yī kū guǐ lài dào rén chú guài
一窟鬼癞道人除怪
xìng huā guò yǔ jiàn cán hóng líng luò yān zhī yán sè
杏花过雨，渐残红零落胭脂颜色。
liú shuǐ piāo xiāng rén jiàn yuǎn nán tuō chūn xīn mò mò
流水飘香，人渐远，难托春心脉脉。
hèn bié wáng sūn qiáng yīn mù duàn shuí bǎ qīng méi zhāi
恨别王孙，墙阴目断，谁把青梅摘？
jīn ān hé chǔ
金鞍何处？
lǜ yáng yī jiù nán mò
绿杨依旧南陌。
xiāo sàn yún yǔ xū yú duō qíng yīn shén yǒu qīng lí qīng chāi
消散云雨须臾，多情因甚有轻离轻拆。
yàn yǔ qiān bān zhēng jiě shuō xiē yú yī jiā xiāo xī
燕语千般，争解说些于伊家消息。
hòu yuē shēn méng chú fēi zhòng jiàn jiàn le fāng duān dì
厚约深盟，除非重见，见了方端的。
ér gè wú nài cùn cháng qiān hèn duī jī
而个无奈，寸肠千恨堆积。
zhè zhǐ cí míng huàn zuò niàn nú jiāo shì yí gè fù shěng shì rén xìng chén míng wén shù suǒ zuò yuán lái jiē shì jí gǔ rén cí zhāng zhī jù
这只词名唤做《念奴娇》，是一个赴省士人姓沈，名文述所作，元来皆是集古人词章之句。
rú hé jiàn de
如何见得？
cóng tóu yǔ gè wèi shuō kāi dì yī jù dào xìng huā guò yǔ
从头与各位说开：第一句道：“杏花过雨。
chén zi gāo zēng yǒu hán shí cí jì yè jīn mén
”陈子高曾有《寒食词》，寄《谒金门》：
liǔ sī bì liǔ xià rén jiā hán shí
柳丝碧，柳下人家寒食。
yīng yǔ wù cōng huā jì jì yù jiē chūn cǎo shī
莺语勿匆花寂寂，玉阶春草湿。
xián píng xūn lóng wú lì xīn shì yǒu shéi zhī de
闲凭熏笼无力，心事有谁知得？
tán zhù rào chuāng bèi bì xìng huā cán yǔ dī
檀炷绕窗背壁，杏花残雨滴。
dì èr jù dào jiàn cán hóng líng luò yān zhī yán sè
第二句道：“渐残红零落胭脂颜色。
li yì ān céng yǒu mù chūn cí jì pǐn lìng
李易安曾有《暮春词》，寄《品令》：
líng luò cán hóng shì yān zhī yán sè
零落残红，似胭脂颜色。
yī nián chūn shì liǔ fēi qīng xù sǔn tiān xīn zhú
一年春事，柳飞轻絮，笋添新竹。
jì mò yōu duì xiǎo yuán nèn lǜ
寂寞，幽对小园嫩绿。
dēng lín wèi zú chàng yóu zǐ guī qī cù
登临未足，怅游子归期促。
tā nián qīng mèng qiān lǐ yóu dào chéng yīn xī qū
他年清梦，千里犹到城阴溪曲。
yīng yǒu líng bō shí wéi gù rén níng mù
应有凌波，时为故人凝目。
dì sān jù dào liú shuǐ piāo xiāng yán ān lǐ shì céng yǒu chūn yǔ cí jì huàn xī shā
第三句道：“流水飘香，”延安李氏曾有《春雨词》，寄《浣溪沙》：
wú lì qiáng wēi dài yǔ dī duō qíng hú dié chèn huā fēi liú shuǐ piāo xiāng rǔ yàn tí
无力蔷薇带雨低，多情蝴蝶趁花飞，流水飘香乳燕啼。
nán pǔ hún xiāo chūn xià guǎn dōng yáng yī jiǎn jìng xiān zhī xiǎo lóu jīn yè yuè yī yī
南浦魂消春下管，东阳衣减镜先知，小楼今夜月依依。
dì sì jù dào rén jiàn yuǎn nán tuō chūn xīn mò mò
第四句道：“人渐远，难托春心脉脉。
bǎo yuè chán shī céng yǒu chūn cí jì liǔ shāo qīng
”宝月禅师曾有《春词》，寄《柳梢青》：
mò mò chūn xīn qíng rén jiàn yuǎn nán tuō lí chóu
脉脉春心，情人渐远，难托离愁。
ér hòu hán qīng fēng qián xiāng ruǎn chūn zài lí huā
而后寒轻，风前香软，春在梨花。
xíng rén yǐ diào tiān yá jiǔ xǐng chù cán yáng luàn yā
行人倚掉天涯，酒醒处残阳乱鸦。
mén wài qiū qiān qiáng tóu hóng fěn shēn yuàn shuí jiā
门外秋千，墙头红粉，深院谁家？
dì wǔ jù dì liù jù dào hèn bié shàng sūn qiáng yīn mù duàn
第五句第六句道：“恨别上孙，墙阴目断。
ōu yáng yǒng shū céng yǒu qīng míng cí jì yī hú zhū
欧阳永叔曾有《清明词》，寄《一斛珠》：
shāng chūn huái bào qīng míng guò hòu yīng huā hǎo
伤春怀抱，清明过后莺花好。
quàn jūn mò xiàng chóu rén dào
劝君莫向愁人道。
chā bǐ xiāng lún niǎn pò qīng qīng dān
叉彼香轮辗破青青单。
yè lái fēng yuè lián qīng xiǎo qiáng yīn mù duàn wú rén dào
夜来风月连清晓，墙阴目断无人到，
hèn bié wáng sūn chóu duō shǎo yóu dùn chūn hán wèi fàng huā zhī lǎo
恨别王孙愁多少，犹顿春寒未放花枝老。
dì qī jù dào shuí bǎ qīng méi zhāi
第七句道：“谁把青梅摘。
zhāo wú jiù céng yǒu juàn cí jì qīng shāng yuàn
晁无咎曾有《眷词》，寄《清商怨》：
fēng yáo dòng yǔ qīng sōng cuì tiáo róu ruò huā tóu zhòng
风摇动，雨青松，翠条柔弱花头重。
chūn shān zhǎi jiāo wú lì yǐ dé dàng chū gòng yī bǎ qīng gòu lái zhāi
春衫窄，娇无力，已得当初，共伊把青构来摘。
dōu rú mèng hé shí gòng
都如梦，何时共？
kě lián qiāo sǔn chāi tóu fèng
可怜敲损钗头凤！
guān shān gé mù yún bì yàn yú lái yě quán rán yòu wú xiē zi xiāo xī
关山隔，暮云碧，燕于来也，全然又无些子消息。
dì bā jù dì jiǔ jù dào jīn ān hé chǔ
第八句第九句道：“金鞍何处？
lǜ yáng yī jiù nán mò
绿杨依旧南陌。
liǔ tì qīng céng yǒu chūn cí jì qīng píng lè
”柳替卿曾有《春词》寄《清平乐》：
yīn qíng wèi dìng báo rì hōng yún yǐng
阴晴未定，薄日烘云影；
jīn ān hé chǔ xún fāng jìng
金鞍何处寻芳径？
lǜ yáng yī jiù nán mò jìng
绿杨依旧南陌静。
yān yān jǐ xǔ chūn qíng kě lián lǎo qù nán xián
厌厌几许春情，可怜老去难咸！
kàn qǔ niè cán shuāng bìn bù suí fāng cǎo chóng shēng
看取镊残霜鬓，不随芳草重生。
