚ zhōng xǔ shī sàn le nǚ ér yuán chù xún mì jiē tàn xià yī huí zhǐ suǒ fù qiān qù le
吕忠诩失散了女儿，元处寻觅，嗟叹下一回，只索赴仟去了。
dān shuō shùn gē jiǎo xiǎo shì è xíng zǒu bù dòng bèi zéi bīng lüè jìn jiàn zhōu chéng lái
单说顺哥脚小仕愕，行走不动，被贼兵掠进建州城来。
shùn gē tí tí kū kū fàn xī zhōu zhōng tú jiàn ér lián zhī
顺哥啼啼哭哭，范希周中途见而怜之。
wèn qí jiā mén shùn gē zì xù nǎi shì huàn jiā zhī nǚ
问其家门，顺哥自叙乃是宦家之女。
xī zhōu suì huà kāi jūn shì qīn jiě qí fù
希周遂叱开军士，亲解其缚。
liú zhì jiā zhōng jiāng hǎo yán fǔ wèi su yǐ zhōng qíng wǒ běn fēi fǎn zéi bèi zú rén bī pò zài cǐ tā rì shòu le cháo tíng zhāo ān réng zuò liáng mín xiǎo niáng zǐ ruò bù qì bēi lái jié wèi juàn shǔ sān shēng yǒu xìng
留至家中，将好言抚尉，诉以衷情：“我本非反贼，被族人逼迫在此：他日受了朝廷招安，仍做良民，小娘子若不弃卑来，结为眷属，三生有幸。
shùn gē běn bù yuàn xiāng cóng luò zài qí zhōng chū yú wú nài zhǐ de xǔ yǔn cì rì xī zhōu bǐng zhī zéi shǒu fàn rǔ wèi rǔ wèi yì shén xǐ
顺哥本不愿相从，落在其中，出于无奈，只得许允，次日希周禀知贼首范汝为，汝为亦甚喜。
xī zhōu sòng shùn gē yú gōng guǎn tān zhàn nà pìn
希周送顺哥于公馆，摊占纳聘。
xī zhōu yǒu zǔ chuán dìng jìng nǎi shì liǎng jìng hé shàn de
希周有祖传定镜，乃是两镜合扇的。
qīng guāng zhào chè kě kāi kě hé nèi zhù chéng yuān yāng èr zì míng wéi yuān yāng bǎo jìng yòng wèi pìn lǐ
清光照彻，可开可合，内铸成鸳鸯二字，名为“鸳鸯宝镜”，用为聘礼。
biàn qǐng fàn shì zōng zú huā zhú chéng hūn
遍请范氏宗族，花烛成婚。
yí gè shì yì guān jiù yì yí gè shì fá yuè míng mèi
一个是衣冠旧裔，一个是阀阅名妹。
yí gè rú yǎ fēng yí yí gè wēn róu chōng gé yí gè zòng jū zéi dǎng fēng yún zhī qì wèi shuāi
一个儒雅丰仪，一个温柔忡格：一个纵居贼党，风云之气未衰；
yí gè suī zuò qiú fú jīn yù zhī zī bù gǎi
一个虽作囚俘，金玉之姿不改。
lù lín cǐ rì chēng jiā kè hóng fěn jīn xiāo pèi jí rén
绿林此日称佳客，红粉今宵配吉人。
zì cǐ fū qī hé shùn xiāng jìng rú bīn
自此夫妻和顺，相敬如宾。
zì gǔ dào wǎ guàn bù lí jǐng shàng pò
自古道：”瓦罐不离井上破”。
fàn rǔ wèi zào xià mí dà rén zuì bù guò chéng cháo qiān yǒu shì bīng lì bù jí
范汝为造下迷大人罪，不过乘朝迁有事，兵力不及。
qǐ qī míng jiàng zhāng jùn yuè fēi zhāng jùn zhāng róng wú jiǔ wú lín děng lǚ bài jīn rén guó jiā cū dìng
岂期名将张浚、岳飞、张俊、张荣、吴玖、吴磷等，屡败金人，国家粗定。
gāo zōng bǔ dǐng lín ān gǎi yuán shào xīng
高宗卜鼎临安，改元绍兴。
shì nián dōng gāo zōng mìng hán jìn tǔ huì shì zhōng de tǒng lǐng dà jūn shí dēng qián lái tǎo bǔ fàn rǔ wèi qǐ shì hán gōng dí shǒu zhǐ de bì chéng zì shǒu
是年冬，高宗命韩靳土讳世忠的，统领大军十灯前来讨捕，范汝为岂是韩公敌手，只得闭城自守。