dì shí jù dào xiāo sàn yún yǔ xū yú
第十句道：“消散云雨须臾。
yàn shū yuán céng yǒu chūn cí jì yú měi rén
”晏叔原曾有《春词》，寄《虞美人》：
fēi huā zì yǒu qiān qíng chù bù xiàng zhī biān zhù
飞花自有牵情处，不向枝边住。
xiǎo fēng piāo báo yǐ kān chóu gèng bàn dōng liú liú shuǐ guò qín lóu
晓风飘薄已堪愁，更伴东流流水过秦楼。
xiāo sàn xū yú yún yǔ yuàn xián yǐ lán yú jiàn
消散须臾云雨怨，闲倚阑于见。
yuǎn dàn shuāng lèi shī xiāng hóng àn gēn yù yán guāng jǐng yǔ huā tóng
远弹双泪湿香红，暗根玉颜光景与花同。
dì shí yī jù dào duō qíng yīn shén yǒu qīng lí qīng chāi
第十一句道：“多情因甚有轻离轻拆。
wèi fū rén céng yǒu chūn cí jì juǎn zhū lián
”魏夫人曾有《春词》，寄《卷珠帘》
jì de wèi shí chūn wèi mù zhí shǒu pān huā xiù rǎn huā shāo lù
记得未时春未暮，执手攀花，袖染花梢露。
àn bo chūn xīn gòng huā yǔ zhēng xún shuāng duo zhēng xiān qù
暗卜春心共花语，争寻双朵争先去。
duō qíng yīn shén xiāng gū fù
多情因甚相辜负？
yǒu qīng chāi qīng lí xiàng shuí fēn su
有轻拆轻离，向谁分诉？
lèi shī hǎi táng huā zhī chù dōng jūn kōng bǎ nú fēn fù
泪湿海棠花枝处，东君空把奴分付。
dì shí èr jù dào yàn yǔ qiān bān
第十二句道：“燕语千般。
kāng bó kě zēng yǒu chūn cí jì jiǎn zì mù lán huā
康伯可曾有《春词》，寄《减字木兰花》：
yáng huā piāo jǐn yún yā lǜ yīn fēng zhà dìng
杨花飘尽，云压绿阴风乍定。
lián mù xián chuí nòng yǔ qiān bān yàn yú fēi
帘幕闲垂，弄语千般燕于飞。
xiǎo lóu shēn jìng shuì qǐ cán zhuāng yóu wèi zhěng
小楼深静，睡起残妆犹未整。
mèng bù shù guī lèi dī bān bān jīn lǚ yī
梦不戍归，泪滴班斑金缕衣。
dì shí sān jù dào zhēng jiě shuō xiē zǐ yī jiā xiāo xī
第十三句道：“争解说些子伊家消息。
qín shǎo yóu céng yǒu chūn cí jì yè yóu gōng
”秦少游曾有《春词》，寄《夜游宫》：
hé shì dōng jūn yòu qù
何事东君又去！
kōng mǎn yuàn luò huā fēi xù
空满院落花飞絮；
qiǎo yàn ne bǔ xiàng rén yǔ hé zēng jiě shuō yī jiā xiē zǐ
巧燕呢哺向人语，何曾解说伊家些子？
kuàng shì shāng xīn xù niàn gè rén r chéng nuǎn zǔ
况是伤心绪，念个人儿成暖阻。
yī jiào xiāng sī mèng huí chù lián xiāo ér
一觉相思梦回处，连宵而。
gèng nà kān wén dù zì
更那堪，闻杜字！
dì shí sì jù dì shí wǔ jù dào hòu yuē shēn méng chú fēi zhòng jiàn
第十四句第十五句道：“厚约深盟，除非重见。
huáng lǔ zhí céng yǒu chūn cí jì dǎo liàn zǐ
”黄鲁直曾有《春词》，寄《捣练子》：
méi diào fěn liǔ yáo jīn wēi yǔ qīng fēng liǎn mò chén
梅调粉，柳摇金，微雨轻风敛陌尘。
hòu yuē shēn zǔ hé chǔ su
厚约深诅何处诉？
chú fēi zhòng jiàn nà rén rén
除非重见那人人。
dì shí liù jù dào jiàn le fāng duān dì
第十六句道：“见了方端的。
zhōu měi chéng céng yǒu chūn cí jì dī dī jīn
周美成曾有《春词》，寄《滴滴金》：
méi huā lòu xiè chūn xiāo xī liǔ sī zhǎng cǎo yá bì
梅花漏泄春消息，柳丝长，草芽碧。
bù jué xīng shuāng bìn bái niàn shí guāng kān xī
不觉星霜鬓白，念时光堪惜！
lán táng bǎ jiǔ sī jiā róng dài méi péng chóu chūn sè
兰堂把酒思佳容，黛眉彭，愁春色。
yīn shū qiān lǐ xiāng shū gé jiàn le fāng duān dì
音书千里相疏隔，见了方端的。
dì shí qī jù dì shí bā jù dào ér jīn wú nài cùn cháng gàn hèn duī jī
第十七句第十八句道：“而今无奈，寸肠干恨堆积。
ōu yáng yǒng shū céng yǒu cí jì dié liàn huā
”欧阳永叔曾有词寄《蝶恋花》：
lián mù dōng fēng hán liào qiào xuě lǐ méi huā xiān bào chūn lái zǎo
帘幕东风寒料峭，雪里梅花先报春来早。
ér jīn wú nài cùn cháng sī duī jī qiān chóu kōng ào nǎo
而今无奈寸肠思，堆积千愁空懊恼。
xuán nuǎn jīn lú mò lán zuò wèn bǎ jīn dāo jiǎn cǎi chéng xiān qiǎo
旋暖金炉莫兰作，问把金刀剪彩呈纤巧。
xiù bèi wǔ gēng xiāng shuì hǎo luó wéi bù jué shā chuāng xiǎo
绣被五更香睡好，罗帏不觉纱窗晓。
huà shuō chén wén shù shì yí gè shì rén zì jiā jīn rì yě shuō yí gè shì rén yīn lái xíng zài lín ān fǔ qǔ xuǎn biàn zuò shí shù huí qiāo qī zuò guài de xiǎo shuō
话说沈文述是一个士人，自家今日也说一个士人，因来行在临安府取选，变做十数回跷蹊作怪的小说。
wǒ qiě wèn nǐ zhè gè xiù cái xìng shèn míng shuí
我且问你，这个秀才姓甚名谁？
què shuō shào xīng shí nián jiān yǒu gè xiù cái shì fú zhōu qi wǔ jūn rén xìng wú míng hóng
却说绍兴十年间，有个秀才，是福州戚武军人，姓吴名洪。
lí le xiāng lǐ lái xíng zài lín ān fǔ qiú qǔ gōng míng zhǐ wàng yī jǔ shǒu dēng yóu hǔ bǎng shí nián shēn dào fèng huáng tā
离了乡里，来行在临安府求取功名，指望：一举首登尤虎榜，十年身到凤凰他。
zhēng zhī dào shí yùn wèi zhì yī jǔ bù zhōng
争知道时运未至，一举不中。
wú xiù cái mèn mèn bù yǐ yòu méi shèn me pán chán yě zì xiū guī gù lǐ qiě zhǐ de hú luàn zài jīn shí zhōu qiáo xià kāi yí gè xiǎo xiǎo xué táng dù rì
吴秀才闷闷不已，又没甚么盘缠，也自羞归故里，且只得胡乱在今时州桥下开一个小小学堂度日。