hán gōng zhù cháng wéi yǐ kùn zhī
韩公筑长围以困之。
yuán lái hán gōng yǔ lǚ zhōng xǔ xiān zài dōng jīng yǒu jiù jīn fān hán gōng tǒng bīng zhēng jiǎo fǎn zéi zhī lǚ gōng zài fú zhōu wèi jiān shuì guān bì zhī mǐn zhōng rén qíng shàng sú
原来韩公与吕忠诩先在东京有旧，今番韩公统兵征剿反贼，知吕公在福州为监税官，必知闽中人情上俗。
qí shí jiàng shuài zhuān zhēng de dōu dài yǒu kōng tóu chì yù yǒu dì fāng rén cái tīng píng tián chì wěi yòng hán gōng suì yòng lǚ zhōng yòng lì jūn zhōng dōu tí xiá tóng zhù jiàn zhōu chéng xià zhǐ huī gōng wéi zhī shì
其时将帅专征的都带有空头敕，遇有地方人才，听凭填敕委用，韩公遂用吕忠用力军中都提辖，同驻建州城下，指麾攻围之事。
chéng zhōng rì yè hào kū fàn rǔ wèi jǐ biàn yào duó mén ér chū dōu bèi guān jūn shā huí shì shén wēi jí
城中日夜号哭，范汝为几遍要夺门而出，都被官军杀回，势甚危急。
shùn gē xiàng zhàng fū shuō dào qiè wén zhōng chén xià shì èr jūn liè nǚ bù gēng èr fu
顺哥向丈夫说道：“妾闻‘忠臣下事二君，烈女不更二夫’。
qiè bèi zéi jūn suǒ lüè zì shì bì sǐ
妾被贼军所掠，自誓必死。
méng jūn jiù bá suì wèi jūn jiā zhī fù cǐ shēn nǎi jūn zhī shēn yǐ
蒙君救拔，遂为君家之妇，此身乃君之身矣。
dà jūn lín chéng qí shì bì pò
大军临城，其势必破。
chéng jì pò zé jūn nǎi zéi rén zhī qīn dǎng bì bù néng miǎn
城既破，则君乃贼人之亲党，必不能免。
qiè yuàn xiān jūn ér sǐ bù rěn jiàn jūn zhī jiù lù yě
妾愿先君而死，不忍见君之就戮也。
yǐn chuáng tóu lì jiàn biàn yù zì wěn
”引床头利剑便欲自刎。
xī zhōu huāng máng bào zhù duó qù qí dāo ān wèi dào wǒ xiàn zài zéi zhōng yuán fēi běn yì jīn wú jì zì míng wǔ dàn jù fén yǐ fù zhī yú mìng le
希周慌忙抱住，夺去其刀，安慰道：“我陷在贼中，原非本意，今无计自明，五石俱焚，已付之于命了。
nǐ shì huàn jiā ér nǚ lǔ jié zài cǐ yǔ nǐ hé yú
你是宦家儿女，掳劫在此，与你何于？
hán yuán shuài bù xià jiàng shì dōu shì běi rén nǐ yě shì běi rén yán yǔ xiāng hé qǐ yuán xiāng qū zhī qíng
韩元帅部下将士，都是北人，你也是北人，言语相合，岂元乡曲之情？
huò yǒu qīn jiù xiāng féng wǎn zhuǎn wén zhī yú lìng zūn gǔ ròu tuán yuán shàng bù jué wàng
或有亲旧相逢，宛转闻知于令尊，骨肉团圆，尚不绝望。
rén mìng zhì zhòng qǐ kě wú yì ér jiù sǐ dì hu
人命至重，岂可无益而就死地乎？
shùn gē dào ruò guǒ yǒu zài shēng zhī rì qiè shì bù zài jià
”顺哥道：“若果有再生之日，妾誓不再嫁。
biàn kǒng bèi jūn xiào suǒ lǔ qiè níng sǐ yú dāo xià jué wú shī jié zhī lǐ
便恐被军校所掳，妾宁死于刀下，决无失节之理。
xī zhōu dào chéng niáng zǐ zhì jié zì xǔ wú sǐ yì míng mù
希周道：“承娘子志节自许，吾死亦瞑目。
wàn yī wèi lòu wǎng zhī yú gǒu yán cán chuǎn yì shì yuàn zhōng shēn xià qǔ yǐ dá niáng zǐ jīn rì zhī xīn
万一为漏网之鱼，苟延残喘，亦誓愿终身下娶，以答娘子今日之心。
shùn gē dào yuān yāng bǎo jìng nǎi shì jūn jiā xíng pìn zhī wù qiè yǔ jūn gòng fēn yī miàn láo cáng zài shēn
”顺哥道：‘鸳鸯宝镜’，乃是君家行聘之物，妾与君共分一面，牢藏在身。
tā jiù cǐ jìng chóng yuán fū qī zài hé
他臼此镜重圆，夫妻再合。
shuō bà xiāng duì ér wèi
说罢相对而位。
zhè shì shào xīng yuán nián dōng shí èr yuè nèi de shuō huà
这是绍兴元年冬十二月内的说话。
dào shào xīng èr nián chūn zhēng yuè hán gōng jiāng jiàn zhōu chéng gōng pò fàn rǔ wéi qíng jí fàng huǒ zì fén ér sǐ
到绍兴二年春正月，韩公将建州城攻破，范汝为情急，放火自焚而死。
hán gōng shù huáng qí zhāo ān yú dǎng zhǐ yǒu fàn shì yī mén bù shè
韩公竖黄旗招安余党，只有范氏一门不赦。
fàn shì zōng zú yī bàn sǐ yú luàn jūn zhī zhōng yī bàn bèi dà jūn qín huò xiàn fú lín ān
范氏宗族一半死于乱军之中，一半被大军擒获，献俘临安。
shùn gē jiàn shì tóu bù hǎo liào dào xī zhōu bì sǐ huāng máng bēn rù yī jiān huāng wū zhōng jiě xià luó pà zì yì
顺哥见势头不好，料道希周必死，慌忙奔入一间荒屋中，解下罗帕自缢。
zhèng shì níng wèi duǎn mìng quán zhēn guǐ bù zuò tōu shēng shī jié rén yě shì yáng shòu wèi zhōng qià hǎo dōu tí xiá lǚ zhōng hào lǐng bīng guò qù jiàn pò wū zhōng yǒu rén zì yì jí huàn jūn xiào xiè xià
正是：宁为短命全贞鬼，不作偷生失节人，也是阳寿未终，恰好都提辖吕忠妞领兵过去，见破屋中有人自缢，急唤军校懈下。
jìn qián guān zhī zhèng shì nǚ ér shùn gē
近前观之，正是女儿顺哥。
nà shùn gē sǐ qù zhòng sū bàn xiǎng fāng néng yán yǔ fù zǐ chóng féng qiě bēi qiě xǐ
那顺哥死去重苏，半响方能言语，父子重逢，且悲且喜。
shùn gē jiāng zéi bīng lǔ jié jí fàn xī zhōu jiù qǔ chéng qīn zhī shì shù le yī biàn
顺哥将贼兵掳劫，及范希周救取成亲之事，述了一遍。
lǚ tí xiá hēi rán wú yǔ
吕提辖嘿然无语。
què shuō hán yuán shuài píng le jiàn zhōu ān mín yǐ dìng tóng lǚ tí xiá huí lín ān miàn jūn zòu kǎi
却说韩元帅平了建州，安民·已定，同吕提辖回临安面君奏凯。
tiān zǐ lùn gōng shēng shǎng zì bù bì shuō
天子论功升赏，自不必说。
yī rì lǚ gōng yǔ fū rén shāng yì nǚ ér qīng nián wú ǒu zhōng shì xià le zhī shì liǎng kǒu shuāng shuāng de lái quàn nǚ ér gǎi jià
一日，吕公与夫人商议，女儿青年无偶，终是下了之事，两口双双的来劝女儿改嫁。
shùn gē shù yǔ zhàng fū jiāo shì zhī yán jiān yì bù kěn
顺哥述与丈夫交誓之言，坚意不肯。
lǚ gōng mà dào hǎo rén jiā ér nǚ jià le fǎn zéi duì wú nài
吕公骂道：“好人家儿女，嫁了反贼／对无奈。
tiān xìng sǐ le chū tuō le nǐ nǐ hái xiǎng tā zěn me guǎng shùn gē hán lèi ér gào dào fàn jiā láng jūn běn shì dú shū jūn zǐ wèi zú rén suǒ bī shí fēi děi yǐ
天幸死了，出脱了你，你还想他怎么广顺哥含泪而告道：“范家郎君，本是读书君子，为族人所逼，实非得已。
tā suī zài zéi zhōng měi xíng fāng biàn bù zuò shāng tiān lǐ de shì