děng dài hòu sān nián chūn bǎng dòng xuǎn chǎng kāi zài huì qiú qǔ gōng míng
等待后三年，春榜动，选场开，再会求取功名。
zhú yuè què yǔ jǐ gè xiǎo nán nǚ dǎ jiāo
逐月却与几个小男女打交。
niǎn zhǐ kāi xué táng hòu yě yǒu yī nián zhī shàng
捻指开学堂后，也有一年之上。
yě zuì guò nà jiē shàng rén jiā dōu bǎ hái ér men lái yǔ tā jiào xùn pō zì yǒu xiē zǎn zú
也罪过那街上人家，都把孩儿们来与他教训，颇自有些趱足。
dāng rì zhèng zài xué táng lǐ jiāo shū zhǐ tīng de qīng bù lián jǐ shàng líng shēng xiǎng zǒu jiāng yī gè rén rù lái
当日正在学堂里教书，只听得青布帘几上铃声响，走将一个人入来。
wú jiào shòu kàn nà rù lái de rén bú shì bié rén què shì bàn nián qián bān qù de lín shè wáng pó yuán lái nà pó zǐ shì gè cuō hé shān zhuān kào zuò méi wéi shēng
吴教授看那入来的人，不是别人，却是半年前搬去的邻舍王婆，元来那婆子是个撮合山，专靠做媒为生。
wú jiào shòu xiāng yī ba dào duō shí bú jiàn ér jīn pó pó zài nà lǐ zhù
吴教授相揖罢，道：“多时不见，而今婆婆在那里住？
pó zǐ dào zhī dào jiào shòu wàng le lǎo xí fù rú jīn lǎo xí fù zài qián táng mén lǐ yán chéng zhù
婆子道：”只道教授忘了老媳妇，如今老媳妇在钱塘门里沿城住。
jiào shòu wèn pó pó gāo shòu
”教授问：“婆婆高寿？
pó zǐ dào lǎo xí fù dà mǎ zhī nián qī shí yǒu wǔ
”婆子道：“老媳妇大马之年七十有五。
jiào shòu qīng chūn duō shǎo
教授青春多少？
jiào shòu dào xiǎo zi èr shí yǒu èr
”教授道：“小子二十有二。
pó zǐ dào jiào shòu fāng cái èr shí yǒu èr què xiàng sān shí yǐ shàng rén
婆子道：”教授方才二十有二，却像三十以上人。
xiǎng jiào shòu měi rì jià fèi duō shǎo xīn shén
想教授每日价费多少心神！
jù lǎo xí fù yú jiàn yě shào bù dé yí gè xiǎo niáng zǐ xiāng bàn
据老媳妇愚见，也少不得一个小娘子相伴。
jiào shòu dào wǒ zhè lǐ yě jǐ cì jiān rén lái què méi zhè bān tóu nǎo
教授道：”我这里也几次间人来，却没这般头脑。
pó gàn dào zhè gè bú shì yuān jiā bù jù huì
”婆干道：“这个不是冤家不聚会。
hǎo jiào guān rén dé zhī què yǒu yī tóu hǎo qīn zài zhè lǐ
好教官人得知，却有一头好亲在这里。
yī qiān guàn qián fáng wò dài yí gè cóng jià yòu hǎo rén cái
一千贯钱房卧，带一个从嫁，又好人材。
què yǒu yī chuáng yuè qì dōu huì yì xiě de suàn de
却有一床乐器都会，义写得，算得。
yòu shì móu qiāng dà guān fǔ dì chū shēn
又是眸呛大官府第出身。
zhǐ yào jià gè dú shū guān rén jiào shòu què shì yào yě bù
只要嫁个读书官人，教授却是要也不？
jiào shòu tīng de shuō ba xǐ cóng tiān jiàng xiào zhú yán kāi dào ruò hái zhēn gè yǒu zhè rén shí kě zhī hǎo li
”教授听得说罢，喜从天降，笑逐颜开，道：“若还真个有这人时，可知好哩！
zhǐ shì zhè gè xiǎo niáng zǐ rú jīn zài nà lǐ shī pó yú dào hǎo jiào jiào shòu dé zhī zhè gè xiǎo niáng zǐ cóng qín tài shī fǔ sān tòng pàn wèi xià chū lái yǒu liǎng gè yuè bù zhī fàng chǎng duō shǎo tiě zǐ
只是这个小娘子如今在那里尸婆于道：“好教教授得知，这个小娘子，从秦太师府三通判位下出来，有两个月，不知放厂多少帖子。
yě zēng yǒu shěng bù yuàn lǐ dāng zhí shì de lái shuō tā
也曾有省、部、院里当职事的来说他。
yě zēng yǒu nèi qīng sī dāng chāi de lái shuō tā yě zēng yǒu mén miàn pù xí rén lái shuō tā
也曾有内清司当差的来说他，也曾有门面铺席人来说他。
zhǐ shì gāo lái bù chéng dī lái bù jiù
只是高来不成，低来不就。
xiǎo niáng zǐ dào wǒ zhǐ yào jià gè dú shū guān rén
小娘子道：‘我只要嫁个读书官人。
gēng jiān yì méi yǒu diē niáng zhǐ yǒu gè cóng jià míng huàn jǐn r
’更兼义没有爹娘，只有个从嫁，名唤锦儿。
yīn tā yī chuáng yuè qì dōu huì fǔ lǐ rén dōu jiào zuò li lè niang jiàn jīn zài bái yàn chí yí gè jiù lín shè jiā lǐ zhù
因他一床乐器都会”…俯里人都叫做李乐娘，见今在白雁池一个旧邻舍家里住。
liǎng gè wù ròu shuō yóu wèi liǎo zhī jiàn fēng chuī qǐ mén qián bù lián r lái yī gè rén cóng mén shǒu guò qù
两个兀肉说犹未了，只见风吹起门前布帘儿来，一个人从门首过去。
wáng pó dào jiào shòu nǐ jiàn guò qù de nà rén me
王婆道：”教授，你见过去的那人么？
biàn shì nǐ yǒu fèn qǔ tā zuò hún jiā wáng pó chū mén gǎn shàng nà rén bú shì bié rén biàn shì li lè niang zài tā jiā zhù de xìng chén huàn zuò chén gān niáng
便是你有分取他做浑家，…”王婆出门赶上，那人不是别人，便是李乐娘在他家住的，姓陈，唤做陈干娘。
wáng pó sī gǎn zhe rù lái yǔ wú jiào shòu xiāng yī ba
王婆厮赶着入来，与吴教授相揖罢。
wáng pó dào gān niáng zhái lǐ xiǎo niáng zǐ shuō qīn chéng yě wèi
王婆道：“干娘，宅里小娘子说亲成也未？
gān niáng dào shuō bù dé yòu bú shì méi hǎo qīn lái shuō tā zhǐ shì chī tā zhí niù de kǔ kǒu kǒu shēng shēng zhǐ yào jià gè dú shū guān rén què yòu méi zhè bān qiǎo
”干娘道：“说不得，又不是没好亲来说他，只是吃他执拗的苦，口口声声，只要嫁个读书官人，却又没这般巧。
wáng pó dào wǒ què yǒu gè hǎo qīn zài zhè lǐ wèi zhī gān niáng yǔ xiǎo niáng zǐ kěn yě xià
王婆道：“我却有个好亲在这里，未知干娘与小娘子肯也下？
gān niáng dào què jiào hái ér jià wū shuí
干娘道：“却教孩儿嫁兀谁？
wáng pó zhǐ zhe wú jiào shòu dào wǒ jiào xiǎo niáng zǐ jià zhè gè guān rén què shì hǎo yě xià hǎo
”王婆指着吴教授道：“我教小娘子嫁这个官人，却是好也下好？
shí niang dào xiū qǔ xiào ruò jià de zhè gè guān rén kě zhī hǎo li
”十娘道：“休取笑，若嫁得这个官人，可知好哩！
wú jiào shòu dāng rì yī rì jiào bù dé xué bǎ shān xiǎo nán nǚ zǎo fàng le dōu chàng le rě xiān guī qù
”吴教授当日一日教不得学，把邓小男女早放了，都唱了喏，先归去。
jiào shòu què bǎ yī bǎ suǒ suǒ le mén tóng zhe liǎng gè pó zǐ shàng jiē
教授却把一把锁锁了门．同着两个婆子上街。
miǎn bù dé mǎi xiē jiǔ xiāng dài tā men
免不得买些酒相待他们。
sān bēi zhī hòu wáng pó qǐ shēn dào jiào shòu jì shì yào zhè tóu qīn shì què jiān gān niáng mì yí gè tiě zǐ
三杯之后，王婆起身道：“教授既是要这头亲事，却间干娘觅一个帖子。
gān niáng dào zhě xí fù yǒu zài zhè lǐ
”干娘道：“者媳妇有在这里。
cè shǒu cóng mò xiōng lǐ qǔ chū yí gè tiě zǐ lái
”侧手从抹胸里取出一个帖子来。
wáng pó dào gān niáng zhēn rén miàn qián shuō bù dé jiǎ huà hàn dì shàng dǎ bù dé pāi fú
王婆道：“干娘，’真人面前说不得假话，旱地上打不得拍浮，。
nǐ biàn yuē le yī rì dài le xiǎo niáng zǐ hè cóng jià jǐn r lái méi jiā qiáo xià jiǔ diàn lǐ děng wǒ biàn tóng jiào shòu lái guò yǎn zé gè
你便约了一日，带了小娘子和从嫁锦儿来梅家桥下酒店里，等我便同教授来过眼则个。
gān niáng yīng yǔn hé gōng pó xiè le wú jiào shòu zì qù
”干娘应允，和工婆谢了吴教授，自去。
jiào shòu hái le jiǔ qián guī jiā bǎ xián huà tí guò
教授还了酒钱归家，把闲话提过。
dào nà rì wú jiào shòu huàn le jǐ jiàn xīn yī shang fàng le xué shēng
到那日，吴教授换了几件新衣裳，放了学生。
yī chéng zǒu jiāng lái méi jiā qiáo xià jiǔ diàn lǐ shí yuǎn yuǎn de wǔ pó zǎo jiē jiàn le
一程走将来梅家桥下酒店里时，远远地五婆早接见了。
liǎng gè tóng rù jiǔ diàn lǐ lái
两个同入酒店里来。
dào de lóu shàng chén gàn hèn jiē zhe jiào shòu biàn wèn dào xiǎo niáng zǐ zài nà lǐ
到得楼上，陈干恨接着，教授便问道：“小娘子在那里？
gān niáng dào hái ér hé jǐn jǐ zài dōng gé r lǐ zuò dì
”干娘道：“孩儿和锦几在东阁儿里坐地。
jiào shòu bǎ sān cái shé jiān shì pò chuāng yǎn r zhāng yī zhāng hē shēng cǎi xià zhī gāo dī dào liǎng gè dōu bú shì rén
”教授把三才舌尖舐破窗眼儿，张一张，喝声采下知高低，道：“两个都不是人！
rú hé bú shì rén
”如何不是人？
yuán lái jiàn tā shēng de hǎo le zhī dào nà fù rén shì nán hǎi guān yīn jiàn jǐn r shì yù huáng diàn xià shì xiāng wáng nǚ
元来见他生得好了，只道那妇人是南海观音，见锦儿是玉皇殿下侍香王女。
nèn dì dào tā bú shì rén
恁地道他不是人？
kàn nà fēng lè niang shí
看那丰乐娘时：
shuǐ jiǎn shuāng móu huā shēng dān liǎn yún bìn qīng shū chán yì é méi dàn fú
水剪双眸，花生丹脸，云鬓轻梳蝉翼，蛾眉淡拂。
chūn shān zhū chún zhui yī kē yāo táo hào chǐ pái liǎng xíng suì yù
春山，朱唇缀一颗夭桃，皓齿排两行碎玉。
yì tài zì rán tuì chū lún bèi yǒu rú zhī nǚ xià yáo tái hún sì xí é lí yuè gǔ
意态自然，退出伦辈，有如织女下瑶台，浑似媳娥离月股。
kàn nà cóng jià jǐn jǐ shí móu qīng kě ài bìn sǒng kān guān
看那从嫁锦几时，眸清可爱，鬓耸堪观。
xīn yuè lóng méi chūn táo fú liǎn yì tài yōu huā wèi yàn jī lèi nèn yù shēng xiāng
新月笼眉，春桃拂脸，意态幽花未艳，肌肋嫩玉生香。
jīn lián zhe gōng gōng kòu xiù xié r luó shǔ chā duǎn duǎn zǐ jīn niǔ yú kǒu niǎn qīng méi kuī xiǎo jùn shì qí hóng xìng chū qiáng zì cóng dāng rì chā le niǔ lí bù dé xià cái nà lǐ diàn yàn chuán shū
金莲着弓弓扣绣鞋儿，螺暑插短短紫金钮于j口捻青梅窥小俊，似骑红杏出墙自从当日插了钮，离不得下财纳礼，奠雁传书。
bù zé yī rì wú jiào shòu qǔ guò nà fù nǚ lái
不则一日，吴教授娶过那妇女来。
fū qī liǎng gè hǎo shuō de zháo
夫妻两个好说得着：
yún dàn dàn tiān biān jià fèng shuǐ chén chén jiāo jǐng yuān yāng
云淡淡天边驾凤，水沉沉交颈鸳鸯。
xiě chéng jīn shì bù xiū shū jié xià lái shēng shuāng suō dài
写成今世不休书，结下来生双缩带。
què shuō yī rì shì yuè bàn xué shēng gàn dōu lái de zǎo yào bài kǒng fu yú
却说一日是月半，学生干都来得早，要拜孔夫于。
wú jiào shòu dào jiě jie wǒ xiān qǐ qù
吴教授道：姐姐，我先起去。
lái nà zào qián guò kàn nà cóng jià jǐn ér shí jǐ bèi hòu pī zhe yí dài tóu fà yī shuāng yǎn chā jiāng shǎng qù bó xiàng shàng xuè wū zhe
”来那灶前过，看那从嫁锦儿时，脊背后披着一带头发，一双眼插将上去，脖项上血污着。
jiào shòu kàn jiàn dà jiào yī shēng pǐ rán dǎo dì
教授看见，大叫一声，匹然倒地。
jí shí hún jiā lái jiù de sū xǐng jǐn r yě lái fú qǐ
即时浑家来救得苏醒，锦儿也来扶起。
hún jiā dào zhàng fū nǐ jiàn shèn me lái
浑家道：“丈夫，你见甚么来？