他虽在贼中，每行方便，不做伤天理的事。
tǎng ruò tiān gōng yǒu yǎn cǐ rén bì tuō hǔ kǒu
倘若天公有眼，此人必脱虎口。
dà hǎi fú píng huò yǒu xiāng féng zhī rì
大海浮萍，或有相逢之日。
hái ér rú jīn qíng yuàn fèng dào zài jiā shì yǎng èr qīn biàn zhōng shēn shǒu guǎ sǐ ér xià yuàn
孩儿如今情愿奉道在家，侍养二亲，便终身守寡，死而下怨。
ruò bì yù hái ér gǎi jià bù rú róng hái ér zì jìn bù jiān wèi wán jié zhī fù
若必欲孩儿改嫁，不如容孩儿自尽，不尖为完节之妇。
lǚ gōng jiàn tā shuō chū yī bān dào lǐ yě xià qù bī tā le
”吕公见他说出一班道理，也下去逼他了。
guāng yīn sì jiàn bù jué yǐ shì shào xīng shí èr nián lǚ gōng lèi guān zhì dū tǒng zhì lǐng bīng zài fēng zhōu zhèn shǒu
光阴似箭，不觉已是绍兴十二年，吕公累官至都统制，领兵在封州镇守。
yī rì guǎng zhōu shǒu jiāng chà zhǐ shǐ hè chéng xìn bàng le gōng dié dào fēng zhōu jiàng lǐng sī tóu dì
一日，广州守将差指使贺承信棒了公碟，到封州将领司投递。
lǚ gōng yán yú tīng shàng wèn qí dì fāng zhī shì xù huó liáng jiǔ fāng qù
吕公延于厅上，问其地方之事，叙活良久方去。
shùn gē zài hòu táng lián zhōng qiè kuī děng lǚ gōng rén yá jiàn dào shì cái zé gōng dié lái de hé rén lǚ gōng dào guǎng zhōu zhǐ shǐ hè chéng xìn yě
顺哥在后堂帘中窃窥，等吕公人衙，间道：“适才责公碟来的何人／吕公道：“广州指使贺承信也。
shùn gē dào qí guài
”顺哥道：“奇怪！
kàn tā yán yǔ xíng bù hǎo sì jiàn zhōu fàn jiā láng jūn
看他言语行步，好似建州范家郎君。
lǚ gōng dà xiào dào jiàn zhōu chéng pò fán xìng fàn de dū xià shè zhǐ yǒu zài sǐ nà yǒu zài huó
”吕公大笑道：“建州城破，凡姓范的都下赦，只有在死，那有在活？
guǎng zhōu chà guān zì xìng hè yòu shì cháo tíng mìng guān bìng wú fēn háo gān rě zhè yě shì nǐ wàng xiǎng le shì qiè wén zhī qǐ xià kě xiào guǎng shùn gē bèi fù qīn qiǎng bái le yī chǎng mǎn miàn xiū jiàn bù gǎn bǐng shuō
广州差官自姓贺，又是朝廷命官，并无分毫干惹，这也是你妄想了，侍妾闻知，岂下可笑广顺哥被父亲抢白了一场，满面羞渐，不敢丙说。
zhèng shì zhǐ wèi fū qī qíng ài zhòng zhì lìng fù zǐ yǔ cēn cī
正是：只为夫妻情爱重，致令父子语参差。
guò le bàn nián hè chéng xìn yòu yǒu jūn dié fèng chà dào lǚ gōng yá mén
过了半年，贺承信又有军碟奉差到吕公衙门。
shùn gē yòu cóng lián xià kuī shì xīn zhōng huái yí bù yǐ duì fù qīn shuō dào hái ér jīn yǐ lí chén fèng dào qǐ fù yǒu ér nǚ zhī qíng
顺哥又从帘下窥视，心中怀疑不已，对父亲说道：“孩儿今已离尘奉道，岂复有儿女之情。
dàn zài sān yáng shěn guǎng zhōu xìng hè de kù sì fàn láng
但再三洋审广州姓贺的，酷似范郎。
fù qīn hé bù zhào zhì hòu táng cì yǐ jiǔ shí cóng róng kòu zhī
父亲何不召至后堂，赐以酒食，从容叩之。
fàn láng xiǎo míng qiū r xī nián zài wéi chéng zhōng qíng zhī bì bài yǒu yuān yāng jìng gè fēn yī miàn yǐ wéi biǎo jì fù qīn hū qí xiǎo míng yǐ cǐ jìng shì zhī bì děi qí zhēn qíng