wú jiào shòu shì gè yǎng jiā rén bù chéng shuō dào wǒ jiàn jǐn r nèn dì lái
”吴教授是个养家人，不成说道我见锦儿恁地来？
zì jǐ yě rèn zuò yǎn huā le zhǐ de shǐ gè tuō kōng mán guò dào jiě jie wǒ qǐ lái shí shǎo zhe le jiàn yī shang bèi lěng fēng yī chuī hū rán tóu yūn dào le
自己也认做眼花了，只得使个脱空，瞒过道：“姐姐，我起来时少着了件衣裳，被冷风一吹，忽然头晕倒了。
jǐn r huāng máng ān pái xiē gè ān hún dìng pò tāng yǔ tā chī ba zì méi shì le
锦儿慌忙安排些个安魂定魄汤与他吃罢，自没事了。
zhǐ shì wú jiào shòu dù lǐ yǒu xiē yí huò
只是吴教授肚里有些疑惑。
huà xiū xù fán shí yù qīng míng jié jiǎ xué shēng zǐ què dōu bù lái
话休絮烦，时遇清明节假，学生子却都不来。
jiào shòu fēn fù le hún jiā huàn le yī fú chū qù xián zǒu yī zāo
教授分付了浑家，换了衣服，出去闲走一遭。
qǔ lù guò wàn sōng lǐng chū jīn shí jìng cí sì lǐ kàn le yī shì què dài chū lái
取路过万松岭，出今时净慈寺里，看了一士，却待出来。
zhī jiàn yī gè rén kàn zhe wú jiào shòu chàng gè lüè jiào shòu huán lǐ bù dié què bú shì bié rén shì jìng cí sì duì mén jiǔ diàn lǐ liàng jiǔ shuō dào diàn zhōng yī wài guān rén jiào nán nǚ lái qǐng guān rén
只见一个人看着吴教授唱个略，教授还礼不迭，却不是别人，是净慈寺对门酒店里量酒，说道：“店中一外官人，教男女来请官人！
wú jiào shòu tóng liàng jiǔ rén jiǔ diàn lái shí bú shì bié rén shì wáng qī fǔ pàn r huàn zuò wáng qī sān guān rén
”吴教授同量酒人酒店来时，不是别人，是王七府判儿，唤做王七三官人。
liǎng gè xù lǐ ba wáng qī sān guān rén dào shì lái jiàn jiào shòu yòu bù gǎn xiāng jiào tè dì jiào liàng jiǔ lái xiāng qīng
两个叙礼罢，王七三官人道：“适来见教授，又不敢相叫，特地教量酒来相清。
jiào shòu dào qī sān guān rén rú jīn nà lǐ qù
”教授道，“七三官人如今那里去？
wáng qī sān guān rén kǒu lǐ bù shuō dù lǐ sī liang wú jiào shòu xīn qǔ yí gè lǎo pó zài jiā bù duō shí nǐ kàn wǒ xiāo qiǎn tā zé gè
”王七三官人口里不说，肚里思量：“吴教授新娶一个老婆在家不多时，你看我消遣他则个。
dào wǒ rú jīn yào tóng jiào shòu qù jiā lǐ fén tóu zǒu yī zāo zǎo jiān kàn fén de rén lái shuō dào táo huā fā dù yùn yòu shú
”道：“我如今要同教授去家里坟头走一遭，早间看坟的人来说道：‘桃花发，杜酝又熟。
wǒ men qù nà lǐ chī sān bēi
’我们去那里吃三杯。
jiào shòu dào yě hǎo
”教授道：“也好。
liǎng gè chū nà jiǔ diàn qǔ lù lái sū gōng dī shàng kàn nà yóu chūn de rén zhēn gè shì
两个出那酒店，取路来苏公堤上，看那游春的人，真个是：
rén yān fú zhuǎn chē mǎ jiāo mǐn
人烟辐转，车马骄闽。
zhī jiàn hé fēng shàn jǐng lì rì zēng míng liú yuān wēng lǜ liǔ yīn zhōng fěn dié xì qí huā zhī shàng
只见和风扇景，丽日增明，流鸳嗡绿柳阴中，粉蝶戏奇花枝上。
guǎn xián dòng chù shì shuí jiā wǔ shù gē tái
管弦动处，是谁家舞树歌台？
yǔ xiào xuān shí xié cè bàng chūn lóu xià gé
语笑喧时，斜恻傍春楼夏阁。
xiāng chē jìng zhú yù lè zhēng chí
香车竞逐，玉勒争驰。
bái miàn láng qiāo jīn chéng xiǎng hóng zhuāng rén jiē xiù lián kàn
白面郎敲金橙响，红妆人揭绣帘看。
fu xīn lù kǒu tǎo yī zhī chuán zhí dào máo jiā bù shàng àn qì bī guò yù quán lóng jǐng
甫新路口讨一只船，直到毛家步上岸，迄逼过玉泉龙井。
wáng qī sān guān rén jiā lǐ fén zhí zài xī shān chí xiàn lǐng xià
王七三官人家里坟，直在西山驰献岭下。
hǎo zuò gāo lǐng
好座高岭！
xià nà lǐng qù xíng guò yī lǐ dào le fén tóu
下那岭去，行过一里，到了坟头。
kàn fén de zhāng ān jiē jiàn le
看坟的张安接见了。
wáng qī sān guān rén jí shí jiào zhāng ān ān pái xiē diǎn xīn jiǔ lái
王七三官人即时叫张安安排些点心酒来。
cè shǒu yí gè xiǎo xiǎo huā yuán nèi liǎng gè rén qù zuò dì
侧首一个小小花园内，两个人去坐地。
yòu shì zì zuò de dù yùn chī de dà zuì
又是自做的杜酝，吃得大醉。
kàn nà tiān sè shí zǎo yǐ
看那天色时，早已：
hóng lún xi zhuì yù tù dōng shēng
红轮西坠，玉兔东生。
jiā rén bǐng zhú guī fáng jiāng shàng yú rén ba diào
佳人秉烛归房，江上渔人罢钓。
yú fǔ mài yú guī zhú jìng mù tóng qí dú rù huā cūn
渔父卖鱼归竹径，牧童骑犊入花村。
tiān sè què wǎn wú jiào shòu yào qǐ shēn wáng qī sān guān rén dào zài chī yī bēi wǒ hé nǐ tóng qù
天色却晚，吴教授要起身，王七三官人道：“再吃一杯，我和你同去。
wǒ men guò chí xiàn lǐng jiǔ lǐ sōng lù shàng jì dì rén jiā shuì yī yè
我们过驰献岭、九里松路上，妓弟人家睡一夜。
wú jiào shòu kǒu lǐ bù shuō dù lǐ sī liang wǒ xīn qǔ yí gè lǎo pó zài jiā lǐ yú qǐng wǒ yī yè bù guī qù wǒ lǎo pó xū zài jiā děng rú hé shì hǎo
吴教授口里不说，肚里思量：“我新娶一个老婆在家里，于顷我一夜不归去，我老婆须在家等，如何是好？
biàn shì zhè shí hou qù gǎn qián táng mén zǒu dào nà lǐ yě guān le
便是这时候去赶钱塘门，走到那里，也关了。
jiàn yǔ wáng qī sān guān rén shǒu sī wǎn zhe shàng tuo xiàn lǐng lái
”件与王七三官人手厮挽着，上驼献岭来。
nǐ dào shì yǒu còu qiǎo wù yǒu gù rán jiù nà lǐng shàng yún shēng dōng běi wù zhǎng xī nán xià yī zhèn dà yǔ
你道事有凑巧，物有故然，就那岭上，云生东北，雾长西南，下一阵大雨。
guǒ rán shì yín hé dào xiè cāng hǎi pén qīng hǎo zhèn dà yǔ
果然是银河倒泻，沧海盆倾，好阵大雨！
qiě shì méi duǒ chù mào zhe yǔ yòu xíng le shù shí bù jiàn yí gè xiǎo xiǎo zhú mén lóu
且是没躲处，冒着雨又行了数十步，见一个小小竹门楼。
wáng liù sān guān rén dào qiě zài zhè lǐ duǒ yī duǒ
王六三官人道：“且在这里躲一躲。
bú shì lái mén lóu xià wài yǔ què shì zhū yáng zǒu rén tú zǎi jiā yī jiǎo jiǎo lái xún wù lù
”不是来门楼下外雨，却是：猪羊走人屠宰家，一脚脚来寻兀路。
liǎng gè bēn lái duǒ yǔ shí kàn lái què shì yí gè yě mù yuán
两个奔来躲雨时，看来却是一个野墓园。
zhǐ nà mén qián yí gè mén lóu r lǐ miàn dōu méi shèn me wū zì
只那门前一个门楼儿，里面都没甚么屋字。
shí pō shàng liǎng gè zuò zhe děng yǔ zhù le xíng
石坡上两个坐着，等雨住了行。
zhèng dà ér xià zhī jiàn yī gè rén mào guān yù zǐ yuàn jiā dǎ bàn cóng gé bì zhú lí bā lǐ tiào rù mù yuán zǒu jiāng qù mù duī yú shàng jiào dào zhū xiǎo sì nǐ zhè suǒ yǒu rén qǐng huàn jīn rì dùn dāng nǐ zhè sī chū tóu
正大而下，只见一个人貌关狱子院家打扮，从隔壁竹篱笆里跳入墓园，走将去墓堆于上叫道：“朱小四，你这所有人请唤，今日顿当你这厮出头。
mù duī zi lǐ màn yìng dào ā gōng xiǎo sì lái yě
墓堆子里漫应道：“阿公，小四来也。
bù duō shí mù shàng tǔ kāi tiào chū yī gè rén lái yù zǐ sī gǎn zhe le zì qù
”不多时，墓上土开，跳出一个人来，狱子厮赶着了自去。
wú jiào shòu hé wáng qī sān guān rén jiàn le bèi xī zhǎn zhǎn liǎng gǔ xià yáo ér zì gù
吴教授和王七三官人见了，背膝展展，两股下摇而自顾。
kàn nà yǔ què wǎng le liǎng gè yòu zǒu
看那雨却往了，两个又走。
dì xià yòu huá dù lǐ yòu pà xīn tóu yī sì xiǎo lù ér tiào yī shuāng jiǎo yī sì dòu bài gōng jī hòu miàn yī sì qiān jūn wàn mǎ gǎn lái zài yě bù gǎn huí tóu
地下又滑，肚里又怕，心头一似小鹿儿跳，一双脚一似斗败公鸡，后面一似千军万马赶来，再也不敢回头。
xíng dào shān dǐng shàng cè zhe ěr duǒ tīng shí kōng gǔ chuán shēng tīng de lín yú lǐ miàn duàn bàng xiǎng
行到山顶上，侧着耳朵听时，空谷传声，听得林于里面断棒响。
bù duō shí zé jiàn yù zǐ qū jiāng mù duī zi lǐ tiào chū nà gè rén lái
不多时，则见狱子驱将墓堆子里跳出那个人来。
liǎng gè jiàn le yòu zǒu lǐng men shǒu què yǒu yí gè bài luò shān shén miào rén qù miào lǐ huāng máng bǎ liǎng shàn miào mén guān le
两个见了又走，岭们首却有一个败落山神庙，人去庙里，慌忙把两扇庙门关了。
liǎng gè bǎ shēn qū dǐ zhe miào mén zhēn gè qì yě bù gǎn chuǎn pì yě bù gǎn fàng
两个把身躯抵着庙门，真个气也不敢喘，屁也不敢放。
tīng nà wài biān shí zhǐ tīng dé yī gè rén shēng huàn guò qù dào dǎ shā wǒ yě
听那外边时，只听得一个人声唤过去，道：“打杀我也！
yī gè rén dào dǎ jǐ wǎng lòu nǐ zhè sī xǔ le wǒ rén qíng yòu bù hái wǒ zěn de xià dǎ nǐ
”一个人道：“打脊魍陋，你这厮许了我人情，又不还我，怎的下打你？
wáng qī sān guān rén dī dī shuō yǔ wú jiào shòu dào nǐ tīng de wài miàn guò qù de biàn shì nà yù yú hé mù duī lǐ tiào chū lái de rén liǎng gè zài lǐ miàn chàn zuò yī tuán
”王七三官人低低说与吴教授道：“你听得外面过去的，便是那狱于和墓堆里跳出来的人”两个在里面颤做一团。
wú jiào shòu què mán yuàn wáng qī sān guān rén dào nǐ yì shì jiào wǒ zài zhè lǐ shòu jīng shòu pà wǒ jiā zhōng hún jiā què bù zhī zěn dì pàn wàng shī
吴教授却埋怨王七三官人道：“你役事教我在这里受惊受怕，我家中浑家却不知怎地盼望尸
wū zì shuō yán wèi liǎo zhǐ tīng de wài miàn yǒu rén qiāo mén dào kāi mén zé gè
兀自说言未了，只听得外面有人敲门，道：”开门则个！
liǎng gè wèn dào nǐ shì shuí
”两个问道：“你是谁？
zǐ xì tīng shí què shì fù nǚ shēng yīn dào wáng qī sān guān rén hǎo yě
”仔细听时，却是妇女声音，道：“王七三官人好也！
nǐ què jiāng wǒ zhàng fu zài zhè lǐ yī yè zhí jiào wǒ xún dào zhè lǐ
你却将我丈夫在这里一夜，直教我寻到这里！
tóng r wǒ hé nǐ tuī kāi mén ér jiào nǐ diē diē
铜儿，我和你推开门儿，叫你爹爹。
wú jiào shòu tīng de wài miàn shēng yīn bú shì bié rén shì wǒ hún jiā hé jǐn r zěn zhī dào wǒ hé wáng qī sān guān rén zài zhè lǐ
”吴教授听得外面声音，”不是别人，是我浑家和锦儿，怎知道我和王七三官人在这里？
mò jiào yě shì guǐ
莫教也是鬼？
liǎng gè dōu bù gǎn zé shēng
”两个都不敢则声。
zhǐ tīng de wài miàn shuō dào nǐ bù kāi miào mén wǒ què cóng miào mén chán lǐ zuān rén lái
只听得外面说道：“你不开庙门，我却从庙门缠里钻人来！
liǎng gè tīng de rèn tā shuō rì lǐ chī de jiǔ dōu biàn zuò lěng hàn chū lái
”两个听得恁他说，日里吃的酒，都变做冷汗出来。
zhǐ tīng de wài miàn yòu dào gào mā ma bú shì jǐn r duō kǒu bù rú mā ma qiě guī míng rì diē diē zì guī lái