范郎小名鳅儿，昔年在围城中情知必败，有‘鸳鸯镜，，各分一面，以为表记，父亲呼其小名，以此镜试之，必得其真情。
lǚ gōng yìng chéng le
吕公应承了。
cì rì hè chéng xìn yòu jìn yá lǐng huí wén lǚ gōng yán zhì hòu táng zhì jiǔ xiāng kuǎn
次日贺承信又进衙领回文，吕公延至后堂，置酒相款。
yǐn jiǔ zhōng jiān lǚ gōng wèn qí xiāng guàn chū shēn
饮酒中间，吕公问其乡贯出身。
chéng xìn yán yǔ zhī wú shì yǒu xiū biàn zhī sè
承信言语支吾，似有羞便之色。
zhā dào qiū r fēi zú xià bié hào hu
扎道：“鳅儿非足下别号乎？
lǎo fū yǐ jǐn zhī yǐ dàn shuō wú fáng yě
老夫已尽知矣，但说无妨也！
chéng xìn qiú lǚ gōng píng qù zuǒ yòu jí máng xià guì kǒu chēng sǐ zuì
”承信求吕公屏去左右，即忙下跪，口称“死罪”。
lǚ gōng yòng shǒu chān fú dào bù xū rú cǐ
吕公用手搀扶道：“不须如此！
chéng xìn fāng gǎn tǔ dǎn qīng xīn gào sù dào xiǎo jiàng jiàn zhōu rén shí xìng fàn jiàn yán sì nián zōng rén fàn rǔ wèi shān yòu jī mín jù chéng wèi pàn xiǎo jiàng xiàn yú zéi zhōng shí fēi děi yǐ
”承信方敢吐胆倾心告诉道：“小将建州人，实姓范，建炎四年，宗人范汝为煽诱饥民，据城为叛，小将陷于贼中，实非得已。
hòu yīn dà jūn lái tǎo gōng pò chéng tā zéi zhī zōng zú jìn jiē zhū lù
后因大军来讨，攻破城他，贼之宗族，尽皆诛戮。
xiǎo jiàng yīn píng xī hǎo xíng fāng biàn yǒu rù jiù hù suì gǎi xìng míng wéi hè chéng xìn chū jiù zhāo ān
小将因平昔好行方便，有入救护，遂改姓名为贺承信，出就招安。
shào xīng wǔ nián bō zài yuè shǎo bǎo bù xià suí zhēng dòng tíng wān zéi yáng me
绍兴五年拨在岳少保部下，随征洞庭剜贼杨么。
yuè jiā jūn dōu shì xī běi rén bù xí shuǐ zhàn
岳家军都是西北人，不习水战。
xiǎo jiàng nán rén yòu tōng shuǐ xìng néng fú shuǐ sān zhòu yè suǒ yǐ yǒu fàn qiū r zhī hào
小将南人，幼通水性，能伏水三昼夜，所以有‘范鳅儿，之号。
yuè shǎo bǎo qīn xuǎn xiǎo jiàng wèi qián fēng měi zhàn dāng xiān suì píng me zéi
岳少保亲选小将为前锋，每战当先，遂平么贼。
yuè shǎo bǎo jiàn xiǎo jiàng zhī gōng de shòu jūn zhí lèi rèn zhì guǎng zhōu zhǐ shǐ dà nián lái wèi zēng xiè zhī tā rén
岳少保荐小将之功，得受军职，累任至广州指使，大年来未曾泄之他人。
lìng jì chéng jūn jiān bù gǎn yǐn huì
令既承钧间，不敢隐讳。
lǚ gōng yòu wèn dào lìng rú rén hé xìng shì jié fà hái shì zài qǔ
吕公又问道，“令孺人何姓，是结发还是再娶？
chéng xìn dào zài zéi zhōng shí céng huò yī huàn jiā nǚ nà zhī wèi qī
承信道：“在贼中时曾获一宦家女，纳之为妻。
yú nián chéng pò fū qī gè fēn sǎn táo zǒu
逾年城破，夫妻各分散逃走。
céng xiāng yuē gǒu cún xìng mìng dà bù kě qǔ fù bù zài jià
曾相约，苟存性命，大不可娶，妇不再嫁。
xiǎo jiàng hòu lái dào xìn zhōu yì xún de lǎo mǔ
小将后来到信州，义寻得老母。
zhì jīn mǔ yú xiāng yī zhǐ chù yī cū bì chuī yì wèi zēng qǔ qī