只听得外面又道：”告妈妈，不是锦儿多口，不如妈妈且归，明日爹爹自归来。
hún jiā dào jǐn r nǐ yě shuō de shì wǒ qiě guī qù le què lǐ huì
”浑家道：“锦儿，你也说得是，我且归去了，却理会。
què jiào dào gōng qī sān guān rén wǒ qiě guī qù nǐ míng cháo què sòng wǒ zhàng fu guī lái zé gè
”却叫道：“工七三官人，我且归去，你明朝却送我丈夫归来则个。
liǎng gè nà lǐ gǎn yīng tā
”两个那里敢应他。
fù nǚ hé mián r shuō le zì qù
妇女和棉儿说了自去。
wáng qī sān guān rén shuō wú jiào shòu nǐ jiā lǐ lǎo pó hè cóng jiāo mián r dōu shì guǐ
王七三官人说：“吴教授，你家里老婆和从蕉棉儿，都是鬼。
zhè lǐ yě bú shì rén qù chù wǒ men zǒu xiū
这里也不是人去处，我们走休。
zuò kāi miào mén kàn shí yuē mò shì wǔ gēng tiān qì wū zì wèi yǒu rén xíng
做开庙门看时，约莫是五更天气，兀自未有人行。
liǎng gè xià de lǐng lái shàng yǒu yī lǐ duō lù jiàn yī suǒ lín zi lǐ zǒu chū liǎng gè rén lái
两个下得岭来，尚有一里多路，见一所林子里，走出两个人来。
shàng shǒu de shì chén gān niáng xià shǒu de shì tǔ pó dào wú jiào shòu wǒ men děng nǐ duō shí nǐ hé wáng qī sān guān rén què cóng nà lǐ lái shén wú jiào shòu hé wáng qī sān guān rén kàn jiàn dào zhè liǎng gè pó zǐ yě shì guǐ le wǒ men zǒu xiū
上手的是陈干娘，下手的是土婆，道：“吴教授，我们等你多时，你和王七三官人却从那里来什吴教授和王七三官人看见道：“这两个婆子也是鬼了，我们走休！
zhēn gè biàn shì zhāng bēn lù tiào shà yuè men fēi xià nà lǐng lái
”真个便是漳奔鹿跳，厦跃们飞，下那岭来。
hòu miàn liǎng gè pó zǐ wū zì màn màn de gǎn lái
后面两个婆子，兀自慢慢地赶来。
yī yè rè luàn xià céng chī yī xiē wù shì dù lǐ yòu jī yī yè jiàn zhè xǔ duō xià xiáng zěn dì de gè shēng rén lái chōng yī chōng
“一夜热乱，下曾吃一些物事，肚里又饥，一夜见这许多下祥，怎地得个生人来冲一冲！
zhèng rèn tā shuō zé jiàn lǐng xià yī jiā rén jiā mén qián guà zhe yī zhī sōng kē r wáng qī sān guān rén dào zhè lǐ duō zé shì mài máo chái jiǔ wǒ men jiù zhè lǐ mǎi xiē jiǔ chī le zhù wēi yī dào duǒ nà liǎng gè pó yú
”正恁他说，则见岭下一家人家，门前挂着一枝松柯儿，王七三官人道：“这里多则是卖茅柴酒，我们就这里买些酒吃了助威，一道躲那两个婆于。
qià dài bēn rù zhè diàn lǐ lái jiàn gè nán nǚ tóu shàng guǒ yī dǐng niú dǎn yù tóu jīn shēn shàng yāng yī tiáo zhū gān chì dù dài jiù mán dāng kù jiǎo xià cǎo xié
”恰待奔入这店里来，见个男女：头上裹一顶牛胆育头巾，身上央一条猪肝赤肚带，旧瞒裆裤，脚下草鞋。
wáng qī sān guān rén dào nǐ zhè jiǔ zěn dì mài
王七三官人道：“你这酒怎地卖？
zhī jiàn shān hàn dào wèi yǒu tāng li
”只见邓汉道：”未有汤哩。
wú jiào shòu dào qiě bǎ yī wǎn lěng de lái
”吴教授道：“且把一碗冷的来！
zhī jiàn nà rén yě xià zé shēng yě bù zé qì
”只见那人也下则声，也不则气。
wáng qī sān guān rén dào zhè gè kāi jiǔ diàn de hàn zi yòu gān gà yě shì guǐ le
王七三官人道：“这个开酒店的汉子又尴尬，也是鬼了！
wǒ men zǒu xiū
我们走休。
wū zì shuō wèi liǎo
……”兀自说未了；
jiù diàn lǐ qǐ yī zhèn fēng
就店里起一阵风：
fēi yú hǔ xiào bú shì lóng yín míng bù néng xiè liǔ kāi huā àn cáng zhe shān yāo shuǐ guài
非于虎啸，不是龙吟，明不能谢柳开花，暗藏着山妖水怪。
chuī kāi dì yù mén qián tǔ rě yǐn láng dōu shān xià chén
吹开地狱门前土，惹引螂都山下尘。
fēng guò chù kàn shí yě bú jiàn le jiǔ bǎo yě xià jiàn yǒu jiǔ diàn liǎng gè lì zài mù duī zi shàng
风过处，看时，也不见了酒保，也下见有酒店，两个立在墓堆子上。
hu de liǎng gè hún bù fù tǐ jí jí qǔ lù dào jiǔ lǐ sōng dòng yuàn qián tǎo le yī zhī chuán zhí dào qián táng mén shàng le àn
唬得两个魂不附体，急急取路到九里松动院前讨了一只船，直到钱塘门，上了岸。
wáng qī sān guān rén zì qǔ lù guī jiā
王七三官人自取路归家。
wú jiào shòu yī jìng xiān lái qián táng mén chéng xià wáng pó jiā lǐ kàn shí jiàn yī bǎ suǒ suǒ zhe mén
吴教授一径先来钱塘门城下王婆家里看时，见一把锁锁着门。
tóng nà lín shè shí dào wáng pó zì wù wǔ gè yuè yǒu líng le
同那邻舍时，道：“王婆自兀五个月有零了。
hu de wú jiào shòu mù zhēng kǒu dāi wǎng zhī suǒ cuò
”唬得吴教授目睁口呆，罔知所措。
yī chéng lí le qián táng mén qǔ jīn shí jǐng líng gōng gòng yuàn qián guò méi jiā qiáo dào bái yàn chí biān lái jiān dào chén gān niáng mén shǒu shí shí zì r zhú gān fēng zhe mén yī wǎn guān dēng zài mén qián
一程离了钱塘门，取今时景灵宫贡院前，过梅家桥，到白雁池边来，间到陈干娘门首时，十字儿竹竿封着门，一碗官灯在门前。
shàng miàn xiě zhe bā gè zì dào rén xīn shì tiě guān fǎ rú lú
上面写着八个字道：“人心似铁，官法如炉。
jiān nà lǐ shí chén gān niáng yě sǐ yī nián yǒu yú le
”间那里时，“陈干娘也死一年有余了。
lí le bái yàn shàn qǔ lù guī dào zhōu qiáo xià jiàn zì jǐ wū lǐ yī bǎ tài bèi zhe mén jiān lín shè jiā lǐ zhuō qī hé cū bì nà lǐ qù le
”离了白雁汕，取路归到州桥下，见自己屋里，一把钛钡着门，间邻舍家里：“拙妻和粗婢那里去了？
lín shè dào jiào shòu zuó rì yī chū mén xiǎo niáng zǐ fēn fù le wǒ men zì hé jǐn r zài qiān niáng jiā lǐ qù
”邻舍道：“教授昨日一出门，小娘子分付了我们，自和锦儿在千娘家里去。
zhí dào rú jīn bù guī
直到如今不归。
wú jiào shòu zhèng zài nà lǐ miàn miàn sī qù zuò shēng bù dé
”吴教授正在那里面面厮觑，做声不得。
zhī jiàn yí gè miào dào rén kàn zhe wú jiào shòu dào guān gōng yāo qì dà zhòng wǒ yǔ nǐ zǎo zǎo duàn chú miǎn zhì hòu huàn
只见一个庙道人，看着吴教授道：“观公妖气大重，我与你早早断除，免致后患。
wú jiào shòu jí shí qǐng nà dào rén rén qù ān pái xiāng zhú fú shuǐ
”吴教授即时请那道人人去，安排香烛符水。
nà gè dào rén zuò qǐ fǎ lái niàn niàn yǒu cǐ hē shēng dào jí
那个道人作起法来，念念有词，喝声道：“疾！
zhī jiàn yī yuán shén jiāng chū xiàn
”只见一员神将出现：
huáng luó mò é jǐn dài chán yāo zào luó páo xiù xiù tuán huā jīn jiǎ shù shēn wēi zhǎi de
黄罗抹额，锦带缠腰，皂罗袍袖绣团花，金甲束身微窄地。
jiàn héng qiū mù xuē tà jiǎo ní
剑横秋木，靴踏狡倪。
shàng tōng bì míng zhī jiān xià chè jiǔ yōu zhī de
上通碧茗之间，下彻九幽之地。
yè lóng zuò suì xiàng hǎi bō shuǐ dǐ qín lái
业龙作祟，向海波水底擒来；
xié guài wèi yāo rù shān dòng xué zhōng zhuō chū
邪怪为妖，入山洞穴中捉出。
liù dīng tán pàn quán wèi fú lì zhī míng
六丁坛畔，权为符吏之名；
shàng dì jiē qián cì yǒu tiān dīng zhī hào
上帝阶前，次有天丁之号。
shén jiāng shēng àn dào zhēn jūn qiǎn hé fāng shǐ lìng
神将声暗道：“真君遣何方使令？
zhēn rén dào zài wú gōng jiā lǐ xìng yāo jǐng chí xiàn lǐng shàng wèi guài de dōu yǔ wǒ zhuō lái
真人道：“在吴供家里兴妖，井驰献岭上为怪的，都与我捉来！
shén jiàng lǐng zhǐ jiù wú jiào shòu jiā lǐ qǐ yī zhèn fèng
”神将领旨，就吴教授家里起一阵凤：
wú xíng wú yǐng tòu rén huái èr yuè táo huā bèi chuò kāi
无形无影透人怀，二月桃花被绰开。
jiù dì cuō jiāng huáng yè qù rù shān tuī chū bái yún lái
就地撮将黄叶去，入山推出白云来。
fēng guò chù zhuō jiāng jǐ gè wèi guài de lái
风过处，捉将几个为怪的来。
wú jiào shòu de hún jiā li lè niang shì qín dà shī fǔ sān tòng pàn wèi lè niang yīn yǔ tōng pàn huái shēn chǎn wáng de kè
吴教授的浑家李乐娘，是秦大师府三通判位乐娘，因与通判怀身，产亡的克。
cóng jià jǐn r yīn tōng pàn fū rén dù sè chī dǎ le yī dùn yīn nèn dì zì gē shā tā zì shì gē shā de guǐ
从嫁锦儿，因通判夫人妒色，吃打了一顿，因恁地自割杀，他自是割杀的鬼。
wáng pó shì hài shuǐ gǔ bìng sǐ de guǐ
王婆是害水蛊病死的鬼。
bǎo qīn chén gān niáng yīn zài bái yàn chí biān xǐ yī shang luò zài chí lǐ sǐ de guǐ
保亲陈干娘，因在白雁池边洗衣裳，落在池里死的鬼。
zài zhù xiàn lǐng shàng bèi yù zǐ jiào kāi mù duī tiào chū lái de zhū xiǎo kǒu zài rì kàn fén hài jí bìng sǐ de guǐ
在驻献岭上被狱子叫开墓堆，跳出来的朱小口，在日看坟，害瘠病死的鬼。
nà gè lǐng xià kāi jiǔ diàn de shì jiào shāng hán sǐ de guǐ
那个岭下开酒店的，是窖伤寒死的鬼。
dào rén yī yī shěn jiān míng bái qù yāo biān qǔ chū yí gè hú lú lái rén jiàn shí biàn dào shì hú lú guǐ jiàn shí biàn shì mǎo dōu yù
道人一一审间明白，去腰边取出一个葫芦来，人见时，便道是葫芦，鬼见时，便是卯都狱。
zuò qǐ fǎ lái nèi xiē guǐ gè gè bào tóu shǔ cuàn zhuō rù hú lú zhōng
作起法来，那些鬼个个抱头鼠窜，捉入葫芦中。
fēn fù wú jiào shòu bǎ lái mái zài chí xiàn lǐng xià
分付吴教授“把来埋在驰献岭下。
qǐ dào rén jiāng guǎi zhàng wàng kōng yī chè biàn zuò yī zhī xiān hè dào rén chéng hè ér qù
”启道人将拐杖望空一撤，变做一只仙鹤，道人乘鹤而去。
wú jiào shòu zhí xià bài dào wú hóng ròu yǎn bù shí shén xiān qíng yuàn xiāng suí chū jiā wàng zhēn xiān jiù dù dì zǐ zé gè zhī jiàn dào rén dào wǒ nǎi shàng jiè gān zhēn rén nǐ yuán shì wǒ jiù rì cǎi yào de dì zǐ
吴教授直下拜道：“吴洪肉眼不识神仙，情愿相随出家，望真仙救度弟子则个，”只见道人道：我乃上界甘真人，你原是我旧日采药的弟子。
yīn nǐ fán xīn bù jìng zhōng dào yǒu tuì huǐ zhī yì yīn cǐ duò luò
因你凡心不净，中道有退悔之意，因此堕落。
jīn shēng fá wèi pín nuò jiào nǐ bèi cháng guǐ qù xiāo qiǎn sè qíng
今生罚为贫懦，教你备尝鬼趣，消遣色情。
nǐ jīn jì yǐ kàn pò biàn kě lí chén bàn dào zhí dài yī jì zhī nián wú dāng dù rǔ
你今既已看破，便可离尘办道，直待一纪之年，吾当度汝。
shuō ba huà zhèn qīng fēng bú jiàn le
”说罢，化阵清风不见了。
wú jiào shòu cóng cǐ shě sú chū jiā yún yóu tiān xià
吴教授从此舍俗出家，云游天下。
shí èr nián hòu yù gān zhēn rén yú zhōng nán shān zhōng cóng zhī ér qù
十二年后，遇甘真人于终南山中，从之而去。
shī yuē
诗曰。
yī xīn bàn dào jué fán chén zhòng kuí rú hé gǎn chù rén
一心办道绝凡尘，众魁如何敢触人？
xié zhèng jǐn cóng xīn pōu pàn xī shān guǐ kū zǎo fān shēn
邪正尽从心剖判，西山鬼窟早翻身。