至今母于相依，止畜一粗婢炊翼，未曾娶妻。
lǚ gōng yì wèn dào zú xià yǔ xiān rú rén xiāng yuē shí yǒu hé wèi jì shén chéng xìn dào yǒu yuān yāng bǎo jìng hé zhī wèi yī fēn zhī wèi èr fū fù gè liú yī miàn
吕公义问道：“足下与先孺人相约时，有何为记什承信道：“有‘鸳鸯宝镜’，合之为一，分之为二，夫妇各留一面。
lǚ gōng dào cǐ jìng shàng zài fǒu
吕公道：此镜尚在否？
chéng xìn dào cǐ jìng zhāo xī suí shēn bù rěn shǎo lí
承信道：”此镜朝夕随身，不忍少离。
lǚ gōng dào kě jiè yī guān
吕公道：“可借一观。
chéng xìn jiē kāi yī jué zài jǐn guǒ dù jì dài shàng jiě xià gè xiù náng náng zhōng cáng zhe bǎo jìng
”承信揭开衣抉，在锦裹肚系带上，解下个绣囊，囊中藏着宝镜。
lǚ gōng qǔ guān suì yú xiù zhōng yì qǔ yī jìng hé zhī yǎn rú shēng chéng
吕公取观．遂于袖中亦取一镜合之，俨如生成。
chéng xìn jiàn jìng fú hé bù jué bēi qì jiān shēng
承信见：镜符合，不觉悲泣尖声。
lǚ gōng gǎn qí jīng yì yì bù jué lèi xià dào zú xià suǒ qǔ jí wú nǚ yě
吕公感其精义，亦不觉泪下，道：“足下所娶、即吾女也。
wú nǚ jiàn zài yá zhōng
吾女见在衙中。
suì yǐn chéng xìn zhì zhōng táng yǔ nǚ ér xiāng jiàn gè gè dà kū
”遂引承信至中堂，与女儿相见，各各大哭。
lǚ gōng jiě quàn le fēng pū qìng hè yán xí
吕公解劝了，风仆庆贺筵席。
shì yè jí liú chéng xìn yú yá mén xiē sù
是夜即留承信于衙门歇宿。
guò le shù rì lǚ gōng jiāng huí wén dǎ fā nǚ xù qǐ shēn jí lìng nǚ ér xiāng suí dào guǎng zhōu rèn suǒ tóng jū
过了数日，吕公将回文打发女婿起身，即令女儿相随，到广州任所同居。
hòu yī nián chéng xìn rèn mǎn jiāng fù lín ān yòu lǐng qī shùn gē tóng guò fēng zhōu bài bié lǚ gōng
后一年承信任满，将赴临安，又领妻顺哥同过封州，拜别吕公。
lǚ gōng bèi xià gàn jīn zhuāng chá chà guān hù sòng chéng xìn dào lín ān
吕公备下干金妆查，差官护送承信到临安。
zì liàng qián shì nián yuǎn wú rén tuī bāo bù kě shǐ fàn shì wú hòu nǎi dǎ tōng zhuàng dào lǐ bù fù xìng bù fù qǐ gǎi míng bù gǎi xìng jiào zuò fàn chéng xìn
自谅前事年远，无人推剥，不可使范氏无后，乃打通状到礼部，复姓不复乞，改名不改姓，叫做范承信。
hòu lèi guān zhì liǎng huái mù shǒu fū qī xié lǎo
后累官至两淮目守，夫妻偕老。
qí yuān yāng èr jìng zǐ sūn shì chuán wèi zhì bǎo yún
其鸳鸯二镜，子孙世传为至宝云。
hòu rén píng lùn fàn qiū r zài nì dǎng zhōng niè ér xià zī hǎo xíng fāng biàn jiù le xǔ duō rén xìng mìng jīn rì sǐ lǐ táo shēng fū qī zài hé nǎi yīn dé jī shàn zhī bào yě
后人评论范鳅儿在逆党中涅而下淄，好行方便，救了许多人性命，今日死里逃生，夫妻再合，乃阴德积善之报也。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
shí nián fēn sǎn tiān biān wū yī dàn rì yuán jìng lǐ yuān
十年分散天边乌，一旦日圆镜里鸳。
mò dào zhūn píng ǒu rán fēng zǒng yóu yīn dé gǎn huáng tiān
莫道谆萍偶然丰，总由阴德感皇天。